Η πραγματική Μελίνα Μερκούρη

Η Ιστορία της Μελίνας 

Μερκούρη… Γιαδικιάρογλου!

Φανταστείτε, αν τη δεκαετία του 1980, κατηγορούσε κάποιος δημοσίως τη Μελίνα Μερκούρη, ότι είχε σχέσεις και υπήρξε «σύντροφος» μαυραγορίτη και συνεργάτη των Ναζί! Ότι ο Αρχηγός του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος στην Ελλάδα ήταν θείος της…

Αν ρωτούσαμε κάποιον σήμερα, θα έλεγε ότι ήταν ηρωίδα της Αντίστασης…!

Πόσο απέχει η αλήθεια από το ψέμα;

Έχουμε και λέμε λοιπόν. Στην πολύ γνωστή ταινία του Αλέκου Σακελάριου «Το ξύλο βγήκε απ’ τον παράδεισο» η άτακτη μαθήτρια Γιαδικιάρογλου τιμωρείται από τους καθηγητές της «τρώγοντας» το ένα χαστούκι πίσω απ’ τ’ άλλο. Ωραία ταινία, αληθοφανής και θύμιζε σε όλους τα μαθητικά μας χρόνια!

Αυτό βέβαια που δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε είναι πως μόνο τυχαία δεν ήταν τα χαστούκια αλλά και το όνομα Γιαδικιάρογλου !

Μόνο ένας Σακελάριος θα μπορούσε να βρεί ένα ευφάνταστο τρόπο για να θυμίσει τις μαύρες ημέρες της κατοχής, των μαυραγοριτών και των συνεργατών των Ναζί.

Δυστυχώς για ορισμένους, σε συτή την ιστορία εμπλέκεται η «ηρωϊδα της αντίστασης» Μελίνα Μερκούρη. Πως; Μάθετε λοιπόν:

Ο Αλέκος Σακελάριος είχε προστριβές με την γνωστή ηθοποιό τότε, τη Μελίνα Μερκούρη που τον προκαλούσε. «Έτσι είσαι, Θα σε φτιάξω!» φέρεται να της είπε καθώς γνώριζε καλά το παρελθόν της, με τον φίλο της τον μαυραγορίτη και συνεργάτη των Ναζί Φειδία Γιαδικιάρογλου.

Οφείλουμε εδώ να πούμε πως η Μελίνα είχε γενικώς μια νοοτροπία αρνητικότητας και αμφισβήτησης των πάντων, αλλά ταυτόχρονα και πάμπολλα στοιχεία κυνισμού και σνομπισμού. Υπό την έννοια αυτή, βεβαίως ήταν αντιστασιακή. Θα ήταν εξόφθαλμα άδικο να το αμφισβητήσουμε.

Ο Χριστόφορος Πετρίτης γράφει ότι η οικογένειά της ανήκε στον συντηρητικό χώρο. Ο παππούς της Σπύρος Μερκούρης είχε εκλεγεί επανειλημμένα δήμαρχος ως εκλεκτός των αντιβενιζελικών και μόνον όταν συνειδητοποίησε ότι δεν θα κέρδιζε άλλες εκλογές, προσχώρησε στο βενιζελικό στρατόπεδο. Ο πατέρας της, Σταμάτης, δεν ακολούθησε την πολιτική μεταστροφή του δικού του πατέρα, αλλά στα ίδια χρόνια (αρχές της δεκαετίας 1930) στήριξε αντίρροπη μεταστροφή από το βενιζελικό στο αντιβενιζελικό στρατόπεδο του στρατηγού Γεωργίου Κονδύλη, με τον οποίο συνδεόταν πολλαπλώς. Έτσι κατόρθωσε να εκλεγεί βουλευτής και να γίνει υπουργός του Κονδύλη το 1935. Ωστόσο, στα χρόνια εκείνα ο πρωτεύων πολιτικός νους της οικογένειας ήταν ο αδελφός του Σταμάτη, Γεώργιος Μερκούρης, ο οποίος είχε διατελέσει επανειλημμένα βουλευτής και υπουργός σε αντιβενιζελικές κυβερνήσεις, ενώ ήταν επιφανές στέλεχος του Λαϊκού Κόμματος. Μέχρι που είχε την πρωτοβουλία να μεταλαμπαδεύσει στην Ελλάδα το φασιστικό ρεύμα που υπήρχε στην Ευρώπη. Είχε πλέον μόλις επικρατήσει ο Χίτλερ στη Γερμανία, ενώ στην Ιταλία από το 1922 ο Μουσολίνι ήταν στην εξουσία, όταν ο Γ. Μερκούρης ίδρυσε το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδος.

Το κόμμα ήταν πλήρως διασυνδεμένο με τα αντίστοιχα της Γερμανίας και της Ιταλίας και μάλιστα έλαβε μέρος σε διεθνές φασιστικό συνέδριο στην Ελβετία. Η πολιτική δράση του κόμματος ανακόπηκε στις 4 Αυγούστου 1936, όταν ο Ιωάννης Μεταξάς κήρυξε τη δικτατορία του, οπότε ανέστειλε τη λειτουργία όλων ανεξαιρέτως των πολιτικών κομμάτων.

Εκείνη παρέμενε σταθερά στο πατρικό οικογενειακό περιβάλλον, όπου την πρωτοκάθεδρη θέση του παππού Σπύρου (σε πολύ μεγάλη ηλικία πλέον) είχε πάρει ο θείος Γιώργος, ο αρχηγός του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος Ελλάδος. Ο Γεώργ. Μερκούρης δεν ήταν πλέον ενεργός πολιτικός αρχηγός, αλλά παρέμενε αμετάβλητα γερμανόφιλος.

Γεώργιος Μερκούρης, Αρχηγός του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος

Αυτός, ο δεύτερος «πατέρας» της Μελίνας, όπως η ίδια τον θεωρούσε, ο Γεώργιος Μερκούρης, που ουδέποτε έκρυψε τις πεποιθήσεις του, χρειάσθηκε να συλληφθεί από τις ελληνικές αρχές τον Απρίλιο 1941, πριν από την Κατοχή, ως επικίνδυνος γερμανόφιλος. Μόλις μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα, αφέθηκε ελεύθερος και η πρώτη του ενέργεια ήταν να επανασυστήσει το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδος, ελπίζοντας ότι θα αναλάμβανε την κυβέρνηση δίκην Κουίσλιγκ. Αντ’ αυτού διορίστηκε αργότερα ως διοικητής της Εθνικής Τράπεζας.

Η Μελίνα Μερκούρη, αν και πλέον ήταν έγγαμη, διατηρούσε άριστες σχέσεις με τον θείο της. Πριν ξεσπάσει ο πόλεμος είχε παντρευτεί τον Πάνο Χαροκόπο σ’ ένα χωριό της Πελοποννήσου. Αξιοσημείωτο είναι ότι με τον γάμο εκείνο σ’ ένα εκκλησάκι, για τον οποίο δεν είχε προβλεφθεί ούτε ποιος θα ήταν κουμπάρος, απέκτησε πνευματική συγγένεια μ’ ένα νεαρό τότε και οπωσδήποτε ασήμαντο επαρχιωτόπουλο, που κανείς δεν ήξερε ότι κάποτε σε μια κρίσιμη φάση θα γινόταν γνωστός στην Ελλάδα. Το όνομά του ήταν Ιωάννης Λαδάς. Πρόκειται για τον γνωστό συνταγματάρχη που υπήρξε από τους βασικούς πρωταγωνιστές στη δικτατορία της 21ης Απριλίου.

Ο θείος Μερκούρης πέθανε τον Δεκέμβριο 1943, διοικητής ων της Εθνικής Τράπεζας. Λίγοι συνόδευσαν τη σορό του, μεταξύ των οποίων κατοχικοί υπουργοί και βεβαίως Γερμανοί αξιωματικοί. Όπως θα μπορούσε να σκεφτεί λογικά κανείς, ανάμεσά τους ήταν και η Μελίνα, η οποία κατά και ήταν απαρηγόρητη. Αξιοσημείωτο είναι ότι στην κηδεία δεν παραβρέθηκε ο μοναδικός αδελφός του, ο Σταμάτης.

Εκείνη μισούσε την πείνα, αν και δεν την είχε γνωρίσει ποτέ στα προηγούμενα χρόνια. Ούτε και τώρα. Άλλωστε ο σύζυγός της ήταν ένας από τους πλουσιότερους Έλληνες με αμύθητης αξίας ακίνητα όχι μόνο στην ομώνυμη συνοικία της Καλλιθέας, που την είχε οικοπεδοποιήσει ο πατέρας του, αλλά και μεταξύ άλλων χιλιάδες στρέμματα στη Θεσσαλία. Από τα κτήματα εκείνα, τακτικά έφερναν οι άνθρωποί του τρόφιμα που επαρκούσαν για να διατραφούν όχι μία, αλλά πάρα πολλές οικογένειες. Αλλά και τα περιουσιακά του στοιχεία, όπως και τα εισοδήματά του, επέτρεπαν στο ζεύγος Χαροκόπου να μην διανοηθεί καν ότι υπάρχει πείνα στην Αθήνα. Ζούσε σ’ ένα τεράστιο ρετιρέ 400 τ.μ. μιας επιβλητικής μεσοπολεμικής πολυκατοικίας, που ήταν ιδιόκτητη και βρισκόταν χωρίς υπερβολή στο κεντρικότερο σημείο της Αθήνας: ακριβώς δίπλα από τη γαλλική πρεσβεία, στην αρχή της οδού Ακαδημίας.

Ο Πάνος Χαροκόπος ήταν πολύ μεγαλύτερός της, είχε δική του θαλαμηγό και ένα εντυπωσιακό ανοιχτό αυτοκίνητο. Και τα δύο επιτάχθηκαν από τους Γερμανούς, αλλά αυτό δεν εμπόδισε να διατηρεί το ζεύγος άριστες σχέσεις με πολλούς αξιωματικούς του κατοχικού στρατού, που ενίοτε γίνονταν και ιδιαίτερα στενές. Χάρη σ’ αυτές είχαν αποφύγει πολλές φορές να επιταχθεί το ρετιρέ τους, κάτι που είχε συμβεί σε όλες τις άλλες πλούσιες οικογένειες της Αθήνας.

Η Κατοχή είχε βρει τη Μελίνα να έχει εστιάσει το ενδιαφέρον της στο θέατρο, όπου φιλοδοξούσε να κάνει μια μεγάλη σταδιοδρομία. Και για να το επιτύχει αυτό, πίστευε πως ήταν χρήσιμο να έχει πολλές επαφές με ηθοποιούς, σκηνοθέτες και άλλους θεατρικούς παράγοντες. Έτσι λοιπόν, σε μέρες που όλοι ήταν στερημένοι από φαγητό και απολαύσεις, το σπίτι της οδού Ακαδημίας 4 ήταν ανοιχτό για τις παρέες της Μελίνας.

Στα χρόνια της Κατοχής η Μελίνα δεν έκανε αντίσταση. Είναι η μόνη περίοδος που πίστεψε ότι δεν είχε τίποτε να προσφέρει, γι’ αυτό και αντί για αντίσταση προτίμησε να έχει ιδιαίτερες σχέσεις με όσους Γερμανούς γνώριζε προσωπικά. Το ακριβές είναι ότι έκανε αντίσταση κατά των αντιστασιακών!

Όπως είχε γράψει ο «Λαβύρινθος», η Μελίνα μια κατοχική μέρα μεσημέρι είχε καταδώσει δύο νεαρούς αντιστασιακούς, προκειμένου να τους πιάσουν οι Γερμανοί. Αντιγράφουμε από το τεύχος του Δεκεμβρίου 2003:

Η σκηνή είναι αυθεντική. Διαδραματίζεται επί Κατοχής σ’ ένα περίφημο μπαρ της εποχής, το «Παν». Το κτίριο υπάρχει και σήμερα, στην οδό Ακαδημίας 4, μια μεσοπολεμική καλοφιαγμένη πολυκατοικία, δίπλα από την είσοδο της γαλλικής πρεσβείας. Στα κατοχικά χρόνια στο μπαρ σύχναζαν, ως επί το πλείστον, Γερμανοί αξιωματικοί και σκοτεινοί μαυραγορίτες. Ήταν οι μόνοι που είχαν τη διάθεση και το χρήμα για να πιουν ένα πανάκριβο προπολεμικό κονιάκ ή να γευθούν δυσεύρετα σνακς.

Για τη Μελίνα ήταν το δεύτερο σπίτι της κυριολεκτικά, για έναν επιπρόσθετο λόγο: στον τέταρτο όροφο της πολυκατοικίας ήταν η πολυτελής κατοικία του συζύγου της, του Πάνου Χαροκόπου. Κατέβαιναν σχεδόν καθημερινά, λοιπόν, για τα ποτά τους.

Στα σκαμνιά μπροστά από τη μπάρα κάθονται δύο άνδρες και όρθια ανάμεσά τους μια νεαρή ψηλή εντυπωσιακή γυναίκα. Και οι τρεις αποτελούν ένα ιψενικό τρίγωνο, όπως άλλωστε γνωρίζει όλο το Κολωνάκι αρκούντως σκανδαλισμένο. Οι δύο άνδρες είναι φίλοι και «κολλητοί», χωρίς να έχουν τίποτε το κοινό – πλην της ίδιας γυναίκας. Για κάποιους πιο ευφάνταστους, το ιψενικό τρίγωνο δεν έχει γωνία αιχμής τη γυναίκα, αλλά τον κοινό εραστή.

Η γυναίκα είναι βέβαια η εικοσάχρονη τότε Μελίνα Μερκούρη και οι δύο άνδρες είναι ο σύζυγός της Πάνος Χαροκόπος και ο μεγαλομαυραγορίτης Αλέξης (Φειδίας) Γιαδικιάρογλου.

Ο Χαροκόπος, γόνος παλιάς μεγαλοαστικής οικογένειας με σπουδές στην προπολεμική Αγγλία, είναι ο κλασικός τύπος του βαριεστημένου πάμπλουτου που δεν εργάζεται ποτέ, αλλά όλα τα έχει αφειδώς διαθέσιμα, λίρες, γυναίκες και άντρες. Ο Γιαδικιάρογλου, ελάχιστα χρόνια μεγαλύτερος από τη Μελίνα, είναι ένας ασύδοτος τύπος του υποκόσμου, ο οποίος αγοράζει σε εξευτελιστικές τιμές βιομηχανίες, τιμαλφή και ακίνητα αντί πινακίου φακής, εκβιάζει τους πάντες, κλέβει ακόμη και τους Γερμανούς, είναι ιδιοκτήτης χαρτοπαικτικών λεσχών και δεν υπάρχει κατοχική βρομιά και κομπίνα στην οποία να μην είναι ανακατεμένος. Κυκλοφορεί πάντοτε με σωματοφύλακες και πολυτελές αυτοκίνητο, συχνά μεθυσμένος και οπωσδήποτε με πιστόλι στην τσέπη.

Την εποχή αυτή, αυτοί είναι οι δύο άνδρες στη ζωή της Μελίνας, η οποία ονειρεύεται να γίνει μεγάλη ηθοποιός και να σπαρταράει το κοινό στα πόδια της. Οι τρεις τους, δηλαδή η Μελίνα, ο σύζυγος και ο εραστής πίνουν ήσυχα, με το ανάλογο ύφος σνομπ και παρακμής, όταν δύο νεαροί μπαίνουν στο μπαρ. Μόλις εκείνη τους βλέπει, εξοργίζεται και φωνάζει δυνατά, παρουσία Γερμανών και συνεργατών τους:

–Είναι κομμουνιστές! Πιάστε τους!

Οι δύο νεαροί αιφνιδιάζονται και πριν προλάβουν Γερμανοί και εντόπιοι πιστολάδες να τους πιάσουν, βγαίνουν τρέχοντας από το μπαρ και εξαφανίζονται. Και οι δύο ήταν αθλητές άλλωστε και τελικά δεν τους πρόφτασαν. Γλύτωσαν έτσι από την κατάδοση της Μελίνας, που την ώρα εκείνη δεν σήμαινε τίποτε λιγότερο από θάνατο…

Ο ένας τουλάχιστον από τους δύο τότε νεαρούς αντιστασιακούς, που είχαν την απρονοησία να πέσουν στη Μελίνα, καθώς μπήκαν στο μπαρ για να γλυτώσουν κυνηγημένοι από άλλους Γερμανούς που τους είχαν θεωρήσει ύποπτους, σήμερα βρίσκεται στη ζωή. Όμως την ακρίβεια των όσων προαναφέρθηκαν μπορούν να βεβαιώσουν μία δημοσιογράφος και μία ηθοποιός, η Φρίντα Μπιούμπι και η Άννα Συνοδινού. Η πρώτη έχει ασχοληθεί στο σύνολό της με τη Μελίνα, καθώς μάλιστα με πολύ μόχθο έχει συνθέσει τη βιογραφία της. Και έχει πολλές αποκαλυπτικές πληροφορίες για την «αντιστασιακή» της δράση επί Κατοχής.

Ιδού τι γράφει στο αυτοβιογραφικό βιβλίο της η Άννα Συνοδινού που τιτλοφορείται: «Πρόσωπα και προσωπεία – Αυτοβιογραφικό χρονικό|, Eκδ. Αφοί Βλάσση, Αθήνα, 1998

“Ο Γιώργος εργάζεται στο Ταμείο Ασφαλίσεως Αρτεργατών και κάνει παρέα με νέους που τον θαυμάζουν, τον Ίγκορ Πεζά, τον Σπύρο Μερκούρη, τον Γιάννη Καλφόπουλο, τον Λάλα Μεσολωρά, την Ζακλίν Τακβοριάν, την Ζινέτ Λακάζ, την Άσπα Μιχαλακοπούλου, με στέκι το ζαχαροπλαστείο του Μπόκολα.

Ένα απόβραδο, ανέβαινε με τον Καλφόπουλο την Ακαδημίας. Μπήκαν στο ισόγειο μπαρ Παν, που σύχναζαν οι πλούσιοι και οι κοσμικοί της Κατοχής. Πάνω από το μπαρ στον 4ο όροφο της Ακαδημίας 4, ήταν το σπίτι του Χαροκόπου που είχε παντρευτεί την πολύ νέα τότε Μελίνα Μερκούρη. Στο μπαρ καθόταν η Μελίνα ανάμεσα στον άντρα της και τον βιομήχανο Γιαδικιάρογλου, δοσίλογο και συνεργάτη των Γερμανών, που εκτελέστηκε ως προδότης από τον Ε.Λ.Α.Σ. Η Μελίνα, μόλις είδε τον Γιώργο με τον Καλφόπουλο ξεφώνισε: “Πιάστε τους κομμουνιστές”. Ήταν η εποχή που ο αδελφός του πατέρα της, Γ. Μερκούρης, είχε ιδρύσει το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδος. (Πληροφ. περιοδικού Τα Νέα του ΕΛΙΑ, αρ. 51, Απρίλιος – Ιούνιος 1998, σελ. 9).

Η Μελίνα, όπως δεν ήταν αντιστασιακή επί Κατοχής, δεν υπήρξε ποτέ φεμινίστρια, διότι απλούστατα ήταν της θεωρίας ότι για να επιτύχει πρέπει να χρησιμοποιεί τη γυναικεία φύση της. Είχε καλλιεργήσει στα δύσκολα κατοχικά χρόνια σχέσεις και φιλίες με ανθρώπους του θεάτρου, σιτίζοντάς τους με χρήματα του Χαροκόπου ή του μεγαλομαυραγορίτη Γιαδικιάρογλου.

Έχοντας το στοιχειώδες πλεονέκτημα της οικονομικής άνεσης, κατευθύνθηκε στο Παρίσι. Όπως αναφέρει το προαναφερθέν τεύχος του «Λαβύρινθου» (Δεκ. 2003), «εκεί σχετίστηκε με γνωστά ονόματα της τέχνης, πολλά των οποίων είχαν περιέργως έναν κοινό παρονομαστή: είχαν κατηγορηθεί ως δοσίλογοι κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής.

Από τον Ζαν Κοκτώ και τον Σερζ Λιφάρ μέχρι τον Σασά Γκιτρύ και την Κολέτ, αδιάφορο αν υπήρχε ερωτική σχέση της με κάποιους ή κάποιες από όλα εκείνα τα γνωστά πρόσωπα, επέτυχε τελικά η Μελίνα να σαγηνεύσει γνωστότατο Γάλλο θεατρικό συγγραφέα παρωχημένης ηλικίας, ο οποίος με μύριες δυσκολίες και αντιδράσεις την επέβαλε».

Πρόκειται για τον Μαρσέλ Ασσάρ, ο οποίος όμως ήταν τότε ένας πολύ πετυχημένος θεατρικός συγγραφέας στη μεταπολεμική Γαλλία. Η παρέμβασή του ήταν καθοριστική για την πορεία της Μελίνας, η οποία τον χρησιμοποίησε επιτυχώς για την καθιέρωσή της στην Ελλάδα.

Αλλά, καθώς οι φιλοδοξίες ενός άπληστου ανθρώπου δεν ολοκληρώνονται ποτέ, η Μελίνα στα μέσα της δεκαετίας του 1950 έβαλε έναν άλλο στόχο: τη διεθνή καθιέρωσή της στον κινηματογράφο! Αν το έλεγε τότε φωναχτά, θα εισέπραττε τις ειρωνείες όσων την ήξεραν. Η ίδια όμως είχε απόλυτη αυτοπεποίθηση στον εαυτό της και το σχεδίασε καλά. Γνώριζε ότι η παγκόσμια κινηματογραφική βιομηχανία έχει αφ’ ενός επίκεντρο την Αμερική, αφ’ ετέρου δε ελέγχεται σχεδόν καθολικά από Εβραίους. Αναζητούσε λοιπόν ένα κατάλληλο πρόσωπο για να σαγηνεύσει, μέχρι που το βρήκε: Ζυλ Ντασέν. Δεν ήταν και μεγάλος σκηνοθέτης, αλλά ήταν Εβραιοαμερικανός.

Αυτό ήταν αρκετό για να του δηλώσει ότι τον ερωτεύτηκε και να τον …ζητήσει σε γάμο. Θα ήταν ακόμα πιο ενθουσιασμένη, αν ο Ντασέν ήταν πιο αρρενωπός τύπος και πιο σωματώδης. Αλλά και πάλι, αυτό δεν ήταν απογοητευτικό, διότι ο Ντασέν δεν ήταν ζηλιάρης.

Στο πλευρό του μικρόσωμου Εβραιοαμερικανού σκηνοθέτη περνούσε μια ακόμη κλίμακα στην ανοδική πορεία της, έστω και χωρίς θριαμβευτικές επιτυχίες. Ο Ντασέν ήταν χρήσιμος, όχι μόνον επειδή ήταν ο ίδιος σκηνοθέτης και μπορούσε να έχει αποφασιστικό λόγο για την επιλογή της στις ταινίες του, ούτε απλώς επειδή ως Εβραίος μιλούσε την ίδια γλώσσα με τους παράγοντες του παγκόσμιου κινηματογράφου. Ήταν κυρίως χρήσιμος διότι, γνωρίζοντας όλα τα μυστικά, μπορούσε να την καθοδηγεί και να την συμβουλεύει πώς θα γίνει πιο διάσημη.

Ο Ζυλ Ντασέν, όπως και οι περισσότεροι καλλιτέχνες τότε, ήταν αριστερών τάσεων. Η μεγάλη ευκαιρία ήρθε με την 21η Απριλίου. Ο Ντασέν άρπαξε την ευκαιρία και έπεισε τη σύζυγό του να εκδηλωθεί ως αριστερή από το εξωτερικό όπου βρίσκονταν. Έτσι θα κέρδιζε την πλήρη δημοσιότητα παγκοσμίως. Και πράγματι αυτό έγινε.

Μέσα σε λίγα 24ωρα η Μελίνα πείσθηκε να εκδηλωθεί «εναντίον της χούντας». Ήταν ικανοποιημένη γιατί για πρώτη φορά αποκτούσε πολιτική ταυτότητα…

Και ερχόμαστε στον Σακελλάριο…

Όπως αναφέρει ο Τάσος Κ. Κοντογιαννίδης, στην έκδοση «Ο μύθος Αλέκος Σακελλάριος» «Στη δεκαετία του 50 υπήρχε διαμάχη μεταξύ δεξιών και αριστερών («δημοκρατικών» όπως αυτοαποκαλούνταν) ηθοποιών.

Πολλοί τότε αυτάρεσκα δέχονταν το χαρακτηρισμό του κουλτουριάρη και όταν άκουγαν «Σακελάριος» έβγαζαν μπιμπίκια. Τότε ο Αλέκος είχε προστριβές με γνωστή ηθοποιό που τον προκαλούσε. «Θα σε φτιάξω!» της είπε. Ήξερε καλά το παρελθόν της, με τον φίλο της τον μαυραγορίτη Γιαδικιάρογλου, που της είχε χαρίσει ένα μενταγιόν, το οποίο μέσα στην πείνα της κατοχής του το έδωσε σε μια γνωστή του Σακελάριου Κολωνακιώτισσα για να πάρει λίγο αλεύρι, φασόλια και φάβα.

Όταν η Κολωνακιώτισσα το είδε αργότερα κρεμασμένο στο λαιμό της και τη ρώτησε που το βρήκε, εκείνη αφελέστατα είπε «σ΄αρέσει;». Δεν άντεξε η άλλη, το άρπαξε, το τράβηξε και τη χαστούκισε! Έτσι λοιπόν ο Σακελλάριος που γύριζε την ταινία «Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο», έβαλε το όνομα Γιαδικιάρογλου σε ρόλο της ταινίας, που υποδυόταν μαθήτρια και κάθε τόσο οι καθηγητές φώναζαν «Γιαδικιάρογλου!» και της άστραφταν χαστούκια!».

Η Ροζίτα Σώκου έχει πει για τη Μελίνα Μερκούρη δημοσίως: Στην Κατοχή τα είχε με τον πιο φανερό συνεργάτη των Γερμανών, «Εμείς τη Μελίνα… τα ξέραμε όλα της τα κουτσομπολιά. Στα 17 της σηκώθηκε κι έφυγε και πήγε στην Κωνσταντινούπολη με τον Γιώργο Παππά, ο οποίος ήταν και κ…λάγνος! Θέλω να πω, ότι εμένα δεν με απασχολούσε καθόλου κι εγώ τη λάτρεψα όταν έκανε τη Στέλλα παρότι σε όλη την Κατοχή τα είχε με τον πιο φανερό συνεργάτη των Γερμανών, τον Γιαδικιάρογλου, ο οποίος έδωσε σε συνάδελφο δικό μου ένα μπουκάλι λάδι κι εκείνος του έδωσε ένα χρυσό μενταγιόν με αλυσίδα και το φορούσε η Μελίνα και καμάρωνε»!

Αλλά και η Μελίνα Μερκούρη είχε παραδεχτεί ότι είχε ερωτευτεί τον Γιαδικιάρογλου, τον οποίο αναφέρει σε βιβλίο της με το όνομα, Αλέξης….

Έτσι, όταν ήρθε το πέρασμα του χρόνου έγραψε γι’ αυτήν την «ντροπιαστική» σχέση στο βιβλίο της. Εκεί, για δικούς της λόγους, αναφέρεται στο πρόσωπο του μόνο ως «ο Αλέξης». Η Μερκούρη στους φίλους της εκμυστηρεύτηκε, ότι με τα χρήματα του εραστή της , αλλά και την ενίσχυση του πλούσιου συζύγου της, συχνά βοηθούσε την αντίσταση και την ΕΠΟΝ, στην οποία συμμετείχε ο αδελφός της…!

Πηγή: Κώστας Γ.

Ο άνθρωπος που ήθελε να γίνει «Μπερλουσκόνι»

Πολλούς ξένισε η ένταση με την οποία ο και… κοσμοναύτης, πρώην υπουργός Νίκος Παππάς, τοποθετήθηκε στις αρχές της εβδομάδας στη Βουλή, επί των εξελίξεων στην τηλεοπτική αγορά. Εκεί όπου εμμέσως πλην σαφώς υποστήριξε συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα, επιχειρώντας ανεπιτυχώς να κρύψει αυτή την υποστήριξη πίσω από το ενδιαφέρον του για την… ενδυνάμωση της ΕΡΤ (την οποία ως γνωστόν διέλυσε… επιτυχώς). Πολλούς επίσης άγγιξε ο σπαρακτικός τρόπος με τον οποίο ο πρώην υπουργός διατύπωσε τον φόβο του, ότι θα εμφανιστεί και στα καθ’ ημάς το φαινόμενο του «μπερλουσκονισμού».

Ωστόσο στην αντίπερα όχθη βρίσκονται εκείνοι που γνωρίζουν. Τα έργα και τις ημέρες ενός φιλόδοξου τύπου ο οποίος επιδίωξε να ελέγξει για λογαριασμό του ΣΥΡΙΖΑ και του πρωθυπουργού του Αλ. Τσίπρα, το σύνολο του ηλεκτρονικού Τύπου – να γίνει ένας «Μπερλουσκόνι» με τις πλάτες του κράτους και τα λεφτά κρατικών τραπεζών και ιδιωτών.

Για να δούμε όμως καλύτερα και πιο κωδικοποιημένα τι προσπάθησε να κάνει αυτός ο μικρός wanna be «Μπερλουσκόνι», και τι άφησε πίσω στο (καταστροφικό) πέρασμά του από τον χώρο των μέσων επικοινωνίας.

Ολα ξεκίνησαν, πριν από την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, όταν η ηγετική ομάδα, υπό τον Αλ. Τσίπρα και τον σε αλματώδη τότε άνοδο Ν. Παππά, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η διακυβέρνηση του κόμματος θα ήταν ευκολότερη αν κατάφερναν είτε να απαξιώσουν μερίδα των καναλιών (Mega κατά πρώτο λόγο, Σκάι δευτερευόντως) είτε να ελέγξουν απολύτως τα υπόλοιπα (με δικούς τους διευθυντές ειδήσεων και παρουσιαστές πολιτικών εκπομπών). Με το που κέρδισε τις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ, τον Ιανουάριο του 2015, κατάφεραν εν μέρει να επιτύχουν τον σχεδιασμό, οδηγώντας σε οικονομικό μαρασμό και τελικά σε αφανισμό το Mega και πιέζοντας ασφυκτικά τον Σκάι.

Μετά τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015, αποφάσισαν να βάλουν σε εφαρμογή το δεύτερο σκέλος του σχεδίου, που ήταν ο απόλυτος έλεγχος επί του συνόλου των καναλιών. Το έργο το ανέλαβε εξ ολοκλήρου ο Ν. Παππάς, ο οποίος σε συνεργασία με το δεξί του χέρι Λ. Κρέτσο, «εφηύραν» μια απίθανη διαδικασία αδειοδότησης των καναλιών με υπερβολικά μεγάλο τίμημα, εκτός πάσης λογικής για την Ελλάδα της κρίσης, ώστε να λάβουν τις άδειες φιλικά προς την κυβέρνηση πρόσωπα, και εν συνεχεία αυτά τα πρόσωπα να διαπραγματευτούν συγχωνεύσεις ή συνενώσεις με ήδη λειτουργούντες τηλεοπτικούς σταθμούς.

Στο πλαίσιο του σχεδιασμού «επιστρατεύθηκε» ένα Ινστιτούτο με έδρα τη Φλωρεντία, το οποίο όλως τυχαίως «γνωμάτευσε» ό,τι είχε σχεδιάσει ο Παππάς: η τηλεοπτική αγορά της χώρας «αντέχει» τέσσερις μόνο άδειες πανελλαδικής εμβέλειας.

Ο άθλιος από κάθε άποψη τριήμερος διαγωνισμός – έμπνευση και αυτός του Παππά – τον οποίο διενήργησε, προκειμένου να τον ελέγξει, η Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης, αντί του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης που είναι ανεξάρτητη Αρχή, κατέληξε σε τέσσερις πλειοδότες, εκ των οποίων

· ο ένας, ο Ι. Σαββίδης, ξεκαθάρισε ότι μετείχε του διαγωνισμού ως «λαγός» της κυβέρνησης (και του Παππά, προφανώς) προκειμένου να ανέβει το τίμημα μιας άδειας όσο πιο πολύ γινόταν

· ο έτερος, ο Χρήστος Καλογρίτσας, για να δημιουργήσει ένα ακραιφνώς συριζαίικο κανάλι, όπως είχε συμφωνήσει με τον Αλ. Τσίπρα.

Αλλά τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα είχε σχεδιάσει ο Παππάς. Διότι ο μεν «λαγός» έμεινε χωρίς άδεια, ως μειοψηφών, ο δε Καλογρίτσας ως πλειοψηφών, απέτυχε να συνεχίσει στη διαδικασία, διότι δεν κατάφερε να βρει τα χρήματα της προκαταβολής. Και είχε κάνει τόσα η κυβέρνηση γι’ αυτόν: τεμάχισε στα οκτώ την εθνική Πάτρας – Πύργου, και δέχθηκε ως θεμιτή εγγύηση για τη συγκέντρωση του κεφαλαίου συμμετοχής του στον διαγωνισμό κάτι… βοσκοτόπια στην Ιθάκη, που αποδείχθηκε στο τέλος ότι ανήκαν… σε άλλον! Και όταν φάνηκε ότι οι προσπάθειές του να βρει τα χρήματα όδευαν σε πλήρη αποτυχία, ήταν ο Ν. Παππάς ο οποίος εμφανίστηκε ως από μηχανής θεός να μεσολαβήσει στον Β. Μαρινάκη για τον δανεισμό του Καλογρίτσα με 20 εκατ.

Αλλά όταν είναι στραβό το κλήμα, δεν ισιώνει με τίποτε. Γιατί εν συνεχεία ήρθε και η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, η οποία κατηγορηματικά έβγαζε παράνομο τον διαγωνισμό. Και αυτό, παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης να ελέγξει το ΣτΕ, διοχετεύοντας σε γνωστά παρακρατικά μέσα ενημέρωσης διασυνδεδεμένα με τα δυσώδη υπόγεια του Μεγάρου Μαξίμου, εκβιαστικά δημοσιεύματα για κορυφαία στελέχη του ΣτΕ.

Ήταν τόση η αφοσίωση του Ν. Παππά στην επιχείρηση «ελέγξτε τα κανάλια υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ», ώστε παραμέλησε παντελώς ζωτικής σημασίας θέματα που αφορούν τη θέση της χώρας στον διεθνή τηλεοπτικό χάρτη.

Στο πλαίσιο αυτό, η χώρα μας δεν έλαβε μέρος σε αρκετές από τις πρώτες συναντήσεις μεταξύ των βαλκανικών χωρών και της Τουρκίας, για τον επιμερισμό των συχνοτήτων με τη νέα τεχνολογία Τ2, η οποία θα εφαρμοστεί υποχρεωτικά από το 2021. Αν συμμετείχε από την αρχή το αποτέλεσμα θα ήταν να διέθετε πλέον περισσότερο φάσμα συχνοτήτων, οι οποίες θα μπορούσαν να διατεθούν όχι απαραίτητα για τηλεοπτικά κανάλια, αλλά και για κρατικούς σκοπούς. Οι επαΐοντες υποστηρίζουν επίσης ότι και από τη μετάβαση στην τεχνολογία Τ2, έτσι κι αλλιώς θα τετραπλασιαστεί ο αριθμός των καναλιών που θα μπορούν να εκπέμπουν.

Γιατί δεν μετείχαμε ως χώρα εξ αρχής στις διαπραγματεύσεις; Απλό: αν μετείχε η κυβέρνηση στις συζητήσεις για τον καταμερισμό των συχνοτήτων του Τ2, δεν θα μπορούσε να στηριχθεί η εμμονική επιμονή του Παππά και των υπολοίπων στην έκθεση-γνωμάτευση του Ινστιτούτου Φλωρεντίας που είχε καταλήξει στο καθ’ υπαγόρευση συμπέρασμα των 4 αδειών πανελλαδικής εμβέλειας…

Ποια είναι τα πρώτα σοβαρά αποτελέσματα της παράλειψης καθήκοντος του Παππά και του Κρέτσου;

1. Να προλάβει η Τουρκία και να λάβει μεγαλύτερη φέτα, και ήδη να έχει ξεκινήσει τη μετάβαση στο Τ2, με πρώτο, σοβαρό, αποτέλεσμα να περιοριστεί σημαντικά η εμβέλεια των ελληνικών καναλιών στο Αιγαίο.

2. Να εγείρουν αξιώσεις εκατομμυρίων οι νέοι αδειούχοι καναλάρχες από το ελληνικό Δημόσιο, επειδή δεν τηρούνται ουσιώδεις όροι της συμφωνίας για την παροχή αδειών.

3. Να πουληθούν μέσα στην τετραετία ΣΥΡΙΖΑ χιλιάδες δέκτες τηλεόρασης, οι οποίοι με τη μετάβαση στο σύστημα Τ2 δεν θα μπορούν να λαμβάνουν σήμα, επειδή είναι ασύμβατοι με τη νέα τεχνολογία.

Ολα αυτά σε συνδυασμό με την απόπειρα του Παππά να ελέγξει επίσης μέσα από μια πολύπλοκη διοικητική διαδικασία την κρατική (και εμμέσως και την… ιδιωτική!) διαφημιστική δαπάνη, η διοχέτευση σε φιλικά προς την κυβέρνηση μέσα διαφήμισης αναντίστοιχης με κοινά «δεδομένα» όπως οι κυκλοφορίες, οι τηλεθεάσεις ή οι ακροαματικότητες, η απροκάλυπτη μετατροπή της ΕΡΤ σε κομματικό όργανο, οι «κομμένοι» από το κρατικό κανάλι δημοσιογράφοι (όπως εγώ, αλλά και άλλοι), το «σιωπητήριο» σε ό,τι δεν συμφέρει την κυβέρνηση, η επίμονη απαξίωση μη φιλικών προς την κυβέρνηση μέσων και δημοσιογράφων, συνθέτουν το ζοφερό πρόσωπο του ανθρώπου που θέλησε να γίνει «Μπερλουσκόνι» και το μόνο που κατάφερε με την πολυπραγμοσύνη και την τσαπατσουλιά του, ήταν να προκαλέσει θυμηδία και οίκτο…

Γιώργος Χρ. Παπαχρήστος     7 Οκτωβρίου 2019

https://www.in.gr/2019/10/07/apopsi/o-anthropos-pou-ithele-na-ginei-mperlouskoni/

Η διαστρέβλωση της Ιστορίας...

Το Κίνημα του 1922, το «Ραντεβού της Χίου» 

και η Παράδοση της Ανατολικής Θράκης!

Πολλοί φίλοι μας δεν έχουν ακούσει διά το διαβόητον "Ραντεβού της Χίου"! Τούτο δεν είναι γενικώς γνωστόν και ακόμη και στην εποχήν του εκαλύφθη από παχύτατον πέπλον ενόχου σιωπής! Ο θείος μου υπηρέτησε στην Μικρασιατικήν εκστρατείαν εις μίαν μονάδα που ευρίσκετο στον Βόρειον τομέα του μετώπου, όπου δεν εξεδηλώθη Τουρκική επίθεσις! Έλεγε με απορίαν ότι μόλις εγένετο γνωστή η κατάρρευσις του μετώπου στην "Εξέχουσαν του Αφιόν", τότε όλοι οι αξιωματικοί της μονάδος πήραν τα αυτοκίνητα και έφυγαν! Δεν ηδύνατο να εξηγήση το γεγονός, τού εφαίνετο απίθανον, αδιανόητον• ήσαν όλοι δειλοί λιποτάκτες, ριψάσπιδες, κιοτήδες; Δεν έδειχναν κάτι τέτοιο! Και εγώ απορούσα, καθώς αυτό είναι ένα γεγονός πρωτάκουστον, πρωτοφανές διά τον Ελληνικόν στρατόν, αλλά και γιά κάθε τακτικόν στρατόν! Καθώς μάλιστα, οιαδήποτε και εάν ήτο η έκβασις του πολέμου τους ανέμενε φυσικά το Στρατοδικείον!

Απορούσα έως ότου έμαθα διά την υπάρχουσαν εις το στράτευμα βενιζελικήν συνωμοσίαν! Οπότε πλέον όλα εξηγούνται! Οι εν λόγω αξιωματικοί έσπευδον βιαστικοί διότι έπρεπε να προλάβουν το "Ραντεβού της Χίου"!

Ας ιδούμε από την αρχήν τα γεγονότα!

Ενώ η Μικρασιατική εκστρατεία ευρίσκετο εν εξελίξει ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος απεφάσισε την διεξαγωγήν εκλογών, οι οποίες διεξήχθησαν την 1ην Νοεμβρίου 1920. Από τις εκλογές αυτές νικητής ανεδείχθη η "Ηνωμένη Αντιπολίτευσις" με πρωθυπουργόν τον Δημήτριον Γούναρην. Οι Βενιζελικοί υπέστησαν πανωλεθρίαν και δεν εξελέγη βουλευτής ούτε ο ίδιος ο Ελευθέριος Βενιζέλος!

Η οργή του Βενιζέλου και των Βενιζελικών υπήρξε πρωτοφανής και ανεξέλεγκτος! Ο Βενιζέλος ανεχώρησε διά το Παρίσι, απαξιών να ζεί σε μία χώρα που δεν ήτο αυτός πρωθυπουργός! Έδωσε το παράδειγμα δημοκρατικού ήθους και δι' αυτό η Ελλάς ευγνωμονούσα του απένειμε τον τίτλον του "μεγάλου κοινοβουλευτικού"! Συγχρόνως ο Βενιζέλος έδωσε εντολήν στους υπουργούς του να εξαφανισθούν και να μην παραδώσουν τα υπουργεία τους! Μάλιστα, μεσούντος του πολέμου η κυβέρνησις του Νοεμβρίου δεν εγνώριζε κυριολεκτικώς τίποτε περί των πραγμάτων της χώρας π.χ. το ότι διεξήγοντο συνομιλίες μεταξύ των Μεγάλων δυνάμεων και της ελληνικής κυβερνήσεως περί της Βορείου Ηπείρου η Κυβέρνησις το επληροφορήθη τυχαίως από έναν Βορειοηπειρώτη!

Περισσότερον όλων μένεα έπνεον κατά της Κυβερνήσεως του Νοεμβρίου οι Βενιζελικοί αξιωματικοί! Ηύχοντο να χάση η Ελλάς τον πόλεμον ώστε η ήττα να αποδοθή στην Κυβέρνησιν, πράγμα που έγινε τελικώς και αυτοί, οι υπαίτιοι της ήττης, βεβαίως έκαναν το πραξικόπημά τους και η Βενιζελική Χούντα εδίκασε σε μίαν δίκην παρωδίαν, σε ένα kangaroo court όπως διεθνώς ονομάζονται τα "στημένα" δικαστήρια, και εδολοφόνησε τα κυριώτερα στελέχη της Κυβερνήσεως• πρόκειται διά την γνωστήν «Δίκην των Έξ»!

Οι Βενιζελικοί αξιωματικοί συνεσκέφθησαν τί έπρεπε να πράξουν και απεφάσισαν ένας αριθμός από αυτούς να εγκαταλείψη το στράτευμα ώστε αυτό να εξασθενίση και ένας άλλος αριθμός να παραμείνη ώστε να σαμποτάρει την πολεμικήν προσπάθειαν εκ των ένδον!

Ο Αρχιστράτηγος της εκστρατείας Λεωνίδας Παρασκευόπουλος, δουλικός οπαδός του Βενιζέλου, «Με την ήττα των Βενιζελικών παραιτήθηκε από το στράτευμα και αποσύρθηκε στο Παρίσι», προφανώς διά να είναι εκεί στην υπηρεσίαν του Βενιζέλου! Παρομοίως διαβάζομε διά τον Γεώργιον Κονδύλην: «Μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου, εγκατέλειψε την μονάδα του και εγκαταστάθηκε αυτοβούλως στην Κωνσταντινούπολη απ' όπου άσκησε οξύτατη αντιπολίτευση στην τότε νέα ελληνική κυβέρνηση». Μάλιστα, οι Βενιζελικοί αξιωματικοί που απεφασίσθη να εγκαταλείψουν το στράτευμα συνεκεντρώθησαν όλοι στο γνωστόν ξενοδοχείον της Κων/πόλεως, το "Πέρα Πάλας", στο Πέραν, συντηρούμενοι από τον προσωπικόν φίλον του Βενιζέλου, τον πατριάρχην Μελέτιον Μεταξάκην, ο οποίος είναι γνωστός καθώς με την εσπευσμένη εισαγωγήν του Γρηγοριανού ημερολογίου προεκάλεσε το Παλαιοημερολογιτικόν σχίσμα. Σήμερον οι γράφοντες τις εγκυκλοπαίδειες και τα ιστορικά άρθρα, όλοι Βενιζελικοί-Κεντροαριστεροί, λέγουν χονδροειδή ψεύδη οι τρισάθλιοι, διά να δικαιολογήσουν την κατάρρευσιν, όπως ότι «Ο Γούναρης έκανε στρατηγούς του Ελληνικού στρατού άσχετους και άπειρους μοναρχιστές», ενώ εις την πραγματικότητα, ο Λεωνίδας Παρασκευόπουλος και οι άλλοι Βενιζελικοί υπήρξαν ριψάσπιδες και λιποτάκτες, προδότες της πατρίδος!

Οι Βενιζελικοί αξιωματικοί του "Πέρα πάλας" εξέδιδον και μίαν εφημερίδα όπου παρώτρυναν τους στρατιώτας να λιποτακτήσουν! Την εφημερίδαν αυτήν αγόραζε ο Κεμάλ πακέττα όπως εξήρχετο εκ του τυπογραφείου και με δύο μικρά αεροπλανάκια που είχε τα έρριπτε στις γραμμές του μετώπου ώστε να τα διαβάζουν οι στρατιώτες καθώς μάλιστα είχαν σε υπόληψιν τους αξιωματικούς αυτούς διότι ο περισσότεροι, όπως ο Γ. Κονδύλης, ήσαν καλοί διοικητές! Όσοι αξιωματικοί παρέμενον εις το στράτευμα με πρωτοφανές μένος διέλυον το ηθικόν του στρατεύματος π.χ. ο στρατιώτης ζητούσε μία κουβέρτα και ο αξιωματικός απαντούσε: «Δεν έχουμε, να πης στον Γούναρη να σού δώση!»

Ο Γ. Κονδύλης εταξίδευσε στην Ευρώπην και επιστρέφων ανεκοίνωσε στους αξιωματικούς αυτούς ότι οι Αγγλογάλλοι είναι πολύ εκνευρισμένοι που με το Δημοψήφισμα επέστρεψε στην Ελλάδα ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος και ότι πρέπει οπωσδήποτε να ηττηθή ο στρατός, να καταρρεύση το μέτωπον, ώστε αμέσως να γίνη ένα πραξικόπημα, να καταδικασθή η κυβέρνησις και ο Βασιλεύς ως τάχα υπαίτιος της καταστροφής και να εγκατασταθή Βενιζελική κυβέρνησις, οπότε μετά οι Αγγλογάλλοι θα μας δώσουν όσα δικαιούμεθα στην Μικρασία με την Συνθήκην των Σεβρών και την Ανατολικήν Θράκην!

Οπότε κατεστρώθη το σχέδιον:

Μόλις εξεδηλούτο η Τουρκική επίθεσις οι εις το μέτωπον Βενιζελικοί αξιωματικοί θα εφρόντιζαν θετικώς να επέλθη η κατάρρευσίς του! Πράγμα που εγένετο! Ο Πλαστήρας δεν προσήλθε προς υπεράσπισιν του Μαύρου Βράχου αλλά και με άλλους τρόπους έβλαψε τον στρατόν, όπως με την προδοτικήν του στάσιν στην Μάχην του Αλή Βεράν, σε αυτές τις νέες ελληνικές Θερμοπύλες! Ομοίως ο Γονατάς έχων ως καθήκον την σφράγισιν και υπεράσπισιν των Στενών του Ντουμλού Πουνάρ (Dumlupınar) τα εγκατέλειψε και έφυγε συνενωθείς με το Απόσπασμα Πλαστήρα!

Προς δικαιολόγησιν της στάσεως του Πλαστήρα λέγονται διάφορα! Διά παράδειγμα ο Ταξίαρχος ε.α. Βασίλειος Λουμιώτης γράφει υπό τον τίτλον «Για ποιο λόγο δεν εκτέλεσε την αποστολή του ο συνταγματάρχης Πλαστήρας;»: «Κατ’ αρχήν πρέπει να αναφέρουμε ότι στον πόλεμο δεν υπάρχουν δικαιολογίες για τη μη εκτέλεση της αποστολής, παρά μόνο αντικειμενικές αδυναμίες. Αλλά η προϊσταμένη διοίκηση πρέπει να ενημερώνεται εγκαίρως για τη μη δυνατότητα εκτέλεσης. Ο συνταγματάρχης Πλαστήρας ισχυρίστηκε στην Ανακριτική Επιτροπή ότι δεν εκτέλεσε την αποστολή του επειδή πάνω στην τοποθεσία στην οποία έπρεπε να ταχθεί, βρήκε τμήματα του 23ου Συντάγματος. Αυτό είναι μεν αληθές, αλλά δεν αποτελεί "αντικειμενική αιτία" μη εκτέλεσης της αποστολής. Θα έπρεπε να παραμείνει όπισθεν και πλησίον της τοποθεσίας μέχρι τη διευκρίνιση της κατάστασης.» 

Και συμπεραίνει: «Η άποψή μου είναι ότι ο Πλαστήρας δεν σταμάτησε επί των νοτίως Κιουπρουλού υψωμάτων, επειδή αν το έκανε θα έχανε το σύνταγμα του» διότι «το ηθικό των ευζώνων πρέπει να είχε καταρρεύσει»! Και περαιτέρω: «Βεβαίως η μη εκτέλεση από το Απόσπασμα Πλαστήρα της αποστολής που του ανατέθηκε, είχε ως αποτέλεσμα τον αιφνιδιασμό της IVης Μεραρχίας το πρωί της επομένης. Αλλά μια μεραρχία ποτέ δεν διαλύεται επειδή αιφνιδιάστηκε ή επειδή μια μονάδα δεν εκτέλεσε την αποστολή της. Η διάλυση μιας μεραρχίας είναι αποτέλεσμα άλλων παραγόντων». Ας μην τα σχολιάσωμε όλα αυτά!

Διά την εγκατάλειψιν υπό του Γονατά της θέσεώς του τί έχουν να ειπούν; Επ' αυτού δεν έχομε διαβάσει δικαιολογίες!

Συμφώνως προς το σχέδιον όλοι οι Βενιζελικοί αξιωματικοί θα συνεκεντρώνοντο στην Χίον και από εκεί θα εκκινούσαν διά την κατάκτησιν των Αθηνών! Αυτό ήτο το διαβόητον "Ραντεβού της Χίου"!

Πράγματι έτσι και εγένετο! Κατέλαβε την εξουσίαν η Χούντα Πλαστήρα-Γονατά-Πάγκαλου και πάραυτα ο Θεόδωρος Πάγκαλος ωργάνωσε την δίκην παρωδίαν και την δολοφονίαν των 'Εξ! Βεβαία η Χούντα διά το κατόρθωμά της, καθώς μάλιστα την συνέδραμον και οπορτουνιστές πολιτικοί ως ο γνωστός μας Γεώργιος Παπανδρέου, διαλαλούσε στον αφελή λαόν ότι ο κύριος λόγος του πραξικοπήματος ήτο να μην χαθεί κι η Ανατολική Θράκη και να φύγη ο Βασιλεύς Κων/νος οπότε οι Αγγλογάλλοι θα μας δώσουν όσα δικαιούμεθα στην Μικρασία!

Φυσικά τα πράγματα δεν εξελίχθησαν ούτως! Οι Μεγάλοι μας Σύμμαχοι ήθελαν Μεγάλη Τουρκία Κεμαλικού τύπου διότι αυτοί είχον δημιουργήσει τον Κεμάλ κι όχι επειδή τους ενοχλούσε ο Βασιλεύς! Κι ούτε είχον σκοπόν να τηρήσουν οιανδήποτε υπόσχεσιν είχον δώσει (εάν αληθώς είχον δώσει) στους γελοιωδώς αφελείς Βενιζελικούς αξιωματικούς! Αντιθέτως η Αγγλία διέκοψε τας διπλωματικάς σχεσεις με την Ελλάδα, λόγω τάχα του ανοσιουργήματος της δολοφονίας των Εξ! Οταν δε οι Ελληνες έφθασαν στα Μουδανιά όπου θα εγίνετο η διαπραγμάτευσις διά την Σύναψιν Αναχωχής οι Αγγλοι τους είπαν ότι υπέγραψαν αντ' αυτών διότι άργησαν να φθάσουν και ότι η Ανακωχή περιλαμβάνει την αποχώρησιν από την Ανατολικήν Θράκην! Υπήρξεν ζήτημα το τίνι τρόπω θα αποχωρήση ο Ελληνικός Στρατός από την Ανατολικήν Θράκην, μαζί φυσικά με τον πληθυσμόν που θα ακολουθούσε πρόσφυγας πιά! Ο Κεμάλ δεν είχε δυνατότητα να διαπεραιωθή στην Θράκην και ο Στρατός μας ήτο πολυπληθής και ετοιμοπόλεμος! Οπότε στους Μεγάλους μας Συμμάχους εγεννήθη μία φαεινή ιδέα! Οι Ελληνες θα φύγουν μόνοι τους! Πράγματι, ο Βενιζέλος ετηλεγράφησε στην Χούντα ότι οφείλουν να εκκενώσουν την Ανατολικήν Θράκην ταχύτατα! Πράγματι, τούτο κατώρθώθη εις χρόνον ρεκόρ και ο Βενιζέλος σε νέαν τηλεγράφημά του συνεχάρη θερμώς την Χούντα διά το κατόρθωμά της!

Σήμερον στην Ελλάδα επικρατεί η αντίληψις ότι υπάρχουν καλά και κακά πραξικοπήματα, καλές και κακές Χούντες και ότι η Χούντα Πλαστήρα-Γονατά-Πάγκαλου ήτο ό,τι δημοκρατικόν και άριστον και διά τούτο ο Πλαστήρας έχει αναχθή εις εθνικόν ήρωα και προς τιμήν του στήνονται προτομές και ανδριάντες και ονομάζονται οδοί και τοποθεσίες!

Αυτό λοιπόν ήτο το "Ραντεβού της Χίου" και οι αγλαοί καρποί του!

https://filosofia-erevna.blogspot.com/2017/11/1922.html?fbclid=IwAR2lNoGIwVD5Skz-X5N1KR9LVHVusdNMInI9BLyH2cW8aAdzy9Qp8w97x4s

Η έκθεση της ελληνικής επιτροπής για τα σχολικά βιβλία των Σκοπίων

Στο ΕΘΝΟΣ της Κυριακής και στο ethnos.gr δημοσιεύθηκε το παρακάτω άρθρο από τον πρόεδρο της διαβόητης Επιτροπής του Κοτζιά που δημιουργήθηκε για να εξετάσει τα σχολικά εγχειρίδια των Σκοπίων. Για την "περίεργη" (για να το εκφράσουμε ευγενικά) αυτήν επιτροπή και το παρασκήνιο υπάρχουν πολλές λεπτομέρειες εδώ:
https://ethnologic.blogspot.com/2018/10/blog-post_10.html

ΔΕΕ

Γράφει ο Σπυρίδων Σφέτας

Καθηγητής Νεότερης και Σύγχρονης Βαλκανικής Ιστορίας του ΑΠΘ, επικεφαλής διαπραγματευτής στην Επιτροπή για τα Σχολικά Εγχειρίδια

Η  άμισθη Επιτροπή για τα σχολικά εγχειρίδια , για τη οποία ακούστηκαν   τόσες ανυπόστατες συκοφαντίες, έδωσε με ακλόνητα επιχειρήματα  και μετά από μαραθώνιες  διενέξεις το σύγχρονο Μακεδονικό Αγώνα με τους ιστορικούς της γειτονικής χώρας.  

Επιτεύχθηκε συμφωνία για σημαντικά  θέματα που αφορούν την Ελλάδα, με γνώμονα πάντα  την επίκληση άρθρων της Συμφωνίας των Πρεσπών.
1) Έγινε αποδεκτό  μετά από διήμερη μάχη στα Σκόπια  ότι ως   Σλάβοι  δεν έχουν καμιά σχέση με τους  Αρχαίους Μακεδόνες, ότι  η  Αρχαία Μακεδονική  Ιστορία και ο πολιτισμός  ήταν τμήμα του αρχαίου   Ελληνικού Πολιτισμού που είχε επίδραση στον παγκόσμιο πολιτισμό,  ότι είναι ανάγκη να αναιρεθεί η  θέση  τους που παρουσιάζει  την  Αρχαία Μακεδονική ιδιαιτερότητα ως αντιτιθέμενη στον Ελληνισμό, ότι οι διαφορές εντοπίζονται στις πολιτικές δομές ( σταθερά μοναρχία στη Μακεδονία) . Επειδή η Συμφωνία προβλέπει ότι κάθε αλλαγή  πρέπει να στηρίζεται σε πηγές (evidence), η Επιτροπή   συγκέντρωσε όλα τα σχετικά χωρία από τους Αρχαίους συγγραφείς (Ηρόδοτο, Θουκυδίδη, Ισοκράτη, Πολύβιο, ακόμα και τους Φιλιππικούς του Δημοσθένη, ερμηνευόμενους  στο ανάλογο πολιτικό πλαίσιο της εποχής ) και τα υπέβαλε με τις αναλυτικές της παρατηρήσεις  και σε αγγλική ή γαλλική  μετάφραση. 

Η ελληνική επιτροπή δεν είδε αρνητικά την πρόταση  της άλλης πλευράς να ληφθεί υπόψη ότι ένα   μέρος της  σημερινής Βόρειας Μακεδονίας ανήκε στην ιστορική Μακεδονία της αρχαιότητας.

2) Για τη Ρωμαϊκή εποχή συμφωνήθηκε ότι ο όρος Μακεδονία από το 148 πΧ. ήταν διοικητικός-Μacedonia Prima- Macedonia Secunda-  από τον 4ο αιώνα  συμπεριλαμβανόταν  με τη Δακία και την Παννονία  στο Praefectum Illyricym  και ότι πρέπει να διακρίνεται από την ιστορική Μακεδονία που το 168 πΧ ,   με τη πρώτη  κατάκτηση, οι Ρωμαίοι διέσπασαν σε 4 τμήματα ( Πελαγονία, Πέλλα, Θεσσαλονίκη, Αμφίπολις), ή από το μεταγενέστερο  Βυζαντινό  διοικητικό Θέμα Μακεδονία  που περιείχε τη Θράκη-η Μακεδονική Δυναστεία του Βυζαντίου δεν είχε σχέση με τους Αρχαίους Μακεδόνες- διευκρίνιση που ζήτησε και η άλλη πλευρά, αλλά από τον 14ο αιώνα, με την κατάργηση των Θεμάτων, ο όρος Μακεδονία στους αρχαιοπρεπείς Βυζαντινούς συγγραφείς αποκτούσε πάλι το ιστορικό περιεχόμενό του.

3) Για τη Βυζαντινή περίοδο δέχτηκαν ότι οι Σλάβοι δεν πήραν το όνομα Μακεδόνες  από τους Αρχαίους Μακεδόνες , ότι οι όροι  Μακεδών και Σλάβος  δεν ταυτίζονται στο Μεσαίωνα. Η   Επιτροπή προσκόμισε σχετικά χωρία από  τα Θαύματα του Αγίου Δημητρίου,  τον Πορφυρογέννητο κ. α. Οι δικές  τους παρατηρήσεις  ήταν πολύ  γενικές,  π.χ οι Σλάβοι δεν ήταν νομάδες, αλλά γεωργοί, κάτι που  ελληνική πλευρά δεν απέρριψε εκ προοιμίου, οι Κύριλλος και Μεθόδιος έκαναν το γλαγολικό ( όχι το κυριλλικό αλφάβητο) ,  κάτι που  είναι σωστό, αλλά  επισημάνθηκε ότι το εννοιολογικό  υπόβαθρο της απόδοσης στα σλαβικά των υψηλών  θεολογικών  εννοιών ήταν ελληνικό, ( πχ  φιλοκαλία-dobrotoljubie, ευημερία-blajodenstvie)  όπως και το συντακτικό. Επρόκειτο για μια lingua franca.

4) Για την οθωμανική περίοδο πρότειναν να υπάρξουν περισσότερες αναφορές στα ελληνικά εγχειρίδια  για τους βαλκανικούς  λαούς,  κάτι που  η ελληνική πλευρά  δεν είδε αρνητικά, και για την ύστερη  οθωμανική περίοδο πρότειναν να διευκρινιστεί ότι τα   τρία οθωμανικά βιλαέτια του Μοναστηρίου , της Θεσσαλονίκης και του Κοσόβου  που συμβατικά αποκαλούνταν Μακεδονία από την ευρωπαϊκή διπλωματία  κάλυπταν μια ευρύτερη περιοχή, πέραν των ορίων της σημερινής  Ελλάδας. Η ελληνική πλευρά  δεν είδε αρνητικά αυτή τη διάκριση μεταξύ της συμβατικής χρήσης του όρου Μακεδονία  που συμπεριλαμβανόταν  στα τρία οθωμανικά βιλαέτια ( δεν υπήρχε οθωμανικό  βιλαέτι με το διοικητικό όρο Μακεδονία) και της ιστορικής Μακεδονίας που διεκδικούσε το ελληνικό κράτος ( κατά το μάλλον ή έλασσον μόνο τα βιλαέτια Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου). Ο όρος Μακεδών επί Τουρκοκρατίας ήταν  μόνο τοπική  ταυτότητα, γεωγραφικός όρος με αναφορά στους χριστιανούς κατοίκους,  συμπεριλαμβανομένων  και των Νοτίων Σλάβων  ως Χριστιανών, ως ένδειξη και ανδρείας, που ανέμεναν ένα νέο χριστιανό Μέγα Αλέξανδρο για να τους απελευθερώσει από τους νέους Πέρσες, τους Οθωμανούς.

Δεν είναι ο κατάλληλος χώρος να εξηγηθεί  αυτό- το κλειδί βρίσκεται στο ότι τον 14ο αιώνα η Μακεδονία , πλην Θεσσαλονίκης , καταλήφθηκε από τους Σέρβους του Δουσάν, μετά  τη διάλυση του κράτους  ιδρύθηκαν σερβικές ηγεμονίες, ο  Σέρβος δεσπότης των Σερρών Ουγλιέσα και ο αδελφός του βασιλιάς Βουκάσιν, ηγεμόνας στο Πρίλεπ, πολέμησαν, χωρίς τους Βυζαντινούς, τους Οθωμανούς στη μάχη του Έβρου το 1371, κοντά το Ορμένιο, στη σερβική   αγιολογική παράδοση  οι κατακτήσεις του Δουσάν και των επιγόνων  του συγκρίνονταν με αυτές του Μεγάλου Αλεξάνδρου  ως ένδειξη ηρωισμού  κατά των νέων  Περσών, των Οθωμανών, είναι η γνωστή λειτουργικότητα του μύθου, αλλά για τους Έλληνες ο όρος Μακεδών   είχε  και την πολιτιστική κληρονομιά των Αρχαίων Μακεδόνων. Ο Ρήγας δεν εξέδωσε τυχαία τη φυλλάδα του Μεγάλου Αλέξανδρου.

5) Σημαντικό είναι  για την ελληνική  πλευρά είναι ότι δέχτηκαν, ότι τα σύνορα που αποκαταστάθηκαν με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου ( 1913) και τη Συνδιάσκεψη της Ειρήνης των Παρισίων (1919) είναι οριστικά και ότι κάθε αλυτρωτισμός δεν έχει νομική βάση. Επίσης, δέχτηκαν να αντικαταστήσουν τον όρο ‘’ Μακεδονία του Αιγαίου’’ με τον όρο  Ελληνική επαρχία της Μακεδονίας. 

Αυτά είναι  μερικά από τα επιτεύγματα της ελληνικής επιτροπής.
Κάποτε έπρεπε  να αρχίσει ένας δημιουργικός διάλογος. Το παράπονό τους είναι ότι δεν τους αναφέρουμε στα σχολικά εγχειρίδιά μας , ενδεικτικό  της άγνοιάς μας  του βαλκανικού περίγυρου, γι’ αυτό και αναλώνονται σε γενικές παρατηρήσεις, εκτός  του γεγονότος ότι δεν  έχουν και  γερά ιστορικά επιχειρήματα.

Η ελληνική επιτροπή επισήμανε 37 προβληματικούς χάρτες

Η ελληνική επιτροπή επισήμανε 37 προβληματικούς χάρτες, που χρήζουν βελτίωσης,  και κατέθεσε κείμενο 57 σελίδων  με τις παρατηρήσεις επί των εγχειριδίων  και αναλυτικών προγραμμάτων, θίγοντας και γεγονότα του 20ου αιώνα, που  ίσως   θα τεθούν σε κάποια μελλοντική συνάντηση μετά τις εξελίξεις τη χώρα μας και τη θερινή ραστώνη. 

 Και εδώ η ελληνική επιτροπή είναι καλά εφοδιασμένη. Για παράδειγμα, δεν αναφέρονται  στη βουλγαρική κατοχή  στην Ελληνική Μακεδονία στον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο.   Σε κάθε περίπτωση   μέχρι τέλος του έτους πρέπει να ολοκληρωθεί η διαδικασία, να υποβληθούν τα σχέδια των νέων αναλυτικών προγραμμάτων για έλεγχο    και να οριστούν  οι συντακτικές ομάδες. 

  Η  Επιτροπή εισηγείται. Η εκάστοτε πολιτική ηγεσία αποφασίζει για τις αλλαγές στα σχολικά εγχειρίδια και  δίνει  οδηγίες για τα  αναλυτικά  προγράμματα.   Μέχρι τώρα  έχουμε εθνικά κεκτημένα. Αν κρίνει η πολιτική ηγεσία στο μέλλον, μπορούμε να γράψουμε κάτι γι’αυτούς με τους   δικούς μας όρους. 

Είναι κατανοητό ότι η άλλη πλευρά, έχοντας και τη βουλγαρική πίεση ( έντονη διένεξη υπήρξε  για την ταυτότητα του Γκότσε Ντέλτσεφ, η Βουλγαρία απείλησε με μπλοκάρισμα της ευρωπαϊκής πορείας, και τελικά παρενέβη ο Πρόεδρος Πενταρόφσκυ κατευναστικά, δηλώνοντας ότι ο Ντέλτσεφ αυτοπροσδιοριζόταν ως Βούλγαρος  αλλά  αγωνιζόταν για αυτόνομη Μακεδονία), πρέπει να ξαναγράψει κεφάλαια, κάτι που απαιτεί χρόνο. 

Λόγω  έλλειψης   χρόνου για φέτος – πάντα σύμφωνα με τη Συμφωνία των Πρεσπών,- πρέπει στα νέα εγχειρίδια του Σεπτεμβρίου να εξαλειφθούν  οι αλυτρωτισμοί. Στα υπάρχοντα εγχειρίδια δεν υπάρχουν χάρτες της’’ Μεγάλης Μακεδονίας ‘’του 1946-49  που να παρουσιάζουν  το ελληνικό  και βουλγαρικό τμήμα ως αλύτρωτες περιοχές,  υπάρχουν   όμως προβληματικοί  χάρτες των Βαλκανικών Πολέμων, του Ήλιντεν, της εξέγερσης της Νάουσας ! που είναι επείγοντα  περιστατικά και πρέπει αμέσως να θεραπευθούν, όπως και να απαλειφθούν μερικές ανακρίβειες/αβλεψίες, για παράδειγμα  ότι η Ελλάδα στο Μεσοπόλεμο ασκούσε αναθεωρητική πολιτική όσον αφορά τη Μακεδονία και τη Δυτική Θράκη, προφανώς  η Ελλάδα συγχέεται  με τη Βουλγαρία. Εμείς ίσως προλαβαίνουμε να αντικαταστήσουμε τον όρο ΠΓΔΜ με τον όρο Βόρειος Μακεδονία. 

Ακόμα η Βόρειος Μακεδονία δεν έλαβε ημερομηνία έναρξης  ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ΕΕ. Θα χρειαστούν χρόνια μέχρι να μπει στην Ευρώπη, μπορεί η Ελλάδα να παρακολουθεί τη συνέπεια της άλλης πλευράς και στα σχολικά εγχειρίδια και να ενεργεί ανάλογα. 

Η κοινή γνώμη στη γειτονική χώρα, μετά το 1944, σε συνθήκες θερμοκηπίου  υπέστη πλύση εγκεφάλου για μια ανύπαρκτη ιστορική συνέχεια της  σλαβικής της  ταυτότητας  με δήθεν  καταβολές στην αρχαιότητα,  μονοπωλώντας  το όρο «Μακεδόνες», τώρα καλείται  να υπερβεί την εσωστρέφεια και να διαφωτιστεί σωστά. Εθνικιστικοί κύκλοι που κατηγορούν τους Ζάεφ- Δημητρώφ για «προδοσία», κάνουν ήδη λόγο για «διαδικασία απομακεδονοποίησης».   

ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ ΝΑΟΥΣΑΣ

Η εξέγερση  της Νάουσας δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως «μακεδονική» εξέγερση, αλλά ως μια εξέγερση Χριστιανών στο πλαίσιο της ελληνικής επανάστασης. Να απαλειφθεί ο σχετικός χάρτης

ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΗΛΙΝΤΕΝ

Στους χάρτες για τα Βαλκάνια μετά το Συνέδριο του Βερολίνου πρέπει να αναφέρονται τα τρία βιλαέτια Κοσόβου, Μοναστηρίου και Θεσσαλονίκης ή γενικά η Οθωμανική αυτοκρατορία και όχι να υπάρχει χάρτης της μείζονος Μακεδονίας στη Βαλκανική ως διακριτής οντότητας που δεν εμπίπτει στην Οθωμανική αυτοκρατορία. 

ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΟΥ ΒΟΥΚΟΥΡΕΣΤΙΟΥ

Στο χάρτη θα πρέπει να παρουσιάζεται η εθνική ολοκλήρωση των βαλκανικών κρατών μετά το τέλος των Βαλκανικών πολέμων το 1913 και όχι ο διαμελισμός της Μακεδονίας ως διακριτής γεωγραφικής/εθνοτικής ενότητας.

https://www.ethnos.gr/politiki/48845_mono-sto-ethnosgr-i-aporriti-ekthesi-gia-ta-sholika-biblia-ton-skopion

Οι ζοφερές επιπτώσεις των Πρεσπών

Οι ζοφερές επιπτώσεις 

της Συμφωνίας των Πρεσπών

Επειδή η άθλια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επιχειρεί για μία ακόμη φορά να θολώσει τα νερά για την επαίσχυντη συμφωνία των Πρεσπών και να κοροϊδέψει τους Έλληνες με δήθεν «επικοινωνιακή αντεπίθεση» για την ξεκάθαρη εθνική προδοσία που θέλει να περάσει, τα πράγματα είναι πάρα πολύ απλά.

Αν επικυρωθεί η συμφωνία τελικά, ο όρος «Βόρεια Μακεδονία» θα αναφέρεται στο εξής ΜΟΝΟ στην ονομασία της γειτονικής χώρας και μάλιστα ΟΧΙ ΠΑΝΤΑ αφού θα είναι στη διακριτική ευχέρεια των Σκοπιανών να τη χρησιμοποιούν στην καθημερινή πρακτική ή όχι. Σαφές δείγμα προθέσεων έδωσε ήδη ο Ζάεφ που πριν αλλά και μετά το δημοψήφισμα αναφέρεται πάντα σε «Μακεδονία» σκέτο ή σε «ευρωπαϊκή Μακεδονία» και ΠΟΤΕ σε Βόρεια Μακεδονία όταν μιλάει για τη χώρα του. Εφόσον μάλιστα η ίδια η συμφωνία στο άρθρο 1 παρ. 3α αναφέρει ότι για λόγους συντομίας τα Σκόπια θα αναφέρονται ως «Βόρεια Μακεδονία», θα μπορούν οι Σκοπιανοί στο μέλλον για λόγους ακόμη μεγαλύτερης συντομίας να την αναφέρουν σκέτη «Μακεδονία» όπως ήδη κάνει ο μετριοπαθής και χαμογελαστός Ζάεφ που μας κοροϊδεύει κατάμουτρα. Όπως δηλαδή λέμε συχνά τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής ως σκέτη Αμερική παρ' ότι ο όρος δεν είναι σωστός διότι αναφέρεται σε ολόκληρη την ήπειρο, ή όπως λέμε απλώς Μεξικό ενώ η επίσημη ονομασία είναι Ηνωμένες Μεξικανικές Πολιτείες. Αλλά ακόμη κι αν δεχτούμε ότι τα Σκόπια θα αποκαλούνται στο εξής «Βόρεια Μακεδονία», η συμφωνία προβλέπει ότι σε ΟΛΟΥΣ τους άλλους επιθετικούς προσδιορισμούς πλην της επίσημης ονομασίας της γειτονικής χώρας, θα παραμείνει ΜΟΝΟ ο όρος «μακεδονικός» - σκέτος. 

Για παράδειγμα, οι Σκοπιανοί θα απαιτούν να λέγονται από τους πάντες (και από εμάς) Μακεδόνες, η γλώσσα τους μακεδονική (όπως αποκαλύφθηκε από τα σκοπιανά ΜΜΕ ο Τσίπρας το συμφώνησε αυτό ο ίδιος με τον Ζάεφ σε ένα πάρκινγκ χωρίς την παρουσία των υπουργών Εξωτερικών), ο στρατός τους μακεδονικός, οι πόλεις τους μακεδονικές, τα προϊόντα τους μακεδονικά, ο αερομεταφορέας τους μακεδονικός, τα διαβατήριά τους μακεδονικά, τα φαγητά τους μακεδονικά, οι αθλητικές τους ομάδες μακεδονικές, οι παίκτες τους Μακεδόνες, τα τραγούδια τους μακεδονικά και οι χοροί τους μακεδονικοί. Μόνο οι πινακίδες των αυτοκινήτων τους θα φέρουν το σήμα ΝΜ ή ΝΜΚ ενώ «για όλους τους άλλους σκοπούς οι κωδικοί χώρας παραμένουν ΜΚ ή ΜΚD» - πράγμα που σημαίνει πολύ απλά ότι το περίφημο erga omnes πήγε περίπατο.

Όλα αυτά η αισχρή μειοδοτική κυβέρνηση Τσίπρα τα έχει ΗΔΗ ΔΕΧΘΕΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣΥΠΟΓΡΑΨΕΙ δίνοντας στους θρασύτατους παραχαράκτες της Ιστορίας όλα τα νομικά όπλα που χρειάζονται για να μας κάνουν τη ζωή κόλαση τις επόμενες δεκαετίες και να πληγώνουν καθημερινά την ψυχή και την υπερηφάνεια του Έλληνα.  

Αν για παράδειγμα κάποιο ελληνικό ΜΜΕ αναφερθεί στο μέλλον στους Σκοπιανούς ως Βορειομακεδόνες είναι πιθανό να βρεθεί κατηγορούμενο για παραβίαση των όρων της συμφωνίας των Πρεσπών, διότι σύμφωνα με το αυστηρό γράμμα της θα πρέπει να τους αναφέρει ως «Μακεδόνες/πολίτες της Βόρειας Μακεδονίας». Η πρώτη λέξη «Μακεδόνες» δεν έχει μπει για πλάκα στη συμφωνία. Μας δείχνει ξεκάθαρα τη μπόρα της εθνικής μας ταπείνωσης που έρχεται ολοταχώς. 

Πρέπει να κατανοήσουμε ότι με βάση αυτά που υπέγραψε ο Τσίπρας, ο Σκοπιανός ΔΕΝ θα λέγεται «Βορειομακεδόνας» όπως διατείνονται τα διάφορα τρολ της Κουμουνδούρου που επιχειρούν να παραπληροφορήσουν τους Έλληνες και να μειώσουν τις αντιδράσεις τους στο εθνικό όνειδος που προωθούν. Στο εξής τον Σκοπιανό θα πρέπει να τον αποκαλούμε ή «Μακεδόνα» ή «πολίτη της Βόρειας Μακεδονίας» - άλλη ονομασία δεν θα επιτρέπεται.

Εφόσον λοιπόν οι Σκοπιανοί δεν ντρέπονται να μας προκαλούν ούτε τώρα που υποτίθεται πως έχουν ακόμα την ανάγκη μας, είναι λογικό κι επόμενο σε λίγο καιρό να αρχίσουν να εγείρουν σοβαρά ζητήματα για το αν η Ελλάδα έχει δικαίωμα χρήσης του όρου «μακεδονικός» αφού αυτός παραπέμπει εκ των πραγμάτων στο δικό τους κράτος. Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι οι Σκοπιανοί μόλις πάρουν αυτά που θέλουν, θα αρχίσουν να μας σέρνουν στα διεθνή δικαστήρια απαιτώντας να μετονομαστούν άμεσα το Αεροδρόμιο Μακεδονία και ο Σταθμός Μακεδονία των ΚΤΕΛ της Θεσσαλονίκης επειδή μπερδεύουν τους τουρίστες (το είπε ήδη ο Μπουτάρης), να φύγει ο όρος «μακεδονικό» από το Αθηναϊκό και Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων διότι προκαλείται σύγχυση στο εξωτερικό, να αναγνωριστεί η «μακεδονική γλώσσα» ως επίσημη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ και τελικά να αναγνωριστεί «μακεδονική εθνική μειονότητα» στην Ελλάδα αφού θα έχει προηγηθεί η επίσημη αναγνώρισης της γλώσσας που αυτή ομιλεί. 

Να είστε βέβαιοι πως σε ΟΛΕΣ αυτές τις προσφυγές οι Σκοπιανοί θα δικαιωθούν πανηγυρικά από τα διεθνή δικαστήρια διότι πάντα η χώρα υπερισχύει της απλής επαρχίας στα δικαιώματα χρήσης ονομάτων αφού αυτά εμπίπτουν σε ζητήματα εθνικής κυριαρχίας.  

Τόσο απλά είναι τα πράγματα, και οφείλουμε όλοι να τα γνωρίζουμε εκ των προτέρων για να μην νομίζουν ότι μας κοροϊδεύουν ο Τσίπρας και ο συρφετός των απάτριδων εθνομηδενιστών που τον περιβάλλει. Ακόμη και η ίδια η συμφωνία των Πρεσπών δεν αναφέρει ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ την ελληνική Μακεδονία με το όνομά της αλλά την αποκαλεί «βόρεια περιοχή του Πρώτου Μέρους». Στην καλύτερη περίπτωση δηλαδή οι Έλληνες Μακεδόνες θα μπορούν να αποκαλούνται στο εξής επισήμως «Βορειοελλαδίτες» και στη χειρότερη «Βορειοπεριοχίτες Πρωτομερίτες». Ήδη οι ελληνικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί που πρόσκεινται στην Αριστερά δεν αναφέρουν ποτέ τον όρο Μακεδονία για τη Μακεδονία μας, ούτε στα δελτία καιρού τους, αλλά πάντα λένε «Βόρεια Ελλάδα». 

Αυτά για να ξέρουμε ποιοι και πώς καλλιεργούν το έδαφος της εθνικής ήττας μας. 
Αλλά και το περιβόητο άρθρο 7 της συμφωνίας που τάχα προσδιορίζει τι ακριβώς είναι η Μακεδονία και ο Μακεδόνας τελικά, λέει ότι απλώς αυτές οι δύο έννοιες σημαίνουν διαφορετικά πράγματα για κάθε χώρα. Μα αν συμφωνούμε ότι διαφωνούμε με τους Σκοπιανούς σε αυτό το πολύ θεμελιώδες ζήτημα, τότε τι είδους λύση είναι αυτή; Είναι σαν να ρωτάει κανείς ένα ζευγάρι που βρίσκεται σε διάσταση αν τα βρήκε μεταξύ του και εκείνο να απαντάει «τα βρήκαμε» εννοώντας ότι θέλει να χωρίσει τελικά και να τραβήξει ο καθένας τον δρόμο του.Πρόκειται για ξεκάθαρη ομολογία ότι η συμφωνία των Πρεσπών όχι μόνο δεν έλυσε κανένα πρόβλημα αλλά απλώς το έκανε χειρότερο. 
Διαβάζοντας κανείς τις δηλώσεις του Τσίπρα την ημέρα που έβαλε φαρδιά-πλατιά την υπογραφή του στην προδοτική συμφωνία, δεν μπορεί να μην σταματήσει με απορία στη φράση: «Δεν ανταμώνουμε σήμερα εδώ για να θρηνήσουμε τις ήττες του παρελθόντος». Η φράση «ήττες του παρελθόντος» σε συνδυασμό με την τοποθεσία των Πρεσπών, παραπέμπει στον εμφύλιο πόλεμο, και ειδικά στην τελευταία φάση του όταν ο ΔΣΕ συγκροτείτο κατά 60% από Σλάβους. Άρα να «ποιοι θρηνούν» - οι ηττημένοι, αφού κανένας νικητής δεν θρηνεί, πολύ δε περισσότερο, σε έναν εμφύλιο πόλεμο. Με τη φράση αυτή που σίγουρα δεν εκστομίστηκε τυχαία, ο Τσίπρας επιβεβαίωσε ότι εκτός από το να κάνει το χατήρι των Αμερικανών και των Γερμανών, ήθελε και ο ίδιος διακαώς να προδώσει τη Μακεδονία για λόγους εκδίκησης κατά των Ελλήνων. 
Οραματίζεται ότι παίρνει τη ρεβάνς για την ήττα των συμμοριτών στον εμφύλιο.

Γι' αυτό επιμένει να υπερασπίζεται με τόσο πάθος τη συγκεκριμένη επαίσχυντη και προδοτική συμφωνία ενώ ξέρει πολύ καλά ότι η συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού την απορρίπτει και ότι το ζήτημα αυτό του προκαλεί τρομερή πολιτική ζημιά.  

Σε μία συνέντευξη που είχε δώσει κάποτε ο αείμνηστος Σαράντος Καργάκος αναφέρθηκε στη σχέση που έχουν οι Έλληνες με την προδοσία σε διάφορες φάσεις της ιστορίας τους: «Να μην ξεχνάμε ένα πράγμα. Ότι εμείς οι Έλληνες μπορεί να είμαστε ένας ηρωικός λαός αλλά είμαστε και λαός προδοτών. Στα Μηδικά δεν υπήρξαν Πέρσες που να ελληνίσουν, υπήρξαν Έλληνες που εμήδισαν. Στην εκστρατεία του Αλεξάνδρου, οι Έλληνες που είχαν πάει με τον Δαρείο ήταν πολλοί περισσότεροι από τους Έλληνες που ήταν στο πλευρό του Αλεξάνδρου. Η προδοσία είναι μέσα στο αίμα μας. Το θέμα είναι εμείς τι επιλογή θα κάνουμε. Θα θέλουμε να είμαστε απόγονοι του Λεωνίδα ή του Εφιάλτη; Θα θέλουμε να είμαστε απόγονοι του Κολοκοτρώνη ή του Νενέκου; Εδώ είναι το ζήτημα». 

Για τη δήθεν αναβάθμιση του ρόλου της Ελλάδας στα Βαλκάνια και τη σταθερότητα της περιοχής που διατείνεται ότι πετυχαίνει ο πολιτικός απατεώνας Αλέξης Τσίπρας, η ίδια η κοινή λογική καταρρίπτει αυτό το επιχείρημα.

Πρώτον, τα Σκόπια δεν κινδυνεύουν από κανέναν να διαλυθούν διότι τόσο η Αλβανία όσο και η Βουλγαρία που έχουν συμφέροντα στη χώρα αυτή είναι αμφότερες μέλη του ΝΑΤΟ και συνεπώς ούτε διανοούνται καν να πράξουν κάτι ενάντια στη θέληση των ΗΠΑ. Η απλή αλήθεια που δεν μας λέει φυσικά η κυβέρνηση και τα φερέφωνά της είναι πως, ό,τι κι αν κάνουμε εμείς, ΜΟΝΟ ΑΝ ΘΕΛΟΥΝ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ θα διαλυθούν τα Σκόπια και θα υπάρξει η Μεγάλη Αλβανία. Το τι θα γίνει δηλαδή τελικά με την εδαφική ακεραιότητα των Σκοπίων είναι «αλλουνού παπά ευαγγέλιο» και δεν περνάει καθόλου από το χέρι μας.
Δεύτερον, το επιχείρημα ότι με την παράδοση του ονόματος της Μακεδονίας στα Σκόπια εξασφαλιζόμαστε από πιθανή τουρκική διείσδυση στη χώρα αυτή είναι ένα μεγάλο παραμύθι. Ήδη οι Σκοπιανοί έχουν κάτι παραπάνω από άριστες σχέσεις με τους Τούρκους, διότι απλούστατα οι όποιες αλυτρωτικές επιδιώξεις τους δεν είναι κατά των Τούρκων, αλλά κατά των Ελλήνων αποκλειστικά. Γι' αυτό και οι Τούρκοι χαιρετίζουν «τους φίλους Μακεδόνες» με κάθε ευκαιρία και υπόσχονται κάθε είδους στήριξη. Ό,τι βλάπτει, μειώνει και ταπεινώνει την Ελλάδα είναι προς το συμφέρον του Τούρκου. Επομένως το ότι ο Τούρκος επιμένει να αποκαλεί σκέτο «Μακεδόνες» τους Σκοπιανούς και να τους αβαντάρει με κάθε τρόπο, δείχνει πως αυτό που κάνουμε εμείς με τη συμφωνία των Πρεσπών είναι σαν να βάζουμε τα χέρια μας και να βγάζουμε τα μάτια μας. Εξυπηρετούμε ουσιαστικά τα συμφέροντα του Τούρκου, παρέχοντάς του ανέλπιστη ευκαιρία να μας πλήξει ηθικά και στρατηγικά. 

Τρίτον, όσοι λένε πως δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα από τα Σκόπια διότι είναι μια αδύναμη χώρα και είναι παράλογο να αισθανόμαστε ότι μας απειλούν μερικές χιλιάδες φτωχοί άνθρωποι που θέλουν να αποκαλούνται Μακεδόνες, είναι απλώς ανιστόρητοι και αφελείς. Τα Σκόπια μπορεί να είναι αδύναμα ΣΗΜΕΡΑ, αλλά κανείς δεν μπορεί να προδικάσει πώς θα είναι αύριο. Μπαίνοντας στο ΝΑΤΟ μπορεί να προσκαλέσουν συμμαχικές τουρκικές αεροπορικές και χερσαίες  στρατιωτικές δυνάμεις να εγκατασταθούν μόνιμα στο έδαφός τους για λόγους προστασίας και αυτοάμυνας. Τι θα πούμε εμείς τότε; Θα διαμαρτυρηθούμε στο ΝΑΤΟ επειδή ένας σύμμαχος ασκεί ένα νόμιμο δικαίωμά του; Θα γελάνε οι πάντες μαζί μας και θα σηκώνουν αδιάφορα τους ώμους λέγοντας το ίδιο που λένε 60 χρόνια για τα προβλήματά μας με την Τουρκία: «Σύμμαχοι είστε, βρείτε τα μεταξύ σας». Για σκεφτείτε, για παράδειγμα, να μεταφέρουν οι Τούρκοι μερικούς πυραύλους S-400 σε σκοπιανό έδαφος κάποια στιγμή στο μέλλον με το επιχείρημα που χρησιμοποιούν και τώρα κοροϊδευτικά οι Ρώσοι απέναντί μας, ότι δηλαδή πρόκειται για «καθαρά αμυντικά όπλα» - οι πύραυλοι αυτοί που έχουν βεληνεκές έως και 400 χιλιόμετρα θα είναι σε θέση να στοχοποιήσουν τα ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη με το που θα απογειωθούν από τη Λάρισα, την Αγχίαλο, την Τανάγρα και τη Σκύρο. Θα μιλάμε για πραγματικό στρατηγικό και επιχειρησιακό εφιάλτη που θα παραλύσει ολόκληρη την αεράμυνά μας. Αλλά ακόμη κι αν δεν μας απειλήσουν στρατιωτικά οι Σκοπιανοί, σκεφτείτε τι θα γίνει αν υποστηρίζουν κάθε φορά στα όργανα του ΝΑΤΟ τις επιλογές της Τουρκίας και αύριο θέσουν βέτο στην εισδοχή της Κύπρου στη συμμαχία ή μας εμποδίσουν με οποιονδήποτε άλλον τρόπο σε κάποιο κρίσιμο δικό μας ζήτημα.  

Άλλωστε έχουμε πρόσφατο χειροπιαστό παράδειγμα για το τι μπορεί να καταφέρει μία μικρή βαλκανική χώρα σε βάρος των γειτόνων της παρ' ότι είναι ουσιαστικά άοπλη. Ο πόλεμος του ΝΑΤΟ κατά των Σέρβων για την απόσχιση του Κοσόβου από τη Γιουγκοσλαβία το 1999 απέδειξε και στον πλέον αδαή ότι δεν στέκουν αφελή επιχειρήματα του είδους «τι να φοβηθούμε απ' αυτούς τους ξυπόλυτους;». Και οι Σέρβοι ένιωθαν μέχρι το 1999 ότι δεν είχαν τίποτα να φοβηθούν από τους εξαθλιωμένους Αλβανούς, αλλά πήραν το πικρό μάθημα της Ιστορίας. Το γεγονός ότι τώρα οι Αλβανοί κατήργησαν ουσιαστικά τα σύνορα της χώρας τους με το Κόσοβο από την 1η Ιανουαρίου 2019 κάνοντας το πρώτο αποφασιστικό βήμα για την προσάρτησή του στη Μεγάλη Αλβανία, φανερώνει τι μπορεί να πετύχει μία χώρα όταν έχει την υποστήριξη των μεγάλων δυνάμεων. Ποιος μπορεί να μας εγγυηθεί ότι αύριο δεν θα επιδιώξουν και οι Σκοπιανοί να επανενώσουν τη Μεγάλη Μακεδονία, και μάλιστα με τις ευλογίες της Γερμανίας και των ΗΠΑ; Ήδη σε γερμανικά ΜΜΕ δημοσιεύονται σχετικοί χάρτες που δείχνουν τη Θεσσαλονίκη πρωτεύουσα ενός ξένου προς την Ελλάδα κράτους! Άρα είναι μέγιστο λάθος να βλέπουμε τα Σκόπια μεμονωμένα ως μη δυνητική απειλή, αλλά πρέπει πάντα να έχουμε κατά νου και να προβλέπουμε τι προβλήματα μπορεί να μας δημιουργήσουν σε συνεργασία με άλλους εχθρούς ή «άσπονδους φίλους» μας.
Για όλους αυτούς τους λόγους δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε καμία περίπτωση να ολοκληρωθεί η προδοσία της Μακεδονίας μας από μία ιδεοληπτική κυβέρνηση μειοψηφίας. Αν γίνει κάτι τέτοιο, θα πρόκειται για κανονικό κοινοβουλευτικό πραξικόπημα. Δεν έχει το δικαίωμα κανένας Βούτσης, κανένας Μπαλάφας, κανένας Θεοδωράκης και κανένας  Παπαχριστόπουλος να εκχωρήσει με το έτσι θέλω τα κληρονομικά δικαιώματα της Μακεδονίας και να προσβάλλει βάναυσα την εθνική συνείδηση των Ελλήνων. Αν η Μέρκελ θέλει πάση θυσία να βαφτίσει τα Σκόπια με ένα όνομα που δεν τους ανήκει, ας τα ονομάσει Βαυαρία, Σαξονία ή Βραδεμβούργο αντί να έρχεται εδώ για να ασκεί πιέσεις στην Ελλάδα και να συγχαίρει τον απατεώνα και ανιστόρητο πρωθυπουργό μας για την προθυμία με την οποία υπηρετεί τα αμερικανικά και γερμανικά συμφέροντα στην περιοχή. 

Αν ο ελληνικός λαός δεν αντιδράσει δυναμικά και δεν αποτρέψει την κύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών, τότε θα πρόκειται για τον μεγαλύτερο εξευτελισμό που υπέστη ποτέ η Ελλάδα σε καιρό ειρήνης, και τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσουμε στο μέλλον από αυτή την κατεύθυνση πιθανώς να μην μπορούμε καν να τα φανταστούμε ακόμη.  

Η άθλια κυβέρνηση και τα ακόμη πιο άθλια παπαγαλάκια της, επειδή έχουν την εντύπωση ότι απευθύνονται σε μάζα ηλιθίων και αγράμματων, προσπαθούν να ταυτίσουν τον πατριωτισμό με την αφέλεια και το συναίσθημα - όταν δεν τον ταυτίζουν με τον φασισμό. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι πρέπει να κοιτάμε μόνο τη δουλειά μας και την τσέπη μας, και τα εθνικά θέματα να τα αφήνουμε να τα χειριστεί η κυβέρνηση. Ωστόσο είμαστε όλοι πάνω στο ίδιο καράβι που λέγεται πατρίδα και αν αυτό πηγαίνει να το ρίξει στα βράχια κάποιος ανίκανος καπετάνιος οφείλουμε ΟΛΟΙ να αντιδράσουμε. Ο πατριώτης δεν είναι ονειροπόλος και συναισθηματικός όπως θέλουν να τον παρουσιάσουν, αλλά είναι εκείνος που μπορεί να δει μερικά μέτρα μακρύτερα από τη μύτη του, να κρίνει με βάση την ιστορική πείρα, και να αντιληφθεί ότι το συμφέρον της χώρας είναι μακροπρόθεσμα και συμφέρον δικό του, των παιδιών του και των εγγονιών του.

Stirlitz 10-1-2019