Το άλλο μαρτύριο

Ο Γέροντας Σωφρόνιος του Essex, στο βιβλίο του για τον άγιο Σιλουανό, αναφέρεται σε «έναν ευσεβή άνθρωπο που σ’ όλη τη ζωή του παρακαλούσε τον Κύριο να τον αξιώσει να βρει μαρτυρικό θάνατο· πλησίασε, λοιπόν, η ώρα του ειρηνικού του τέλους και τότε είπε με θλίψη: “ ο Κύριος δεν άκουσε την προσευχή μου”. Μόλις όμως πρόφερε αυτές τις λέξεις, πληροφορήθηκε πως όλη η ζωή του ήταν μαρτυρική κι έτσι η προσευχή του έγινε δεκτή».

Στο πιο πάνω περιστατικό, φαίνεται πως η προσευχή ακούγεται από το Θεό αλλά ο τρόπος που θα απαντήσει στο αίτημά μας, δεν είναι πάντα καθώς περιμένουμε. Κι ακόμα, πως το μαρτύριο, ως έκφραση αγάπης προς το Χριστό, δε νοείται μόνο ως μαρτύριο του αίματος. Ο πόνος, ψυχικός ή σωματικός, η απογοήτευση από τον εαυτό μας ή τους γύρω μας, οι αποτυχίες και οι δυσκολίες που μας συμβαίνουν, είναι μαρτύριο. Η υπομονή κι η εμπιστοσύνη που θα δείξουμε στο Θεό ως τον Κύριο των Δυνάμεων και της Αγάπης, θα εκφράσει την εσωτερική σχέση που έχουμε μαζί Του. Η ανυπομονησία, η σύγχυση και η αγανάκτηση, θα μας φανερώνουν την απουσία του Θεού από τη ζωή μας ως επιλογή δική μας.Ασφαλώς, το να καλείσαι να μαρτυρήσεις δεν είναι εύκολο. Κυρίως, αν επενδύεις στη ζωή αυτή ως να μην τελειώνει ποτέ. Γιατί το μαρτύριο ανατρέπει τους σχεδιασμούς σου, την ασφάλεια σου, την ησυχία σου. Ο Χριστός, την τελευταία νύχτα της επίγειας ζωής του προειδοποιούσε τους μαθητές του ότι «εν τω κόσμω θλίψιν έξετε» και τους ενθάρρυνε, λέγοντάς τους «αλλά θαρσείτε· εγώ νενίκηκα τον κόσμον».Μαρτύριο χωρίς Χριστό γίνεται κόλαση. Μαζί Του ο σταυρός μας γίνεται «ελαφρύς», καθώς μας είπε, και αποκτά τη διάσταση της προσωπικής ανάστασης. Γιατί ο Θεός μας δεν είναι καθώς οι κατά φαντασία Θεοί που απαιτούν από τους οπαδούς τους θυσίες χωρίς οι ίδιοι να θυσιάζονται. Ο δικός μας Θεός σταυρώνεται και θυσιάζεται, πονεί και αγωνιά, γίνεται «ομοιοπαθής» με μας. Γνωρίζει εμπειρικά τα «καθ ’ημάς»· γι’ αυτό και μας γίνεται οικείος. Όμως και καθένας που μαρτυρεί μέσα από τις συνθήκες ζωής του και βιώνει το μαρτύριό του ως κάποιο τρόπο αγάπης προς τον εσταυρωμένο Κύριό του, αποκτά οικειότητα μαζί Του, διαλέγεται ως φίλος, του μιλά με παρρησία.Αλήθεια, δεν είναι οι δυσκολίες της ζωής για να συντρίβουν το πρόσωπο, να το εξουθενώνουν και να το διαλύουν. Με το Χριστό οι δυσκολίες μπορούν να γίνουν μέσα θριάμβου και νίκης κατά του θανάτου που ελλοχεύει εντός μας. Τους μάρτυρες τους γιορτάζουμε στην Εκκλησία, δεν τους πενθούμε, κι ας βασανίστηκαν κι ας πέθαναν. Γιατί το μαρτύριό τους έγινε η «γενέθλιος ημέρα» τους, όπου αναγεννηθήκαν ώριμα και τέλεια στην ουράνια Βασιλεία. Το «μαρτύριο της συνειδήσεως», σ’ αντίθεση με το «μαρτύριο του αίματος», μπορεί να κρατά χρόνια πολλά, να είναι μια ζωή!Ευλογημένοι όσοι το βάδισαν κρατώντας τόν Εσταυρωμένο με πίστη· γιατί, πράγματι, αυτοί θα είναι μαζί του αιώνια.

pemptoysia

Αγάπη συνεπάγεται θλίψη - Αρχιμανδρίτης Σωφρονίος Σαχάρωφ

Η Παναγία μας , πόνεσε πιο πολύ απ΄ όλες τις γυναίκες , πιο πολύ απ΄ όλες τις μανάδες του κόσμου, γιατί κανένα δεν έβλαψε , σε κανένα δεν έκανε κακό κι΄ όμως  Της έκαναν το μεγαλύτερο κακό όλης της οικουμένης.

Σταύρωσαν Τον Υιό Της .

Και αντικρύζοντάς Τον πάνω Στο Σταυρό , πόνεσε τόσο η καρδιά της.

Γι΄ αυτό μπόρει να καταλάβει την κάθε πονεμένη ύπαρξη , και συμπάσχει με τον κάθε άνθρωπο που πονά, γιατί ακριβώς , ξέρει τι πάει να πει ” πόνος “. ” Όταν η ψυχή κατέχεται από την αγάπη του Θεού, τότε, ω, πώς είναι όλα ευχάριστα, αγαπημένα και χαρμόσυνα! Η αγάπη, όμως, αυτή συνεπάγεται θλίψη· και όσο βαθύτερη είναι η αγάπη, τόσο μεγαλύτερη είναι και η θλίψη.

Η Θεοτόκος δεν αμάρτησε ποτέ, ούτε καν με το λογισμό, και δεν έχασε ποτέ τη χάρη, αλλά και Αυτή είχε μεγάλες θλίψεις. Όταν στεκόταν δίπλα στο Σταυρό, τότε ήταν η θλίψη Της απέραντη σαν τον ωκεανό, και οι πόνοι της ψυχής Της ήταν ασύγκριτα μεγαλύτεροι από τον πόνο του Αδάμ μετά την έξωση από τον Παράδεισο, γιατί και η αγάπη Της ήταν ασύγκριτα μεγαλύτερη από την αγάπη του Αδάμ στον Παράδεισο. Και αν επέζησε, επέζησε μόνο με τη θεία δύναμη, με την ενίσχυση του Κυρίου, γιατί το θέλημά Του ήταν να δει η Θεοτόκος την Ανάσταση και ύστερα, μετά την Ανάληψή Του, να παραμείνει παρηγοριά και χαρά των Αποστόλων και του νέου χριστιανικού λαού. Εμείς δεν φτάνουμε στο πλήρωμα της αγάπης της Θεοτόκου, και γι’ αυτό δεν μπορούμε να εννοήσουμε πλήρως το βάθος της θλίψεώς Της. Η αγάπη Της ήταν τέλεια. Αγαπούσε άπειρα τον Θεό και Υιό Της, αλλ’ αγαπούσε και το λαό με μεγάλη αγάπη. Και τί αισθανόταν άραγε, όταν εκείνοι, που τόσο πολύ η ίδια αγαπούσε και που τόσο πολύ ποθούσε τη σωτηρία τους, σταύρωναν τον αγαπημένο της Υιό; Αυτό δεν μπορούμε να το συλλάβουμε, γιατί η αγάπη μας για τον Θεό και τους ανθρώπους είναι λίγη. Κι όπως η αγάπη της Παναγίας υπήρξε απέραντη και ακατάληπτη, έτσι απέραντος ήταν και ο πόνος της που παραμένει ακατάληπτος για μάς.

Η Θεοτόκος δεν παρέδωσε στη Γραφή ούτε τις σκέψεις Tης ούτε την αγάπη Tης για τον Υιό και Θεό Tης ούτε τις θλίψεις της ψυχής Tης κατά την ώρα της σταυρώσεως, γιατί ούτε και τότε θα μπορούσαμε να τα συλλάβουμε. Η αγάπη Tης για τον Θεό ήταν ισχυρότερη και φλογερότερη από την αγάπη των Χερουβείμ και των Σεραφείμ, και όλες οι δυνάμεις των αγγέλων και αρχαγγέλων εκπλήσσονται με Αυτήν. “

Αρχιμανδρίτης Σωφρονίος Σαχάρωφ

"Δεν μου είναι αρεστά τα έργα σου"

"Το γνώρισα αυτό εκ πείρας. Δεν ψεύδομαι , λέω την αλήθεια ενώπιον του Θεού , ότι γνωρίζω εν πνεύματι την Άχραντο Παρθένο. Δεν Την είδα , αλλά το Άγιο Πνεύμα μου έδωσε να γνωρίσω Αυτήν και την αγάπη Της για μας. Χωρίς την ευσπλαγχνία Της η ψυχή μου θα είχε χαθεί από πολύν καιρό. Εκείνη , όμως , ευδόκησε να μ`επισκεφθεί και να με νουθετήσει , για να μην αμαρτάνω. Μου είπε : '' Δεν μου είναι αρεστά τα έργα σου'' . Τα λόγια Της ήταν ευχάριστα , ήρεμα , μειλίχια , και συγκίνησαν την ψυχή . Πέρασαν πάνω από σαράντα χρόνια , αλλά η ψυχή μου δεν μπορεί να λησμονήσει εκείνη την γλυκειά φωνή , και δεν γνωρίζω πώς να ευχαριστήσω την αγαθή και σπλαγχνική Μητέρα του Θεού."

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

"...σαν να κλείνεται ο ουρανός..."

"Η οδός του χριστιανού σε γενικές γραμμές είναι τέτοιας λογής.

Στην αρχή ο άνθρωπος προσελκύεται από το Θεό με τη δωρεά τής χάρης, κι όταν έχει πια προσελκυσθεί, τότε αρχίζει μακρά περίοδος δοκιμασίας. Δοκιμάζεται η ελευθερία του ανθρώπου και η εμπιστοσύνη του στο Θεό, και δοκιμάζεται «σκληρά».

Στην αρχή οι αιτήσεις προς το Θεό, μικρές και μεγάλες, ακόμη και οι παρακλήσεις πού μόλις εκφράζονται, εκπληρώνονται συνήθως με γρήγορο και θαυμαστό τρόπο από το Θεό.

Όταν όμως έλθει η περίοδος της δοκιμασίας, τότε όλα αλλάζουν και σαν να κλείνεται ο ουρανός και να γίνεται κουφός σ'όλες τις δεήσεις."

π . Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Η μορφή του Γέροντος...

"Ο Γέρων Σιλουανός ήτο άνθρωπος αληθώς τρυφεράς καρδίας, 

συγκινητικής αγάπης, εξαιρέτου λεπτότητος

και ευσπλαγχνίας εις πάσαν θλίψιν και πάντα πόνον.

Ήτο άνθρωπος παντελώς άφοβος και ελεύθερος,

και συγχρόνως δεν υπήρχεν εντός αυτού ουδέ ίχνος θρασύτητος.

Άφοβος ών, ενώπιον του Θεού έζη εν φόβω.

Τω όντι, εφοβείτο να λυπήση Αυτόν έστω και δια κακού λογισμού."

Αρχ. Σωφρόνιος  Σαχάρωφ

Διψά η ψυχή μου...Μνήμη Οσίου Σιλουανού του Αθωνίτου

Η ψυχή μοιάζει με τη νύμφη και ο Κύριος με Νυμφίο. Και αγαπούν ο ένας τον άλλο και ποθούν ο ένας τον άλλο. Ο Κύριος με την αγάπη Του ποθεί την ψυχή και λυπάται, αν δεν αναπαύεται σε αυτή το Άγιο Πνεύμα. Και η ψυχή που γνώρισε τον Κύριο ποθεί Αυτόν, γιατί σε Αυτόν κρύβεται η ζωή και η χαρά της.

Πολλοί πρίγκιπες και άρχοντες, όταν γνώρισαν την αγάπη του Θεού εγκατέλειψαν τους θρόνους τους. Και αυτό είναι ευνόητο, γιατί η αγάπη του Θεού είναι φλογερή.

Γλυκαίνει την ψυχή με τη χάρη του Αγ. Πνεύματος ως το σημείο που να δακρύζει, και τίποτε επίγειο δεν μπορεί να συγκριθεί μαζί της.

Όποιος γνώρισε τον Θεό με το Άγιο Πνεύμα, εκείνος λησμονεί τη γη, σαν να μην υπάρχει, αλλά μετά την προσευχή ανοίγει τα μάτια του και πάλι την ξαναβλέπει.

Κύριε ελεήμον, φώτισέ μας με τη χάρη Σου 

και αυτή θα θερμάνει τις καρδιές μας, 

για να Σε αγαπούμε.

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Μνήμη Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου

Δίψα Θεού

Διψά η ψυχή μου τον Κύριον
Και μετά δακρύων ζητώ Αυτόν
Πως να μη Σε ζητώ, Συ πρώτος με εζήτησες
Και έδωκας εις εμέ να γευτώ της γλυκύτητος του Πνεύματος Του Αγίου
Και η ψυχή μου Σε ηγάπησεν έως τέλους

Τον πρώτον χρόνον της ζωής μου εις το μοναστήριον
Η ψυχή μου εγνώρισε Τον Κύριον
Και τούτο έμαθον από το Άγιον Πνεύμα
Ότι πολύ αγαπά ημάς ο Κύριος

Τώρα εγήρασα και ετοιμάζομαι δια τον θάνατον
Και χάρην του λαού γράφω την αλήθειαν
Ωω..., αδελφοί μου
Πίπτω εις τα γόνατα και παρακαλώ υμάς
Πιστεύετε εις Τον Θεόν
Πιστεύετε ότι υπάρχει Το Άγιον Πνεύμα
Αυτό μαρτυρεί περί Του Θεού
Εις όλας τας εκκλησίας ημών
Και εις την ψυχήν μου

Είμαι μεγάλος αμαρτωλός
Και όμως είδα την άμετρον αγάπη και το έλεος του Κυρίου επ' εμέ

Το ιλαρόν και πράον βλέμμα του Κυρίου
έθελξε την ψυχήν μου

Ωω..., η αγάπη Του Κυρίου
Δεν έχω δυνάμεις να περιγράψω αυτήν
Διότι είναι απείρως μεγάλη και θαυμαστή
Δεν δύναμαι να Σε λησμονήσω
Σε νοσταλγεί η ψυχή μου Κύριε
Και με δάκρυα Σε ζητώ

Μακάριοι ενάρετοι γέροντες

Ένα αφιέρωμα του περιοδικού "ΑΝΑΛΕΚΤΑ" Πεμπτουσίας σε σύγχρονους ενάρετους γέροντες του Αγίου Όρους και όχι μόνο.

 Analekta-02-Makarioi-Enaretoi-Gerontes

πηγή: Διαδικτυακή Πύλη «Πεμπτουσία»

Ο Θεός εγκαταλείπει τον άνθρωπο;

Γέρων Σωφρόνιος Σαχάρωφ Η οδός του χριστιανού σε γενικές γραμμές είναι τέτοιας λογής. Στην αρχή ο άνθρωπος προσελκύεται από το Θεό με τη δωρεά της χάρης, κι όταν έχει πια προσελκυσθεί, τότε αρχίζει μακρά περίοδος δοκιμασίας. Δοκιμάζεται η ελευθερία του ανθρώπου και η εμπιστοσύνη του στο Θεό, και δοκιμάζεται «σκληρά».Στην αρχή οι αιτήσεις προς το Θεό, μικρές και μεγάλες, ακόμη και οι παρακλήσεις πού μόλις εκφράζονται, εκπληρώνονται συνήθως με γρήγορο και θαυμαστό τρόπο από το Θεό. Όταν όμως έλθει η περίοδος της δοκιμασίας, τότε όλα αλλάζουν και σαν να κλείνεται ο ουρανός και να γίνεται κουφός σ' όλες τις δεήσεις. Για το θερμό χριστιανό όλα στη ζωή του γίνονται δύσκολα. Η συμπεριφορά των ανθρώπων απέναντι του χειροτερεύει, παύουν να τον εκτιμούν αυτό πού ανέχονται σ' άλλους, σ' αυτόν δεν το συγχωρούν, η εργασία του πληρώνεται, σχεδόν πάντοτε, κάτω από το νόμιμο, το σώμα του εύκολα προσβάλλεται από ασθένειες. Η φύση, οι άνθρωποι, όλα στρέφονται εναντίον του.Παρότι τα φυσικά του χαρίσματα δεν είναι κατώτερα από τα χαρίσματα των άλλων, δεν βρίσκει ευνοϊκές συνθήκες να τα χρησιμοποίηση. Επί πλέον υπομένει πολλές επιθέσεις από τις δαιμονικές δυνάμεις και το αποκορύφωμα είναι η ανυπόφορη θλίψη από τη θεία εγκατάλειψη.Τότε κορυφώνεται το πάθος του, γιατί πλήττεται ο όλος άνθρωπος σ' όλα τα επίπεδα της υπάρξεως του. Ο Θεός εγκαταλείπει τον άνθρωπο;... Είναι δυνατό αυτό;... Κι εν τούτοις στη θέση του βιώματος της εγγύτητας του Θεού έρχεται στην ψυχή το αίσθημα πώς Εκείνος είναι απείρως, απροσίτως μακριά, πέρα από τους αστρικούς κόσμους κι όλες οι επικλήσεις προς Αυτόν χάνονται αβοήθητες στο αχανές του κοσμικού διαστήματος. H ψυχή εντείνει εσωτερικά την κραυγή της προς Αυτόν, αλλά δεν βλέπει ακόμα ούτε βοήθεια ΟΥΤΕ προσοχή. Όλα τότε γίνονται φορτικά.Όλα κατορθώνονται με δυσανάλογα μεγάλο κόπο. H ζωή γεμίζει από μόχθους κι αναδεύει μέσα στον άνθρωπο το αίσθημα πώς βαραίνει πάνω του η κατάρα και η οργή του Θεού.Όταν όμως περάσουν αυτές οι δοκιμασίες, τότε θα δει πώς η θαυμαστή πρόνοια του Θεού τον φύλαγε προσεκτικά σ' όλες τις πτυχές της ζωής του. Χιλιόχρονη πείρα, πού παραδίνεται από γενιά σε γενιά, λέει πώς, όταν ο Θεός δει την πίστη της ψυχής του αγωνιστή γι' Αυτόν, όπως είδε την πίστη του Ιώβ, τότε τον οδηγεί σε αβύσσους και ύψη πού είναι απρόσιτα σ' άλλους. Όσο πληρέστερη και ισχυρότερη είναι η πίστη και η εμπιστοσύνη του ανθρώπου στο Θεό, τόσο μεγαλύτερο θα είναι και το μέτρο της δοκιμασίας και η πληρότητα της πείρας, πού μπορεί να φτάσει σε μεγάλο βαθμό. Τότε γίνεται ολοφάνερο πώς έφτασε στα όρια, πού δεν μπορεί να ξεπεράσει ο άνθρωπος. Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΘΕΟΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ (σελ 259, αποσπάσματα)

 agioritikovima.gr

Περί προσευχής

Αρχ.Σωφρόνίος

 Όταν πήγαινα να κοιμηθώ μετά από εξουθενωτικό κλάμα και εξαντλητική προσευχή συνέβαινε να βγαίνουν τα λόγια μου από το στόμα σαν φλόγα και όταν βυθιζόμουν στον ύπνο, θυμάμαι, μόνη της η ψυχή παρέμενε στην προσευχή όλη τη νύχτα , ενώ το σώμα βρισκόταν στην κλίνη. Από την ενέργεια της μνήμης του θανάτου αδυνατούσε η ψυχή να αποχωρισθεί την προσευχή.

Πάλη ενάντια στα πάθη

 Αρχ.Σωφρονίου

Αρχή της πνευματικής ζωής είναι η αρχή της πάλης ενάντια στα πάθη. Η νίκη κατά των παθών είναι το δυσχερέστερο έργο. Η νίκη αυτή είναι η πιο μεγαλειώδης από όλες. Η απάθεια είναι ανώτερη από το χάρισμα της θαυματουργίας. Τα πάθη νικώνται με μακρό, επίμονο, βαρύ και αδιάλειπτο αγώνα ημέρα και νύχτα και με τη συνεργεία της χάριτος.

Ω Κύριε, σε εσένα όλες οι καρδιές είναι ανοιχτές

 Γέρων Σωφρόνιος

Ω Κύριε, σε εσένα όλες οι καρδιές είναι ανοιχτές.
Συ γνωρίζεις όλα όσα έχω ανάγκη.
Συ γνωρίζεις την τυφλότητα και την άγνοια μου.
Συ γνωρίζεις την αστάθεια και την διαφθορά της ψυχής μου.
Αλλά ούτε ο πόνος και η αγωνία μου είναι κρυμμένα από Σένα.
Δέξου, σε παρακαλώ την προσευχή μου
και με το Άγιο Πνεύμα Σου, δίδαξέ με τον δρόμο
που πρέπει να πορευθώ.
Και όταν η διεστραμμένη μου θέληση με οδηγήσει σε άλλους δρόμους,
μην με αφήσεις να χαθώ,
αλλά κάνε με να επιστρέψω σε Εσένα.
Δώσε μου με την δύναμη της αγάπης Σου να κρατηθώ σταθερά στο αγαθό.
Φύλαξέ με από κάθε λόγο ή πράξη που μπορεί να καταστρέψει την ψυχή,
από κάθε επιθυμία που μπορεί να δυσαρεστήσει
και να βλάψει τον αδελφό μου.
Δίδαξέ με πως πρέπει και τι πρέπει να λέγω.
Αν είναι θέλημά Σου να μην απαντώ,
Δώσε μου πνεύμα ειρηνικής σιωπής
που να μην προκαλεί λύπη ή πόνο στον αδελφό μου.
Στήριξέ με στον δρόμο των εντολών Σου και μέχρι την τελευταία μου πνοή,
Δώσε να μην απομακρυνθώ από το φως των εντολών Σου.

Ο λογισμός

 Αρχμ.Σωφρονίου Σαχάρωφ

Αν ο λογισμός σου λέει «κλέψε», και συ υπακούσεις, δίνεις με αυτόν τον τρόπο στο δαιμόνιο εξουσία επάνω σου. Αν ο λογισμός σου λέει «φάει πολύ, ώσπου να χορτάσεις», και συ φας πολύ, τότε πάλι σε εξουσιάζει το δαιμόνιο. Κι έτσι, αν ο λογισμός κάθε πάθους σε νικά, θα καταντήσεις κατοικία δαιμόνων. Αν, όμως, αρχίσεις με την πρέπουσα μετάνοια, τότε θα αρχίσουν να τρέμουν οι δαίμονες και θ' αναγκαστούν να φύγουν".

Αγάπη

 Αρχ.Σωφρόνιος Σαχάρωφ

 Υπάρχει μικρή αγάπη, υπάρχει μέση, υπάρχει και τέλεια. Όποιος φοβάται την αμαρτία αυτός αγαπά τον Θεό. Όποιος έχει κατάνυξη, αυτός αγαπά περισσότερο. Όποιος έχει στην ψυχή του φως και χαρά, αυτός αγαπά ακόμη περισσότερο. Και όποιος έχει τη χάρη και στην ψυχή και στο σώμα, αυτός έχει την τέλεια αγάπη. Τέτοια χάρη έδινε το Άγιο Πνεύμα στους μάρτυρες και με αυτήν υπέμεναν με γενναιότητα όλους τους πόνους!

Η ολοκληρωτική μετάνοια

Γέρων Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Φυσική συνέπεια της τηρήσεως των εντολών του Κυρίου είναι η άκρα σμίκρυνσις ημών, τουτέστιν η κένωσις. Άνευ της βαθείας επιγνώσεως ότι είμεθα αληθώς γεννήματα του άδου εν τη πτώσει ημών, ουδέποτε θα επιτύχωμεν του πληρώματος της μετανοίας. Η ολοκληρωτική μετάνοια αποσπά ημάς από του θανασίμου εναγκαλισμού του εγωκεντρικού ατομισμού και εισάγει εις την θεωρίαν της θείας παγκοσμιότητος του Χριστού, «του αγαπήσαντος ημάς εις τέλος». Όταν μισήσωμεν εαυτούς ένεκα της εν ημίν ζώσης κακίας, τότε διανοίγονται εις ημάς οι ατέρμονες ορίζοντες της εντεταλμένης αγάπης. Άνευ του Χριστού ουδέποτε θα περιβάλωμεν τον κόσμον δια της ζωηφόρου φλογός της Άνωθεν κατερχομένης χάριτος, ούτε θα συλλάβωμεν την οντολογικήν διάστασιν της «δευτέρας εντολής»: «Αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν».

Όστις δεν προσήγγισε τα όρια των καταστάσεων αυτών, ας μη τολμά να ονομάζη εαυτόν χριστιανόν άνευ φόβου και αισχύνης, αλλ’ ας συνειδητοποιή μετά πόνου ότι είναι ανάξιος της κλήσεως ταύτης.

Λόγια πνευματικά από τον γέροντα Σωφρόνιο

«Καταξίωσον, Κύριε, εν τη ημέρα ταύτη αναμαρτήτους φυλαχθήναι ημάς». Πολλές φορές επανέλαβα αυτή την προσευχή της Εκκλησίας. Η επί γης αναμάρτητη ζωή μας ανοίγει τις πύλες του Ουρανού. Δεν είναι ο πλούτος των γνώσεων που σώζει τον άνθρωπο. Είναι η αναμάρτητη ζωή που μας προετοιμάζει για τη ζωή με τον Θεό στο μέλλοντα αιώνα. Η χάρη του Αγίου Πνεύματος μας διδάσκει τις αιώνειες αλήθειες κατά το μέτρο που ζούμε σύμφωνα με τις εντολές: «Αγαπήσεις τον Θεό σου, τον Δημιουργό σου, με όλο το είναι σου και αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν». Ναί, κρατείτε πάντοτε αυτές τις εντολές.

Φως του κόσμου, Γέρων Σωφρόνιος

Ω! Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του ζώντος Θεού,
Σε παρακαλούμε και σε ικετεύομε,
Μη μας απομακρύνεις από το πρόσωπό σου,
Μην οργισθείς για την ασέβειά μας.
Φανερώσου σ’ εμάς , Φως του κόσμου,
Αποκάλυψέ μας
το μυστήριο της οδού της δια σου σωτηρίας,
για να γινόμαστε
γιοί και θυγατέρες του Φωτός σου.

Λειτουργική γλώσσα

Αρχμ.Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Είμεθα κατηγορηματικώς πεπεισμένοι ότι είναι αναγκαία η χρήσις της παραδεδομένης Λειτουργικής γλώσσης εν ταις εκκλησιαστικαίς ακολουθίαις. Ουδόλως υπάρχει ανάγκη αντικαταστάσεως αυτής υπό της γλώσσης της καθ ημέραν ζωής, πράγμα όπερ αναποφεύκτως θα καταβιβάση το πνευματικόν επίπεδον και θα προξενήση ούτως ανυπολόγιστον ζημίαν.

Λόγια πνευματικά από τον γέροντα Σωφρόνιο

Γέρων Σωφρόνιος

Κάθε άνθρωπος, βλέπει στους άλλους μόνον αυτό, που γνώρισε με την πνευματική του πείρα για τον εαυτό του. Γι’ αυτό η στάση του ανθρώπου προς τον πλησίον του είναι σίγουρο κριτήριο για το βαθμό αυτογνωσίας στον οποίο έφτασε. Όποιος έμαθε από τον ίδιο του τον εαυτό του σε ποιο βάθος και σε ποια ένταση μπορούν να φτάσουν οι οδύνες του ανθρωπίνου πνεύματος, όταν αποχωριστή από το φως της αληθινής υπάρξεως, κι όποιος κοντά σ’ αυτό έμαθε και το μεγαλείο του ανθρώπου, όταν βρίσκεται κοντά στο Θεό. Μόνο αυτός γνωρίζει πως κάθε ανθρώπινη ύπαρξη έχει αιώνια αξία, μεγαλύτερη απ’ όλο τον υπόλοιπο κόσμο.

Προσήλωσε το νου σου στο Θεό και θα ‘ρθει η στιγμή κατά την οποία θα αισθανθείς το άγγιγμα του Αιώνιου Πνεύματος στην καρδιά σου. Αυτό το θαυμάσιο πλησίασμα του πανάγιου Θεού, υψώνει το πνεύμα στις σφαίρες του άκτιστου Όντος και ο νους λαβαίνει πείρα όλων όσα υπάρχουν εκεί.

Η αγάπη ξεχειλίζει σαν ποταμός φωτός σε όλη τη κτίση, Όσο μεγαλύτερη η αγάπη τόσο μεγαλύτερη η οδύνη της ψυχής. Όσο πληρέστερη η αγάπη τόσο πληρέστερη η γνώση. Όσο πιο φλογερή η αγάπη τόσο πιο πύρινη η προσευχή. Όσο τελειότερη η αγάπη, τόσο αγιότερος ο βίος.

Κατά την διάρκεια της προσευχής υπέρ των ανθρώπων η καρδιά αισθάνεται μερικές φορές την πνευματική ή την ψυχική κατάσταση εκείνων για τους οποίους απευθύνει στο Θεό την προσευχή.

Ψυχή ζώσα