Λόγοι σοφίας και χάριτος

          -Ο άνθρωπος που απομακρύνεται από τον Θεό, δεν βρίσκει ανάπαυση ψυχική, ούτε σε αυτή την ζωή, αλλά ούτε καις την άλλη. Διότι, όποιος δεν πιστεύει στο Θεό, μένει απαρηγόρητος και σε αυτή την ζωή, την πρόσκαιρη και στην μέλλουσα ζωή, καταδικάζει την ψυχή του αιώνια.

          -Όσο περισσότερο ζει κανείς την κοσμική ζωή, τόσο περισσότερο άγχος κερδίζει. Μόνο κοντά στον Χριστό κανείς ξεκουράζεται και βρίσκει ανάπαυση σωματική και ψυχική.

          -Δεν έχουν καμία δικαιολογία όσοι δεν εκκλησιάζονται τακτικά. Η Εκκλησία είναι το καράβι που όταν μπεις και να νυστάξεις και να κοιμηθείς, αυτό θα περάσει απέναντι, αρκεί να μπεις μέσα.

          Οσίου Παισίου του Αγιορείτου

"ΔΩΡΟ ΓΑΜΟΥ" από τον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος έστειλε σε μια πνευματική του θυγατέρα, (την Ολυμπιάδα) την κατωτέρω επιστολή σα «δώρο» για τον γάμο της, που μόλις τέλεσε. Η κατωτέρω επιστολή έχει βάθος Θεολογίας και ψυχολογίας. Και πάνω απ’; όλα δίνει στη σύζυγο πολύτιμες συμβουλές για έναν πετυχημένο γάμο.

Γράφει λοιπόν ο Άγιος:

« Κόρη μου, στους γάμους σου εγώ ο πνευματικός σου πατέρας, ο Γρηγόριος, σου κάνω δώρο τούτο το ποίημα. Και είναι ό,τι καλλίτερο η συμβουλή του πατέρα:

Άκου λοιπόν Ολυμπιάδα μου :

1. Ξέρω ότι θέλεις να είσαι πραγματική χριστιανή . Και μια πραγματική χριστιανή πρέπει όχι μόνο να είναι, αλλά και να φαίνεται. Γι αυτό ,σε παρακαλώ ,να προσέξεις την εξωτερική σου εμφάνιση. Να είσαι απλή. Το χρυσάφι, δεμένο σε πολύτιμες πέτρες, δεν στολίζει γυναίκες σαν και σένα. Πολύ περισσότερο το βάψιμο. Δεν ταιριάζει στο πρόσωπό σου, την εικόνα του Θεού, να την παραποιεις και να την αλλάζεις, μόνο και μόνο για να αρέσεις. Ξέρε το ότι αυτό είναι φιλαρέσκεια και να μένεις απλή στην εμφάνιση. Τα βαρύτιμα και πολυτελή φορέματα ,ας τα φορούν εκείνες, που δεν επιθυμούν ανώτερη ζωή, που δεν ξέρουν τι θα πει πνευματική ακτινοβολία . Εσύ ,όμως έβαλες μεγάλους στόχους και υψηλούς στόχους στη ζωή σου. Κι αυτοί οι στόχοι σου ζητούν όλη τη φροντίδα κι όλη την προσοχή.

2. Με το γάμο , η στοργή και η αγάπη σου να είναι φλογερή και αμείωτη για κείνον, που σου δώσε ο Θεός . Για κείνον, που γινε το μάτι της ζωής σου και σου ευφραίνει την καρδιά. Κι αν καταλάβεις πως ο άνδρας σου σε αγαπάει περισσότερο απ’; όσο τον αγαπάς εσύ, μη κυττάξεις να του πάρεις τον αέρα, κράτα πάντα τη θέση που σου ορίζει το Ευαγγέλιο.

3. Εσύ να ξέρεις ότι είσαι γυναίκα, έχεις μεγάλο προορισμό, αλλά διαφορετικό από τον άνδρα, που πρέπει να είναι η κεφαλή. Άσε την ανόητη ισότητα των δύο φύλων και προσπάθησε να καταλάβεις τα καθήκοντα του γάμου. Στην εφαρμογή τους θα δεις πόση αντοχή χρειάζεται για ν’; ανταποκριθεις, όπως πρέπει , σ’; αυτά τα καθήκοντα , αλλά και πόση δύναμη κρύβεται στο ασθενές φύλο.

4. Θα ξέρεις ,πόσο εύκολα θυμώνουν οι άνδρες. Είναι ασυγκράτητοι και μοιάζουν με λιοντάρια. Σ’; αυτό το σημείο η γυναίκα πρέπει να είναι δυνατότερη και ανώτερη. Πρέπει να παίζει το ρόλο του θηριοδαμαστή. Τι κάνει ο θηριοδαμαστής όταν βρυχάται το θηρίο; Γίνεται περισσότερο ήρεμος και με την καλοσύνη καταπραΰνει την οργή. Του μιλάει γλυκά και μαλακά , το χαϊδεύει, το περιποιείται και πάλι το χαϊδεύει κι έτσι το καταπραΰνει

5. Ποτέ μη κατηγορήσεις και αποπάρεις τον άνδρα σου για κάτι που έκανε στραβό. Ούτε πάλι για την αδράνειά του ,έστω κι αν το αποτέλεσμα δεν είναι αυτό που ήθελες εσύ. Γιατί ο διάβολος είναι αυτός, που μπαίνει εμπόδιο στην ομοψυχία των συζύγων

6. Να έχετε κοινά τα πάντα και τις χαρές και τις λύπες. Γιατί ο γάμος όλα τα σας τα έκανε κοινά. Κοινές οι φροντίδες ,γιατί έτσι το σπίτι θα στεριώσει. Να συμβάλλεις εκφράζοντας τη γνώμη σου, ο άνδρας όμως ας αποφασίζει.

7. Όταν τον βλέπεις λυπημένο, συμμερίσου τη λύπη του εκείνη την ώρα. Γιατί είναι μεγάλη ανακούφιση στη λύπη , η λύπη των φίλων. Όμως αμέσως να ξαστεριάζει η όψη σου και να σαι ήρεμη χωρίς αγωνία. Η γυναίκα είναι το ακύμαντο λιμάνι για το θαλασσοδαρμένο σύζυγο.

8. Να ξέρεις ότι η παρουσία σου στο σπίτι σου είναι αναντικατάστατη, γι’; αυτό πρέπει να το αγαπήσεις μ’; όλες τις φροντίδες του νοικοκυριού. Να το βλέπεις σαν βασίλειό σου ,και να μη συχνοβγαίνεις από το κατώφλι σου. Άφησε τις έξω δουλειές για τον άνδρα.

9. Πρόσεχε τις συναναστροφές σου. Πρόσεξε τις συγκεντρώσεις ,που πηγαίνεις. Μη πας σε άπρεπες συγκεντρώσεις, γιατί είναι μεγάλος κίνδυνος για την αγνότητά σου. Αυτές οι συναναστροφές αφαιρούν την ντροπή κι απ΄ τις ντροπαλές ,σμίγουν μάτια με μάτια, κι όταν φύγει η ντροπή γεννιούνται όλα τα χειρότερα κακά ( « αιδώς οιχομένη, πάντων γενέτειρα κακίστων » ). Τις σοβαρές όμως συγκεντρώσεις με συνετούς φίλους να τις επιζητεις , για να εντυπώνεται στο νου σου ένας καλός λόγος, ή κάποιο ελάττωμα να κόψης ή να καλλιεργήσεις τους δεσμούς σου με εκλεκτές ψυχές.Μη εμφανίζεσαι ανεξέλεγκτα σε οποιονδήποτε, αλλά στους σώφρονες συγγενείς σου, στους ιερείς και σε σοβαρούς νεώτερους ή ηλικιωμένους.Μη συναναστρέφεσαι φαντασμένες γυναίκες , που έχουν στο νου τους στο έξω ,για επίδειξη. Ούτε ακόμα άνδρες ευσεβείς, που ο σύζυγός σου δεν θέλει στο σπίτι, αν και συ τόσο πολύ τους εκτιμάς. Υπάρχει για σένα πιο ακριβό πράγμα από τον καλό σου σύζυγο, που τόσο αγαπάς;

Ο ρόλος των λογισμών στην πνευματική ζωή

   Τί είναι οι λογισμοί που ταλαιπωρούν τον άνθρωπο;

 Λογισμοί δεν είναι απλώς οι σκέψεις, αλλά οι εικόνες μαζί με τις σκέψεις. Σύμφωνα με τον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή οι λογισμοί είναι απλοί και σύνθετοι. Απλοί είναι οι απαθείς, που δεν σχετίζονται με πάθος, ενώ οι σύνθετοι είναι οι εμπαθείς.

          Κατά τον άγιο Ισαάκ  τον Σύρο, τέσσερα είναι τα αίτια που κινούν τους λογισμούς:

          -Από το φυσικό θέλημα της σαρκός.

          -Από τις φαντασίες των αισθήσεων των πραγμάτων του κόσμου με τους οποίους ακούει και βλέπει.

          -Από τις προλήψεις, και

          -Από τις προσβολές των δαιμόνων που μας πολεμούν σ’ όλα τα πάθη. Πάντως η πιο βασική αιτία των λογισμών είναι ο πόλεμος των δαιμόνων. Οι δαίμονες σπείρουν συνεχώς λογισμούς για να αιχμαλωτίσουν τον νου.

          Οι λογισμοί που προέρχονται από τους δαίμονες αιχμαλωτίζουν το νου και τον οδηγούν στην διάπραξη της κατά διάνοιαν και κατ’ ενέγειαν αμαρτίας, η οποία, όταν επαναλαμβάνεται πολλές φορές, τότε γίνεται πάθος.

          Βέβαια πέρα από τους λογισμούς υπάρχουν και οι αγαθοί που προέρχονται από τον Θεό. Ένας γενικός κανόνας για να διακρίνουμε τους λογισμούς είναι ότι μας φέρνουν χαρά προέρχονται από τον Θεό και όσοι μας προξενούν λύπη και ταραχή προέρχονται από τον διάβολο.

          Οι άγιοι της Εκκλησίας δεν μας άφησαν αβοήθητους στον πόλεμο κατά των λογισμών, αλλά μας έδωσαν τα κατάλληλα μέσα για να θεραπευθούμε απ’ αυτούς.

          Στην  προτροπή του Απ. Παύλου προς τον μαθητή του Τιμόθεο λέγει: «Συ δε νήφε εν πάσι». Εδώ κρύβεται το  μυστικό του πνευματικού αγώνα. Αυτή η νήψη ονομάζεται φυλακή των λογισμών και νοερά ησυχία. Αν το επιτύχουμε αυτό τότε μπορούμε ν’ αποφεύγουμε τα αίτια που τους προκαλούν. Γι’ αυτό πρέπει ν’ αποφεύγεται η ακρασία των βρωμάτων και των πομάτων. Ακόμη η πείνα, η δίψα, η αγρυπνία, η αναχώρηση βοηθούν τον άνθρωπο ν’ απαλλαγεί από τους λογισμούς. Επίσης, πρέπει ν’ αποφεύγονται τα πρόσωπα εκείνα που προκαλούν πειρασμό. Επί πλέον η  νηστεία και η προσευχή μας βοηθούν πολύ στον πόλεμο αυτό. Ακόμη η μελέτη της Αγ. Γραφής και του βίου των Αγίων. Ασφαλώς απαραίτητη είναι η εξαγόρευση των λογισμών σε πνευματικό πατέρα που ευθύνεται για την ψυχή μας.

          Πάντως από τη στάση μας απέναντι στους  λογισμούς θα σωθούμε ή θα κατακριθούμε. Οι λογισμοί έχουν γίνει θεσμός. Ας προσπαθήσουμε κατά δύναμη μέσα στο πνεύμα της ορθόδοξης πνευματικότητας να τηρούμε τον νουν εκ του πονηρού και να βιώνουμε το μυστήριο της σωτηρίας με τον καθημερινό αγώνα μας.

«ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ»  ΙΟΥΛΙΟΣ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2014

           

"Υιέ μου, δος μοι σην καρδίαν..."

Αγίου Νικολάου Βελιμήροβιτς

Στην καρδιά είναι η θέληση, στην καρδιά είναι η αγάπη, στην καρδιά είναι η κατανόηση, στην καρδιά είναι το πρόσωπο της Παναγίας και Θείας Τριάδος.

Η καρδιά είναι ο οίκος του Πατρός, τό ιερό του Υιού και το εργαστήριο του Αγίου Πνεύματος.

Ο Θεός θέλει την καρδιά: «Υιέ μου, δός μοι σήν καρδίαν» (Παρ. κγ' 26).

Ας αναποδογυρίσουν τα βουνά, ας στεγνώσουν οι θάλασσες, ας σε εγκαταλείψουν οι φίλοι σου, ας χαθεί ο πλούτος σου, ας φαγωθεί το σώμα σου από σκουλήκια, ας σε περιλούσει ο κόσμος με όλες τις κοροϊδίες πού έχει, μη φοβάσαι, μόνον φύλαξε την καρδιά σου, φύλαξε και ένωσε την με τον Κύριο και δώσε την στον Κύριο.

Από την καρδιά προέρχεται η ζωή΄ από που η ζωή στην καρδιά θα προέλθει, αν η πνοή του Κυρίου και η πηγή της ζωής, ο Θεός, δεν κατοικεί σε αυτήν;

«Ο αγαθός άνθρωπος εκ τον αγαθού θησαυρού εκβάλλει αγαθά, και ο πονηρός άνθρωπος εκ ιού πονηρού θησαυρού εκβάλλει πονηρά» (Ματθ. ιβ' 35).

Αυτοί είναι οι λόγοι του Κυρίου, ο οποίος γεμίζει τον θησαυρό της καρδιάς σου με τα πλούτη του.

Τι είναι αυτός «ο αγαθός άνθρωπος»;

Είναι ο αγαθός θησαυρός της καρδιάς. Και τι είναι «ο πονηρός άνθρωπος»; Είναι ο πονηρός θησαυρός της καρδιάς. «Εκ γαρ της καρδίας [του πονηρού ανθρώπου] εξέρχονται διαλογισμοί πονηροί, φόνοι, μοιχείαι, πορνείαι, κλοπαί, ψευδομαρτυρίαι, βλασφημίαι» (Ματθ. ιε' 19)' και από την αγαθή καρδιά εκπορεύονται «αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια» (Γαλάτ. ε' 22-23). Βλέπεις τι μεγάλος αποθηκευτικός χώρος είναι η καρδιά του ανθρώπου; Βλέπεις πόσα μπορούν να προσαρμοσθούν στην καρδιά του ανθρώπου;...

Ω αδελφέ, ο Θεός, το Άγιον Πνεύμα το ίδιο, όταν το παρακαλείς, μπορεί να χωρέσει στην καρδιά του ανθρώπου. Όχι μόνο μπορεί, αλλά και θέλει. Περιμένει μόνο εσένα να προετοιμάσεις την καρδιά σου γι' Αυτό. Να την μετατρέψεις σε ναό, διότι ο Θεός, το Άγιο Πνεύμα μόνο σε ναό κατοικεί!...

Όπως ο όφις προστατεύει την κεφαλή του, έτσι και συ επίσης, υιέ, φύλαξε την καρδιά σου. Πάνω απ' όλα πού φυλάσσονται, υιέ, φύλαξε την καρδιά σου! Διότι στην καρδιά εισέρχεται ζωή και από αυτήν εξέρχεται ζωή, ζωή πού προέρχεται από τον Ζώντα Θεό.

Ω Ζωοδότα Κύριε, βοήθησε μας να φυλάξουμε τις καρδιές μας για Σένα, για Σένα τον Κύριο! Σοι πρέπει δόξα και ευχαριστία εις τους αιώνας.

Αμήν!

Πηγή: Περιοδικό «ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ» Αριθμός 74, Φθινόπωρο 2004

Θαύμα μέγα

Θαύματα γίνονται καθημερινά 

αλλά δεν τα βλέπουμε, 

δεν τους δίνουμε σημασία.

Το ότι ο Θεός παρά τις κηλίδες 

και αμαρτίες μας δεν οργίζεται 

και δεν διακόπτει τις σχέσεις του μαζί μας, 

αυτό δεν είναι θάυμα μέγα;

Γέρων Ιάκωβος Τσαλίκης

Το παράδοξο του πόνου

            Η Αγ. Γραφή διδάσκει ότι ο Θεός παιδεύει αυτόν που αγαπά και «μαστιγοί πάντα υιόν ον παραδέχεται». Με αρνητική μορφή η θέση αυτή μπορεί να διατυπωθεί ως εξής: Ο Θεός δεν παιδεύει όποιον δεν αγαπά, ούτε μαστιγοί όποιον δεν αναγνωρίζει.

            Κατά παράδοξο τρόπο ο φιλάνθρωπος Θεός  παρουσιάζεται σκληρός και ασυγκίνητος μπροστά στον ανθρώπινο πόνο. Αυτό μπορεί να προκαλέσει στον άνθρωπο οργή και εξέγερση εναντίον του Θεού. Τέτοια στάση εισηγήθηκε η γυναίκα του Ιώβ μετά τη μακροχρόνια ταλαιπωρία του, αλλά εκείνος,  την απέκρουσε ως έκφραση αφροσύνης. Και ο           Χριστός όμως που έζησε τον πόνο στον ύψιστο βαθμό, δεν απαλλάχθηκε τελικά από το πικρό ποτήριο αλλά αφέθηκε να το πιεί ως το τέλος. Το παράδειγμα του Χριστού προβάλλει ως πρότυπο και στήριγμα τον πιστό. Είναι το παράδειγμα που εκφράζει την απόλυτη εμπιστοσύνη προς τον Πατέρα. Είναι το παράδειγμα της υπακοής, που δεν παρασύρεται από τη γεύση του ξύλου της γνώσεως, αλλά περιμένει τη γεύση του ξύλου της ζωής.

            Η επίσκεψη του πόνου είναι μία επίσκεψη της παιδείας του Θεού. Όλοι οι άγιοι περνούν από τον πόνο, που είναι συχνά μαρτυρικός. Αυτός είναι ο σταυρός τους. Είναι η πρόκληση που δέχονται από τον Θεό, για να δείξουν το φιλότιμο και την εμπιστοσύνη τους απέναντι Του. Σταυρός άλλωστε είναι και η αρετή, γιατί και αυτή κατορθώνεται με κόπους και δοκιμασίες. Βέβαια ο πόνος δεν αποτελεί από την φύση του λυτρωτική δύναμη. Και ο χριστιανός δεν τον επιδιώκει ούτε τον δέχεται από μαζοχιστική διάθεση. Τον υπομένει όμως, αναγνωρίζοντας τη συμβολή του στην πνευματική ζωή. Κατά τον ι. Χρυσόστομο ο πόνος, όπως κι ο θάνατος, αποτελεί ευεργεσία του Θεού προς τον εκπεσμένο άνθρωπο.

            Με τον πόνο ο άνθρωπος παιδαγωγείται και παρακινείται σε εγρήγορση. Χωρίς το κέντρισμα του εύκολα πέφτει στην πλαδαρότητα και την πνευματική αδιαφορία. Με τον πόνο σπάζει το κέλυφος του εγωισμού και αναδύεται η αλήθεια του προσώπου. Συμπιέζεται  η εγωκεντρική αυτάρκεια και διευκολύνεται η κοινωνία με τον Θεό. Γι’ αυτό ο πιστός βλέπει στον πόνο τη δωρεά του Θεού και τον ευχαριστεί. Τον βλέπει ως μέσο ασκήσεως στην ταπείνωση και την αγάπη. Έτσι λειτουργεί μέσα του ένας «μετασχηματιστής», που μετατρέπει τις προκλήσεις του πόνου σε αφορμές για την αιώνια ζωή.

( Γ. Μαντζαρίδης)

ΤΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΤΗΣ ΦΙΛΟΔΙΚΙΑΣ

 Δ. Τσιβιλίδη, Δρ. Θεολογίας

            Η φιλοδικία είναι μορφή διαταραχής των κοινωνικών σχέσεων με βαθύτερο αίτιο την έλλειψη χριστιανικής θεωρήσεως της ζωής. Η σύγχρονή ελληνική κοινωνία μαστίζεται κυριολεκτικά από το ανεπίτρεπτο αυτό φαινόμενο της έντονης φιλοδικίας.

            Καταφέραμε να ανεβάσουμε το μορφωτικό μας επίπεδο, να δημιουργήσουμε πολύ καλύτερες συνθήκες διαβίωσης σε σχέση με το παρελθόν, να κατακτήσουμε πολλές ανέσεις στην καθημερινή μας ζωή, τον έλεγχο των λόγων και των πράξεων μας, με αποτέλεσμα τν εύκολη προσγείωση μας σε αντιδικίες και δικαστήρια.

            Φταίνε, λένε, μερικοί, οι έντονες πιέσεις και το άγχος της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας, φταίει, λένε άλλοι, η έλλειψη αγωγής και παιδείας. Τα αποτελέσματα όμως της έντονης φιλοδικίας είναι μεγάλη αύξηση των προσφυγών στη δικαιοσύνη, η αδυναμία των δικαστηρίων να καλύψουν έγκαιρα το μεγάλο όγκο υποθέσεων, η υπερφόρτωση των ανεπαρκών φυλακών και βέβαια η ψυχολογική κι οικονομική επιβάρυνση διαδίκων με σύγχρονη διαταραχή της κοινωνικής συνοχής.

            Η θέση της Εκκλησίας απέναντι στο φαινόμενο της φιλοδικίας, όπως εκφράστηκε από τον Απ. Παύλο, είναι ξεκάθαρη.

            Ο Απ. Παύλος στην πρώτη προς Κορινθίους επιστολή του γράφει προς τους χριστιανούς: « Επιτρέπεται αδελφός χριστιανός να εμπλέκεται με άλλο αδελφό σε δίκες και δικαστήρια και η εκδίκαση της διαφοράς ους να γίνεται από δικαστές απίστους- κοσμικούς. Και μόνο το να έχετε δικαστικές διαφορές ο ένας με τον άλλο αποτελεί οπωσδήποτε ηθική σας έλλειψη. Γιατί δεν προτιμάτε το αδικείσθε; Γιατί δεν προτιμάτε να ζημιωθείτε αντί να ξεκινήσετε δίκες;»

            Ο Ισίδωρος Πηλουσιώτης σε επιστολή του αναφέρει τα λόγια του Κυρίου, που είπε, ότι « εγώ σας χαρίζω τη δικιά μου ειρήνη, την πραγματική ειρήνη, που καμαρώνει για τη δικαιοσύνη και την ευσέβεια».

           

ΛΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΑΣΚΗΣΗ

π. Γ. Μεταλληνού

            Η εκκλησιαστική λατρεία έχει εορταστικό ήθος. Κάθε μέρα για την Εκκλησία είναι γιορτή, διότι οι μνήμες των Αγίων επιβεβαιώνουν τη νίκη του Χριστού πάνω στον κόσμο, Η δε άσκηση προετοιμάζει την γιορτή της Εκκλησίας στο πνευματικό πανήγυρη της. Είναι η προετοιμασία για τη μετοχή  του ανθρώπου στην « καινήν κτίσιν», που αποκαλύπτεται στη λατρεία.

Η άσκηση επιδιώκει με την « αδιάλειπτη προσευχή, την ταπείνωση, την απάθεια, τη νηστεία και τη συνεχή λατρευτική πράξη, να μεταβάλλει τη ζωή σε «θυσίαν ζώσαν, αγίαν, τω θεώ ευάρεστον», για να βρει η ζωή τω πιστών την πρωταρχικοί ωραιότητα και γνησιότητα. Η άσκηση  βρίσκει στη λατρεία μια πνευματική όαση που αναπαύει τη σκληρότητα της άσκησης. Εξ άλλου αυτό που γίνεται ο άνθρωπος με την  άσκηση του, δια της λατρείας και μάλιστα της Θ. Ευχαριστίας, εκκλησιοποιείται, δηλ, εντάσσεται στο Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία και το ατομικό γεγονός γίνεται συλλογικό- εκκλησιαστικό.

            Η λατρεία εν- Χριστώνει όλη τη ζωή του μοναχού, αλλά και κάθε πιστού. Η άσκηση παρέχει τη δυνατότητα για την πραγμάτωση αυτού του σκοπού, εφόσον ο ακάθαρτος από τα πάθη άνθρωπος δεν μπορεί να υμνήσει και να δοξάσει αληθινά τον Θεό. Ας θυμηθούμε τον πασχάλιο ύμνο: « και ημάς τους ευσεβείς καταξίωσον εν καθαρά καρδία Σε δοξάζειν». Η «καθαρά καρδία» είναι το σκοπούμενο στην χριστιανική άσκηση». Μόνον «εν καθαρά καρδία» μπορεί ο άνθρωπος να δει τον Θεό, να φθάσει δηλ. στον απόλυτο σκοπό της εκκλησιαστικής υπάρξεως. Αυτό ακριβώς εκφράζει ο λόγος του αγ. Ιωάννου του Δαμασκηνού στον πασχάλιο κανόνα. «καθαρθώμεν τας αισθήσεις και οψόμεθα τω απροσίτω φωτί της αναστάσεως Χριστόν εξαστράπτοντα…».

            Η Λατρεία οδηγεί στη θέωση, όταν όμως υπάρχει η καθαρότητα της καρδίας και των αισθήσεων. Αν η λατρεία είναι η είσοδος στην ουράνια βασιλεία, η άσκηση είναι η οδός προς αυτήν. Η Λατρεία καθορίζει και αποκαλύπτει τον σκοπό της υπάρξεως μας. Η άσκηση συμβάλλει στην επίτευξη του σκοπού αυτού. Με την άσκηση ως μόνιμο τρόπο ζωής για κάθε χριστιανό, ολόκληρη η ζωή του πιστού ,μεταμορφώνεται σε λατρεία του Θεού « εν πνεύματι και αληθεία». Διότι ο ασκούμενος χριστιανός μεταβάλλεται ολόκληρος σε «ναό του Θεού’, στον οποίο ιερουργείται το μυστήριο της σωτηρίας. Αλλά όπως οι προσευχόμενοι καρδιακέ στην Κόρινθο, μολονότι είχαν την « αδιάλειπτη προσευχή» του Αγ. Πνεύματος στην καρδιά τους, μετείχαν και της συνάξεως όλου του σώματος, έτσι και ο τελειούμενος στην άσκηση μετέχει στη σύναξη και λατρεία του σώματος, εκκλησιοποιώντας τα χαρίσματα του.

            (« Ενοριακή Ευλογία», ,τ.119)

Όλα πάνε και έρχονται και γυρίζουν γύρω γύρω.
Δούλευε ωσάν να μη χρειάζεσαι τα χρήματα.
Αγάπα ωσάν να μην έχεις πληγωθεί ποτέ.
Χόρευε σα να μην υπάρχει κανένα τριγύρω.
Τραγούδησε σα να μην ακούει κανείς.
Ζήσε σαν ο Παράδεισος να είναι στη Γη.

Σωφροσύνη

"Ανάθεσε στον Κύριον την ασθένεια της φύσεώς σου 

αναγνωρίζοντας την αδυναμία σου 

και τότε θα λάβεις το χάρισμα της σωφροσύνης 

χωρίς να το καταλάβεις"

Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος

Η ΤΕΛΕΙΑ ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗ

 Αββάς Ισαάκ Σύρος

« Ταπεινόφρων  τέλειος είναι εκείνος που δεν χρειάζεται να μηχανεύεται αφορμές για να ταπεινώσει το φρόνημα του, αλλ’ εκείνος  που καθ’ όλα την απέκτησε τελείως και φυσικώς χωρίς προσπάθεια. Όπως όποιος εδέχθηκε ένα μεγάλο χάρισμα που υπερέχει όλη την κτίση  και την φύση, ο ίδιος όμως θεωρεί τον εαυτό του αμαρτωλό και ευτελή και ευκαταφρόνητο με τα δικά του μάτια, και όπως όποιος εισήλθε στα μυστήρια όλων των πνευματικών  φύσεων και είναι τέλειος στην σοφία όλης της κτίσεως με κάθε ακρίβεια, ο ίδιος όμως θεωρεί τον εαυτό του αδαή, έτσι και αυτός εδώ, είναι ταπεινόφρων μέσα στην καρδιά του χωρίς μηχανεύματα και χωρίς βία».

(Λόγος 20ος)

ΔΥΝΑΤΟΙ ΚΑΙ ΠΤΩΧΟΙ

 Μητροπολίτης Ναυπάκτου ΙΕΡΟΘΕΟΣ

            Ο Ρωμανός Α΄ ο Λεκαπηνός διέταξε τους Δυνατούς να επιστρέψουν με ορισμένους όρους τα κτήματα στους ιδιοκτήτες τους, οι οποίοι είχαν υποχρεωθεί να τα πωλήσουν κάτω από την πίεση της ανάγκης. Η εισαγωγή της Νεαράς αυτής είναι συγκινητική.

            « Οι άνθρωποι πρέπει να καλλιεργούν την ψυχή τους, για να μοιάσουν με τον Δημιουργό. Όσοι παραγνωρίζουν αυτό το καθήκον, είναι μοιραίο να γίνουν σκλάβοι των παθών τους. Απ’ αυτό ξεπηδούν οι απειράριθμες αδικίες, απ’ αυτό η μεγάλη αιώνια μιζέρια των φτωχών, οι ατελείωτοι βόγγοι τους, που η ηχώ τους αφυπνίζει τον Κύριο. Αν ο Θεός ξεσηκώνεται για να εκδικηθεί τους πόνους τους, πως εμείς μπορούμε να παραγνωρίσουμε τα παράπονα τους;

            Όταν ενεργούμε κατ’ αυτόν τον τρόπο, δεν οδηγούμαστε από το μίσος ή τον φθόνο εναντίον των Δυνατών, αλλά από την αγάπη μας για τους φτωχούς, από την πρόθεση μας να τους προστατεύσουμε και από την επιθυμία μας να σώσουμε την αυτοκρατορία, γιατί αυτούς τους οποίους η Θεία Πρόνοια έδωσε δύναμη και πλούτο δεν φροντίζουν για τους φτωχούς , αλλά αντίθετα τους βλέπουν σαν λεία και δύσκολα συγκατατίθενται να μη τους αρπάξουν αμέσως τα κτήματα τους».

            Παρατηρώντας αυτή την εικόνα στον νόμο για την βελτίωση της κοινωνικής αδικίας βλέπουμε την θεολογική υποδομή του. Αναφέρεται στα πάθη που επικρατούν στους ανθρώπους, όταν απομακρύνονται από τον Θεό, και τα οποία πάθη τους παρακινούν στην αύξηση της περιουσίας τους και την αδικία των πτωχών, αλλά και στο ότι η θέσπιση νόμων για την επικράτηση της κοινωνικής αδικίας γίνεται από αγάπη και κατά την Πρόνοια του Θεού και ακόμη για την σωτηρία της αυτοκρατορίας.  Έτσι οι αυτοκράτορες δεν κινούνταν από κάποιο ιδεολογικοκοινωνικό μοντέλο, αλλά από την θεολογία της Εκκλησίας.

(« ΕΚΚΛΗΣ.ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ» τ. 187)

ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ

          Γ. Πατρώνος  

Η ιεραποστολή δεν είναι ένα οικουμενικό « πνευματικό» κίνημα του χριστιανισμού που έρχεται να διεισδύσει σε λαούς και έθνη και να επηρεάσει τη ζωή και την ιστορία κοινωνιολογικά δηλ. «εκχριστιανίζοντας» την παιδεία και τον πολιτισμό , τα ήθη και τις παραδόσεις των ανθρώπων πάσης φυλής και παντός γένους.

            Η ιεραποστολή πρέπει να λειτουργεί σωτηριολογικά και χαρισματικά και σεβόμενη πάντοτε τις κοινωνικές, πολιτισμικές και πνευματικές ιδιαιτερότητες των άλλων , να στοχεύει να εξαγιάσει τον άνθρωπο και τη ζωή του μέσα στα δικά του δεδομένα. Όπως υπάρχουν μέσα στη Εκκλησία « διαιρέσεις χαρισμάτων» και διαιρέσεις ενεργημάτων» και « διαιρέσεις διακονιών», αλλά η αναφορά όλων αυτών γίνεται προς τον ίδιο το Θεό, ο οποίος είναι ουσιαστικά και ο « ενεργών τα πάντα εν πάσιν» ( Α΄Κορνθ. 12,4-6).

            Ο πιστός είναι ο άνθρωπος των χαρισμάτων με τη μετοχή στις δωρεές του Αγίου Πνεύματος. Είναι ο εκκλησιολογικά στερεωμένης στην κοινότητα των « εν Χριστώ αδελφών» και μετέχει της « κοινωνίας των αγίων».

            Αυτόν ακριβώς τον εκκλησιολογικά πνευματοφόρο άνθρωπο έχει ως βασικό και μοναδικό σκοπό να φέρει η ιεραποστολή έως τα πέρατα της οικουμένης και να τον θέσει ως πρότυπο ζωής και στοιχείο ενότητας σ’ ένα κόσμο διασπασμένο και κατακερματισμένο.

            Ο φορέας αυτού του ενοποιού και ανακαινιστικού χριστιανικού πνεύματος αναφέρεται και στα ιερά κείμενα ως « καινός άνθρωπος», ο οποίος έρχεται να μετατρέψει  τον πεπτωκότα κόσμο μας σε « καινήν γην» και να μεταμορφώσει την κοινωνία των ανθρώπων σε « κοινότητα αγίων».

(« ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ)    

Νηστεία είναι...

"Η νηστεία είναι βία φύσεως και περιτομή των ηδονών του λάρυγγος,

 εκτομή της σαρκικής πυρώσεως, εκκοπή των πονηρών λογισμών,

 απελευθέρωις από μολυσμούς ονείρων, καθαρότης προσευχής,

 φωτισμός της ψυχής, διαφύλαξις του νου, διάλυσης της πωρώσεως,

 θύρα της κατανύξεως, ταπεινός στεναγμός, χαρούμενη συντριβή,

 σταμάτημα της πολυλογίας, αφορμή ησυχίας, φρουρός της υπακοής,

 ελαφρότης ύπνου, υγεία του σώματος, πρόξενος της απάθειας ,

 άφεσις των αμαρτημάτων, θύρα και απόλαυσις του Παραδείσου"

Λόγος περί γαστριμαργίας

Κλίμαξ Αγίου Ιωάννου του Σιναϊτη

Τα χρειαζούμενα για τον... Ουρανό

Περπατούσα πριν πολύ καιρό στην λεωφόρο της ζωής.Μια μέρα είδα μια πινακίδα που έγραφε: «Σούπερ μάρκετ Ουρανού».Καθώς ήρθα πιο κοντά η πόρτα άνοιξε και δίχως να το καταλάβω, βρέθηκα μέσα.Είδα οικοδεσπότες Αγγελούδια που στέκονταν παντού. Ένα αγγελούδι με πλησίασε, μου έδωσε ένα καλάθι και μου είπε: «ψώνισε με σύνεση».Όλα όσα ένας Χριστιανός χρειάζεται ήταν μέσα εδώ.Όσα δεν θα μπορούσα να κουβαλήσω σήμερα, θα μπορούσα να τα πάρω άλλη φορά.Στο καλάθι μου πρώτα έβαλα λίγη«Υπομονή» και στην ίδια σειρά βρήκα την «Αγάπη» και πιο κάτω την «Κατανόηση».Τα χρειάζεσαι αυτά παντού, όπου κι αν πας...Πήρα μία σακούλα «Σοφία» μια - δυο σακούλες «Πίστη»...Δεν μπορούσα να προσπεράσω το Άγιο Πνεύμα γιατί ήταν παντού μέσα στην αίθουσα.Σταμάτησα να πάρω λίγη «Δύναμη» και «Κουράγιο», για να βοηθηθώ να τρέξω στον αγώνα.Σχεδόν το καλάθι μου είχε γεμίσει, μα θυμήθηκα ότι χρειαζόμουν την «Ευλογία».Δεν ξέχασα να πάρω τη «Σωτηρία» γιατί ήταν δωρεάν. Έτσι προσπάθησα και πήρα αρκετή και για τους δύο, για σένα και εμένα.Οπωσδήποτε μην παραλείψω, μην προσπεράσω, την «Ταπεινοφροσύνη», τη «Συγχώρηση», τη «Δικαιοσύνη» και την «Ευγνωμοσύνη».Τελικά ξεκίνησα για το ταμείο να πληρώσω το λογαριασμό. Πίστευα ότι είχα ότι χρειαζόμουν για να εκπληρώσω την επιθυμία του δασκάλου μου.Καθώς προχωρούσα στο διάδρομο είδα την «Προσευχή» και την «Εγκράτεια».Σίγουρα τις χρειαζόμουν και τις δύο, γιατί ήξερα ότι μόλις βγω έξω θα συναντούσα την αμαρτία.Η «Ειρήνη» και η «Χαρά» ήταν εν αφθονία στο τελευταίο ράφι.Το «Τραγούδι» και η «Δοξολογία» κρέμονταν στο πλάι κι έτσι έβαλα και από αυτά στο καλάθι μου.Πλησιάζοντας τον άγγελο στο ταμείο τον ρώτησα:-Πόσα σας οφείλω;-Πάρε τα μαζί σου όπου κι αν πας, μου απάντησε με ένα μειδίαμα.-Πόσα σας οφείλω γι όλα αυτά; Ξαναρώτησα.Ο Άγγελος χαμογέλασε πάλι και μου είπε:

«Ο Χριστός έχει πληρώσει το λογαριασμό σου 

πριν πολλά πολλά χρόνια»...

Δ.Μ.Π.