Τι συμβαίνει στο Μαυροβούνιο;

Μιλά στην εφημ.  “Μακεδονία” ο Μάρκο Μίλατσιτς, 

ηγέτης του κόμματος “Ορθόν Μαυροβούνιο”

(Τα γεγονότα στο Μαυροβούνιο, με την κυβέρνηση να διώκει, ουσιαστικά τους Σέρβους, μέσω της Ορθόδοξης Εκκλησίας).

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ

Μίλατσιτς Μάρκο

Γεννήθηκε στην Ποντγκόριτσα (Τιτογκραντ) το 1985. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Μαυροβουνίου Πολιτικές Επιστήμες. Παντρεμένος με 2 παιδιά. Εργαζόταν ως δημοσιογράφος στην Κρατική τηλεόραση απο όπου και απολύθηκε. Είναι Πρόεδρος του κόμματος Ορθόν Μαυροβούνιο.

Ορθόν Μαυροβούνιο

Νέο κόμμα, δεξιό, συντηρητικό. Υπέρ των στενών σχέσεων με την μητέρα Σερβία. Ορθόδοξης κατεύθυνσης. Φιλορωσικό, αντινατοικό.

Mαυροβούνιο

Πρόεδρος: Μ. Τζουκάνοβιτς

(Πρόεδρος Δημοκρατικό κόμμα Σοσιαλιστών Μαυροβουνίου)

π. Κομμουνιστής

Πρωθυπουργός: Ντ. Μάρκοβιτς

(Αντιπρόεδρος Δημοκρατικό κόμμα Σοσιαλιστών Μαυροβουνίου)

π. Κομμουνιστής

Πληθυσμός 650.000

Χώρα ανεξάρτητη από το 2006. Μέλος του ΝΑΤΟ από το 2017

Ας ξεκινήσουμε με τη σύλληψή σας από την Αστυνομία του Μαυροβουνίου. Πότε, που και για ποιόν λόγο έγινε;

Με συνέλαβαν στο αεροδρόμιο της Πόντγκοριτσα, πρωτεύουσας του Μαυροβουνίου, μόλις κατέβηκα από το αεροπλάνο, αμέσως μετά την προσγείωση του από το Βελιγράδι, γιατί, όπως επίσημα ανέφεραν, καλούσα σε αντίσταση και εξέγερση τους Μαυροβούνιους. Αυτό για μένα είναι κομπλιμέντο, παρότι πρόκειται για μια απολύτως παράνομη σύλληψη. Υπάρχει κάτι πιο όμορφο από την κατηγορία μίας διεφθαρμένης (εγκληματικής) κυβέρνησης ότι καλούσες σε αντίσταση; Όσο ζω θα καλώ σε αντίσταση, γιατί αυτή είναι η υποχρέωση του κάθε ελεύθερου ανθρώπου, η κατάσταση του πνεύματος που πρέπει να το εκτείνουμε στη χώρα. Είναι μια υποχρέωση ανώτερη από όλες τις άλλες.

Πείτε μας λίγα λόγια για τον πολιτικό φορέα που ηγείσθε,  PRAVA CRNA GORA. 

«Πράβα Τσρνα Γκόρα» («Το Ορθό Μαυροβούνιο») είναι, μπορούμε να πούμε, ένας νέος παράγοντας στην πολιτική σκηνή, αλλά ήδη σημαντικός, με αναμφίβολα διαρκή και γρήγορη τάση ανόδου, κάτι που επιβεβαιώνει πως ο λαός αναγνωρίζει τις προσπάθειές μας με σκοπό την προώθηση μιας αιώνιας ιδέας στην οποία βασίζεται η ιστορία του Μαυροβουνίου, αλλά, ταυτόχρονα, μιας ιδέας με καινούρια, μοντέρνα στοιχεία, απαραίτητα για το μέλλον. «Το Ορθό Μαυροβούνιο» είναι ένα κόμμα το οποίο δε δέχεται ιστορικές πλαστογραφίες των ντόπιων πλαστογράφων που σήμερα κυβερνούν και των δικών τους εξωτερικών μεντόρων. Είμαστε μία ομάδα ανθρώπων που μάχεται για την πραγματική ανεξαρτησία του κράτους του Μαυροβουνίου, αλλά και όλων των ελεύθερων λαών. Δε δεχόμαστε την αμερικάνικη και την παγκόσμια νεοαποικιοκρατία που καταπίνει το καθετί ελεύθερο στον πλανήτη, από τις εταιρείες μέχρι τις Εκκλησίες.

Γνωρίζουμε πως το PRAVA CRNA GORA τους τελευταίους μήνες έχει αναπτύξει έντονη δραστηριότητα, διατρανώνοντας την αντίθεσή του στον εκτρωματικό νόμο κατά της Σερβικής Εκκλησίας που ψήφισε η κυβέρνηση Τζουκάνοβιτς. 

Από την έγκριση αυτού του νόμου ντροπής περί (μη)ελευθερίας θρησκειών, η προτεραιότητα μας είναι η μέγιστη δυνατή δράση στην προσπάθεια εξήγησης στον λαό σε τι ατμόσφαιρα, σε τι δικτατορία ουσιαστικά ζούμε εμείς στο Μαυροβούνιο και του γεγονότος ότι οι αποξενωμένοι κυβερνήτες επίμονα δε θέλουν να σεβαστούν τη βούληση του 70% λαού του Μαυροβουνίου, ορθόδοξου λαού που με παρακλητικές λιτανείες, ήρεμα και υπερήφανα στέλνει μήνυμα ότι είναι αντίθετος με αυτό το νόμο ντροπής.

Οι λιτανείες στο Μαυροβούνιο είναι το ομορφότερο πράγμα που γίνεται στον πλανήτη τους τελευταίους μήνες. Οι λιτανείες στο Μαυροβούνιο είναι ο οδηγητής για όλους τους λαούς που μάχονται για την ελευθερία και είναι ζήτημα όχι μόνο του Μαυροβουνίου, αλλά και όλης της ορθοδοξίας, γιατί εδώ δεν πρόκειται  μόνο για ένα χτύπημα εναντίον της Σερβικής ορθόδοξης εκκλησίας του Μαυροβουνίου, άλλα εναντίον της Ορθοδοξίας γενικώς.

Για τον λόγο αυτό καλώ και τον λαό της Ελλάδας να μας στηρίξει, διότι αυτές τις μέρες εμείς στο Μαυροβούνιο προστατεύουμε και την ορθόδοξη εκκλησία στην Ελλάδα και φυλάσσουμε όλη την Ορθοδοξία. Ένα από τα θεμέλια της δικής μας μεγάλης πνευματικής μάχης βρίσκεται στην Ελλάδα. Είναι η Μονή Χιλανδαρίου στην οποία είναι εγγεγραμμένος ο αιώνιος κωδικός της ύπαρξής μας και από την οποία όλοι εμείς αντλούμε απεριόριστη ενέργεια.

Πως βλέπετε τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης. Αντιδρούν ή στέκουν αμήχανα μπροστά στους εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που ψάλοντας εκκλησιαστικούς ύμνους διαδηλώνουν κατά του νόμου;

Σ' αυτές τις ιστορικές στιγμές του Μαυροβουνίου δεν παρατηρούμε στην πλειοψηφία των κομμάτων της αντιπολίτευσης αρκετή αποφασιστικότητα, αρκετή δραστηριότητα με σκοπό την ομογενοποίηση του  ήδη συγκεντρωμένου  λαού και θεωρούμε πως σ αυτό το πλαίσιο υπάρχει πολύς χώρος για βελτίωση.  Η αντιπολίτευση πρέπει να είναι πιο αποφασισμένη και περισσότερα ενωμένη, και σ αυτή την ιστορική εμπειρία πρέπει να βρίσκεται στη σχεδόν διαρκή σύνοδο. Βέβαια, όλα προς το παρόν έχουν σταματήσει λόγω της πανδημίας του κοροναίου. Όμως, θα ήθελα να επισημάνω πως αυτή τη στιγμή δεν χρειαζόμαστε διχόνοιες, αλλά τη συμφωνία και την ενότητα όπως ποτέ προηγουμένως, και πάνω στο θέμα αυτό πραγματικά θέλω να πιστεύω πως όλοι οι παράγοντες της αντιπολίτευσης προσφέρουν στη συμφωνία που ανέφερα,  σχετικά με τις δυνατότητες του καθενός.

Πως κρίνετε το Βελιγράδι; Σας ικανοποιεί η στάση του Προέδρου Βούτσιτς και του Πατριάρχη Ειρηναίου;

Το Βελιγράδι και η Σερβία είναι αδέλφια. Σχετικά με τις συνομιλίες, απόλυτα όλες ήταν με σκοπό την ενδυνάμωση της θέσης και των συμφερόντων του σερβικού λαού και της Σέρβικής εκκλησίας στο Μαυροβούνιο, που, δυστυχώς, δέχονται μόνιμες πιέσεις και  βάσανα από το καθεστώς.

Η στάση της τοπικής Σερβικής Εκκλησίας, σας ικανοποιεί;

Οι θέσεις και οι σκέψεις της Εκκλησίας σχετικά με το μέλλον αυτής της χώρας είναι περισσότερο από ξεκάθαρες. Εν τέλει, και οι λιτανείες δείχνουν ότι πρόκειται για ιδιαίτερα ειρηνικούς, γεμάτους περηφάνια περιπάτους όπου δύο φορές την εβδομάδα, σχεδόν δύο μήνες, έχουμε πάνω από 200 000 λαό στους δρόμους του Μαυροβουνίου, χωρίς έστω το παραμικρό περιστατικό. Σ αυτό το πλαίσιο, είναι ξεκάθαρο ποιός στέλνει μηνύματα ειρήνης, μηνύματα συμφωνίας, και ποιός τάσσεται υπέρ των καταστρεπτικών πρωτοβουλιών και ποιός ολόκληρη κοινωνία διχάζει και διαλύει τα τελευταία σχεδόν 30 χρόνια.

Πιστεύω πως είστε ικανοποιημένος από τη δράση των Σέρβων εκτός Μαυροβουνίου. Στη μητροπολιτική Σερβία, στη Ρεπούμπλικα Σέρπσκα, παντού όπου ζουν Σέρβοι, υπάρχουν κινητοποιήσεις συμπαράστασης προς εσάς!

Είμαι κατενθουσιασμένος με την αντίδραση των Σέρβων, και στο κοντινό μας περιβάλλον και στο ευρύτερο πλαίσιο. Εξαιρετική ενότητα, αλληλεγγύη, τα πιο ευγενικά στοιχεία που γενετικά κατέχει ο σερβικός λαός στη συγκεκριμένη περίπτωση βγήκαν στην επιφάνια και με την ευκαιρία αυτή στέλνω μήνυμα πως μόνο έτσι ενωμένοι μπορούμε να αντισταθούμε σ εκείνους που με όλους τους δυνατούς τρόπους προσπαθούν να μας διχάσουν, να ράψουν τη συνείδηση μας σχετικά με τα μέτρα τους.

Ποιά, κατά τη γνώμη σας, πρέπει να είναι τα επόμενα βήματα, ώστε ο νόμος να εκπέσει;

Θα ήθελα να επισημάνω πως οι ιστορικές αυτές εικόνες τις οποίες το Μαυροβούνιο στέλνει στον κόσμο τους τελευταίους δύο μήνες είναι πραγματικά ένα δώρο Θεού. Για τα δικά μας δεδομένα αυτό που συμβαίνει είναι πραγματικά απίστευτο. Ταυτόχρονα, το καθεστώς επίμονα προσπαθεί να μειώσει, να περιθωριοποιήσει την ασυζήτητα μεγάλη ανταπόκριση των λιτανειών και στέλνει μηνύματα πως πάνω από 200 000 άτομα στους δρόμους δεν το δεσμεύουν να αποσύρει τον νόμο. Αυτό το γεγονός είναι υπεραρκετό για κάποιον που παρακολουθεί την κατάσταση από μια ουδέτερη, αντικειμενική θέση, για να καταλάβει ξεκάθαρα ότι τον σερβικό λαό του Μαυροβουνίου το καθεστώς δε θεωρεί ως πολίτες αυτής της χώρας και ότι όλες τις αποφάσεις ζωτικής σημασίας παίρνει χωρίς τη συναίνεση των πολιτών του Μαυροβουνίου. Γενικώς, πρέπει να πάμε μέχρι το τέλος και να κερδίσουμε όχι μόνο τη μάχη για απόσυρση του νόμου ντροπής, αλλά και γι απόσυρση αυτών των για τρεις δεκαετίες ανάλλαχτων που ψήφισαν τον νόμο αυτό.

Θα το ξαναπώ:

Καλώ και το Ελληνικό έθνος να μας στηρίξει, διότι αυτές τις μέρες εμείς στο Μαυροβούνιο προστατεύουμε και την ορθόδοξη εκκλησία στην Ελλάδα και φυλάσσουμε όλη την ορθοδοξία. Ένα από τα θεμέλια της δικής μας μεγάλης πνευματικής μάχης βρίσκεται στην Ελλάδα. Είναι η Μονή Χιλανδαρίου στην οποία είναι εγγεγραμμένος ο αιώνιος κωδικός της ύπαρξής μας και από την οποία όλοι εμείς αντλούμε απεριόριστη ενέργεια.

 Επιμέλεια: Ανδρέας Νικολόπουλος.

http://www.anixneuseis.gr/%cf%84%ce%b9-%cf%83%cf%85%ce%bc%ce%b2%ce%b1%ce%af%ce%bd%ce%b5%ce%b9-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%bc%ce%b1%cf%85%cf%81%ce%bf%ce%b2%ce%bf%cf%8d%ce%bd%ce%b9%ce%bf/?fbclid=IwAR12N3Oj4nZ7KFyqd4z2eODt1f9ynfAxDkYNSLXH1wD-7L149ZSVmyD2dpY

Το αμπετσεντάρ και η μυθολογία του…

Το αμπετσεντάρ και η μυθολογία του…

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Στην διάρκεια του 18^ου αιώνα στον γεωγραφικό χώρο του Βιλαετίου Θεσσαλονίκης και στο νοτιότερο τμήμα του Βιλαετίου Μοναστηρίου, υπήρξε ανάγκη στενότερης επικοινωνίας μεταξύ αλλόγλωσσων πληθυσμών με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα σλαβογενές προφορικό ιδίωμα, με ρίζες σε δυτική βουλγαρική διάλεκτο, στην οποία επήλθαν σημαντικές γραμματικές και φωνητικές αλλαγές (απλοποιήσεις), ενώ προστέθηκε ένα πλήθος ελληνικών, τουρκικών, βλάχικων και αρβανίτικων λέξεων. Προέκυψε έτσι ένα γλωσσικό μέσο επικοινωνίας που κατατάσσεται γλωσσολογικά στην κατηγορία των βοηθητικών γλωσσών πίτζιν (pidgin). Το ιδίωμα αυτό (εντόπια ή εντόπικα όπως το αποκαλούν οι ομιλητές του) προφανώς δεν ταυτίζεται με την βουλγαρική γλώσσα και αυτός ήταν ο λόγος που αναφερόταν από τρίτους (λογοτέχνες, διπλωμάτες κλπ) ως «μακεδονική γλώσσα» με την έννοια ότι μιλιόταν στην Μακεδονία. Από το γεγονός αυτό μέχρι το σημείο ορισμένοι σκοπιανολάγνοι να ισχυρίζονται ότι αυτό αποτελεί απόδειξη ότι η Ελλάδα δεχόταν από παλιά την ύπαρξη σκοπιανής («μακεδονικής») γλώσσας αποτελεί ουρανομήκη ανοησία και φτηνή δικαιολογία αρρωστημένων εγκεφάλων.

Το κρίσιμο στοιχείο που χρήζει ιδιαίτερης προσοχής εντοπίζεται στο θέμα της εθνοτικής κατάταξης αυτών των αλλόφωνων πληθυσμών λόγω εσφαλμένης προσέγγισης, που ταυτίζει την γλώσσα με την συνείδηση και χρησιμοποιήθηκε στο παρελθόν, αλλά και σήμερα σκοπίμως. Πρέπει να καταστεί απολύτως σαφές ότι οποιαδήποτε σύνδεση μεταξύ ομιλουμένης γλώσσας και εθνοτικού προσδιορισμού πρέπει να αποφευχθεί, όπως μας διδάσκει η διεθνής επιστημονική εμπειρία.

Τα τελευταία χρόνια επιχειρείται από συγκεκριμένα κέντρα η αμφισβήτηση της ελληνικής συνείδησης των αλλόφωνων Ελλήνων (σλαβόφωνων, βλαχόφωνων, αρβανιτόφωνων) και ειδικότερα αυτών των βορειότερων περιοχών. Αντί απαντήσεως, παρατίθεται χαρακτηριστικό απόσπασμα από επιστολή διαμαρτυρίας που έστειλαν το 1903 κάτοικοι της πόλης του Μοναστηρίου (Βιτώλια) προς τις Μεγάλες Δυνάμεις: «...λαλούμεν ελληνιστί, βλαχιστί, αλβανιστί, βουλγαριστί, αλλά ουδέν ήττον εσμέν άπαντες Έλληνες και ουδενί  επιτρέπομεν να αμφισβητεί προς  ημάς τούτο...» («Μηνιαία εθνική ανασκόπησις: Η κατάστασις εν Μακεδονία», Ελληνισμός, έτος 6ο, φύλλο 9ο (1903), σ. 717).

Στις 27 Νοεμβρίου 1919, με την υπογραφή της Συνθήκης του Νεϊγύ (Neuilly sur Seine), που καθόριζε τις τύχες της Βουλγαρίας μετά την ήττα της στον Α’ ΠΠ και της ελληνοβουλγαρικής Σύμβασης που επακολούθησε, όλοι οι Έλληνες και Βούλγαροι πολίτες που ανήκαν σε εθνικές ή θρησκευτικές μειονότητες μπορούσαν να μεταναστεύσουν εκατέρωθεν υπό την εποπτεία μικτής διακρατικής επιτροπής. Οι ρυθμίσεις αυτές όμως δεν εφαρμόστηκαν παρά μόνον κατόπιν της υπογραφής της Συνθήκης της Λωζάννης το φθινόπωρο του 1923, μεταξύ Ελλάδος-Τουρκίας. Στο διάστημα που μεσολάβησε, η ελληνοβουλγαρική ανταλλαγή καρκινοβατούσε καθώς, σε αντίθεση με τους Έλληνες, οι βουλγαρίζοντες σλαβόφωνοι ήσαν εξαιρετικά απρόθυμοι να μεταναστεύσουν. Γι' αυτό, επανειλημμένα, παρατάθηκε η ισχύς της σύμβασης, προκειμένου να υπερνικηθούν οι δισταγμοί τους, που όπως διαπιστώθηκε οφείλονταν στις δραστηριότητες της βουλγαρικής ΕΜΕΟ (Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση), η οποία συστηματικά ενεθάρρυνε να παραμείνουν στην Ελλάδα. 

Με τους διακανονισμούς αυτούς η κατάσταση στην Μακεδονία έτεινε να εξομαλυνθεί, αλλά τα γεγονότα που ακολούθησαν εκμηδένισαν αυτήν την προοπτική. Ενώ η αμοιβαία μετανάστευση έτεινε να αποσοβήσει ειρηνικά και οριστικά το μειονοτικό, η κατάσταση περιπλέχθηκε, όταν το Νοέμβριο του 1924 το ΚΚΕ, παρά τις αντιδράσεις ορισμένων μελών του, αποδέχθηκε τη διακήρυξη της Κομιντέρν για "ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία", οπότε και άρχισε να προωθείται και ο διαβόητος όρος «Σλαβομακεδόνες».

Οι ανησυχίες για τις εξελίξεις αποκτούσαν ιδιαίτερη βαρύτητα στο πλαίσιο του Πρωτοκόλλου Πολίτη-Καλφώφ, που είχε προηγηθεί το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς. Σύμφωνα με το πρωτόκολλο αυτό, που υπέγραψαν οι δυο υπουργοί των εξωτερικών, η Ελλάδα αποδεχόταν ότι όλοι οι Σλαβόφωνοι της δυτικής Μακεδονίας συνιστούσαν βουλγαρική μειονότητα, παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι η μεγάλη πλειονότητα από αυτούς, όχι μόνο είχαν επιλέξει οικειοθελώς την ελληνική εθνική ταυτότητα, αλλά είχαν ήδη πιστοποιήσει την επιλογή τους αυτή με τη δράση τους στο Μακεδονικό Αγώνα και στους πολέμους της περιόδου 1912-1922.

Η ελληνική αυτή αδεξιότητα προκάλεσε την άμεση αντίδραση της Σερβίας, η οποία, ανησυχώντας για τις μοιραίες συνέπειες που θα είχε η ανακίνηση παρομοίου θέματος εντός των δικών της συνόρων, κατήγγειλε την ελληνοσερβική συνθήκη συμμαχίας του 1913 και ζήτησε την αναγνώριση των Σλαβόφωνων ως σερβικής μειονότητας. Εξίσου άμεση ήταν η αντίδραση και του ελληνικού πολιτικού κόσμου που τελικά, μερικούς μήνες αργότερα, οδήγησε στην άρνηση επικύρωσης του πρωτοκόλλου από τη Βουλή.

Αν και στο πρωτόκολλο Πολίτη – Καλφώφ, δεν υπήρξε καμία αναφορά σε αναγνωστικά, παρά μόνον στην ίδρυση σχολείων για τις μειονότητες, αποφασίστηκε η έκδοση δύο βιβλίων: Ένα για τους Έλληνες της Βουλγαρίας, το οποίο ονομάσθηκε ‘ΑΛΦΑΒΗΤΑ’. Το δεύτερο, με λατινικούς χαρακτήρες, για τους Βούλγαρους που κατοικούσαν στην Ελλάδα, το οποίο δεν ήταν άλλο από το γνωστό ‘ABECEDAR‘, το οποίο επικαλούνται σήμερα οι Σκοπιανοί ως «Μακεδονικό» αναγνωστικό.

Το αναγνωστικό Abecedar εκδόθηκε τον Μάϊο του 1925 από την ελληνική κυβέρνηση, διανεμήθηκε στις αρχές του 1926 στην περιοχή Αμυνταίου και αποσύρθηκε την ίδια χρονιά λόγω αντιδράσεων των κατοίκων.

Κλείνοντας, είναι απαραίτητο να διευκρινιστεί, ότι η κατασκευασμένη το 1944-45 «μακεδονική» γλώσσα των Σκοπίων, ελάχιστη σχέση έχει ιστορικά και γλωσσολογικά με το ιδίωμα των γηγενών Μακεδόνων Ελλήνων και συγχέεται σκόπιμα για προφανείς λόγους. Αξίζει να τονιστεί επίσης ότι οι βουλγαρίζοντες σλαβόφωνοι που είχαν δηλώσει «Έλληνες» και απέφυγαν την ανταλλαγή, κατά την διάρκεια της Κατοχής εντάχθηκαν μαζικά στην ένοπλη βουλγαρική Οργάνωση «Οχράνα», αλλά εν όψει της προδιαγραφόμενης ήττας του Άξονα μεταπήδησαν μετά από συμφωνία με τον Τίτο (και αφού βαφτίστηκαν «Μακεδόνες») στην περιβόητη οργάνωση ΣΝΟΦ, που μετεξελίχθηκε σε ΝΟΦ, πολέμησε στο πλευρό του ΔΣΕ εναντίον του Εθνικού Στρατού και μετά την ήττα κατέφυγαν όλοι στην Γιουγκοσλαβία. Όσοι δεν εκδηλώθηκαν τα χρόνια εκείνα, άρχισαν να εμφανίζονται από την δεκαετία του ’80 ως «εθνικά μακεδόνες» και σήμερα εμφανίζονται ως …καταπιεσμένη μειονότητα, με την υποστήριξη ξένων κέντρων, αλλά και ποικιλώνυμων «προοδευτικών» και αριστερών εθνομηδενιστών, οι οποίοι αγνοώντας παντελώς πρόσωπα και καταστάσεις, επιχειρούν θρασύτατα να μας πείσουν για τα καλά και χρήσιμα της απαράδεκτης Συμφωνίας των Πρεσπών.

Έδεσσα, 18-12-2018

Πηγές

1. Βασίλη Κ. Γούναρη, Οι Σλαβόφωνοι της Μακεδονίας: Η πορεία της ενσωμάτωσης στο ελληνικό εθνικό κράτος 1870 – 1940, Θεσσαλονίκη, 1994 

2. Αλέξανδρος ∆άγκας - Γιώργος Λεοντιάδης, «Κοµιντέρν και Μακεδονικό: Το ελληνικό παρασκήνιο, 1924», Θεσσαλονίκη, 2008 

3. Λαμψίδη, Θ. Ιωάννου, «Γραμματική της Βουλγαρικής γλώσσας», Θεσσαλονίκη 1981 

4. Ν. Βασιλειάδης-Δ. Ευαγγελίδης, «Από τον Σλαβομακεδονισμό στον Σκοπιανό Μακεδονισμό: Η γενεαλογία μιας εθνολογικής λαθροχειρίας», Θεσσαλονίκη, 2017

Το λάθος με τη σαρία...

Ανδριανόπουλος Ανδρέας

Η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα πρόβλημα που δεν αποτελεί δικό της δημιούργημα. Με την παθητική στάση ελληνικών κυβερνήσεων για 10ετίες ολόκληρες έχει μείνει ανέπαφη η πρόβλεψη της Συνθήκης της Λωζάννης του 1923 (!) για εφαρμογή της σαρίας στη Θράκη. Η οποία βέβαια έχει καταργηθεί και στην Τουρκία από την εποχή του Κεμάλ κι εφαρμόζεται ο ελβετικός αστικός κώδικας. Μέσα στην ανόητη όμως μεγαλοψυχία ή αδιαφορία μας εμείς έχουμε αδρανήσει, με αποτέλεσμα να είμαστε η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα όπου στο έδαφός της η εφαρμογή της σαρίας (ισλαμικός ιερός νόμος) να είναι υποχρεωτική!

Μοναχά την άνοιξη του 2004 έγινε μια προσπάθεια, με μια πρόταση νόμου δική μου και του Στέφανου Μάνου, με συνυπογραφή του τότε Συνασπισμού του Φώτη Κουβέλη, να επιτρέπεται σε έλληνες μουσουλμάνους η επιλογή του ελληνικού αστικού δικαίου για τις οικογενειακές και οικονομικές τους διαφορές. Που όμως απερρίφθη άμεσα από την τότε κυβέρνηση της ΝΔ, αλλά κι από την τότε αξιωματική αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ! Το αποτέλεσμα είναι Έλληνες πολίτες να εξακολουθούν να ζουν κάτω από ένα θεοκρατικό και σκοταδιστικό καθεστώς, δίχως τη δυνατότητα προστασίας από την εθνική έννομη τάξη.

Ο κόμπος όμως τώρα έχει φθάσει στο χτένι. 

Με την προσφυγή μιας ελληνίδας μουσουλμάνας στο Διεθνές Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κατά απόφασης του Αρείου Πάγου, που επιβεβαιώνει την ισχύ της σαρίας ως παράλληλου δικαίου στην Ελλάδα (!), κινδυνεύει η χώρα να καταδικασθεί πως εφαρμόζει δύο νομικά καθεστώτα στην επικράτειά της. Τι καλύτερη ευκαιρία για την κυβέρνηση, με την απόλυτη κάλυψη της Ευρώπης μάλιστα και την Τουρκία ουσιαστικά αδύναμη να υψώσει φωνή διαμαρτυρίας, για την κατάργηση του σκοταδιστικού αυτού καθεστώτος;

Η κυβέρνηση φαίνεται να επιλέγει τον δρόμο του συμβιβασμού κι ορίζει την προαιρετικότητα της σαρίας για τους Έλληνες πολίτες. Αυτό όμως ουσιαστικά νομιμοποιεί την εφαρμογή δύο δικαίων στην ελληνική επικράτεια και είναι άγνωστο πώς θα εμποδίζονται και χριστιανοί, το επίσημο μέχρι τώρα θρήσκευμα, να επιλέγουν τις περίεργες ρυθμίσεις της σαρίας για τις διαπροσωπικές τους σχέσεις. Παράλληλα, ανοίγει η όρεξη σε μουσουλμάνους μετανάστες να καταφεύγουν στον ισλαμικό νόμο για ζητήματα που αφορούν τη συμπεριφορά και τις τύχες τις δικές τους και των κοινοτήτων τους. 

«Η ευρωπαϊκή χώρα που εφαρμόζει τη σαρία» θα γίνει πρώτο θέμα στον διεθνή Τύπο και θα συμβάλει σε ακόμα μεγαλύτερη υπονόμευση της διεθνούς μας εικόνας και της κρατικής μας αξιοπιστίας.

Οφείλουν όλοι να δουν το θέμα με προσοχή, να λάβουν υπόψη μια σειρά από σημαντικούς τοπικούς και διεθνείς παράγοντες και να πάρουν αποφάσεις όχι για το σήμερα – αύριο, αλλά για το μέλλον!

http://www.tanea.gr/print/2018/09/11/opinions/to-lathos-lfme-ti-saria/

Εκδήλωση για το Σκοπιανό

Ομιλία Δ. Ευαγγελίδη στην εκδήλωση

ΠΤΥΧΕΣ ΤΟΥ ΣΚΟΠΙΑΝΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Παρακολουθώ και προσπαθώ να ενημερώνομαι για τις εξελίξεις στο Σκοπιανό πρόβλημα εδώ και δεκαετίες, όχι μόνον μέσα από δημοσιεύσεις και άρθρα των γειτονικών χωρών, αλλά κυρίως από τις δράσεις φιλοσκοπιανών κινήσεων, οργανώσεων, συλλόγων, την προπαγάνδα που περνούν στους κατοίκους της υπαίθρου μέσα από χορούς, μουσικές και τραγούδια, την ανάμιξη εξωβαλκανικών παραγόντων κλπ, καταστάσεις άγνωστες δυστυχώς στο ευρύ κοινό και πολύ περισσότερο στους πολιτικούς.

Για αυτήν την ευρύτατα διαδεδομένη άγνοια των πραγματικών δεδομένων και παραμέτρων, αλλά και της απουσίας συστηματικής ενημέρωσης και αντιμετώπισης της δράσης και των ενεργειών του κράτους των Σκοπίων (και όχι μόνον) εναντίον της χώρας μας, αποκλειστικά υπεύθυνες είναι οι εκάστοτε ελλαδικές κυβερνήσεις, οι οποίες όφειλαν να ενημερώνουν τους πολίτες για όσα συνέβαιναν και συμβαίνουν. Αντίθετα, αντί ενημέρωσης υπήρχε ένας συνεχής εφησυχασμός και η παγία θέση περί «ανυπάρκτου» προβλήματος.

Θα επιχειρήσω λοιπόν, μέσα στα στενά χρονικά πλαίσια που διαθέτω, να τοποθετηθώ σε όσες περισσότερες πτυχές του Σκοπιανού προλάβω.

Εκείνο που ισχυρίζομαι εδώ και πολλά χρόνια είναι ότι το Σκοπιανό πρωτίστως είναι ΠΟΛΙΤΙΚΟ ζήτημα και δευτερευόντως ιστορικό, νομικό, οικονομικό ή οτιδήποτε άλλο και επομένως μόνον με πολιτικά μέσα θα επιλυθεί.

Βασικό χαρακτηριστικό της υπάρχουσας άγνοιας και σύγχυσης είναι η ορολογία που χρησιμοποιείται είτε στον προφορικό είτε στον γραπτό λόγο, τόσο σε επίσημες δηλώσεις και θέσεις, όσο και στα ΜΜΕ και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης.

Θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό αυτό το θέμα και επομένως την ανάγκη να υπάρξει ένας κοινός και κατανοητός κώδικας επικοινωνίας ώστε να αποφεύγονται παρερμηνείες, παρεξηγήσεις, σύγχυση, αλλά και δημιουργία εσφαλμένων εντυπώσεων, αφ’ ενός και, αφ’ ετέρου, να υπάρχει σαφήνεια σε όσα γράφονται και λέγονται. Απαραίτητη όμως προϋπόθεση για την δημιουργία του, είναι η διευκρίνιση και το ξεκαθάρισμα όρων και εννοιών.

Η πρώτη έκφραση, άκρως εσφαλμένη, που ακούγεται όλο και συχνότερα, είναι αυτή περί «Μακεδονικού» ζητήματος ή προβλήματος και εν συντομία «το Μακεδονικό». Υποστηρίζω ότι η ανιστόρητη και αδαής αυτή διατύπωση πρέπει το ταχύτερο δυνατόν να παύσει να χρησιμοποιείται, για προφανείς λόγους: Το «Μακεδονικό ζήτημα» έχει κλείσει οριστικά de facto και de jure με τις συμφωνίες του Λονδίνου στις 17/30 Μαΐου του 1913 και Βουκουρεστίου στις 28 Ιουλίου/10 Αυγούστου 1913, με τις οποίες τερματίστηκαν οι Βαλκανικοί πόλεμοι.

Στα κείμενα αυτών των συμφωνιών περιέχεται και ο καθορισμός των λεπτομερειών, που αφορούσαν ειδικότερα στην περιοχή της Μακεδονίας. Οι συνοριακές ρυθμίσεις που συμφωνήθηκαν τότε ισχύουν μέχρι σήμερα, με την χρονική εξαίρεση μόνον, του οδυνηρού διαλείμματος που σημειώθηκε κατά την περίοδο της Γερμανο-Βουλγαρικής κατοχής της Μακεδονίας.

Πρέπει να σημειωθεί ότι την τελική συνθήκη του Βουκουρεστίου υπέγραψαν οι κυβερνήσεις της Ελλάδος, της Σερβίας, του Μαυροβουνίου, της Ρουμανίας, της Βουλγαρίας και της Τουρκίας. Επομένως, νομιμοποιούμαστε να αναφερόμαστε  στο «Μακεδονικό» ζήτημα ή πρόβλημα, εάν εννοούμε τα γεγονότα και τις καταστάσεις της χρονικής περιόδου από τις τελευταίες δεκαετίες του 19^ου αιώνα, μέχρι την λήξη των Βαλκανικών πολέμων. Καταχρηστικά ίσως, θα μπορούσαμε να αναφερθούμε στην μονόπλευρη αναζωπύρωση του «Μακεδονικού», που σημειώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1940, με την έμμεση προσπάθεια της Γιουγκοσλαβίας του Τίτο να δημιουργήσει μια νέα «Δημοκρατία της Μακεδονίας», η οποία θα περιελάμβανε την ελληνική, την περιοχή των Σκοπίων και την περιοχή του Πιρίν της Βουλγαρίας. Η επιδίωξη αυτή απέτυχε μετά την ήττα του λεγόμενου «Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας» το 1949. Σήμερα όμως, «Μακεδονικό» θα προέκυπτε μόνον και εφ’ όσον έθεταν επισήμως ζήτημα αναδιάταξης των υπαρχόντων συνόρων, οι κυβερνήσεις της Σερβίας, του Μαυροβουνίου, της Βουλγαρίας και της Τουρκίας και επομένως μόνον εάν υπήρχε θέμα κατάργησης ή αναθεώρησης της Συνθήκης του Βουκουρεστίου. Είναι προφανές πως τέτοιο ζήτημα δεν έχει τεθεί μέχρι τώρα, ούτε και διαφαίνεται κάτι τέτοιο, τουλάχιστον στο άμεσα προβλεπτό μέλλον.

Για ποιο λοιπόν «Μακεδονικό Ζήτημα» αφελώς συζητάμε; Εξ άλλου η ανθρωπογεωγραφία αυτών που χρησιμοποιούν σκοπίμως αυτόν τον όρο, αποκαλύπτει και τις στοχεύσεις της χρήσης του όρου.   

Από την άλλη μεριά, υπάρχει ασφαλώς το σοβαρό θέμα με τους (για πόσο άραγε) βόρειους γείτονές μας και τους προστάτες τους. Με αυτούς υπάρχει μια Ελληνοσκοπιανή διένεξη, που για λόγους συντομίας μπορούμε να την αποκαλούμε το «Σκοπιανό». Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να ακριβολογούμε και να αφήσουμε το «Μακεδονικό» εκεί που ανήκει: Στην Ιστορία.

Η δεύτερη έκφραση που ακούγεται επίσης συχνά από πολιτικούς και δημοσιογράφους στα «παράθυρα» διαφόρων καναλιών και σε κείμενα εφημερίδων είναι η απίστευτης επιπολαιότητας διατύπωση περί «αλυτρωτισμού» των Σκοπιανών, αντί του σωστού «ψευδο-αλυτρωτισμός».

Επειδή κοντεύουμε να ξεχάσουμε την γλώσσα μας, οφείλουμε να υπενθυμίσουμε ότι «αλυτρωτισμός» (irredentism = ιρρεντεντισμός) είναι το εθνικο-πολιτικό εκείνο κίνημα σε μια χώρα, που αποσκοπεί να απελευθερώσει τους υπόδουλους ομοεθνείς του σε κάποιο άλλο γειτονικό κράτος, αλλά και τα εδάφη που κατοικούν αυτοί.         

Ποιους αλύτρωτους προσπαθούν να απελευθερώσουν οι Σκοπιανοί; Τους Έλληνες της Μακεδονίας; Τους «εθνικά μακεδόνες» ψηφοφόρους κάποιου  περίεργου φορέα, δηλ. 1000-1500 άτομα; Και σε ποια «αλύτρωτα» εδάφη αναφέρονται; Στην Θεσσαλονίκη, στην Κοζάνη, στην Καβάλα, στην Φλώρινα, στην Χαλκιδική ή κάπου αλλού;

Μια άλλη έκφραση που κατά κόρον χρησιμοποιείται είναι η αναφορά στον  εθνικισμό των Σκοπίων, σε σκοπιανούς εθνικιστές κλπ Αποδεχόμενοι όμως αυτόν τον όρο αποδεχόμαστε αυτομάτως και την ύπαρξη κάποιου σκοπιανού έθνους, διότι εθνικισμός χωρίς έθνος είναι προφανώς ανύπαρκτος. Η χρήση αυτού του όρου δεν γίνεται μόνον από άγνοια, αλλά και από σκοπιμότητα, αντί του σωστού όρου σωβινισμός. Είναι μια άλλη συζήτηση και δεν υπάρχει χρόνος να επεκταθούμε σε περαιτέρω ανάλυση.

Τέλος, θεωρούμε πλέον δόκιμη την διατύπωση «Μακεδόνες  Έλληνες» (κατ’  αντιστοιχία με τις διατυπώσεις «Θεσσαλοί  Έλληνες,», «Κρητικοί  Έλληνες» κ.λπ.) διότι έτσι αποφεύγονται  σκόπιμες  συγχύσεις.

Αναφερόμενοι αντιθέτως  σε  «Έλληνες  Μακεδόνες»   εξυπονοείται  και η ύπαρξη  «Σέρβων  Μακεδόνων», «Βουλγάρων  Μακεδόνων», «Τούρκων  Μακεδόνων» κ.λπ. οι οποίες  είναι  μεν αποδεκτές  ως  γεωγραφικοί προσδιορισμοί και διευκρίνιση προέλευσης κάποιου από τον ευρύτερο γεωγραφικό χώρο της Μακεδονίας, αλλά όχι βεβαίως ως εθνοτικοί προσδιορισμοί. Εξ άλλου και γραμματικά αν εξετάσουμε την έκφραση, το «Έλληνες» είναι το ουσιαστικό (ο εθνοτικός προσδιορισμός) και το «Μακεδόνες», «Νησιώτες», «Πελοποννήσιοι» κλπ είναι επιθετικοί προσδιορισμοί, οι οποίοι προσδιορίζουν απλώς την γεωγραφική προέλευση.

Έρχομαι τώρα σε ένα σημαντικό ζήτημα, μια βασική παράμετρο και πτυχή του προβλήματος, στην ύπαρξη ενός σλαβογενούς ιδιώματος σε περιοχές της κεντρ. και δυτ. Μακεδονίας το οποίο χρησιμοποιήθηκε στο παρελθόν, αλλά χρησιμοποιείται και στο παρόν ως δικαιολογία και όχημα διεκδικήσεων επί της Μακεδονίας, σερβικών και βουλγαρικών παλαιότερα, σκοπιανών σήμερα. Η εμφάνιση αυτού του ιδιώματος (που δεν χρειάστηκε ποτέ γραφή) ανιχνεύεται γύρω στα τέλη του 18ο αιώνα  και η δημιουργία του είχε καθαρά χρηστικούς και πρακτικούς λόγους. Τα χρόνια εκείνα η Μακεδονία ήταν ένα πολύχρωμο φυλετικό, γλωσσικό και θρησκευτικό μωσαϊκό. Έπρεπε επομένως να υπάρξει ένας τρόπος συνεννόησης μεταξύ τους για τις ανάγκες της καθημερινής συμβίωσης. Βαθμιαία λοιπόν εμφανίσθηκε αυτό το ιδίωμα, που φαίνεται ότι εξυπηρετούσε άριστα τον σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε ή σωστότερα, προέκυψε. Είχε ως βάση μια δυτική βουλγαρική διάλεκτο, όπως αποδείχθηκε από τις γλωσσολογικές έρευνες και στον κορμό αυτόν προστέθηκαν ένα πλήθος από ελληνικές, τούρκικες, βλάχικες, αλβανικές κλπ λέξεις. Γενικώς, η πλειοψηφία των γλωσσολόγων συμφωνεί ότι παρουσιάζει περισσότερες, μορφολογικές κυρίως, οµοιότητες µε την βουλγαρική και λιγότερες, φωνολογικές κυρίως, µε την σερβική.

Θα πρέπει όμως να ξεκαθαρίσουμε και να τονίζουμε διαρκώς ότι το ιδίωμα των Ελλήνων γηγενών της Μακεδονίας δεν έχει καμία σχέση με την επίσημη, δήθεν «μακεδονική» γλώσσα του Σκοπιανού κράτους (που κατασκευάστηκε το 1944-45).

Εθνολογική σύσταση των Σκοπίων

Σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές ("Census of Population, Households and Dwellings in the Republic of Macedonia, 2002 – Book XIII, Skopje, 2005" - State Statistical Office of the Republic of Macedonia), ο πληθυσμός της χώρας με βάση την απογραφή του 2002 (η προγραμματισμένη απογραφή του 2011 ματαιώθηκε) ήταν περίπου 2.000.000 και η εθνοτική του σύσταση: «Μακεδόνες» 64%, Αλβανοί 25%, Τούρκοι 4%, Ρομά 3%, Σέρβοι 2% Βλάχοι 0.5% Άλλοι 1.5%.

Οι αριθμοί αυτοί είναι προφανές ότι δεν απεικονίζουν την πραγματικότητα, διότι οι Σέρβοι είναι τουλάχιστον 10%, οι Έλληνες επίσης 10%, Τούρκοι, Τσιγγάνοι και «Άλλοι» γύρω στο 10% και οι Αλβανοί γύρω στο 30%. Από το υπόλοιπο 40% ένα ποσοστό 20-25% είναι βουλγαρικής συνείδησης (περίπου 200.000 άτομα έχουν ζητήσει μέχρι στιγμής αλλαγή της υπηκοότητας, με αίτημα προς την βουλγαρική πρεσβεία στα Σκόπια για χορήγηση βουλγαρικού διαβατηρίου, μεταξύ των οποίων και ο τέως πρωθυπουργός Λιούπτσο Γκεοργκίεφσκι!) και απομένει ένα 15-20% που πιστεύουν πως είναι «μακεδόνες» (οπαδοί και στελέχη του αμερικανοπροωθούμενου καθεστώτος Γκρούεφσκι και νέοι που τα τελευταία 20-25 χρόνια υφίστανται πλύση εγκεφάλου από το νηπιαγωγείο μέχρι το πανεπιστήμιο), οι οποίοι το ίδιο εύκολα μπορούν αργότερα να δηλώσουν Σέρβοι, Βούλγαροι ή ακόμα και Έλληνες.

Ο αλβανικός παράγων

Η ανακήρυξη της «Δημοκρατίας της Ιλλυρίδας» στις 18 Σεπτεμβρίου 2014 στην  πλατεία Σκερντέμπεη των Σκοπίων από τον τοπικό δήμαρχο Νεβζάτ Χαλίλι υπήρξε η αρχή της επισημοποίησης των αλβανικών διεκδικήσεων.

Όπως προκύπτει από την ανάλυση των δεδομένων και της σημερινής πραγματικότητας, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί πρόσφατα, το σκοπιανό κατασκεύασμα αντιμετωπίζει δύο ενδεχόμενα:

1.       Να εξαναγκαστούν οι Σλάβοι των Σκοπίων να ικανοποιήσουν σταδιακά τα βασικά αιτήματα των αλβανικής καταγωγής κατοίκων της χώρας οι οποίοι απαιτούν να αναγνωρισθούν ως ισότιμη εθνότητα της χώρας, δηλ. αναγνώριση της αλβανικής ως επίσημης γλώσσας του κράτους παράλληλα με την σκοπιανή, διδασκαλία της στα σχολεία, ίδρυση αλβανόφωνου Πανεπιστημίου, ισοτιμία στην επιλογή των ανωτάτων στελεχών στρατού, αστυνομίας, δημόσιας διοίκησης, κρατικών Οργανισμών κλπ και κυρίως εναλλαγή στις θέσεις του Προέδρου Δημοκρατίας και Πρωθυπουργού (Αλβανός-Σλάβος και Σλάβος-Αλβανός αντίστοιχα). Αυτό συνεπάγεται ουσιαστικά στην κατάργηση της σημερινής κρατικής υπόστασης της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας» και την επανίδρυσή της με την μορφή Ομοσπονδίας, με άγνωστη ονομασία. Και τούτο διότι το νέο κράτος ως συνισταμένη μεταξύ της αλβανικής «Δημοκρατίας της Ιλλυρίδος» και της «Σλαβικής Δημοκρατίας» του υπόλοιπου τμήματος των Σκοπίων εκ των πραγμάτων δεν θα μπορεί να εξακολουθεί να ονομάζεται «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Μια πιθανή ονομασία είναι «Κεντροβαλκανική Ομοσπονδία».

2.      Στην περίπτωση που οι Σλάβοι των Σκοπίων απορρίψουν τα παραπάνω θα υπάρξουν βίαιες αντιδράσεις εκ μέρους των Αλβανών, οι οποίες πιθανότατα θα οδηγήσουν στον διαμελισμό των Σκοπίων. Ποιοι θα διεκδικήσουν μερίδιο; Πρωτίστως οι Αλβανοί, οι οποίοι έχουν την αμέριστη υποστήριξη του Προέδρου Τραμπ. Το τμήμα που θα αποσπάσουν (γύρω στο 25%) είτε θα ενωθεί με το Κόσσοβο, είτε θα παραμείνει ως αυτόνομη περιοχή υπό την υψηλή επικυριαρχία της Αλβανίας. Υπάρχει και η σκέψη το βόρειο κομμάτι να προσαρτηθεί στο Κόσσοβο και το νότιο στο αλβανικό κράτος. Το ανατολικό τμήμα των Σκοπίων θα προσαρτηθεί στην Βουλγαρία (γύρω στο 35%) και οι κάτοικοι θα ανακτήσουν έτσι την παλιά εθνοτική τους υπόσταση. Είναι περισσότερο από βέβαιον ότι οι Σέρβοι δεν θα παραμείνουν αμέτοχοι στην διανομή των εδαφών (για πολλούς λόγους) και θα διεκδικήσουν ειδικότερα το βόρειο τμήμα των Σκοπίων (περίπου 20-25%) όπου κατοικούν σερβικοί πληθυσμοί. Η Ελλάδα έχει όλα τα νόμιμα δικαιώματα να διεκδικήσει την πεδιάδα της Πελαγονίας (περιοχή Μοναστηρίου-Βιτώλια) και την περιοχή Γευγελής-Δοϊράνης, δηλ. τα εδάφη (20-15%) νοτίως της νοητής γραμμής Αχρίδα-Περλεπές-Στρώμνιτσα μέχρι τα σημερινά ελληνο-βουλγαρικά σύνορα, λόγω της ύπαρξης ακόμα και σήμερα ελληνικών πληθυσμών. Υπενθυμίζουμε την ομολογία του πρώην Προέδρου των Σκοπίων Κίρο Γκλιγκόρωφ στην τσεχική εφημερίδα Cesky Denik (10 Ιουνίου του 1993) για μειονότητα τουλάχιστον 100.000 Ελλήνων στην περιοχή των Σκοπίων, για την αναγνώριση της οποίας ουδεμία ελληνική κυβέρνηση ενδιαφέρθηκε να διεκδικήσει.

Υπάρχει επίσημη θέση της εξωτερικής μας πολιτικής στο Σκοπιανό σε μεσοπρόθεσμη έστω προοπτική;

Πλην της κατάπτυστης θέσης που καλλιέργησε η τότε ΥΠ. Εξ. Μπακογιάννη και υιοθετήθηκε τελικώς από την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου «…σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό πριν από τη λέξη «Μακεδονία» που θα ισχύει έναντι όλων (erga omnes), για κάθε χρήση, εσωτερική και διεθνή…» με την οποία παραμερίσθηκε η ομόφωνη απόφαση (πλην ΚΚΕ) της σύσκεψης των πολιτικών αρχηγών της 13^ης Απριλίου 1992 που ανέφερε ρητά και κατηγορηματικά ότι: «…στο όνομα του κράτους αυτού δεν θα υπάρχει η λέξη “Μακεδονία”» και χωρίς ποτέ να ενημερωθεί ο ελληνικός λαός πότε και από ποιο κυβερνητικό σχήμα εκχωρήθηκε η ονομασία, η εξωτερική πολιτική κινείται στους ρυθμούς του «Βλέποντας και κάνοντας».

Γενικότερα, χρησιμοποιείται η ανόητη, αφελής και επικίνδυνη αερολογία «Δεν διεκδικούμε τίποτε, αλλά και δεν παραχωρούμε τίποτε»!

Εκείνο που δεν γίνεται αντιληπτό από τους «φωστήρες» της εξωτερικής πολιτικής είναι ότι πάντοτε το βασικό Δόγμα Διεθνών Σχέσεων και της “real politik” ήταν το «Διεκδικείς για να μη σου διεκδικούν» και του οποίου πιστός εφαρμογέας υπήρξε η Τουρκία. Εάν είχαμε θέσει ζητήματα, όπως το προαναφερθέν της αναγνώρισης ελληνικής μειονότητας στα Σκόπια, της ψευδο-αλυτρωτικής προπαγάνδας περί μεγάλης «Μακεδονίας» κλπ είναι βέβαιο ότι δεν θα είχαμε εγκλωβιστεί στην συζήτηση για την ονομασία. Το ίδιο ισχύει για τις διεκδικήσεις μας σε σχέση με τα προβλήματα της ελληνικής μειονότητας στην Β. Ήπειρο, την απαίτηση να εκδοθούν στην Ελλάδα οι εγκληματίες πολέμου και δωσίλογοι Τσάμηδες στην δεκαετία του 1950 κλπ, κλπ.

Κλείνω με τα λόγια του κορυφαίου εκείνου Μακεδόνα πατριώτη, του αδικοχαμένου Ίωνα Δραγούμη, που δολοφονήθηκε τόσο άνανδρα από τους πολιτικούς του αντιπάλους:

«Να ξέρετε πως αν τρέξουμε να σώσουμε την Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει. Αν τρέξουμε να σώσουμε την Μακεδονία, εμείς θα σωθούμε...»

Έδεσσα, 8-3-2018

Συνταγματική αναθεώρηση στα κρυφά;

Η ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ 

ΚΑΙ Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΩΤΩΝ

του Χρήστου Μπίσδα  28-8-2017

Σύμφωνα με την θεωρία του δικαίου, το Σύνταγμα αποτελεί τον θεμελιώδη νόμο του κράτους, όταν βεβαίως αναφερόμαστε σε δημοκρατικά κράτη. Ως θεμελιώδης νόμος του κράτους, το Σύνταγμα ρυθμίζει άμεσα ή έμμεσα όλες τις πτυχές του δημοσίου αλλά και πολλές του ιδιωτικού βίου. Συνεπώς, οποιαδήποτε αναθεώρηση του εκάστοτε Συντάγματος οδηγεί σε αλλαγές στην λειτουργία του κράτους και στην ζωή των πολιτών.

Θα αναρωτιέστε γιατί κάνω αυτή την ανιαρή εισαγωγή. Πολύ απλά, διότι η Ελλάδα κινείται σε ρυθμούς αναθεώρησης του Συντάγματος αλλά λίγοι το έχουν αντιληφθεί. Ειδικότερα, στις 4 Σεπτεμβρίου 2017 λήγει η τελική φάση του διαλόγου για την αναθεώρηση του Συντάγματος, που διεξήχθη μέσω της πλατφόρμας ηλεκτρονικής διαβούλευσης¹. Εκτιμώ ότι η επερχόμενη αναθεώρηση, όποτε κι αν αυτή λάβει χώρα, θα αλλάξει ριζικά τον χαρακτήρα της Ελλάδας ως κράτους και ότι η αλλαγή αυτή δεν θα είναι προς το συμφέρον του Έθνους, αν κρίνω από τα ζητήματα που έθεσε σε δημόσια διαβούλευση η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ².

Μεταξύ των ερωτημάτων που τέθηκαν στην διαβούλευση είναι τα ακόλουθα δύο, που αφορούν την λειτουργία των πολιτικών κομμάτων:

- Θεωρείτε ότι θα πρέπει να ανατεθεί συνταγματικά αρμοδιότητα σε κάποιο ανώτατο δικαστήριο να απαγορεύει τη συμμετοχή στις εκλογές πολιτικού κόμματος που παραβιάζει τον ποινικό νόμο;

- Θεωρείτε ότι το Σύνταγμα θα πρέπει να θεσπίσει περιορισμούς και απαγορεύσεις αναφορικά με την οργάνωση και τις μορφές δράσης των κομμάτων;

Είναι προφανές ότι στόχος των κομμάτων του λεγόμενου  «συνταγματικού τόξου» είναι η απαγόρευση της λειτουργίας ή έστω ο περιορισμός της δράσης της Χρυσής Αυγής, που έχει ήδη υποστεί ποινικές διώξεις, αλλά και οποιουδήποτε πατριωτικού κόμματος δραστηριοποιείται σήμερα ή θα δραστηριοποιηθεί στο μέλλον. Ο κίνδυνος για τα πατριωτικά κόμματα είναι σοβαρός διότι δεν είναι καθόλου δύσκολο, όπως έχει αποδειχθεί επανειλημμένως, να ασκηθεί ποινική δίωξη κατά βουλευτών και στελεχών τους, αν αυτό θέλει το συνταγματικό τόξο...

Ακολούθως, τίθενται ερωτήματα σχετικά με την συμμετοχή αλλοδαπών στην πολιτική ζωή. Συγκεκριμένα, μας ρωτούν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ:

- Θεωρείτε ότι το Σύνταγμα θα πρέπει:

α. Να προβλέψει τη δυνατότητα αναγνώρισης των δικαιωμάτων του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι στους αλλοδαπούς υπό προϋποθέσεις σε όλες τις εκλογές (βουλευτικές, περιφερειακές, δημοτικές).

β. Να προβλέψει τη δυνατότητα αναγνώρισης των δικαιωμάτων του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι στους αλλοδαπούς υπό προϋποθέσεις μόνο στις δημοτικές εκλογές.

γ. Να μην αναγνωρίσει κανένα εκλογικό δικαίωμα στους αλλοδαπούς.

δ. Δεν ξέρω/δεν απαντώ.

Η σειρά με την οποία παρατίθενται οι δυνατές απαντήσεις υποδηλώνει την θέληση της κυβέρνησης να χορηγήσει όσο το δυνατόν περισσότερα πολιτικά δικαιώματα στους αλλοδαπούς. Με δεδομένο ότι πάρα πολλοί αλλοδαποί έχουν γίνει Έλληνες πολίτες με τους νόμους που κατά καιρούς ψηφίζονται, είναι ηλίου φαεινότερον ότι η κυβέρνηση θέλει να παραχωρήσει πολιτικά δικαιώματα σε αλλοδαπούς που για οποιονδήποτε λόγο δεν έχουν γίνει Έλληνες πολίτες και μάλιστα χωρίς να διευκρινίζει αν αυτό θα αφορά μόνο τους νόμιμους ή και τους παράνομους αλλοδαπούς. Υπό αυτές τις συνθήκες, δεν είναι απίθανο σε μερικά χρόνια να υπάρξουν λαθρομετανάστες βουλευτές, δήμαρχοι κλπ.

Ομοίως, τίθενται ερωτήματα σχετικά με θρησκευτικά ζητήματα. Οι πολίτες καλούνται να απαντήσουν αν θέλουν να καταργηθεί ή να διατηρηθεί η διάταξη του Συντάγματος που προβλέπει αποκλειστικά θρησκευτικό όρκο για τον εκλεγέντα Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αν θέλουν να καταργηθεί ή να διατηρηθεί η πρόβλεψη του Συντάγματος ότι μεταξύ άλλων βασικός σκοπός της παιδείας είναι και η ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης και αν θεωρούν ότι το Σύνταγμα πρέπει να εξακολουθεί να ρυθμίζει το καταρχήν καθεστώς διοίκησης της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Ιησού. Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να μετατρέψει την Ελλάδα σε καθαρά κοσμικό κράτος αποβάλλοντας οποιαδήποτε μορφή σύνδεσης με την Εκκλησία.

Τέλος, τίθεται το ερώτημα αν τα κοινωνικά δικαιώματα που κατοχυρώνονται από το Σύνταγμα για τους Έλληνες θα πρέπει να αναγνωριστούν για όσους διαμένουν στην χώρα μας. Το “για όσους διαμένουν στην χώρα μας” αναφέρεται προφανώς σε αλλοδαπούς χωρίς να γίνεται διάκριση μεταξύ των νομίμως και των παρανόμως διαμενόντων στην χώρα.

Στα ανωτέρω ερωτήματα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θα προσθέσω ένα βασικό ερώτημα: Ποιά είναι η απάντηση των Πατριωτών; Στην ηλεκτρονική διαβούλευση μπορούσε να συμμετάσχει οποιοδήποτε φυσικό ή νομικό πρόσωπο, δηλαδή όχι μόνο οι απλοί Έλληνες πολίτες αλλά και πολιτικά κόμματα, σύλλογοι, εταιρείες κλπ. Η δυνατότητα αυτή δεν θα υπάρχει μετά από τι 4 Σεπτεμβρίου 2017. Εφόσον τέθηκαν τόσο σοβαρά ζητήματα υπό διαβούλευση, γιατί μέχρι τώρα δεν ακούστηκε η φωνή των Πατριωτών; Πρωτίστως η Χρυσή Αυγή, που θίγεται από τις διατάξεις περί της απαγόρευσης λειτουργίας των πολιτικών κομμάτων, θα έπρεπε να έχει δημοσιοποιήσει την αντίθεσή της. Κι αν δεν ήθελε να συμμετάσχει σε μία στημένη καθεστωτική διαβούλευση, θα έπρεπε να ενημερώσει τον ελληνικό λαό με οποιονδήποτε άλλον τρόπο. Εκτός αν συμφωνεί ρητά ή σιωπηρά να τεθεί υπό απαγόρευση...

Το ίδιο ισχύει για όλους τους άλλους πατριωτικούς φορείς και σχηματισμούς (συλλόγους, ενώσεις κλπ). Δυστυχώς, για άλλη μια φορά φάνηκε ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός. Ο πατριωτικός χώρος πάσχει από αδυναμία παραγωγής πολιτικών θέσεων εντός στενών χρονικών ορίων, δεν διαθέτει τα αντανακλαστικά και τα μέσα να αντιταχθεί στα σχέδια των αντιπάλων του Έθνους.

Περίεργη σιγή υπάρχει και από πλευράς της επίσημης Εκκλησίας, σαν να μην ενδιαφέρεται για το αν η παιδεία θα πρέπει να έχει ως σκοπό την ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης. Κάποτε ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος συγκέντρωνε υπογραφές για να μην καταργηθεί η αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες. Γιατί τώρα ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος δεν παροτρύνει το ποίμνιό του να συμμετάσχει στην διαβούλευση καταψηφίζοντας τις προτεινόμενες αλλαγές που θίγουν την Εκκλησία;

Η στάση των άμεσα ενδιαφερομένων και θιγομένων από την αναθεώρηση του Συντάγματος είναι περίεργη και οδηγεί σε δεύτερες σκέψεις όσους παρακολουθούν τον δημόσιο βίο. Όταν θα έχει ήδη αναθεωρηθεί το Σύνταγμα, όταν οι αλλοδαποί θα έχουν αποκτήσει πολιτικά δικαιώματα, όταν θα έχει απαγορευθεί η πολιτική δράση των εθνικιστών, όταν θα έχει καταργηθεί η θρησκευτική εκπαίδευση τότε ίσως κάποιοι αποφασίσουυν να αντιδράσουν, αλλά θα είναι πλέον αργά. Τότε κανείς Πατριώτης δεν θα δικαιούται να ισχυριστεί ότι ξαφνιάστηκε, διότι οι αλλαγές που θα έχουν επέλθει ήταν προβλέψιμες ήδη από την εποχή της διαβούλευσης. Όσο και να διαμαρτυρόμαστε εκ των υστέρων οι συνειδητοί Πατριώτες για τις αλλαγές στην ζωή μας, οι αντίπαλοί μας θα έχουν την δικαιολογία ότι αυτά που εφαρμόζουν τα έθεσαν σε διαβούλευση με τον λαό, από την οποία διαβούλευση οι Πατριώτες απείχαν.

Οι ημέρες που απομένουν μέχρι τις 4 Σεπτεμβρίου 2017 για να αντιδράσουμε είναι ελάχιστες. Θα ξυπνήσουν οι ταγοί του Πατριωτικού χώρου ή θα οδηγηθούμε σαν αρνιά στο σφαγείο του πολυπολιτισμού;

1 http://www.syntagma-dialogos.gov.gr/

2 goo.gl/EjU7MA

Κύπρος: Το πραγματικό παρασκήνιο του Κραν Μοντανά

Ένα σημαντικό και αποκαλυπτικό άρθρο του πεπειραμένου Κύπριου δημοσιογράφου Μιχ. Ιγνατίου, που πρέπει να μελετηθεί προσεκτικά.

ΔΕΕ

Η Κύπρος υποχώρησε, αλλά η Τουρκία 

απαιτούσε τα πάντα…

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ 

Την κατάρρευση των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό στο Κραν Μοντάνα της Ελβετίας, τα ξημερώματα της Παρασκευής 7 Ιουλίου, ακολούθησε η προσπάθεια της ισλαμικής Τουρκίας να επιρρίψει τις ευθύνες στον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας και τον υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας. Ήταν μία αναμενόμενη κίνηση από την πλευρά της κατοχικής δύναμης, η οποία –και είναι από τις ελάχιστες φορές– βρίσκεται σε δυσάρεστη θέση. Ουσιαστικά, με τη συζήτηση για την ασφάλεια και της εγγυήσεις, τίθεται στο τραπέζι αυτό καθαυτό το μείζον θέμα της κατοχής. Διότι χωρίς την παρουσία στρατιωτικών δυνάμεων της Τουρκίας στον κατεχόμενο βορρά, η κατοχή και το δράμα της Κύπρου τελειώνουν. Τόσο απλά; Θα αναρωτηθείτε. Και η απάντηση είναι «Ναι, τόσο απλά». 

Η Αθήνα και η Λευκωσία δικαιώθηκαν που επέμεναν σε αυτή τη στρατηγική, η οποία ξεκίνησε από τον υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας Νίκο Κοτζιά και υιοθετήθηκε αμέσως από τον Πρόεδρο της Κύπρου. Ήταν πολύ σημαντικό να υπάρξει επιμονή σε αυτή την πτυχή, της ασφάλειας και των εγγυήσεων, καθώς εκεί πονούσε η Τουρκία. Θεωρώ ότι είναι η καρδιά του προβλήματος χωρίς να μειώνω τη σημασία των υπολοίπων πτυχών του Κυπριακού, που είναι εξίσου σημαντικές. Όμως επιμένοντας στον τερματισμό των αναχρονιστικών εγγυήσεων, στην κατάργηση των επεμβατικών δικαιωμάτων και στην αποχώρηση του κατοχικού στρατού, το διπλωματικό παιγνίδι θα άλλαζε άρδην. Και άλλαξε… 

Μία πολύ μεγάλη επιτυχία για την Κύπρο και την Ελλάδα είναι ότι ενώπιον του κ. Αναστασιάδη και του κ. Κοτζιά, και ενώπιον των εκπροσώπων του ΟΗΕ και της φιλοτουρκικής Βρετανίας, ο «άνδρας ο πολλά βαρύς» υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου αποκάλυψε ότι η κατοχική δύναμη δεν θα αποχωρήσει ποτέ από την Κύπρο. Και ήταν η μόνη φορά που είπε την αλήθεια, διότι ακόμα και στις συζητήσεις του με τον Γενικό Γραμματέα παιγνίδια έπαιζε. Δεν υποχώρησε ούτε έναν πόντο από τις θέσεις του, και είπε και στους παρισταμένους στην, κάκιστα οργανωμένη, Διάσκεψη πως η αποχώρηση του τουρκικού στρατού από την Κύπρο και η κατάργηση των εγγυήσεων και των επεμβατικών δικαιωμάτων είναι ένα όνειρο. 

Και με βάση τα παραπάνω, που δεν επιδέχονται καμίας διάψευσης, τίθεται ένα σοβαρότατο θέμα που αφορά όσους ανόητους, δημοσιογράφους και πολιτικούς, έσπευσαν να υιοθετήσουν τα ψέματα της «πηγής» των Ηνωμένων Εθνών, η οποία περιέργως δεν κατηγόρησε αυτή τη φορά τον προσφιλή της στόχο, τον Νίκο Κοτζιά. Έστρεψε τα βέλη της εναντίον του Προέδρου Αναστασιάδη, τον οποίο έψεξε ότι δεν θέλει λύση. Θα πέσει ο ουρανός να μας κάψει, κύριε αξιωματούχε του ΟΗΕ. Για τον Νίκο Αναστασιάδη μιλάμε, που για να επιτύχει τη λύση κονιορτοποιεί και κόκκινες και κατακόκκινες γραμμές. 

Βέβαια, όπως μου έλεγε πραγματική πηγή των Ηνωμένων Εθνών: Αποκλείεις να μην έγινε η διαρροή και όλα αυτά να τα σκέφθηκε ο γνωστός αρρωστημένος εγκέφαλος, που πρακτορεύει τα συμφέροντα της Ύπατης Αρμοστείας; 

Όλα είναι πιθανά. Αλλά από τη στιγμή που ο κ. Έσπεν Μπαρθ Άιντε, ο οποίος «διέλυσε το σύμπαν» στην Ελβετία, δεν εξέδωσε ανακοίνωση, με την οποία να διορθώνει τα όσα κακόβουλα ειπώθηκαν εναντίον του κ. Αναστασιάδη, είμαστε υποχρεωμένοι να δεχθούμε ότι έχει λερωμένη τη φωλιά του.

Και καλά ο γνωστός αρρωστημένος εγκέφαλος που πρακτορεύει τα βρετανικά συμφέροντα. Αυτός έχει λόγο να λοιδορήσει τις κυβερνήσεις της Κύπρου και της Ελλάδας. Αυτή είναι η δουλειά του. Να βρίζει και να απαιτεί από πρεσβείες να διώξουν δημοσιογράφους από τις χώρες τους.

Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι τι ζόρι τραβά ο γενικός γραμματέας του ΑΚΕΛ. Είπε, έκανε, έφτιαξε, δήλωσε τα μύρια εναντίον του Προέδρου της Δημοκρατίας, υπογείως «έθαψε» και τον Νίκο Κοτζιά, αλλά ξέχασε ότι την ευθύνη, μα όλη την ευθύνη, φέρει η Τουρκία. Και την περασμένη Πέμπτη, μιλώντας στο ραδιόφωνο των Παραπολιτικών στην Ελλάδα, έβγαλε από το κάδρο τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών, διότι ευρισκόμενος στην Αθήνα άκουσε τα εξ αμάξης από τους συνομιλητές του, οι οποίοι του είπαν να μην ξαναμιλήσει αρνητικά για τον κ. Κοτζιά. Αλλά επέμενε ότι φταίει ο κ. Αναστασιάδης. 

Η ανάλυση, που έκανε στους συνομιλητές του στην Αθήνα, ήταν παιδαριώδης. Έχει μπερδέψει τα πάντα στον εγκέφαλό του και τα έκανε βασικά σαλάτα, όταν είπε πως έκανε το ταξίδι στην ελληνική πρωτεύουσα για να προειδοποιήσει ότι «πάει σε πόλεμο» με τον Πρόεδρο της Κύπρου. Οι συνομιλητές του τον άκουσαν με το στόμα ανοικτό, διότι μέχρι πριν το Κραν Μοντάνα διαβεβαίωνε τους ελάχιστους που απέμειναν να τον ακούνε στην Αθήνα ότι στηρίζει τον κ. Αναστασιάδη. «Είναι υποκριτής», μου είπε ένας εξ αυτών που είχαν την υπομονή να τον ακούνε να πλατειάζει και να μη βγαίνει νόημα από τα λεγόμενά του. 

Προσέξτε: Για δυόμισι χρόνια πίεζε τον Αλέξη Τσίπρα και τους λίγους του ΣΥΡΙΖΑ που του βάζουν αφτί, για το πόσο ισχυρά υπέρ της ειρήνης είναι ο κ. Αναστασιάδης και επειδή ο τελευταίος δεν του έκανε το χατίρι να τα δεχθεί όλα, θυμήθηκε ακόμα και το ότι «κάποια σχέση είχε με το πραξικόπημα». Γελοία πράγματα. 

ΑΣ ΤΟ ΞΑΝΑΠΟΥΜΕ: Ο Πρόεδρος της Κύπρου πήρε ένα ρίσκο στην Ελβετία και κατέθεσε έγγραφο στο τραπέζι με τις υποχωρήσεις του. Φρικτό έγγραφο, για να είμαι απόλυτα σωστός… Αφού ακόμα και οι συνεργάτες του «πάγωσαν». Διότι οι υποχωρήσεις είναι οδυνηρές. Τόνισε βεβαίως ότι εάν δεν ανταποκριθεί η Τουρκία αποσύρει τα πάντα. Όμως άνοιξε τα χαρτιά του και οι πάντες γνωρίζουν την άμυνά του. Οι Τούρκοι τις απέρριψαν τις υποχωρήσεις του κ. Αναστασιάδη. Άρα, δεν μπορεί κανείς να τον κατηγορήσει για το αδιέξοδο. Ούτε ο κ. Άιντε, ούτε το ΑΚΕΛ, ούτε οι Εγγλέζοι. Τους τα έδωσε, δεν τα πήραν, ό,τι έδωσε αποσύρθηκε. Άλλο το λάθος της κατάθεσης εγγράφου, άλλο οι ευθύνες για την κατάρρευση των συνομιλιών. Νομίζω έγινα κατανοητός και στους οπαδούς της όποιας λύσης, αλλά και στους δικούς μας που βλέπουν εφιάλτες…

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Η δημοσιογραφική αποστολή στο Κραν Μοντάνα ήταν άψογη απ’ όλες τις πλευρές. Δημοσιογράφοι, με διαφορετικές θέσεις και απόψεις, συνεργαστήκαμε χωρίς κανένα πρόβλημα, σε δύσκολες συνθήκες – βεβαίως δεν πήγαμε σε πόλεμο. Αλλά στον 21ο αιώνα να μην υπάρχει διαδίκτυο, σε μία χώρα όπως η Ελβετία, δεν αντέχεται. Άπειρα ευχαριστώ στην πανταχού παρούσα Ριάνα – τι θα κάνουμε χωρίς το «αφεντικό», ειλικρινά δεν ξέρω. Ευχαριστίες στον κύριο κυβερνητικό εκπρόσωπο, Νίκο Χριστοδουλίδη, στον Βίκτωρα και τον εξαιρετικό Παντελή –αν και διαφωνούμε στο εθνικό θέμα–, στην κυπριακή πρεσβεία υπό τον πρέσβη κ. Κασουλίδη, στον εκπρόσωπο του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών, στην Έφη του ελληνικού γραφείου Τύπου. Και βεβαίως στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας, που δεν αρνήθηκαν ποτέ να μας κάνουν δηλώσεις και να μας ενημερώσουν. Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι ο κ. Άιντε επέλεξε το Κραν Μοντάνα για να δυσκολέψει τις ζωές όλων, και βασικά των εκπροσώπων των ΜΜΕ… 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Είναι και καθηγηταράς, τρομάρα του, εργαζόμενος για τη «Φρειδερίκη» – όχι τη μητέρα του Γλίξμπουργκ. Ανώνυμα βρίζει από το ανώνυμο μπλοκ του, επειδή θίξαμε τα ιερά και τα όσια του «κομμουνιστικού» κόμματος. Μαζί με τη «Μαρούλα», έσμιξαν τα μύρια ψυχολογικά τους προβλήματα και λοιδορούν ανθρώπους που επώνυμα γράφουν τη γνώμη τους. Δεν τους γνωρίζω. Τις παραπάνω περιγραφές τις άκουσα από φίλους τους. Βγέστε στο φως «ποντίκια» του διαδικτύου, αν τολμάτε, και υπογράψετε τα κείμενά σας, όπως κάνουμε εμείς…

Πηγή: Το πραγματικό παρασκήνιο του Κραν Μοντανά: Η Κύπρος υποχώρησε, αλλά η Τουρκία απαιτούσε τα πάντα… 
http://mignatiou.com/2017/07/to-pragmatiko-paraskinio-tou-kran-montana-i-kipros-edose-stin-tourkia-pou-apetouse-ta-panta/