Άλλο εθνικισμός, άλλο πατριωτισμός. Γιατί τα συγχέουμε;

 

Στις 2 Σεπτεμβρίου μετέστη στην αιωνίοτητα ο θρύλος της ελληνικής μουσικής, ο μεγάλος Έλληνας πατριώτη; Μιχαήλ (Μίκης) Θεοδωράκης. Ο χαρισματούχος μουσικοσυνθέτης ήταν μία εξέχουσα προσωπικότητα, που έκανε γνωστή και περήφανη την πατρίδα μας στα πέρατα της οικουμένης με την μουσική του. Αγωνίστηκε με αγνότητα και σθένος για οικουμενικά ιδεώδη, την ελευθερία, την δημοκρατία, την ειρήνη. Αποτίοντας φόρο τιμής στην μνήμη του, παραθέτουμε απόσπασμα από την ομιλία του κατά το συλλαλητήριο-διαμαρτυρία για την κατάπτυστη συνθήκη των Πρεσπών, όπου ο μακαριστός ήταν κεντρικός ομιλητής. Τα μηνύματά του ακόμη είναι επίκαιρα! Ο Θεός να τον αναπαύσει!

“Εγώ δεν ντρέπομαι-όπως οι εθνομηδενιστές που μας κυβερνούν-να παραμείνω πιστός στις ιερές σκιές των προγόνων μας, που μας δίδαξαν την αγάπη και την θυσία για το Έθνος και την Πατρίδα- μια Πατρίδα που σέβεται και αγαπά όλες τις πατρίδες  του κόσμου- να είμαι πατριώτης διεθνιστής και συνάμα να περιφρονώ και να μάχομαι τον φασισμό σε όλες τις μορφές και προπαντός στην πιο πονηρή, απατηλή και επικίνδυνη μορφή του, την αριστερόστροφη”......

          “Οφείλουμε να επαγρυπνούμε για την διαφύλαξη της εθνικής μας ακεραιότητας , δεδομένου οι υπάρχουν ισχυρές διεθνείς δυνάμεις, που έχουν στόχο τους την σαλαμοποίηση της περιοχής των Βαλκανίων. Η περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας είναι νωπή...

          “Δεν είναι η πρώτη φορά που μπορεί όλοι γύρω να πιστεύουν ότι ο Έλληνας έχει μεταβληθεί σε ραγιά, αλλά εκείνος σηκώνεται όρθιος”!

         “Όταν υπερασπίζεται κανείς τα δίκαια της Πατρίδας του και του Λαού του, αυτό δεν είναι εθνικισμός, είναι πατριωτισμός! Και η Ελλάδα σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, έχει ανάγκη από πατριώτες!”

          “ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ”, τ. 583

Έφτασαν στη Θεσσαλονίκη οι εθελόντριες νοσηλεύτριες από την Κρήτη

 

Στο αεροδρόμιο «Μακεδονία» έφτασαν πριν από λίγα λεπτά οι δέκα εθελόντριες νοσηλεύτριες που ξεκίνησαν από το Ηράκλειο Κρήτης, προκειμένου να ενισχύσουν τους συναδέλφους τους στη Θεσσαλονίκη στην προσπάθεια αντιμετώπισης του κορωνοϊού.

Οι γυναίκες από την Κρήτη ανταποκρίθηκαν σχεδόν στιγμιαία στο κάλεσμα για βοήθεια για τους υγειονομικούς της Θεσσαλονίκης και από αύριο αναλαμβάνουν εργασία στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο.

Τις νοσηλεύτριες υποδέχθηκαν οι επικεφαλής της 3ης και 4ης Υγειονομικής Περιφέρειας ενώ ένας δημοσιογράφος τους προσέφερε δέκα κόκκινα τριαντάφυλλα.

«Είμαστε εδώ για να υποδεχτούμε τους νοσηλευτές από την Κρήτη οι οποίοι έρχονται να συνδράμουν στην προσπάθεια που γίνεται για να λειτουργήσουν κρεβάτια εντατικής θεραπείας στη Θεσσαλονίκη. Από αύριο θα ξεκινήσουν στο Ιπποκράτειο», ανέφερε ο διοικητής της 4ης ΥΠΕ Δημήτρης Τσαλικακης τονίζοντας ότι «δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουμε τη συγκίνηση που νιώσαμε χθες όταν το μάθαμε». «Όπως είπε και ο υπουργός, υποκλινομαστε στο μεγαλείο της ψυχής τους. Δεν έχεις πολλά να πεις. Ένα τεράστιο ευχαριστώ», πρόσθεσε. Όπως έκανε γνωστό στη συνέχεια, οι νοσηλεύτριες θα μείνουν για όσο διάστημα χρειαστεί στη Θεσσαλονίκη.

«Οι άνθρωποι δεν μας βάλανε όρια και περιθώρια. Είναι νοσηλευτές που έχουν εμπειρία στην εντατική και θα βοηθήσουν άμεσα, κι αυτό είναι το σημαντικό», επισήμανε. Όπως ανέφερε στη συνεχεία, ήδη έχουν έρθει στη Θεσσαλονίκη νοσηλευτές από την Κομοτηνή και αναμένεται να ακολουθήσουν και άλλοι για να συνδράμουν στην καθημερινή μάχη που δίνεται στα νοσοκομεία της πόλης. Μάλιστα, σε επικοινωνία όπως είπε ο κ. Τσαλικακης με τον διοικητή της 6ης ΥΠΕ ενημερώθηκε ότι έχουν ενδιαφερθεί και άλλοι νοσηλευτές να έρθουν το επόμενο διάστημα. Ερωτηθείς σχετικά με το αν υπάρχει ενδιαφέρον από ιατρούς, σημείωσε πως ήδη οι ιδιώτες ιατροί έχουν ξεπεράσει του 200 και ότι θα ξεκινήσουν άμεσα με τις ειδικότητες που υπάρχει η μεγαλύτερη ανάγκη. Όπως τόνισε ο διοικητής της 3ης Υγειονομικής Περιφέρειας, Παναγιώτης Μπογιατζίδης, «η παρουσία μου σήμερα εδώ υποδηλώνει ότι η Βόρεια Ελλάδα είναι μια υγειονομική περιφέρεια όσο η 3η και η 4η ΥΠΕ συνεργάζονται, βρίσκονται σε ένα πλαίσιο άμεσης συνεργασίας, για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις της υγειονομικής κρίσης».

Συμπλήρωσε δε, πως «συντονισμένα, κατόπιν οδηγιών του υπουργείου βρισκόμαστε σε ένα καθημερινό πλαίσιο οργάνωσης, δόμησης όλων των απαραίτητων ενεργειών, έτσι ώστε το σύστημα υγείας να μπορέσει να ανταποκριθεί στην υγειονομική κρίση». «Είναι μια μάχη με πρωτεργάτες τους γιατρούς μας, τους νοσηλευτές μας στην πρώτη γραμμή. Αυτό το οποίο οφείλουμε όλοι και ιδιαίτερα οι πολίτες να είναι απόλυτα εναρμονισμένοι με τις οδηγίες που έχουν δοθεί, έτσι ώστε να μπορέσει πράγματι το σύστημα να ανταποκριθεί στην κρίση», κατέληξε ο κ. Μπογιατζίδης. Θυμίζουμε ότι νωρίτερα σήμερα ο υπουργός Υγείας, Βασίλης Κικίλιας, δήλωσε για τις νοσηλεύτριες:

«Η Βασιλική, η Ολυμπία, η Ευαγγελία, η Άρτεμις, η Κατερίνα, η Μαλαματή, η Ευφροσύνη, η Ανθή, η Χρυσούλα και η Πηνελόπη, δήλωσαν εθελοντικά ότι μπαίνουν στην πρώτη γραμμή της μάχης στο πλάι των συναδέλφων τους στη Βόρεια Ελλάδα. Από αύριο αναλαμβάνουν υπηρεσία στο «Ιπποκράτειο». Και δεν είναι οι μόνες, καθώς όπως με πληροφορούν οι διοικητές των ΥΠΕ, από περιοχές που δεν πλήττονται τόσο πολύ, και άλλοι δήλωσαν ότι θέλουν να πάνε στη Θεσσαλονίκη, στη Βόρεια Ελλάδα, για να βοηθήσουν. Υποκλίνομαι στο μεγαλείο ψυχής και τη λεβεντιά αυτών των παιδιών».

GRTimes.gr

Χρειαζόμαστε την διανοητική μετριοφροσύνη

Έχω μεγάλο σεβασμό για τα χριστιανικά δόγματα, και κυρίως για την Ορθοδοξία, διότι αναγνωρίζει πως η θρησκεία είναι μυστήριο. Οι Ρωμαιοκαθολικοί και οι Προτεστάντες θέλουν να τα εξηγήσουν όλα. Είναι άσκοπο να πιστεύεις σε μία θρησκεία, θεωρώντας ότι αυτή η θρησκεία θα σε βοηθήσει να τα καταλάβεις όλα. Ο σκοπός της θρησκείας είναι ακριβώς για να μας βοηθάει να κατανοήσουμε το γεγονός ότι δεν μπορούμε να τα εξηγήσουμε όλα. Νομίζω πως η Ορθοδοξία συντηρεί αυτό το πολύτιμο αίσθημα του μυστηρίου.

          Μα θα πει κανείς χρειαζόμαστε το μυστήριο;

          Το χρειαζόμαστε, χρειαζόμαστε αυτήν τη γνώση που λέει πως στο σύμπαν υπάρχουν πολύ περισσότερα από αυτά που μπορούμε να κατανοήσουμε. Χρειαζόμαστε την διανοητική μετριοφροσύνη, κι αυτή απουσιάζει, ειδικά μεταξύ των Δυτικών Εκκλησιαστικών ανδρών.

          Αυτό είναι χαρακτηριστικό της σχέσης των ορθοδόξων με τους αγίους τους-σεβασμός της ταπεινότητας. Πως σχολιάζετε το γεγονός ότι αρκετοί άγιοι ανακατεύτηκαν στην πολιτική ή άσκησαν πολιτική;

          Όλοι όσοι θέλουν να επηρεάσουν άλλους ανθρώπους  ασκούν πολιτική. Πολιτική σημαίνει να προσπαθείς να οργανώσεις την Πόλιν με ένα νέο τρόπο σκέψης.

          Οι άγιοι είναι πολιτικοί. Ποτέ δεν πίστεψα ότι μπορείς να διαχωρίσεις την πίστη προς τους αγίους από τη διανόηση. Επιστρέφω σε όσα είπα για τις Εκκλησίες.

          Από τη στιγμή που προσπαθείς να εξηγήσεις τα πάντα, καταστρέφεις ουσιαστικά αυτό που θα έπρεπε να αποτελεί την ανθρώπινη διαίσθηση, αυτή που συνδέει τη διανόηση με τους αγίους και την αίσθηση του Θεού.

          Σερ Στίβεν Ράνσιμαν

Ελληνικές όψεις της βυζαντινής ταυτότητας

Είναι αλήθεια ότι, ιστορικά, το Βυζάντιο δημιουργεί στους Έλληνες έντονα συναισθήματα, πολύ διαφορετικά απ’ ότι σε έναν δυτικοευρωπαίο, ο οποίος μάλιστα δεν το εντάσσει καν ως παράγοντα διαμόρφωσης της ευρωπαϊκής ιστορίας.Αντίθετα, για μας τους Έλληνες, το Βυζάντιο αποτελεί τον αδιάσπαστο κρίκο που ενώνει την αρχαιότητα με τον νεότερο ελληνισμό. Η μακραίωνη αυτή περίοδος συνδέεται στενά με τη νεότερη εθνική ιστορία μας, όπως αυτή εκφράζεται μέσα από τους μεγάλους πόθους που συγκρότησαν και τη Μεγάλη Ιδέα του Έθνους.

Έτσι, η Κωνσταντινούπολη, η πόλη που κυριάρχησε πάνω από μια χιλιετία στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολής, παραμένει ζωντανή στην ψυχή κάθε Έλληνα σαν αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας του. Για τον Έλληνα, το Βυζάντιο ακόμα και σήμερα είναι ζωντανό και ενταγμένο, θα έλεγε κανείς, μέσα στην καθημερινότητά του, κυρίως μέσω της Ορθοδοξίας.

Από την άλλη πλευρά, ο ευρωπαϊκός χριστιανικός κόσμος δυσκολεύεται να θεωρήσει ευρωπαϊκές τις ορθόδοξες χώρες. Έτσι, παρατηρούμε ότι ακόμα και στις μέρες μας, που η ιστορική επιστήμη έχει προχωρήσει πολύ και οι αναθεωρήσεις δίνουν και παίρνουν, οι Δυτικοί αγνοούν τη βυζαντινή περίοδο όσο ακριβώς αγνοούν και οι Ανατολικοί τον δυτικό Μεσαίωνα.Χωρίς αμφιβολία υπάρχουν σοβαρές παρανοήσεις και από τις δυο πλευρές, παρανοήσεις που αίρονται τελευταία σταδιακά μέσα από μια σειρά επανεξετάσεων του θέματος, κυρίως από δυτικούς ιστορικούς, οι οποίοι εντάσσουν το Βυζάντιο στον ευρύτερο Μεσαίωνα. Αν εκ παραλλήλου συμβεί αυτό και με τους ανατολικούς ιστορικούς και θεολόγους, αυτή η τεράστια και σημαντικότατη ιστορική περίοδος θα ενσωματωθεί, όπως είναι και το σωστό, στην ευρωπαϊκή ιστορία και παράδοση. Βέβαια, αυτές οι διεργασίες αποτελούν αντικείμενο ενός μακροχρόνιου διαλόγου, αφού πρώτα προσδιοριστεί εκ νέου ένας κοινός ορισμός για την Ευρώπη.Σε ποια κληρονομιά ανήκει το Βυζάντιο; Η απάντηση δεν είναι καθόλου εύκολη. Σίγουρα κάποιοι θα έδιναν ιδιαίτερη βαρύτητα στη χριστιανική ορθόδοξη φύση του· άλλοι θα το προσέγγιζαν υπό το πρίσμα της ελληνικότητάς του. Και στις δυο περιπτώσεις έχουμε μια βάση προκειμένου να εξεταστεί η ταυτότητα του Βυζαντίου σαν μια περίοδος εκχριστιανισμένου ελληνισμού.

Σε όλη την ιστορία του Βυζαντίου η ελληνική γλώσσα υπήρξε κυρίαρχη στη διακυβέρνηση της αυτοκρατορίας, καθορίζοντας και τον πολιτισμικό της χαρακτήρα. Το εκπαιδευτικό σύστημα βασιζόταν στην κλασική ελληνική γραμματεία, με έντονο ωστόσο το στοιχείο μιας ιδιαίτερης αμφιθυμίας των Βυζαντινών απέναντι στην αρχαιοελληνική φιλοσοφία.Ο όρος ελληνισμός χρησιμοποιείται προκειμένου να δηλώσει την πνευματική και πολιτισμική παράδοση της ελληνικής λογοτεχνίας και φιλοσοφίας μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ενδεικτική είναι η απόπειρα του βραχύβιου αυτοκράτορα Ιουλιανού (361-363) να αποτρέψει την καλπάζουσα επικράτηση του χριστιανισμού στην αυτοκρατορία. Ενδεικτική επίσης είναι και η σχιζοφρενική σχέση που είχαν οι χριστιανοί συγγραφείς και διανοούμενοι με τον κλασικό πολιτισμό: από τη μια επεδίωκαν και επιζητούσαν με όλες τους τις δυνάμεις να κληρονομήσουν την ελληνική παιδεία και από την άλλη την καταδίκαζαν ως ειδωλολατρική…

Ακόμα και μετά την άνοδο του Ισλάμ στις χώρες τις βυζαντινής κυριαρχίας, το ελληνικό «αποτύπωμα» είναι έντονο και διαρκές και στη Μέση Ανατολή. Είναι άπειρες οι αναφορές για τη διάδοση του ελληνικού πολιτισμού από την Αλεξάνδρεια μέχρι τη Βαγδάτη. Η ελληνική γλώσσα και κουλτούρα ήταν ριζωμένη σε ολόκληρη την ανατολική Μεσόγειο. Εξ’ άλλου, η γλώσσα της διακυβέρνησης και της παιδείας στο κομμάτι της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν από πολύ παλαιά η ελληνική.Η ελληνική γλώσσα και παιδεία συνέχισαν για πολύ καιρό να κατέχουν σημαντική θέση στην Ανατολή. Πρόκειται για μια παράδοση που αποτυπώνεται και με εντυπωσιακή πληθώρα κλασικίζουσας εικονογραφίας, που συνέχισε να εμφανίζεται στα ψηφιδωτά των εκκλησιών ακόμα και μετά την κατάλυση της βυζαντινής κυριαρχίας σε εκείνα τα μέρη.Κατά συνέπεια, η έννοια του ελληνισμού παίζει σημαντικό ρόλο στην κατανόηση του βυζαντινού κόσμου και της βυζαντινής ταυτότητας.Από την άλλη μεριά, είναι γνωστό ότι οι Βυζαντινοί θεωρούσαν τους εαυτούς τους Ρωμαίους και την αυτοκρατορία τους συνέχεια της ρωμαϊκής. Από τους πρώτους κιόλας χριστιανικούς αιώνες της αυτοκρατορίας, πρώτοι οι χριστιανοί συγγραφείς υιοθέτησαν τους όρους «Έλληνας» και «ελληνικός» όταν ήθελαν να αναφερθούν στους ειδωλολάτρες παγανιστές, προσδίδοντας στη σημασία τους ιδιαίτερα αρνητικό χαρακτήρα.

Πολλές γενιές κληρικών καταδίκαζαν έντονα την ελληνική φιλοσοφία. Έκτοτε πέρασαν πολλοί αιώνες και, με το τέλος των σταυροφοριών, οι Βυζαντινοί άρχισαν να χρησιμοποιούν τον όρο «Έλληνας» προκειμένου να αναφερθούν στον εαυτό τους. Ήταν την περίοδο που η παπική εξουσία, με ανανεωμένη την αυτοπεποίθησή της και αναβαθμισμένη τη σημασία της «Ρώμης», εμπλέκεται σε μια θεολογική διαμάχη με την ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία. Τότε οι Λατίνοι χρησιμοποιούσαν το όρο «Γραικός» για να αναφερθούν στον ορθόδοξο Βυζαντινό.

Ωστόσο, εκτός των παρά πάνω και άλλων πολλών παραμέτρων που είναι αδύνατον να αναφερθούν, υπάρχει μια βασική δυσκολία στο να ορίσουμε την ακριβή έννοια του όρου «ελληνισμός» καθώς είναι μια λέξη που κουβαλάει βαριές αποσκευές και έχει πολυσήμαντες και πολυεπίπεδες αναφορές. Στον κλασικό κόσμο, ο «ελληνισμός» προσδιοριζόταν σε αντιδιαστολή με τον όρο «βαρβαρικός». Στη συνέχεια, στην πρώιμη χριστιανική περίοδο, ο «ελληνισμός» έλαβε αρνητικό πρόσημο ταυτιζόμενος με την ειδωλολατρία μέσα από μιαν αντίθεση ανάμεσα στον εβραϊσμό και την ελληνική σκέψη.

Είναι φανερό ότι για να κατανοήσουμε τη βυζαντινή ταυτότητα ή τον ελληνισμό στο Βυζάντιο οφείλουμε να ξεκινήσουμε χρονικά αρκετά πριν τη μεταφορά της έδρας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τη Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη. Όπως και να έχει το θέμα, βέβαιο είναι ότι η ταυτότητα των Βυζαντινών δεν βασιζόταν στην εθνικότητα. Ο πληθυσμός κυρίως των βυζαντινών επαρχιών ήταν πέρα για πέρα ανάμικτος, ώστε να μην αφήνονται περιθώρια για εθνοκεντρικές προσεγγίσεις.Ο Βρετανός λόγιος σε θέματα ιστορίας, τέχνης, αρχιτεκτονικής της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, Σύριλ Μάνγκο περιγράφει την εθνοτική κατάσταση που επικρατούσε τον όγδοο αιώνα: «Βρίσκουμε έναν πληθυσμό τόσο πολύ ανακατεμένο, ώστε είναι δύσκολο να πει κανείς ποιες εθνοτικές ομάδες διαβιούσαν σε ποια τοποθεσία και σε ποια αναλογία επί του συνόλου των κατοίκων».

Κοντολογίς, η βυζαντινή ταυτότητα δεν μπορεί να οριστεί εθνοτικά. Σίγουρα όμως ο «ελληνισμός» υπήρξε ένα στοιχείο που έπαιξε σημαντικό ρόλο – όχι μοναδικό.

Στην κεντρική φωτογραφία απεικονίζεται ένας χάρτης της Μέσης Ανατολής, ο οποίος βρίσκεται στη βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου 

——————————————————————————

 ΞΕΝΟΦΩΝ Α. ΜΠΡΟΥΝΤΖAΚΗΣ

ΘΑ ΕΡΘΕΙΣ ΣΑΝ ΑΣΤΡΑΠΗ ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΣΠΑΝΟΥΔΑΚΗΣ

Ένα τραγούδι από τα απαγορευμένα του Σταμάτη Σπανουδάκη με υπότιτλους από τον ΕΟΕ. Περισσότερα στο επίσημο κανάλι του Σταμάτη Σπανουδάκη http://www.youtube.com/stamatispanoud...

Η ύψιστη δωρεά στην Πατρίδα

Μικρός μαθητής της Δευτέρας Δημοτικού, σε σχολείο της επαρχίας, δέχτηκε επίθεση από συμμαθητή του. Γιατί τόλμησε να του υπενθυμίσει υπόδειξη της δασκάλας σχετικά με κανόνες συμπεριφοράς μέσα στην τάξη. Ήταν μάλιστα τόσο το μένος του παιδιού, με καταγωγή από χώρα Βαλκανικής, που κόντεψε να πνίξει τον συμμαθητή του.

          Το ποιόν της κοινωνίας μας είναι καθρέπτης της οικογένειας μας, καθώς η οικογένεια είναι το μικρότερο κύτταρο της κοινωνίας. Η οικογένεια είναι αυτή που δίνει αρχές στα παιδιά, καλλιεργεί αξίες και ιδανικά, ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για το ήθος και τον χαρακτήρα του παιδιού. Οι γονείς είναι τα πρότυπα των παιδιών. Ο τρόπος που συζητούν, που συμπεριφέρονται στην καθημερινότητα τους, που αντιμετωπίζουν τα προβλήματα και τις δυσκολίες, αντιγράφεται συνήθως από τα παιδιά και μεταφέρεται στην παρέα τους,στο σχολείο αλλά και στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον. Καλοί μας γονείς ξέρετε ότι έχετε μεγάλη ευθύνη για το ποιόν του μελλοντικού πολίτη αυτής της χώρας. Πλάστε υγιείς και ολοκληρωμένες προσωπικότητες και θα κάνετε την ύψιστη δωρεά στην Πατρίδα μας.

Μάνος Χατζιδάκις.Άσπρο περιστέρι.Εκτέλεση από Φιλαρμονική Δήμου Περιστερίου στον Ισθμό της Κορίνθου

Άσπρο περιστέρι - 1970

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος

Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Όποιος πόνεσε μέσα στη ζωή

όποιος έκλαψε σαν μικρό παιδί

τώρα τίποτα πια δε σου ζητά

μόνο στ’ όνειρο θα σ’ αναζητά

Άσπρο περιστέρι μεσ’ τη συννεφιά

μου `δωσες το χέρι να `χω συντροφιά

άσπρο περιστέρι μαύρο μου φτερό

κάθε καλοκαίρι θα σε καρτερώ

Όταν σήκωσα το βαρύ σταυρό

μου παράγγειλες να `ρθω να σε βρω

κι όταν δάκρυσα σαν την Παναγιά

ήταν άνοιξη και Πρωτομαγιά

Άσπρο περιστέρι μεσ’ τη συννεφιά

μου `δωσες το χέρι να `χω συντροφιά

άσπρο περιστέρι μαύρο μου φτερό

κάθε καλοκαίρι θα σε καρτερώ

Μάθημα σεβασμού στο εθνικό μας σύμβολο

Ένα σπουδαίο μάθημα σεβασμού προς το εθνικό μας σύμβολο, την Ελληνική Σημαία, έδωσε ο διεθνούς φήμης    μπασκετμπολίστας Γιάννης Αντετοκούμπο. Συγκεκριμένα, μετά από τον αγώνα στο Μιλγουόκι την Η. Π. Α. , δεκάδες Έλληνες Ομογενείς της Νέας Υόρκης περίμεναν τον Γιάννη για να τον αποθεώσουν και να πάρουν αυτόγραφα.

          Όμως ο Αντετοκούμπο, δείχνοντας τον σεβασμό που αρμόζει στο εθνικό μας σύμβολο, αρνήθηκε να υπογράψει αυτόγραφο πάνω στην Ελληνική Σημαία, που κρατούσε στο χέρι ένας Ελληνοαμερικανός θαυμαστής του: “Όχι, δεν βάζω υπογραφή στην Σημαία”΄απάντησε αμέσως, απλά, αυθόρμητα , ειλικρινά.

          Δυστυχώς στην Ελλάδα, τον τελευταίο καιρό, ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης Νίκος Παρασκευόπουλος είχε ζητήσει να αποποινικοποιηθεί το αδίκημα για το κάψιμο της Σημαίας! Ο δε αναπληρωτής υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Γιάννης Τσιρώνης, που έτρεξε να τον υπερασπισθεί, υποστήριξε πως “η Σημαία που αγοράζει ένας ιδιώτης δεν είναι σύμβολο”!

          Ας διδαχθούν, λοιπόν, οι ταγοί μας από την στάση ενός νέου ανθρώπου προς το εθνικό μας Σύμβολο κι ας μην νομίζουν ότι μπορούν να μιλάνε απερίσκεπτα για τα όσια και τα ιερά του Έθνους μας.

      “ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟ ΒΗΜΑ”, Φ. 43

Το ήθος του Θ. Κολοκοτρώνη

Το ήθος του Κολοκοτρώνη διασώζεται στον ανήθικο κόσμο του πολέμου, όπως αποδεικνύει το ακόλουθο απόσπασμα:

          “ Αφού εγλυτώσαμεν από τον πόλεμον και επιστρέψαμεν εις το χωριό Βαλτέτσι- Μάιος 1821- ηύραμεν τους σκοτωμένους χριστιανούς και δεν εζυγώναμεν από τον φόβον μας, διότι πρώτην φοράν είδαμεν ανθρώπους σκοτωμένους. Ο δε Κολοκοτρώνης δια να μας ενθαρρύνη  εμάζωνε τα κομμάτια του καθενός νεκρού τα εφίλει και έλεγεν εις τους τριγύρω στρατιώτας, ότι αυτοί είναι άγιοι, και ότι θα υπάγουν εις τον παράδεισον ωσάν μάρτυρες και τότε εζυγώσαμεν και τους εθάψαμεν”.

          Αυτό είναι το θεολογικό υπόβαθρο και ήθος του Θ. Κολοκοτρώνη, το οποίο δεν μπορεί να γίνει κατανοητό από τον προκατειλημμένο ερευνητή της ιστορίας, που αγνοεί το απαραίτητο αυτό ερμηνευτικό πλαίσιο.....

          Η οικογένειά του πρόσφερε τουλάχιστον πενήντα μέλη της, ως φόρο αίματος, στον Αγώνα του 1821. Κι όμως, ποτέ δεν προέβη σε αντίποινα, σε ρεβανσισμό ή εκδίκηση. Διαθέτει ως ηγέτης τις βιβλικές αρετές της ιώβειας υπομονής, της αβραμιαίας αρχοντιάς, της δαυιτικής  αυτομεμψίας και της σολομώντιας δικαιοσύνης. Διαθέτει, επίσης, σε υψηλό βαθμό τις αρετές της συγχωρητκότητας και της καταλλαγής, που καλλιεργούν το πνεύμα της προσέγγισης και της ενότητας, αρετές που κατεξοχήν διακρίνουν τους αγίους και τους δικαίους του ορθόδοξου κόσμου.

          Οι αρετές του και κατ’ επέκταση το όλον ήθος του, μας επιτρέπουν τον ακόλουθο ισχυρισμό: όπως ο Καποδίστριας χαρακτηρίσθηκε ορθά ως “ο άγιος της Πολιτικής”, έτσι και ο Κολοκοτρώνης δικαιούται να χαρακτηρισθεί ως “ο άγιος των αγωνιστών του 1821”. Καποδίστριας και Κολοκοτρώνης συνθέτουν τις δύο όψεις του ιδίου ανεκτίμητου νομίσματος της νεώτερης ιστορίας μας......”

        “ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ”, ΜΑΡΤΙΟΣ - ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2017

“Η Ρωμιοσύνη υπάρχει και θα υπάρχει πάντα”

Η Ρωμιοσύνη είναι μια ιδέα που αγκαλιάζει την ιστορία της ελληνικότητας, όπως την διέπλασαν οι Έλληνες μέσα από τους αιώνες. Υπάρχουν αρνητικές και θετικές πλευρές αυτής της πορείας όπως αναδύονται από την ιστορία των αιώνων. Επομένως δεν με εντυπωσιάζουν αυτές οι δραματικές αλλαγές που χαρακτηρίζουν την ελληνική κοινωνία στη  σύγχρονη εποχή. Κι’ αυτό γιατί η Ρωμιοσύνη για μένα υπάρχει και θα υπάρχει πάντα, αδιάφορα αν στην επιφάνεια της ζωής μας επικρατούν δυνάμεις που ανήκουν στο χάος. Κι’ αυτό γιατί η αρμονία υπάρχει στα βάθη του λαού μας, έτοιμη να μας λούσει με το φως της στην κατάλληλη ιστορική στιγμή. Και δεν κατοικεί μόνο στο βάθος του λαού μας, αλλά βρίσκεται κι ανάμεσά μας. Φτάνει κανείς να θελήσει να τη δει. Δηλαδή να δει όλα τα επιτεύγματα των σύγχρονων Ελλήνων με τη ζωή και το έργο τους έμειναν πιστοί στη Ρωμιοσύνη.

          Μίκης Θεοδωράκης, Εφημ. “Πρώτο Θέμα”

Ο Στήβεν Ράνσιμαν για την Ορθοδοξία και τον Ελληνισμό

          Οι Έλληνες έχουν μια κληρονομιά για την οποία μπορούν να  αισθάνονται υπερήφανοι, μία κληρονομιά που δεν πρέπει να χαθεί μέσα στις εναλλασσόμενες υλικές καταστάσεις. Στους σκοτεινότερους αιώνες της Ελληνικής Ιστορίας η Εκκλησία ήταν εκείνη η οποία, παρόλες τις πολλές δυσκολίες , τις πολλές απογοητεύσεις και αυτές ακόμη τις ταπεινώσεις, μπόρεσε όχι μόνο να προσφέρει πνευματική ανακούφιση, αλλά και να συντηρήσει και διατηρήσει τις παραδόσεις του Ελληνισμού. Οι μοντερνιστές έχουν συχνά υποτιμήσει τον ρόλο της υπογραμμίζοντας το κενό, το χάσμα που υπάρχει μεταξύ του αρχαίου και του χριστιανικού κόσμου. Αλά το χάσμα δεν ήταν αγεφύρωτο. Οι μεγάλοι Πατέρες τη Εκκλησίας διέσωσαν πολλά από τα πιο ωραία που είχε η αρχαία ελληνική σκέψη και το αρχαίο ελληνικό πνεύμα και τα παρέδωσαν στην Εκκλησία ως αυτή την ημέρα. Ο εθνικισμός μπορεί να γίνει κακό πράγμα. Όμως ένα αίσθημα εθνικής ταυτότητος που να μη βασίζεται σε φιλόδοξο σωβινισμό αλλά σε μια μακριά παράδοση πολιτιστικών αξιών είναι ζήτημα για νόμιμη καύχηση και υπερηφάνεια

          “Η Δράση μας”, τ. 207

Βόλτα στο Λιμνοσπήλαιο της Μελισσάνης (εικόνες) Κεφαλονιά!

inkefalonia.gr

Λεβέντες Ἑλληνόπουλα τοῦ χωριοῦ Ζάρκου Τρικάλων, μὲ 2 τόνους πέτρας φτιάξανε στὴν πλαγιὰ μία ἑλληνικὴ σημαία!

Τό Ζᾶρκο εἶναι χωριὸ τοῦ νομοῦ Τρικάλων, ὑπαγόμενο στό δῆμο Φαρκαδόνας. Τὸ Ζάρκο βρίσκεται σὲ ἀπόσταση 32 χλμ ἀπὸ τὰ Τρίκαλα καὶ 28 χλμ ἀπὸ τὴ Λάρισα σέ ὑψόμετρο 120 μέτρων. Δεῖτε τί ἔκανε ἡ νεολαία τοῦ χωριοῦ…

Ὅπως πλέον οἱ περισσότεροι θὰ γνωρίζετε, στὴν πλαγιὰ τοῦ χωριοῦ μας δεσπόζει ἡ ἐθνική μας σημαία. Τὴν θαυμάσαμε ἀπὸ τὴν ἀνάρτησή μας στὴ σελίδα μας στὸ facebook ποὺ ταξίδεψε σὲ ὅλη τὴ χώρα καὶ καταλάβαμε ὅλοι μας πως ὅταν οἱ Ἕλληνες μονοιάζουν, τότε μεγαλουργοῦν. Χωρὶς κανένα χρηματικὸ ἢ ἄλλο κίνητρο, 13 παιδιὰ τοῦ χωριοῦ Ζάρκου (ἀπὸ τὰ πολλὰ ποὺ ρωτήθηκαν) μεταφέρανε 75 σακιὰ πέτρας στὴν πλαγιὰ τοῦ λόφου τοῦ προφήτη Ἠλία.

Δεῖτε τὶς φωτογραφίες ἀπὸ τὶς ἐργασίες τῶν παιδιῶν γιὰ τὴν μεγάλη σημαία στὴν πλαγιά…

Μὲ τοὺς 2 τόνους πέτρας καλύψαμε 25 τετραγωνικά τῆς πλαγιᾶς καὶ χρωματίζοντάς τες φτιάξαμε τὴν ἑλληνικὴ σημαία.Ὅι πέτρες αὐτὲς εἴχανε περισσέψει ἀπὸ τὴν κατασκευὴ τῶν 2 στρατοπέδων τοῦ χωριοῦ ποὺ κατασκευάστηκαν μισὸ αἰώνα πρίν. Δὲν ἦταν εὔκολο καὶ ἂς φαίνεται μικρὸ μὲ τὸ μάτι! Τὸ φτιάξαμε βάζοντας πλάτη, μία λέξη ποὺ ἔχει ξεχαστεῖ ἀπὸ τὴ γενιά μας.Γιὰ τὴν ἱστορία θὰ θέλαμε νὰ ὑπενθυμίσουμε πὼς ἐπὶ βασιλείας στὴν πλαγιὰ τοῦ βουνοῦ "Κοκκιναδάκι", ὑπῆρχε ἕνα στέμμα ποὺ ἒφτιαξαν καὶ συντηροῦσαν οἱ φαντάροι τῶν στρατοπέδων. Ἦταν ἕνας κυκλικὸς τοῖχος μικροῦ ὕψους ἀλλὰ μεγάλης διαμέτρου ποὺ διατηρήθηκε ἕως τὴ χούντα. Τότε μὲ ἀνώτερη διαταγὴ τὸ στέμμα διαλύθηκε καὶ τὴ θέση του πήραν τὰ γράμματα 21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ. Μὲ τὸ τέλος τῆς χούντας τὸ στρατόπεδο ἔκλεισε καὶ τὰ γράμματα χάθηκαν… ἕως τὶς 17 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2016 ὅπου μακριὰ ἀπὸ κάθε πολιτικὴ καθοδήγηση ἡ ἐθνική μας σημαία πῆρε τὰ ἰνία.

Στὸ σημεῖο αὐτὸ θὰ ἦταν ὀρθὸ νὰ εὐχαριστήσουμε τοὺς ἑξῆς νέους ποὺ ἔκαναν τὸν κόπο αὐτό:

Βούλγαρης Ἀναστάσιος

Νικατσιὸς Σταμάτιος

Μητρουλιᾶς Παναγιώτης

Μουράτης Ἀλέξανδρος καὶ Θεόφιλος

Κουκούδας Δημήτριος

Ἀγναντὴς Νικόλαος

Βαρελὰς Χρῆστος

Ντόντης Βαγγέλης

Ἀμπλιανήτης Χρῆστος

Καματσέλος Κυριάκος καὶ Σταμάτιος.

Τὴν ἰδέα συνέλλαβα ἐγώ, ὁ τελευταῖος ἐξ’αὐτῶν, ἀλλὰ χωρὶς τὴν βοήθεια τῶν ὑπολοίπων θὰ εἴχαμε μείνει καὶ πάλι στὰ λόγια… ὅπως συνηθίζεται στὴ χώρα μας. Τέλος, ἕνα θέμα ποὺ θέλαμε νὰ συζητηθεῖ καὶ νὰ κατανοηθεῖ, εἶναι ἡ διαφορὰ μεταξὺ ἐθνικισμοῦ καὶ ἐθνισμοῦ. Καὶ πιστέψτε μας, κανεὶς δὲν ἦταν ἐθνικιστὴς ἀλλὰ ὅλοι Ἕλληνες. Τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν ἀνεμίζει συχνὰ στὰ μπαλκόνια μας ἡ ἑλληνικὴ σημαία, παρὰ μόνο μία μέρα πρὶν καὶ μία μετὰ τῶν ἐθνικῶν ἑορτῶν εἶναι ἀρκετὰ δυσάρεστο γιά μᾶς καὶ εὐχάριστο γιὰ κάποιους ξένους! <<Ἀπ’ τὰ κόκκαλα βγαλμένη τῶν Ἕλληνων τὰ ἱερὰ>> καὶ ἐμεῖς λέμε ψυθιριστὰ καμιὰ φορᾶ ὅτι ἡ σημαία εἶναι ἔνδειξη ἐθνικισμοῦ! ΛΑΘΟΣ ΜΑΣ. Ἔιναι μία ἔνδειξη ἐθνισμοῦ καθὼς προωθεῖ τὴν καλλιέργεια τῆς ἐθνικῆς συνείδησης χωρὶς νὰ δείχνει περιφρόνιση ἀπέναντι στὴν ἱστορία καὶ τὴν ταυτότητα ἄλλων ἐθνῶν. Προσωπικὰ ὡς συντάκτης θὰ ἤθελα νὰ σᾶς δώσω νὰ καταλάβετε πὼς δὲν χρειάζεται νὰ γίνουμε οὔτε Εὐρωπαῖοι, οὔτε Ρῶσοι, οὔτε Ἀμερικάνοι. Πρῶτα πρέπει νὰ εἴμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ καὶ μετὰ ὅτι ὁρίζει ἡ ἑκάστοτε κοινωνία...

Ρωμαϊκό Οδοιπορικό

ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ

Ο Έλληνας μόλις νίκησε (και θα μπορούσε να νικήση καλύτερα και πιο τελειωτικά, αν δεν τον βάραινε η απιστία των μορφωμένων, που του έψελνε σε όλους τους τόνους την αναξιοσύνη του) "

Πατριωτισμός είναι η άδολη αγάπη προς την Πατρίδα και η άνευ όρων ούτε ορίων αφιέρωση των Ελλήνων στην Πατρίδα.

Φλεγόμενοι από τον πατριωτισμό τους κατά τους δύο προηγούμενους αιώνες οι Έλληνες πραγμάτωσαν επιτεύγματα κορυφαία διεθνώς τα οποία ουδείς στην «πεφωτισμένη Εσπερία» μπορούσε να φαντασθεί ποτέ, επειδή αντίκεινται στην καρτεσιανή Λογική και στον Ορθό Λόγο του Διαφωτισμού. Τα φαντάσθηκαν και την επέβαλαν, όμως, οι Έλληνες επειδή η κοσμοαντίληψή μας είναι υπερβατική. Αυτοθυσιάσθηκαν θαυμαστά και, παρ’ ότι αυτοχειριάσθηκαν συχνά, υπερπήδησαν τρομερά εμπόδια που η κοινή Λογική θεωρεί ανυπέρβλητα.Όταν το 1830 αναγνωρίσθηκε διεθνώς το πρώτο ανεξάρτητο Κράτος, χώρα δεν υπήρχε στην πραγματικότητα. Κατά την Εθνεγερσία είχαν καταστραφεί η οικονομία και η κραταιά προεπαναστατική ναυτιλία, τα αμπέλια, οι ελαιώνες και οι οπωρώνες, χωριά, νησιά και οικογένειες. Μυριάδες τα ορφανά παιδιά και ζητιάνοι οι αγωνιστές. Οι πρώτοι ελεύθεροι Έλληνες δεν χορταίνουν το ψωμί και περιοδικά λιμοκτονούν. Όμως αισιοδοξούν και προχωρούν. Μέσα σε είκοσι μόνον χρόνια, ο πληθυσμός από 726.000 κατοίκους το 1834 ξεπερνάει το 1854 κατά 44 χιλιάδες το ένα εκατομμύριο, χωρίς καμιά προσάρτηση νέων εδαφών. Τα επόμενα 27 μόλις χρόνια η Ελλάδα προσαρτά τα Επτάνησα, τη Θεσσαλία και τη νότιο Ήπειρο μέχρι την Άρτα. Αλλά κηρύσσει εθνική πτώχευση 1893 και, παρ’ όλα αυτά, το 1897 οδηγείται μόνη της στον τυχοδιωκτικό πόλεμο κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας: στρατιωτική καταστροφή και εθνική ταπείνωση. Την σώζει με βαριά λύτρα η Ευρώπη. Σύντομα, ωστόσο, το 1903-1908 ο Ελληνισμός επικρατεί κατά τον Μακεδονικό Αγώνα έναντι των Βουλγάρων στη Μακεδονία, την οποία απελευθερώνει μετά τέσσερα χρόνια.

Μακεδονομάχοι αξιωματικοί πρωτοστατούν το 1909 στο αναίμακτο στρατιωτικό κίνημα του Γουδή το οποίο κάλεσε Παράκλητο από την επαναστατημένη Κρήτη τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Οξυδερκής πολιτικός και διπλωμάτης θριάμβευσε στις εκλογές και σε σύντομο διάστημα κατέστησε ετοιμοπόλεμη την Ελλάδα. Όρισε Αρχιστράτηγο τον Διάδοχο, που το όνομά του Κωνσταντίνος εξέπεμπε ισχυρότατο εθνικό συμβολισμό. Οι δύο αυτοί ηγέτες ενέπνευσαν αυτοπεποίθηση, ενότητα και αυτοθυσία στον Λαό. Η Ώρα η Καλή.Στις 5 Οκτωβρίου 1912 οι σύμμαχοι Βουλγαρία, Σερβία, Μαυροβούνιο και Ελλάδα κήρυξαν τον πόλεμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία από όλες τις πλευρές. Τότε όλοι οι σύμμαχοι και οι ξένοι επιτελείς, ακόμη και ορισμένοι Έλληνες, πίστευαν ότι η Ελλάδα δεν θα μπορούσε ποτέ να επιτύχει όσα, ωστόσο, επέτυχε. Οι ελληνικές δυνάμεις ήσαν τουλάχιστον τρεις φορές μικρότερες των βουλγαρικών και δυο φορές μικρότερες των σερβικών. Επί πλέον, για να προελάσουν στη Μακεδονία, έπρεπε να διασπάσουν τέσσερις ισχυρότατες οχυρές στενωπούς: το Σαραντάπορο, τα Στενά Ολύμπου-Πέτρας, την Καστανιά στο Βέρμιο και, προς Φλώρινα-Μοναστήρι, το Κλειδί (Κιλί Ντερβέν). Έπρεπε επίσης να διαβούν μεγάλα φυσικά εμπόδια όπως οι ποταμοί Αλιάκμων, Αξιός και Γαλλικός και ο απέραντος Βάλτος των Γιαννιτσών. Ταυτόχρονα στην Ήπειρο όφειλαν να κινηθούν σε ένα εξαιρετικά πυκνό ορεινό ανάγλυφο με βαθιές χαράδρες και αλλεπάλληλες κλεισούρες, να διαβούν ορμητικούς μικρούς ποταμούς και προ πάντων να εκπορθήσουν το τρομερό οχυρό Μπιζάνι που όλοι θεωρούσαν απόρθητο. Οι δυνάμεις των τεσσάρων συμμάχων ήσαν οι εξής:Ελλάδα: 110.000 πεζοί, 1.000 ιππείς, 180 πυροβόλα και στόλος. Βουλγαρία: 300.000 πεζοί, 5.000 ιππείς και 720 πυροβόλα. Σερβία: 220.000 πεζοί, 3.000 ιππείς και 500 πυροβόλα. Μαυροβούνιο: 35.000 πεζοί και 130 πυροβόλα. Εναντίον τους η Οθωμανική Αυτοκρατορία παρέταξε 340.000 πεζούς, 6.000 ιππείς, 850 κινούμενα πυροβόλα και 750 τοπομαχικά πυροβόλα φρουρίων. Οι δύο Βαλκανικοί Πόλεμοι αποτελούν το μεγαλύτερο στρατηγικό επίτευγμα του Ελληνισμού μετά το 1821. Μέσα σε διάστημα μικρότερο των δέκα μόνον μηνών, από 5 Οκτωβρίου 1912 μέχρι 28 Ιουλίου 1913, η Ελλάδα διπλασίασε την έκτασή της, από 63.211 τετραγωνικά χιλιόμετρα σε 120.308, αύξησε τον πληθυσμό της από 2.631.952 σε 4.718.221 κατοίκους και πολλαπλασίασε τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της. Στα ερείπια της οικονομικής και της στρατιωτικής καταστροφής της, το 1893 και το 1897, επετέλεσε ένα απίστευτο, μα πραγματικό θαύμα.Αυτό το δίδαγμα και το μήνυμα εκπέμπει η Ιστορία σήμερα στους χαλεπούς καιρούς μας. Εμπνέει υπερηφάνεια και εθνική αυτοπεποίθηση. Φανερώνει ότι, μέσα σε ελάχιστο, αλλά πυκνό ιστορικό Χρόνο, το Έθνος των Ελλήνων μπορεί πάλι τώρα να υπερβεί την εθνική χρεοκοπία, να εξέλθει από την ταπείνωση και να επιτύχει πάλι ένα θαύμα. Αρκεί να το πιστέψει, να ενωθεί και να αγωνισθεί σε όλα τα επίπεδα Λαού και ιδίως ηγεσίας. «Ναι, αλλά τώρα μας πνίγουν τα χρέη» αντιτείνουν κάποιοι.Η Ιστορία, όμως, διαφωνεί. Πιστοποιεί ότι ανέκαθεν τα δάνεια και τα χρέη πνίγουν τη χώρα αλλά ουδέποτε καθήλωσαν τους ελεύθερους Έλληνες όπως τώρα. Μεταξύ 1832-1893 το Δημόσιο Χρέος αυξάνεται από 70 σε 640 εκατομμύρια χρυσά φράγκα. Το 1885 η Ελλάδα κηρύσσει πτώχευση και το 1897 υποβάλλεται στον αποικιακό Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο που δημεύει τους εθνικούς πόρους. Το 1920-1921 αδυνατεί να δανεισθεί για να χρηματοδοτήσει τη Μικρασιατική Εκστρατεία. Έτσι υποτιμά τη Δραχμή τρεις φορές δραματικά και το 1922 κατά 50%. Το 1932 πτωχεύει εκ νέου. Το 1944, μετά από σκληρή εχθρική κατοχή, η δραχμή είχε εξανεμισθεί, τα αποθέματα της Τραπέζης της Ελλάδος είχαν λεηλατηθεί, ο πληθυσμός είχε δεκατισθεί και η χώρα είχε καταστραφεί. Την εθνική καταστροφή ολοκληρώνει ο Εμφύλιος Πόλεμος. Παρ’ όλα αυτά, χάρις στον δημιουργικό πατριωτισμό των Ελλήνων, η Ελλάδα αναπτύσσεται, αυξάνει τον πληθυσμό της, παρατάσσει πολεμική δύναμη πολύ μεγαλύτερη από το μέγεθός της και συνεχώς μεγαλώνει! Σήμερα η Ελλάδα, παρά τις οφθαλμοφανείς αδυναμίες της και τις αδικαιολόγητα χαμένες μεγάλες ευκαιρίες της, παραμένει μακράν το πλουσιότερο, δημοκρατικότερο, αρτιότερο και ομοιογενέστερο Κράτος των Βαλκανίων, όπου ζουν 1,5 εκατομμύριο ξένοι μετανάστες και πάνω από 10 εκατομμύρια Έλληνες. Τι χρειαζόμαστε τώρα για να τραβήξουμε ξανά μπροστά και να ζαβώσουμε τον Κόσμο ακόμη μια φορά;

Μετά τον θρίαμβο των Βαλκανικών Πολέμων ο Ίων Δραγούμης γράφει το 1913:

«Ο Έλληνας μόλις νίκησε (και θα μπορούσε να νικήση καλύτερα και πιο τελειωτικά, αν δεν τον βάραινε η απιστία των μορφωμένων, που του έψελνε σε όλους τους τόνους την αναξιοσύνη του) άνοιξε τα μάτια του, τα έτριψε και είδε, σα μαγευτικό φως, πως αυτά που του έψελναν οι βραχμάνες του Γένους, ήταν μια μεγάλη βλακεία και το Έθνος είναι ζωντανό. Ήταν το ξέσπασμα την εθνικής αλήθειας και της πίστης στη μεγαλοσύνη της Φυλής. Αυτή η πίστη και το όραμα της εθνικής αλήθειας έκανε τον πόλεμο και όχι τα συμφέροντα της χαμηλοβλεπούσας πολιτικής του Ελλαδικού Κράτους. Αποδείχθηκε με τον πόλεμο αυτό πως η αλήθεια είναι όχι η ελλαδική κρατική πραγματικότητα αλλά το Ελληνικό Έθνος.

Σύντομα οι Έλληνες επιβεβαίωσαν τον Εθναπόστολο με το νέο Έπος 1940-1941.

«Ἕλληνας εἶμαι, ᾽ωρέ...!», του Σ.Καργάκου

Θαρρῶ πώς τό ἔχω ξαναγράψει στά «Πολιτικά Θέματα» πρό 25ετίας. Κάποια συγκυρία μέ ἔκανε νά τό ξαναθυμηθῶ. Ἤμαστε στό σωτήριο ἔτος 1958. Τότε ἡ μεγάλη «ἀττραξιόν» τῶν Ἀθηνῶν ἦταν ἡ ἀναμορφωμένη ἀπό τόν Κωνσταντῖνο Καραμανλῆ πλατεία Ὁμονοίας, μέ τό συντριβάνι καί τόν λοξό πίδακα καί τίς κυλιόμενες σκάλες. Ἦταν ἀκόμη ἐποχή πού ἡ Ἀθήνα γινόταν τραγούδι καί ἡ ἀξέχαστη Βλαχοπούλου (ἄν δέν κάνω λάθος) «κρεάρισε» τό ἄσμα: «Νά ἡ Ὁμόνοια πλάτς». Τώρα ἡ Ἀθήνα δέν εἶναι γιά τραγούδι· εἶναι γιά κλάματα...

Στεκόμουν τότε πρό τοῦ διασήμου φαρμακείου «Π. Μπακάκος» καί θαύμαζα τό νέο τεχνολογικό ἐπίτευγμα: νά ἀνεβαίνεις, νά κατεβαίνεις, χωρίς νά κινεῖς τά πόδια σου. Νά σέ ἀνεβάζουν καί νά σέ κατεβάζουν μόνες τους οἱ κυλιόμενες σκάλες. Δίπλα μου ἦταν δύο νεανικά ἀποπλύματα. «Τεντυμπόυς» τούς ἔλεγαν τότε ἤ «τσιρολεμέδες» στήν βαρειά ἀργκό. Σιχαινόταν μύγα νά καθίσει πάνω τους. Οἱ ἐν λόγω τύποι χασκογελοῦσαν μέ τόν φόβο κάποιων γυναικῶν πού, κατά τήν προσπάθειά τους νά «ἀποβιβασθοῦν» παραπατοῦσαν. Κάποιες ἔβγαζαν καί παροξύτονες τσιρίδες. Καί οἱ «τσιρολεμέδες» ἔκαναν χάζι καί τούς πετοῦσαν περιπαικτικές φράσεις.Καί ξαφνικά τό «τοπίο» ἄλλαξε. Οἱ κυλιόμενες σκάλες ἀνέβαζαν ἄλλου τύπου φορτίο. Στήν ἀρχή φάνηκε ἕνα κόκκινο φέσι, μετά μιά πυκνή χαίτη, ἀκολούθως μιά κεφαλή μέ μύστακα μιά πιθαμή, μιά γκλίτσα ἁπλωτή στή ράχη, φέρμελη χρυσοκέντητη, πουκάμισο λευκό καί στῆθος λάσιο ἀνδρουτσικό, ζώνη πολύθηκη καί φουστανέλλα πολύπτυχη. Καί τέλος κάλτσες μάλλινες λευκές («χολέβες» στήν ποιμενική γλώσσα), μέ ὑστερόγραφο τσαρούχι γυριστό μέ φούντα σάν ἀνθισμένο τριαντάφυλλο.Ὅλοι παρακολουθούσαμε τό θέαμα ἐνεοί, ἄλαλοι, ἔκθαμβοι δηλαδή. Προσωπικά εἶχα τήν αἴσθηση ὅτι ξαναζωντάνεψε τό ᾽21. Οἱ «τσιρολεμέδες» δίπλα μου, νομίζοντας ὅτι τό πράγμα σήκωνε πλάκα, ἀναβόησαν:

– Τί εἶναι αὐτός, ρέ;

Καί ὁ «αὐτός» μέ περιφρονητικό βλέμμα, πού σάν γομολάστιχα τούς ἔσβησε ἀπό προσώπου γῆς, τούς ἀποκρίθηκε ἀγέρωχα:

– Ἕλληνας εἶμαι ᾽ωρέ! Ἐσεῖς τί εἶστε;

Τά κλάσματα ἀνθρώπου δέν μποροῦν νά εἶναι τίποτε. Τό πολύ νά γίνουν «προοδευτικοί» γιά νά ἐξασφαλίσουν – χάρη σέ μιά ταμπέλλα– κάποια θέση στό «βολευτικό» σύστημα, πού –κακῆ τῆ τύχη– καθιερώσαμε, χάρη στήν ἀπόλυτη κυριαρχία τῆς κλίκας καί τῆς συνομοταξίας τῶν περιτριμμάτων, τῶν παρασαρκωμάτων καί τῶν περικαθαρμάτων. Καί πρός ἄρσιν παρεξηγήσεων διευκρινῶ: κάθαρμα ἤ περικάθαρμα εἶναι πᾶν τό ἀποβαλλόμενο ἤ ἀπορριπτόμενο –κυρίως στή θάλασσα– μετά ἀπό θυσία καθαρμοῦ ἤ ἐξαγνισμοῦ, προκειμένου νά ἀποβληθεῖ κάποιο ἄγος.Ὅταν, λοιπόν, τά περικαθάρματα (ἀργότερα ὁ ὅρος πῆρε τή σημασία τοῦ σκουπιδιοῦ) γίνονται καθεστώς, ποῦ νά βρεῖ θέση ὁ Ἕλληνας ὁ αὐθεντικός, ὁ Καραϊσκάκειος ἤ ὁ Μακρυγιαννικός; Ποιός τολμᾶ σήμερα νά μνημονεύσει τά ὀνόματα τοῦ Βελισσαρίου, τοῦ Παπακυριαζῆ, τοῦ Μανωλίδη, τοῦ Ἰατρίδη καί τῶν λοιπῶν εὐάθλων μαχητῶν τῆς ἐθνικῆς ἐποποιίας 1912-1913; Ποιός τολμᾶ νά μιλήσει γιά Ἀλέξανδρο Διάκο, γιά Φριζῆ, Δαβάκη καί Κατσιμῆτρο ἤ γιά τόν ταγματάρχη Κωνσταντῖνο Βερσῆ; Τί ξέρουν γι᾽ αὐτούς ὅλοι αὐτοί οἱ ἀλλοπρόσαλλοι νεαροί πού παριστάνουν τούς ἐπαναστάτες γιά νά γίνουν μετά ἀπό λίγο καρεκλοκράτες, καναλοκράτες, γραφειοκράτες καί διά βίου «κεκράκτες»;Εἶναι πολλά πού μέ πικραίνουν στόν τόπο αὐτό σέ βαθμό τέτοιο πού πρό πενταετίας εἶχα πάρει τήν ἀπόφαση νά φύγω ἔξω ἀπ᾽ ἐδῶ, ὅπου οὐσιαστικά κυριαρχεῖ ὁ «ὀξαποδῶ», καί νά ἐγκατασταθῶ στό Καργκέζε τῆς Κορσικῆς ἤ στό Τόμιντουλ τῆς Σκωτίας. Ἐκεῖ δέν θά αἰσθανόμουν ἐνοχή τό νά λέω ὅτι εἶμαι Ἕλληνας. Σήμερα βλέπω τό ζήτημα διαφορετικά. Μιά τέτοια στάση θά ἦταν λιποταξία. Θά μείνω ἐδῶ καί θά μιλῶ ἤ θά γράφω γιά τούς ὑπέροχους Ἕλληνες τοῦ χθές. Ὄχι ὅτι λείπουν τέτοιοι καί σήμερα. Δέν λείπουν, ἁπλῶς τούς καλύπτουν. Ὅταν οἱ κράκτες καί οἱ κεκράκτες θά μιλοῦν γιά Χατζατζάρηδες, ἐγώ θά μιλάω γιά ἥρωες, χωρίς νά σημαίνει ὅτι θά κρύβω τά ὅποια στίγματα ἤ κρίματα. Οὐδείς ἔπραξε ἔργα μεγάλα καί θαυμαστά ἀκηλίδωτος. Ἀκηδίλωτοι μπορεῖ νά μείνουν ὅσοι δέν ἔπραξαν τίποτε.

Συνεπῶς αὐτοί πού ἀναζητοῦν τό πολιτικό στίγμα μου, ἄς μήν τό ψάχνουν στό παλαιολιθικό διώνυμο «ἀριστερός»- «δεξιός». Τό στίγμα μου προσδιορίζεται ἀπό τή λέξη «Ἕλληνας», ὅσο κι ἄν μοῦ κοστίζει αὐτό. Καί φυσικά Ἕλληνας ὄχι ὅπως τόν προσδιορίζει ὁ Σουρῆς, διότι παντιόθεν ἄχρι γήρατος δουλεύω σάν σκυλί. Φρονῶ ὅτι γιά νά σωθοῦμε χρειάζεται μιά νέα πολιτική πού νά περιέχει ἀγάπη καί πόνο γιά τήν πατρίδα. Χωρίς αἴσθημα πατρίδος ὁ λαός οὐδέν κατορθοῖ. Μπορεῖ νά ἀλαλάζει ἤ νά βελάζει, ἀλλά θά μεταιοπονεῖ. Σήμερα ἐνεργοῦμε, πολίτες καί πολιτικοί, σάν νά ἔχουμε τήν ἐπιθυμία τοῦ θανάτου. Εἰλικρινά, θά ἤμουν εὐτυχής ἄν ἔβλεπα κάποια στιγμή ἕναν ἀρειμάνιο πολιτικό (κι ἄς μή φοράει φουστανέλλα) νά βροντοφωνάζει:

– Ἕλληνας, εἶμαι, ᾽ωρέ...».

Γιά νά πάψει ἡ λέξη Ἑλλάς νά συντάσσεται μέ τήν ντροπή...