Το 1001ο πλοιάριο της βασίλισσας

 

1000 πλοιάρια μὲ 20.000 ἐπιβάτες πραγματοποίησαν τὴν Κυριακὴ 3 Ἰουνίου φαντασμαγορικὴ παρέλαση στὸν ποταμὸ Τάμεση στὸ Λονδίνο στὰ πλαίσια τῶν ἐκδηλώσεων γιὰ τὴ διαμαντένια ἐπέτειο τῆς βασίλισσας Ἐλισάβετ, γιὰ τὴ συμπλήρωση δηλαδὴ 60 χρόνων της στὸ θρόνο τῆς Ἀγγλίας.

Ἡ Βασίλισσα, 86 ἐτῶν σήμερα, τέτοιες μέρες τὸ 1952 εἶχε ἀνεβεῖ στὸ θρόνο τῆς μεγάλης -τότε- Βρεττανικῆς αὐτοκρατορίας σὲ ἡλικία μόλις 26 ἐτῶν.

Ὅταν ἡ παρέλαση τέλειωσε καὶ ἔπεσε τὸ σκοτάδι, ἐμφανίστηκε – παραβολικὰ μιλάμε – τὸ τελευταῖο, 1001ο πλοιάριο. Εἶχε παράξενο κατάρτι: Μιὰ ἀγχόνη (κρεμάλα) καὶ στὸ πλάι του ἕνα ὄνομα: *_ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ!*_

Τὸ γνωρίζει αὐτὸ τὸ πλοιάριο ἡ μεγάλη βασίλισσα τῆς Ἀγγλίας. Ἔχει στοιχειώσει στὸν ὕπνο της, διότι τῆς θυμίζει τὴν παγωμένη ἄρνησή της, τότε στὸν 5ο χρόνο τῆς βασιλείας της, τὴν ἄρνησή της νὰ δώσει χάρη στὸν 19άχρονο ἀγωνιστὴ τῆς ΕΟΚΑ Εὐαγόρα Παλληκαρίδη, τὴν ὥρα ποὺ τὴν ἱκέτευε γι᾿ αὐτὸ ὅλος ὁ πολιτισμένος κόσμος.

Εἶχε μείνει ψυχρὴ καὶ ἀσυγκίνητη καὶ τὸν προηγούμενο χρόνο στὶς ἐκκλήσεις τῶν γονιῶν καὶ ἄλλων ἐκτελεσθέντων ἀγωνιστῶν... ἔμεινε παγωμένη καὶ ἀδιάφορη, αὐτὴ ποὺ ἀναγνωρίζεται καὶ ἀρχηγὸς τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας, καὶ γιὰ τὸν νεαρότερο ἀπ᾿ ὅλους, τὸν Εὐαγόρα.

Ὁ νεαρὸς ἥρωας λίγες ὧρες πρὶν κρεμαστεῖ ἔγραψε στὴν ἀδελφή του: «Ὥρα 7.30΄ μ.μ.. Ἡ πιὸ ὄμορφη μέρα τῆς ζωῆς μου. Ἡ πιὸ ὄμορφη ὥρα. Μὴ ρωτᾶτε γιατί». Καὶ τὰ μεσάνυχτα τῆς 13ης πρὸς 14η Μαρτίου τοῦ 1957 βάδισε ἀτρόμητος στὴν ἀγχόνη ποὺ εἶχε στήσει ὁ αἱμοσταγὴς στρατάρχης τῆς Ἀγγλίας Χάρτιγκ. Βάδισε ψάλλοντας τὸν Ἐθνικὸ Ὕμνο τῆς Ἑλλάδος καὶ ἐνθρονίστηκε στὸν αἰώνιο δοξασμένο θρόνο τῶν καρδιῶν ὅλων τῶν Ἑλλήνων καὶ ὅλων τῶν ἡρώων τῆς γῆς.

Ἡ βασίλισσα τῆς Ἀγγλίας ἂς ζήσει ἀκόμα πολύ. Ἂς γιορτάσει κι ἄλλο ἰωβηλαῖο, ἂς τὸ ποῦμε «χρυσαδαμάντινο»... ὅμως...

Ὅμως κάποια στιγμὴ καὶ ἐκείνη θὰ καταλήξει στὸ μοναδικὸ «θρόνο» κάθε ἀνθρώπου: Στὰ δυὸ μέτρα χώμα τοῦ τάφου. Καὶ θὰ παρουσιαστεῖ τότε μπροστὰ στὸ θρόνο τοῦ Κριτοῦ τῶν πάντων, γιὰ νὰ δώσει λόγο γιὰ τὰ ἔργα της...

Ἐμεῖς τῆς εὐχόμαστε, πρὶν μεταβεῖ ἀπὸ τὸν ψεύτικο θρόνο της στὸ θρόνο τοῦ Κριτοῦ, νὰ βρεῖ τὸ θάρρος νὰ ἐπισκεφθεῖ ταπεινὰ τὰ «Φυλακισμένα Μνήματα» τῶν τότε κεντρικῶν φυλακῶν τῆς Λευκωσίας καὶ γονατιστὴ νὰ ζητήσει συγγνώμη ἀπὸ τὸν ἥρωα μαθητὴ καὶ ὅλους τοὺς ἄλλους ἀγωνιστές... Αὐτὸ θὰ ἐλάφρυνε τὸ βάρος τῆς ψυχῆς της. 

Περιοδικό «Ο ΣΩΤΗΡ» 1.7.2012 

anastasiosk

Ιμια : Η Ελληνοτουρκική Κρίση «Σταθμός» για το αφήγημα της «Γαλάζιας Πατρίδας»

 

 

Ίμια 26 χρόνια μετά … Η Ελληνοτουρκική κρίση των 13 ημερών, σε δύο φάσεις, που κορυφώθηκε τα ξημερώματα της 31ης Ιανουαρίου του 1996 και άνοιξε το δρόμο για την καθιέρωση από την Τουρκία της ατζέντας των «Γκρίζων Ζωνών στο Αιγαίο» , ως υπόβαση του εποικοδομήματος για το αφήγημα της «Γαλάζιας Πατρίδας» και της αμφισβήτησης κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων των Ελληνικών θαλάσσιων ζωνών και του εθνικού εναέριου χώρου.

Ο ρόλος των ΗΠΑ και το αποτύπωμα των proxy καταστάσεων στην Ανατολική Μεσόγειο, με φόντο το μεγάλο κάδρο των εντάσεων στις Αμερικανο- Ρωσικές σχέσεις , την Ουκρανία, την Ευρασία και τα Βαλκάνια.

- Γνωστές και άγνωστες πτυχές της κρίσης και η λιγότερο γνωστή επιχείρηση της ίδιες μέρες στον Έβρο , με το αναπάντεχο στρατηγικό πλεονέκτημα της Ελλάδας …

Ίμια 26 χρόνια μετά Το πολιτικό και διπλωματικό χάος την περίοδο 1994-1996 και η κρίση των Ιμίων που ανέδειξε τα ελλείμματα του Ελληνικού κράτους. Έχουν αυτά τα ελλείμματα δυστυχώς θεραπευτεί, στο πολιτικό επίπεδο; Υπάρχει αντίληψη λειτουργίας κρατικών επιτελείων και στρατηγικής αποτροπής ;

Ίμια 26 χρόνια μετά , γιατί δεν οδηγηθήκαμε τυχαία εκεί , τι προηγήθηκε στις δεκαετίες 70-80 και πως φτάσαμε από την στοιχειώδη έστω αποτροπή με κορύφωση την κρίση του 1987 , να έχουμε Νταβός, χαλαρή αντίδραση στον Τουρκικό αναθεωρητισμό, ατονία στο casus belli και το 1996 τα Ίμια ως αφετηρία διεύρυνσης του τουρκικού αναθεωρητισμού. Το δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου και η Κύπρος , τι συνέβη γιατί ατόνησε και γιατί σήμερα επανέρχεται στο προσκήνιο μετά τις τελευταίες εξελίξεις σε Κυπριακό, Eastmed και εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Ίμια 26 χρόνια μετά Τι άλλαξε, τι μάθαμε και με ποιες αντιλήψεις πορευόμαστε σε έναν πολυπολικό κόσμο με τεκτονικές γεωπολιτικές αλλαγές στις οποίες η Τουρκία προβάλλει τις αναθεωρητικές της επιδιώξεις στο πεδίο , με στρατηγική βάθους και άμεσης εμπλοκής στο ρευστό αυτό περιβάλλον Τι πρέπει να προσέξει η Ελλάδα και πως πρέπει να λειτουργήσει στρατηγικά σε ένα τοπίο με συνεχείς αναδιαμορφώσεις .

Στην εκπομπή παρεμβαίνουν και καταθέτουν την οπτική τους :

 - Ο Παναγιώτης Ήφαιστος Ομότιμος Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων – Στρατηγικών Σπουδών, στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών

 - Ο Μανούσος Παραγιουδάκης Στρατηγός ε.α / Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ

 - Ο Κοσμάς Χρηστίδης Ναύαρχος ε.α / Επίτιμος Αρχηγός Γ. Ε. Ν.

- Ο Κωνσταντίνος Γρίβας Καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών, στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκων Γεωγραφία της Ασφάλειας στην ευρύτερη Μέση Ανατολή στο ΕΚΠΑ

- Ο Διονύσης Τσιριγώτης Επίκουρος Καθηγητής Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας, Διεθνών Σχέσεων & Διπλωματίας, στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς

Και ο Σάββας Καλεντερίδης Γεωπολιτικός – Στρατιωτικός Αναλυτής , επικεφαλής του «Ινφογνώμων»

Στην εκπομπή παρατίθεται σπάνιο οπτικοακουστικό ντοκουμέντο από την αποκαλυπτική μαρτυρία του Ναυάρχου ε.α Χρήστου Λυμπέρη, που ως τότε Αρχηγός ΓΕΕΘΑ , διαχειρίστηκε στρατιωτικά την κρίση των Ιμίων , για το ρόλο πολιτικών , διπλωματικών διαβουλεύσεων και των ΗΠΑ

. Πως περιγράφει άγνωστες πτυχές στο ευρύ κοινό για τα Ίμια και την πολιτικο-στρατιωτική διαχείριση της Κρίσης …

"ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ" με τον Γιώργο Σαχίνη

 📺 Στην ΚΡΗΤΗ TV

ΙΜΙΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!

 

Πώς το καθεστώς Χότζα εξόντωσε τον ανθό των Βορειοηπειρωτών

 

Τον Δεκέμβριο 1945, ένα χρόνο αφού είχε καταλάβει μέσω αμφισβητούμενης διαδικασίας την διακυβέρνηση της Αλβανίας ο Ενβέρ Χότζα και το Κομμουνιστικό Κόμμα, επιδιώκοντας την αναγνώριση του κράτους με βάση τις απαιτήσεις Άγγλων και Αμερικάνων, προχώρησε στη διενέργεια “εκλογών”. Προφανώς άλλες εκλογές εννοούσαν οι Βρετανοί, που είχαν πλουσιοπάροχα υποστηρίξει το κίνημά του και τις ένοπλες δυνάμεις του στο πλαίσιο του αντι-ναζιστικού αγώνα και άλλες οι εκλογές που διεξήγαγε το καθεστώς Χότζα.

Εκείνος ακολούθησε ένα πιο βολικό πρότυπο δεδομένου ότι είχε ήδη βρει λιμάνι να αράξει: τη Σοβιετική Ένωση και ειδικότερα το Γιουγκοσλαβικό Κομμουνιστικό Κόμμα υπό τον Γιοσίπ Μπροζ Τίτο. Η “Βουλή” που προέκυψε συγκλήθηκε τέτοιες μέρες, 11 Γενάρη 1946. Ανακήρυξε την Αλβανία Λαϊκή Δημοκρατία και “εξουσιοδότησε” τις ειδικές δυνάμεις της “δικτατορίας του προλεταριάτου” να ασχοληθούν με όσους είχαν ρίξει τις μπίλιες στο μαύρο κουτί. Η παγίωση του κομμουνιστικού καθεστώτος προϋπέθετε την πειθάρχηση των “αντικομμουνιστικών μειονοτήτων” που σε μεγάλο βαθμό αποτελούνταν από μέλη των εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων.

Η περίπτωση του ιερέα Αλέξανδρου Λίπε, από το Καλούδι της Πρεμετής, δεν είναι η μοναδική στην Βόρειο Ήπειρο που Έλληνες δολοφονήθηκαν προκειμένου να διαμορφωθεί το απαραίτητο ψυχολογικό κλίμα υποταγής στο καθεστώς Χότζα. Ως εμβληματική αναφέρεται η περιοχή της Χιμάρας για τη γενναία αντίστασή της στις εκλογές-δημοψήφισμα του 1945. Ανάλογα συμπεριφέρθηκαν και οι Ορθόδοξοι ελληνικών φρονημάτων στην Πρεμετή, την Κορυτσά, το Αργυρόκαστρο.

Αμέσως μετά έπιασαν δουλειά τα όργανα δίωξης που με συνοπτικές διαδικασίες οδήγησαν στο εκτελεστικό απόσπασμα, σε πολυετείς φυλακίσεις και εξορίες δεκάδες και εκατοντάδες. Διώχθηκαν κληρικοί,  δάσκαλοι και άλλες προσωπικότητες με φυσική ηγετική φυσιογνωμία, που είχαν ιδιαίτερη επιρροή στις τοπικές κοινωνίες και που είχαν εκδηλώσει τη χαρά τους κατά τη νικηφόρα έλευση του ελληνικού στρατού στο νότια Αλβανία, όταν πολεμούσε τον ιταλικό φασισμό.

Πογκρόμ από το καθεστώς Χότζα

Επελέγησαν ως θύματα, επίσης, έμποροι και ιδιοκτήτες κάποιας περιουσίας, ώστε να εμπεδώνεται και η ρητορική περί ταξικής πάλης. Χάνονταν έτσι τα ίχνη ότι ο λόγος της εξολόθρευσης ήταν η ομοιογενοποίηση στην αλβανική ταυτότητα και η στεγανοποίηση της παραμεθορίου με την Ελλάδα. Πολλοί Έλληνες των περιοχών είχαν ήδη εγκαταλείψει τα πάτρια και είχαν διαφύγει στην Ελλάδα.

Τα νούμερα όσων έφυγαν εκείνη την σκοτεινή περίοδο, των δολοφονημένων χωρίς δίκη ή με συνοπτικές διαδικασίες στα στρατιωτικά δικαστήρια, των εκτοπισμένων, αυτών που πέθαναν στις φυλακές ή τις κακουχίες στην εξορία είναι συγκλονιστικά. Και δυστυχώς δεν υπάρχει ειδική καταγραφή. Όλα τα παραπάνω, σε συνδυασμό με τα όσα εις βάρος του ελληνικού πληθυσμού στη Βόρειο Ήπειρο είχαν προηγηθεί δύο-τρεις δεκαετίες πριν, για την εγκαθίδρυση του κράτους της Αλβανίας, ουσιαστικά αποτελούν εθνοκάθαρση.

Η απόφαση καταδίκης του κληρικού Αλέξανδρου Λίπε είναι ένα τυποποιημένο κείμενο. Τα μέλη του ειδικού στρατιωτικού δικαστηρίου –σύμφωνα με όλα τα αποδεικτικά στοιχεία– ήταν παντελώς αγράμματοι και ως εκ τούτου δεν μπορούσαν να συντάξουν τέτοιο κείμενο. Εκτελούσαν απλά εντολές. Το περιεχόμενό της καταδικαστικής απόφασης προφανώς δεν είχε ανάγκη ανάλυσης από νομικούς και ποινικολόγους. Το κατηγορητήριο είναι σαφές: συνεργασία με τη “φασιστική” Ελλάδα και ενέργειες υπονόμευσης του λαϊκού καθεστώτος. Συνεργοί δε του ιερέα ήταν κι άλλοι Έλληνες της περιοχής.

Εκτελέσεις και διώξεις Ελλήνων

Ανάλογες διαδικασίες και καταδικαστικές αποφάσεις μπορεί οι ιστορικός ερευνητής να βρει δεκάδες. Όχι μόνο εκείνη την ταραχώδη περίοδο, αλλά και στη συνέχεια, έως ακόμη και την πτώση του καθεστώτος. Η εθνική ταυτότητα του Έλληνα αποτελούσε από μόνη της στοιχείο κατηγορίας οσάκις το Κόμμα την χρειάζονταν. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η στυγνότητα με την οποία αθώοι οδηγούνταν στο εκτελεστικό απόσπασμα. Παραμένει δε άγνωστο το σημείο όπου οι άνθρωποι αυτοί εκτελέστηκαν ή κηδεύτηκαν. Στην πρακτική του καθεστώτος ήταν να μην παραδίδει τη σωρό στην οικογένεια για ταφή και για τα λειτουργικά της τιμής και μνημόνευσης.

Καθώς ακόμη εκείνα τα χρόνια η Εκκλησία και εν γένει οι θρησκευτικές κοινότητες στην Αλβανία δεν είχαν τεθεί τυπικά εκτός νόμου, αξίζει προσοχής το γεγονός ότι οι κληρικοί που συλλαμβάνονταν και καταδικάζονταν, κατηγορούνταν σαν πράκτορες της Ελλάδας. Και τι που η Ελλάς τότε σπαράζονταν από την εμφύλια σύγκρουση… Η κατηγορία αποκαλύπτει τον πραγματικό σκοπό των διώξεων. Ήταν η τρομοκράτηση και η εμπέδωση στις μάζες ότι η Ελλάδα ήταν εχθρικό κράτος. Τούτο δεν αφορούσε μόνο το γεγονός ότι Ελλάδα και Αλβανία είχαν καταταχθεί σε αντίπαλα στρατόπεδα. Η ιστορία των ελληνοαλβανικών σχέσεων πριν το 1944-45 και μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος αποδεικνύει ότι άλλες ήταν οι πραγματικές αιτίες.

Ας επανέλθουμε, όμως, στην “δίκη” και καταδίκη του ιερέα Αλέξανδρου Λίπε και ακόμη 25 ιερωμένων της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Το σημείωμα στο τέλος της απόφασης έχει ιδιαίτερη σημασία: Συνελήφθη στις 9.2.1946. Ετών 46. Μαζί του συλληφθέντες και καταδικασθέντες ακόμη επτά Έλληνες από την περιοχή της Πρεμετής: Οι Νούλης Οικονόμου, Πάνος Βασίλης, Πετράκης Πόπλης, Ηλίας Αγγέλης, Σταύρος Γιωβανλάρης, Σωτήρης Κόλιας, Κώτσος Κάγιος. «Δια του τηλεγραφήματος αρ. 08-53 της ημερομηνίας 4/7/1946 του Ανώτερου Στρατιωτικού Δικαστηρίου ενεκρίθη η καταδίκη εις θάνατον του πατρός Άλεξ Λίπε εκ της Επαρχίας Πρεμετής, εκτελέστηκε με τουφεκισμό τη νύκτα της ημερομηνίας 4/VII/1946, ώρα 9:21. Αργυρόκαστρο, στις 5/VII/1946. O Γραμματέας».

Με την χρηματοδότηση κυρίως της ΕΕ και εκπληρώνοντας απαιτήσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης, σήμερα στην Αλβανία λειτουργεί Επιτροπή με σκοπό την Εξεύρεση Αγνοουμένων από τις διώξεις του καθεστώτος Χότζα. Είναι προφανές ότι, για την Ελληνική Εθνική Μειονότητα η συμμετοχή για την ολοκλήρωση του έργου της Επιτροπής, δεν έχει απλά συμβολική αξία.

Πώς το καθεστώς Χότζα εξόντωσε τον ανθό των Βορειοηπειρωτών - slpress.gr

“και ταύτα δει ποιείν κακείνα μη αφιέναι”

 

Μία από τις σημαντικότερες εκφράσεις ευγνωμοσύνης προς τους ήρωες της πατρίδος μας, που πολέμησαν γενναία εναντίον των κατακτητών, τραυματίστηκαν ή και έχυσαν το αίμα τους στα πεδία των μαχών, είναι και οι παρελάσεις στις Εθνικές μας επετείους. Πρόκειται για παρελάσεις μαθητών, στρατιωτών, πολιτιστικών συλλόγων και άλλων φορέων, που σκοπό έχουν να λειτουργούν ως υπόμνηση, προς τις νέες γενιές, της θυσίας των προγόνων μας για  την απελευθέρωση της πατρίδος μας.

          Ας μην στεκόμαστε υποτιμητικά σε τέτοια γεγονότα και ας μην απαξιώνουμε την σημασία τους. Η αναγνώριση της θυσίας των προγόνων μας, δεν πρέπει να μένει καταγεγραμμένη μόνο στα βιβλία της ιστορίας και στις αίθουσες διδασκαλίες. Οφείλουμε οι Νεοέλληνες να τιμούμε τις Εθνικές μας Επετείους με παλλαϊκή συμμετοχή.

          Θεωρούμε απαράδεκτο,ελαφρά τη καρδία, να παίρνονται αποφάσεις ακύρωσης του εορτασμού των Εθνικών μας Επετείων, επικαλούμενοι διάφορες προφάσεις, είτε εθνικού πένθους είτε συνωστισμού λόγω πανδημίας. Αντιλαμβανόμαστε την κρισιμότητα των καταστάσεων. Δεν αμφισβητεί κανείς ότι η απειλή είναι πραγματική και δυστυχώς ασύμμετρη. Όμως, ας υπάρχει μία ενιαία θέση και στάση απέναντι στα φαινόμενο συνωστισμού. Δεν μπορούν οι παρελάσεις να θεωρούνται επικίνδυνες για τη διάδοση του κορωνοϊού, ενώ οι παρελάσεις ομοφυλοφίλων ή οι κηδείες επιφανών προσώπων να αντιμετωπίζονται διαφορετικά. Ας μην εφαρμόζουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά, γιατί πληγώνεται η ευαισθησία του ελληνικού λαού.

          “ΘΕΟΦΙΛΟΣ”, τ. 3

Εις μνήμην Παύλου Μελά

Του Δημήτρη Ι. Παπαδημόπουλου, Δικηγόρου, Δημ. Συμβούλου Ελασσόνας.

Συμπληρώνονται σήμερα, 13 Οκτωβρίου 2021, 117 χρόνια, από την απώλεια μίας ηρωϊκής μορφής, που στέκει πέρα από το χρόνο και το χώρο, που συμπυκνώνει στην ύπαρξή της, την αυταπάρνηση του Λεωνίδα, την ευγένεια του Αχιλλέα, τη λεβεντιά των αγωνιστών του 1821, την αγάπη του Χριστού, την τρυφερότητα του υπέροχου συζύγου και πατέρα, μα πάνω απ’ όλα την αφοσίωση στο όραμα της ελεύθερης Μακεδονίας και της ενωμένης Ελλάδας. Του Παύλου Μελά! Του παλικαριού που πρόσφερε την αλκή της νιότης του και την ίδια τη ζωή του με ενθουσιασμό και υπερηφάνεια σ’ αυτό που λέγεται μητέρα πατρίδα.

Από παιδί, ΄΄πάντα πρόθυμος να ΄΄βοηθάει τ’ αδέλφια του, να παραχωρεί τη θέση του, το καλύτερο μερίδιο του φαγητού. Δίνει ό,τι έχει και παίρνει επάνω του τις μικροαγγαρείες και τα βαρετά καθήκοντα΄΄. ΄΄Στο σχολείο γίνεται θηρίο, όταν τυχαίνει να τυραννά ή να κτυπά κανένας μεγάλος μαθητής έναν μικρότερο ή πιο αδύναμο. Ορμά τότε και τα βάζει μαζί του, χωρίς να λογαριάσει τίποτε. Κάποτε –αναζητώντας τον πατέρα του - κατεβαίνει στο υπόγειο του σπιτιού του ΄΄και βρίσκεται μπροστά σε αραδιασμένα τουφέκια πολλά και σε ξύλινες κάσες΄΄. Είναι όπλα που θα σταλούν στους επαναστάτες αδελφούς μας Κρητικούς, του εξηγεί ο πατέρας του, που του εμφυσά την αγάπη προς την πατρίδα. Κι εκείνος φυλάγει το μυστικό μέσ’ την καρδιά του.

Οι Βούλγαροι, με απαρχή το Βουλγαρικό Σχίσμα από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και την ίδρυση της Βουλγαρικής Εξαρχίας, ήγειραν διεκδικήσεις επί της Μακεδονικής γης, κυρίως από το 1870. Ο Μακεδονικός Ελληνισμός υπέφερε πολλά σε ανθρώπινες θυσίες και περιουσιακά αγαθά. Από το 1895 και μετά, ένοπλες βουλγαρικές συμμορίες που ονομάστηκαν ΄΄κομιτατζήδες΄΄, με την ανοχή των τοπικών τουρκικών αρχών, υπέβαλαν σε απερίγραπτα βασανιστήρια τον Ελληνικό πληθυσμό της Μακεδονίας. Έκλεβαν, βίαζαν, δολοφονούσαν αθώους, άνδρες, γυναίκες, ιερείς, ιατρούς, δασκάλους, έκαιγαν ναούς, τρομοκρατούσαν, πλημμύριζαν στο αίμα τα άγια χώματα. Απώτερος σκοπός τους να ΄΄πείσουν΄΄ τις Μεγάλες Δυνάμεις, ότι εκεί –δήθεν- υπήρχε ένας αμιγής βουλγαρικός πληθυσμός και ότι η γη τούς ανήκει, ενώ στην πραγματικότητα επεδίωκαν να επεκτείνουν τα γεωγραφικά όρια του κράτους τους και να επιτύχουν διέξοδο στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο θάλασσα.

Στη δράση τους αντιστάθηκαν οι Μακεδονομάχοι, ελληνικά ένοπλα ανταρτικά σώματα.

Ο Παύλος Μελάς, έχει προ πολλού αποφοιτήσει από τη Σχολή Ευελπίδων, που ίδρυσε ο μέγιστος Ιωάννης Καποδίστριας. Για τον γενναίο αξιωματικό, η ιδέα της ελευθερίας της Πατρίδος ήταν σκοπός ζωής, ήταν καθήκον. Χρέος για τον τόπο και τον πλησίον. ΄΄…Έγινα όργανο δυνάμεως πολύ  μεγάλης…και με ωθεί διαρκώς προς την Μακεδονίαν…΄΄, ομολογώντας μ’ αυτόν τον τρόπο ότι, δάκτυλος Θεού τον καθοδηγούσε.

 Και τον Αύγουστο του 1904 αφήνει τα πάντα. Σαλόνια, πλούτη, σύζυγο και δύο παιδιά. Κι ανηφορίζει στην Καστοριά για να οργανώσει τα Μακεδονόπουλα και να τα μεταβάλει σε Μακεδονομάχους ήρωες. Πριν αναλάβει δράση, μεταλαμβάνει των Αχράντων Μυστηρίων. ΄΄ …Ουδέποτε με τόσην κατάνυξιν μετέλαβα.΄΄ και έχει το νου του στραμμένο προς τη θυσία του Χριστού και προς το μέγεθος της αποστολής Εκείνου, ευχόμενος να του σταθεί συμπαραστάτης.

 Με το ψευδώνυμο Μίκης Ζέζας, απ’ όπου περνά, σκορπά τον τρόμο στους εχθρούς της πατρίδας, φέρνει τον άνεμο της νίκης ενισχύοντας ηθικά και υλικά τους κατατρεγμένους και καταπιεσμένους Έλληνες, οργανώνοντάς τους και διδάσκοντάς τους, με πληγές στα πόδια και σ’ όλο του το σώμα και αγωνία στην ψυχή για την έκβαση της αποστολής του. Αυτό μονάχα έχει στο μυαλό του και το εξομολογείται με επιστολές στη γυναίκα του Ναταλία Δραγούμη, που υπεραγαπά: ΄΄Χαίρε, αγάπη μου, μη με σκέπτεσαι πλέον εμένα, αλλ’ ευχήσου δια την επιτυχίαν της αγίας αποστολής μας. Φίλησε την μητέρα μου και τους αδελφούς μου, ως επίσης όλην την αγίαν ελληνικήν και χριστιανικήν οικογένειάν σου…Τα παιδιά φιλώ και ευλογώ΄΄.

Οι Βούλγαροι φοβούνται να τον αντιμετωπίσουν, τον παραδίδουν στα καταδιωκτικά αποσπάσματα του τούρκου κατακτητή. Στις 13 Οκτωβρίου 1904, στη Στάτιστα, ένας πυροβολισμός ακούστηκε. Και γύρισε ο Παύλος πίσω λέγοντας: ΄΄Στη μέση με πήρε παιδιά΄΄. Φώναξε τον Πύρζα, το συμπολεμιστή του. Έβγαλε το σταυρό του απ’ το λαιμό και είπε: ΄΄Τον σταυρό να τον δώσεις στην γυναίκα μου και το τουφέκι, του Μίκη (του γιού του) και να τους πεις, ότι το καθήκον μου έκαμα΄΄. Έβγαλε τις φωτογραφίες των παιδιών του και ξεζώθηκε, και φάνηκαν τα αίματα. Σε λίγο ξεψύχησε. Ξεψύχησε το παλικάρι. Που αγωνίσθηκε υπέρ σωτηρίας της Πατρίδος. Που κρατούσε την αγία παρακαταθήκη της φιλοπατρίας. Που εγεννήθη ισχυρός εν πολέμω, δια της Πίστεως. Που η ανδρεία του εβεβαίωνε την Πίστη του, η δε Πίστη του συμπλήρωνε την ανδρεία του.

Ας σκύψουμε όλοι εμείς κι ας ψάξουμε για τα ίχνη που άφησε στους χώρους από όπου πέρασε. Προσκύνημα και αναβάπτισμα εθνικό. Ας ξεχωρίσουμε την προσφορά από τον καιροσκοπισμό, τη θυσία από τον υπολογισμό. Κι ας ξαναθυμηθούμε τις τελευταίες του λέξεις, που τις διαποτίζει απεριόριστο μεγαλείο και αποτελούν παρακαταθήκη και κληρονομιά, όχι μόνο στους δικούς του ανθρώπους αλλά στο έθνος ολόκληρο, όταν λαβωμένος θανάσιμα λέει στο φίλο και συναγωνιστή του τον Πύρζα: ΄΄Τον σταυρό μου να τον δώσεις στη γυναίκα μου και το τουφέκι, του Μίκη (του γιού του). Και να τους πεις, ότι το καθήκον μου έκαμα΄΄.

Κουβέντα από χείλη παγωμένα από την πνοή του θανάτου, που τα λέει όλα, τα συμβολίζει όλα.

ακτινες

Ἐθνικός Εὐεργέτης γιά παράσημο: 23 ἑκ. εὐρώ καί 60 ἀποβατικά στίς Ἔνοπλες Δυνάμεις!

 

 (estianews.gr) 

O νεώτερος βετεράνος τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Ἰάκωβος Τσούνης διαθέτει ὅλη τήν κινητή καί ἀκίνητη περιουσία του στό Στράτευμα

ΑΠΟΔΕΚΤΗΣ μιᾶς ἐπιστολῆς, ἡ ἀνάγνωσις τῆς ὁποίας τοῦ ἐπεφύλασσε μεγάλη ἔκπληξη καί ζωηρή συγκίνηση, ὑπῆρξε χθές ὁ διευθυντής τῆς «Ἑστίας» Μανώλης Κοττάκης. Ἀποστολεύς της ἦτο ὁ ἀπόγονος τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ 1821 Λιονταίων καί Πετμεζαίων, νεώτερος ἐν ζωῇ βετεράνος τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (πλαστογράφησε τήν ταυτότητά του σέ ἡλικία 16 ἐτῶν γιά νά σπεύσει στό ἀλβανικό μέτωπο), διακεκριμένος ἐπιχειρηματίας καί ἐφοπλιστής: Ὁ 97χρονος σήμερα, συνδρομητής τῆς «Ἑστίας» κύριος Ἰάκωβος Τσούνης. Ὁ υἱός ἑνός ἐντίμου δασάρχου δημοσίου ὑπαλλήλου, γεννηθείς ἐν Πάτραις τό 1925, τό δέκατο τρίτο τέκνο μιᾶς πολυτέκνου οἰκογενείας.

Ὁ ἄνθρωπος πού μεγάλωσε μέ πατρικές νουθεσίες τοῦ τύπου «νά μήν ξεχνᾶς τίς ρίζες σου», «νά μάθεις νά ντρέπεσαι», «τά λεφτά πού ἔχεις δέν σοῦ ἀνήκουν». Ὁ φάκελος πού ἐνεχείρισε στόν Διευθυντή τῆς «Ἑστίας» ἀγγελιαφόρος τοῦ ἀποστολέως κυρίου Τσούνη περιεῖχε:

1. Μία προσωπική ἐπιστολή στόν Διευθυντή τῆς «Ἑστίας» μέ τήν ὁποία, πέρα τῶν ἐπαίνων του γιά τήν ποιότητα τῆς ἐφημερίδος, τόν ἐνημέρωνε γιά τά συνημμένα ἔγγραφα πρός τόν ΑΓΕΕΘΑ Κωνσταντῖνο Φλῶρο, στά ὁποῖα περιγράφει ἐν ὀλίγοις τήν ἐπιθυμία του νά διαθέσει τό ὑπόλοιπον τῆς κινητῆς καί τῆς ἀκίνητης περιουσίας του στίς Ἔνοπλες Δυνάμεις. «Αὐτή εἶναι ἡ τελευταία ἐπιθυμία μου, νά φύγω ξυπόλητος ἀπό τήν ζωήν, ὅπως ξεκίνησα στήν ἀρχήν… πεινώντας, τῆς σταδιοδρομίας του» σημειώνει συγκινητικά ὁ κύριος Τσούνης πού ὑπογράφει ὡς «ἕνας μικρός καί ἀσήμαντος ἀνθρωπάκος ἀλλά γνήσιος ἀπόγονος τῶν πολεμιστῶν τοῦ 1821.»

2. Προσωπική ἐπιστολή –παρακαταθήκη τοῦ ἰδίου πρός τούς Ἕλληνες καί τίς Ἑλληνίδες, τήν δημοσιεύουμε σέ παρακείμενη στήλη, μέ τήν ὁποία τονίζει ὅτι ἡ ἐλευθερία πού κερδίσαμε μέ κάθε κόστος ἦταν «δευτέρας κατηγορίας» γιατί «ἀκολουθοῦμε τήν ἀσυδοσία ὡς ἐλευθερία» καί ὡς «Ἐλευθερία Ἑλλήνων Πολιορκημένων».

3. Ἕνα συνοδευτικό σημείωμα μέ τά ποσά καί τούς ἐξοπλισμούς πού δώρισε ὁ κύριος Τσούνης τήν τελευταία εἰκοσαετία στίς «Ἅγιες» ὅπως τίς ἀποκαλεῖ Ἔνοπλες Δυνάμεις. Ὅταν τόν περασμένο Ἰούνιο ἡ «Ἑστία» ἐνημερώθηκε γιά τό ἀστρονομικό ποσόν ἀπό τόν Ὑπουργό Νῖκο Παναγιωτόπουλο, τόν ὑφυπουργό Ἀλκιβιάδη Στεφανῆ καί τόν ἀρχηγό ΓΕΕΘΑ Κωνσταντῖνο Φλῶρο μετά ἀπό ἐκδήλωση στήν Ἀθηναϊκή Λέσχη, ἄν καί ἐξεπλάγη εὐχάριστα, σεβάσθηκε τά προσωπικά δεδομένα τοῦ δωρητοῦ καί τώρα διαθέτου, καί ἔκανε ἀόριστη ἀναφορά στά μηδενικά τοῦ ποσοῦ. Σήμερα ὅμως, καί παρά τήν παροιμιώδη σεμνότητα αὐτοῦ τοῦ μεγάλου εὐεργέτου, ὁ ὁποῖος οὐδέποτε διεκδίκησε τόν δημόσιο ἔπαινο, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νά τό ἀποκαλύψουμε. Καί γιά νά μάθει ὁ ἑλληνικός λαός ἀπό τί πάστα εἶναι ὁ κύριος Τσούνης πού θεωρεῖ πώς ὅποιος εἶναι Ἕλλην στήν καταγωγή εἶναι «τιτλοῦχος « ἀλλά καί γιά νά καταλάβει –εὐχόμεθα– τμῆμα τῆς ἐπιχειρηματικῆς τάξεώς μας τί σημαίνει ἀθόρυβος εὐεργεσία γιά τό ἔθνος καί ὄχι δημόσιες σχέσεις. Ὁ κύριος Τσούνης δώρισε λοιπόν ὅλα αὐτά τά χρόνια στίς Ἔνοπλες Δυνάμεις ἀπό τήν περιουσία του 23 ἑκατομμύρια εὐρώ! Κοντά 7 δισ. σέ παλαιές δραχμές! Χρήματα πού δέν τοῦ ἐχαρίσθησαν. Ξεκίνησε ὡς ἁπλός ἐκτελωνιστής γιά νά φθάσει νά ἀποκτήσει ἕναν στόλο μέ 13 ἐμπορικά πλοῖα καί νά διαπρέψει στήν ναυτιλία μας. Μέ αὐτά τά ποσά ὁ κύριος Τσούνης προσέφερε:

· 60 ἀποβατικά σκάφη τῆς Ζ ΜΑΚ

· πλήρη ἀνακαίνιση 29 κλινῶν τῆς κλινικῆς 68 τοῦ 401 ΓΣΝΑ

· ἀγορά ἀνταλλακτικῶν διά τά τεθωρακισμένα τῶν ἀκριτικῶν μονάδων τοῦ Ἕβρου

· ἀγορά ὑπερσύγχρονων καμερῶν νυχτερινῆς ὁράσεως

· μεγάλη δωρεά πού προορίζεται γιά τό ἐξοπλιστικό πρόγραμμα

· συνεισφορά στήν ἀποκατάσταση ἱστορικῆς ἐκκλησίας στό Καστελλόριζο

· πλήρη ἀνακαίνιση τοῦ τμήματος ἐπειγόντων περιστατικῶν τοῦ ΓΣΝΑ

· ἀνακαίνιση κλινικῶν 417 Νίμιτς κ.λπ. Τά παραδείγματα εἶναι ἐνδεικτικά.

Γιά τίς πράξεις του αὐτές τοῦ ἔχει ἀπονεμηθεῖ ὁ Πολεμικός Σταυρός Γ΄ τάξεως, ὁ Ἀστέρας Ἀξίας καί Τιμῆς τοῦ Ὑπουργείου Ἀμύνης, ὁ βαθμός τοῦ Ὑποστρατήγου ἐπί τιμῇ μέ ἀπόφαση τῆς Προέδρου τῆς Δημοκρατίας, ὁ χρυσός Λέων τοῦ ἀρχηγείου τοῦ ΝΑΤΟ κ.ἄ. Ἡ «Ἑστία» διερωτᾶται ἄν θά ἔπρεπε νά τοῦ ἀπονεμηθεῖ τό ἀνώτατο Προεδρικό Παράσημο τοῦ Μεγαλοσταύρου τοῦ Σωτῆρος. Ἐν ζωῇ!

4. Σημείωμα τῆς συμβολαιογράφου του Καλλιόπης Μαντζώρου πρός τόν ἀρχηγό ΓΕΕΘΑ μέ τόν ὁποῖο τόν ἐνημερώνει σέ γενικές γραμμές γιά τό περιεχόμενο τῆς διαθήκης του. Ἡ κυρία Μαντζώρου σημειώνει ὅτι «σέ καιρούς ζοφερούς ἡ προσωπικότητα τοῦ ἐθνικοῦ αὐτοῦ εὐεργέτη εἶναι κατά τό Γραφικό τό φῶς ἐν τῷ σκότει καί σκιᾷ καθημένων».

 

5. Ἐπιστολή τοῦ ἰδίου τοῦ κυρίου Τσούνη πρός τόν ἀρχηγό ΓΕΕΘΑ Κωνσταντῖνο Φλῶρο στήν ὁποία ἀφοῦ ἐκφράζει πρός τόν ἴδιο ἀλλά καί πρός τήν πολιτική ἡγεσία, τόν «ἄξιον» Ὑπουργό Νῖκο Παναγιωτόπουλο καί τόν «ἄξιον» ὑφυπουργό Ἀλκιβιάδη Στεφανῆ τήν ἐκτίμησή του, ἐνημερώνει ὅτι «ἡ σύνταξη τῆς δημοσίας διαθήκης μου μέ τήν ὁποία καταλείπω μετά τόν θάνατό μου τό σύνολο τῆς ἀκίνητης περιουσίας στό Γενικό Ἐπιτελεῖο Ἐθνικῆς Ἄμυνας ἔχει ὁλοκληρωθεῖ καί ἔχει ἤδη κατατεθεῖ καί ἀποτελεῖ πραγματικότητα τῶν διαθέσεών μου διά τά περιουσιακά στοιχεῖα γιά τά ὁποῖα πολλάκις ὁμιλήσαμε».

6. Ἰδιαίτερη μνεία πρέπει νά γίνει στήν συνεισφορά τοῦ κυρίου Τσούνη πρός τήν Ὀρθοδοξία καί τήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἀναλαμβάνοντας δαπάναις του τίς ἀνεγέρσεις ναῶν σέ θέρετρα ἀξιωματικῶν, σέ τόπους πού ἔπεσαν ἄνδρες τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων (Ὄθρυς), στήν Ἰαπωνία καί ἐτιμήθη γι’ αὐτό ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, τό Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων, τό Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας, τό Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας, τήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, τήν Ἐκκλησία τῆς Μεγάλης Βρεταννίας κ.ἄ. Ἰδιαίτερη ἀναφορά πρέπει ἐπίσης νά γίνει στήν δημιουργία Μουσείου στήν γενέτειρά του Αἴγιο στό ὁποῖο –ὑπό τήν ἐποπτεία τῆς Μητροπόλεως Αἰγιαλείας– φυλάσσονται μεταξύ ἄλλων κειμήλια τῶν Λιονταίων, τῶν Πετμεζαίων καί τοῦ Παπαφλέσσα. Ἄγνωστη εἶναι, τέλος, ἡ ἔκτασις τοῦ κοινωνικοῦ ἔργου τοῦ κυρίου Τσούνη ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται μιά ζωή δίπλα στόν πάσχοντα ἄνθρωπο.

Ἡ «Ἑστία», ὁ ἐκδότης Ἰωάννης Φιλιππάκης καί ἡ Διεύθυνσίς της μετά ταῦτα ἕνα μόνο μποροῦν νά ποῦν: Ἄξιος τῆς πατρίδος! Ὑποκλινόμεθα στό μεγαλεῖο αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Εὐχόμεθα τό παράδειγμά του νά ἀκολουθήσουν καί οἱ νεώτερες γενιές. Ἐκεῖνος δικαιώνει τό πέρασμά του ἀπό τήν ζωή. Ἐμεῖς νά δοῦμε τώρα!

Η Αγία Σοφία στην υπηρεσία της αλαζονείας και της μισαλλοδοξίας

 

Λαοί και ηγέτες πληρώνουν πάντα τις αμαρτίες τους. Άλλοτε νωρίτερα, άλλοτε αργότερα, πάντα ενεργούνται οι ηθικοί κι πνευματικοί νόμοι και αποκαθιστούν την τάξη.

          Ως λαός, πληρώσαμε και συνεχίζουμε να πληρώνουμε την αρχομανία και τον διχασμό. Οι γείτονές μας βαδίζουν σταθερά και μάλλον ανεπιστρεπτί προς την πληρωμή της αλαζονείας της ύβρεως και της νεμέσεως.

          Για πολλούς, η μετατροπή της εκ νέου σε τέμενος αποτελεί ήττα και πηγή εθνικής και πνευματικής πικρίας. Αντίστοιχα, για τον ηγέτη της Τουρκίας, η μετατροπή αυτή φαίνεται πως αποτελεί όχι απλώς μια απελπισμένη κίνηση συσπειρώσεως μίας και μοναδικής ομάδας του πληθυσμού της χώρας του, των ακραίων φονταμενταλιστών, αλλά και αφορμή προσωπικής του αυτοκαταξίωσης.

          Την περίπτωση του, όπως και όλων των αλαζόνων ηγεμόνων της ιστορίας, έχει περιγράψει με αμείλικτο και ακριβή τρόπο η ελληνική μυθολογία. Όλα τα στοιχεία και όλες οι αναλύσεις αναδεικνύουν τον Ερντογάν ως ανθρώπινη ύπαρξη που εζήλωσε την υπέρβαση των θνητών ορίων του. Έμελλε στην Αγία Σοφία, το σύμβολο αυτό της παγκόσμιας χριστιανοσύνης, να  αποκαλύψει την υπεροψία του νέου “πατέρα των Τούρκων”.

          Ο υπέρλαμπρος αυτός Ναός, που παραμένει υπό κατοχήν έξι  αιώνες και που το καθεστώς του ως μουσείου ούτως η άλλως αποτελεί πηγή πικρίας και περισυλλογή για μας. Η Αγία Σοφία είναι η πρώτη Εκκλησία-Μνημείο της ενωμένης χριστιανοσύνης! Είναι η Μεγάλη Εκκλησία όλων των χριστιανών, φυσική έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου και ο αιώνιος μάρτυρας της Αλήθειας. Ο, κατά φαντασία του, θριαμβευτής ηγέτης της Τουρκίας δεν είναι καν σε θέση να διαπιστώσει πως με την πράξη του αυτή επιβεβαιώνει πως έξι αιώνες μετά την άλωση, ο πολιτισμός  που εκπροσωπεί έχει δείξει μόνον λάφυρα. Δεν αντιλαμβάνεται πως, ουσιαστικά, αναγνωρίζει στον πολιτισμό, που υποτίθεται ότι κατάκτησε, την υπεροχή του έναντι του δικού του.

          Τι ζητούμε, λοιπόν; Ζητούμε και θεωρούμε δίκαιο η Αγία Σοφία να αναγνωρισθεί ως Ορθόδοξος Ναός με Οικουμενική ακτινοβολία. Όπως Οικουμενικό είναι και το Πατριαρχείο μας, στο οποίο δηλώνουμε την αμέριστη συμπαράσταση μας. Τώρα πρέπει να γίνει σεβαστή η βούληση του ιδρυτή: Του Ιουστινιανού. Ο οποίος ήταν Ορθόδοξος Χριστιανός αυτοκράτορας και ανέθεσε στον Ανθέμιο και τον Ισίδωρο να ανεγείρουν τον μεγαλοπρεπή Ναό της του Θεού Σοφίας. Στη συνείδηση όλων των Ορθοδόξων, άπαξ και καθαγιαστεί η Αγία Τράπεζα με λείψανα Αγίων, το οικοδόμημα είναι Χριστιανικός τόπος λατρείας.

          Το να αξιοποιείται ως μουσείο προσωρινά και για τήρηση ισορροπιών, το κατανοούμε. Αλλά το να μετατρέπεται η Αγία Σοφία σε ισλαμικό τέμενος είναι προσβολή. Και για τους Χριστιανούς και για τους Μουσουλμάνους. Διότι και το Ισλάμ έχει περικαλλή τεμένη και δεν χρειάζεται να καταστεί ιστορικούς τόπους άλλων θρησκειών.

          Ακόμη και ο τουρκικός όρος είναι: Ayasofya. Παραδέχονται ότι ο χώρος έχει όνομα. Είναι δυνατόν κάτι το άγιο να μην είναι Χριστιανικό;

          “ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ” φ.47Ο-472

Πατρίδα εἶναι ὁ Παῦλος Μελὰς

 

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιός Δάσκαλος-Κιλκίς

Νυχτώνοντας ἀκούστηκε ἕνας πυροβολισμὸς καὶ ἡ φωνὴ τοῦ Παύλου: «στὴ μέση μὲ πῆρε παιδιά». Μπῆκε στὸ σπίτι καὶ φώναξε τὸν καπετὰν Πύρζα. Ὁ Νίκος Πύρζας ἔτρεξε κοντά του. Ὁ Παῦλος ἔβγαλε ἀπὸ τὸ λαιμὸ του τὸν σταυρὸ ποὺ φοροῦσε πάντοτε καὶ τοῦ λέει: «τὸ σταυρὸ νὰ τὸν δώσεις στὴ γυναίκα μου. Καὶ τὸ ντουφέκι τοῦ Μίκη. Καὶ νὰ τοὺς πεῖς ὅτι ἔκαμα τὸ καθῆκον μου...». Καὶ ζήτησε νὰ τὸν σκοτώσουν τὰ παλικάρια του γιὰ νὰ μὴν τὸν βροῦνε οἱ Τοῦρκοι ζωντανό. Σὲ λίγο ὅμως ξεψύχησε. Ἦταν Τετάρτη 13 Ὀκτωβρίου 1904.

«Καὶ οἱ Ἕλληνες ξύπνησαν», γράφει ὁ Ἴων Δραγούμης, «γιατί ξύπνησαν τώρα μόνο; Ἐπειδὴ εἶναι τυφλοὶ οἱ ἄνθρωποι. Καὶ οἱ περισσότεροι γεννήθηκαν γιὰ νὰ εἶναι μικροί. Σπίθες κοντὲς εἶναι οἱ στιγμὲς ποὺ ξυπνοῦν καὶ νιώθουν τὴ μετριότητα ποὺ βαραίνει ἐπάνω τους… Τέτοια σπίθα τοὺς ἄναψε ὁ Παῦλος Μελάς. Ὅσοι συνηθίζουν νὰ συλλογίζονται, ἂς στοχασθοῦν πόσο μεγαλύτερος ἀπὸ τοὺς ἄλλους Ἕλληνες ἔπρεπε νὰ εἶναι ὁ Παῦλος Μελάς, γιὰ νὰ καταφέρει νὰ τὴν ἀνάψει. Καὶ μὲ τὴν σπίθα ποὺ ἄναψε στὸν καθένα, πολλοὶ ἦταν τυφλοί, ὡς τὸν εἶδαν. Ἔτριψαν τὰ μάτια τους κάπως ξιππασμένοι καὶ εἶπαν μέσα τους, γιατί ντρέπονταν νὰ τὸ διαλαλήσουν: Ὥστε ὑπάρχει Μακεδονία, ἀφοῦ πῆγε ὁ Παῦλος Μελὰς καὶ σκοτώθηκε γι’ αὐτή! Καὶ ἄλλοι συμπέραναν:...

Ὥστε βρίσκονται ἀκόμα, μετὰ τὸ 1897, ἀξιωματικοὶ στὸ στρατὸ καὶ ζωὴ στὸ Ἔθνος!».

Σε καιροὺς σακάτικους σὰν τοὺς τωρινούς, ποὺ μᾶς περιζώνει ἡ χαμέρπεια καὶ πιάνουμε τὶς μύτες μας ἀπὸ τὶς παντοειδεῖς ἀναθυμιάσεις, παρηγοριὰ μονάχη κάτι σὰν ὑποσυνείδητη ὤθηση, εἶναι ἡ ἐνασχόληση μὲ τὴν ἐθνική μας ἱστορία. Ὅπως ἔλεγε θυμόσοφα κάποιος καθηγητής μου στὸ πανεπιστήμιο «ἀφῆστε τὰ ὑποκείμενα καὶ καταπιαστεῖτε μὲ τὰ κείμενα», ἐννοώντας πὼς ἡ ἐντρύφηση μὲ τὴν ἱστορία προσφέρει τὸν ἀναζητούμενο ἀνασασμό. Ἂς μὴν λησμονοῦμε καὶ τὴν πασίγνωστη προγονικὴ ρήση «ὄλβιος ὅστις τῆς ἱστορίας ἔσχεν μάθησιν», εὐτυχὴς ὁ γνώστης τῆς ἱστορίας. Ἡ ἱστορία δίνει στὸν ἄνθρωπο, ποὺ συνηθίζει νὰ σκέφτεται καὶ ὄχι νὰ σκέφτονται ἄλλοι γι’ αὐτόν, ὅπως συμβαίνει στὰ κομματικὰ ποιμνιοστάσια, πολὺ πιὸ βαθύτερη καὶ πλούσια ἐμπειρία, ὥστε νὰ τὸν προετοιμάζει γιὰ κάθε γεγονὸς ἀτομικὸ ἢ καὶ γενικό (του ἔθνους, τῆς ἀνθρωπότητας) καὶ νὰ μὴν καταπλήσσεται γιὰ ὅσα συμβαίνουν. Ὁ ἀνιστόρητος, ὁ ἀμύητος παρουσιάζει ἀντιδράσεις πρωτόγονου στὰ διάφορα γεγονότα τῆς ζωῆς καὶ «πέφτει», ὅπως κοινότοπα λέγεται, «ἀπὸ τὰ σύννεφα». Ὁ ἱστορικὰ μορφωμένος, κατὰ τὸ δυνατόν, δὲν χάσκει ἐνώπιον τῶν «ραγδαίων ἐξελίξεων», ὅπως κάθε βράδυ «τσιρίζουν καὶ κοάζουν» οἱ ὅλο κόρδωμα καὶ ἔπαρση ἐπιβήτορες τῆς ἐξουσίας.

Αφιέρωμα, λοιπὸν τὸ σημερινὸ σημείωμα. Ὄχι, ἁπλῶς καὶ μόνον, ἐπετειακό. Δὲν εἶναι χρέος μνήμης. Εἶναι ἐξαναγκασμὸς μνήμης. Ἀφιέρωμα στὸν ἀητὸ τῆς Μακεδονίας, ποὺ ἔφτασε στὰ «κρημνὰ τῆς ἀρετῆς» (Κάλβος). Ἀρχοντόπουλο ἦταν, μὲ γυναίκα σπουδαία, κόρη τοῦ Δραγούμη, μετέπειτα πρωθυπουργοῦ, μὲ παιδιὰ μικρά, μπροστά του καριέρα καὶ μεγαλεία, ὅμως τάραζε τὰ σπλάχνα του ἡ σωτηρία τῆς Μακεδονίας.

«Ὡς ἀπὸ ἕνα βουνὸν

ὁ ἀετὸς εἰς ἄλλο

πετάει, κι ἐγὼ τὰ δύσκολα

κρημνὰ τῆς ἀρετῆς

οὕτω ἐπιβαίνω»,

γράφει στὶς «Ὠδὲς» του ὁ ὑπέροχος ἐθνικὸς ποιητὴς Κάλβος. Αὐτὸς ἦταν ὁ Παῦλος, «ἀετός», ποὺ ἄφησε τὶς ἀθηναϊκὲς δυσωδίες καὶ τὶς «ἄψογες στάσεις» τοῦ παλαιοκοματισμοῦ καὶ θυσιάστηκε. Θυσία καὶ ὄχι λόγια. Αὐτὸ εἶναι Ὀρθόδοξος Ἕλληνας. Ἔλεγαν τὴν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας ὅταν μία μάνα Ρωμηὰ γεννοῦσε ἀγόρι: «Νὰ σοὺ ζήσει, νὰ γίνει καπετάνιος, νὰ τοῦ γράψουν καὶ τραγούδι». «Μακαρία» ἡ μάνα του, τέτοιος ἦταν ὁ βλαστός της. Καπετάνιος, ὁ Μίκης Ζέζας καὶ τοῦ ἔγραψαν καὶ τραγούδια, ὁ λαὸς τὸν ἔκλαψε, «πάντα χλωρὸ νὰ σειέται τὸ χορτάρι». (Παλαμᾶς).

«Ἕνα πουλάκι ξέβγαινε ἀπ’ τὴ Μακεδονία./ Γιὰ τὴν Ἀθήνα διάβαινε γιὰ τοῦ Μελᾶ τὰ σπίτια./ Δὲν ἐλαλοῦσε σὰν πουλὶ οὐδὲ σὰν ἀηδόνι,/ παρὰ λαλοῦσε καὶ ἔλεγε ἀνθρώπινη κουβέντα:

- Τὸν Παῦλο τὸν ἐβάρεσαν».

Καὶ λαβωμένος «κράζει παλληκάρια» του καὶ τὰ γλυκομιλάει:/ Παιδιά μου, μὴ τρομάζετε, τὸ χάρο μὴ φοβάσθε/ τὰ παλληκάρια τὰ καλὰ /μον’ τὸν Θεὸ φοβοῦνται».

Τὸ ἴδιο ἔλεγε καὶ ὁ Κανάρης: «μόνο τὸν Θεὸ φοβᾶμαι»! (Ὅποιο νεοπαγανιστικὸ ἀπολειφάδι δὲν κατανοεῖ τί σημαίνει «φόβος Θεοῦ», ἂς μελετήσει κάποιον ἀπὸ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Τοὺς ἀθεόφοβους καὶ ὁ λαός μάς τοὺς… φοβᾶται). Τοῦτος τὶς σάπιες, τῶν σάπιων, ἡμέρες, ἡ Μακεδονία, τὸ ὄνομά της, πάλι ξεβράζεται στὰ χείλη ἄνομων, παχυλῶν μετριοτήτων ποὺ –κακὴ τὴ ὥρα- κατέχουν τρανὰ πόστα. Πολὺ φοβᾶμαι, μήπως τώρα ποὺ ὁ λαὸς ἔχει πλήρης ἀποπροσανατολιστεῖ καὶ ἀποσβολωθεῖ μὲ τὴν φρικώδη κρίση καὶ τὰ συμπαρομαρτούντα της, «περάσει στὰ μουλωχτὰ» καὶ κάποιο μνημόνιο προδοσίας, ὁ δυσώνυμος συμβιβασμός.

Ἡ ἔνδεια καὶ ὁ συνοδὸς πανικὸς ἀφοπλίζουν, καθηλώνουν ἀντανακλαστικά, ὁδηγοῦν σὲ παραίτηση καὶ ἀδιαφορία. Οἱ μεγάλες τραγωδίες τῆς ἱστορίας τότε συμβαίνουν: ὅταν ταυτίζεται τὸ κράτος μὲ τὴν πατρίδα. Κράτος εἶναι οἱ μνημονιακοὶ λακέδες καὶ οἱ ζητωκραυγαστές τους. Πατρίδα εἶναι ὁ Παῦλος Μελὰς καὶ ὅσοι ἀντρειωμένοι κοσμοῦν τὸ Συναξάρι τοῦ Γένους μας. Μᾶς ἐξευτελίζουν, μᾶς ποδοπατοῦν, ἔβαλαν νεοταξικὰ καθάρματα-τρόικες-νὰ μᾶς διαφεντεύουν καὶ ἡμέτερους προσκυνημένους νὰ τοὺς δορυφοροῦν.

Μὴν χάσουμε ὅμως τὴ γῆ μας. Ὅ,τι κερδήθηκε μὲ αἷμα δὲν μπορεῖ νὰ ξεπουληθεῖ μὲ τὸ μελάνι μίας ὑπογραφῆς. Στὴν Μακεδονία μας, εἶναι θαμμένα, τὰ κόκαλα τὰ ἱερά τοῦ Παύλου Μελᾶ, θησαυρὸς πολυτίμητος. Ἦρθε ἡ ὥρα νὰ τὸν προδώσουμε; Ἕλληνες εἴμαστε! Νὰ πάρει ἡ εὐχή! ( Τὸ ἄρθρο γράφτηκε πρὶν ἀπὸ δύο χρόνια καὶ οἱ χειρότεροι φόβοι μας ἤ, καλύτερα ἐφιάλτες μας, ἐπιβεβαιώθηκαν).

«Κάποτε», γράφει ὁ Στρατὴς Μυριβήλης, «μία μέρα ποὺ συζητοῦσαν δύο ἁπλοὶ ἄνθρωποι-δύο ψαράδες ἦταν-γιὰ τὴν πίεση ποὺ ἀσκοῦν οἱ μεγάλες δεξιὲς καὶ ἀριστερὲς δυνάμεις πάνω στὴν ζωὴ τοῦ τόπου γιὰ τὰ συμφέροντά τους, ὁ ἕνας ξεστόμισε μία φράση ποὺ μὲ ξαφνίασε. Εἶπε ὀργισμένος: -Ἂν μᾶς πιάσει καμμιὰ μέρα τὸ ἑλληνικό μας!». (πέρ. «Γνώσεις», Φεβρουάριος 1959, τεῦχος 14, σέλ. 4).

Αὐτὴ εἶναι ἡ μόνη «ἰδεολογία» ποὺ μᾶς ἀξίζει: τὸ ἑλληνικό μας! Καὶ αὐτὴ δὲν περιέχει λόγια, μόνο θυσίες, καὶ ὀνομάζεται Μάρκος Μπότσαρης καὶ Παῦλος Μελὰς καὶ Γρηγόρης Αὐξεντίου. Αὐτὸ τὸ «ἑλληνικό» μας εἶναι τὸ μόνο ποὺ δὲν φροντίζει νὰ καλλιεργήσει συστηματικὰ τὸ κράτος στὴν ψυχὴ τῆς νέας γενιᾶς, γιατί αὐτὸ εἶναι ποὺ φοβοῦνται οἱ ἐχθροί της πατρίδας καὶ αὐτὸ βάλθηκαν νὰὑπονομεύσουν μὲ χίλιους τρόπους. Οὔτε μία ἀναφορὰ στὰ βιβλία Γλώσσας Δημοτικοῦ καὶ Γυμνασίου στὸν Παῦλο Μελά. Ἕνα ποίημα, ἕνα δημοτικό... τίποτε. Θὰ βρεῖς τὸν Λεφάκη, τὸν ἀστρολόγο, θὰ βρεῖς 35 συνταγὲς μαγειρικῆς, σκύβαλα καὶ περιτρίμματα, ἀλλὰ τὸν Παῦλο «ποῦχε ταράξει τὴν Τουρκιά», δὲν θὰ τὸν βρεῖς. Στὴν «σάπια πολιτεία» ἔχουν τὰ πρωτεῖα, οἱ...σκυφτοί, οἱ τετραποδίζοντες, κατὰ τὸ ὡραῖο τὸ ποίημα τοῦ Βάρναλη.

«Πέτα τὴν ἀνθρωπιά σου

Κι ἀπ’ τὸν ἀφέντη πιάσου

Κι ἅμα σὲ φτύσει αὐτὸς

νὰ κάθεσαι σκυφτὸς

Καὶ θὰ ἔχεις τὰ πρωτεῖα

στὴ σάπια πολιτεία».

Ζητείται Παῦλος Μελὰς καὶ σήμερα. Νὰ μᾶς ἀφυπνίσει, νὰ μᾶς συγκλονίσει, νὰ διαλύσει τὰ σάβανα ποὺ μᾶς καταπλακώνουν.

Ποια η “ουδετεροθρησκεία

Πολύς λόγος γίνεται εσχάτως για τον νεοφανέντα όρο “ουδετεροθρησκεία” η πιο συγκεκριμένα “ουδετερόθρησκο Κράτος”, όπως προβλέπει και η προτεινόμενη αναθεώρηση του Συντάγματος. Το ερώτημα αφορά στην έννοια, στο περιεχόμενο του όρου. Πιστεύω ότι η θεωρία του Ποινικού Δικαίου θα τον ορίσει εννοιολογικά.

          Τώρα όμως εισπράττουμε τα πρακτικά παραδείγματα. Π. χ. Την Κυριακή των Απόκρεω το καρναβάλι άρχισε στις 9το πρωί και κορυφώθηκε μετά από λίγο, έξω από την Αγία Βαρβάρα, στη Δάφνη, όπου η θ. Λειτουργία τελειώνει στις 10, 30. Την Κυριακή είχαμε στην Αθήνα το μικρό Μαραθώνιο στους κεντρικούς δρόμους και τους δρόμους του ιστορικού κέντρου. Η πρόσβαση στους ναούς της περιοχής ήταν πολύ δύσκολη. Και το πιο σπουδαίο. Η μελετώμενη αναθεώρηση του Ποινικού Κώδικα καταργεί τα άρθρα 198 και 199 Π. Κ. που αφορούν στην κακόβουλη βλασφημία κάθε γνωστής θρησκείας. Τα άρθρα αυτά είχαν τεθεί για την προστασία της κοινωνικής ειρήνης και την ειρηνική συμβίωση των πολιτών που μπορεί να έχουν διαφορετικές θρησκείες. Δεν τιμωρούν την άρνηση του θρησκευτικού γεγονότος, αλλά την εξύβρισή  του. Στο εξής το Κράτος θα απέχει από την παρόμοια προστασία. Το περιεχόμενο της “ουδετεροθρησκείας” αρχίζει να ορίζεται.... Αμ πώς!

“ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ” φ. 1029

Οἱ Νεομάρτυρες ἦταν τὸ μόνο ἀνάχωμα στόν ἀφελληνισμό τῶν Ρωμηῶν τὴν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας

Κατὰ τὴν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας, τὸ μόνο ἀνάχωμα καὶ ἡ μόνη δύναμη ποὺ μποροῦσε νὰ ἀνακόψει τὸ συνεχῶς διογκούμενο κύμα τοῦ ἀφελληνισμοῦ -ἀποτέλεσμα τῆς μακραίωνης σκλαβιᾶς, βίας καὶ παντοδαποὺς καταπίεσης τῶν Ρωμηῶν ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανοὺς κατακτητὲς- ἦταν οἱ ἅγιοι Νεομάρτυρες. Αὐτοὶ ἀναζωογονοῦσαν τὴν κλονιζόμενη πίστη τῶν συγχρόνων τους χριστιανῶν, ἐπισφραγίζοντας καὶ ἀνακαινίζοντάς την.

Τὰ Νεομαρτυρολογικὰ κείμενα, ὅπως αὐτὰ ποὺ συνέταξε ὁ Ἰωνάς, ὠφέλησαν πνευματικά τούς μοναχοὺς καὶ ταυτόχρονα συνέβαλαν στὴ διάσωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἡ συγγραφὴ καὶ ἡ ἀντιγραφὴ αὐτῶν, μαρτυροῦν τὴ μεγάλη συμβολὴ τῶν ἁγιορειτῶν μοναχῶν στὴ διατήρηση ἀκμαίου...τοῦ φρονήματος Ἑλληνισμοῦ καὶ Ὀρθοδοξίας.

Ἡ συμβολὴ τοῦ Ἁγίου Ὅρους στὴν ἀνάδειξη νεοφανῶν μαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι μεγάλη καὶ οὐσιαστική. Τουλάχιστον τὸ ἕνα τρίτο αὐτῶν εἶναι Ἁγιορεῖτες ἢ πνευματικὰ τέκνα Ἁγιορειτῶν πατέρων. Οἱ τελευταῖοι, ὅπως ὁ Ἰωνὰς ὁ Καυσοκαλυβίτης, ὄχι μόνο ἐξέθρεψαν καὶ ἂνδρωσαν πνευματικά τούς νεοφανεῖς μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ ἀκολούθως προέβαλαν τοὺς ἀγῶνες τους συστηματικά, πρὸς ὄφελος τοῦ ὀρθοδόξου λαοῦ.

πηγή:Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ μοναχοῦ Παταπίου Καυσοκαλυβίτου «Ἁγιασμένες μορφὲς τῶν Καυσοκαλυβίων»

trelogiannis

Πώς μπορεί να ακυρωθεί η Συμφωνία των Πρεσπών

Γράφει ο Ιωάννης Μάζης

Το μόνιμο ερώτημα του οποίου γίνομαι συχνότατα δέκτης είναι: «Εάν η Συμφωνία κυρωθεί εις το Ελληνικό Κοινοβούλιο, είναι δυνατόν να ακυρωθεί;».

H απάντηση, κατά την κρίση μου, είναι καταφατική. Απαιτείται σθεναρά πολιτική απόφαση από την επόμενη κυβέρνηση μέσω διευρυμένης κοινοβουλευτικής συνεργασίας και συνθέσεως από κόμματα του «δημοκρατικού τόξου». Χρειάζεται ενεργό και σύντονη διπλωματική δράση, πίστη εις τον στόχον και αξιοποίηση κάποιων σημαντικών παραλείψεων και σφαλμάτων που ενετοπίσθησαν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας της διαπραγματεύσεως.

Δύο είναι τα σημεία που πρέπει να τεθούν σοβαρά υπόψη ώστε να ακυρωθεί η Συμφωνία των Πρεσπών.

Αφενός η παραβίαση της Συνθήκης του Βουκουρεστίου του 1913.

Αφετέρου οι παραλείψεις και τα σφάλματα προερχόμενα από το ίδιο το κείμενο της Συμφωνίας των Πρεσπών, κρινόμενον βάσει της Συνθήκης της Βιέννης περί του Δικαίου των Συνθηκών του 1969.

Συγκεκριμένα, τα ιστορικά-διπλωματικά σημεία ακυρότητας της Συμφωνίας είναι τα εξής:

Πρώτον, η δημιουργία των Σκοπίων παραβιάζει το Πρωτόκολλον των Αθηνών, την Ελληνο-Σερβική Συμφωνία και το Οριοθετικόν Πρακτικόν Βενιζέλου – Πάσιτς του 1913.

Δεύτερον, η ύπαρξη και δημιουργία των Σκοπίων κινείται εις απολύτως αντίθετον τροχιάν από τα οριζόμενα από τη Συνθήκη Βουκουρεστίου 1913. Εκ της Συνθήκης του Βουκουρεστίου του 1913, αλλά και άλλων ιστορικών γεγονότων, ουδαμώς προκύπτει η ύπαρξη κρατικής οντότητος μεταξύ των ελληνοσερβικών συνόρων υπό την επωνυμίαν «Μακεδονία». Εξάλλου, η σταλινο-τιτοϊκή πολιτική ήταν εκείνη που την εδημιούργησε αλλά ας μη μακρυγορούμε για πράγματα τα οποία είναι γνωστά τοις πάσι.

Τρίτον, τα σύνορα των Σκοπίων με την Ελλάδα δεν έχουν τη δέουσα νομική κατοχύρωση.

Τέταρτον, η Ελλάδα έχει ιστορικά, εδαφικά και μειονοτικά δικαιώματα επί του Νοτίου Τμήματος των κρατογενετικού τεχνήματος Σκοπίων, το οποίο αποτελεί την αλύτρωτη, ελληνική Βόρεια Μακεδονία.

Πέμπτον, η οιαδήποτε νομιμοποίηση ή αναγνώριση ή ονομασία, όπως και τα όρια των συνόρων του εκ τεχνηματικής κρατογενέσεως προκύψαντος αυτού κρατιδίου, πρέπει να καθορισθούν μέσω Βαλκανικού Συμφώνου, με την υπογραφή Σερβίας και Ελλάδος και την προσυπογραφή του από τα Σκόπια. Άλλωστε, η Βουλγαρία έσπευσε ήδη να υπογράψει Συνθήκη Φιλίας με το κρατίδιο, επιλύοντας προς όφελός της διμερή θέματα όπως το θέμα της Μακεδονικής Εθνικότητος, την οποίαν δεν αναγνωρίζει ως πραγματικώς υφισταμένην.

Βάσει Συνθήκης Βιέννης 1969

Σε επίπεδο διεθνούς δικαίου υπάρχει παραβίαση μιας σειράς άρθρων της Συνθήκης της Βιέννης του 1969. Ενδεικτικά, πρόκειται για την εξεταστέα παράβαση των Αρθρων 49 (Απάτη) και 50 (Δωροδοκία αντιπροσώπων του κράτους) στα Σκόπια. Πρόκειται για την περίπτωση της επισήμου καταγγελίας του Ρώσου ΥΠΕΞ Λαβρώφ. Η Ρωσία όμως μετέχει ως μόνιμο μέλος στο Συμβούλιο Ασφαλείας το οποίον και βάσει της 845/18-06-1993, §3 αποφάσεως του Σ.Α./ΟΗΕ «…αποφασίζει να επανέλθει στην εξέταση της υποθέσεως υπό το φως του περιεχομένου της Εκθέσεως».

Επίσης, υπάρχει σαφής παράβαση του Αρθρου 60 και δυνατότητα εκ του Αρθρου 54. Θα συμφωνήσω απολύτως με τη νομικό Σοφία Νικολάου αναφορικώς με το ότι στο κείμενο της Συμφωνίας των Πρεσπών αναφέρεται ρητώς ότι η ΠΓΔΜ θα ολοκληρώσει in toto τις συνταγματικές τροποποιήσεις έως το τέλος του 2018.

Η ρήτρα όμως αυτή δεν ικανοποιήθηκε, διότι το 2018 παρήλθε άπρακτο ως προς την πλήρωση του συγκεκριμένου όρου, μη έχον εισέτι ολοκληρώσει και κυρώσει το μέρος των συνταγματικών αλλαγών που απαιτούν οι Πρέσπες και βάσει της Συνθήκης της Βιέννης. Συμφώνως λοιπόν προς το Αρθρο 60, όπου και τίθεται το ζήτημα της «ουσιώδους παραβιάσεως», προκύπτει το δικαίωμα της Ελλάδος να θεωρήσει τη συμφωνία λήξασα ή να αναστείλει την εφαρμογή της.

Αν και ο χώρος δεν επιτρέπει την περαιτέρω ανάπτυξη των παραπάνω σημείων, ωστόσο οποιαδήποτε πιθανή νέα διαπραγμάτευση θα πρέπει να λάβει σοβαρώς υπόψη τα ανωτέρω και να τα τοποθετήσει εις την τράπεζα των διαπραγματεύσεων με τα Σκόπια. Μόνον έτσι θα υπάρξει κοινώς αποδεκτή λύση για τους λαούς των δύο πλευρών, αλλά κυρίως για τον ελληνικό λαό ο οποίος μέχρι στιγμής ουδέποτε ηρωτήθη.

* Ο Ιωάννης Μάζης είναι καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

Πρώτο Θέμα

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟ ΣΥΡΙΖΑ κ.Χολέβας

Κατά τη συζήτηση της απαράδεκτης Συμφωνίας των Πρεσπών, πρώτα στην Επιτροπή Εξωτερικών και στην συνέχεια στην Ολομέλεια της Βουλής, ακούσθηκαν πολλές ανακρίβειες από βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Αμφισβητήθηκε η ελληνικότητα των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου, αμφισβητήθηκε η παρουσία σημαντικού αριθμού Ελλήνων στη Μακεδονία προ του 1922 και γενικώς αγνοήθηκαν συστηματικά οι ιστορικές πηγές και οι εθνολογικές καταγραφές.

Καταθέτω κάποιες σύντομες απαντήσεις για να μην αιωρούνται οι αμφιβολίες.

Οι Θεσσαλονικείς αδελφοί Κύριλλος (γνωστός ως φιλόσοφος Κωνσταντίνος) και Μεθόδιος γεννήθηκαν τον 9ο αιώνα στη Θεσσαλονίκη. Οι Συριζαίοι τους χαρακτηρίζουν «σλαβοφώνους» και θεωρούν λογικό να τους οικειοποιούνται ο Ζάεφ και τα Σκόπια. Την εποχή εκείνη, όμως, στη Θεσσαλονίκη ομιλείτο μόνον η ελληνική και δεν υπήρχαν σλαβόφωνοι. Όταν εστάλησαν από τον Αυτοκράτορα και τον Πατριάρχη στη Βαγδάτη της Μεσοποταμίας, δήλωσαν στους εκεί Μουσουλμάνους: «Από εμάς και τους προγόνους μας πήρατε και σεις τα γράμματα και τις τέχνες». Προφανώς μίλησαν ως Έλληνες απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων και όχι ως μέλη κάποιας αδιαμόρφωτης -την εποχή εκείνη- σλαβικής εθνότητος.

Για τη σημαντική παρουσία ελληνικού πληθυσμού με εθνική συνείδηση προ της ελεύσεως των Μικρασιατών προσφύγων στη Μακεδονία, απαντούν οι ίδιοι οι Έλληνες της Μακεδονίας με τους αγώνες που έδωσαν, με το πνεύμα τους και το αίμα τους. Η εξέγερση του 1821 στη Χαλκιδική και το Ολοκαύτωμα της Νάουσας το 1822 έδωσαν στο Έθνος χιλιάδες μάρτυρες, οι οποίοι θυσιάσθηκαν για να ενταχθεί η Μακεδονία σε μία ελεύθερη Ελλάδα και όχι σε κάποια «ανεξάρτητη Μακεδονία».

Τον Φεβρουάριο του 1878, στην πρώτη φάση του Μακεδονικού Αγώνος, οι κάτοικοι της επαρχίας Βοΐου της Δυτικής Μακεδονίας γράφουν διαμαρτυρία από τη Σιάτιστα προς τις Μεγάλες Δυνάμεις και ζητούν να μην ενταχθεί η Μακεδονία στη Μεγάλη Βουλγαρία του ρωσόφιλου Πανσλαβισμού. Ομιλούν περί «Μακεδονίας, τόπου όλως ελληνικού, ιστορικώς και από πάσας τας απόψεις».

Στον κυρίως Μακεδονικό Αγώνα του 1904-1908, ο Ελληνισμός επικρατεί της Βουλγαρικής εκκλησιαστικής και στρατιωτικής δυνάμεως. Αν ήσαν ελάχιστοι οι Έλληνες, όπως ισχυρίζονται οι Συριζαίοι, τότε πώς επικράτησαν έναντι Τούρκων και Βουλγάρων; Πώς δικαιολογούνται τα πολυάριθμα ελληνικά εκπαιδευτήρια που εντυπωσίαζαν και τους ξένους περιηγητές; Η συντριπτική πλειοψηφία των σλαβοφώνων – διγλώσσων Μακεδόνων αγωνίσθηκε υπέρ της Ελληνικής Ιδέας.

Το «μακεδονικό έθνος», που συγκινεί ένα τμήμα της ελληνικής Αριστεράς, είναι κατασκεύασμα της Κομμουνιστικής Διεθνούς και του Τίτο. Ο αείμνηστος Σαράντος Καργάκος παρατηρούσε πολύ ορθώς ότι, αν υπήρχε τέτοιο έθνος, τότε και στο Άγιον Όρος θα υπήρχε «μακεδονική» Μονή δίπλα στις υπάρχουσες Ρωσική, Βουλγαρική και Σερβική.

Η προσπάθεια για την προβολή και τη διδασκαλία της ιστορικής αλήθειας θα συνεχισθεί. Ου καταλείπει την πόλιν Του Δημήτριος!

Άρθρο στην ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, 27.1.2019