Γνωρίζεις τί γίνεται ἂν διαβάζεις τοῦ Χαιρετισμοὺς τῆς Παναγίας κάθε μέρα; π.Ἀναγνωστόπουλος Στέφανος

 

 Στὰ παλιὰ χρόνια, δηλαδὴ πρὶν ἀπὸ τὸ 1800, κάποιος ἐκεῖ τότε, – ὑπῆρχαν πολλοὶ λησταί, ὅπως εἶναι γνωστό, ποὺ στήνανε καρτέρι στὰ σταυροδρόμια, καὶ λήστευαν τοὺς περαστικούς,

– κάποιος λοιπὸν ἀπ’ αὐτοὺς τοὺς ἀρχιληστᾶς εἶχε βάλει μερικοὺς συντρόφους, νὰ στήνουν τὸ καρτέρι τους σὲ ἕνα σταυροδρόμι ποὺ ἦτο ἀναγκαστικὸ πέρασμα γιὰ τοὺς περαστικοὺς πεζοπόρους, ἀπὸ τὴ μία πόλη στὴν ἄλλη. Καὶ ὅποιος περνοῦσε, εἴτε ἦταν μόνος του, εἴτε ἦταν δύο εἴτε τρεῖς, τοὺς λήστευαν.

Καὶ μετὰ τοὺς ἄφηναν νὰ φεύγουν, δὲν τοὺς ἔκαναν κακό. Δὲν τοὺς τραυμάτιζαν, δὲν τοὺς κακοποιοῦσαν.

Κάποτε πέρασε ἀπ’ αὐτὸ τὸ σταυροδρόμι καὶ ἕνας ἅγιος μοναχός. Ἐκεῖνος, – τὸν σταμάτησαν βέβαια καὶ τὸν λήστεψαν, τί νὰ πάρουν ἀπὸ ἕναν μοναχό, τέλος πάντων, ὅ,τι εἶχε – δὲν ἔφυγε. Παρακάλεσε τοὺς ληστᾶς νὰ τὸν ὁδηγήσουν στὸ λημέρι τοῦ ἀρχηγοῦ τους, – λέει «τί τὸν θέλεις;»

-Ά, λέει, θὰ σᾶς πῶ κάτι πολὺ σπουδαῖο. Σὲ λίγο θὰ περάσει ἕνας πολὺ μεγάλος καὶ πλούσιος ἔμπορος φορτωμένος διαμάντια, ἀλλά, θέλω νὰ τοῦ πῶ, πῶς θὰ εἶναι ντυμένος, γιὰ νὰ τὸν καταλάβετε, γιατί θάχει μαζί του πολλὰ τὰ κουρέλια.

Ἔτσι καὶ ἔγινε, ὄχι γιὰ νὰ μὴν τοῦ χαλάσουν τὸ χατίρι, ἀλλὰ γιὰ τὶς ἀπολαβὲς ποὺ θὰ εἶχε.

Τὸν πῆγαν λοιπόν.. μόλις συναντήθηκε ὁ μοναχὸς μὲ τὸν ἀρχιληστή, τοῦ λέγει ὅτι θὰ καλέσεις ὅλους τους ἀνθρώπους ἐδῶ, γιὰ νὰ τοὺς πῶ αὐτὸ τὸ μεγάλο νέο, διότι εἶναι πολὺ σπουδαῖο.

Πράγματι λοιπόν, ἐκεῖνος τοὺς μάζεψε.

Ά, λέει, κάποιος λείπει. Νὰ μοῦ τὸν φέρετε κι αὐτὸν ἐδῶ.

Λέει, τί τὸν θέλεις, αὐτὸς μαγειρεύει τώρα γιὰ τὸ μεσημέρι.

Ὄχι, νὰ τὸν φέρετε.

Πᾶνε λοιπόν, ἐκεῖνος δὲν ἤθελε νὰ ’ρθεί, καὶ τὸν ἅρπαξαν μὲ τὸ ζόρι, καὶ τὸν ἔφεραν μπροστὰ στὸ μοναχό.

Μόλις ὁ μάγειρας ἀντίκρισε τὸν μοναχό, δὲν ἤθελε νὰ τὸν βλέπει.

Ἀλλὰ οὔτε καὶ ὁ μοναχὸς γύρισε νὰ τὸν δεῖ.

Ἀντιθέτως ὁ μάγειρας ἄρχισε νὰ τρέμει, νὰ τρέμει πολύ.

Τὸν ρωτάει λοιπὸν ὁ μοναχός.

-Γιατί τρέμεις μάγειρα;

-Ε, – ἀναγκάστηκε ἐκεῖνος νὰ ὁμολογήσει, – ὅτι ἦταν διάβολος ποὺ εἶχε μετασχηματιστεῖ σὲ ἄνθρωπο, γιὰ νὰ παρακολουθεῖ ἀπὸ κοντὰ αὐτὸν τὸν ἀρχιληστή.

Ὁ ἀρχιληστὴς ὅμως αὐτός, εἶχε μία πολὺ καλὴ συνήθεια.

Προσευχόταν στὴν Παναγία καθημερινά. Καὶ πῶς προσευχόταν; – λέει.

Διάβαζε κάθε μέρα τοὺς Χαιρετισμούς. Πρωὶ καὶ μεσημέρι καὶ βράδυ. Τὴν καλὴ αὐτὴ συνήθεια τὴν πῆρε ἀπ’ τὴ μάνα του. Τὴν πῆρε ἀπ’ τὸ σπίτι του, ποὺ τοῦ εἶχε μάθει τοὺς Χαιρετισμοὺς ἀπὸ μικρὸ παιδί, καὶ ἔτσι τοὺς ἤξερε ἀπὸ στήθους. Δηλαδὴ ἀπὸ μνήμης, καὶ τοὺς ἔλεγε χωρὶς νὰ τοὺς διαβάζει.

Βέβαια, ἀργότερα πῆρε τὸν κακὸ τὸ δρόμο κι ἔγινε ληστής, παρὰ ταῦτα ὅμως, τοὺς Χαιρετισμοὺς δὲν τοὺς εἶχε ἀφήσει οὔτε μία μέρα. Ἔτσι ἡ Παναγία βρισκόταν κοντά του καὶ τὸν φύλαγε.

Καὶ τὸν φύλαγε ἐπειδὴ περίμενε μία εὐκαιρία ἡ Παναγία γιὰ νὰ τὸν σώσει, νὰ τὸν φέρει σὲ μετάνοια, ν’ ἀλλάξει ζωή, νὰ σωθεῖ.

Ὁ μάγειρας διάβολος, εἶχε σταλεῖ πάλι ἀπ’ τὸν ἀρχισατανά γιὰ νὰ τὸν σκοτώσει καὶ νὰ πάρει τὴν ψυχή του στὴν Κόλαση. Δὲν μποροῦσε ὅμως γιατί τὸν ἐμπόδιζαν οἱ Χαιρετισμοὶ τῆς Παναγίας. Περίμενε λοιπὸν μία εὐκαιρία. Ποιά; Τὸ πότε θὰ ξεχνοῦσε ἔστω καὶ μία φορά, ἔστω καὶ μία μέρα, νὰ ἀπαγγείλει ὁ ἀρχιληστὴς τοὺς Χαιρετισμοὺς τῆς Παναγίας. Τότε θὰ ἦταν ἀφύλακτος ἀπὸ τὴν προστασία Της, θὰ προκαλοῦσε γιὰ τὴ μοιρασιά, ἀνάμεσα στοὺς ληστᾶς καὶ τοὺς συντρόφους τοῦ κάποια φασαρία, ἐκεῖνοι μὲ τὴν προτροπὴ βέβαιά του διαβόλου μάγειρα, θὰ τὸν σκότωναν καὶ ἔτσι θάπαιρνε τὴν ψυχή του στὴν Κόλαση.

Μὰ ἡ Παναγία τὸν προστάτευε καὶ τὸν προστάτευε χάριν τῶν Χαιρετισμῶν. Μπορεῖ νὰ ἦτο ληστής, ἀλλὰ δὲν ἦταν φονιάς. Παρὰ ταῦτα ὅμως τοὺς Χαιρετισμοὺς δὲν τοὺς ἄφησε. Μπορεῖ ἡ ζωή του νὰ ἦτο ἄσχημη, νὰ ἦτο κακή, νὰ ἦτο ἀντιευαγγελικὴ ἀλλὰ ὁ Θεὸς ὅμως ποὺ δὲν θέλει τὸ θάνατο τοῦ ἁμαρτωλοῦ ὡς τὸ ἐπιστρέψαι καὶ ζεῖν αὐτόν, καὶ ἀκούγοντας καὶ τὶς μεσιτίες καὶ τὶς παρακλήσεις τῆς Παναγίας Μητρός Του, τοῦ ἔδωσε τὴν εὐκαιρία γιὰ νὰ σωθεῖ. Μόλις λοιπὸν ὁ ἀρχιληστὴς ἄκουσε αὐτὴ τὴν ὁμολογία ἀπὸ τὸν μάγειρο διάβολο, ἀμέσως φωτίσθηκε. Κατάλαβε τὰ τραγικά του λάθη. Τὶς ἁμαρτίες του, καὶ κείνη τὴ στιγμὴ μετανόησε, καὶ σώθηκε.

Ἡ μετάνοιά του συγκλόνισε καὶ τοὺς ἄλλους ληστᾶς, τοὺς συντρόφους του, καὶ μὲ τὶς ὁδηγίες τοῦ ἁγίου ἐκείνου μοναχοῦ ὅλοι τους ὁδηγήθηκαν στὸ μεγάλο μυστήριο τῆς εὐσπλαχνίας τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ στὴν Ἱερὰ Ἐξομολόγηση. Καὶ μὲ τὴν ἔμπρακτη ἀποκατάσταση ὅλων τῶν κλοπιμαίων, ὅλοι οἱ λησταὶ μαζὶ μὲ τὸν ἀρχιληστὴ ἐσώθησαν.

Τοὺς ἔσωσαν οἱ Χαιρετισμοὶ τῆς Παναγίας.

Οἱ Χαιρετισμοὶ λοιπὸν χριστιανοί μου, ἔχουν τεράστια σωτηριώδη σημασία, ὅταν τοὺς διαβάζουμε ἢ τοὺς ἀπαγγέλουμε κάθε βράδυ μὲ πίστη καὶ εὐλάβεια. Μᾶς χαρίζουν τὴν πλέον ἀποτελεσματικὴ βοήθεια στὴν προσπάθειά μας καὶ στὸν ἀγώνα ποὺ κάνουμε κάθε μέρα, γιὰ νὰ νικήσουμε τὰ πάθη μας. Γιὰ νὰ νικήσουμε τὸ κακό, τὴν ἁμαρτία καὶ τὸν διάβολο.

Ἄλλωστε Ἐκείνη μᾶς προτρέπει καὶ μᾶς λέγει «φωνάξτε μέ», ἢ «φωνάζετε μέ», «φωνάζετε τὸ ὄνομά μου, καὶ γῶ θὰ σᾶς βοηθῶ πάντοτε».

Νὰ μὲ καλεῖτε ἢ μὲ τὸ «Ὑπεραγία Θεοτόκε βοήθει μοι», ἢ μὲ τὸ «Ὑπεραγία Θεοτόκε βοήθησέ μας», ἢ «σῶσον με», ἢ «σῶσον ἠμᾶς». Ἄλλωστε εἶναι καὶ λειτουργικὸς ὕμνος. Κάθε φορά ποὺ ἀναφέρουμε τὸ ὄνομα τῆς Παναγίας μας στὴ Θεία Λειτουργία, στὸν ὄρθρο ἢ τὸν ἑσπερινό, οἱ ἱεροψάλτες μας νὰ ἀπαντοῦν «Ὑπεραγία Θεοτόκε σῶσον ἠμᾶς».

«Καὶ γῶ θὰ ἔλθω», μᾶς ὑπόσχεται ἡ Παναγία, «θὰ σᾶς βοηθήσω, καὶ θὰ σᾶς βοηθήσω σὲ ὅλες σας τὶς ἀνάγκες, σὲ ὅλους τους πειρασμοὺς τῆς ζωῆς σας, στὰ βάσανα, στὶς θλίψεις καὶ στὶς στεναχώριες. Θὰ εἶμαι πάντοτε κοντά σας. Μεσίτρια ἀκόμα καὶ ὅταν θὰ βγαίνει ἡ ψυχή σας, γιὰ νὰ σᾶς φυλάξω ἀπὸ τὰ ἐναέρια δαιμόνια. Ἀλλὰ καὶ στὴ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Υἱοῦ μου καὶ Κριτοὺ τῶν πάντων καὶ κεῖ θὰ εἶμαι κοντά σας.»

Ἄλλωστε αὐτὸ θὰ τὸ δοῦμε σὲ λίγο, ὅταν θὰ ἀπαγγείλουμε τὴν προσευχὴ στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο ποὺ ἀρχίζει μὲ τὸ «Ἄσπιλε, ἀμόλυντε».

Χριστιανοί μου, ἂς ἀγαπήσουμε αὐτὴ τὴν προσευχὴ τῶν Χαιρετισμῶν, καὶ τὴν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματός Της, καὶ τότε ἐκείνη θὰ ἀνοίξει τὴν πόρτα τοῦ Παραδείσου καὶ θὰ μᾶς σώσει.

Τὸ εὔχομαι εἰς ὅλους σας, καὶ σεῖς νὰ τὸ εὔχεστε σὲ μένα,

Ἀμήν.

 Αγια Ζώνη

"Ἡ ἀγάπη πρὸς τὴν Παναγία μᾶς εἶναι κάτι τὸ πολὺ τρυφερὸ καὶ ἅγιο"

«Μερικὲς φορὲς ἡ ψυχή μου κρύβει μέσα της πολλὴ ἀγάπη καὶ θέλω νὰ τὴν στείλω καὶ δὲν γνωρίζω ποὺ νὰ τὴν στείλω. Καὶ τότε τὴν ἀπευθύνω εἰς τὴν Μανούλα μου, τὴν Παναγία καὶ τὴν παρακαλῶ αὐτὴ νὰ παρηγορήσει ὅποιον ὑποφέρει καὶ βασανίζεται, ὅποιον τὸν πικραίνουν οἱ αὐταρχικοὶ χαρακτῆρες, ὅποιον φλέγουν τὰ πάθη.

Ἡ ἀγάπη πρὸς τὴν Παναγία μᾶς εἶναι κάτι τὸ πολὺ τρυφερὸ καὶ ἅγιο. Δὲν μπορεῖς νὰ σκεφθῆς τὴν Παναγία μας καὶ νὰ μὴ πλημμυρίσεις ἀπὸ συναισθήματα ἱερὰ καὶ ἅγια.

Ἡ ἀγάπη πρὸς τὴν Παναγία μᾶς διαπορθμεύει τὴν ψυχὴ μᾶς εἰς τὸν μέλλοντα αἰώνα, δὲν εἶναι ἐκ τοῦ κόσμου τούτου. Εἶναι κάτι ποὺ δὲν ἐκφράζεται, ἀλλὰ σὲ κάνει νὰ σκιρτᾶς ἀπὸ χαρὰ πρὸς αὐτὴ ποὺ εἶναι ἡ κιβωτὸς τῆς σωτηρίας καὶ ταμεῖον τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».

Μοναχός Μάρκελλος Καρακαλληνός

Πηγή: http://odevontas.blogspot.gr/

Η ακολουθία του Ακαθίστου Ύμνου από τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο

Ακάθιστος ύμνος

Στις 8 Αυγούστου, η Πόλη είχε σωθεί από τη μεγαλύτερη, ως τότε, απειλή της ιστορίας της. Ο λαός, θέλοντας να πανηγυρίσει τη σωτηρία του, την οποία απέδιδε σε συνδρομή της Θεοτόκου, συγκεντρώθηκε στο Ναό της Παναγίας των Βλαχερνών. Τότε, κατά την παράδοση, όρθιο το πλήθος έψαλλε τον από τότε λεγόμενο «Ακάθιστο Ύμνο», ευχαριστήρια ωδή προς την υπέρμαχο στρατηγό του Βυζαντινού κράτους, την Παναγία, αποδίδοντας τα «νικητήρια» και την ευγνωμοσύνη του «τη υπερμάχω στρατηγώ».

Πηγή: http://www.diakonima.gr

"Χαίρε, δεκτόν πρεσβείας θυμίαμα"

Tὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ἴδια ἡ Θεο­τό­κος δάνεισε στὸν Υἱὸ καὶ Λόγο τοῦ Θε­οῦ τὴ σάρκα, τὴν ἀνθρώπινη φύση, κα­θι­­­στᾶ τὸν Υἱό της τρόπον τινὰ χρεώστη ἀ­­­­πέναν­τί της. Καὶ ἐπειδὴ δὲν πρόκειται ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς νὰ ­ἀποβάλει ποτὲ αὐτὸ τὸ φυσικὸ δάνειο ποὺ πῆρε ἀπὸ τὴν Παναγία Μητέρα Του, γι’ αὐτό – ­ἐξηγεῖ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός – ­θέλει νὰ τῆς τὸ ἐξοφλεῖ μὲ τὸ νὰ ­δέχεται ­διαρ­κῶς καὶ νὰ ἱκανοποιεῖ τὰ αἰτήματά της, τὰ ὁ­­­ποῖα προσ­φέρει γιὰ ὅλους ἐμᾶς ποὺ προσφεύγου­με στὴ χάρη της καὶ τὴν παρακαλοῦμε.
Γι’ αὐτὸ κι ἐμεῖς, γνωρίζοντας ἐκ ­πείρας τὴν ἀποτελεσματικότητα τῶν θεομητορι­κῶν της δεήσεων, δὲν παύουμε ἀπὸ τὸ νὰ καταφεύγουμε σ’ αὐτὴν καὶ νὰ κρεμᾶμε ὅλες τὶς ἐλπίδες μας ἐπάνω της. Διότι ἡ Παναγία Μήτηρ τοῦ Κυρίου καὶ δική μας Μητέρα ἔχει τὴ δύναμη νὰ συστέλλει τὸν χρόνο τῶν πειρασμῶν, νὰ ἀναστέλλει τὴ δίκαιη ὀργὴ τοῦ Θεοῦ γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας καὶ νὰ διαστέλλει τὰ σπλάχνα τῶν οἰκτιρμῶν Του.
Ἂς τὴν παρακαλοῦμε νὰ ­πρεσβεύει στὸν Υἱὸ καὶ Θεό της γιὰ τὸ ἔθνος μας ποὺ χειμάζεται, γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας ποὺ πολεμεῖται, γιὰ τὶς οἰκογένειές μας ποὺ δοκιμάζονται. Ἂς τὴν παρακαλοῦμε γιὰ ὅ,τι μᾶς συνέχει βαθύτατα, ἐσωτερικά. Δι­­­ό­τι ἡ Κυρία Θεοτόκος δὲν παύει νὰ δέεται «ὑπὲρ πάσης ψυχῆς χριστιανῶν θλιβομένης τε καὶ καταπονουμένης, ἐλέους καὶ βοηθείας Θεοῦ ἐπιδεομένης».
Καὶ εἶναι τὸ θυμίαμα τῶν πρεσβειῶν της δεκτὸν «ὑπὲρ πᾶσαν ὁλοκάρπωσιν».

Πηγή: http://osotir.org

Την συναντήσαμε κι απόψε...

Την συναντήσαμε κι΄ απόψε ...

Γλυκιά και στοργική ...

και με τόση αγάπη ...

Της είπαμε κι΄ εμείς μυστικά

Το Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτη

και ακουμπήσαμε στα πόδια Της

την μυστική προσευχή μας ...

Κι΄ Εκείνη , Με Το Πανάγιο Βλέμμα της ,

μας κοιτούσε τόσο γλυκά , τόσο στοργικά ...

Ας έχει τον κάθε Διαβάτη και Οδοιπόρο της ζωής

κάτω από τη στοργική της προστασία ...

Καλό σας βράδυ ...

Με την ευχούλα να γλυκαίνει τις ψυχές μας ...

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με ...

Υπεραγία Θεοτόκε σκέπασέ μας ...

Ας ταξιδέψουμε όλοι μαζί σ΄ αυτό το βαγόνι

της προσευχής απόψε ! ...

Διαβάτης

Πηγή: http://odevontas.blogspot.gr

Δεν είσαι μόνος!

                          

Ντοκιμαντέρ για την Παναγία από την ΕΡΤ 1

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

Επανευαγγελισμός

 

«Χαῖρε, δι᾽ ἧς ἡ χαρά ἐκλάμψει»

    Κατάθλιψη: Ἡ νόσος τοῦ 21ου αἰώνα. Δέ διακρίνει ἡλικίες καί κοινωνικές τάξεις. Συμπαθεῖ τούς νέους, ἀλλά δέν προσπερνᾶ καί τούς ἐνήλικες οὔτε καταφρονεῖ τούς ὑπερήλικες. Τά παγωμένα καταθλιπτικά βλέμματα καθρεπτίζουν τό κενό τοῦ σύγχρονου κόσμου.

Οἱ ἀνθρωπιστικές ἐπιστῆμες ἀναζητοῦν τά αἴτια, ἀποφεύγοντας κατά κανόνα νά προσεγγίσουν τήν κυρίως αἰτία, τήν τραγική ἀπομάκρυνση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν Θεό του. Ἐκεῖ βρίσκεται καί ἡ τραγικότητα τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου, πού πορεύεται αὐτοκαταστροφικά καί παράλογα.

   Ἐκεῖ ἀντιτείνει ἡ Ἐκκλησία μας τήν αἰώνια πρότασή της, στρέφοντας τά μάτια στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο: «Χαῖρε, ὁλκάς τῶν θελόντων σωθῆναι, χαῖρε, λιμήν τῶν τοῦ βίου πλωτήρων».

Εὐαγγελισμός: Τό θαυμαστό μήνυμα τῆς ὑπερφυοῦς συλλήψεως τῆς Θεοτόκου καί ἡ ἐνσάρκωση τοῦ Θεοῦ λόγου κάνει πραγματικότητα τήν πολυπόθητη ἐπανασύνδεση τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό: «Χαῖρε, κλῖμαξ ἐπουράνιε, δι᾽ ἧς κατέβη ὁ Θεός...»

Ἐπανευαγγελισμός: Βαθιά ἀνάγκη ἐκ νέου κατανοήσεως καί προσοικειώσεως τοῦ ἱεροῦ μηνύματος τῆς σωτηρίας.: «Χαῖρε, σοφῶν ὑπερβαίνουσα γνῶσιν, χαῖρε, πιστῶν καταγαύζουσα φρένας».

    Ὁ ὀρθολογισμός μᾶς πρόδωσε καί μᾶς ἔμπλεξε στά δίχτυα τῆς πιό παγερῆς εἰδωλολατρίας, τοῦ ὑλισμοῦ καί εὐδαιμονισμοῦ: «Χαῖρε, τῆς ἀπάτης τήν πλάνην πατήσασα, χαῖρε, τῶν εἰδώλων τόν δόλον ἐλέγξασα».

    Ἡ Χάρη τῆς Γλυκύτατης Μητέρας μας μπορεῖ νά μᾶς σωφρονίσει καί οἱ πρεσβεῖες της νά μᾶς χαρίσουν τήν εὐφροσύνη τῆς σωτηρίας: «Χαῖρε, πιστῶν ὁδηγέ σωφροσύνης, χαῖρε, πασῶν γενεῶν εὐφροσύνη. Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε».

                                                                                      Φιλοθέη Χ.Τ.

Στη Μητέρα μας

      

      

    Καμιά ὥρα, καμιά μέρα, καμιά περίσταση τοῦ βίου δέν περνάει χωρίς τήν ἀνάγκη μιᾶς παρουσίας ζεστῆς, στοργικῆς, ἰσχυρῆς, πού νά κατανοεῖ, νά συμπονάει, νά δίνει ἀμέριστο τό ἐνδιαφέρον, νά ἐνδυναμώνει, νά προσάγει στόν Παντοδύναμο Θεό. Καί ποιά ἄλλη εἶναι αὐτή ἡ γλυκιά παρουσία ἀπό τή Μητέρα τοῦ Θεοῦ καί τοῦ ἀνθρώπου, τή Θεοτόκο Μαρία;

Γι’ αὐτό καί κάθε ἐποχή τοῦ χρόνου ἔχει τή δική της ἔκφραση, τή δική της στροφή στό Πανάγιο πρόσωπό της. Καί κάθε ψυχή ἔχει τό δικό της τρόπο νά στέκει μπροστά της.

 Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης, ὁ φωτεινός καί φωτισμένος αὐτός ἅγιος τῆς πολύπαθης Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, ὁ πολυαγαπημένος πατέρας τοῦ λαοῦ της, ἀγάπησε μοναδικά τήν Παναγία μας.

Κι ἐκφραζόταν μέ λόγους σάν αὐτούς πού παραθέτουμε, πού τονώνουν τήν κάθε ψυχή καί μέσα στήν πολυτάραχη ἐποχή μας ἁπλώνουν μιά γαλήνη καί μιά βέβαιη ἐλπίδα γιά τή σωτηρία μας καί τήν αἰώνια χαρά μας στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.Ἡ ἁγία Ἐκκλησία, ὡς κοινότης ὅλων τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν πού ἀγωνίζονται στή γῆ καί ὅλων τῶν ἁγίων πού μετοίκησαν στόν οὐρανό, ἔχει τόση δύναμι, ὥστε μπορεῖ νά νικήση κάθε κακία τῶν δαιμόνων καί τῶν ἀνθρώπων πού κινοῦνται ἀπ’ αὐτούς, καί νά καταστρέψη ὅλες τίς σκευωρίες τους. Φτάνει ἐμεῖς νά ζοῦμε ἄξια τῆς μεγάλης μας κλήσεως καί νά ἔχουμε ἀκλόνητη πίστι στόν Κύριο καί στήν κραταιά πρεσβεία τῆς Μητέρας Του καί τῶν ἁγίων Του.

Γι’ αὐτό τόσο συχνά στίς λειτουργικές προσευχές της ἡ Ἐκκλησία μᾶς προτρέπει: «Τῆς παναγίας, ἀχράντου, ὑπερευλογημένης, ἐνδόξου, Δεσποίνης ἡμῶν, Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας, μετά πάντων τῶν ἁγίων μνημονεύσαντες, ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα».Νά γιατί ἡ Ἐκκλησία ἔχει ἰσχύ ἀκαταμάχητη καί ἀνυπέρβλητη γιά ὅλες τίς δυνάμεις τοῦ Ἅδου!

Ὅταν ἀτενίζης τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, στή μορφή της βλέπεις προσωποποιημένη ὁλόκληρη τήν Ἐκκλησία: τόν Κύριό μας, ἀφοῦ ὑπῆρξε ἡ «σκηνή τοῦ Θεοῦ καί Λόγου» Ἰησοῦ Χριστοῦ˙ τόν ἀγγελικό κόσμο, ὡς «τῶν ἀγγέλων τόν βίον ἐμφαίνουσαν»˙ τούς ἁγίους τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ εἶναι Παναγία, «ἁγία ἁγίων μείζων»˙ τό σῶμα τῶν πιστῶν, ἀφοῦ εἶναι «αὐλή λογικῶν προβάτων»˙ τέλος, ὁλόκληρη τήν ἐν Χριστῷ καί διά τοῦ Χριστοῦ ἀνακαινισμένη δημιουργία, ἀφοῦ δι’ αὐτῆς «νεουργεῖται ἡ κτίσις».Στό σεπτό πρόσωπο τῆς Θεοτόκου συγκεντρώνεται ἀκόμη ὅλη ἡ θεολογία τῆς Ὀρθοδοξίας: Ἐκείνη εἶναι «τῶν δογμάτων Χριστοῦ τό κεφάλαιον» καί τό «στερρόν τῆς πίστεως ἔρεισμα».

Ἡ Θεοτόκος εἶναι ἡ πιό καθαρή εἰκόνα τοῦ Θεοῦ.

Λογική και Παράλογο

Δ΄ Στάση Χαιρετισμών

« Χαίρε, Παρθένε, ότι συ ενουθέτησας τους συληθέντας τον νουν».

Το κυριότερο γνώρισμα που κάνει τον άνθρωπο να διαφέρει απ’ όλη την ορατή δημιουργία, είναι το λογικό. Μ’ αυτό σκεπτόμαστε. Μ’ αυτό προσευχόμαστε. Μ’ αυτό επικοινωνούμε με τον εαυτό μας και μεταξύ μας. Αυτό μας εισαγάγει εισαγωγικά στην πίστη και στο άπειρο.Γι’ αυτό και η πονηρία αυτό φρόντισε να κτυπήσει, να . συσκοτίσει, να διαφθείρει. «Όπως τα νέφη επισκοτίζουν τον ήλιο, έτσι και τα πάθη την ανθρώπινη λογική. Και όντως ο λογικός άνθρωπος πούλησε τη λογική στο παράλογο. Τη σύνεση στην ασυνεσία. Τη σωφροσύνη στην αφροσύνη.Οι συνέπειες υπήρξαν τρομερές.Έχασε την αλήθεια. ‘Έχασε την ισορροπία. Έχασε το φως. Έγινε παράλογος.Ήρθε ο Λόγος, ο υιός της Παρθένου, και ξανάφερε τον «νουν Χριστού». Ξανάφερε στη θέση της τη λογική και το υπέρλογο. Και αυτό έγινε δια της Παρθένου.Γι’ αυτό ο υμνογράφος της Εκκλησίας της λέγει: « Χαίρε, Παρθένε, ότι συ ενουθέτησας τους συληθέντας το νουν». Με την όλη ζωή της η Παναγία μας νουθετεί συνεχώς. Όταν την προσέχουμε, το λογικό μας μπορεί να γεμίζει από φως.Δύο αντίθετες δυνάμεις διεκδικούν το λογικό μας. Η δύναμη του Χριστού και η δύναμη του πονηρού. Ο πονηρός το λογικό μας θα το κάνει παράλογο. Ο Χριστός θα το κάνει υπέρλογο. Σε ποιόν θα το δώσουμε;

( Αρχιμ. Τ. Κιλίφης)

Το μεγαλείο της Παναγίας-Άγ.Νικόλαος Καβάσιλας

Ὁ  ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας γεννήθηκε στή Θεσ­σαλονίκη στίς ἀρχές τοῦ 14ου αἰώνα. Ὑπῆρξε σύγχρονος τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ. Θεωρεῖται ὡς ἕνας ἀπό τούς κορυφαίους θεολόγους καί φιλοσόφους τοῦ Βυζαντίου. Ἔζησε στήν Κωνσταντινούπολη, ἀκολουθώντας τίς ἡσυχαστικές διδασκαλίες τοῦ Παλαμᾶ. Ἡ ἐπικρατέστερη ἄποψη εἶναι ὅτι ἐκάρη καί Μοναχός. Ἔλαβε μέρος σέ πολλές διπλωματικές ἀποστολές τοῦ Βυζαντίου πρός ἄλλες χῶρες. 

Συνέγραψε θαυμάσιους πανηγυρικούς λόγους σέ Δεσποτικές καί Θεομητορικές ἑορτές, μεταξύ τῶν ὁποίων συγκαταλέγεται καί ὁ «Λόγος εἰς τόν Eὐαγγελισμόν τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας». Σ᾽ αὐτόν ἐκθειάζει τά πνευματικά κάλλη τῆς Παναγίας, μιλώντας μέ θαυμασμό γιά τίς ἀρετές της. Παραθέτουμε χαρακτηριστικά ἀποσπάσματα:

"Κατά τήν πλάση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν Δημιουργό ἡ γῆ χρησίμευσε ἁπλῶς ὡς πρώτη ὕλη καί τίποτε περισσότερο. Δέν συνέπραξε ἡ ἴδια στήν πλάση τοῦ ἀνθρώπου. Κατά τήν ἀνάπλαση ὅμως καί ἀναδημιουργία τοῦ κόσμου ἡ Παρθένος προσέφερε τά ἰδικά της, συνέβαλε μέ ὅσα εἶχε, τά ὁποῖα εἵλκυσαν στή γῆ τόν Τεχνίτη Θεό καί ἐκίνησαν τό Χέρι Του, πού ἀνέπλασε τά πλάσματά Του. Ποιά ἦσαν αὐτά πού εἶχε καί προσέφερε ἡ Παρθένος; Συμπεριφορά ἄψογη, ζωή ὁλοκάθαρη, ἀποφυγή κάθε κακίας, ἄσκηση κάθε ἀρετῆς, ψυχή πιό καθαρή ἀπό τό φῶς, σῶμα τελείως πνευματικό, πιό λαμπρό ἀπό τόν ἥλιο, πιό καθαρό ἀπό τόν οὐρανό, πιό ἱερό ἀπό τούς ἀγγελικούς θρόνους... διατηροῦσε ἀπαραβίαστον τόν λογισμό της ἀπό κάθε κακό˙ καί δέν αἰσθανόταν τήν πονηρία, πού ἦταν διάχυτη, τρόπος τοῦ λέγειν, παντοῦ γύρω της. Ὁ κατακλυσμός τῆς ἁμαρτίας καί κακίας, πού εἶχε κυριεύσει τά πάντα, ἔκλεισε βέβαια τόν οὐρανό, ἐμποδίζοντας τούς ἀνθρώπους νά ἀνέλθουν σ᾽ αὐτόν καί ἄνοιξε τόν Ἅδη καί ἔκανε τούς ἀνθρώπους ἐχθρούς μέ τόν Θεό καί ἀπεμάκρυνε ἀπό τή γῆ τόν ἀγαθό Κύριο καί ἔφερε τόν πονηρό Σατανᾶ, ὅμως δέν κατόρθωσε νά κάνει οὔτε κάτι τό ἐλάχιστο στή μακαρία Παρθένο. Καί ἐνῶ ἐξουσίασε ὅλη τήν οἰκουμένη ... νικήθηκε ἀπό ἕνα λογισμό, ἀπό μιά ψυχή, ἀπό τήν Παναγία... Ἐκείνη πρίν ἀκόμη ἔλθει ἡ ὥρα, κατά τήν ὁποία ἔπρεπε νά κατεβεῖ ἀπό τούς οὐρανούς στή γῆ ὁ Θεός... προετοίμαζε τόν ἑαυτόν της ὡς ἄλλη καλή κατοικία γιά τόν Θεό...

Ὤ, τί ἀκόμη πρέπει νά προσθέσουμε γιά νά ὑμνήσουμε ἐπάξια ἐσένα, πού σάν τό δικό σου μεγαλεῖο δέν ὑπάρχει ἄλλο ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους; Ἐάν πρέπει νά χρησιμοποιήσουμε λόγια, αὐτό εἶναι ἔργο ἀγγέλων, διανοίας χερουβικῆς, νομίζω μόνο πύρινες γλῶσσες μποροῦν νά ὑμνήσουν τά μεγαλεῖα σου. Γι᾽ αὐτό ...ἀφοῦ θυμηθήκαμε τίς ἀρετές σου, γιά νά σέ τιμήσουμε, καί ψάλαμε ὅσο μπορούσαμε τή σωτηρία μας ἐξ αἰτίας σου, τελικά ζητοῦμε ἀγγελική φωνή γιά νά ὑμνήσουμε, ὅπως σοῦ ἀξίζει, τήν ἀρετή σου. Δανειζόμαστε λοιπόν στό τέλος τοῦ λόγου μας τόν χαιρετισμό, πού σοῦ ἀπηύθυνε ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ τήν ἡμέρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, καί μέ αὐτή τήν προσθήκη στά ὅσα εἴπαμε δίνουμε κάποια ἀξία στήν ὅλη ὁμιλία μας: «Χαῖρε κεχαριτωμένη˙ ὁ Κύριος μετά σοῦ».

  

Περιοδικό "Η Δράση μας",Μάρτιος 2010