Το Σιωνιστικό Κίνημα και η Κύπρος

Το Σιωνιστικό Κίνημα 

και η Κύπρος

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ

Στα τέλη του 19ου αιώνα αναδύθηκε στην Κεντρική και Δυτική Ευρώπη το Εβραϊκό εθνικό κίνημα το οποίο διασυνδέθηκε από την αρχή με το σκοπό της δημιουργίας εβραϊκής εθνικής εστίας στην Παλαιστίνη, ως μόνιμη λύση στο «Εβραϊκό Πρόβλημα» στην Ευρώπη, και το οποίο έγινε ευρέως γνωστό με το όνομα «Σιωνιστικό Κίνημα».

Το όνομα αυτό προέρχεται από την εβραϊκή λέξη «Σιών», η οποία αποτελεί την ονομασία ενός βουνού πλησίον των Ιεροσολύμων και σταδιακώς η λέξη ταυτίστηκε με την ίδια την πόλη. Στην εβραϊκή ιστορία η λέξη έλαβε συμβολικό χαρακτήρα δηλώνοντας τον πόθο των εβραίων να επιστρέψουν στην προγονική γη, κάθε φορά που εξαναγκάζοντο σε εξορία από τα εδάφη τους.

Το κίνημα αυτό θεσμοθετήθηκε στη Βασιλεία της Ελβετίας, όπου πραγματοποιήθηκε το πρώτο συνέδριο το 1897 και ιδρύθηκε η Διεθνής Σιωνιστική Οργάνωση. Εμπνευστής και αργότερα ηγετική μορφή του κινήματος υπήρξε ο Αυστρο-Ουγγρικής καταγωγής Θήοντορ Χερτζλ (1860-1904), ο οποίος εξελέγη πρώτος πρόεδρος του Οργανισμού. Η δράση του υπήρξε καταλυτική για τη μετέπειτα δημιουργία του κράτους του Ισραήλ. Το όραμά του το περιέγραψε στο βιβλίο «Το Εβραϊκό Κράτος» το οποίο εξεδόθη το 1896.

Η Κύπρος, λόγω της γειτνίασης με την Παλαιστίνη, άρχισε να μπαίνει στους σιωνιστικούς σχεδιασμούς πρώτα ως βρετανική περιοχή που θα μπορούσε να ανταλλαγεί με την υπό οθωμανική κατοχή τότε Παλαιστίνη και αργότερα ως ασφαλής προορισμός εποικισμού από Εβραίους, προτού μετακινηθούν στον τελικό προορισμό που ήταν η Παλαιστίνη. Εις αμφότερες τις περιπτώσεις οι σχεδιασμοί προσέκρουσαν στην κατηγορητική άρνηση των Βρετανών, οι οποίοι ιεραρχούσαν το νησί ψηλά στο γεωστρατηγικό τους σχεδιασμό στην περιοχή, λόγω του δόγματος συγκράτησης της Ρωσίας μακριά από τα θερμά ύδατα της Μεσογείου και λόγω της εγγύτητας της Κύπρου προς τη Διώρυγα του Σουέζ. Ένας άλλος λόγος που αποδυνάμωνε αυτή την ιδέα ήταν η έλλειψη υποστήριξης της από την πλειοψηφία των Εβραίων που συμμετείχαν στα σιωνιστικά συνέδρια, με αποτέλεσμα τόσο η ιδέα όσο και εγχείρημα εποικισμού της Κύπρου να περιοριστούν σε ένα μικρό κύκλο εβραίων σιωνιστών και να μην τύχουν ευρείας αποδοχής και υποστήριξης.

Το πιο ενδιαφέρον όμως σχέδιο ήταν αυτό που συνέλαβε ο Γερμανοεβραίος Ντέιβις Τράις (1870-1935) και το οποίο προσπάθησε ανεπιτυχώς να προωθήσει. Από την αρχή της ίδρυσης του Σιωνιστικού Κινήματος υποστήριξε ότι η Κύπρος εκτός από ασφαλής προορισμός για τους Εβραίους έπρεπε να αποτελέσει, μαζί με τη χερσόνησο του Σινά, μέρος του υπό ίδρυση κράτους του Ισραήλ.

Την ιδέα αυτή την έθεσε επισήμως στο δεύτερο σιωνιστικό συνέδριο το 1898, αφού την συζήτησε επανειλημμένως με τον Χερζλ. Η ιδέα αυτή δεν έτυχε θερμής αποδοχής από τους ευρύτερους σιωνιστικούς κύκλους για δύο λόγους. Πρώτος, λόγω του ότι η Κύπρος ήταν κάτω από Βρετανικό έλεγχο, δεν ήθελαν το θέμα αυτό να προκαλέσει τριβές με τη Βρετανία και να έχαναν την όποια βρετανική υποστήριξη προς το σιωνιστικό σκοπό που ήταν η δημιουργία εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη. Ο δεύτερος λόγος αφορά την απουσία στενής ιστορικής σχέσης των Εβραίων με την Κύπρο γεγονός που το νησί δεν προκαλούσε το ενδιαφέρον αφού ως εδαφικός χώρος ήταν εκτός της σιωνιστικής ιδεολογίας, η οποία ήταν στενά συνδεμένη με την Παλαιστίνη.

Ο Τράις επεσκέφθη το νησί για διερευνητικές επαφές το Νοέμβριο του 1899. Σε συνάντησή του με τον Βρετανό κυβερνήτη της Κύπρου σερ Χέϋνς Σμιθ υπέβαλε συγκεκριμένο σχέδιο εποικισμού της Κύπρου από Εβραίους με σκοπό να το προωθήσει ο κυβερνήτης προς τη Βρετανική κυβέρνηση. Το σχέδιο αποτελεί ένα μεσοπρόθεσμο πλάνο για ενίσχυση της Εβραϊκής παρουσίας στην Κύπρο, αποτελούμενο από εννέα σημεία και με πιο ισχυρό επιχείρημα για να πείσει τους Βρετανούς το ότι η παρουσία των Εβραίων στην Κύπρο θα αποδυνάμωνε το αίτημα των Ελλήνων για Ένωση με την Ελλάδα και αυτό θα έλυε το πιο σοβαρό και εν εξελίξει πολιτικό πρόβλημα που αντιμετώπιζαν οι Βρετανοί τότε στην Κύπρο. Από τα εννέα σημεία του σχεδίου ξεχωρίζουν η απαίτηση να παραχωρηθεί γη στους εβραίους από την αποικιακή διοίκηση καθώς επίσης, πέραν της διευκόλυνσης εγκατάστασης Εβραίων από τη Ρωσία και την Πολωνία, να διευκολυνθεί η παραχώρηση υπηκοότητας σε Εβραίους που θα έφθαναν στην Κύπρο. Το σχέδιο αυτό, όπως ήταν αναμενόμενο, δεν έτυχε της αποδοχής των Βρετανών. Μάλλον το είδαν ως απειλή.

Ο Τράις, μετά από πείσμονες προσπάθειες, έπεισε τον Χερζλ να θέσει το θέμα της Κύπρου κατά τη συνάντηση του με τον Βρετανό υπουργό αποικιών Τζόζεφ Τσάμπερλαιν (1836-1914) στις 23 Οκτωβρίου 1902. Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του Χερτζλ («Ημερολόγιο») φέρεται ο πρόεδρος του Σιωνιστικού Συνεδρίου να είπε μεταξύ άλλων στον Τσάμπερλαιν: «οι Μουσουλμάνοι μπορούν εύκολα να μετακινηθούν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι Έλληνες θα πωλήσουν ευχαρίστως τη γη τους σε καλή τιμή και να μεταναστεύσουν στην Αθήνα ή την Κρήτη». Ο Τσάμπερλαιν απορρίπτοντας την πρόταση απάντησε, σύμφωνα με τον Χερτζλ: «Η Βρετανία έχει συμβατικές υποχρεώσεις έναντι των κατοίκων της Κύπρου και οφείλει να τις εφαρμόσει» και συνεχίζοντας είπε: «θα υπάρχουν μεγάλες δυσκολίες εάν οι Έλληνες του νησιού αντισταθούν και αυτό μπορεί να προκαλέσει την εμπλοκή της Ελλάδας και της Ρωσίας».

Η άρνηση των Βρετανών υπήρξε οριακό σημείο στις σιωνιστικές προσπάθειες του Χερτζλ και του Τράις. Λίγο μετά την συνάντηση εκείνη ο Χερτζλ πέθανε και στο έκτο σιωνιστικό συνέδριο το 1903 αποφασίστηκε ότι ο μόνος γεωγραφικός στόχος για την ίδρυση εβραϊκού κράτους ήταν η Παλαιστίνη. Παρά τις προσπάθειες του Τράϊς να αναβιώσει τη σιωνιστική ιδέα για την Κύπρο μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ουδέποτε αυτή η ιδέα έτυχε αποδοχής και παρέμεινε περισσότερο μία περιθωριακή ατομική προσπάθεια ενός πείσμονα Γερμανοεβραίου εθνικιστή.

ΕΠΙΣΗΣ: www.geopolitics-gr.blogspot.com

Πηγή: http://mignatiou.com/?p=13343#ixzz2gOwezaIx

Επαναπροσέγγιση Τουρκίας-Ισραήλ;

Πριν από ένα χρόνο ακριβώς είχαμε παρουσιάσει ένα σημαντικό άρθρο-ανάλυση του  Δρ. Κωνσταντίνου Γρίβα (http://ethnologic.blogspot.com/2010/06/blog-post_28.html) με τον "προφητικό" τίτλο "Ο επικίνδυνος πειρασμός της ελληνοϊσραηλινής προσέγγισης και ο δρόμος του μοναχικού πολεμιστή", καθώς και το ενδιαφέρον σχόλιο του κ. Νικόλαου Α. Μπινιάρη. Από τότε πολλά γράφτηκαν, πολλά ακούστηκαν, παρακολουθήσαμε και μια επιφανειακή σύσφιγξη των Ελληνο-Ισραηλινών σχέσεων (χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα, είναι η αλήθεια), παρέμεινε πάντως το όλο θέμα σε μια ασάφεια, προφανώς επειδή τόσο η μία, όσο και η άλλη πλευρά δεν είχαν ξεκαθαρίσει ή δεν ήθελαν να ξεκαθαρίσουν σημαντικά ζητήματα, που η διευκρίνισή τους θα οδηγούσε ίσως τα πράγματα σε οριστικές αποφάσεις. Δύο εβδομάδες πριν, το άρθρο της δημοσιογράφου Ελίνας Γαληνού (Προσέγγιση Ελλάδας - Ισραήλ,  http://ethnologic.blogspot.com/2011/06/blog-post_09.html)   επισήμαινε αυτές ακριβώς τις δυσκολίες και έθετε καίρια ερωτήματα

Το πόσο επισφαλές είναι το έδαφος, μας το υπενθυμίζει η είδηση που ακολουθεί και την οποία έφερε στο φως της δημοσιότητας η ισραηλινή εφημερίδα "Χααρέτζ".

Εκείνο βέβαια που έχει σημασία είναι το ότι η χώρα μας πρέπει να αποκτήσει πρώτα μια σοβαρή κυβέρνηση και μετά να μπεί στην διαδικασία του γενικότερου ανασχεδιασμού της εξωτερικής της πολιτικής, διότι με άτομα του στυλ Δρούτσα, Μπακογιάννη και Πάγκαλου στην θέση του Υπουργού Εξωτερικών μόνον καγχασμούς μπορεί να προκαλεί και η Ελλάδα θα εξακολουθήσει να είναι ο καρπαζοεισπράχτορας, όχι μόνον της Ευρώπης, αλλά δυστυχώς και των φαιδρών βορείων γειτόνων μας.

ΔΕΕ

Μυστικές διαπραγματεύσεις Ισραήλ -Τουρκίας

για επίλυση της διπλωματικής κρίσης

Το Ισραήλ και η Τουρκία διεξάγουν μυστικές διαπραγματεύσεις για την εξεύρεση διεξόδου στη διπλωματική κρίση μεταξύ των χωρών τους, γράφει σήμερα η ισραηλινή εφημερίδα Χααρέτζ.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα που επικαλείται ανώτατο ισραηλινό αξιωματούχο, ο οποίος ζήτησε να μην κατονομαστεί, οι προσπάθειες υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ. Ο αξιωματούχος είπε ότι "το Ισραήλ επιθυμεί την αποκατάσταση θετικών και υγιών διμερών σχέσεων, οι οποίες να είναι προς όφελος των δύο πλευρών". Είπε ακόμη: "Εκφράσαμε τη λύπη μας για την επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών".

Σύμφωνα με τη Χααρέτζ, οι μυστικές επαφές διεξάγονται από έναν απεσταλμένο του ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου και τον τούρκο υφυπουργό Εξωτερικών Φεριντούν Σινιρλίογλου. Σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα, και άλλες συνομιλίες διεξάγονται υπό τον Γιόζεφ Σιεσανόβερ και τον Οζντέμ Σανμπέρκ, ισραηλινό εκπρόσωπο και τούρκο ομόλογό του αντίστοιχα στη διερευνητική επιτροπή του ΟΗΕ για την ισραηλινή έφοδο στο τουρκικό πλοίο Μαβί Μαρμαρά το 2010, κατά την οποία εννέα Τούρκοι σκοτώθηκαν.

Ένας στολίσκος που μεταφέρει διεθνή ανθρωπιστική βοήθεια αναμένεται να αποπλεύσει προσεχώς με σκοπό να σπάσει τον ισραηλινό αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας. Το Μαβί Μαρμαρά, που επρόκειτο να είναι η ναυαρχίδα της νηοπομπής, ανακοίνωσε την περασμένη εβδομάδα ότι δεν θα μετάσχει.

"Πιστεύουμε ότι είναι μια θετική απόφαση και ελπίζουμε ότι συμβάλει στην αποκατάσταση των σχέσεων μεταξύ του Ισραήλ και της Τουρκίας", είχε δηλώσει την Κυριακή ισραηλινός κυβερνητικός αξιωματούχος. Την περασμένη εβδομάδα το Ισραήλ εξέφρασε την ελπίδα η τουρκική κυβέρνηση να εμποδίσει την αναχώρηση ενός νέου στολίσκου, την επόμενη ημέρα της νίκης του ισλαμικών καταβολών Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης στις τουρκικές βουλευτικές εκλογές.

Μετά την έφοδο στο πλοίο το Μάιο του 2010, ο τούρκος πρόεδρος Αμπντουλάχ Γκιουλ είχε δηλώσει ότι οι σχέσεις με το Ισραήλ, πρώην στρατηγικό σύμμαχο της Άγκυρας, "ποτέ ξανά δεν θα είναι οι ίδιες". Η υπόθεση της νηοπομπής επιδείνωσε περισσότερο τις ήδη διαταραγμένες σχέσεις ανάμεσα στο Ισραήλ και την Τουρκία. Η Άγκυρα ανακάλεσε τον πρεσβευτή της και ματαίωσε τρεις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις. Μια σειρά συναντήσεων μεταξύ ισραηλινών και τούρκων αξιωματούχων, εκ των οποίων δύο πραγματοποιήθηκαν στη Γενεύη στα τέλη του 2010, δεν απέδωσαν καρπούς.

Πηγή: http://www.sigmalive.com/news/international/394637

Η προσέγγιση Ελλάδος-Ισραήλ

Τελευταίως επανέρχεται συχνά στην επικαιρότητα το ζήτημα της προσέγγισης της χώρας μας με το Ισραήλ, μια προοπτική που προκαλεί αντιδράσεις, θετικές και αρνητικές, καθώς υπάρχουν φανατικοί φίλοι και εχθροί της ακολουθούμενης ισραηλινής πολιτικής στον χώρο της Μέσης Ανατολής. Ακολουθεί μια ενδιαφέρουσα ανάλυση από την δημοσιογράφο Ελίνα Γαληνού, η οπία θεωρώ ότι πρέπει να διαβαστεί και να δώσει αφορμή για προβληματισμό. Υπενθυμίζω σχετικά και την αντίστοιχη ανάλυση που είχαμε αναρτήσει πριν από ένα χρόνο εδώ: http://ethnologic.blogspot.com/2010/06/blog-post_28.html για γενικότερη ενημέρωση,

ΔΕΕ

Προσέγγιση Ελλάδας-Ισραήλ

της Ελίνας Γαληνού
Τρίτη, 7 Ιουνίου 2011

Μέσα στο εκρηκτικό κλίμα που επικρατεί στην Ανατολή και με μια κλυδωνιζόμενη Ευρωπαϊκή Ένωση με επίκεντρο το ελληνικό πρόβλημα, μια κίνηση φιλίας λογικά μοιάζει καλοδεχούμενη. Ο λόγος, για την χείρα φιλίας του Ισραήλ προς το μέρος της ταλαίπωρης Ελλάδας. Όταν μάλιστα η πρόθεση φιλίας συνδυάζεται με πρόταση οικονομικής υποστήριξης, οι προοπτικές δείχνουν ακόμα θετικότερες. Και θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ότι η προσέγγιση που άρχισε να καλλιεργείται ανάμεσα στις δύο χώρες από το περασμένο καλοκαίρι, βρίσκεται σε πολύ καλό δρόμο. Όμως επειδή οι κώδικες της διπλωματίας είναι εντελώς διαφορετικοί από τους αντίστοιχους των απλών κοινωνικών σχέσεων, ένας κάποιος σκεπτικισμός μάλλον δεν θα έβλαπτε κανέναν...

Γνωρίζουμε ότι η χώρα μας διέρχεται εξαιρετικά δύσκολη περίοδο η οποία προφανώς, θα διαρκέσει, ενώ η οικονομική της εξάρτηση λόγω Μνημονίου, έχει επιδράσει περιοριστικά. Είναι αλήθεια ότι βρισκόμαστε σε ανάγκη. Όμως η οντότητα ενός κράτους δεν συνιστάται μόνο από την οικονομία του, αλλά από την γεωπολιτική του θέση και την συνειδητοποίηση της σημασίας της για τις γειτονικές χώρες. Να μην παραγνωρίζουμε ακόμα και τον ρόλο των παράλληλων σχέσεων με άλλες γειτονικές χώρες που μπορεί να επηρεάσουν θετικά ή αρνητικά τις σχέσεις δύο χωρών όπως η Ελλάδα και το Ισραήλ.

Κανονικά, η φιλική διάθεση του Ισραήλ δεν θα έπρεπε να την θεωρούμε σαν χάρη, διότι η χώρα μας ουδέποτε φέρθηκε άσχημα στο εβραϊκό στοιχείο. Η συμβίωσή μας με Εβραίους είναι αρκετά μακρόχρονη και άρα, ο συγχρωτισμός μας. Σε αντίθεση με την Καθολική Εκκλησία, η Εκκλησία της Ελλάδας τους αντιμετώπιζε ανθρώπινα και τήρησε μια συγκινητικά υπερασπιστική στάση κατά τους διωγμούς τους στην περίοδο της Κατοχής. Ωστόσο, εκτός από μια αναγνώριση, ουδέποτε ζητήθηκαν ανταλλάγματα διότι οι Έλληνες έπρατταν πάντα κατά την ανθρώπινη συνείδησή τους.

Πέρυσι τέτοια εποχή, μετά τα επεισόδια του "Μαβί Μαρμαρά" (σημ. ΔΕΕ: αναφέρεται στα αιματηρά επεισόδια που συνέβησαν στην προσπάθεια διάσπασης του θαλάσσιου αποκλεισμού της Γάζας) και την προσπάθεια της Τουρκίας να αναδειχτεί σαν το πιο αδικοχτυπημένο θύμα της Ισραηλινής επιθετικότητας, οι διπλωματικές μας σχέσεις εμφάνισαν μια θετική εξέλιξη. Στην ουσία βέβαια, η προσέγγιση είχε αρχίσει από χρόνια πριν, όταν η Ελλάδα υπέγραψε την de jure αναγνώριση του κράτους του Ισραήλ, το 1990. Όμως τότε, δεν είχε δοθεί δημοσιότητα σ΄αυτήν την κίνηση, λόγω του φλέγοντος προβλήματος των Παλαιστινίων που η ελληνική κοινή γνώμη το αντιμετώπιζε με μεγάλη ευαισθησία. Επειδή όμως δεν έχουν αλλάξει και πολλά σ΄αυτό το θέμα, χρειάζεται προσοχή γιατί μπορεί να περιπλέξει τα πράγματα απρόβλεπτα.

Το Ισραήλ όπως γνωρίζουμε, μη επιτυγχάνοντας μια διεκπεραίωση για τα σύνορά του με τους Παλαιστίνιους, αποτελεί μια διαρκή πηγή εντάσεων στην περιοχή. Παράλληλα, οι σχέσεις του με την Τουρκία είναι εκρηκτικές. Σε μια χρονική στιγμή που ο Ερντογάν (αν επανεκλεγεί) οραματίζεται την επέκταση της επιρροής του στις χώρες της Ανατολής, ενώ παράλληλα, οι Παλαιστίνιοι προειδοποιούν επίσημα ότι οδεύουν προς μονομερή αυτονομία του κράτους τους, το Ισραήλ είναι μάλλον αρκετά στριμωγμένο. Η προσπάθεια διευθέτησης του Παλαιστινιακού βάσει των προτροπών του Ομπάμα, δεν το ικανοποιεί καθώς τα όρια προ του 1967 που του προτείνονται από τις ΗΠΑ ως λύση, δεν τα αποδέχεται. Άρα, οι λογαριασμοί για το Ισραήλ μένουν ανοιχτοί και μάλλον διερχόμενοι μια από τις κρισιμότερες φάσεις τους. Μέσα σε μια φλεγόμενη Ανατολή και μια Τουρκία ισχυρά εξοπλισμένη με φιλοδοξίες στο ζενίθ, το Ισραήλ είναι αρκετά μόνο σε έναν πολυμέτωπο αγώνα.

Αυτά τα δεδομένα, μπορούν να εξηγήσουν την επίσπευση οριοθέτησης της ΑΟΖ του με την Κύπρο και την χείρα φιλίας του προς την Ελλάδα, μαζί με υπόσχεση για οικονομική συμπαράσταση. Δεν λέμε ότι οι κινήσεις αυτές δεν συμφέρουν τη χώρα μας, η οποία θα μπορούσε να επωφεληθεί από τις συγκυρίες. Όμως για να προκύψει κάποιο θετικό αποτέλεσμα και για τις δύο πλευρές, θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για τα περαιτέρω. Τι στάση θα κρατήσει άραγε η χώρα μας, αν έχοντας αποδεχτεί την υποστήριξη του Ισραήλ, ανακύψει το θέμα αυτονόμισης των Παλαιστινίων - κάτι που αναμένεται σύντομα; Και τι θα κάνει, αν σε μια άλλη απρόβλεπτα δύσκολη συγκυρία μας, το Ισραήλ ξαναεμπλακεί με την Τουρκία; Διότι οι συμμαχίες, δεν επισφραγίζονται μόνο με χαμόγελα και χειραψίες. Αντιστοιχούν σε σοβαρές υποχρεώσεις και γι΄αυτό, χρειάζονται προ παντός ειλικρίνεια.

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2011/06/blog-post_822.html

Εκδήλωση για την Γάζα στην Έδεσσα

Για αρκετές δεκαετίες, από τις αρχές του ’70, η ελληνική κοινωνία στάθηκε αλληλέγγυα στην Παλαιστινιακή Αντίσταση, όσο καμιά άλλη χώρα της Ευρώπης. Από κάποιο σημείο και μετά, όπως όλα τα δίκτυα αλληλεγγύης στην κοινωνία μας, άρχισε να ατονεί και αυτό. Αλλά, πριν δυο χρόνια, μέσα στην πιο σκληρή στιγμή στη 40χρονη πολιορκία της Γάζας, ήρθε ένα γεγονός παράτολμο, εύψυχο, που φάνταζε να επιζητεί το αδύνατο. Μια χούφτα άοπλοι πολίτες μπορούν να σπάσουν την πολιορκία της Γάζας; Κι όμως αυτό ακριβώς έγινε τον Αύγουστο του 2008. Επιβαίνοντας σε δύο ελληνικά ψαροκάικα 44 άνθρωποι από 13 χώρες, μέλη της διεθνούς πρωτοβουλίας Free Gaza Movement (www.freegaza.org) έσπασαν για πρώτη φορά, μετά από 41 χρόνια, τη θαλάσσια πολιορκία της Γάζας. Την πιο μακρόχρονη και βάρβαρη πολιορκία στην ανθρώπινη ιστορία ενός ολόκληρου λαού, από στεριά, αέρα και θάλασσα. Σαράντα ολόκληρα χρόνια, ενάμισι εκατομμύριο Ελεύθεροι Πολιορκημένοι Παλαιστίνιοι επικοινωνούν με τον έξω κόσμο μόνο μέσα από τα λαγούμια που ανοίγουν οι εύψυχοι γαβριάδες όλων των πολιορκιών.

Αυτό το οραματικό, ρομαντικό πνεύμα, αυτό το μοναδικό παράδειγμα αδούλωτου φρονήματος του παλαιστινιακού λαού είναι που συνεγείρει και πάλι τις συνειδήσεις μας. Ακολούθησαν άλλα τέσσερα ακόμη επιτυχή εγχειρήματα. Κι άλλα τρία, στα οποία οι Ισραηλινοί πειρατές, στην πρώτη περίπτωση διεμβόλισαν το σκάφος, στη δεύτερη κατά τη διάρκεια της εισβολής στην Γάζα απείλησαν να το βυθίσουν και στην τρίτη το απήγαγαν στο Ισραήλ κλείνοντας στη φυλακή και στη συνέχεια απελαύνοντας τους αγωνιστές ναυσιπλόους.

Έτσι, σήμερα, αποφασίσαμε να επιχειρήσουμε και πάλι, εκφράζοντας με τον τρόπο αυτό έμπρακτα την αλληλεγγύη μας στην Παλαιστινιακό Αντίσταση. Συγκροτήσαμε την πρωτοβουλία «Ένα Καράβι για τη Γάζα» (http://www.shiptogaza.gr/) για τη συνδιοργάνωση και συμμετοχή μας σε μια νέα, ευρύτερη, ριζικά αναβαθμισμένη, διεθνή αποστολή με το Free Gaza Movement και ισχυρές συλλογικότητες από πολλές χώρες.

Στα τέλη του Απρίλη 2010, η αποστολή με περισσότερα από 10 σκάφη, φορτηγά και επιβατηγά, πολυεθνικό πλήρωμα και επιβάτες, θα πλεύσει και πάλι προς τη Λωρίδα της Γάζας, μεταφέροντας τούτη τη φορά –κυρίως- βασικά υλικά ανοικοδόμησης (τσιμέντο, ξυλεία κ.λπ.), υλικά που το Ισραήλ έχει απαγορεύσει να μπουν στη Γάζα, και ιατροφαρμακευτικό υλικό.

Στόχος μας, εφικτός, είναι το ελληνικό τμήμα της διεθνούς αυτής αποστολής να συμμετέχει με ένα τουλάχιστον πλοίο, κατάλληλο για μεταφορά ανθρώπων και υλικών. Το πλοίο αυτό, για την απόκτηση του οποίου ξεκινήσαμε οικονομική καμπάνια, δεν θα ανήκει σε κάποιο φυσικό πρόσωπο, αλλά σε εταιρικό νομικό πρόσωπο, θα έχει συμμετοχικό και μεριδιακό χαρακτήρα και προορίζεται να αποδοθεί στον Παλαιστινιακό λαό μετά το τέλος των πρώτων αποστολών.

Η αλληλεγγύη μας δεν αφορά μόνο τη Λωρίδα της Γάζας. Με το χτίσιμο του Ισραηλινού Τείχους και τις συνεχείς βίαιες επεμβάσεις του Ισραηλινού στρατού στη Δυτική Όχθη, ο αποκλεισμός έχει επεκταθεί σε όλη την Παλαιστινιακή γη, έτσι ώστε το σπάσιμο της θαλάσσιας πολιορκίας της Γάζας να συνεπάγεται το πρώτο ελεύθερο άνοιγμα της Παλαιστίνης προς τον έξω κόσμο.

Το ταξίδι μας στη Γάζα θα τελειώσει όταν θ’ ανοίξουν τα θαλάσσια σύνορα της Γάζας. Ως τότε εμείς θα ταξιδεύουμε. Ως τότε εμείς θα κάνουμε, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ό,τι μπορούμε, για να φτάσει η Μεσόγειος ν’ ανοίξει ως θάλασσα, κι αυτό το στρατόπεδο συγκέντρωσης που δημιούργησαν οι Ισραηλινοί εκεί να πάψει να υπάρχει.

Εκδήλωση στην Έδεσσα

                                                  

Ο Σύλλογος «Βιβλιόφιλοι Έδεσσας»

και η Ομάδα Πρωτοβουλίας «Ένα καράβι για την Γάζα», σας προσκαλούν την Κυριακή 18 – 4 – 2010 και ώρα 11.30 π.μ. στην Αίθουσα Εκδηλώσεων της Νομαρχίας (Διοικητήριο) στην προβολή του ντοκυμαντέρ των Γ. Αυγερόπουλου και Γ. Καρυπίδη «Γάζα ερχόμαστε» (Α΄ βραβείο κοινού στο φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης)

Θα ακολουθήσει συζήτηση-ενημέρωση από τα μέλη της Ομάδας Πρωτοβουλίας

Τζιούμπα Θανάση

Μέσρι Φειζάλ
Βοριά Μαλβίνα

Ένα καράβι για την Γάζα

ΓΑΖΑ ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ (Σχόλιο πάνω στο ντοκιμαντέρ του Γ. Αυγερόπουλου)

«Εδώ κι έναν αιώνα σχεδόν η Μεσόγειος προτείνει σ’ εκείνους που παρατηρούν άγρυπνοι, στις προφυλακές της ελπίδας, ένα πρόσωπο βίας. Παραφορά του ήλιου που κατασπαράζει τα χρώμα-τα, παραφορά των αρωμάτων από τον κήπο του Άδωνη, παραφορά του ανέμου κι της καταιγίδας πάνω στην ξερή πέτρα και στα μαύρα χαμόκλαδα, σε μια χώρα αυστηρή, γκρίζα και λευκή, που υψώνει τις στήλες των ορίων της μέσα στη σιωπή και τη μοναξιά, στην άκρη μιας θάλασσας σκο-τεινής και φειδωλής, μια χώρα που διδάσκει την ένδεια… Ο ήλος – κι όμως, τραγικός. Η γιορτή - κι όμως, λαϊκή.
Η Μεσόγειος – κι όμως, στρυφνή και μεθυστική. Η Μεσόγειος των φτωχών»
(Φ. Μπροντέλ, η Μεσόγειος)

Αυτά που γράφονται εδώ δεν είναι παρουσίαση ή κριτική μιας κινηματογραφικής δουλειάς. Ούτε στις προθέσεις μου ούτε στις δυνατότητες μου είναι κάτι τέτοιο. Είναι κά-ποιες σκέψεις μετά το ντοκιμαντέρ των Γ. Αυγερόπουλου και Γ. Καρυπίδη με τίτλο «Γάζα ερχόμαστε», που προβλήθηκε κι απέσπασε το πρώτο βραβείο κοινού στο φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης. Σε μια εποχή που όλα τείνουν να αντιμετωπίζονται ως «αφηγήσεις» το κινηματογραφικό αυτό είδος τείνει να απολέσει την κυριολεκτική του έννοια, αυτή της καταγραφής ως απόδειξη και τεκμηρίωση, να γίνει μια ακόμη αφηγηματική τεχνική. Ο Αυγερόπουλος δεν δείχνει να συμβιβάζεται με το πλαίσιο αυτό και δηλώνει ξεκάθαρα την οπτική του ματιού πίσω από την κάμερα, σεβόμενος την τέχνη που υπηρετεί και τον αποδέκτη του μηνύματος, τον θεατή. Το ντοκιμαντέρ είναι η περιγραφή ενός ταξιδιού, ενός ταξιδιού που άρχισε δεκαετίες πριν: Ο Βαγγέλης, ο Πώλ, οι άλλοι, τοποθετούν την αρχή του ταξιδιού τους στο κουβάρι εκείνο της μνήμης που εξηγεί γιατί οι άνθρωποι είναι αυτό που είναι: Η Αλεξάνδρεια, η Πέτρα, η Ακρόπολη, ο ναός του Ποσειδώνα συγχέονται με τους νυχτερινούς δρόμους, τα κλειστά δωμάτια, την γεμάτη καπνούς ατμόσφαιρα της προετοιμασίας. Οι εικόνες των παθών μιας περιοχής κι ενός λαού, έρχονται από παλιά, σαν βιώματα, και συναντούν τα βιώματα των άλλων, αυτών που μέσα από τις προσωπικές τους διαδρομές έμαθαν να μη σιωπούν μπροστά «στην ζυγαριά που βαραίνει κατά το μέρος της αδικίας». Ο κάθε ταξιδευτής έχει την δική του αφετηρία, είναι οι τροχιές που συγκλίνουν στο κατάστρωμα δύο ψαροκάικων, με σημαία την αποκοτιά, εκείνη την αποκοτιά που μόνο η αγάπη για τον αδικημένο μπορεί να θρέψει. Ο Αυγερόπουλος είναι προσεκτικός όσο κι άνθρωποι που ζωγραφίζει: δεν αγιογραφεί κανέναν. Σε μια εποχή που επιχειρούν να μας πείσουν ότι οι εξαιρετικές πράξεις, ο ηρωισμός είναι υπερανθρώπινα, είναι δουλειά κάποιου Σούπερμαν ή των «κοσμικών» αντιπρόσωπων του, του Αμερικάνου πεζοναύτη, του πράκτορα της Μοσάντ, του χειριστή των πιο εξελιγμένων ρομποτικών όπλων, περιγράφεται ένας άλλος δρόμος: Είναι η θέληση κι όχι η δύναμη, είναι το ήθος κι όχι η κατεστημένη γεωστρατηγική, είναι η επιμονή που δίνει η αίσθηση του δίκαιου κι όχι οι μηχανισμοί που στήνει η αδικία. Είναι αυτό που κουβαλάει μέσα του, εν υπνώσει έστω, ο καθένας κι η καθεμιά από μας.

Το ταξίδι αυτό, όπως λέει ο Πώλ, πέθανε χίλιες φορές πριν αναστηθεί, κι η ανάσταση άρχισε την στιγμή που η μεθοδικότητα του δυτικού συνάντησε το πάθος και την δεξιότητα αυτοσχεδιασμού κάποιων Ελλήνων. Οι ηλικίες έχουν την σημασία τους: Οι πιο πολλοί α-νήκουν στη γενιά που έζησε ενεργά την άνοδο και την πτώση του ’68 (ή για μας το ’73), γενιά που πρόδωσε και προδόθηκε στη μετάλλαξη που συντελέστηκε, ανήκουν σ’ αυτούς που αρνήθηκαν να εξαργυρώσουν το όνειρο με την μέθεξη στο πάρτι της εξουσίας. Είναι αυτοί που κρατάν τον εαυτό τους για κάτι που πραγματικά αξίζει: Νοιώθω πως έζησα 62 χρόνια για αυτήν ακριβώς τη μέρα, θα πει ένας από τους ταξιδιώτες όταν θα αντικρύσει τα βλέμματα των πολιορκημένων για δεκαετίες αλλά πεισματικά ελεύθερων Παλαιστίνιων που υποδεχόταν τα δυο καΐκια στην ιχθυόσκαλα της Γάζας. Η αποστολή αυτή θα πετύχει, η παλαιστινιακή σημαία θα μπει στο λιμάνι ανεμίζοντας στον δεξιό ιστό των πλοίων, όπως επιβάλλει η διεθνής νομιμότητα. Ο αποκλεισμός έσπασε από την θάλασσα, εκεί ίσως που οι σιωνιστές του Ισραήλ επιμένουν πιο πολύ, καθώς κα-ταλαβαίνουν την συμβολική αξία της Μεσογείου για τους ανθρώπους που αντικρίζουν τα νερά της, για αυτό οικειοποιούνται τόσο πεισματικά τους τίτλους της ιστορικής παρουσίας αφαιρώντας τους από έναν από τους πιο αρχαίους λαούς της.

Το ναυτικό του Ισραήλ έμαθε από την αποτυχία του. Μετά από τέσσερις επιτυχημένες αποστολές οι επόμενες δεν θα φτάσουν στον προορισμό τους, το πλοίο που έφερε το συμβολικό όνομα «Αξιοπρέπεια» θα εμβολιστεί με όχι και τόσο συμβολικό τρόπο, ο Αρίων θα καταληφθεί με ρεσάλτο και θα κρατηθεί από τους πειρατές του ισραηλινού ναυτικού. Τώρα που η ένατη αποστολή ετοιμάζεται, κι αυτή τη φορά σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα (δέκα πλοία, μεταξύ αυτών και φορτηγά), το ντοκιμαντέρ αυτό είναι μια πολύτιμη καταγραφή και μαρτυρία. Δεν είναι μόνο τα τείχη που το Ισραήλ υψώνει ανάμεσα στα κλεμμένα εδάφη που κατέχει και τους νόμιμους ιδιοκτήτες τους, τους Παλαιστίνιους. Εξίσου αποτελεσματικά είναι τα τείχη της σιωπής και της αποπληροφόρησης που οι ίδιοι αρχιτέκτονες υψώνουν για να αποκρύψουν το έγκλημα που συντελείται στην Γάζα και σε όλη την Παλαιστινιακή γη. Στα τείχη αυτά η δουλειά των Αυγερόπουλου και Καρυπίδη ανοίγει ένα ευδιάκριτο ρήγμα, πολύ πιο σημαντικό από ένα καλλιτεχνικό βραβείο, που ας σημειωθεί, αφιερώθηκε στην καμπάνια για την Γάζα τόσο συμβολικά όσο και οικονομικά.Το ταξίδι συνεχίζεται, και θα συνεχίζεται για καιρό. Τα φορτηγά σαν ξεκινήσουν δεν σταματάνε, είπε ο Β. Πισσίας στην τελετή απονομής του βραβείου. Ακόμα περισσότερα από τα φορτηγά είναι το ίδιο το φορτίο, η αντίσταση στην αδικία, η αλληλεγγύη, που δεν θα σταματήσει μέχρι να δικαιωθεί. Γάζα ερχόμαστε λοιπόν, και θα ερχόμαστε πάντα, μέχρι που η θάλασσα αυτή να είναι η πόρτα σου στον κόσμο κι όχι ένας τοίχος της φυλακής σου.
Θανάσης Τζιούμπας

(από την ΡΗΞΗ τεύχος 62, Απρίλης 2010)