“και μακάριος ο δούλος ον ευρήσει γρηγορούντα

Η Εκκλησία μακαρίζει τον δούλο εκείνο που αναμένει την άφιξη του Νυμφίου, γιατί ερχόμενος ο Κύριος θα τον συναντήσει γρηγορούντα.

          Το όνομα “δούλος του Θεού” στην Αγ. Γραφή είναι τίτλος τιμής. “Δούλος μου”ονομάζεται, από τον Θεό- Γιαχβέ, όποιος καλείται να συνεργασθεί μαζί Του στο έργο της θ. Οικονομίας. Ο τίτλος αυτός δίνεται στον Μωυσή και στον Δαβίδ, στους πατριάρχες, στον Ιησού του Ναυή. Τέλος στους προφήτες και στους πιστούς ιερείς. Κατ’ εξοχήν Δούλος Του είναι ο Υιός Του, τον οποίο στέλνει να εκπληρώσει αυτό το έργο.

          Δούλος του Νυμφίου γίνεται όποιος προσφέρεται ολόκληρος σε μια αγάπη που δεν γνωρίζει όρια. Δούλος τελικά αισθάνεται εκείνος που δεν έχει τίποτε άλλο να προφέρει στην Αγάπη του Νυμφίου έξω από τον ίδιο τον εαυτό του. Γίνεται όμως επικίνδυνο  να μιλά κανείς για την αγάπη, γιατί η αγάπη είναι ακατανόητη και ανερμήνευτη. Όποιος το επιχειρεί, μοιάζει με τυφλό που μετράει μέσα στην άβυσσο την άμμο.

          Γρηγορών πάλι είναι ο άνθρωπος που αγαπά και λαχταράει να συναντήσει το αγαπημένο πρόσωπο και να  του προσφερθεί. Είναι ο δούλος που αγωνίζεται συνεχώς, γιατί δούλος εδώ δεν σημαίνει δουλικότητα αλλά αγαπητική σχέση. Η ψυχή αγαπά τόσο, ώστε γίνεται οικειοθελώς προσφορά στον Αγαπημένο της, προσφέρεται: ιδού η δούλη Κυρίου.....

          Γρηγορούσα είναι και η ψυχή που, τυφλωμένη αρχικά από την πρόσκαιρη και ψεύτικη ηδονή της αμαρτίας, αρνήθηκε τον Εραστή της, τον Χριστό της, αλλά ύστερα μετανοούσα και κλαίουσα, πληγωμένη από το βέλος του θεϊκού Του έρωτα, Τον αναγνωρίζει ως τον Νυμφίο της, τον Κύριο της και Θεό της.

Σπ. Μαρίνης, “ΙΔΟΥ Ο ΝΥΜΦΙΟΣ”

Σάββατο του Λαζάρου του τετραημέρου

 Ήρθ' ο Λάζαρος ήρθαν τα βάγια

ήρθ' ο Κυριακή που τρώνε ψάρια.

Να κοπιάσουμε στην εκκλησία

για ν΄ ακούσουμε χρυσά βιβλία.

Βγάτε σας παρακαλούμε

για να σας διηγηθούμε

για να μάθετε τι εγίνει

σήμερα στην Παλαιστίνη.

σήμερα έρχετ' ο Χριστός

ο επουράνιος θεός.

Εις την πόλη Βηθανία

Μάρθα κλαίει και Μαρία.

Λάζαρον τον αδελφόν τους

και πολύ αγαπητόν τους

τρεις ημέρες τον θρηνούσαν

και τον εμοιρολογούσαν.

Την ημέρα την Τετάρτη

κίνησ' ο Χριστός για να’ ρθει

και βγήκε η Μαρία

έξω από τη Βηθανία.

Και μπρος Του γονυκλινεί

Και τους πόδας του φιλεί.

«Αν εδώ ήσουν Χριστέ μου,

δεν θα πέθαιν' αδελφός μου.

Μα και τώρα γω πιστεύω

και καλότατα ηξεύρω,

ότι δύνασ' αν θελήσεις

και νεκρούς να αναστήσεις».

Λέγει : «Πίστευε Μαρία.

Άγωμεν εις τα μνημεία».

Τότε ο Χρηστός δακρύζει

και τον Άδη φοβερίζει.

«Άδη, Τάρταρο και Χάρο,

Λάζαρον θε να σου πάρω.

Δεύρο έξω, Λάζαρέ μου,

Φίλε και αγαπητέ μου».

Λάζαρος απελυτρώθη

Ανεστήθη και σηκώθη,

Ζωντανός σαβανωμένος

και με το κερί ζωμένος.

Πες μας, Λάζαρε τι είδες

εις τον Άδη όπου πήγες;

-Είδα φόβους, είδα τρόμους

είδα βάσανα και πόνους.

Δώστε μου λίγο νεράκι

να ξεπλύνω το φαρμάκι

της καρδιάς, των χειλέων

και να μη ρωτάτε πλέον.

Κάλαντα του Λαζάρου

Παραλλαγή

Σήμερον έρχεται ο Χριστός, ο Επουράνιος Θεός,

εν πόλει Βηθανία, Μάρθα κλαίει και Μαρία.

Λάζαρο τον αδελφό τους το γλυκύ και καρδιακό τους,

Τον μοιριολογούν και λένε, τον μοιριολογούν και κλαίνε.

Τρεις ημέρες τον θρηνούσαν και τον εμοιριολογούσαν

την ημέρα την Τετάρτη κίνησ’ ο Χριστός για να’ ρθει

και βγήκε κι η Μαρία έξω από τη Βηθανία.

Εμπρός τους πόδας Του φιλεί και το γόνυ της το κλει.

-Αν εδώ ήσουν Χριστέ μου, δε θα τέθνηκεν ο αδελφός μου.

Μα και γω τώρα πιστεύω και καλότητα ηξεύρω

και αν θελήσεις και αν δυνήσεις και νεκρόν να αναστήσεις.

-Λέγε, πίστευε Μαρία, άγωμεν εις τα μνημεία.

Τότε ο Χριστός δακρύζει και τον άδη φοβερίζει:

-Άδη, τάρταρε και χάρε, Λάζαρον θε να σε πάρω.

-Δεύρο έξω Λάζαρέ μου, φίλε και αγαπητέ μου.

Και παρευθύς από τον Άδη, ως εξουσιών σημάδι

Λάζαρος απελυτρώθη, ανεστήθη και εσηκώθη

ζωντανός, σαβανωμένος και με το κερί ζωσμένος.

-Πες μας Λάζαρε, τι είδες εις τον Άδη όπου πήγες;

-Είδα φόβους, είδα τρόμους, είδα βάσανα και πόνους.

Δώστε μου νερό λιγάκι να ξεπλύνω το φαρμάκι

της καρδίας των χειλέων και μη με ρωτάτε πλέον.

Στιχούργημα για Μεγαλοβδόμαδο

Σε πολλά μέρη της Ελλάδας είναι γνωστό για την Εβδομάδα των Παθών ένα επιγραμματικό στιχούργημα με διάφορες παραλλαγές :

Μεγάλη Δευτέρα - μεγάλη μαχαίρα

Μεγάλη Τρίτη - ο Χριστός εκρίθη

Μεγάλη Τετάρτη - ο Χριστός εχάθη

Μεγάλη Πέμπτη - ο Χριστός ευρέθη

Μεγάλη Παρασκευή - ο Χριστός στο καρφί

Μεγάλο Σάββατο - ο Χριστός στον τάφο

Μεγάλη Κυριακή - μπαμ απο' δω μπαμ από 'κει τρων' αρχόντοι και φτωχοί

Κάλαντα του Λαζάρου

Ήρθ' ο Λάζαρος ήρθαν τα βάγια
Ήρθ' ο Κυριακή που τρώνε ψάρια
Να κοπιάσουμε στην εκκλησία
Για ν΄ ακούσουμε χρυσά βιβλία.

Βγάτε σας παρακαλούμε
Για να σας διηγηθούμε
Για να μάθετε τι εγίνει
Σήμερα στην Παλαιστίνη.

Σήμερα έρχετ' ο Χριστός
Ο επουράνιος θεός
Εις την πόλη Βηθανία
Μάρθα κλαίει και Μαρία.

Λάζαρον τον αδελφόν τους
Και πολύ αγαπητόν τους
Τρεις ημέρες τον θρηνούσαν
Και τον εμοιρολογούσαν.

Την ημέρα την Τετάρτη
Κίνησ' ο Χριστός για να ρθει
Και βγήκε η Μαρία
Έξω από τη Βηθανία.

Και μπρος Του γονυκλινεί
Και τους πόδας του φιλεί.
«Αν εδώ ήσουν Χριστέ μου,
δεν θα πέθαιν' αδελφός μου.

Μα και τώρα γω πιστεύω
Και καλότατα ηξεύρω,
Ότι δύνασ' αν θελήσεις
Και νεκρούς να αναστήσεις».

Λέγει : «Πίστευε Μαρία.
Άγωμεν εις τα μνημεία».
Τότε ο Χρηστός δακρύζει
Και τον Άδη φοβερίζει.

«Άδη, Τάρταρο και Χάρο,
Λάζαρον θε να σου πάρω.
Δεύρο έξω, Λάζαρέ μου,
Φίλε και αγαπητέ μου».

Λάζαρος απελυτρώθη
Ανεστήθη και σηκώθη,
Ζωντανός σαβανωμένος
Και με το κερί ζωμένος.

Πες μας, Λάζαρε τι είδες
Εις τον Άδη όπου πήγες;
Είδα φόβους, είδα τρόμους
είδα βάσανα και πόνους.

Δώστε μου λίγο νεράκι
Να ξεπλύνω το φαρμάκι
Της καρδιάς, των χειλέων
Και να μη ρωτάτε πλέον.

Τα Κάλαντα του Λαζάρου στην Κεφαλλονιά

Αν είναι με το θέλημα και με τον ορισμό σας,
Λάζαρου την Ανάσταση να πω στ΄ αρχοντικό σας.
Έβγατε παρακαλούμε για να σας διηγηθούμε,
Για να μάθετε τι εγίνη σήμερα στην Παλαιστίνη,
Και στην πόλη Βηθανία Μάρθα κλαίει και η Μαρία,
Λάζαρο τον αδελφό τους τον γλυκύ και καρδιακό τους.
Τρεις ημέρες τον θρηνούσαν και τον εμηρολογούσαν.
Την ημέρα την Τετάρτη κίνησε ο Χριστός για να ΄ρθει
Και εβγήκε η Μαρία έξω από τη Βιθανία.
Σαν ήσουν εδώ Χριστέ μου, δεν θα πέθαινε ο αδελφός μου
Μα και τώρα ΄γώ πιστεύω και καλότατα ηξέυρω,
ότι δύνασαι αν θέλεις και νεκρούς να ανασταίνεις.
Έβγα έξω Λάζαρε μου φίλε και αγαπητέ μου.
Πες μας Λάζαρε τι είδες ΄κει στον Άδη που επήγες.
Είδα φόβους είδα τρόμους είδα βάσανα και πόνους
Της καρδιάς μου, των χειλέων και μη με ρωτάτε πλέον.
Φέρτε μου λίγο νεράκι να ξεπλύνω το φαρμάκι.'