Η πλούσια ιαματική χάρη του οσίου Γεωργίου Καρσλίδη

 

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης (†)

Ένας κύριος από τη Θεσσαλονίκη είχε ένα μικρό παιδί, τον Θεόδωρο, που όταν γεννήθηκε είχε ένα σοβαρό πρόβλημα με τα μάτια του. Τσίμπλιαζαν, τον πονούσαν, δεν μπορούσε καθόλου να τ’ ανοίξει κι έτσι δεν έβλεπε. Οι ιατροί είχαν αποφασίσει να το εγχειρήσουν. Διαβάζοντας τον βίο του οσίου Γεωργίου, τον επικαλέσθηκαν θερμά. Ο μικρός Θεόδωρος ήταν στο κρεβάτι του, άρχισε να κλαίει δυνατά και να τρίβει τα μάτια του. Μόλις το πλησίασε η μητέρα του, είδε ότι τα μάτια του παιδιού είχαν ανοίξει κι έβλεπε καθαρά.

Όταν πήγαν στο μοναστήρι του οσίου, για να τον ευχαριστήσουν, το παιδάκι ήταν δύο ετών, δεν έφευγε από τον τάφο του οσίου. Το παιδάκι φώναζε συνέχεια «παππούλη», φιλούσε τη φωτογραφία του οσίου και δεν μπορούσαν να το απομακρύνουν από τον τάφο.

Μία κυρία από τον Ξηροπόταμο Δράμας, που έμενε στη Γερμανία, είχε ένα αντίτυπο του βιβλίου με τη βιογραφία του οσίου στο σπίτι της, που της το είχε προσφέρει η αδελφή της. Τότε είχε και τον γιο της ασθενή επί έξη μήνες στο νοσοκομείο. Στον ύπνο της άκουσε μία φωνή που έλεγε: «Ήλθε η εικόνα της Παναγίας από τη Σίψα». Την εικόνα αυτή ο όσιος την είχε στο τέμπλο.

Όταν η μητέρα διάβασε το βιβλίο ζήτησε στο μοναστήρι να κάνουν μία παράκληση. Το παιδί της έγινε καλά. Όταν πήγε στο μοναστήρι να προσκυνήσει την εικόνα της Παναγίας της Ελεούσας, δάκρυσε από συγκίνηση κι ευχαρίστησε την Παναγία για το πολύτιμο δώρο της υγείας του παιδιού της και τον πιστό της θεράποντα, όσιο Γεώργιο.

Μία κυρία από τη Δράμα, όπου παραβρέθηκε στη μετακομιδή των λειψάνων του οσίου με τη μητέρα της, στις 19.2.2006, προσευχήθηκε με πίστη για την υγεία του πατέρα της, που ήταν πολύ σοβαρά από μηνών. Είχε πάθει εγκεφαλική αιμορραγία και μεταφέρθηκε σε κωματώδη κατάσταση στη μονάδα εντατικής θεραπείας. Οι ιατροί δεν έδιναν καμία ελπίδα για τη ζωή του. Υπήρχε ένα μεγάλο αιμάτωμα, που πίεζε τη βάση του εγκεφάλου και δεν έδινε καθόλου εντολές στο σώμα. Κανένας δεν είχε να πει στους συγγενείς ένα αισιόδοξο λόγο.

Κατά τη μετακομιδή του οσίου τόλμησαν, όπως γράφουν, να πιστέψουν στο «αδύνατο». Μέσα στην απελπισία της η κόρη του ασθενούς ζήτησε τη βοήθεια του οσίου. Η ελπίδα τους δεν πήγε ασφαλώς χαμένη. Μετά από πεντάμηνη παραμονή στο νοσοκομείο επέστρεψε ο πατέρας στο σπίτι του, παρότι οι ιατροί επέμεναν ότι η ελπίδα τους είναι άστοχη και άσκοπη. Την εγκεφαλική αιμορραγία ακολούθησε σηψαιμία, πνευμονία, περιτονίτιδα, γάγγραινα και άλλα. Σταυρώνοντας τον πατέρα με το λαδάκι από την κανδήλα του οσίου και με αγιασμό από το νερό που πλύθηκαν τα λείψανά του, κατά απρόσμενο για τους ιατρούς τρόπο ο ασθενής καλυτέρεψε.

Αισθάνονται πως η δοκιμασία επετράπη και παρεχωρήθη από τον Θεό για να γνωρίσουν την πλούσια χάρη του Θεού και, όπως λένε, το πόσο «τυχεροί» είναι, που στον τόπο τους έζησε ένας τόσο άγιος άνθρωπος. Ο άγιος Γεώργιος από τότε είναι το στήριγμά τους στα ευχάριστα και στα δυσάρεστα αυτής της ζωής. Εύχεται όλος ο κόσμος να γνωρίσει τον άγιο Γεώργιο και να βοηθηθούν αμέτρητες ψυχές από την αγιοσύνη του. Αισθάνεται ιδιαίτερη χαρά που της δίνεται η ευκαιρία να μοιραστεί αυτή την εμπειρία τους. Πίστεψαν στον όσιο και αυτός τους βοήθησε από βέβαιο θάνατο.

Από το βιβλίο: (†) Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Ο Όσιος Γεώργιος της Δράμας. Έκδοσις Ι. Μ. Αναλήψεως του Σωτήρος, Ταξιάρχες (Σίψα) Δράμα 2016, σελ. 351, 356, 382 (αποσπάσματα).

Η πλούσια ιαματική χάρη του οσίου Γεωργίου Καρσλίδη (koinoniaorthodoxias.org)

Ψήγματα από τους ασκητικούς λόγους του Αββά Ισσάκ του Σύρου

Όποιος συναισθάνεται την αμαρτωλότητά του, είναι ανώτερος εκείνου που ανασταίνει νεκρούς!... Όποιος στενάζει μια ώρα για την ψυχή του είναι ανώτερος εκείνου που ωφελεί όλο τον κόσμο με τη διδασκαλία του!... Όποιος ακολουθεί πίσω από  το Χριστό πενθώντας είναι  ανώτερος αυτού που επαινείται στην εκκλησία από το λαό!...

          Δεν κατοικεί το Πνεύμα του Θεού σ’ εκείνους που ζουν με ανάπαυση, αλλά το πνεύμα του διαβόλου. Οι γνήσιοι δούλοι του Θεού ζουν με θλίψεις και στενοχώριες, ο δε κόσμος με τρυφή και αναπαύσεις. Αυτοί μεν κλαίουν, ο δε κόσμος γελά. Αυτοί στενάζουν, ο κόσμος χαίρει. Αυτοί νηστεύουν, ο κόσμος τρυφά...

          Η αρετή, δηλαδή η φύλαξη των εντολών το Χριστού, ακολουθείται από λύπη, που οφείλεται στις θλίψεις και πειρασμούς από φθόνο των δαιμόνων. Με την υπομονή φθάνουμε στην ταπείνωση και εν συνεχεία απολαμβάνουμε τη χάρη του Θεού...

Στάρετς Σέργιος: "Ὅλοι οἱ ψυχικὰ ἀσθενεῖς ἔχουν ὡς κέντρο τὸν ἑαυτό τους, ὁ ἐγωισμός εἶναι ἡ αἰτία τῆς κατάθλιψης"

Ἕνας ἀκόμη σύγχρονος Στάρετς, ὁ Στάρετς Σέργιος, συμφωνεῖ μέ τά λεγόμενα τοῦ Γέροντος Πορφυρίου καί τοῦ Γέροντος Παϊσίου, πού μόλις παρουσιάσαμε: «Στὴ βάση τῶν ψυχικῶν ἀσθενειῶν», παρατηρεῖ ὁ Στάρετς Σέργιος, «βρίσκεται ἡ ὑπερηφάνεια. Θεμέλιο τῶν ψυχικῶν ἀσθενειῶν εἶναι ἡ θεώρηση τοῦ ἑαυτοῦ μας ὡς κέντρου τῶν πραγμάτων. Ὅλοι οἱ ψυχικὰ ἀσθενεῖς ἔχουν ὡς κέντρο τὸν ἑαυτό τους». Ἐδῶ ὁ Γέροντας ταυτίζεται πλήρως μέ τόν Γέροντα Πορφύριο, πού ὁμιλεῖ γιά τόν ἐγωισμό ὡς αἰτία τῆς κατάθλιψης. Καί συνεχίζει: «Αὐτό, βεβαίως, δέν σημαίνει ὅτι οἱ ἴδιοι εἶναι ὑπεύθυνοι για τὴν ἀσθένειά τους. Ἡ ὑπερηφάνεια, ὅπως καὶ τὰ ἄλλα πάθη, ἔχουν στο ἄτομο ποικίλες προελεύσεις: τὴν προσωπικὴ βούληση, ἀλλὰ καὶ τὴν... κληρονομικότητα, τὸ οἰκογενειακὸ περιβάλλον, τὴν κοινωνία, τὶς προσωπικὲς σχέσεις καὶ τὴν ἱστορία τοῦ καθενός. Κάθε πνευματικὸς Πατέρας πρέπει να εἶναι ταυτόχρονα καὶ ψυχίατρος. Κάθε ψυχικὴ ἀσθένεια ἔχει στήν βάση της πνευματικὰ προβλήματα» .Καί ἐδῶ ὁ Γέροντας Σέργιος ταυτίζεται μέ τόν Γέροντα Πορφύριο πού διδάσκει ὅτι πίσω ἀπό τά λεγόμενα «ψυχολογικά» κρύβονται πνευματικά προβλήματα καί δαιμόνια.«Ἡ πνευματικότητα», παρατηρεῖ ἐπίσης ὁ Στάρετς Σέργιος, «καλύπτει καὶ περιλαμβάνει τὰ πάντα. Ἑπομένως, μία πνευματικὴ πράξη μπορεῖ να θεραπεύσει». Ἐδῶ ὁ Γέροντας ἀπαντᾶ σ’ αὐτούς πού λένε ὅτι (τάχα) χρειάζεται Πνευματικός γιά τά πνευματικά καί ψυχολόγος-ψυχίατρος γιά τά ψυχολογικά προβλήματα. Ὅλα εἶναι πνευματικά προβλήματα καί χρήζουν τήν Θεία Χάρη γιά νά θεραπευθοῦν.

«Ὁ ψυχίατρος που δεν εἶναι πνευματικὸς ἄνθρωπος», σημειώνει εὔστοχα ὁ Γέροντας Σέργιος, «μπορεῖ νά ἀνακουφίσει τὸν ἀσθενῆ, νά τὸν βοηθήσει νά ξαναβρεῖ τὸν ἑαυτὸ του, νά βελτιώσει τίς σχέσεις του μὲ τοὺς ἄλλους. Ἀλλὰ κατὰ βάθος τὸν ἀφήνει ἄδειο, γιατὶ δέν τοῦ λέει πῶς νά βρεῖ ἕνα νόημα στήν ὑπάρξή του. Κάτι πού, ἀντιθέτως, κάνει ὁ πνευματικὸς Πατέρας». Νά ἡ τεράστια διαφορά προσφορᾶς τῶν μέν ἀπό τούς δέ. Ἡ «ἀπουσία νοήματος ζωῆς» εἶναι τό μεγαλύτερο πρόβλημα στόν σημερινό σύγχρονο «πολιτισμένο» ἄνθρωπο. 

Ἡ θεραπεία ἐπίσης ἀπό τούς ψυχιάτρους δέν γίνεται στό βάθος ἀλλά στήν ἐπιφάνεια τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης· εἶναι μία θεραπεία κυρίως στήν συμπεριφορά καί ὄχι στό «εἶναι», στήν οὐσία τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς.

Οἱ ψυχίατροι καί οἱ ψυχολόγοι ἀγνοοῦν τήν ἀνθρώπινη ψυχή καί ἐν πολλοῖς ἀρνοῦνται τήν ὕπαρξή της. «Ἀντίθετα μὲ ὅ,τι ἰσχυρίζεται ὁ Φρόυντ», ὑπογραμμίζει ὁ Στάρετς, «ἡ βάση τῶν ψυχικῶν ἀσθενειῶν δεν εἶναι ἡ σεξουαλικότητα, ἀλλὰ ἡ ὑπερηφάνεια». Ἡ νόσος τοῦ διαβόλου (ἡ ἀλαζονεία-ὑπερηφάνεια) εἶναι αὐτήν πού ἀρρωσταίνει καί τήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη.

«Ἡ ὑπερηφάνεια», ὅπως παρατηρεῖ ὁ π. Παΐσιος, «γεννᾶ τόν ἐγωισμό».

Ὁ διάβολος, μπαίνοντας στήν ὑπερήφανη-ἐγωκεντρική ψυχή, τήν γεμίζει μέ λύπη, κόπωση καί ἀπόγνωση.

Κάποιος ρώτησε τόν Γέροντα Παΐσιο σχετικά μέ τήν στενοχώρια πού τοῦ ἐρχόταν γιά τίς πτώσεις του:

«Γέροντα, κάμπτομαι ἀπό τήν στενοχώρια γιά τίς πτώσεις μου καί κουράζομαι στόν ἀγώνα μου.

– Ἀπό τόν ἐγωισμό εἶναι. Ἐπειδή δέν «κάμπτεις», γι’ αὐτό ἀποκάμνεις μετά. Δέν ὑπάρχει ταπείνωση, μετάνοια, συντριβή· ὑπάρχει ἐγωισμός καί ὁ ἐγωισμός πάντα φέρνει λύπη καί ἄγχος. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος δέν ἔχει μετάνοια, ἀλλά στενοχωριέται ἀπό ἐγωισμό, ἀπόἀνθρωπαρέσκεια, ἐπειδή ξέπεσε στά μάτια τῶν ἄλλων, τότε ὑπάρχει μέσα του ἀγωνία, φαρμάκι, πόνος».

Ὁ καταθλιπτικός ἄνθρωπος βιώνει ἀκριβῶς τήν λύπη, τό φαρμάκι, τόν πόνο, διότι δέν «κάμπτει», δέν ταπεινώνεται, δέν μετανοεῖ ἀλλά στενοχωριέται, ἐξ αἰτίας τοῦ πληγωμένου του ἐγωισμοῦ καί τῆς ἀνθρωπαρέσκειας.

Πολλές φορές ἡ ὑπερβολική στενοχώρια γιά τά πάθη καί τίς πτώσεις μας ὑποκρύπτει μία αὐτονομημένη ἀπό τόν Θεό προσπάθεια ἠθικῆς βελτίωσής μας καί ἕναν μεγάλο ἐγωισμό.

Ὁ στάρετς Μακάριος ἔγραφε σὲ ἕνα προφανῶς καταθλιπτικὸ πρόσωπο: «Λὲς ὅτι ἡ ἀδυναμία σου νὰ ἀντισταθεῖς στὸν πειρασμό, ἡ βραδύτητά σου νὰ νικήσεις τὰ πάθη σου καὶ ἡ γενικὴ ἠθικὴ ἀδυναμία σου σὲ πιέζει πολύ, πράγμα ποὺ ἁπλὰ ἀποδεικνύει ὅτι στηρίζεις τὴν σωτηρία σου στὶς δικές σου δυνάμεις… Πῶς ἀλλιῶς θὰ ἀποκτήσουμε τὴν ταπείνωση, παρὰ μόνο ἂν ἀντικρίζουμε συνεχῶς τὸν ἑαυτό μας ὅπως πραγματικὰ εἶναι – ὁ χειρότερος τῶν ἁμαρτωλῶν». Ἡ Ρωσία τῶν στάρετς τοῦ 19ου αἰώνα ἦταν ἀρκετὰ ἐξοικειωμένη μὲ τὴν κατάθλιψη... (Ἡ κατάθλιψη) θεωρεῖτο σύμπτωμα τῆς ὑπερηφάνειας, καὶ ἡ θεραπεία του ἦταν ἡ ταπείνωση.

agiapsychanalysi.

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης(Video)

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Ομιλεί ο Μητροπολίτης Αντώνιος Σουρόζ (Anthony Bloom Metropolitan of Sourozh), και αναφέρει διάφορα περιστατικά που βίωσε σαν παιδί ο Άγιος Σιλουανός.

Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh)

το βρήκα στην αγία ζώνη

Ένα νέο βιβλίο για τον λαοφιλή Άγιο Νεκτάριο, ένας δικαστικός λειτουργός γράφει για τον Άγιο

Τι θα μπορούσε να γράψει κάποιος για τον Άγιο Νεκτάριο, περισσότερα από όσα έχουν γραφεί μέχρι σήμερα; Με ποιο τρόπο διαφορετικό θα μπορούσε να ιχνογραφήσει την πορεία του πολλάκις δοκιμαζόμενου Μητροπολίτη Πενταπόλεως, του δημιουργικού και πάντοτε φιλόστοργου πνευματικού πατέρα, του και διευθυντή της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής διατελέσαντος; Πως θα μπορούσε κανείς να προσεγγίσει εκ νέου την προσωπικότητα του αγιασμένου Νεκταρίου, του διακόνου της αγάπης, της ανεξικακίας, της άκρας ταπεινώσεως, μα πρώτα απ’ όλα του διακόνου της εικόνας του Θεού, δηλαδή του ίδιου του ανθρώπου, του κάθε ανθρώπου;

Εγχείρημα δύσκολο, ίσως με τα μάτια του απλού πιστού σχεδόν ακατόρθωτο. Και όμως το φαινομενικά ακατόρθωτο κατέστη κατορθωτό για τον δικαστικό λειτουργό κ.Παναγιώτη Σ.Παναγιωτόπουλο, Αντεισαγγελέα Εφετών Αθηνών. Με οδηγό του την ευλάβεια και την αγάπη προς το πρόσωπο του Αγίου Νεκταρίου ο κ.Παναγιωτόπουλος κατάφερε με τρόπο ευγενικό και άρτιο να αποτυπώσει την πορεία ταπεινής διακονίας ίσως του πλέον λαοφιλούς Αγίου που χάρισε ο Θεός στην Εκκλησία Του κατά τον 20ο αιώνα. Καρπός αυτής της αγάπης αποτελεί το βιβλίο με τίτλο, «Άγιος Νεκτάριος, ο Άγιος της υπομονής, της αγάπης, της ανεξικακίας, της άκρας ταπεινώσεως».

«Η μεγάλη ευλάβεια, όμως, που τρέφω τόσο προσωπικώς όσο και οικογενειακώς προς τον Άγιο Νεκτάριο, η μεγάλη θαυματουργική δύναμη του αγίου αυτού πατέρα, καθώς και τα πολλά και ικανά «σημεία» που ενδεικνύει σε όσους ταπεινά και ολόψυχα αιτούνται τη αρωγή του και ευλαβώς επικαλούνται το άγιον όνομά του, οδήγησαν το νου μου στη συγγραφή του μικρού αυτού πονήματος», επισημαίνει ο κ.Παναγιωτόπουλος σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Amen.gr με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του. «Η έκδοση του βιβλίου ήταν ένα οφειλόμενο χρέος προς τον άγιο Νεκτάριο, τον Άγιο που πλειστάκις της ημέρας μνημονεύω και επικαλούμαι τη βοήθειά του», προσθέτει. Το βιβλίο προλογίζει ο Αρχιμ.Χρυσόστομος Παπαθανασίου, διευθυντής του ιδιαιτέρου Γραφείου του Μακ.Αρχιεπισκόπου Αθηνών. «Ο άγιος Νεκτάριος εβίωσε την θλίψη, τον πόνο, την πικρία, την συκοφαντία, την περιφρόνηση, τον διωγμό. Όμως μέσα του πάντα ένιωθε τηνθεία δύναμη να τον κρατάει όρθιο, αλύγιστο, άκαμπτο στο ορθόδοξο φρόνημα. Άφηνε σ’ όλες τις δύσκολες ώρες το πνεύμα του Θεού να τον καθοδηγεί. Έδιωχνε με την μακροθυμία, την συγχώρηση, την προσευχή κάθε θλίψη και πικρία. Ο σύνδεσμός του με το Θεό είναι ως θείο δώρο γι’ αυτόν», σημειώνει μεταξύ άλλων ο Αρχιμ.Χρυσόστομος Παπαθανασίου.

Στο βιβλίο περιλαμβάνεται ο βίος του Αγίου Νεκταρίου, από την Σηλυβρία μέχρι τη διακονία του στην Αίγυπτο και από τις δοκιμασίες του στην Χαλκίδα μέχρι και τις πικρίες που γεύτηκε κατά τη διακονία του στην Αίγινα, οι Ιερές Παρακαταθήκες του όπως διασώζονται μέσα από τις ομιλίες του αλλά και Εγκώμια του Υμνογράφου της Εκκλησίας μας, Μοναχού Γερασίμου του Μικραγιαννανίτη.

«Αλλ’ ίνα εύρητε τον Κύριον, ταπεινωθείτε μέχρις εδάφους ενώπιον του Κυρίου, διότι ο Κύριος βδελύσσεται τους υψηλοκαρδίους, αγαπά δε και επισκέπτεται τους ταπεινούς την καρδίαν […]», είχε πει ο ταπεινός Άγιος Νεκτάριος για τον οποίο διαβάζουμε στο βιβλίο του κ.Παναγιωτόπουλου: «Ο Άγιος Νεκτάριος ήταν μεν άνθρωπος και ζούσε μέσα στον κόσμο, μέσα στην κοινωνία, αλλά διαβιούσε αγγελικώς. Σώματι μόνον ήταν εν τω κόσμω, αφού κατά πνεύμα ήταν ταγμένος και αφιερωμένος στην υπηρεσία του Σωτήρος Χριστού».

Αξίζει να σημειωθεί ότι το βιβλίο, που εκδόθηκε με την επιμέλεια των Εκδόσεων Τήνος, δεν πωλείται αλλά φροντίδα του συγγραφέως προσφέρεται προς πνευματική ωφέλεια των πιστών.

Ο συγγραφέας

Ο κ.Παναγιώτης Σ.Παναγιωτόπουλος είναι Αντιεισαγγελέας Εφετών Αθηνών, με 26χρονη διαδρομή στο Δικαστικό Σώμα. Είναι κάτοχος διπλώματος Μεταπτυχιακών Σπουδών. Με απόφαση του Ανωτάτου Δικαστικού Συμβουλίου του Αρείου Πάγου, ορίστηκε σύμβουλος του Υπουργού Δικαιοσύνης κατά τα έτη 2010-2012. Έχει μετάσχει σε πολλές Νομοπαρασκευαστικές Επιτροπές για την σύνταξη νόμων. Τα τελευταία έτη έχει επιλεγεί ως διδάσκων στην Εθνική Σχολή Δικαστικών Λειτουργών. Έχει διατελέσει Γενικός Γραμματέας της Ένωσης Εισαγγελέων Ελλάδος.

Η Συνέντευξη

Ν.Π.: Κύριε Παναγιωτόπουλε, γιατί ένας δικαστικός λειτουργός αποφάσισε να γράψει για τον Άγιο Νεκτάριο;

Π.Π.: Πράγματι είναι μη σύνηθες ένας δικαστικός λειτουργός, και μάλιστα εισαγγελέας εν ενεργεία, να ασχολείται με την ανάδειξη των χαρισμάτων ενός Αγίου. Η μεγάλη ευλάβεια, όμως, που τρέφω τόσο προσωπικώς όσο και οικογενειακώς προς τον Άγιο Νεκτάριο, η μεγάλη θαυματουργική δύναμη του αγίου αυτού πατέρα, καθώς και τα πολλά και ικανά «σημεία» που ενδεικνύει σε όσους ταπεινά και ολόψυχα αιτούνται τη αρωγή του και ευλαβώς επικαλούνται το άγιον όνομά του, οδήγησαν το νου μου στη συγγραφή του μικρού αυτού πονήματος. Η έκδοση του βιβλίου ήταν ένα οφειλόμενο χρέος προς τον άγιο Νεκτάριο, τον Άγιο που πλειστάκις της ημέρας μνημονεύω και επικαλούμαι τη βοήθειά του. Ακόμη, μπορεί να αναφερθεί ότι οι θρησκευτικοί και δικαστικοί λειτουργοί «θητεύουν εις θρησκείαν» όπως έχει ειπωθεί εύστοχα, και είναι αφιερωμένοι στην υπηρεσία, οι μεν του θείου, οι δε του ανθρωπίνου νόμου. Ιδού λοιπόν ο λόγος που ένας δικαστικός γράφει και προσπαθεί να αναδείξει τα πλούσια χαρίσματα του Αγίου Νεκταρίου, που υπήρξε, σε όλη την επίγεια ζωή του, δέσμη μυρίπνοου άνθους που ευωδίαζε προς τον Κύριον, και γι’ αυτό εχαριτώθη έτι ζων υπ’ αυτού θαυματουργών.

Ν.Π.: Πιστεύετε ότι ο Άγιος Νεκτάριος αποτελεί πρότυπο, ιδιαίτερα για τους νέους;

Π.Π.: Ο Άγιος Νεκτάριος κατά κοινή, και τεκμηριωμένη από πραγματικά περιστατικά, ομολογία, υπήρξε ένας απόλυτα, απόλυτα ταπεινός άνθρωπος, απόλυτα ταπεινός αρχιερέας, ένας ασκητικός κληρικός με άφθαστη όμως ιεροπρέπεια και υπέροχο ιερατικό ήθος, ένας φιλομόναχος και φιλέρημος αθλητής του Κυρίου, ένας άνθρωπος πλέρια ανεξίκακος, υπερβολικά αφιλοχρήματος, φιλάγαθος μετά μανίας, ένας άγγελος που ζούσε μέσα στην τύρβη της πόλης. Πως είναι δυνατόν, με τέτοια χαρίσματα, μαζί με την άκρα υπομονή που τον διέκρινε και την απεριόριστη αγάπη που έτρεφε για κάθε συνάνθρωπο, να μην γοητεύει και να μην καθίσταται πρότυπο σε όλους μας και ιδιαίτερα στους νέους. Σύγχρονοι του Αγίου Νεκταρίου έχουν γράψει, ότι όπου και αν ευρισκόταν ο Άγιος Πενταπόλεως, διδάσκων την ευσέβεια, την πίστη προς τον Θεό και την αγάπη προς τον πλησίον, σαγήνευε τους πάντες με το μειλίχιο ύφος του και τον γλυκό και ωραιότατο τρόπο του και καλούσε και προέτρεπε επί την τήρηση των εντολών του Κυρίου, δίδοντας ως παράδειγμα τον εαυτό του, την οσιακή-αγγελική επίγεια ζωή του. Διότι, πρέπει και πάλι να ειπωθεί, ο Άγιος Νεκτάριος ήταν μεν άνθρωπος και ζούσε μέσα στο κόσμο, αλλ’ ουκ ήν εκ του κόσμου, περιπατούσε πάνω στη γη, αλλ’ είχε το σεμνό πολίτευμα στους ουρανούς, φαινόταν να ζει ως άνθρωπος, αλλά διαβιούσε αγγελικώς, έτσι που η σεμνή πολιτεία του καθίστατο πρότυπο για τους πιστούς χριστιανούς. Αξίζει να σημειώσω, ότι μετά την αναχώρησή του από την Ι.Μ. Χαλκίδας (όπου υπηρετούσε ως Ιεροκήρυξ, Επίσκοπος ών) 100 και πλέον νέοι της Καρύστου σε συγκινητική επιστολή που του απηύθυναν τον ευγνωμονούσαν για την επαγρύπνηση που είχε γι’ αυτούς και για τις πατρικές νουθεσίες του. Πράγμα που σημαίνει ότι από πολύ νωρίς, όπως και αργότερα στη Ριζάρειο, αλλά και σε όλη τη ζωή του, ο γλυκύτατος Επίσκοπος Πενταπόλεως καθίστατο πρότυπο στη νέα γενιά.

Ν.Π.: Περιγράφετε τη διαδρομή του Αγίου Νεκταρίου από την Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης μέχρι και το τέλος του στην Αθήνα. Πόσο σας άγγιξε αυτή η διαδρομή προς την αγιοσύνη;

Π.Π.: Η επίγεια ζωή του Αγίου Νεκταρίου και το πέρασμά του, από τη Σηλυβρία, την Κωνσταντινούπολη, την Χίο, την Αθήνα, την Αλεξάνδρεια, και πάλι την Αθήνα, την Χαλκίδα, τη Λαμία, την Ριζάρειο, την Αίγινα, και μέχρι το τέλος της επίγειας ζωής του στην Αθήνα, υπήρξε μια ζωή γεμάτη κόπους, μόχθο, ιδρώτα, αγώνες και αγωνίες, αλλά κυρίως μια ζωή πλήρης θλίψεων, δακρύων, πικριών, συκοφαντιών και διωγμών. Όλα αυτά τα υπέμενε με αγαλλίαση ο Άγιος Νεκτάριος κακοπαθώντας «ως καλός στρατιώτης Ιησού Χριστού». Και όλες αυτές οι θλίψεις που δοκίμασε, και απετέλεσαν ασφαλέστατα τους καρπούς για την αγιότητά του, δεν μπορούν να αφήσουν ασυγκίνητο κάθε αληθινό χριστιανό. Πράγματι, με άγγιξε και με συγκίνησε βαθύτατα αυτή διαδρομή του Αγίου Νεκταρίου προς την αγιότητα, δια μέσου των θλίψεων και των δοκιμασιών που υπέστη, και τις οποίες υπέμενε αγόγγυστα, ευαρεστώντας τον Κύριον της Δόξης, προσευχόμενος αδιαλείπτως και υποτάσσοντας το θέλημά του υπό το θείο θέλημα. Ο Άγιος Νεκτάριος από μικρό παιδί, μέχρι την τελευταία πνοή του, ήταν αφιερωμένος ολοκληρωτικά στην αγάπη του Θεού, βιώνοντας μια αγγελική ζωή και η μελέτη του βίου του πράγματι καλεί τον χριστιανό στη ζωή της αγιότητας και πράγματι ο μελετητής του βίου του γεύεται τον Άγιο ως ταμείον των δωρεών και των χαρισμάτων του Παρακλήτου.

N.Π.: Τι είναι αυτό που κατά τη γνώμη σας εντυπωσίασε τους πιστούς της εποχής του, που τον τιμούσαν ως Άγιο, πολύ πριν την επίσημη αναγνώρισή του; Τι είναι αυτό που μέχρι σήμερα στρέφει πολλούς ανθρώπους στον Άγιο;

Π.Π.: Ο Μητροπολίτης Πενταπόλεως Νεκτάριος, όπως ορθά διείδε και είχε παρατηρήσει το Οικουμενικό Πατριαρχείο αρκετά χρόνια πριν την επίσημη ανακήρυξή του ως Αγίου, πράγματι είχε αγιάσει στη συνείδηση του πληρώματος της Εκκλησίας, ως παράδειγμα άκρας ταπείνωσης, πλήρους ανεξικακίας, αρετής, οσιότητος και εγκρατείας βίου. Πέραν αυτών των χαρισμάτων, που ασφαλέστατα συγκινούσαν τους πιστούς και έβλεπαν στην οσιακή ζωή του Αγίου έναν «μικρό Χριστό», πέραν του γεγονότος της αφθαρσίας επί δεκαετίες του ιερού λειψάνου του, υπήρξαν πολλά και ικανά «σημεία» που με την Χάριν του Θεού επιτελούσε ο Άγιος ενόσω ζούσε ακόμη, θαύματα δηλαδή, με αποτέλεσμα η φήμη του να διαδοθεί αμέσως και να γίνει άμεσα λαοφιλής και να θεωρηθεί στη συνείδηση των απλών ανθρώπων Θαυματουργός Άγιος. Μην ξεχνάμε, ότι η πρώτη επίσκεψη του Αγίου στην Αίγινα, κατά μήνα Σεπτέμβριο 1904, συνδέθηκε με δύο γεγονότα, με δύο θαύματα. Ομιλώ πρώτον για τη θεραπεία του δαιμονισμένου 15χρονου Σπύρου Αλυφαντή και δεύτερον για την μαστίζουσα επι τρεισήμισι χρόνια την Αίγινα φοβερή ανομβρία. Η πλήρης ίαση του δαιμονισμένου νέου από τον Άγιο Νεκτάριο, καθώς και ο υετός που ήλθε στη νήσο μετά από σχετική δέηση χοροστατούντος του Αγίου, ανύψωσαν υπέρμετρα τον γλυκύτατο Μητροπολίτη Πενταπόλεως στα μάτια των κατοίκων της νήσου, αλλά και της Ελλάδας ολόκληρης, και θεωρείτο έκτοτε θαυματουργός άγιος. Αυτά τα «θαυματόβρυτα ‘σημεία’, ‘δυνάμεις’ και ‘παράδοξα’ ενεργήματα, τα οποία τελεί δια της Χάριτος του Θεού» ο Άγιος Νεκτάριος (όπως ευστόχως παρατηρεί ο επιχώριος Μητροπολίτης Αίγινας κ. Εφραίμ) «κρατύνουν τους πιστούς εν τη πίστη» μέχρι σήμερα. Και η θαυματουργική παρουσία του Αγίου Νεκταρίου γίνεται αισθητή ανά τον κόσμο πια, ανά την Οικουμένη, από την Αμερική μέχρι την Ιαπωνία και τη Ν. Κορέα και από την Ρωσία μέχρι τη Ν. Αφρική.

Ν.Π.: Πιστεύετε ότι αδικήθηκε από κοσμικούς, αλλά και από κληρικούς;

Π.Π.: Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, ομιλών στην Αίθουσα του Θρόνου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, μετά την χειροτονία του Μητροπολίτου Σηλυβρίας κ. Μαξίμου, τόνισε ότι ο Άγιος Νεκτάριος «εσυκοφαντήθη και εδιώχθη όσον ουδείς έτερος ποιμήν της Εκκλησίας ημών, αλλά δια τούτο εδοξάσθη και θαυματουργεί». Πράγματι ολόκληρη η επίγεια ζωή του Αγίου ήταν ένας συνεχής κατατρεγμός, μια ζωή γεμάτη θλίψεις, πίκρες και πόνο. Αναλογισθείτε, αγαπητέ κ. Παπαχρήστου, μόνο μερικά γεγονότα της ζωής του: Την παντελώς αυθαίρετη και άδικη αποπομπή του από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, τις παντελώς ανυπόστατες και προκλητικά άδικες κατηγορίες-συκοφαντίες που εκτοξεύθηκαν εναντίον του από το Πατριαρχικό περιβάλλον, την εν Αθήναις διαμονή του όπου έζη «φυτοζωών» ως λέει ο ίδιος σε μια επιστολή του, τις εν Χαλκίδι δοκιμασίες, όπου ο οικείος Μητροπολίτης δεν του επέτρεπε να τελεί αρχιερατικές λειτουργίες και όπου ο εκεί Αρχιμανδρίτης, κοπτόμενος για την κατάληψη του θρόνου της Χαλκίδας και θεωρώντας τον Άγιο Νεκτάριο εν δυνάμει ενδιαφερόμενο, τον κατηγορούσε ψευδώς από τις ημερήσιες τοπικές εφημερίδες. Την εν Ριζαρείω θητεία του, η οποία συνοδευόταν από ψιθύρους και ύπουλες διαβολές, όταν μιλούσαν για τον «αλλοδαπό» τον «αντικανονικώς» τοποθετηθέντα στη Ριζάρειο, τον «παρεπίδημο», τον «ξεπεσμένο» και άλλα θλιβερά. Την εν Αιγίνη υπηρεσία του, όπου απειλήθηκε με πειθαρχικές-κανονικές διώξεις από τον οικείο Μητροπολίτη Αθηνών και τις αισχρές συκοφαντίες εναντίον του για ηθικά τάχα παραπτώματα, που έστειλαν τον εισαγγελέα Πειραιώς για ανάκριση στην Ι.Μονή, και ο οποίος (εισαγγελέας) μη σεβόμενος τίποτα «ταρακουνούσε» το αγιασμένο ράσο του, για να του αποκαλύψει «που κρύβει τα εξώγαμα» και «που είναι το χαρέμι του». Από τα παραπάνω, συνάγεται ότι κοσμικοί και κληρικοί, υπό την επήρεια του πονηρού, αδίκησαν, παραπίκραναν και συκοφάντησαν δεινώς τον Άγιο Νεκτάριο, τον εν σαρκί επι γης ζώντα Άγγελον.

N.Π.: Η δοκιμασία του στο Αρεταίειο νοσοκομείο, πιστεύετε ότι ήταν η κορύφωση των δοκιμασιών του και η αποκορύφωση της ταπεινώσεως που επέδειξε όλα τα χρόνια της επίγειας ζωής του;

Π.Π.: Αυτό που εξάγει κανείς εύκολα μελετώντας τον βίο του Αγίου Νεκταρίου είναι η απόλυτη, άνευ ορίων άνευ όρων, ταπεινοφροσύνη του. Περί της άκρας ταπεινώσεως έχουν ομιλήσει πολλοί απ’ αυτούς που τον γνώρισαν και οι κατά καιρούς βιογράφοι του το σημείο τούτο εξαίρουν. Το ταπεινόν φρόνημα, το «μέγιστον μυστικόν που ανοίγει θύρες αιώνων» ο Άγιος Νεκτάριος το έμαθε από τα πολύ μικρά νεανικά του χρόνια και αυτή την πορεία ακολούθησε σε όλη του την επίγεια ζωή. Η δοκιμασία στο Αρεταίειο νοσοκομείο, ήταν απλά μία ακόμη δοκιμασία που του έδωσε ο Πανάγαθος Θεός, και ο Άγιος Νεκτάριος τα παθήματα και τις δοκιμασίες του βίου, με την Χάριν του Θεού, τις μεταποίησε σε αιώνια Ουράνια Πολιτεία. Ας ακολουθήσουμε λοιπόν τον Άγιο Νεκτάριο, ας υποδειγματιστούμε από τον βίο του και ας τον παρακαλέσουμε να γίνει ο μεσίτης και πρεσβευτής ημών στον Άγιο Θρόνο και η χάρις και η ευλογία του εν Αγίοις Πατρός ημών Νεκταρίου Επισκόπου Πενταπόλεως του Θαυματουργού να σκέπει πάντας όσους ευλαβώς κραυγάζουσι και θερμώς επικαλούνται το άγιον όνομά του.

paraklisi.blogspot.gr

Την ευχή του να έχουμε...Μητροπολίτης Σιατίστης Αντώνιος (1920-2005)

Ο γάμος ως οδός προς την Αγιότητα

«Παράλαβε τους στεφάνους αυτών εν τη Βασιλεία Σου» λέει ο ιερέας στον Κύριό μας λίγο πριν την τελική ευλογία του γαμπρού και της νύμφης στο Ορθόδοξο μυστήριο του γάμου . Η Ορθόδοξη πίστη δεν είναι αφηρημένη, αλλά προσωπική. Δίνει σημασία όχι στις γενικές αρχές ή σε κάποιον θεωρητικό κώδικα ηθικής, αλλά στη σωτηρία μοναδικών και ιδιαίτερων προσώπων δημιουργημένων κατ’ εικόνα Θεού. […]

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αποκαλεί το γάμο “θείον μυστήριον της αγάπης”. Ως τέτοιος ο γάμος εκφράζει κάτι συνολικά ουσιαστικό για την ανθρώπινη υπόστασή μας. Γιατί εμείς, τα ανθρώπινα όντα, έχουμε κτιστεί κατ’ εικόνα Θεού και συγκεκριμένα κατ’ εικόνα του Θεού της Αγίας Τριάδος, “Ο Θεός αγάπη έστιν” (κατά Ιωάννη, 14:8) όχι ένα άτομο μόνο του που αγαπά μόνο τον εαυτό του, αλλά μια κοινότητα ή κοινωνία τριών προσώπων που αγαπούν το ένα το άλλο. Ο Θεός δεν είναι απλά προσωπικός μα διαπροσωπικός, όχι απλά μία μονάδα αλλά μία ενότητα. Ο Θεός είναι αλληλεγγύη, ανταλλαγή, απόκριση, αμοιβαιότητα. Αν όλα αυτά ισχύουν για το Θεό, τότε πρέπει α ισχύουν και για τον άνθρωπο που κτίστηκε κατ’ εικόνα Θεού. Αν ο Θεός είναι αγάπη, τότε κι ο άνθρωπος είναι αγάπη – όχι αγάπη προς τον εαυτό, αλλά αγάπη που μοιράζεται. Κι ο άνθρωπος είναι επίσης αλληλεγγύη, ανταλλαγή, απόκριση, αμοιβαιότητα. Κι εμείς τα ανθρώπινα όντα, όπως και τα τρία θεϊκά πρόσωπα, βρίσκουμε την τελείωση ζώντας σε κοινότητα ή κοινωνία. “Αγαπητοί, αγαπώμεν αλλήλους, ότι η αγάπη εκ του Θεού έστι” (Ιωάννου Α΄ 4:7) Υπάρχουν, όπως είναι φυσικό, διαφορετικοί τρόποι έκφρασης αυτής της αμοιβαίας αγάπης. Ο μοναχισμός και η μοναστική ζωή μπορούν να είναι επίσης “θεία μυστήρια της αγάπης”. Η εντολή “αγαπάτε αλλήλους” απευθύνεται σ’ όλους εξίσου κι όχι μόνο στα παντρεμένα ζευγάρια. Αλλά η βασική και πρωταρχική μορφή της ανθρώπνιης κοινωνίας ή κοινότητας θα είναι πάντα η αμοιβαία αγάπη του άνδρα και της γυναίκας μέσα στο γάμο. Αυτή είναι η πρωτογενής ανθρώπινη σχέση πάνω στην οποία βασίζονται όλες οι άλλες εκφράσεις της διαπροσωπικής κοινότητας. Ο γάμος, εξάλλου, ως “θείο μυστήριο της αγάπης”, εκφράζει τη θεμελιώδη ανθρώπινη υπόσταση σύμφωνα με τη θεία εικόνα. Κι αυτό συμβαίνει εξαιτίας του ότι εμείς οι άνθρωποι πιστεύουμε σ’ έναν Θεό που είναι Τριάδα κι έχουμε κτιστεί κατά την Τριαδική του εικόνα.

“Τίμιος ο γάμος εν πάσι” (προς Εβραίους, 13:4). Σε πολυάριθμες ασκητικές ομάδες στο περιθώριο της Εκκλησίας, κατά την διάρκεια των πρώτων αιώνων, η έγγαμη κατάσταση θεωρείτο ασυμβίβαστη ως προς μια ολοκληρωτική χριστιανική παράδοση. Αυτοί που επρόκειτο να βαπτισθούν, αν ήταν ακόμα άγαμοι, έπρεπε να διατηρήσουν την παρθενία τους για το υπόλοιπο της ζωής τους, ενώ τα παντρεμένα ζευγάρια έπρεπε να μείνουν χώρια πριν αρχίσει η μύησή τους στο χριστιανισμό. Όμως, η Εκκλησία στο σύνολό της απέρριψε τις απαιτήσεις αυτών των “εγκρατικών” κινημάτων, επιμένοντας ότι ο γάμος αποτελεί πραγματικά οδό προς την αγιότητα. Τα παντρεμένα ζευγάρια, όχι σε μικρότερο βαθμό από τους μονάζοντες, μπορούν να κατορθώσουν την πληρότητα της θεώσεως ή την εν Χριστώ θεοποίηση.

Είναι αλήθεια ότι οι Πατέρες, τόσο οι Έλληνες όσο και οι Λατίνοι, δηλώνουν συχνά ότι η μοναχική κλήση – νοητή ως “αγγελική” ή εσχατολογική προσδοκώμενη κατάσταση μετά την ανάσταση ( βλ. κατά Μάρκον 12:25, κατά Λουκά 20:3-36) είναι εγγενώς ανώτερη από την έγγαμη κατάσταση. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι κι ο γάμος δεν είναι “τίμιος εν πάσι”. Επιπλέον, υπάρχουν πατερικά κείμενα τα οποία αναφέρουν ότι η ανώτερη κατάσταση για κάθε πρόσωπο είναι πάντα η συγκεκριμένη κατάσταση στην οποία το συγκεκριμένο πρόσωπο έχει κληθεί. Κάποτε κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού σε κάποια πόλη είπαν στον Άγιο Μακάριο τον Αιγύπτιο που θα έβρισκε δύο ανθρώπους πιο προχωρημένους στην πνευματική ζωή από τον ίδιο. Τελικά, αυτοί οι δύο άνθρωποι ήταν δύο παντρεμένες γυναίκες που ζούσαν μία συνηθισμένη ζωή με τους συζύγους τους. “Πραγματικά”, αναφώνησε ο Αγ. Μακάριος με θαυμασμό, “δεν υπάρχει ούτε παρθένος ούτε έγγαμος, ούτε μοναχός ούτε κοσμικός, παρά μόνο ο Θεός που δίνει το Άγιο Πνεύμα Του σε όλους, σύμφωνα με την προαίρεση του καθενός” (Vitae Patrum VI, iii, 17). Σύμφωνα με τον Άγ. Συμεών το Νέο Θεολόγο ” Σε κάθε κατάσταση όποιο κι αν είναι το έργο ή η εργασία που περιλαμβάνει, η ζωή που βιώνεται για τον Κύριο και σύμφωνα με το θέλημα του Κυρίου αυτή είναι, που ευλογείται συνολικά” (Κεφάλαια iii 65).

Πως, όμως, μπορεί ο καθένας μας ν’ ανακαλύψει για ποια κατάσταση έχει κληθεί; Σ’ αυτό το ερώτημα δεν μπορεί να υπάρξει μία μοναδική απάντηση. Δεν υπάρχει κάποια εξωτερική μέθοδος που μηχανικά κι αυτόματα θα μας αποκαλύψει ποια είναι η προσωπική μας κλήση, μοναχισμός ή γάμος. Αν περιμένουμε το Πνεύμα, χωρίς να έχουμε αποφασίσει μόνοι μας, μένοντας υπάκουοι στον Πνευματικό μας πατέρα, το Πνεύμα στην δική Του ώρα και με τον δικό Του τρόπο θα μας μιλήσει στις συγκεκριμένες συνθήκες που βρισκόμαστε. Ταυτόχρονα, ενόσω περιμένουμε το Πνεύμα, θα είναι η μεγαλύτερη βοήθεια για μας να έχουμε μπροστά στα μάτια της καρδιά μας τα παραδείγματα εκείνων που ακολούθησαν την κλήση του γάμου.[…]

Όπως επισημαίνει ο Παύλος Ευδοκίμωφ υπάρχει μόνο ένας τρόπος να μάθει κανείς την ιδιαίτερη αξία της μοναχικής κλήσης κι αυτός είναι μαθαίνοντας να εκτιμά το θαύμα και την αγιότητα στην έγγαμη κατάσταση. Με τον ίδιο τρόπο, τα παντρεμένα ζευγάρια δεν μπορούν να αντιληφθούν όπως πρέπει το κάλλος της δικής τους κλήσης, αν δεν τιμούν εξίσου τη μοναχική ζωή. Οι δύο κλήσεις δεν είναι αντίθετες μα συμπληρωματικές, η μια επιβεβαιώνει την άλλη. “Παράλαβε τους στεφάνους αυτών εν τη Βασιλεία Σου”. Ο απώτερος σκοπός του γάμου είναι οι δύο σύζυγοι να βοηθήσουν ο ένας τον άλλο να εισέλθει στο θεϊκό Βασίλειο. Μέσω της αμοιβαίας αγάπης και της κοινής τους ζωής, οι δυο τους – μαζί με τα παιδιά τους, αν ο Κύριος τους έχει δώσει απογόνους – καλούνται να φέρουν ο ένας τον άλλον πιο κοντά στο Χριστό. Σαν μια αιώνια ένωση μεταξύ δύο μοναδικών κι αιωνίων προσωπικοτήτων, το θείο Μυστήριο του Γάμου δεν έχει άλλο τέλος απ’ αυτό.

tideon.org

Οι Άγιοι και η εποχή μας

29 Μαΐου, αγ. Παρθενομάρτυρος  Θεοδοσίας

Ηρωίδα της πίστεως

          Στις 29 Μαΐου η Εκκλησία τιμά την Παρθενομάρτυρα αγία Θεοδοσία, της οποίας η μνήμη συνδέεται με την εθνική μας επέτειο και με τις σφαγές που έγιναν στην Κωνσταντινούπολη κατά την ημέρα της αλώσεως. Μέσα στην Εκκλησία, την αφιερωμένη στο όνομα της αγίας Θεοδοσίας, έγινε εκείνη την ημέρα μεγάλη σφαγή και τα ιερά λείψανα της αγίας πετάχτηκαν από τους ιερόσυλους κατακτητές στο δρόμο.

          Οι αιρετικοί εικονομάχοι, όταν ζούσε, την έσυραν, την κακοποίησαν και τέλος την θανάτωσαν. Οι άπιστοι κατακτητές πέταξαν στο δρόμο και ποδοπάτησαν τα ιερά της λείψανα. Αλλά τι βγήκε μ’ αυτό; Τίποτε περισσότερο από το να φανεί ο φανατισμός των αιρετικών και η βαρβαρότητα των απίστων. Η Αγία Γραφή λέει για τους αγίους του Θεού σ’ αυτή την περίπτωση: «Έδοξαν εν οφθαλμοίς αφρόνων τεθνάναι…. οι δε εισίν εν ειρήνη».

Γ.

Οι Άγιοι και η εποχή μας

11 Ιουνίου, Άγιοι Βαρθολομαίος και Βαρνάβας

Για την πνευματική κατάκτηση του κόσμου

Μέσα στον κύκλο εκείνων που πρώτοι κήρυξαν το ευαγγέλιο του Χριστού στον κόσμο είναι οι Απόστολοι Βαρθολομαίος και Βαρνάβας, των οποίων σήμερα η Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη. Ο Βαρθολομαίος είναι από τους δώδεκα και ο Βαρνάβας από τους εβδομήκοντα Αποστόλους. Ο Βαρθολομαίος κήρυξε το ευαγγέλιο στις Ινδίες και πέθανε μαρτυρικά. Ο Βαρνάβας- Κύπριος την καταγωγή- είν’ εκείνος που χειραγώγησε στα πρώτα του βήματα στα Ιεροσόλυμα και στην Αντιόχεια τον απ. Παύλο. Απέθανε κι αυτός με μαρτυρικό θάνατο στη Σαλαμίνα της Κύπρου.

          Η Εκκλησία ιδιαίτερα τιμά μέσα στη χορεία των Αγίων τους αγίους Αποστόλους, εκείνους τους ιερούς άνδρες, που πρώτοι, με μόνη την πίστη και τη χάρη του Θεού, βγήκαν για την πνευματική κατάκτηση του κόσμου και τον θρίαμβο του ευαγγελίου, εναντίον της πλάνης της ειδωλολατρίας, «…Ως πρόβατα εν μέσω λύκων».

π. Γ.

Οι Άγιοι και η εποχή μας

29 Μαΐου, αγ. Παρθενομάρτυρος  Θεοδοσίας

Ηρωίδα της πίστεως

     Στις 29 Μαΐου η Εκκλησία τιμά την Παρθενομάρτυρα αγία Θεοδοσία, της οποίας η μνήμη συνδέεται με την εθνική μας επέτειο και με τις σφαγές που έγιναν στην Κωνσταντινούπολη κατά την ημέρα της αλώσεως. Μέσα στην Εκκλησία, την αφιερωμένη στο όνομα της αγίας Θεοδοσίας, έγινε εκείνη την ημέρα μεγάλη σφαγή και τα ιερά λείψανα της αγίας πετάχτηκαν από τους ιερόσυλους κατακτητές στο δρόμο.

          Οι αιρετικοί εικονομάχοι, όταν ζούσε, την έσυραν, την κακοποίησαν και τέλος την θανάτωσαν. Οι άπιστοι κατακτητές πέταξαν στο δρόμο και ποδοπάτησαν τα ιερά της λείψανα . Αλλά τι βγήκε μ’ αυτό; Τίποτε περισσότερο από το να φανεί ο φανατισμός των αιρετικών και η βαρβαρότητα των απίστων. Η Αγία Γραφή λέει για τους αγίους του Θεού σ’ αυτή την περίπτωση: «Έδοξαν εν οφθαμοίς αφρόνων τεθνάναι….  οι δε εισίν εν ειρήνη».

Γ.