ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ Φτάνει πια! ΌΧΙ ΑΛΛΟΙ ΣΤΑΥΡΩΤΕΣ

 

Την ημέρα των Βαΐων ο λαός των Εβραίων υποδέχεται το Χριστό στα Ιεροσόλυμα μέσα σ’ ένα πρωτοφανές παραλήρημα ενθουσιασμού. Γιατί όμως; Διότι νομίζει, ότι ήρθε η ώρα πλέον που σε λίγο ο Χριστός θα γκρεμίσει τα τείχη και θα ανακηρύξει πρωτεύουσα του τότε  κόσμου τα Ιεροσόλυμα. Θα διαλύσει τον ρωμαϊκό στρατό και θα συγκροτήσει τον εβραϊκό. Θα καθαιρέσει τον Καίσαρα και ανακηρυχτεί ο ίδιος αυτοκράτορας.

          Εδώ οι Εβραίοι έκαναν μια τρομερή παρανόηση. Δεν είχαν καταλάβει ότι η «βασιλεία του Θεού ουκ έστι εκ του κόσμου τούτου» και ότι ο θρόνος του Χριστού δεν θα στηθεί στη Ρώμη , αλλά στο Γολγοθά.

          Δεν είχαν εννοήσει, ότι ο Χριστός δεν ήλθε να κατακτήσει υλικούς τόπους, αλλά τις καρδιές των ανθρώπων. Δεν ήλθε δηλαδή να κάνει επίδειξη δυνάμεως και χρήση βίας, όπως συνήθως συμβαίνει με τις κοσμικές εξουσίες, ταπεινώσεως και ελευθερίας. Τίποτα δεν κατάλαβαν από όλα αυτά. Γι’ αυτό και τον σταύρωσαν.

          Και το δυστύχημα είναι ότι η παρανόηση αυτή συνεχίζεται. Διότι ένα πλήθος ανθρώπων δεν πιστεύουν στο Θεό, γιατί τον βλέπουν έτσι ταπεινό και άσημο, ή γιατί το Ευαγγέλιό του δεν έχει φιλοσοφικές ιδέες  και επιστημονικές θεωρίες. Ακόμη γιατί βλέπουν πως ο Θεός δεν επεμβαίνει να ματαιώσει τους πολέμους, τις αδικίες, τις αρρώστιες και τα τόσα κακά που συμβαίνει πάνω στη γη. Δεν πιστεύουν στο Θεό γιατί κρατάει ένα σταυρό στο χέρι και όχι ένα οπλοπολυβόλο, για   να εξαφανίζει τους αντιπάλους του.

Αλοίμονο όμως αν ο Χριστός ερχόταν  με όλη τη δύναμη  και τη δόξα του πάνω στη γη. Κανένα μας δεν θα  μπορούσε να τη αντέξει. Όλοι θα θαμπωνόμαστε.

Γι’ αυτό αιώνες πριν ο προφήτης του Θεού μας είχε προειδοποιήσει: «Μην φοβηθείς Ιερουσαλήμ γιατί ο βασιλιάς Χριστός δεν θα έρθει με δύναμη για να σε εξοντώσει, αλλά πράος επάνω σ’ ένα γαϊδουράκι για να σε βοηθήσει και να σε σώσει».

Ο Χριστός στην πρώτη του παρουσία ήρθε σαν ένας ελεητής και όχι σαν κριτής. Σαν βοηθός κι όχι σαν τιμωρός.

Ο Χριστός πάνω απ’ όλα, σέβεται την ελευθερία του ανθρώπου και γι’ αυτό δεν έμεινε πάνω στη γη με εντυπωσιακό τρόπο, ώστε να μη κάνει να τον ακολουθήσουν από ψυχολογική βία. Προτίμησε να θυσιάσει τη Ζωή του, παρά την ελευθερία του άνθρωπου.

«Τοιούτος ημίν έπρεπε αρχιερεύς». Πράος, ταπεινός, άγιος.

Αν τον κατανοήσουμε θα τον ακολουθούμε.

Αν τον παρανοούμε θα τον σταυρώνουμε.

γ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΐΩΝ Η είσοδος του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα

 

Έξι ημέρες προ του πάθους του Κυρίου συνέβη το περιστατικό εκείνο που η Μαρία, αδελφή του Λαζάρου, άλειψε με μύρο τα πόδια του Κυρίου. Και καθώς ο Ιούδας αντέδρασε, είπε ο Ιησούς: “Αφήστε την ήσυχη. Αυτό που κάνει είναι για την ημέρα του ενταφιασμού μου. Οι φτωχοί πάντοτε θα υπάρχουν κοντά σας, εμένα όμως δεν θα με έχετε πάντοτε”.

          Ήδη ο Χριστός ζει το όλο μυστήριο, ότι μπαίνει σ’ αυτή την εβδομάδα των παθών και συνέχεται από όλο αυτό που ήδη άρχισε να γίνεται -που θα σταυρωθεί, θα θυσιαστεί υπέρ της σωτηρίας των ανθρώπων. Δεν είναι ώρα λοιπόν φροντίσουμε τάχα τους φτωχούς. Κάνει εντύπωση πως ούτε οι μαθητές διαισθάνονται τι πρόκειται να γίνει. Η Μαρία όμως το διαισθάνθηκε και πρόλαβε, τρόπον τινά, να αλείψει-από ευγνωμοσύνη βέβαια που ο Κύριος ανέστησε τον αδελφό της- με μύρο τον Ιησού πριν από την ημέρα του ενταφιασμού.

          γ.

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΉ

"Τον δι’ ημάς Σταυρωθέντα δεύτε προσκυνήσωμεν”

“Τη αγία και μεγάλη Παρασκευή τα άγια και σωτήρια και φρικτά Πάθη του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού επιτελούμεν....α δι’ ημάς εκών κατεδέξατο”.

Έτσι συνόψισαν οι άγιοι πατέρες το νόημα της Μ. Παρασκευής. Δεν θυμόμαστε απλώς τα γεγονότα, αλλά ούτε μόνο τα εορτάζουμε. Τα σεπτά Πάθη ξαναγίνονται παρόντα με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. “Επιτελούμε” σημαίνει αυτήν την μυστική και μυστηριακή αναπαράστασή τους, τα βλέπουμε παρόντα να βιώνονται από τον Σταυρωθέντα, στο κέντρο των Ναών, και τα ζούμε ως έναν βαθμό πνευματικής καταξιώσεως ο καθένας.

Μια βασική πτυχή τους μας φανερώνει ο άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας. Γράφει: Ο Δεσπότης του κόσμου έτσι φανερά τιμά την δικαιοσύνη, ώστε να συγκαταλέγεται μαζί με τους δούλους, τους καταδικασμένους, τους σφαζόμενους, τους νεκρούς, για να αποδώσει σε όλους το δίκαιο. Δηλαδή στο μεν Θεό Πατέρα τη δόξα και την υπακοή, που από παλιά κανείς δεν είχε την ικανότητα να προσφέρει, ενώ στον τύραννο τα δεσμά και την περιφρόνηση και την αισχύνη.

Επί πλέον, από τότε που ανέβηκε στο Σταυρό και πέθανε κι αναστήθηκε, οι άνθρωποι αποκτήσαμε την ελευθερία, τη μορφή-πρόσωπο, υπόσταση- και το κάλλος- το αρχαίον κάλλος αναμορφώσασθαι.

Τώρα πλέον τα πάντα μεταμορφώνονται και γίνονται τόπος συναντήσεως Θεού και φιλοθέου ανθρώπου. Ακόμη κι’ αυτός ο τόπος της καταδίκης “Παράδεισος γέγονε”. Αναλογιζόμαστε στην ίδια προοπτική, τις εκφράσεις του συναξαριστή: τα άγια και σωτήρια και φρικτά Πάθη. Άγια γιατί με αυτά μας χάρισε τον αγιασμό. Σωτήρια γιατί μας έφερε όχι απλώς την προπτωτική κατάσταση λυτρώνοντας μας από τον πονηρό, αλλά μας έκανε σώους, τελείους. Φρικτά τέλος για το ακατάληπτο μέγεθος της συγκαταβάσεως.

Τόπος Κρανίου Παράδεισος γέγονε, αλλά έτσι πρέπει να μεταμορφωθεί και κάθε χριστιανός, εφόσον έλαβε τη δυνατότητα με το βάπτισμα και μπορεί να το πετύχει με την πιστή τήρηση των εντολών του Θεού. Ο φιλόθεος γίνεται και θεοφιλής, όταν ο θείος πόθος νεκρώσει κάθε κατάλοιπο “κοσμικής νοοτροπίας”. Σταυρός σημαίνει νέκρωση των παθών και ανάσταση των αρετών.

γ.

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ

“Υπόδειγμα δέδωκα υμίν”

Στην Ιερουσαλήμ πριν από δύο και πλέον χρόνια ένα βράδυ σαν σήμερα διαδραματίστηκαν τέσσερα γεγονότα πολύ σπουδαία για την ανθρωπότητα. Ο Χριστός ερχόμενος προς το εκούσιον πάθος παρέδωσε στο σύλλογο των μαθητών του τη διδαχή για την ταπείνωση και την αγάπη, με τον ιερό Νιπτήρα, τον μυστικό Δείπνο, την προσευχή της Γεσθημανή,λίγο πριν παραδοθεί από τον Ιούδα. Παράδωσε την τελευταία υποθήκη Του με το να γίνει υπόδειγμα ο ίδιος.

Υπόδειγμα ταπεινώσεως:

Η ταπείνωση σαν ένα πολυειπωμένο κήρυγμα δεν μας κέντριζε, αν δεν ήταν ενσαρκωμένη στο πρόσωπο του Υιού του Θεού- νίπτει τα πόδια των μαθητών του- Αυτό είναι αρκετό για να νιώσουμε πόσο φτωχαίνουν το περιεχόμενό τους τα ανθρώπινα λόγια, τα ευσεβιστικά μας σχήματα, οι ανθρώπινες χωρίς Χριστό απόπειρες για την απόκτησή της. Εμείς οι άνθρωποι όσο κάνουμε το δάσκαλο στον εαυτό μας, δεν μπορούμε μα την αποκτήσουμε. Ο αγώνας για την απόκτηση της ταπεινώσεως είναι θεάρεστος, όταν συνειδητοποιούμε την ανεπάρκειά μας και υποτασσόμαστε στο θέλημα Του.

Υπόδειγμα φιλοστοργίας και αυτοπροσφοράς:

Μια αγάπη που χωρίς δόσιμο του εαυτού μας, δίχως ειλικρινή ανιδιοτέλεια δεν είναι δύσκολο επίτευγμα, γιατί δεν πολυσυμμετέχει σ’ αυτήν ο έσω άνθρωπος. Μια τέτοια όμως αγάπη δεν έχει ουσιαστική σχέση με εκείνη που αποκαλύφθηκε στον τέλειο βαθμό στο πρόσωπο του Κυρίου. Η παράδοση του φρικτού μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας, όπου ο μη διαιρούμενος Αμνός του Θεού διαμελίζεται για να θρέψει πνευματικά με το θεωμένο Σώμα του τα παιδιά του, που μπορεί να Τον προδώσουν, φανερώνει το αβυσσαλέο βάθος της θείας φιλανθρωπίας.

Υπόδειγμα προσευχητικής κοινωνίας:

Ο Κύριος διδάσκει στην πράξη τους αποστόλους τη γενική ιερατική δυνατότητα και ιδιότητα του κάθε βαπτισμένου, που την ενεργοποιεί με την προσευχή. Έτσι, πριν τον καθαγιασμό του άρτου και του οίνου ευχαριστεί τον Πατέρα του και μετά το δείπνο με ύμνους πορεύεται για τη Γεσθημανή, τον τόπο που αγίασε με την “υπερφυά προσευχή” Του. Σ’ αυτή την κατάσταση της αληθινής προσευχής μας δείχνει ότι μετέχει ο όλος άνθρωπος.

Σ’ αυτή όμως την μυσταγωγία του Κυρίου πως ανταποκρινόμαστε εμείς οι σημερινοί χριστιανοί;

γ.

Ύμνοι της Μεγάλης Τετάρτης από τον Αρχιμ. Ειρηναίο Νάκο (ΒΙΝΤΕΟ)

«Ταπεινούμενος δι᾿ εὐσπλαχνίαν, πόδας ἔνιψας τῶν μαθητῶν σου, καὶ πρὸς δρόμον θεῖον τούτους κατεύθυνας».

Μ᾿ αὐτὴ τὴ φράση ἀποτυπώνεται μία ἀπὸ τὶς κορυφαῖες σκηνὲς ταπείνωσης στὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ, μία ἀφάνταστα παράξενη εἰκόνα γιὰ ἕναν διδάσκαλο, ἕναν ἡγέτη, κάποιον ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ἐξουσιάζει γῆ καὶ οὐρανό!

Ὁ Χριστὸς σκύβει καὶ πλένει τὰ πόδια τῶν μαθητῶν Του καὶ μάλιστα ἀρνεῖται ὁποιαδήποτε συζήτηση σχετικὰ μὲ τὴ σκοπιμότητα τῆς πράξης.

Καλούμεθα όλοι μας να γίνουμε φίλοι με τον Κύριο και Θεό μας Ιησού Χριστό, να αναγεννηθούμε μαζί του για να κερδίσουμε την αιώνια Βασιλεία Του.

Ύμνους της Μεγάλης Τετάρτης ακούμε από τον Αρχιμ. Ειρηναίο Νάκο, Γεν. Διευθυντή του Ιδρύματος Μουσικής της Ι.Α.Α.

“Ιδού ο Νυμφίος έρχεται...”

“Και μακάριος ο δούλος, ον ευρήσει γρηγορούντα.......” 

          Η Εκκλησία μας στον γνωστό αυτόν ύμνο μακαρίζει εκείνον τον δούλο που αναμένει την άφιξη του Νυμφίου, γιατί καθώς θα έρχεται ο Κύριος θα τον συναντήσει γρηγορούντα.

          Το όνομα “δούλος του Θεού” στην Αγ. Γραφή σημαίνει τίτλο τιμής. “Δούλος μου” ονομάζεται από τον Θεό όποιος συνεργάζεται μαζί Του στο έργο της σωτηρίας. Ο τίτλος αυτός δίνεται στον Μωυσή και στον Δαβίδ, τον τύπο του μεσσιανικού βασιλιά. Δίνεται στους πατριάρχες του Ισραήλ Αβραάμ, Ισαάκ, στον Ιησού του Ναυή, που οδήγησε τον λαό του στη γη της επαγγελίας. Ακόμη αποδίδεται στους προφήτες, που έχουν ως αποστολή τη διατήρηση της Διαθήκης. Κατ’ εξοχήν όμως Δούλος του Θεού είναι Υιός Του, ο Οποίος αποστέλλεται για να εκπληρώσει αυτό το έργο.

          Δούλος του Νυμφίου γίνεται και όποιος προσφέρεται σε μια αγάπη που δεν έχει όρια, ακόμη και την ύπαρξή του. Είναι όμως πολύ επικίνδυνο να μιλάει κανείς για μια τέτοια αγάπη, γιατί φαίνεται ανερμήνευτη και ακατανόητη.

          Γρηγορών πάλι είναι ο άνθρωπος που αγαπά και ανυπομονεί να συναντήσει τον αγαπώμενο και να του προσφερθεί. Είναι ο δούλος που αγωνίζεται συνεχώς να προσφέρει τη διάπυρη αγάπη του. Η ψυχή που αγαπά τόσο, οικειοθελώς προσφέρεται στον Αγαπημένο της: “Ιδού η δούλη Κυρίου....”

          Γρηγορούσα  είναι και η ψυχή που τυφλωμένη αρχικά από την πρόσκαιρη ηδονή της αμαρτίας, αρνήθηκε το Εραστή της, τον Χριστό της, αλλά μετά μετανοούσα και κλαίουσα, πληγωμένη από το βέλος του θεϊκού Του έρωτα, Τον αναγνωρίζει ως τον Νυμφίο της, τον Κύριό της και Θεό της.  

          Γ.

“Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός.....”

Καμία λογική δεν μπορεί να υιοθετήσει τον ερχομό σ’ ένα σίγουρο θάνατο, η θεωρείται σίγουρα παραλογισμός η αναζήτηση ενός βέβαιου πάθους.  Κάπως έτσι θα μπορούσε να διερωτηθεί ένας κοινός νους, όταν ακούει τον Ιησού να προλέγει τα πάθη Του, κι ωστόσο να βαδίζει, να εισέρχεται στην προφητοκτόνο Πόλη της Ιερουσαλήμ.

          Κι’ όμως η υμνολογία της Εκκλησίας μας αυτής της περιόδου υμνώντας το ίδιο γεγονός, το αντιλαμβάνεται διαφορετικά. Μιλάει για πανηγύρι και για γάμο, που η τελετή του θα κρατήσει μια ολόκληρη εβδομάδα και θα διαρκέσει ατελείωτα.

          Ο Χριστός λοιπόν, ο Νυμφίος έρχεται για γάμο, με μια ερωτική διάθεση και ζητεί την εκλεκτή νύμφη. Νυμφίος είναι ο Θεάνθρωπος Κύριος, ο Υιός και Λόγος του Θεού. Η κάθοδος του Θεού στον κόσμο αποτελεί το μεγάλο μυστήριο της αγάπης του, και που παραμένει αιωνίως ακατανόητο. Η κάθοδος του είναι η ταπείνωση, η κένωση του. Αυτός ο θεϊκός έρως  είναι τόσο παράφορος που φθάνει στα άκρα. Κατεβαίνει στον Άδη, πιο κάτω δεν γίνεται. Αυτή είναι η άκρα ταπείνωση του Θεού, του Νυμφίου της Εκκλησίας.

          Οι πρώτοι υιοί του Νυμφώνος ήταν οι μαθητές του Κυρίου, γι’ αυτό όσο χρόνο είχαν τον Νυμφίο κοντά τους δεν μπορούσαν να νηστεύουν. Από τη στιγμή όμως που σταυρώθηκε ο Νυμφίος, αυτή η ημέρα θα ήταν ημέρα πένθους και νηστείας για τους χριστιανούς. Η Εκκλησία μας θα αφιερώσει την Τετάρτη και την Παρασκευή ως ημέρα νηστείας.

          Αλλά ο Νυμφίος έρχεται συνεχώς μέσα στον κόσμο. Έρχεται στο παρελθόν, στο παρόν, έρχεται στο μέλλον του, κι’ αυτή η αέναη κίνηση του Υιού του Θεού είναι και ο θείος έρως του για τον άνθρωπο.

          Ο Ιησούς Χριστός ως Νυμφίος μας καλεί σε μια σύζευξη, σε μια ουσιαστική κοινωνία, που δεν βρίσκεται παρόμοια μεταξύ των ανθρώπων, γιατί μόνον Εκείνος μπόρεσε να ενώσει με τέλειο τρόπο τη θεία με την ανθρώπινη φύση.

          Αυτή όμως η ένωση περνά μέσα από την οδύνη του Σταυρού. Και ο σταυρωμένος Νυμφίος καλεί κάθε ψυχή να γίνει νύμφη του, αγαπημένη του σ’ έναν αιώνιο γάμο.

          Ο ερχομός του Νυμφίου γίνεται “εν τω μέσω της νυκτός”. Η νύχτα μπορεί να έχει πολλές σημασίες, όπως η αγνωσία του Θεού, τον θείο γνόφο, αλλά και την αμαρτία του ανθρώπου που βιώνει την άρνηση της παρουσίας του Θεού και το σκότος, το έρεβος.

          Εδώ όμως το μέσον της νυκτός σημαίνει την προσδοκία του Θεού. Ο έρως της ψυχής προς τον Νυμφίο είναι μεσονυχτικός, γιατί το μέσον της νύχτας ανήκει κατ’ εξοχήν στην ψυχή που αγαπά. Το μεσονυκτικό είναι η εσωτερική στιγμή της ψυχής, όπου στρέφεται και περιμένει με λαχτάρα τον ερχομό του αγαπημένου της.

π.Γ.ΣΤ

Βατοπαιδινοι - Χριστός ανέστη

Ο θρίαμβος του Σταυρού και της Αναστάσεως

Όταν ακούμε τη λέξη θρίαμβος και νίκη έρχονται στο νου μας πολλές φορές εικόνες που έχουν σχέση με ανθρώπινα έργα που προσπαθούν να επιβάλλουν το θέλημά τους στους άλλους μ’ έναν βίαιο τρόπο. Η νίκη προϋποθέτει νικημένους, νεκρούς, καταστραμμένες πόλεις δηλαδή τα τραγικά επακόλουθα ενός πολέμου. Και ο θρίαμβος μας φέρνει στο νου τους νικητές που χαίρονται με ένα υπεροπτικό τρόπο την νίκη τους και τους ηττημένους να περνούν εξαθλιωμένοι μπροστά από τους νικητές.

          Όμως στο χριστιανικό λεξιλόγιο  οι λέξεις αυτές έχουν μια διαφορετική σημασία.

          Η ζωή του Χριστού δεν έχει καμία σχέση με τους άρχοντες του κόσμου τούτου. Η μόνη περίπτωση που μίλησε με άρχοντες  και ηγεμόνες, ήταν όταν δικάζονταν και αναγκαστικά στάθηκε μπροστά τους ταπεινός και έτοιμος να ομολογήσει την αποστολή Του, ταπεινωμένος, βασανισμένος έχοντας την αξιοπρέπεια ενός αθώου καταδίκου. Αλλά και ούτε με τους πλούσιους είχε σχέσεις. Είχε ιδιαίτερη συμπάθεια στους φτωχούς, τους ταπεινούς και περιφρονημένους. Έλεγε πως ήρθε στον κόσμο γι’ αυτούς, τους καλούσε κοντά Του για να τους αναπαύσει.

          Ολόκληρη η ζωή Του ήταν μια διαρκής διακονία προς τον πονεμένο  και βασανισμένο άνθρωπο. Δεν είχε τίποτε δικό Του και έλεγε πως δεν είχε που να γύρει το κεφάλι Του, όταν ακόμη και τα αγρίμια του λόγγου είχαν τις δικές τους φωλιές.

          Η διδασκαλία Του για την συμπεριφορά των δικών Του ανθρώπων απέναντι στους άλλους και η δική Του αποστολή ήταν διαφορετική    από τις ιδέες των ηγεμόνων τη εποχής του, αλλά και του σημερινού κόσμου. Αυτά που εμείς ονομάζουμε εξουσία, δύναμη, κυριαρχία ήταν και είναι ξένα προς το πνεύμα του Ιησού Χριστού. Είπε, ότι όσοι κυβερνούν τα έθνη τα κρατούν κάτω από την εξουσία τους, οι μεγάλοι τα καταπιέζουν και λέγονται ευεργέτες. Εσείς όμως οι μαθητές μου, να μην κάνετε έτσι. Όποιος από σας θέλει να γίνει μεγάλος, θα γίνει υπηρέτης και όποιος θέλει να γίνει  πρώτος, θα είναι δούλος. Και ξεκαθάρισε τη δική Του αποστολή, ότι δεν ήρθε στον κόσμο να Τον υπηρετούν  οι άλλοι, αλλά για να υπηρετήσει τους ανθρώπους και να τους προσφέρει τη ζωή, τη λύτρωση για χάρη των πολλών.

          Όπως καταλαβαίνουμε βρισκόμαστε εδώ σ’ ένα πνεύμα εντελώς διαφορετικό  από τις σημερινές αντιλήψεις για  κυριαρχία, δύναμη και εξουσία. Οι έννοιες είναι ξένες στο μήνυμα του Χριστού. Απέναντι απ’ όσα ο κόσμος δοξάζει, ο Χριστός προβάλλει την ταπεινή διακονία, την ανιδιοτελή προσφορά και αντί για τους ισχυρούς άνδρες προβάλλει τα ανίσχυρα, τα άκακα και ταπεινά παιδιά.

          Όπως προγραμμάτισε την αποστολή Του πριν από το πάθος , έτσι και το τελείωσε. Είπε πως θα δώσει ως λύτρο τη ζωή του για χάρη των πολλών. Και την έδωσε. Αυτή ήταν η σημαντικότερη υπηρεσία που προσέφερε: θυσιάστηκε ταπεινά για το λυτρωμό των μικρών, των ταπεινών που πίστευαν ότι είχαν ανάγκη να λυτρωθούν και ζητούσαν σωτήρα.

          Οι εχθροί του που δεν μπόρεσαν να καταλάβουν το πνεύμα Του, πίστεψαν, ότι Τον σύντριψαν και με τον τάφο που σφράγισαν νόμισαν, ότι ξέμπλεξαν με τον άνθρωπο εκείνον που τους τάραξε τα νερά.

          Όμως αυτό ήταν η νίκη του Χριστού, γιατί ο θάνατος έγινε αιτία να εκπληρώσει την αποστολή Του και να πραγματοποιηθεί το θεϊκό σχέδιο για τη σωτηρία του κόσμου. Έδωσε τη ζωή Του για τους πολλούς και έτσι κέρδισε τη σωτηρία των ανθρώπων.

          Ο Σταυρός και ο θάνατος του Χριστού αντίθετα με την ανθρώπινη λογική, είναι η νίκη και ο θρίαμβος του Χριστού. Η Ανάσταση ολοκλήρωσε αυτόν τον θρίαμβο, γιατί έδειξε ότι ο Θεός συγκατατέθηκε στη θυσία του Σταυρού και σύντριψε οριστικά τον πρώτο και μεγάλο  εχθρό του ανθρώπου, τον θάνατο.

          Όσο προσεγγίζει κανείς τα μυστήρια του Θεού τόσο περισσότερο καταλαβαίνει πόσο διαφορετική είναι η δύναμη και η δόξα του Κυρίου από τις ανθρώπινες αντιλήψεις  και το εννοεί αυτό.

          Την Ανάσταση και τη σημασία της μπορούμε να την αντιληφθούμε, όταν σκύψουμε ταπεινά για να μάθουμε το θέλημα του Θεού για τη σωτηρία των ανθρώπων καθώς και τον παράδοξο τρόπο που αυτή πραγματοποιήθηκε.

          Τότε θα δούμε με ποια έννοια ο Χριστός είναι ο θριαμβευτής και ο νικητής και θα γιορτάσουμε το καινό, άγιον και σωτήριον Πάσχα.

   Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη!

        π. γ. στ.

ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΛΑΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

Όρθρος Μεγάλης Παρασκευής

          Λοιπόν; Έσβησε το Φως; Χάθηκε η ελπίδα της Αναστάσεως; Όχι, φωνάζει ο ληστής πάνω στον Σταυρό. Πιστεύει και ομολογεί: “Μνήσθητί μου, Κύριε, εν τη Βασιλεία Σου”. Όχι, αποκαλύπτει ο Εκατόνταρχος, “αληθώς ο άνθρωπος ούτος Υιός Θεού” (Μάρκ. 15, 39). Και η Υπεραγία Θεοτόκος, που ρομφαία διαπέρασε την ψυχή της, μην αντέχοντας να βλέπει τον Υιό και Θεό της “αδίκως σταυρούμενον’, θρηνωδούσα παρακαλούσε: “σπεύσον ουν ανάστηθι”!

Σε τον αναβαλλόμενον Μακαριστός Πατρών Νικόδημος Βαλληνδράς

ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

          Όρθρος Μεγάλης Πέμπτης

          Ταπεινός υπηρέτης ο Κύριος “ζώννυται λέντιον”! Με αγάπη “κάμπτει γόνυ” ο Δημιουργός στο δημιούργημά Του και του πλένει τα πόδια! Ταπεινώνεται ο Ύψιστος και ανυψώνει τον άνθρωπο! “Νίπτει Μαθητών εσπέρας Θεός τους πόδας”, για έρθει το ξημέρωμα της Αναστάσεως στην κάθε ψυχή! Αλλά, το τέλειο και απαστράπτον, αιώνιο, θεϊκό Φως προσφέρεται από τον Δεσπότη Χριστό: “Λάβετε, φάγετε, βοών, τούτο μου εστί το Σώμα και το Αίμα της αφθάρτου ζωής”. Εκεί στο “Ανώγειον”, ο Αμνός του Θεού θυσιάζεται αναιμάκτως πριν την σταυρική Του θυσία και προσφέρεται “εις βρώσιν τοις πιστοίς”.

          “Πάσχα καινόν”! Αγαλλίαση πρωτόγνωρη ζουν οι μαθητές! Κι όμως, ένας από αυτούς, έμπιστος μαθητής και συνεργάτης, κλείνει για πάντα τα μάτια στο Φως. Και η φοβερή εκείνη βραδιά, για τον Κύριο, συνεχίζεται με εμπτυσμούς, ραπίσματα, κολαφίσματα, ύβρεις, γέλωτες.... Έρεβος βαθύ κι απύθμενο!

         

ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΕΔΟΜΑΔΑ Όρθρος Μεγάλης Τετάρτης

Δάκρυα, δάκρυα, δάκρυα.... Δάκρυα που χύνονται άφθονα και κυλούν ως υετός στα πανάχραντα πόδια του Διδασκάλου! Δάκρυα που, μέσα  στην σιωπή τους, σχίζουν τους αιθέρες και κραυγάζουν στον Σωτήρα και Λυτρωτή Ιησού Χριστό. Κρουνοί δακρύων στα μάτια της αμαρτωλής γυναίκας. Αστείρευτες πηγές εξαγνίζουν την “εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή” και “απεγνωσμένη”, η οποία ικετεύει στενάζουσα “...μη μου τα δάκρυα παρίδεις”, “δέξαι μου τας πηγάς των δακρύων”. Πόνος βαθύτατος, συντριβή καρδιάς, ψυχικό άλγος που επιταχύνουν το γλυκοχάραμα της ανάστασης! Τον πυκνό ζόφο της αμαρτίας τον διαλύουν τα δάκρυα της μετανοίας και το φως της Ανάστασης μεσουρανεί εκθαμβωτικά στις ταπεινές και μετανοημένες ψυχές!

Η ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

Όρθρος Μεγάλης Τρίτης 

          Πέντε αναμμένες λαμπάδες και πέντε σβηστές! Πέντε φρόνιμες ψυχές που περιμένουν με λατρεία τον Νυμφίο και πέντε ανόητες, που τις συνεπήραν τα υλικά ενδιαφέροντα. Πέντε έξυπνες παρθένες που εργάζονται αενάως και αποκόπτουν στην αρετή και πέντε μωρές που αδιαφορούν για την πνευματική τους καλλιέργεια και χάνουν την Βασιλεία των Ουρανών. Στα χαρούμενα μάτια των πέντε φρονίμων παρθένων καθρεπτίζεται το γλυκό φως των λαμπάδων τους και στις ψυχές τους έχει ήδη ανατείλει το αίδιο φως της τρισηλιου θεότητος!

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΐΩΝ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Σε όλους είναι γνωστό, ότι η μεγαλειώδης είσοδος του Χριστού στα Ιεροσόλυμα αποτελεί ένα προανάκρουσμα της θριαμβευτικής νίκης της Αναστάσεώς Του. Μια προαναγγελία του θριάμβου της ζωής πάνω στο θάνατο. Στη σημερινή γιορτή καλούμαστε ν’  ανακαλύψουμε το βαθύτερο νόημα της λυτρωτικής θυσίας του Χριστού, ως βασιλέως της δόξης.

          Ο όχλος την ώρα της θριαμβευτικής εισόδου του στα Ιεροσόλυμα  κραυγάζει: “ευλογημένος ο ερχόμενος”. Στο πρόσωπό Του εκπληρώθηκαν οι προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης, και αυτό είναι η πρώτη απόδειξη της θεότητάς  Του. Πράγματι ο Ιησούς είναι ο Χριστός, για τον οποίο έγραψε ο προφήτης Ζαχαρίας: “ Να τος, έρχεται σ’ εσένα ο βασιλιάς σου καθισμένος πάνω σε πώλο όνου”.

          Ευλογημένος είναι πρώτα ο Θεός Πατέρας του Ιησού Χριστού που μας δώρισε μέσω του Χριστού τις ευλογίες του. Ευλογημένος είναι και ο θεάνθρωπος Κύριος που από τη ημέρα που ήρθε φέρνει στους ανθρώπους όλο ευλογίες, και μίλησε για την αιώνια ζωή, που δεν είναι τίποτε άλλο από το να μάθει ο κόσμος για τον αληθινό Θεό.

          Ο λόγος του στη γη ήταν ένα θαύμα. Τρία χρόνια δόθηκε στη σπορά, τώρα βιάζεται να σταυρωθεί, για να φανεί αντάξιος της αγάπης. Και εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα θριαμβευτικά στη Βασιλεία.

          Στην Καινή Διαθήκη δεν βρίσκεται κανένα χωρίο που να λέει πως ο Κύριος υπέκυψε στους μεσσιανικούς πειρασμούς και ενθουσιασμούς του λαού, γιατί γνώριζε, ότι τέτοιου είδους ενθουσιασμοί κρύβουν πολλές εγκόσμιες ελπίδες.

          Η είσοδος του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα   είναι η μόνη επίσημη επίδειξη του Χριστού ως Βασιλιά-Μεσσία και λυτρωτή του ανθρώπου από την αμαρτία. Δέχεται βέβαια τις επευφημίες του όχλου, αλλά και ως Θεός γνωρίζει πως αυτές οι επευφημίες θα συντομεύσουν την ώρα του πάθους. Γι’ αυτό και μιλάει στους μαθητές για μια καθαρή εσχατολογική προοπτική της Βασιλείας Του.

          Η αποστολή του Ιησού στον κόσμο ήταν άλλης μορφής, όχι πάντως επίγειου βασιλιά. Γι’ αυτό και μετά το θαύμα του χορτασμού των πεντακισχιλίων στην έρημο, και ενώ το πλήθος ήθελε να τον ανακηρύξει βασιλιά, Αυτός εξαφανίζεται. Ο Χριστός είναι ο βασιλιάς των καρδιών μας και εκεί θέλει να στήσει το βασίλειό του. Για να γίνει μετά το πάθος και την Ανάσταση ο άνθρωπος βασιλιάς στην επουράνια βασιλεία  Του.

          Ό, τι είχε να πει ο Θεός στον άνθρωπο το είπε και ό, τι είχε να κάνει για τον άνθρωπο το έκανε στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Ο Χριστός είναι το τέλος της ιστορίας. Οδεύοντας προς το πάθος και μετά το καινό μνημείο, θα σφραγίσει το παρελθόν της πτώσης και με την Ανάστασή του θα γίνει ο Νέος Αδάμ, όχι της ιστορίας, αλλά της Εκκλησίας, της επίγειας και ουράνιας βασιλείας Του.

          Σ’ αυτή την επίγεια βασιλεία είμαστε εγκεντρισμένοι με το άγιο Βάπτισμα και μακάρι κάθε φορά που κοινωνούμε να υποδεχόμαστε με ταπείνωση, πίστη και αγάπη στην ύπορξη μας τον θριαμβευτή της ζωής ως Σωτήρα- Λυτρωτή.

          Σήμερα ζούμε σ’ ένα κόσμο που γκρεμίζει τα χριστιανικά θεμέλια του πολιτισμού. Έχουμε μια εποχή που προδίδει τις χριστιανικές ρίζες και αρχές. Όλοι μάχονται για την αποχριστιανοποίηση της κοινωνίας. Οι πανίσχυρες βασιλείες του κόσμου τούτου ποτέ δεν άφηναν και δεν αφήνουν και σήμερα τόπο για τη βασιλεία του Θεού.

          Κι όμως ο Θεός έχει το δικό Του μυστηριώδη τρόπο να ενεργεί στις ψυχές των ανθρώπων. Ανυποψίαστος ο σύγχρονος κόσμος δεν μπορεί να καταλάβει τους πιστούς που και σήμερα διακηρύττουν στην κάθε είδους βασιλεία της εποχής :“ Ωσαννά, η βασιλεία του Θεού βασιλεύει στις καρδιές μας”.

          π. γ. στ.

Η ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

Την Κυριακή των Βαΐων το βράδυ, που ψάλλεται η Ακολουθία του Όρθρου της Μ. Δευτέρας, έρχεται ο Νυμφίος ανάμεσά μας ντυμένος με τα κόκκινα ιμάτια του χλευασμού, προδομένος απ’ όλους τους αγαπητούς, με το ακάνθινο στεφάνι στην Αγία κεφαλή Του, για να μας θυμίζει τα δικά μας αγκάθια των παθών.

          “Βλέπε ουν, ψυχή μου, μη τω ύπνω κατενεχθείς, ίνα μη τω θανάτω παραδοθείς, και της βασιλείας έξω κλεισθείς....”.

          Οι ι. Ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας μας προετοιμάζουν με ακρίβεια τα άγια Πάθη του Χριστού, μέσα το λατρευτικό περιβάλλον τον ι. Ναών μας. Μόνον εκεί μπορούμε να βιώσουμε τη νίκη του Χριστού κατά του θανάτου και του διαβόλου.

          Ας παρακολουθήσουμε με τη μορφή μικρών σχολίων το περιεχόμενο του Όρθρου των Αγίων Ημερών.

          Όρθρος Μεγάλης Δευτέρας

         Πόσο εξωπραγματική και ακατόρθωτη μας φαίνεται η αγιότητα! Κι’ όμως, η προσωπικότητα  ενός νέου που τιμά η Εκκλησία μας την Μεγάλη δευτέρα, μας διδάσκει ότι είναι απλή και κατορθωτή. Είναι ο πάγκαλος Ιωσήφ. Ένα παιδί που βρέθηκε δούλος από το φθόνο των αδελφών του στη αυλή του Πετεφρή στη μακρινή Αίγυπτο, μόνος, φτωχός κι ανυπεράσπιστος. Προδόθηκε, συκοφαντήθηκε, κινδύνεψε, φυλακίσθηκε, κακοπάθησε.... Κι’ όμως, ο Ιωσήφ φώτισε  και έλαμψε με την αφοσίωσή του στον αληθινό Θεό. Η σύνεση και η πραότητα, η ανεξικακία και η αγνότητά του τον ανέδειξαν άρχοντα της Αιγύπτου. Ο δίκαιος αυτός άνθρωπος δεν έζησε μετά την Ανάσταση του Χριστού, ωστόσο προτυπώνοντας , με την αγία μορφή του, τον Αναστάντα Θεό

Ω θείας! Ω φίλης! - π. Μάξιμος Βατοπαιδινός

                          Ω θείας! Ω φίλης! - π. Μάξιμος Βατοπαιδινός

Χριστός Ανέστη αγιορείτικο αργό (προφορική παράδοση Αγίου Όρους)

Το «Χριστός ἀνέστη» σε ένα εμπορικό κέντρο στη Λίβανο!

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

                                               ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ