Η πραγματική Μελίνα Μερκούρη

Η Ιστορία της Μελίνας 

Μερκούρη… Γιαδικιάρογλου!

Φανταστείτε, αν τη δεκαετία του 1980, κατηγορούσε κάποιος δημοσίως τη Μελίνα Μερκούρη, ότι είχε σχέσεις και υπήρξε «σύντροφος» μαυραγορίτη και συνεργάτη των Ναζί! Ότι ο Αρχηγός του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος στην Ελλάδα ήταν θείος της…

Αν ρωτούσαμε κάποιον σήμερα, θα έλεγε ότι ήταν ηρωίδα της Αντίστασης…!

Πόσο απέχει η αλήθεια από το ψέμα;

Έχουμε και λέμε λοιπόν. Στην πολύ γνωστή ταινία του Αλέκου Σακελάριου «Το ξύλο βγήκε απ’ τον παράδεισο» η άτακτη μαθήτρια Γιαδικιάρογλου τιμωρείται από τους καθηγητές της «τρώγοντας» το ένα χαστούκι πίσω απ’ τ’ άλλο. Ωραία ταινία, αληθοφανής και θύμιζε σε όλους τα μαθητικά μας χρόνια!

Αυτό βέβαια που δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε είναι πως μόνο τυχαία δεν ήταν τα χαστούκια αλλά και το όνομα Γιαδικιάρογλου !

Μόνο ένας Σακελάριος θα μπορούσε να βρεί ένα ευφάνταστο τρόπο για να θυμίσει τις μαύρες ημέρες της κατοχής, των μαυραγοριτών και των συνεργατών των Ναζί.

Δυστυχώς για ορισμένους, σε συτή την ιστορία εμπλέκεται η «ηρωϊδα της αντίστασης» Μελίνα Μερκούρη. Πως; Μάθετε λοιπόν:

Ο Αλέκος Σακελάριος είχε προστριβές με την γνωστή ηθοποιό τότε, τη Μελίνα Μερκούρη που τον προκαλούσε. «Έτσι είσαι, Θα σε φτιάξω!» φέρεται να της είπε καθώς γνώριζε καλά το παρελθόν της, με τον φίλο της τον μαυραγορίτη και συνεργάτη των Ναζί Φειδία Γιαδικιάρογλου.

Οφείλουμε εδώ να πούμε πως η Μελίνα είχε γενικώς μια νοοτροπία αρνητικότητας και αμφισβήτησης των πάντων, αλλά ταυτόχρονα και πάμπολλα στοιχεία κυνισμού και σνομπισμού. Υπό την έννοια αυτή, βεβαίως ήταν αντιστασιακή. Θα ήταν εξόφθαλμα άδικο να το αμφισβητήσουμε.

Ο Χριστόφορος Πετρίτης γράφει ότι η οικογένειά της ανήκε στον συντηρητικό χώρο. Ο παππούς της Σπύρος Μερκούρης είχε εκλεγεί επανειλημμένα δήμαρχος ως εκλεκτός των αντιβενιζελικών και μόνον όταν συνειδητοποίησε ότι δεν θα κέρδιζε άλλες εκλογές, προσχώρησε στο βενιζελικό στρατόπεδο. Ο πατέρας της, Σταμάτης, δεν ακολούθησε την πολιτική μεταστροφή του δικού του πατέρα, αλλά στα ίδια χρόνια (αρχές της δεκαετίας 1930) στήριξε αντίρροπη μεταστροφή από το βενιζελικό στο αντιβενιζελικό στρατόπεδο του στρατηγού Γεωργίου Κονδύλη, με τον οποίο συνδεόταν πολλαπλώς. Έτσι κατόρθωσε να εκλεγεί βουλευτής και να γίνει υπουργός του Κονδύλη το 1935. Ωστόσο, στα χρόνια εκείνα ο πρωτεύων πολιτικός νους της οικογένειας ήταν ο αδελφός του Σταμάτη, Γεώργιος Μερκούρης, ο οποίος είχε διατελέσει επανειλημμένα βουλευτής και υπουργός σε αντιβενιζελικές κυβερνήσεις, ενώ ήταν επιφανές στέλεχος του Λαϊκού Κόμματος. Μέχρι που είχε την πρωτοβουλία να μεταλαμπαδεύσει στην Ελλάδα το φασιστικό ρεύμα που υπήρχε στην Ευρώπη. Είχε πλέον μόλις επικρατήσει ο Χίτλερ στη Γερμανία, ενώ στην Ιταλία από το 1922 ο Μουσολίνι ήταν στην εξουσία, όταν ο Γ. Μερκούρης ίδρυσε το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδος.

Το κόμμα ήταν πλήρως διασυνδεμένο με τα αντίστοιχα της Γερμανίας και της Ιταλίας και μάλιστα έλαβε μέρος σε διεθνές φασιστικό συνέδριο στην Ελβετία. Η πολιτική δράση του κόμματος ανακόπηκε στις 4 Αυγούστου 1936, όταν ο Ιωάννης Μεταξάς κήρυξε τη δικτατορία του, οπότε ανέστειλε τη λειτουργία όλων ανεξαιρέτως των πολιτικών κομμάτων.

Εκείνη παρέμενε σταθερά στο πατρικό οικογενειακό περιβάλλον, όπου την πρωτοκάθεδρη θέση του παππού Σπύρου (σε πολύ μεγάλη ηλικία πλέον) είχε πάρει ο θείος Γιώργος, ο αρχηγός του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος Ελλάδος. Ο Γεώργ. Μερκούρης δεν ήταν πλέον ενεργός πολιτικός αρχηγός, αλλά παρέμενε αμετάβλητα γερμανόφιλος.

Γεώργιος Μερκούρης, Αρχηγός του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος

Αυτός, ο δεύτερος «πατέρας» της Μελίνας, όπως η ίδια τον θεωρούσε, ο Γεώργιος Μερκούρης, που ουδέποτε έκρυψε τις πεποιθήσεις του, χρειάσθηκε να συλληφθεί από τις ελληνικές αρχές τον Απρίλιο 1941, πριν από την Κατοχή, ως επικίνδυνος γερμανόφιλος. Μόλις μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα, αφέθηκε ελεύθερος και η πρώτη του ενέργεια ήταν να επανασυστήσει το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδος, ελπίζοντας ότι θα αναλάμβανε την κυβέρνηση δίκην Κουίσλιγκ. Αντ’ αυτού διορίστηκε αργότερα ως διοικητής της Εθνικής Τράπεζας.

Η Μελίνα Μερκούρη, αν και πλέον ήταν έγγαμη, διατηρούσε άριστες σχέσεις με τον θείο της. Πριν ξεσπάσει ο πόλεμος είχε παντρευτεί τον Πάνο Χαροκόπο σ’ ένα χωριό της Πελοποννήσου. Αξιοσημείωτο είναι ότι με τον γάμο εκείνο σ’ ένα εκκλησάκι, για τον οποίο δεν είχε προβλεφθεί ούτε ποιος θα ήταν κουμπάρος, απέκτησε πνευματική συγγένεια μ’ ένα νεαρό τότε και οπωσδήποτε ασήμαντο επαρχιωτόπουλο, που κανείς δεν ήξερε ότι κάποτε σε μια κρίσιμη φάση θα γινόταν γνωστός στην Ελλάδα. Το όνομά του ήταν Ιωάννης Λαδάς. Πρόκειται για τον γνωστό συνταγματάρχη που υπήρξε από τους βασικούς πρωταγωνιστές στη δικτατορία της 21ης Απριλίου.

Ο θείος Μερκούρης πέθανε τον Δεκέμβριο 1943, διοικητής ων της Εθνικής Τράπεζας. Λίγοι συνόδευσαν τη σορό του, μεταξύ των οποίων κατοχικοί υπουργοί και βεβαίως Γερμανοί αξιωματικοί. Όπως θα μπορούσε να σκεφτεί λογικά κανείς, ανάμεσά τους ήταν και η Μελίνα, η οποία κατά και ήταν απαρηγόρητη. Αξιοσημείωτο είναι ότι στην κηδεία δεν παραβρέθηκε ο μοναδικός αδελφός του, ο Σταμάτης.

Εκείνη μισούσε την πείνα, αν και δεν την είχε γνωρίσει ποτέ στα προηγούμενα χρόνια. Ούτε και τώρα. Άλλωστε ο σύζυγός της ήταν ένας από τους πλουσιότερους Έλληνες με αμύθητης αξίας ακίνητα όχι μόνο στην ομώνυμη συνοικία της Καλλιθέας, που την είχε οικοπεδοποιήσει ο πατέρας του, αλλά και μεταξύ άλλων χιλιάδες στρέμματα στη Θεσσαλία. Από τα κτήματα εκείνα, τακτικά έφερναν οι άνθρωποί του τρόφιμα που επαρκούσαν για να διατραφούν όχι μία, αλλά πάρα πολλές οικογένειες. Αλλά και τα περιουσιακά του στοιχεία, όπως και τα εισοδήματά του, επέτρεπαν στο ζεύγος Χαροκόπου να μην διανοηθεί καν ότι υπάρχει πείνα στην Αθήνα. Ζούσε σ’ ένα τεράστιο ρετιρέ 400 τ.μ. μιας επιβλητικής μεσοπολεμικής πολυκατοικίας, που ήταν ιδιόκτητη και βρισκόταν χωρίς υπερβολή στο κεντρικότερο σημείο της Αθήνας: ακριβώς δίπλα από τη γαλλική πρεσβεία, στην αρχή της οδού Ακαδημίας.

Ο Πάνος Χαροκόπος ήταν πολύ μεγαλύτερός της, είχε δική του θαλαμηγό και ένα εντυπωσιακό ανοιχτό αυτοκίνητο. Και τα δύο επιτάχθηκαν από τους Γερμανούς, αλλά αυτό δεν εμπόδισε να διατηρεί το ζεύγος άριστες σχέσεις με πολλούς αξιωματικούς του κατοχικού στρατού, που ενίοτε γίνονταν και ιδιαίτερα στενές. Χάρη σ’ αυτές είχαν αποφύγει πολλές φορές να επιταχθεί το ρετιρέ τους, κάτι που είχε συμβεί σε όλες τις άλλες πλούσιες οικογένειες της Αθήνας.

Η Κατοχή είχε βρει τη Μελίνα να έχει εστιάσει το ενδιαφέρον της στο θέατρο, όπου φιλοδοξούσε να κάνει μια μεγάλη σταδιοδρομία. Και για να το επιτύχει αυτό, πίστευε πως ήταν χρήσιμο να έχει πολλές επαφές με ηθοποιούς, σκηνοθέτες και άλλους θεατρικούς παράγοντες. Έτσι λοιπόν, σε μέρες που όλοι ήταν στερημένοι από φαγητό και απολαύσεις, το σπίτι της οδού Ακαδημίας 4 ήταν ανοιχτό για τις παρέες της Μελίνας.

Στα χρόνια της Κατοχής η Μελίνα δεν έκανε αντίσταση. Είναι η μόνη περίοδος που πίστεψε ότι δεν είχε τίποτε να προσφέρει, γι’ αυτό και αντί για αντίσταση προτίμησε να έχει ιδιαίτερες σχέσεις με όσους Γερμανούς γνώριζε προσωπικά. Το ακριβές είναι ότι έκανε αντίσταση κατά των αντιστασιακών!

Όπως είχε γράψει ο «Λαβύρινθος», η Μελίνα μια κατοχική μέρα μεσημέρι είχε καταδώσει δύο νεαρούς αντιστασιακούς, προκειμένου να τους πιάσουν οι Γερμανοί. Αντιγράφουμε από το τεύχος του Δεκεμβρίου 2003:

Η σκηνή είναι αυθεντική. Διαδραματίζεται επί Κατοχής σ’ ένα περίφημο μπαρ της εποχής, το «Παν». Το κτίριο υπάρχει και σήμερα, στην οδό Ακαδημίας 4, μια μεσοπολεμική καλοφιαγμένη πολυκατοικία, δίπλα από την είσοδο της γαλλικής πρεσβείας. Στα κατοχικά χρόνια στο μπαρ σύχναζαν, ως επί το πλείστον, Γερμανοί αξιωματικοί και σκοτεινοί μαυραγορίτες. Ήταν οι μόνοι που είχαν τη διάθεση και το χρήμα για να πιουν ένα πανάκριβο προπολεμικό κονιάκ ή να γευθούν δυσεύρετα σνακς.

Για τη Μελίνα ήταν το δεύτερο σπίτι της κυριολεκτικά, για έναν επιπρόσθετο λόγο: στον τέταρτο όροφο της πολυκατοικίας ήταν η πολυτελής κατοικία του συζύγου της, του Πάνου Χαροκόπου. Κατέβαιναν σχεδόν καθημερινά, λοιπόν, για τα ποτά τους.

Στα σκαμνιά μπροστά από τη μπάρα κάθονται δύο άνδρες και όρθια ανάμεσά τους μια νεαρή ψηλή εντυπωσιακή γυναίκα. Και οι τρεις αποτελούν ένα ιψενικό τρίγωνο, όπως άλλωστε γνωρίζει όλο το Κολωνάκι αρκούντως σκανδαλισμένο. Οι δύο άνδρες είναι φίλοι και «κολλητοί», χωρίς να έχουν τίποτε το κοινό – πλην της ίδιας γυναίκας. Για κάποιους πιο ευφάνταστους, το ιψενικό τρίγωνο δεν έχει γωνία αιχμής τη γυναίκα, αλλά τον κοινό εραστή.

Η γυναίκα είναι βέβαια η εικοσάχρονη τότε Μελίνα Μερκούρη και οι δύο άνδρες είναι ο σύζυγός της Πάνος Χαροκόπος και ο μεγαλομαυραγορίτης Αλέξης (Φειδίας) Γιαδικιάρογλου.

Ο Χαροκόπος, γόνος παλιάς μεγαλοαστικής οικογένειας με σπουδές στην προπολεμική Αγγλία, είναι ο κλασικός τύπος του βαριεστημένου πάμπλουτου που δεν εργάζεται ποτέ, αλλά όλα τα έχει αφειδώς διαθέσιμα, λίρες, γυναίκες και άντρες. Ο Γιαδικιάρογλου, ελάχιστα χρόνια μεγαλύτερος από τη Μελίνα, είναι ένας ασύδοτος τύπος του υποκόσμου, ο οποίος αγοράζει σε εξευτελιστικές τιμές βιομηχανίες, τιμαλφή και ακίνητα αντί πινακίου φακής, εκβιάζει τους πάντες, κλέβει ακόμη και τους Γερμανούς, είναι ιδιοκτήτης χαρτοπαικτικών λεσχών και δεν υπάρχει κατοχική βρομιά και κομπίνα στην οποία να μην είναι ανακατεμένος. Κυκλοφορεί πάντοτε με σωματοφύλακες και πολυτελές αυτοκίνητο, συχνά μεθυσμένος και οπωσδήποτε με πιστόλι στην τσέπη.

Την εποχή αυτή, αυτοί είναι οι δύο άνδρες στη ζωή της Μελίνας, η οποία ονειρεύεται να γίνει μεγάλη ηθοποιός και να σπαρταράει το κοινό στα πόδια της. Οι τρεις τους, δηλαδή η Μελίνα, ο σύζυγος και ο εραστής πίνουν ήσυχα, με το ανάλογο ύφος σνομπ και παρακμής, όταν δύο νεαροί μπαίνουν στο μπαρ. Μόλις εκείνη τους βλέπει, εξοργίζεται και φωνάζει δυνατά, παρουσία Γερμανών και συνεργατών τους:

–Είναι κομμουνιστές! Πιάστε τους!

Οι δύο νεαροί αιφνιδιάζονται και πριν προλάβουν Γερμανοί και εντόπιοι πιστολάδες να τους πιάσουν, βγαίνουν τρέχοντας από το μπαρ και εξαφανίζονται. Και οι δύο ήταν αθλητές άλλωστε και τελικά δεν τους πρόφτασαν. Γλύτωσαν έτσι από την κατάδοση της Μελίνας, που την ώρα εκείνη δεν σήμαινε τίποτε λιγότερο από θάνατο…

Ο ένας τουλάχιστον από τους δύο τότε νεαρούς αντιστασιακούς, που είχαν την απρονοησία να πέσουν στη Μελίνα, καθώς μπήκαν στο μπαρ για να γλυτώσουν κυνηγημένοι από άλλους Γερμανούς που τους είχαν θεωρήσει ύποπτους, σήμερα βρίσκεται στη ζωή. Όμως την ακρίβεια των όσων προαναφέρθηκαν μπορούν να βεβαιώσουν μία δημοσιογράφος και μία ηθοποιός, η Φρίντα Μπιούμπι και η Άννα Συνοδινού. Η πρώτη έχει ασχοληθεί στο σύνολό της με τη Μελίνα, καθώς μάλιστα με πολύ μόχθο έχει συνθέσει τη βιογραφία της. Και έχει πολλές αποκαλυπτικές πληροφορίες για την «αντιστασιακή» της δράση επί Κατοχής.

Ιδού τι γράφει στο αυτοβιογραφικό βιβλίο της η Άννα Συνοδινού που τιτλοφορείται: «Πρόσωπα και προσωπεία – Αυτοβιογραφικό χρονικό|, Eκδ. Αφοί Βλάσση, Αθήνα, 1998

“Ο Γιώργος εργάζεται στο Ταμείο Ασφαλίσεως Αρτεργατών και κάνει παρέα με νέους που τον θαυμάζουν, τον Ίγκορ Πεζά, τον Σπύρο Μερκούρη, τον Γιάννη Καλφόπουλο, τον Λάλα Μεσολωρά, την Ζακλίν Τακβοριάν, την Ζινέτ Λακάζ, την Άσπα Μιχαλακοπούλου, με στέκι το ζαχαροπλαστείο του Μπόκολα.

Ένα απόβραδο, ανέβαινε με τον Καλφόπουλο την Ακαδημίας. Μπήκαν στο ισόγειο μπαρ Παν, που σύχναζαν οι πλούσιοι και οι κοσμικοί της Κατοχής. Πάνω από το μπαρ στον 4ο όροφο της Ακαδημίας 4, ήταν το σπίτι του Χαροκόπου που είχε παντρευτεί την πολύ νέα τότε Μελίνα Μερκούρη. Στο μπαρ καθόταν η Μελίνα ανάμεσα στον άντρα της και τον βιομήχανο Γιαδικιάρογλου, δοσίλογο και συνεργάτη των Γερμανών, που εκτελέστηκε ως προδότης από τον Ε.Λ.Α.Σ. Η Μελίνα, μόλις είδε τον Γιώργο με τον Καλφόπουλο ξεφώνισε: “Πιάστε τους κομμουνιστές”. Ήταν η εποχή που ο αδελφός του πατέρα της, Γ. Μερκούρης, είχε ιδρύσει το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδος. (Πληροφ. περιοδικού Τα Νέα του ΕΛΙΑ, αρ. 51, Απρίλιος – Ιούνιος 1998, σελ. 9).

Η Μελίνα, όπως δεν ήταν αντιστασιακή επί Κατοχής, δεν υπήρξε ποτέ φεμινίστρια, διότι απλούστατα ήταν της θεωρίας ότι για να επιτύχει πρέπει να χρησιμοποιεί τη γυναικεία φύση της. Είχε καλλιεργήσει στα δύσκολα κατοχικά χρόνια σχέσεις και φιλίες με ανθρώπους του θεάτρου, σιτίζοντάς τους με χρήματα του Χαροκόπου ή του μεγαλομαυραγορίτη Γιαδικιάρογλου.

Έχοντας το στοιχειώδες πλεονέκτημα της οικονομικής άνεσης, κατευθύνθηκε στο Παρίσι. Όπως αναφέρει το προαναφερθέν τεύχος του «Λαβύρινθου» (Δεκ. 2003), «εκεί σχετίστηκε με γνωστά ονόματα της τέχνης, πολλά των οποίων είχαν περιέργως έναν κοινό παρονομαστή: είχαν κατηγορηθεί ως δοσίλογοι κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής.

Από τον Ζαν Κοκτώ και τον Σερζ Λιφάρ μέχρι τον Σασά Γκιτρύ και την Κολέτ, αδιάφορο αν υπήρχε ερωτική σχέση της με κάποιους ή κάποιες από όλα εκείνα τα γνωστά πρόσωπα, επέτυχε τελικά η Μελίνα να σαγηνεύσει γνωστότατο Γάλλο θεατρικό συγγραφέα παρωχημένης ηλικίας, ο οποίος με μύριες δυσκολίες και αντιδράσεις την επέβαλε».

Πρόκειται για τον Μαρσέλ Ασσάρ, ο οποίος όμως ήταν τότε ένας πολύ πετυχημένος θεατρικός συγγραφέας στη μεταπολεμική Γαλλία. Η παρέμβασή του ήταν καθοριστική για την πορεία της Μελίνας, η οποία τον χρησιμοποίησε επιτυχώς για την καθιέρωσή της στην Ελλάδα.

Αλλά, καθώς οι φιλοδοξίες ενός άπληστου ανθρώπου δεν ολοκληρώνονται ποτέ, η Μελίνα στα μέσα της δεκαετίας του 1950 έβαλε έναν άλλο στόχο: τη διεθνή καθιέρωσή της στον κινηματογράφο! Αν το έλεγε τότε φωναχτά, θα εισέπραττε τις ειρωνείες όσων την ήξεραν. Η ίδια όμως είχε απόλυτη αυτοπεποίθηση στον εαυτό της και το σχεδίασε καλά. Γνώριζε ότι η παγκόσμια κινηματογραφική βιομηχανία έχει αφ’ ενός επίκεντρο την Αμερική, αφ’ ετέρου δε ελέγχεται σχεδόν καθολικά από Εβραίους. Αναζητούσε λοιπόν ένα κατάλληλο πρόσωπο για να σαγηνεύσει, μέχρι που το βρήκε: Ζυλ Ντασέν. Δεν ήταν και μεγάλος σκηνοθέτης, αλλά ήταν Εβραιοαμερικανός.

Αυτό ήταν αρκετό για να του δηλώσει ότι τον ερωτεύτηκε και να τον …ζητήσει σε γάμο. Θα ήταν ακόμα πιο ενθουσιασμένη, αν ο Ντασέν ήταν πιο αρρενωπός τύπος και πιο σωματώδης. Αλλά και πάλι, αυτό δεν ήταν απογοητευτικό, διότι ο Ντασέν δεν ήταν ζηλιάρης.

Στο πλευρό του μικρόσωμου Εβραιοαμερικανού σκηνοθέτη περνούσε μια ακόμη κλίμακα στην ανοδική πορεία της, έστω και χωρίς θριαμβευτικές επιτυχίες. Ο Ντασέν ήταν χρήσιμος, όχι μόνον επειδή ήταν ο ίδιος σκηνοθέτης και μπορούσε να έχει αποφασιστικό λόγο για την επιλογή της στις ταινίες του, ούτε απλώς επειδή ως Εβραίος μιλούσε την ίδια γλώσσα με τους παράγοντες του παγκόσμιου κινηματογράφου. Ήταν κυρίως χρήσιμος διότι, γνωρίζοντας όλα τα μυστικά, μπορούσε να την καθοδηγεί και να την συμβουλεύει πώς θα γίνει πιο διάσημη.

Ο Ζυλ Ντασέν, όπως και οι περισσότεροι καλλιτέχνες τότε, ήταν αριστερών τάσεων. Η μεγάλη ευκαιρία ήρθε με την 21η Απριλίου. Ο Ντασέν άρπαξε την ευκαιρία και έπεισε τη σύζυγό του να εκδηλωθεί ως αριστερή από το εξωτερικό όπου βρίσκονταν. Έτσι θα κέρδιζε την πλήρη δημοσιότητα παγκοσμίως. Και πράγματι αυτό έγινε.

Μέσα σε λίγα 24ωρα η Μελίνα πείσθηκε να εκδηλωθεί «εναντίον της χούντας». Ήταν ικανοποιημένη γιατί για πρώτη φορά αποκτούσε πολιτική ταυτότητα…

Και ερχόμαστε στον Σακελλάριο…

Όπως αναφέρει ο Τάσος Κ. Κοντογιαννίδης, στην έκδοση «Ο μύθος Αλέκος Σακελλάριος» «Στη δεκαετία του 50 υπήρχε διαμάχη μεταξύ δεξιών και αριστερών («δημοκρατικών» όπως αυτοαποκαλούνταν) ηθοποιών.

Πολλοί τότε αυτάρεσκα δέχονταν το χαρακτηρισμό του κουλτουριάρη και όταν άκουγαν «Σακελάριος» έβγαζαν μπιμπίκια. Τότε ο Αλέκος είχε προστριβές με γνωστή ηθοποιό που τον προκαλούσε. «Θα σε φτιάξω!» της είπε. Ήξερε καλά το παρελθόν της, με τον φίλο της τον μαυραγορίτη Γιαδικιάρογλου, που της είχε χαρίσει ένα μενταγιόν, το οποίο μέσα στην πείνα της κατοχής του το έδωσε σε μια γνωστή του Σακελάριου Κολωνακιώτισσα για να πάρει λίγο αλεύρι, φασόλια και φάβα.

Όταν η Κολωνακιώτισσα το είδε αργότερα κρεμασμένο στο λαιμό της και τη ρώτησε που το βρήκε, εκείνη αφελέστατα είπε «σ΄αρέσει;». Δεν άντεξε η άλλη, το άρπαξε, το τράβηξε και τη χαστούκισε! Έτσι λοιπόν ο Σακελλάριος που γύριζε την ταινία «Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο», έβαλε το όνομα Γιαδικιάρογλου σε ρόλο της ταινίας, που υποδυόταν μαθήτρια και κάθε τόσο οι καθηγητές φώναζαν «Γιαδικιάρογλου!» και της άστραφταν χαστούκια!».

Η Ροζίτα Σώκου έχει πει για τη Μελίνα Μερκούρη δημοσίως: Στην Κατοχή τα είχε με τον πιο φανερό συνεργάτη των Γερμανών, «Εμείς τη Μελίνα… τα ξέραμε όλα της τα κουτσομπολιά. Στα 17 της σηκώθηκε κι έφυγε και πήγε στην Κωνσταντινούπολη με τον Γιώργο Παππά, ο οποίος ήταν και κ…λάγνος! Θέλω να πω, ότι εμένα δεν με απασχολούσε καθόλου κι εγώ τη λάτρεψα όταν έκανε τη Στέλλα παρότι σε όλη την Κατοχή τα είχε με τον πιο φανερό συνεργάτη των Γερμανών, τον Γιαδικιάρογλου, ο οποίος έδωσε σε συνάδελφο δικό μου ένα μπουκάλι λάδι κι εκείνος του έδωσε ένα χρυσό μενταγιόν με αλυσίδα και το φορούσε η Μελίνα και καμάρωνε»!

Αλλά και η Μελίνα Μερκούρη είχε παραδεχτεί ότι είχε ερωτευτεί τον Γιαδικιάρογλου, τον οποίο αναφέρει σε βιβλίο της με το όνομα, Αλέξης….

Έτσι, όταν ήρθε το πέρασμα του χρόνου έγραψε γι’ αυτήν την «ντροπιαστική» σχέση στο βιβλίο της. Εκεί, για δικούς της λόγους, αναφέρεται στο πρόσωπο του μόνο ως «ο Αλέξης». Η Μερκούρη στους φίλους της εκμυστηρεύτηκε, ότι με τα χρήματα του εραστή της , αλλά και την ενίσχυση του πλούσιου συζύγου της, συχνά βοηθούσε την αντίσταση και την ΕΠΟΝ, στην οποία συμμετείχε ο αδελφός της…!

Πηγή: Κώστας Γ.

Ο άνθρωπος που ήθελε να γίνει «Μπερλουσκόνι»

Πολλούς ξένισε η ένταση με την οποία ο και… κοσμοναύτης, πρώην υπουργός Νίκος Παππάς, τοποθετήθηκε στις αρχές της εβδομάδας στη Βουλή, επί των εξελίξεων στην τηλεοπτική αγορά. Εκεί όπου εμμέσως πλην σαφώς υποστήριξε συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα, επιχειρώντας ανεπιτυχώς να κρύψει αυτή την υποστήριξη πίσω από το ενδιαφέρον του για την… ενδυνάμωση της ΕΡΤ (την οποία ως γνωστόν διέλυσε… επιτυχώς). Πολλούς επίσης άγγιξε ο σπαρακτικός τρόπος με τον οποίο ο πρώην υπουργός διατύπωσε τον φόβο του, ότι θα εμφανιστεί και στα καθ’ ημάς το φαινόμενο του «μπερλουσκονισμού».

Ωστόσο στην αντίπερα όχθη βρίσκονται εκείνοι που γνωρίζουν. Τα έργα και τις ημέρες ενός φιλόδοξου τύπου ο οποίος επιδίωξε να ελέγξει για λογαριασμό του ΣΥΡΙΖΑ και του πρωθυπουργού του Αλ. Τσίπρα, το σύνολο του ηλεκτρονικού Τύπου – να γίνει ένας «Μπερλουσκόνι» με τις πλάτες του κράτους και τα λεφτά κρατικών τραπεζών και ιδιωτών.

Για να δούμε όμως καλύτερα και πιο κωδικοποιημένα τι προσπάθησε να κάνει αυτός ο μικρός wanna be «Μπερλουσκόνι», και τι άφησε πίσω στο (καταστροφικό) πέρασμά του από τον χώρο των μέσων επικοινωνίας.

Ολα ξεκίνησαν, πριν από την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, όταν η ηγετική ομάδα, υπό τον Αλ. Τσίπρα και τον σε αλματώδη τότε άνοδο Ν. Παππά, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η διακυβέρνηση του κόμματος θα ήταν ευκολότερη αν κατάφερναν είτε να απαξιώσουν μερίδα των καναλιών (Mega κατά πρώτο λόγο, Σκάι δευτερευόντως) είτε να ελέγξουν απολύτως τα υπόλοιπα (με δικούς τους διευθυντές ειδήσεων και παρουσιαστές πολιτικών εκπομπών). Με το που κέρδισε τις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ, τον Ιανουάριο του 2015, κατάφεραν εν μέρει να επιτύχουν τον σχεδιασμό, οδηγώντας σε οικονομικό μαρασμό και τελικά σε αφανισμό το Mega και πιέζοντας ασφυκτικά τον Σκάι.

Μετά τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015, αποφάσισαν να βάλουν σε εφαρμογή το δεύτερο σκέλος του σχεδίου, που ήταν ο απόλυτος έλεγχος επί του συνόλου των καναλιών. Το έργο το ανέλαβε εξ ολοκλήρου ο Ν. Παππάς, ο οποίος σε συνεργασία με το δεξί του χέρι Λ. Κρέτσο, «εφηύραν» μια απίθανη διαδικασία αδειοδότησης των καναλιών με υπερβολικά μεγάλο τίμημα, εκτός πάσης λογικής για την Ελλάδα της κρίσης, ώστε να λάβουν τις άδειες φιλικά προς την κυβέρνηση πρόσωπα, και εν συνεχεία αυτά τα πρόσωπα να διαπραγματευτούν συγχωνεύσεις ή συνενώσεις με ήδη λειτουργούντες τηλεοπτικούς σταθμούς.

Στο πλαίσιο του σχεδιασμού «επιστρατεύθηκε» ένα Ινστιτούτο με έδρα τη Φλωρεντία, το οποίο όλως τυχαίως «γνωμάτευσε» ό,τι είχε σχεδιάσει ο Παππάς: η τηλεοπτική αγορά της χώρας «αντέχει» τέσσερις μόνο άδειες πανελλαδικής εμβέλειας.

Ο άθλιος από κάθε άποψη τριήμερος διαγωνισμός – έμπνευση και αυτός του Παππά – τον οποίο διενήργησε, προκειμένου να τον ελέγξει, η Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης, αντί του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης που είναι ανεξάρτητη Αρχή, κατέληξε σε τέσσερις πλειοδότες, εκ των οποίων

· ο ένας, ο Ι. Σαββίδης, ξεκαθάρισε ότι μετείχε του διαγωνισμού ως «λαγός» της κυβέρνησης (και του Παππά, προφανώς) προκειμένου να ανέβει το τίμημα μιας άδειας όσο πιο πολύ γινόταν

· ο έτερος, ο Χρήστος Καλογρίτσας, για να δημιουργήσει ένα ακραιφνώς συριζαίικο κανάλι, όπως είχε συμφωνήσει με τον Αλ. Τσίπρα.

Αλλά τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα είχε σχεδιάσει ο Παππάς. Διότι ο μεν «λαγός» έμεινε χωρίς άδεια, ως μειοψηφών, ο δε Καλογρίτσας ως πλειοψηφών, απέτυχε να συνεχίσει στη διαδικασία, διότι δεν κατάφερε να βρει τα χρήματα της προκαταβολής. Και είχε κάνει τόσα η κυβέρνηση γι’ αυτόν: τεμάχισε στα οκτώ την εθνική Πάτρας – Πύργου, και δέχθηκε ως θεμιτή εγγύηση για τη συγκέντρωση του κεφαλαίου συμμετοχής του στον διαγωνισμό κάτι… βοσκοτόπια στην Ιθάκη, που αποδείχθηκε στο τέλος ότι ανήκαν… σε άλλον! Και όταν φάνηκε ότι οι προσπάθειές του να βρει τα χρήματα όδευαν σε πλήρη αποτυχία, ήταν ο Ν. Παππάς ο οποίος εμφανίστηκε ως από μηχανής θεός να μεσολαβήσει στον Β. Μαρινάκη για τον δανεισμό του Καλογρίτσα με 20 εκατ.

Αλλά όταν είναι στραβό το κλήμα, δεν ισιώνει με τίποτε. Γιατί εν συνεχεία ήρθε και η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, η οποία κατηγορηματικά έβγαζε παράνομο τον διαγωνισμό. Και αυτό, παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης να ελέγξει το ΣτΕ, διοχετεύοντας σε γνωστά παρακρατικά μέσα ενημέρωσης διασυνδεδεμένα με τα δυσώδη υπόγεια του Μεγάρου Μαξίμου, εκβιαστικά δημοσιεύματα για κορυφαία στελέχη του ΣτΕ.

Ήταν τόση η αφοσίωση του Ν. Παππά στην επιχείρηση «ελέγξτε τα κανάλια υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ», ώστε παραμέλησε παντελώς ζωτικής σημασίας θέματα που αφορούν τη θέση της χώρας στον διεθνή τηλεοπτικό χάρτη.

Στο πλαίσιο αυτό, η χώρα μας δεν έλαβε μέρος σε αρκετές από τις πρώτες συναντήσεις μεταξύ των βαλκανικών χωρών και της Τουρκίας, για τον επιμερισμό των συχνοτήτων με τη νέα τεχνολογία Τ2, η οποία θα εφαρμοστεί υποχρεωτικά από το 2021. Αν συμμετείχε από την αρχή το αποτέλεσμα θα ήταν να διέθετε πλέον περισσότερο φάσμα συχνοτήτων, οι οποίες θα μπορούσαν να διατεθούν όχι απαραίτητα για τηλεοπτικά κανάλια, αλλά και για κρατικούς σκοπούς. Οι επαΐοντες υποστηρίζουν επίσης ότι και από τη μετάβαση στην τεχνολογία Τ2, έτσι κι αλλιώς θα τετραπλασιαστεί ο αριθμός των καναλιών που θα μπορούν να εκπέμπουν.

Γιατί δεν μετείχαμε ως χώρα εξ αρχής στις διαπραγματεύσεις; Απλό: αν μετείχε η κυβέρνηση στις συζητήσεις για τον καταμερισμό των συχνοτήτων του Τ2, δεν θα μπορούσε να στηριχθεί η εμμονική επιμονή του Παππά και των υπολοίπων στην έκθεση-γνωμάτευση του Ινστιτούτου Φλωρεντίας που είχε καταλήξει στο καθ’ υπαγόρευση συμπέρασμα των 4 αδειών πανελλαδικής εμβέλειας…

Ποια είναι τα πρώτα σοβαρά αποτελέσματα της παράλειψης καθήκοντος του Παππά και του Κρέτσου;

1. Να προλάβει η Τουρκία και να λάβει μεγαλύτερη φέτα, και ήδη να έχει ξεκινήσει τη μετάβαση στο Τ2, με πρώτο, σοβαρό, αποτέλεσμα να περιοριστεί σημαντικά η εμβέλεια των ελληνικών καναλιών στο Αιγαίο.

2. Να εγείρουν αξιώσεις εκατομμυρίων οι νέοι αδειούχοι καναλάρχες από το ελληνικό Δημόσιο, επειδή δεν τηρούνται ουσιώδεις όροι της συμφωνίας για την παροχή αδειών.

3. Να πουληθούν μέσα στην τετραετία ΣΥΡΙΖΑ χιλιάδες δέκτες τηλεόρασης, οι οποίοι με τη μετάβαση στο σύστημα Τ2 δεν θα μπορούν να λαμβάνουν σήμα, επειδή είναι ασύμβατοι με τη νέα τεχνολογία.

Ολα αυτά σε συνδυασμό με την απόπειρα του Παππά να ελέγξει επίσης μέσα από μια πολύπλοκη διοικητική διαδικασία την κρατική (και εμμέσως και την… ιδιωτική!) διαφημιστική δαπάνη, η διοχέτευση σε φιλικά προς την κυβέρνηση μέσα διαφήμισης αναντίστοιχης με κοινά «δεδομένα» όπως οι κυκλοφορίες, οι τηλεθεάσεις ή οι ακροαματικότητες, η απροκάλυπτη μετατροπή της ΕΡΤ σε κομματικό όργανο, οι «κομμένοι» από το κρατικό κανάλι δημοσιογράφοι (όπως εγώ, αλλά και άλλοι), το «σιωπητήριο» σε ό,τι δεν συμφέρει την κυβέρνηση, η επίμονη απαξίωση μη φιλικών προς την κυβέρνηση μέσων και δημοσιογράφων, συνθέτουν το ζοφερό πρόσωπο του ανθρώπου που θέλησε να γίνει «Μπερλουσκόνι» και το μόνο που κατάφερε με την πολυπραγμοσύνη και την τσαπατσουλιά του, ήταν να προκαλέσει θυμηδία και οίκτο…

Γιώργος Χρ. Παπαχρήστος     7 Οκτωβρίου 2019

https://www.in.gr/2019/10/07/apopsi/o-anthropos-pou-ithele-na-ginei-mperlouskoni/

Απάντηση σε μια «άποψη»…

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Θα ήθελα πριν προχωρήσω στην απάντησή μου στον «αγαπητό» Ιγνάτη, που παρουσίασε την «άποψή» του στο πρωτομαγιάτικο φύλλο της ΠΕΛΛΑ News, να ξεκαθαρίσω ορισμένες παρανοήσεις.

    Ένας από τους πλέον διαδεδομένους μύθους περί του «τι είναι Δημοκρατία», είναι ασφαλώς το πολυδιαφημισμένο και μονίμως προβαλλόμενο, δικαίωμα των πολιτών να διατυπώνουν ελεύθερα την γνώμη/άποψή τους. Ο μύθος αυτός καλλιεργήθηκε σκοπίμως από τους λαϊκιστές και αναπαράγεται από άγνοια, χωρίς ποτέ να αναλογισθούν αυτοί που τον αναμασούν τι ακριβώς σημαίνει, ποιο είναι το πολιτικό και ουσιαστικό «αντίκρισμα» αυτής της εύκολης δήλωσης (έχω άποψη!), και το σπουδαιότερο, ποια αξία έχει στις σημερινές κοινωνίες, με την άμεση πρόσβαση οποιουδήποτε σε μέσα μαζικής επικοινωνίας (Διαδίκτυο, Ρ/Φ σταθμοί, εφημερίδες κλπ).

Με άλλα λόγια: Η «άποψη» κάποιας/κάποιου, σε μια ιδιωτική συζήτηση μεταξύ φίλων και γνωστών, για να περάσει η ώρα σε μια καφετερία ή σε ένα «πηγαδάκι» σε μια κοινωνική εκδήλωση, είναι προφανώς απολύτως αποδεκτή, μια και εξ ορισμού εμπεριέχει το στοιχείο της ελαφρότητας. Είναι όμως κάτι εντελώς διαφορετικό όταν μια τέτοιας ποιότητας «άποψη» εκφέρεται δημοσίως και πολύ περισσότερο στα ΜΜΕ, όπου διαμορφώνονται συνειδήσεις, οπότε όχι μόνον είναι απορριπτέα, αλλά μας αφήνει και παγερά αδιάφορους, ενώ απεναντίας μας ενδιαφέρει η τεκμηριωμένη θέση-τοποθέτηση των ατόμων που έχουν ασχοληθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα με ένα ζήτημα και διαθέτουν σημαντική εμπειρία είτε λόγω προσωπικών βιωμάτων είτε λόγω διαρκούς πληροφόρησης και ενημέρωσης. 

Έρχομαι στην «ταμπακέρα». Τι ακριβώς θέλησε να μας πει ο κ. Καραπαναγιώτης; Απλούστατα να προβάλλει τις γνωστές συριζαίϊκες δικαιολογίες για το ξεπούλημα και να διαφημίσει τους υποψήφιους ευρωβουλευτές του Σύριζα: Τον γνωστό και μη εξαιρετέο επαγγελματία προπαγανδιστή Κ. Αρβανίτη και τον αθλητή Α. Νικολαΐδη (και όχι Ολυμπιονίκη, όπως καταχρηστικά αναφέρεται. Πάντοτε Ολυμπιονίκης ήταν μόνον ο πρώτος στα ατομικά αθλήματα και αυτός είναι ο λόγος που ποτέ δεν μάθαμε ονόματα των δεύτερων ή τρίτων αθλητών στους Ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας). Για να αντιληφθούμε ποιος είναι ο κ. Αρβανίτης ας θυμηθούμε ένα μόνον από τα «κατορθώματά» του, όπως αυτό που απασχόλησε προ τριετίας περίπου τα ΜΜΕ: 

«Δεν έχει τέλος το γαϊτανάκι με τους διορισμούς συγγενών και φίλων, στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, με τελευταίο κρούσμα τον διευθυντή του ραδιοσταθμού του ΣΥΡΙΖΑ “Στο Κόκκινο” Κώστα Αρβανίτη, ο οποίος διόρισε σε θέσεις μετακλητών υπαλλήλων δύο μέλη της οικογένειάς του: τη σύζυγό του Ζηνοβία Συρίβλη, η οποία ανέλαβε διευθύντρια στο πολιτικό γραφείο του υφυπουργού Κοινωνικών Ασφαλίσεων Αναστάσιου Πετρόπουλου, καθώς και την κόρη της συζύγου του, Αφροδίτη Βογιατζόγλου, η οποία, με μόνο προσόν το απολυτήριο Λυκείου, βρέθηκε στο γραφείο του υπουργού Υποδομών Χρήστου Σπίρτζη. Στο ΦΕΚ του διορισμού της, η σύζυγος του κ. Αρβανίτη αναφέρεται με το πατρικό της όνομα (Ζηνοβία Συρίβλη) και μόνον οι γνωστοί του ζευγαριού μπορούν να αντιληφθούν ότι είναι το ίδιο πρόσωπο που ως δημοσιογράφος Τζίνα Βογιατζόγλου (το επώνυμο του πρώην συζύγου της) είχε διατελέσει στο παρελθόν διευθύντρια στην ΕΡΑ 5. Κάπως έτσι μπορούν να καλυφθούν τα ίχνη αλλά και να αποφευχθούν συνειρμοί με τον ταυτόχρονο διορισμό της θυγατέρας της σε άλλο υπουργείο…» 

(Λεπτομέρειες εδώ: 
https://www.mononews.gr/politics/ke-o-dimosiografos-kostas-arvanitis-volepse-kori-ke-sizigo). 

Τον κ. Νικολαΐδη δεν τον γνωρίζω. Από τις φωτογραφίες και τα λίγα που άκουσα πρόκειται μάλλον για σεμνό και μετρημένο άτομο. Πώς έμπλεξε με την συν-μωρία των συριζαίων δεν ενδιαφέρει, μια και είναι δικό του πρόβλημα. Εκείνο όμως που ενδιαφέρει είναι οι τοποθετήσεις του (δικές του ή υπαγορευμένες ελάχιστη σημασία έχει) για την κατάπτυστη «συμφωνία» και για το Σκοπιανό γενικότερα (έχω επιχειρηματολογήσει κατ’ επανάληψη ότι δεν υπάρχει «μακεδονικό» ζήτημα δεδομένου ότι αυτό έκλεισε οριστικά de jure και de facto με την Συνθήκη του Βουκουρεστίου το 1913 με την οποία καθορίστηκαν οριστικά και τα σύνορα μεταξύ των τότε εμπλεκομένων μερών. Από το 1945 ελέω Τίτο δημιουργήθηκε το ελληνοσκοπιανό πρόβλημα και εν συντομία το «Σκοπιανό»). 

Ειλικρινά δεν ξέρω από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω με όσα απίθανα γράφτηκαν, έναν απίστευτο «αχταρμά» ανακριβειών, παρανοήσεων, ψευδολογιών και φτηνών δικαιολογιών που επιχειρούν να ωραιοποιήσουν το τερατούργημα των Πρεσπών που λουστήκαμε, τις συνέπειες του οποίου θα τις πληρώνουμε για πολλά χρόνια στο μέλλον, ένα διάτρητο νομικά, πολιτικά, εθνικά κατασκεύασμα που υπαγορεύθηκε από ξένα κέντρα για να εξυπηρετήσει δικές τους προτεραιότητες και στόχους. 

Τι να πρωτοσχολιάσω! Την γελοία και ψευδέστατη «άποψη» περί 140 χωρών που δήθεν αναγνώρισαν τα Σκόπια ως «Μακεδονία» που παπαγαλίζουν οι γκεμπελίσκοι του Σύριζα (και όχι μόνον) προς χρήση των σανοφάγων; Γνωρίζουν όλοι αυτοί την θεμελιώδη διαφορά στην Διπλωματία μεταξύ απλής σύναψης διπλωματικών σχέσεων μεταξύ δύο χωρών και της επίσημης αναγνώρισης μιας χώρας με την συνταγματική της ονομασία; Τα εξηγώ και τα γράφω χρόνια τώρα, Κάντε λοιπόν αγαπητέ τον κόπο να διαβάσετε αυτό το άρθρο μου: http://ethnologic.blogspot.com/2015/04/blog-post_26.html και τα ξαναλέμε. Ερωτώ: Γιατί άραγε τα Σκόπια δεν έτρεξαν να υπογράψουν συμφωνία με όλες αυτές τις χώρες και πίεζαν να υπογράψει η Ελλάδα; Απλούστατα, διότι μόνον η Ελλάδα μπορούσε να τους νομιμοποιήσει! Και αυτήν την μειοδοσία την διέπραξαν κάποιοι που το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να κρατήσουν τις καρέκλες τους. Και μάλιστα σε μια περίοδο που οι Αλβανοί των Σκοπίων προετοιμάζονταν συστηματικά για την δημιουργία Ομοσπονδίας και κατάργηση του υπάρχοντος κρατικού μορφώματος. Μήπως δεν είναι έτσι; Διαβάστε λοιπόν το άρθρο εδώ: https://ethnologic.blogspot.com/2017/03/blog-post_11.html «Ο διαμελισμός του σκοπιανού προτεκτοράτου» και ίσως γίνει αντιληπτό το τι παίχτηκε. Όσο για το «επιχείρημα» που επικαλούνται οι κουτοπόνηροι οπαδοί του κάθε Κοτζιά ότι «πετύχαμε να αναγνωριστεί ότι η μακεδονική (!) γλώσσα ανήκει στην ομάδα των νοτίων σλαβικών γλωσσών» δεν πίστευα στα μάτια μου! Άραγε υπήρχε κάποιος σε όλον τον πλανήτη που να υποστήριζε ότι η (κατασκευασμένη το 1944-45) γλώσσα των Σκοπίων ανήκε στην ομάδα των κινεζικών ή αφρικανικών γλωσσών;

Για να τελειώνουμε με όλες αυτές τις ασυναρτησίες και τις κουτοπονηριές. Μήπως αγαπητέ έτυχε να διαβάσετε ότι Κινεζικές εταιρείες ακύρωσαν παραγγελίες ελληνικών κρασιών διότι αναφέρονταν ως μακεδονικά; Για διαβάστε εδώ: https://omadaalithias.gr/politiki/i-kina-aperripse-ellinika-krasia-epeidi-einai-makedonika.

Και δυστυχώς είναι μόνο η αρχή και τα εμπορικά και οικονομικά προβλήματα δεν θα είναι τίποτε μπροστά στα άλλα που έρχονται. 

Θα μπορούσα να γράψω πολλά, αλλά σκέφτομαι αν αξίζει τον κόπο. Παραμένετε αγαπητέ σε ένα κόμμα που η πολιτική του, με τις ιδεοληψίες της κάθε κυρά-Τασίας, του Αλέξη και των υπολοίπων, κατέστρεψαν την ιδιαίτερη πατρίδα σου την Λέσβο (και την Μυτιλήνη), ένα από τα διαμάντια του Αιγαίου και την μετέτρεψαν σε κολαστήριο ψυχών. Έρχεστε τώρα να πείσετε εμάς τους Μακεδόνες ότι δεν ξέρουμε τι μας γίνεται και έχουμε παρασυρθεί από τους ακροδεξιούς; Φτάνει πια! Ακόμα και το θράσος έχει τα όριά του! 

Δηλώνω λοιπόν ότι θα αγωνιστώ με κάθε νόμιμο τρόπο και μέσον για την ακύρωση αυτού του ανοσιουργήματος το ταχύτερο δυνατόν. Αυτός είναι και ο λόγος που έθεσα υποψηφιότητα ως Ευρωβουλευτής με την παράταξη της ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ η οποία έχει ως βασική και ξεκάθαρη θέση την ακύρωση αυτής της επονείδιστης «Συμφωνίας». 

Ραντεβού λοιπόν, όχι στα γουναράδικα, αλλά στις κάλπες αγαπητέ. 

ΔΕΕ 

Έδεσσα, 2 Μαΐου 2019

Δημοσιεύθηκε στην εφημ. ΠΕΛΛΑ News στις 8 Μαΐου 2019


Και η συνέχεια...

Να ‘χαμε, να λέγαμε…

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Προβληματίστηκα αρκετά εάν έπρεπε να κάνω τον κόπο και να απαντήσω στο παραληρηματικό και ασυνάρτητο κείμενο του «αγαπητού», που επαναλάμβανε κουραστικά τις προπαγανδιστικές ανοησίες και ισχυρισμούς του κυβερνώντος κόμματος για το πόσο καλό ήταν το ξεπούλημα της Μακεδονίας και ότι η κατάσταση στην Λέσβο είναι ειδυλλιακή αφού «δέχεται πλήθος τουριστών απ΄όλη την Ευρώπη»! 

Από την άλλη έκρινα ότι έπρεπε να υπάρξει απάντηση έστω ως ανταμοιβή που διασκέδασα αρκετά με τα γραφόμενά του όπως π.χ. για το «μάθημα» που μου έκανε ότι δεν υπάρχει διαφορά Λέσβου-Μυτιλήνης! Προφανώς δεν μπόρεσε να αντιληφθεί την ειρωνεία μου προς τον αμόρφωτο αρχηγό του, με την οποία είχε καγχάσει το πανελλήνιο, ο οποίος αγνοούσε ότι η Λέσβος και η Μυτιλήνη ΔΕΝ είναι διαφορετικά νησιά. 

Διαπίστωσα όμως ότι υπάρχει γενικά μια δυσκολία αντίληψης και κατανόησης αυτών που διαβάζει και από άλλα σημεία του μακροσκελούς κειμένου του, όπως εκείνο που επιχειρεί να τεκμηριώσει το πόσο ακροδεξιός είμαι με παραπομπή σε άσχετο άρθρο της «εφημερίδας συντακτών» για τις σχέσεις του στρατιωτικού καθεστώτος με τις ομογενειακές οργανώσεις των ΗΠΑ, που το διάβασα 2-3 φορές μήπως καταλάβω τι σχέση είχε μαζί μου και τους ισχυρισμούς του «αγαπητού». Ουδεμία! Επίσης το φαιδρό συμπέρασμα ότι όποιος αναφέρεται στο μεγαλείο του Βυζαντίου προκύπτει ότι «έχει φιλόδοξους στόχους: Να πάρουμε την Πόλη!» ομολογώ ότι ελάχιστοι θα μπορούσαν να το επικαλεστούν χωρίς τον φόβο να γελοιοποιηθούν.

Όσο για τις κουτοπόνηρες και παιδαριώδεις προσπάθειες από ένα άρθρο μου-ανάλυση για το τι συμβαίνει στα Σκόπια να τονίζει «με νόημα» ότι «κάτι παρόμοιο λέει και η «Χρυσή Αυγή» (άρα είμαι ακροδεξιός) το αφήνω ασχολίαστο, μια και είναι γνωστή η τακτική των Ζαίων κάθε κατηγορίας όταν δεν έχουν επιχειρήματα να καταφεύγουν σε λάσπη, ύβρεις και συκοφαντίες. 

Αλήθεια, τι σημαίνει ακροδεξιός «αγαπητέ»; Ποια κυβέρνηση είναι ακροδεξιά; Σίγουρα μια κυβέρνηση που πνίγει τους πολίτες στους φόρους και τα χαράτσια, κόβει μισθούς και συντάξεις, εξυπηρετεί ξένα συμφέροντα, εξαπατά συστηματικά τον λαό, κάνει προληπτικές συλλήψεις για να προφυλάξει τα στελέχη της και κατεβάζει πολυάριθμες διμοιρίες των ΜΑΤ στις ομιλίες του πρωθυπουργού, βομβαρδίζοντας με χημικά εκείνες/εκείνους που τολμούν να διαμαρτυρηθούν. Ποιος λοιπόν είναι ακροδεξιός; Ασφαλώς το στέλεχος και κάθε υποστηρικτής αυτής της κυβέρνησης.

Νομίζω ότι αρκετά ασχολήθηκα με τον αγαπητό Ιγνάτιο και δεν θα συνεχίσω διότι θα ήταν άδικο εκ μέρους μου να τα βάζω με άτομο, που όπως προκύπτει, πάσχει από λειτουργικό αναλφαβητισμό και εκτίθεται ανεπανόρθωτα χωρίς να το αντιλαμβάνεται. Θα του συνιστούσα να ακολουθήσει την συμβουλή της σοφής κουκουβάγιας στην επιπόλαια μαϊμού, «να μη ανεβαίνει ψηλά στα δέντρα, γιατί θα φαίνεται ο κ.... της».

ΔΕΕ 27-5-2019

Το «έγκλημα» Τσίπρα στην ελληνική γλώσσα

Το «έγκλημα» Τσίπρα 

στην ελληνική γλώσσα

Τα απίστευτα γλωσσικά ατοπήματα 

της κυβέρνησης

Είναι ευρέως γνωστό ότι γλώσσα και σκέψη είναι άρρηκτα δεμένες μεταξύ τους: η σωστά δομημένη, πλούσια και ευέλικτη γλώσσα στηρίζει την υψηλού επιπέδου σκέψη, ενώ το υψηλό νοητικό επίπεδο αποτελεί το κατάλληλο έδαφος για την καλλιέργεια σωστής γλώσσας.

Είναι επίσης γνωστό ότι τα μέλη της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, με τον ίδιον τον πρωθυπουργό σε πρωταγωνιστικό ρόλο, υποπίπτουν συχνά-πυκνά σε γλωσσικά ολισθήματα.

Δεδομένου ότι η γλώσσα που χρησιμοποιεί κανείς είναι αποκαλυπτική του τρόπου με τον οποίο σκέφτεται, η κακοποίηση αυτή της ελληνικής γλώσσας, σε συνδυασμό με ένα λαϊκότροπο ενίοτε επίπεδο λόγου, υποδηλώνει το γενικότερο έλλειμμα παιδείας και εσωτερικής καλλιέργειας που χαρακτηρίζει δυστυχώς τους κυβερνώντες.

Πέραν της άφθονης τροφής που έχουν προσφέρει στους χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, οι κατά καιρούς ατυχέστατες διατυπώσεις του πρωθυπουργού, όπως «πλατιά απεύθυνση», «στροφή 360 μοιρών», «θα καθαρίσουμε την κόπρο του Αυγέα», «έρχεται επιτέλους η ώρα να θρέψουμε τους καρπούς των κόπων μας», «οι ακατάληπτοι δεσμοί που μας φέρνουν σήμερα εδώ, στην πρώτη γραμμή της Ευρώπης», «η θρυλική για την επικινδυνότητα και την ταλαιπωρία που εξασφάλιζε η εθνική οδός Κορίνθου-Πατρών», φανερώνουν τόσο την έλλειψη γνώσης όσο και την έλλειψη διάθεσης από πλευράς του να καλύψει τα γλωσσικά αυτά κενά.

Απογοητευτικές είναι οι επιδόσεις του έλληνα πρωθυπουργού και στη χρήση της αγγλικής γλώσσας, στην οποία παραδόξως επιμένει, μολονότι σε πολλές περιπτώσεις η προφορά του και η αδυναμία κατανόησης των όσων διαμείβονται με τους εκάστοτε συνομιλητές του τον εκθέτουν ανεπανόρθωτα.

Πέραν του πρωθυπουργού, και άλλα μέλη της κυβέρνησης αρέσκονται σε αυτόν τον ομολογουμένως ιδιαίτερο τρόπο έκφρασης, που θα μπορούσε να αποδοθεί ως γλώσσα ΣΥΡΙΖΑ: ο Παύλος Πολάκης με το ανεπανάληπτο «κόπι πάστε», η Έφη Αχτσιόγλου με το «Δεν μου διέσχισε το μυαλό ότι θα μπορούσε να συμβεί αυτό», η Κατερίνα Νοτοπούλου με τον «διευθύνων σύμβουλο» και το «να επανανοματοδοτήσουμε την πολιτική», ο Τάσος Πετρόπουλος με τα «φακ νιουζ».

 Ομάδα Αλήθειας@omadaalithias

Έχουμε δακρύσει..

1) Αντί για γάιδαρο λέει καμήλα

2) Λέει queue που σημαίνει ουρά κόσμου (πχ σε τράπεζα) και όχι tail που είναι η ουρά ζώου

https://www.in.gr/2019/03/02/politics/egklima-tsipra-stin-elliniki-glossa-ta-apisteyta-glossika-atopimata-tis-kyvernisis/

Οι ζοφερές επιπτώσεις των Πρεσπών

Οι ζοφερές επιπτώσεις 

της Συμφωνίας των Πρεσπών

Επειδή η άθλια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επιχειρεί για μία ακόμη φορά να θολώσει τα νερά για την επαίσχυντη συμφωνία των Πρεσπών και να κοροϊδέψει τους Έλληνες με δήθεν «επικοινωνιακή αντεπίθεση» για την ξεκάθαρη εθνική προδοσία που θέλει να περάσει, τα πράγματα είναι πάρα πολύ απλά.

Αν επικυρωθεί η συμφωνία τελικά, ο όρος «Βόρεια Μακεδονία» θα αναφέρεται στο εξής ΜΟΝΟ στην ονομασία της γειτονικής χώρας και μάλιστα ΟΧΙ ΠΑΝΤΑ αφού θα είναι στη διακριτική ευχέρεια των Σκοπιανών να τη χρησιμοποιούν στην καθημερινή πρακτική ή όχι. Σαφές δείγμα προθέσεων έδωσε ήδη ο Ζάεφ που πριν αλλά και μετά το δημοψήφισμα αναφέρεται πάντα σε «Μακεδονία» σκέτο ή σε «ευρωπαϊκή Μακεδονία» και ΠΟΤΕ σε Βόρεια Μακεδονία όταν μιλάει για τη χώρα του. Εφόσον μάλιστα η ίδια η συμφωνία στο άρθρο 1 παρ. 3α αναφέρει ότι για λόγους συντομίας τα Σκόπια θα αναφέρονται ως «Βόρεια Μακεδονία», θα μπορούν οι Σκοπιανοί στο μέλλον για λόγους ακόμη μεγαλύτερης συντομίας να την αναφέρουν σκέτη «Μακεδονία» όπως ήδη κάνει ο μετριοπαθής και χαμογελαστός Ζάεφ που μας κοροϊδεύει κατάμουτρα. Όπως δηλαδή λέμε συχνά τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής ως σκέτη Αμερική παρ' ότι ο όρος δεν είναι σωστός διότι αναφέρεται σε ολόκληρη την ήπειρο, ή όπως λέμε απλώς Μεξικό ενώ η επίσημη ονομασία είναι Ηνωμένες Μεξικανικές Πολιτείες. Αλλά ακόμη κι αν δεχτούμε ότι τα Σκόπια θα αποκαλούνται στο εξής «Βόρεια Μακεδονία», η συμφωνία προβλέπει ότι σε ΟΛΟΥΣ τους άλλους επιθετικούς προσδιορισμούς πλην της επίσημης ονομασίας της γειτονικής χώρας, θα παραμείνει ΜΟΝΟ ο όρος «μακεδονικός» - σκέτος. 

Για παράδειγμα, οι Σκοπιανοί θα απαιτούν να λέγονται από τους πάντες (και από εμάς) Μακεδόνες, η γλώσσα τους μακεδονική (όπως αποκαλύφθηκε από τα σκοπιανά ΜΜΕ ο Τσίπρας το συμφώνησε αυτό ο ίδιος με τον Ζάεφ σε ένα πάρκινγκ χωρίς την παρουσία των υπουργών Εξωτερικών), ο στρατός τους μακεδονικός, οι πόλεις τους μακεδονικές, τα προϊόντα τους μακεδονικά, ο αερομεταφορέας τους μακεδονικός, τα διαβατήριά τους μακεδονικά, τα φαγητά τους μακεδονικά, οι αθλητικές τους ομάδες μακεδονικές, οι παίκτες τους Μακεδόνες, τα τραγούδια τους μακεδονικά και οι χοροί τους μακεδονικοί. Μόνο οι πινακίδες των αυτοκινήτων τους θα φέρουν το σήμα ΝΜ ή ΝΜΚ ενώ «για όλους τους άλλους σκοπούς οι κωδικοί χώρας παραμένουν ΜΚ ή ΜΚD» - πράγμα που σημαίνει πολύ απλά ότι το περίφημο erga omnes πήγε περίπατο.

Όλα αυτά η αισχρή μειοδοτική κυβέρνηση Τσίπρα τα έχει ΗΔΗ ΔΕΧΘΕΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣΥΠΟΓΡΑΨΕΙ δίνοντας στους θρασύτατους παραχαράκτες της Ιστορίας όλα τα νομικά όπλα που χρειάζονται για να μας κάνουν τη ζωή κόλαση τις επόμενες δεκαετίες και να πληγώνουν καθημερινά την ψυχή και την υπερηφάνεια του Έλληνα.  

Αν για παράδειγμα κάποιο ελληνικό ΜΜΕ αναφερθεί στο μέλλον στους Σκοπιανούς ως Βορειομακεδόνες είναι πιθανό να βρεθεί κατηγορούμενο για παραβίαση των όρων της συμφωνίας των Πρεσπών, διότι σύμφωνα με το αυστηρό γράμμα της θα πρέπει να τους αναφέρει ως «Μακεδόνες/πολίτες της Βόρειας Μακεδονίας». Η πρώτη λέξη «Μακεδόνες» δεν έχει μπει για πλάκα στη συμφωνία. Μας δείχνει ξεκάθαρα τη μπόρα της εθνικής μας ταπείνωσης που έρχεται ολοταχώς. 

Πρέπει να κατανοήσουμε ότι με βάση αυτά που υπέγραψε ο Τσίπρας, ο Σκοπιανός ΔΕΝ θα λέγεται «Βορειομακεδόνας» όπως διατείνονται τα διάφορα τρολ της Κουμουνδούρου που επιχειρούν να παραπληροφορήσουν τους Έλληνες και να μειώσουν τις αντιδράσεις τους στο εθνικό όνειδος που προωθούν. Στο εξής τον Σκοπιανό θα πρέπει να τον αποκαλούμε ή «Μακεδόνα» ή «πολίτη της Βόρειας Μακεδονίας» - άλλη ονομασία δεν θα επιτρέπεται.

Εφόσον λοιπόν οι Σκοπιανοί δεν ντρέπονται να μας προκαλούν ούτε τώρα που υποτίθεται πως έχουν ακόμα την ανάγκη μας, είναι λογικό κι επόμενο σε λίγο καιρό να αρχίσουν να εγείρουν σοβαρά ζητήματα για το αν η Ελλάδα έχει δικαίωμα χρήσης του όρου «μακεδονικός» αφού αυτός παραπέμπει εκ των πραγμάτων στο δικό τους κράτος. Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι οι Σκοπιανοί μόλις πάρουν αυτά που θέλουν, θα αρχίσουν να μας σέρνουν στα διεθνή δικαστήρια απαιτώντας να μετονομαστούν άμεσα το Αεροδρόμιο Μακεδονία και ο Σταθμός Μακεδονία των ΚΤΕΛ της Θεσσαλονίκης επειδή μπερδεύουν τους τουρίστες (το είπε ήδη ο Μπουτάρης), να φύγει ο όρος «μακεδονικό» από το Αθηναϊκό και Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων διότι προκαλείται σύγχυση στο εξωτερικό, να αναγνωριστεί η «μακεδονική γλώσσα» ως επίσημη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ και τελικά να αναγνωριστεί «μακεδονική εθνική μειονότητα» στην Ελλάδα αφού θα έχει προηγηθεί η επίσημη αναγνώρισης της γλώσσας που αυτή ομιλεί. 

Να είστε βέβαιοι πως σε ΟΛΕΣ αυτές τις προσφυγές οι Σκοπιανοί θα δικαιωθούν πανηγυρικά από τα διεθνή δικαστήρια διότι πάντα η χώρα υπερισχύει της απλής επαρχίας στα δικαιώματα χρήσης ονομάτων αφού αυτά εμπίπτουν σε ζητήματα εθνικής κυριαρχίας.  

Τόσο απλά είναι τα πράγματα, και οφείλουμε όλοι να τα γνωρίζουμε εκ των προτέρων για να μην νομίζουν ότι μας κοροϊδεύουν ο Τσίπρας και ο συρφετός των απάτριδων εθνομηδενιστών που τον περιβάλλει. Ακόμη και η ίδια η συμφωνία των Πρεσπών δεν αναφέρει ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ την ελληνική Μακεδονία με το όνομά της αλλά την αποκαλεί «βόρεια περιοχή του Πρώτου Μέρους». Στην καλύτερη περίπτωση δηλαδή οι Έλληνες Μακεδόνες θα μπορούν να αποκαλούνται στο εξής επισήμως «Βορειοελλαδίτες» και στη χειρότερη «Βορειοπεριοχίτες Πρωτομερίτες». Ήδη οι ελληνικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί που πρόσκεινται στην Αριστερά δεν αναφέρουν ποτέ τον όρο Μακεδονία για τη Μακεδονία μας, ούτε στα δελτία καιρού τους, αλλά πάντα λένε «Βόρεια Ελλάδα». 

Αυτά για να ξέρουμε ποιοι και πώς καλλιεργούν το έδαφος της εθνικής ήττας μας. 
Αλλά και το περιβόητο άρθρο 7 της συμφωνίας που τάχα προσδιορίζει τι ακριβώς είναι η Μακεδονία και ο Μακεδόνας τελικά, λέει ότι απλώς αυτές οι δύο έννοιες σημαίνουν διαφορετικά πράγματα για κάθε χώρα. Μα αν συμφωνούμε ότι διαφωνούμε με τους Σκοπιανούς σε αυτό το πολύ θεμελιώδες ζήτημα, τότε τι είδους λύση είναι αυτή; Είναι σαν να ρωτάει κανείς ένα ζευγάρι που βρίσκεται σε διάσταση αν τα βρήκε μεταξύ του και εκείνο να απαντάει «τα βρήκαμε» εννοώντας ότι θέλει να χωρίσει τελικά και να τραβήξει ο καθένας τον δρόμο του.Πρόκειται για ξεκάθαρη ομολογία ότι η συμφωνία των Πρεσπών όχι μόνο δεν έλυσε κανένα πρόβλημα αλλά απλώς το έκανε χειρότερο. 
Διαβάζοντας κανείς τις δηλώσεις του Τσίπρα την ημέρα που έβαλε φαρδιά-πλατιά την υπογραφή του στην προδοτική συμφωνία, δεν μπορεί να μην σταματήσει με απορία στη φράση: «Δεν ανταμώνουμε σήμερα εδώ για να θρηνήσουμε τις ήττες του παρελθόντος». Η φράση «ήττες του παρελθόντος» σε συνδυασμό με την τοποθεσία των Πρεσπών, παραπέμπει στον εμφύλιο πόλεμο, και ειδικά στην τελευταία φάση του όταν ο ΔΣΕ συγκροτείτο κατά 60% από Σλάβους. Άρα να «ποιοι θρηνούν» - οι ηττημένοι, αφού κανένας νικητής δεν θρηνεί, πολύ δε περισσότερο, σε έναν εμφύλιο πόλεμο. Με τη φράση αυτή που σίγουρα δεν εκστομίστηκε τυχαία, ο Τσίπρας επιβεβαίωσε ότι εκτός από το να κάνει το χατήρι των Αμερικανών και των Γερμανών, ήθελε και ο ίδιος διακαώς να προδώσει τη Μακεδονία για λόγους εκδίκησης κατά των Ελλήνων. 
Οραματίζεται ότι παίρνει τη ρεβάνς για την ήττα των συμμοριτών στον εμφύλιο.

Γι' αυτό επιμένει να υπερασπίζεται με τόσο πάθος τη συγκεκριμένη επαίσχυντη και προδοτική συμφωνία ενώ ξέρει πολύ καλά ότι η συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού την απορρίπτει και ότι το ζήτημα αυτό του προκαλεί τρομερή πολιτική ζημιά.  

Σε μία συνέντευξη που είχε δώσει κάποτε ο αείμνηστος Σαράντος Καργάκος αναφέρθηκε στη σχέση που έχουν οι Έλληνες με την προδοσία σε διάφορες φάσεις της ιστορίας τους: «Να μην ξεχνάμε ένα πράγμα. Ότι εμείς οι Έλληνες μπορεί να είμαστε ένας ηρωικός λαός αλλά είμαστε και λαός προδοτών. Στα Μηδικά δεν υπήρξαν Πέρσες που να ελληνίσουν, υπήρξαν Έλληνες που εμήδισαν. Στην εκστρατεία του Αλεξάνδρου, οι Έλληνες που είχαν πάει με τον Δαρείο ήταν πολλοί περισσότεροι από τους Έλληνες που ήταν στο πλευρό του Αλεξάνδρου. Η προδοσία είναι μέσα στο αίμα μας. Το θέμα είναι εμείς τι επιλογή θα κάνουμε. Θα θέλουμε να είμαστε απόγονοι του Λεωνίδα ή του Εφιάλτη; Θα θέλουμε να είμαστε απόγονοι του Κολοκοτρώνη ή του Νενέκου; Εδώ είναι το ζήτημα». 

Για τη δήθεν αναβάθμιση του ρόλου της Ελλάδας στα Βαλκάνια και τη σταθερότητα της περιοχής που διατείνεται ότι πετυχαίνει ο πολιτικός απατεώνας Αλέξης Τσίπρας, η ίδια η κοινή λογική καταρρίπτει αυτό το επιχείρημα.

Πρώτον, τα Σκόπια δεν κινδυνεύουν από κανέναν να διαλυθούν διότι τόσο η Αλβανία όσο και η Βουλγαρία που έχουν συμφέροντα στη χώρα αυτή είναι αμφότερες μέλη του ΝΑΤΟ και συνεπώς ούτε διανοούνται καν να πράξουν κάτι ενάντια στη θέληση των ΗΠΑ. Η απλή αλήθεια που δεν μας λέει φυσικά η κυβέρνηση και τα φερέφωνά της είναι πως, ό,τι κι αν κάνουμε εμείς, ΜΟΝΟ ΑΝ ΘΕΛΟΥΝ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ θα διαλυθούν τα Σκόπια και θα υπάρξει η Μεγάλη Αλβανία. Το τι θα γίνει δηλαδή τελικά με την εδαφική ακεραιότητα των Σκοπίων είναι «αλλουνού παπά ευαγγέλιο» και δεν περνάει καθόλου από το χέρι μας.
Δεύτερον, το επιχείρημα ότι με την παράδοση του ονόματος της Μακεδονίας στα Σκόπια εξασφαλιζόμαστε από πιθανή τουρκική διείσδυση στη χώρα αυτή είναι ένα μεγάλο παραμύθι. Ήδη οι Σκοπιανοί έχουν κάτι παραπάνω από άριστες σχέσεις με τους Τούρκους, διότι απλούστατα οι όποιες αλυτρωτικές επιδιώξεις τους δεν είναι κατά των Τούρκων, αλλά κατά των Ελλήνων αποκλειστικά. Γι' αυτό και οι Τούρκοι χαιρετίζουν «τους φίλους Μακεδόνες» με κάθε ευκαιρία και υπόσχονται κάθε είδους στήριξη. Ό,τι βλάπτει, μειώνει και ταπεινώνει την Ελλάδα είναι προς το συμφέρον του Τούρκου. Επομένως το ότι ο Τούρκος επιμένει να αποκαλεί σκέτο «Μακεδόνες» τους Σκοπιανούς και να τους αβαντάρει με κάθε τρόπο, δείχνει πως αυτό που κάνουμε εμείς με τη συμφωνία των Πρεσπών είναι σαν να βάζουμε τα χέρια μας και να βγάζουμε τα μάτια μας. Εξυπηρετούμε ουσιαστικά τα συμφέροντα του Τούρκου, παρέχοντάς του ανέλπιστη ευκαιρία να μας πλήξει ηθικά και στρατηγικά. 

Τρίτον, όσοι λένε πως δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα από τα Σκόπια διότι είναι μια αδύναμη χώρα και είναι παράλογο να αισθανόμαστε ότι μας απειλούν μερικές χιλιάδες φτωχοί άνθρωποι που θέλουν να αποκαλούνται Μακεδόνες, είναι απλώς ανιστόρητοι και αφελείς. Τα Σκόπια μπορεί να είναι αδύναμα ΣΗΜΕΡΑ, αλλά κανείς δεν μπορεί να προδικάσει πώς θα είναι αύριο. Μπαίνοντας στο ΝΑΤΟ μπορεί να προσκαλέσουν συμμαχικές τουρκικές αεροπορικές και χερσαίες  στρατιωτικές δυνάμεις να εγκατασταθούν μόνιμα στο έδαφός τους για λόγους προστασίας και αυτοάμυνας. Τι θα πούμε εμείς τότε; Θα διαμαρτυρηθούμε στο ΝΑΤΟ επειδή ένας σύμμαχος ασκεί ένα νόμιμο δικαίωμά του; Θα γελάνε οι πάντες μαζί μας και θα σηκώνουν αδιάφορα τους ώμους λέγοντας το ίδιο που λένε 60 χρόνια για τα προβλήματά μας με την Τουρκία: «Σύμμαχοι είστε, βρείτε τα μεταξύ σας». Για σκεφτείτε, για παράδειγμα, να μεταφέρουν οι Τούρκοι μερικούς πυραύλους S-400 σε σκοπιανό έδαφος κάποια στιγμή στο μέλλον με το επιχείρημα που χρησιμοποιούν και τώρα κοροϊδευτικά οι Ρώσοι απέναντί μας, ότι δηλαδή πρόκειται για «καθαρά αμυντικά όπλα» - οι πύραυλοι αυτοί που έχουν βεληνεκές έως και 400 χιλιόμετρα θα είναι σε θέση να στοχοποιήσουν τα ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη με το που θα απογειωθούν από τη Λάρισα, την Αγχίαλο, την Τανάγρα και τη Σκύρο. Θα μιλάμε για πραγματικό στρατηγικό και επιχειρησιακό εφιάλτη που θα παραλύσει ολόκληρη την αεράμυνά μας. Αλλά ακόμη κι αν δεν μας απειλήσουν στρατιωτικά οι Σκοπιανοί, σκεφτείτε τι θα γίνει αν υποστηρίζουν κάθε φορά στα όργανα του ΝΑΤΟ τις επιλογές της Τουρκίας και αύριο θέσουν βέτο στην εισδοχή της Κύπρου στη συμμαχία ή μας εμποδίσουν με οποιονδήποτε άλλον τρόπο σε κάποιο κρίσιμο δικό μας ζήτημα.  

Άλλωστε έχουμε πρόσφατο χειροπιαστό παράδειγμα για το τι μπορεί να καταφέρει μία μικρή βαλκανική χώρα σε βάρος των γειτόνων της παρ' ότι είναι ουσιαστικά άοπλη. Ο πόλεμος του ΝΑΤΟ κατά των Σέρβων για την απόσχιση του Κοσόβου από τη Γιουγκοσλαβία το 1999 απέδειξε και στον πλέον αδαή ότι δεν στέκουν αφελή επιχειρήματα του είδους «τι να φοβηθούμε απ' αυτούς τους ξυπόλυτους;». Και οι Σέρβοι ένιωθαν μέχρι το 1999 ότι δεν είχαν τίποτα να φοβηθούν από τους εξαθλιωμένους Αλβανούς, αλλά πήραν το πικρό μάθημα της Ιστορίας. Το γεγονός ότι τώρα οι Αλβανοί κατήργησαν ουσιαστικά τα σύνορα της χώρας τους με το Κόσοβο από την 1η Ιανουαρίου 2019 κάνοντας το πρώτο αποφασιστικό βήμα για την προσάρτησή του στη Μεγάλη Αλβανία, φανερώνει τι μπορεί να πετύχει μία χώρα όταν έχει την υποστήριξη των μεγάλων δυνάμεων. Ποιος μπορεί να μας εγγυηθεί ότι αύριο δεν θα επιδιώξουν και οι Σκοπιανοί να επανενώσουν τη Μεγάλη Μακεδονία, και μάλιστα με τις ευλογίες της Γερμανίας και των ΗΠΑ; Ήδη σε γερμανικά ΜΜΕ δημοσιεύονται σχετικοί χάρτες που δείχνουν τη Θεσσαλονίκη πρωτεύουσα ενός ξένου προς την Ελλάδα κράτους! Άρα είναι μέγιστο λάθος να βλέπουμε τα Σκόπια μεμονωμένα ως μη δυνητική απειλή, αλλά πρέπει πάντα να έχουμε κατά νου και να προβλέπουμε τι προβλήματα μπορεί να μας δημιουργήσουν σε συνεργασία με άλλους εχθρούς ή «άσπονδους φίλους» μας.
Για όλους αυτούς τους λόγους δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε καμία περίπτωση να ολοκληρωθεί η προδοσία της Μακεδονίας μας από μία ιδεοληπτική κυβέρνηση μειοψηφίας. Αν γίνει κάτι τέτοιο, θα πρόκειται για κανονικό κοινοβουλευτικό πραξικόπημα. Δεν έχει το δικαίωμα κανένας Βούτσης, κανένας Μπαλάφας, κανένας Θεοδωράκης και κανένας  Παπαχριστόπουλος να εκχωρήσει με το έτσι θέλω τα κληρονομικά δικαιώματα της Μακεδονίας και να προσβάλλει βάναυσα την εθνική συνείδηση των Ελλήνων. Αν η Μέρκελ θέλει πάση θυσία να βαφτίσει τα Σκόπια με ένα όνομα που δεν τους ανήκει, ας τα ονομάσει Βαυαρία, Σαξονία ή Βραδεμβούργο αντί να έρχεται εδώ για να ασκεί πιέσεις στην Ελλάδα και να συγχαίρει τον απατεώνα και ανιστόρητο πρωθυπουργό μας για την προθυμία με την οποία υπηρετεί τα αμερικανικά και γερμανικά συμφέροντα στην περιοχή. 

Αν ο ελληνικός λαός δεν αντιδράσει δυναμικά και δεν αποτρέψει την κύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών, τότε θα πρόκειται για τον μεγαλύτερο εξευτελισμό που υπέστη ποτέ η Ελλάδα σε καιρό ειρήνης, και τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσουμε στο μέλλον από αυτή την κατεύθυνση πιθανώς να μην μπορούμε καν να τα φανταστούμε ακόμη.  

Η άθλια κυβέρνηση και τα ακόμη πιο άθλια παπαγαλάκια της, επειδή έχουν την εντύπωση ότι απευθύνονται σε μάζα ηλιθίων και αγράμματων, προσπαθούν να ταυτίσουν τον πατριωτισμό με την αφέλεια και το συναίσθημα - όταν δεν τον ταυτίζουν με τον φασισμό. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι πρέπει να κοιτάμε μόνο τη δουλειά μας και την τσέπη μας, και τα εθνικά θέματα να τα αφήνουμε να τα χειριστεί η κυβέρνηση. Ωστόσο είμαστε όλοι πάνω στο ίδιο καράβι που λέγεται πατρίδα και αν αυτό πηγαίνει να το ρίξει στα βράχια κάποιος ανίκανος καπετάνιος οφείλουμε ΟΛΟΙ να αντιδράσουμε. Ο πατριώτης δεν είναι ονειροπόλος και συναισθηματικός όπως θέλουν να τον παρουσιάσουν, αλλά είναι εκείνος που μπορεί να δει μερικά μέτρα μακρύτερα από τη μύτη του, να κρίνει με βάση την ιστορική πείρα, και να αντιληφθεί ότι το συμφέρον της χώρας είναι μακροπρόθεσμα και συμφέρον δικό του, των παιδιών του και των εγγονιών του.

Stirlitz 10-1-2019

TO ΓΝΩΣΤΙΚΟ ΝΕΦΟΣ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΟΥΘΗΡΟ ΣΤΟΝ ΧΕΓΚΕΛ 

ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΦΡΑΝΚΦΟΥΡΤΗΣ

Άρθρο του Piero Vassallo

Μετάφραση & σχόλια: Ιωάννης Αυξεντίου

Ο 15Ος ΑΙΩΝΑΣ ΚΑΙ Η ΓΝΩΣΤΙΚΗ ΜΟΛΥΝΣΗ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ 

Κατά τη διάρκεια του 15ου αιώνα, οι γνωστικές αιρέσεις κυκλοφορούσαν στις περιοχές της Ευρώπης και ειδικά στη σκληρή και ατίθαση Γερμανία, της οποίας ο λαός ήταν δομικά ανοιχτός στην επίδραση αρχαίων δεισιδαιμονιών. Μέσα στον αρχαϊκό άνεμο που φυσούσε σε εκείνες τις περιοχές, ταρασσόταν ο Μαρτίνος Λούθηρος, ένας Αυγουστίνιος μοναχός, στην απελπισμένη αναζήτηση για μία άφεση από την ανίκητη αμαρτία που τον έπληττε. Έχοντας εμμονή ενάντια στο δόγμα της Ελεύθερης Βουλήσεως (αυτεξούσιο) και παρασυρόμενος από την επιθυμία να δείξει ότι η ρίζα της αμαρτίας του ήταν ένα ψέμα (δηλ. ότι δεν υπάρχει το αυτεξούσιο), ο Λούθηρος επινόησε την έννοια (με τον τρόπο της καθησυχαστική και συγχωρητική) του ‘servo arbitrio’ (της ‘δούλης βουλήσεως’, δηλ. ότι δεν υπάρχει ελεύθερη βούληση). Ένα πεπρωμένο που προέρχεται από έναν σκοτεινό και αντιφατικό θεό, καθ’ όλα όμοιο με το χαοτικό πλήρωμα των αρχαίων γνωστικών. Σε αυτή την ψεύτικη θεότητα, ο Λούθηρος της έβαλε στο στόμα ακόμη και την παράλογη ρήση: “ego sum dominus, qui creo bonum et malum” (“Εγώ είμαι ο Κύριος, ο οποίος δημιουργεί το καλό και το κακό”). 

Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΛΟΥΘΗΡΙΑΝΗΣ ΑΙΡΕΣΗΣ ΚΑΙ Ο ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΣ ΙΔΕΑΛΙΣΜΟΣ.

G.W.F. Hegel

Η παλαιο-γνωστική σκέψη, κρυμμένη μέσα στις διδασκαλίες της Λουθηριανής αίρεσης, έγινε σαφής στο γερμανικό ιδεαλισμό, όπως βεβαιώνει τόσο η μαρτυρία του πιο σπουδαίου μαθητή του Χέγκελ, τουKarl Rosenkranz, όσο και οι επιστολές μεταξύ του Χέγκελ και του Σέλλινγκ, στις οποίες ανακαλύφθηκαν δηλώσεις ενθουσιώδους εκτίμησης για την διδασκαλία του γνωστικού Μαρκίωνα.

Ο Χέγκελ μεταμόρφωσε τη θεολογία του ανήσυχου μοναχού σε ένα φιλοσοφικό σύστημα που τείνει στην ψευδαίσθηση, στην οποία θεοποιεί τον άνθρωπο αποδίδοντας του εκείνη την ενότητα του Είναι και σκέψης που λαμβάνει χώρα μόνο στο Θεό. Μία πρόσφατη μελέτη της Alma von Stockhausen, καθηγήτρια φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ, προτείνει μία νέα και αναλυτική εξέταση της εξέλιξης, στο μνημειώδες έργο του Χέγκελ, του γνωστικού θέματος που κρύβεται στη θεολογία του Λούθηρου. Ο Χέγκελ, πράγματι, θέλησε να δείξει ότι το κακό πρέπει να νοείται μόνον ως το ‘λεγόμενο κακό’, δηλαδή ως αρχή κίνησης και δημιουργίας. Ως εκ τούτου, το κακό μετασχηματίζεται στην φιγούρα του ‘μη είναι’, που με τη σειρά του νοείται ως η αναπόφευκτη ανατροπή της θεότητας στο κόσμο. Σχεδόν επιβεβαιώνοντας την εξάρτηση της Χεγκελιανής διαλεκτικής από το γνωστικισμό, η Γερμανίδα φιλόσοφος αναφέρει ένα αινιγματικό κείμενο του Χέγκελ: “Για το Είναι και το μη Είναι πρέπει να ειπωθεί ότι σε κανένα μέρος του ουρανού ή της γης υπάρχει κάτι που δεν περιέχει αφ’ εαυτού τόσο το Είναι όσο και το μη Είναι, όπως στην περίπτωση του ίδιου του Θεού.” Εξ ου και η μυστικιστική θέση για την ‘αντίφαση’, η οποία στον Χέγκελ αντιστρέφεται στο σχήμα της αιτίας κάθε κίνησης και ζωτικότητας: “Μόνο εάν κάτι φέρει μέσα του μία αντίφαση, κινείται, έχει ώθηση και δραστηριότητα”.

Η ΣΧΕΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΧΕΓΚΕΛΙΑΝΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ 

Ακόμη και στο προαναφερθέν ακροβατικό απόσπασμα είναι διάφανη η ομοιότητα του χεγκελιανού θέματος πάνω στην αντίφαση με το γνωστικό μύθο, που αποδίδει την αιτία του σχίσματος του ‘πληρώματος’ και την επακόλουθη πτώση του στον κόσμο, στη διαμάχη που προκλήθηκε από μία εξεγερμένη οντότητα, τη Σοφία. Στο γνωστικό ορίζοντα δεν υπάρχει θέση για τις ιδέες της δημιουργίας και της λύτρωσης, ούτε για την διάκριση μεταξύ του υπέρτατου όντος και της δημιουργημένης οντότητας. Ο Χέγκελ, πράγματι, αλλοιώνει την έννοια της δημιουργίας χαμηλώνοντας την σε ανθρώπινη μεταμόρφωση της υπερβατικής θεότητας: “η ανθρώπινη γνώση του θεού είναι η γνώση που ο θεός έχει για τον ίδιο” . Το πνεύμα του κόσμου “υπομένει το θάνατο και σε αυτόν διατηρείται… Ο θεός κερδίζει την αλήθεια του υπό την προϋπόθεση να ξαναβρεί τον εαυτό του στην απόλυτη καταστροφή” .

ΧΕΓΚΕΛ: Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

A.Kojeve

Ένας οξυδερκής ερμηνευτής του Χέγκελ, ο Alexandre Kojève, υποστήριξε δικαιολογημένα ότι η διαλεκτική ή ανθρωπολογική φιλοσοφία του Χέγκελ, είναι, σε τελευταία ανάλυση, μία φιλοσοφία του θανάτου (ή του αθεϊσμού, που είναι το ίδιο). Η απόλυτη γνώση ή σοφία του Χέγκελ και η συνειδητή αποδοχή του θανάτου ως πλήρη και οριστική εκμηδένιση, είναι το ένα και το αυτό. Μαθητής του Γιάσπερ και έντονα επηρεασμένος από την σκέψη του Χάιντεγκερ, ο εβραϊκής καταγωγής Alexandre Kojève (1902-1968)  ‘ένας πονηρός στην αυλή του Χέγκελ’, συγκαταλέγεται μεταξύ των φιλοσόφων που ‘ολοκληρώνουν’ τη μοντερνικότητα στον απόλυτο μηδενισμό. Στη σχολή του σχηματίστηκαν ορισμένοι από τους σημαντικότερους πρωταγωνιστές της μεταμοντέρνας στροφής: ο Jacques Lacan, ο Pierre Klossowski, ο Jean Paul Sartre, ο Georges Bataille και ο André Breton.

O Kojève σημειώνει: “Η Χεγκελιανή Αρνητικότητα δεν είναι άλλο από το Τίποτα, που μπορεί να εκδηλωθεί ως θάνατος” . Και ο Χέγκελ το λέει καθαρά περισσότερες φορές. Για παράδειγμα στα μαθήματα του 1805-1806, όπου γράφει: “το αποτέλεσμά του: - θάνατος, η καθαρή Αρνητικότητα, τα άμεσο μη-Είναι.”.

ΤΟ ΧΕΓΚΕΛΙΑΝΟ ΣΥΣΤΗΜΑ: Ο ΘΕΟΣ ΣΕ ΣΥΝΕΧΗ ΠΑΛΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ.

Ο Alexandr Kojève έδειξε ότι στο σύστημα του Χέγκελ η ιστορία μειώνεται στη συνεχή και παράλογη επανάληψη του πολέμου του Θεού ενάντια στο εγγενές κακό του. Η μεθοδική μελέτη του χεγκελιανού έργου από την von Stockhausen αποκαλύπτει επίσης την ιδεαλιστική κατεύθυνση στη μείωση του ανθρώπου σε θεότητα πεταμένη στον κόσμο. Ολόκληρη η δημιουργία, με αγγέλους και ανθρώπους, ορίζεται από τον Χέγκελ ως η πρώτη φάση του κοσμικού γίγνεσθαι του Θεού στο εσωτερικό της αναγκαίας διαδικασίας του να θέτει τον εαυτό του σε αντίθεση με τον εαυτό του ή σε αυτό-αντικειμενοποίηση. Ο Χέγκελ υποστηρίζει ακριβώς ότι “η ανθρώπινη γνώση του Θεού είναι η γνώση που ο Θεός έχει για τον εαυτό του.”. 

ΤΟ ΧΑΜΗΛΩΜΑ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

Κατά συνέπεια, η ιδέα της δημιουργίας μειώνεται σε μία ιδέα μίας μοιραίας και δραματικής πτώσης: “Το αυτο-άδειασμα του θεού μέσα στο χρόνο δεν είναι μία έκφραση της αυτοεπικοινωνιακής αγάπης του για τον άνθρωπο, αντίθετα είναι η αυτο-ικανοποίηση της ώθησης ενώ γίνεται ο εαυτός του.”. Ένα πέπλο από πλούσιες και περίπλοκες λέξεις δεν αρκεί για να κρύψει το δονούμενο μηδενισμό πάνω στην κορυφή της μοντέρνας σκέψης. Είναι λοιπόν πιθανόν ότι από την χεγκελιανή φιγούρα της θεϊκής πτώσης στον κόσμο, ο Μαρτίν Χάιντεγκερ νόμιμα συνήγαγε την έννοια του ‘ανθρώπου ποιμένα του τίποτα’. Βέβαιο είναι ότι η έρευνα των πηγών του μηδενισμού της Σχολής της Φρανκφούρτης και του θανατόφιλου ήθους σε ναρκωτική πορεία μεταξύ κλινικών αμβλώσεων, νευρολογικών κλινικών, κλινικών ευθανασίας, καθιστά το Γερμανικό Ιδεαλισμό ως την αυθεντική φιλοσοφική κορυφή της μοντερνικότητας.

Η ΣΧΕΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΗΣ ΦΡΑΝΚΦΟΥΡΤΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΧΕΓΚΕΛΙΑΝΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ.

H.Marcuse

Όπως, πράγματι, είχε επισημάνει ο Jurgen Habermas (Σχολή Φρανκφούρτης): “η άρνηση της Ιδεαλιστικής Γερμανικής φιλοσοφίας να δώσει Μορφή στις ουτοπιστικές της ιδέες ήταν αρκετά όμοια με τους καββαλιστές που τόνιζαν περισσότερο τις λέξεις παρά τις εικόνες”. Άλλωστε, η σκιά του καββαλιστικού γνωστικισμού συνόδευε τις ερμηνευτικές διαδικασίες της σχολής αυτής. Ο Χέγκελ και ο Μαρκούζε συγκλίνουν στην εξέγερση ενάντια στην κοινή λογική και ενάντια στην ηθική, ο Χέγκελ αποκαλεί τον Αριστοτέλη ‘ξεπερασμένο φιλόσοφο’ και ο Μαρκούζε τον δαιμονοποιεί ως εφευρέτη και προγεννήτορα του φασισμού.

Το γενικό συμπέρασμα είναι ότι κάθε έργο που προορίζεται να παράγει ένα πραγματικό όφελος για την ανθρώπινη ύπαρξη εξαρτάται από την αποφασιστική άρνηση να προχωρήσουμε πάνω στο μοντέρνο δρόμο. Η ιδέα ενός συμβιβασμού, μιας συμφιλίωσης με το μοντέρνο παραλήρημα από τον Χέγκελ στο Λούθηρο μέχρι τον Kojève και τους Ιουδαίους της Φρανκφούρτης, δεν μπορεί να έχει άλλο σκοπό παρά την ταπείνωση της σκέψης και την ασφυξία της ζωής.

Σχόλια:

Α) Μιλώντας για την μεταμοντερνικότητα αναφέρθηκε το όνομα του Georges Bataille. Ένα απόσπασμα από την βιογραφία του αρκεί νομίζω για να μας δείξει τις συνιστώσες του μεταμοντέρνου: “Οι εμμονές του ήταν οι ανθρωποθυσίες, η μαγεία, η σουρεαλιστική πορνογραφία…”

Β) Ο Gershom Scholem (1897– 1982 ), πρώην πρόεδρος της Ακαδημίας Επιστημών του Ισραήλ είχε δηλώσει: “I used to define the three groups around, respectively, the Warburg library, Max Horkheimer's Institute for Social Research,(δηλ. η σχολή της Φρανκφούρτης) and the metaphysical magicians around Oskar Goldberg , as the three most remarkable "Jewish sects" that German Jewry had produced. (Not all of them liked to hear this.)” [Gershom Scholem, From Berlin to Jerusalem: Memories of My Youth, 1980 ]

http://theodotus.blogspot.com/2018/12/to.html#more