Πρώτη του Έτους

 

Ο χρόνος ουσιαστικά είναι στα χέρια του Θεού. Για μας τους χριστιανούς σημασία έχε ο λειτουργικός χρόνος. Κυρίως είναι η συγκεκριμένη στιγμή που ζούμε.

Εκείνο που τρομάζει τον άνθρωπο είναι ο θάνατος. Εκείνο που βοηθά τον άνθρωπο να ζήσει σωστά τον χρόνο της ζωής του είναι να ξεπεράσει τον θάνατο. Όταν ξεπεράσουμε την αμαρτία, τα πάθη του παλαιού ανθρώπου, τότε ξεπερνούμε τον θάνατο, ξεπερνούμε τον χρόνο. Ο χρόνος δεν μπορεί να μας γεράσει.

Σήμερα ο άνθρωπος χάνει χρήματα, θρηνεί για τα λυπηρά του χρόνου που πέρασε ή, αγχωμένος για ό, τι πρόκειται να έρθει, χάνει την παρούσα στιγμή. Αν εμείς αφήσουμε την ψυχή μας κλειστή στην πικρία την ανθρώπινη και δεν αφήσουμε να μπει αυτή η πικρία μέσα μας και δεν επιτρέψουμε να γίνει τέτοια που να καταλύει τις ψυχές μας, τότε όλα αυτά που χρησιμοποιεί  διάβολος,  γίνονται δώρο Θεού. Αν αξιοποιήσουμε αυτήν την παρούσα στιγμή της ζώντας με μετάνοια, με κατά Θεόν πένθος το οποίο συγκροτεί τις πνευματικές μας δυνάμεις και μας ανακουφίζει, αξιοποιούμε τα όσα έγιναν ως αφορμή μετανοίας και ζούμε μέσα στην ελπίδα της αγάπης του Θεού. Όταν η στιγμή η συγκεκριμένη σφραγίζεται με την ελπίδα της παρουσίας του Θεού, αξιοποιούμε και το παρελθόν και το μέλλον. Διότι, ζώντας την συγκεκριμένη στιγμή με την σφραγίδα της παρουσίας και της αγάπης του Θεού, αφήνουμε τα πάντα στην πατρική φροντίδα του Θεού.

Τίποτε δεν είναι αληθινά ευχάριστο, όταν δεν βιώνεται κατά Θεόν, όταν δεν μας οδηγεί στην αρετή. Είναι παρών ο Θεός στην ζωή μου; Ζω με πένθος, με μετάνοια, με κατά Θεόν θλίψη; Τότε είναι αγιαστικός ο χρόνος. Δεν ξέρουμε πόσος ακόμη είναι δικός μας. Ας τον αξιοποιήσουμε κατά Θεόν με μετάνοια.

Ένας στρατιωτικός έλεγε: Κάποτε υπηρετούσα ως στρατιωτικός διοικητής στην Καστοριά. Στην Κλεισούρα υπήρχε μια μοναχή, η Σοφία. Αυτή ήταν δια Χριστόν σαλή. Ό, τι κι αν την ρωτούσαν έλεγε «μετανοείτε», σε κάθε λέξη και «μετανοείτε». Με θερμοκρασία 18 υπό το μηδέν ζούσε με τα κουρέλια που φορούσε  και πλενόταν με παγωμένο νερό. «Ταλαιπωρώ αυτό το σαρκίο μου, μετανοείτε!», έλεγε. Ήδη εν ζωή ούσα είχε σημεία θεοφόρου ανθρώπου. Είχαν συγκλονισθεί μ’ αυτήν οι άνθρωποι. Και ρωτούσε ο στρατηγός έναν καρδιολόγο: «Που ισχύει η ιατρική σας; Τι έχετε να πείτε; Που οι καρδιοπάθειες και τα εγκεφαλικά;» Εδώ η ιατρική σηκώνει ψηλά τα χέρια.

Αυτή η σαλή κατάφερε να μας περάσει το μήνυμα της αγάπης του Θεού κα της αξίας του χρόνου. Αξιοποιούμε τον χρόνο μόνο ζώντας την μετάνοια, το πένθος, τα κατ’ ‘ανθρωπον λυπηρά με πένθος.

Πάντοτε μας συγκινούν και μας ενισχύουν ιδιαίτερα τρεις φράσεις που αναφέρονται στο Θεοτοκάριο. Η πρώτη: «Χαίρε απαρακλήτου ψυχής μου θυμηδεστάτη παράκλησις». Η δεύτερη: «Χαίρε χαράς ακηράτου χαρίεν χωρίον». Και η Τρίτη: «Φώτισόν μοι τω φωτί της μετανοίας».

Θέλω χαρά; Που θα την βρω; Σε ποια ευδοξία ή ευχέρεια επίγεια μπορώ να βρω την χαρά; Πηγή της χαράς είναι ο Χριστός και η Μητέρα του Χριστού. Και είναι πηγή αμείωτης, αναλλοίωτης απ’ όλα τα ανθρώπινα χαράς.

«Φώτισόν με τω φωτί της μετανοίας». Πέφτω να κοιμηθώ. Ξυπνώ  με αθυμία, νιώθω την στένωση να με συνθλίβει; Μόνο να φέρω στον νου μου αυτόν τον στίχο και ανακουφίζομαι.

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Ας αξιοποιήσουμε την συγκεκριμένη στιγμή. Έτσι ευαρεστούμε τον Θεό, αξιοποιούμε το παρελθόν μας, και έτσι αξιοποιούμε και το μέλλον μας  αφήνοντας τον εαυτή μας στην αγάπη και το έλεος του Θεού. Αυτό είναι το μόνο ουσιαστικό νόημα του χρόνου .

          ΦΕΒΡΩΝΙΑΣ ΜΟΝΑΧΗΣ

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ 2023

 

ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ

          Ένα από τα μεγαλύτερα  μυστήρια είναι και ο χρόνος. Ο άνθρωπος προσπάθησε και προσπαθεί να τον κατανοήσει   με πολλούς τόπους. Οι φιλόσοφοι με τρόπο φιλοσοφικό, οι μαθηματικοί  με τρόπο μαθηματικό, οι ψυχολόγοι ψυχολογικό. Και οι άγιοι με τρόπο πνευματικό.

          ΟΙ μόνοι που έζησαν και ζουν βαθειά την έννοια του χρόνου είναι οι άγιοι της Εκκλησίας μας. Οι άλλοι, -οι φυσικοί, οι ψυχολόγοι, οι φυσικοί, οι φιλόσοφοι,- παρά τις σπουδαίες μελέτες και σκέψεις για τον χρόνο που είπαν για τον χρόνο, δεν μπόρεσαν να συλλάβουν το βαθύτερο νόημά του.

          Οι άγιοι δεν προσπαθούν να ερευνούν τον χρόνο, αλλά να τον ζουν, διότι τα μυστήρια δεν ερευνώνται-ου φέρει το μυστήριον έρευνα-, αλλά βιώνονται. Οι άγιοι και όλοι οι πιστοί μέσα στην Εκκλησία βρίσκουν το μεγάλο μυστικό: να ζουν το μυστήριο του χρόνου. Με ποιο τρόπο; με το να τον υπερβαίνουν.

          Ο πιστός μέσα στα μυστήρια της Εκκλησίας, και ιδιαίτερα στην λειτουργική ζωή, ζει πέρα από τον χρόνο. Δια μέσου του χρόνου ζει την αιωνιότητα.

          Έτσι η γέννηση του Χριστού, η βάπτιση, η σταύρωση, η ανάσταση για τον πιστό χριστιανό είναι γεγονότα που τα ζει ως παρόντα κάθε στιγμή και κάθε ώρα. Αυτά είναι τομές μέσα τον ιστορικό χρόνο που τον αγκαλιάζουν και τον κάνουν αιωνιότητα. Γι’ αυτό η Εκκλησία μας αναφωνεί: σήμερα ο Χριστός γεννάται, σήμερα ο Χριστός βαπτίζεται στον Ιορδάνη υπό του Ιωάννου, ή σήμερα κρεμάται επί ξύλου. Όλα όσα αφορούν τον Χριστό και την Εκκλησία Του, έχουν ένα υπερχρονικό χαρακτήρα. Χίλια έτη είναι σαν  μία μέρα. Ο Χριστός χθες και σήμερα είναι ο ίδιος. Είναι αναλλοίωτος στο χρόνο. Είναι όπως λέμε υπερχρονικός.

          Η χρονικότητα υπερβαίνεται με την αιωνιότητα, φθάνει να  μπει μέσα στον χρόνο το στοιχείο της αιωνιότητας: Ο Θεός. Και ο Θεός είναι αγάπη. Να, λοιπόν, που βρίσκεται το μυστικό, που μπορεί να κάνει το χρόνο αιωνιότητα.

          Χωρίς αγάπη δεν νοείται ο Χριστός. Και χωρίς αγάπη ο άνθρωπος είναι ξερός, είναι ένα νούμερο. Είναι αντικείμενο της μαθηματικής έρευνας,  μια οικονομική μονάδα. Όποιος αγαπά είναι πάντα επίκαιρος, όπως ο Ιησούς Χριστός και οι άγιοί Του, διότι η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει.

          Αιώνες τώρα ο Μέγας Βασίλειος, που σήμερα η Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη του, παραμένει επίκαιρος. Ο σπουδαίος αυτός Άγιος αυτός έχει να μας δώσει τις πιο αληθινές απαντήσεις, από τη φιλανθρωπία μέχρι τα θύματα της φιλοσοφίας και της αστρονομίας.

          Οπότε: θέλεις άνθρωπε να είσαι πάντα νέος; Δεν έχεις παρά να  αγαπάς. Ακόμη θέλεις να είσαι ευτυχής; Και πάλι αγάπα. Ή θέλεις να μοιάζεις   τον Θεό; Αγάπα, όπως ο Θεός. Θέλεις να ζήσεις την αιώνια ζωή και αιώνια; Αγάπα.

          Οπότε, λοιπόν, αντί της συμβατικής ευχής, «Καλή χρονιά» ή» χρόνια πολλά» καλύτερα να ευχηθούμε εις εαυτούς και αλλήλους:

          Άνθρωπε  μου, αγάπα βαθειά  και αληθινά, για να ζήσεις αιώνια, διότι μόνον οι σχέσεις της αληθινής αγάπης μας βοηθούν να  περνάμε από την χρονικότητα στην αιωνιότητα.

          Καλή, ευλογημένη και ειρηνική χρονιά

          Γ.       

ΚΟΠΗ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΤΑΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΑΤΡΩΝ

 

Μέ τήν εὐκαιρία τῆς εἰσόδου στό νέο Ἔτος 2023 καί τῆς Ἱερᾶς Μνήμης τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, θά τελεσθῇ στίς 31 Δεκεμβρίου 2022, ἡμέρα Σάββατο καί ὥρᾳ 6.00μ.μ. Μέγας Ἀρχιερατικός Ἑσπερινός στόν Νέο Ἱερό Ναό Ἁγίου Ἀνδρέου Πατρῶν, μετά τό τέλος τοῦ ὁποίου θά πραγματοποιηθῇ ἡ τελετή κοπῆς τῆς Βασιλόπιττας τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν.

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ 2023 ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ

 

Ένα από τα μεγαλύτερα  μυστήρια είναι και ο χρόνος. Ο άνθρωπος προσπάθησε και προσπαθεί να τον κατανοήσει   με πολλούς τόπους. Οι φιλόσοφοι με τρόπο φιλοσοφικό, οι μαθηματικοί  με τρόπο μαθηματικό, οι ψυχολόγοι ψυχολογικό. Και οι άγιοι με τρόπο πνευματικό.

          ΟΙ μόνοι που έζησαν και ζουν βαθειά την έννοια του χρόνου είναι οι άγιοι της Εκκλησίας μας. Οι άλλοι, -οι φυσικοί, οι ψυχολόγοι, οι φυσικοί, οι φιλόσοφοι,- παρά τις σπουδαίες μελέτες και σκέψεις για τον χρόνο που είπαν για τον χρόνο, δεν μπόρεσαν να συλλάβουν το βαθύτερο νόημά του.

          Οι άγιοι δεν προσπαθούν να ερευνούν τον χρόνο, αλλά να τον ζουν, διότι τα μυστήρια δεν ερευνώνται-ου φέρει το μυστήριον έρευνα-, αλλά βιώνονται. Οι άγιοι και όλοι οι πιστοί μέσα στην Εκκλησία βρίσκουν το μεγάλο μυστικό: να ζουν το μυστήριο του χρόνου. Με ποιο τρόπο; με το να τον υπερβαίνουν.

          Ο πιστός μέσα στα μυστήρια της Εκκλησίας, και ιδιαίτερα στην λειτουργική ζωή, ζει πέρα από τον χρόνο. Δια μέσου του χρόνου ζει την αιωνιότητα.

          Έτσι η γέννηση του Χριστού, η βάπτιση, η σταύρωση, η ανάσταση για τον πιστό χριστιανό είναι γεγονότα που τα ζει ως παρόντα κάθε στιγμή και κάθε ώρα. Αυτά είναι τομές μέσα τον ιστορικό χρόνο που τον αγκαλιάζουν και τον κάνουν αιωνιότητα. Γι’ αυτό η Εκκλησία μας αναφωνεί: σήμερα ο Χριστός γεννάται, σήμερα ο Χριστός βαπτίζεται στον Ιορδάνη υπό του Ιωάννου, ή σήμερα κρεμάται επί ξύλου. Όλα όσα αφορούν τον Χριστό και την Εκκλησία Του, έχουν ένα υπερχρονικό χαρακτήρα. Χίλια έτη είναι σαν  μία μέρα. Ο Χριστός χθες και σήμερα είναι ο ίδιος. Είναι αναλλοίωτος στο χρόνο. Είναι όπως λέμε υπερχρονικός.

          Η χρονικότητα υπερβαίνεται με την αιωνιότητα, φθάνει να  μπει μέσα στον χρόνο το στοιχείο της αιωνιότητας: Ο Θεός. Και ο Θεός είναι αγάπη. Να, λοιπόν, που βρίσκεται το μυστικό, που μπορεί να κάνει το χρόνο αιωνιότητα.

          Χωρίς αγάπη δεν νοείται ο Χριστός. Και χωρίς αγάπη ο άνθρωπος είναι ξερός, είναι ένα νούμερο. Είναι αντικείμενο της μαθηματικής έρευνας,  μια οικονομική μονάδα. Όποιος αγαπά είναι πάντα επίκαιρος, όπως ο Ιησούς Χριστός και οι άγιοί Του, διότι η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει.

          Αιώνες τώρα ο Μέγας Βασίλειος, που σήμερα η Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη του, παραμένει επίκαιρος. Ο σπουδαίος αυτός Άγιος αυτός έχει να μας δώσει τις πιο αληθινές απαντήσεις, από τη φιλανθρωπία μέχρι τα θύματα της φιλοσοφίας και της αστρονομίας.

          Οπότε: θέλεις άνθρωπε να είσαι πάντα νέος; Δεν έχεις παρά να  αγαπάς. Ακόμη θέλεις να είσαι ευτυχής; Και πάλι αγάπα. Ή θέλεις να μοιάζεις   τον Θεό; Αγάπα, όπως ο Θεός. Θέλεις να ζήσεις την αιώνια ζωή και αιώνια; Αγάπα.

          Οπότε, λοιπόν, αντί της συμβατικής ευχής, «Καλή χρονιά» ή» χρόνια πολλά» καλύτερα να ευχηθούμε εις εαυτούς και αλλήλους:

          Άνθρωπε  μου, αγάπα βαθειά  και αληθινά, για να ζήσεις αιώνια, διότι μόνον οι σχέσεις της αληθινής αγάπης μας βοηθούν να  περνάμε από την χρονικότητα στην αιωνιότητα.

          Καλή, ευλογημένη και ειρηνική χρονιά

          Γ.      

Αρχή της Ινδίκτου

Βιογραφία

Σήμερα η Εκκλησία μας εορτάζει την Αρχή της Ινδίκτου, δηλαδή αρχή του νέου Εκκλησιαστικού έτους. Για την περίπτωση αυτή, ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης γράφει στον Συναξαριστή του:

«Πρέπει να ηξεύρωμεν, αδελφοί, ότι η του Θεού αγία Eκκλησία εορτάζει σήμερον την Iνδικτιώνα, διά τρία αίτια. Πρώτον, επειδή και αυτή είναι αρχή του χρόνου. Διά τούτο και κοντά εις τους παλαιούς Pωμάνους πολλά ετιμάτο αυτή εξ αρχαίων χρόνων. Iνδικτιών δε κατά την ρωμαϊκήν, ήτοι λατινικήν γλώσσαν, θέλει να ειπή ορισμός. Kαι δεύτερον εορτάζει ταύτην η Eκκλησία, επειδή και κατά την σημερινήν ημέραν, επήγεν ο Kύριος ημών Iησούς Xριστός μέσα εις την Συναγωγήν των Iουδαίων, και εδόθη εις αυτόν το Bιβλίον του Προφήτου Hσαΐου, καθώς γράφει ο Eυαγγελιστής Λουκάς (Λουκ. δ΄). Tο οποίον Bιβλίον ανοίξας ο Kύριος, ω του θαύματος! ευθύς εύρε τον τόπον εκείνον, ήτοι την αρχήν του εξηκοστού πρώτου κεφαλαίου του Hσαΐου, εις το οποίον είναι γεγραμμένον διά λόγου του τα λόγια ταύτα: «Πνεύμα Kυρίου επ’ εμέ, ου ένεκεν έχρισέ με, ευαγγελίσασθαι πτωχοίς απέσταλκέ με, ιάσασθαι τους συντετριμμένους την καρδίαν, κηρύξαι αιχμαλώτοις άφεσιν και τυφλοίς ανάβλεψιν, αποστείλαι τεθραυσμένους εν αφέσει, κηρύξαι ενιαυτόν Kυρίου δεκτόν». Aφ’ ου δε ανέγνωσεν ο Kύριος τα περί αυτού λόγια ταύτα, εσφάλισε το Bιβλίον και το έδωκεν εις τον υπηρέτην. Έπειτα καθίσας, είπεν εις τον λαόν «ότι σήμερον ετελειώθησαν οι λόγοι της Προφητείας ταύτης εις τα εδικά σας αυτία». Όθεν ο λαός ταύτα ακούων, εθαύμαζε διά τα χαριτωμένα λόγια, οπού εύγαινον εκ του στόματός του, ως τούτο γράφει ο αυτός Eυαγγελιστής Λουκάς (αυτόθι).

Eίναι δε και τρίτη αιτία, διά την οποίαν η Eκκλησία του Xριστού κάμνει σήμερον ενθύμησιν της Iνδίκτου, και εορτάζει την αρχήν του νέου χρόνου: ήγουν, ίνα διά μέσου της υμνωδίας και ικεσίας, οπού προσφέρομεν εις τον Θεόν εν τη εορτή ταύτη, γένη ο Θεός ίλεως εις ημάς, και ευλογήση τον νέον χρόνον, και χαρίση τούτον εις ημάς ευτυχή και γεμάτον από όλα τα σωματικά αγαθά. Kαι ίνα φωτίση τας διανοίας μας, εις το να περάσωμεν όλον τον χρόνον καθαρώς και με αγαθήν συνείδησιν, και εις το να ευαρεστήσωμεν τω Θεώ, με την φύλαξιν των εντολών του. Kαι ούτω να τύχωμεν των εν Oυρανοίς αιωνίων αγαθών».

Ἀπολυτίκιον 

Ἦχος β’.

Ὁ πάσης δημιουργὸς τῆς κτίσεως, ὁ καιροὺς καὶ χρόνους ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσία θέμενος, εὐλόγησον τὸν στέφανον τοῦ ἐνιαυτοῦ τῆς χρηστότητός σου Κύριε, φυλάττων ἐν εἰρήνῃ τοὺς Βασιλεῖς καὶ τὴν πόλιν σου, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, καὶ σῶσον ἡμᾶς.

Τι είναι η αρχή της Ινδίκτου; Γιατί "ξεκινάει" το εκκλησιαστικό έτος τότε; (1 Σεπτεμβρίου)

Ο των αιώνων Ποιητής και Δεσπότης, Θεέ των όλων, υπερούσιε όντως, την ενιαύσιον ευλόγησον περίοδον, σώζων τω ελέει σου τω απείρω, Οικτίρμον, πάντας τους λατρεύοντας σοι τω μόνω Δεσπότη, και εκβοώντας φόβω Λυτρωτά· Εύφορον πάσι το έτος χορήγησον.1η Σεπτεμβρίου: ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΤΟΥ (δηλαδή αρχή του νέου Εκκλησιαστικού έτους). Για την περίπτωση αυτή, ό Σ. Εύστρατιάδης στο Αγιολόγιο του, γράφει τά έξης: “Λέξις λατινική (indictio) όρισμόν σημαίνουσα καθ’ όν κατά δεκαπενταετή περίοδον έπληρώνοντο εις τους αυτοκράτορας των Ρωμαίων οι φόροι. Κατά την εκκλησιαστικήν παράδοσιν, την αρχήν της ίνδικτιώνος είσήγαγεν ό Αύγουστος Καίσαρ (1 -14), ότε διέταξε την γενικήν των κατοίκων του Ρωμαϊκού κράτους απογραφήν και την είσπραξιν των φόρων, κατά την πρώτην του Σεπτεμβρίου μηνός. Από του Μεγάλου Κωνσταντίνου (313) έγένετο επισήμως χρήσις της Ινδικτιώνος ως χρονολογίας, έκτοτε δε ή εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως μέχρι του νυν εορτάζει την α’ Σεπτεμβρίου ως αρχήν του εκκλησιαστικού έτους. “Ινδικτον ημιν ευλόγει νέου χρόνου, ώ και παλαιέ και δι’ ανθρώπους νέε”.

Η Ινδικτιώνα είναι ένας γενικότερος τρόπος μέτρησης του χρόνου ανά 15ετίες με αφετηρία τη γέννηση του Χριστού ή για την ακρίβεια από το 3 π.Χ.

Η 1η Σεπτεμβρίου, η αρχή του εκκλησιαστικού έτους, αποτελεί την αρχή της Ινδίκτου. Τότε τελείται η ακολουθία της Ινδίκτου σε συνδυασμό με τη θεία λειτουργία για την ευλογία του εκκλησιαστικού έτους.

Αρχικά υπήρχε η Αυτοκρατορική Ίνδικτος ή Καισαρική Ινδικτιώνα που μάλλον εισήχθη από τον Μέγα Κωνσταντίνο. Εκαλείτο επιπλέον Κωνσταντινική ή της Κωνσταντινουπόλεως ή Ελληνική. Παράλληλα υπήρχε και η Παπική Ινδικτιώνα.

Η 1η Σεπτεμβρίου καθορίστηκε ως αρχή της εκκλησιαστικής χρονιάς ως εξής:

Στην περιοχή της Ανατολής τα περισσότερα ημερολόγια είχαν ως πρωτοχρονιά την 24η Σεπτεμβρίου, ημέρα της φθινοπωρινής ισημερίας. Επειδή όμως η 23 η ήταν η γενέθλια ημέρα του αυτοκράτορα της Ρώμης Οκταβιανού, η πρωτοχρονιά μετατέθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου, η οποία και καθορίστηκε ως αρχή της Ινδίκτου, δηλαδή της περιόδου του ρωμαϊκού διατάγματος για τον φόρο που ίσχυε για 15 έτη. Έτσι Ίνδικτος κατάντησε να σημαίνει αργότερα το έτος και αρχή της Ινδίκτου την Πρωτοχρονιά. Αυτή την Πρωτοχρονιά βρήκε η Εκκλησία και της έδωσε χριστιανικό περιεχόμενο, αφού τοποθέτησε σ’ αυτήν την εορτή της συλλήψεως του Προδρόμου, που αποτελεί και το πρώτο γεγονός της Ευαγγελικής Ιστορίας.

Αργότερα, το 462 μ. Χ.., για πρακτικούς λόγους και για να συμπίπτει η πρώτη του έτους με την πρώτη του μηνός, η εκκλησιαστική πρωτοχρονιά μετατέθηκε την 1 η Σεπτεμβρίου. Διευκρινίζεται ότι η πρωτοχρονιά της 1ης Ιανουαρίου έχει Ρωμαϊκή προέλευση και ήρθε στην Ορθόδοξη Ανατολή κατά τα νεότερα χρόνια. Η εκκλησιαστική ακολουθία για το νέο έτος τελείται την 1 η Σεπτεμβρίου, μια ακολουθία απαράμιλλου κάλλους ως προς το υμνογραφικό υλικό.

Σημειωτέον ότι πριν από λίγα χρόνια η Εκκλησία μας όρισε την 1η Σεπτεμβρίου ως ημέρα αφιερωμένη στο φυσικό περιβάλλον.

Άπολυτίκιον. Ήχος β’.Ό πάσης Δημιουργός της κτίσεως, ό καιρούς και χρόνους εν τη Ίδία εξουσία θέμενος, ευλόγησαν τον στέφανον, του ενιαυτού της χρηστότητας σου, Κύριε, φυλάττων εν ειρήνη τους βασιλείς και την πάλιν σου, πρεσβείαις της Θεοτόκου, μόνε Φιλάνθρωπε.

Από την κοπή της παραδοσιακής βασιλόπιτας στο ενοριακό μας κέντρο

  

          Ανήμερα της πρωτοχρονιάς και μετά τη θ. Λειτουργία του Μ. Βασιλείου πραγματοποιήθηκε η κοπή της παραδοσιακής βασιλόπιτας στην αίθουσα καφέ του πνευματικού μας κέντρου.

          Σχεδόν όλο το εκκλησίασμα προσήλθε στην αίθουσα καφέ του πνευματικού μας κέντρου στην κοπή της βασιλόπιτας, όπου προσεφέρθη καφές και μικρό πρωινό προς τους εκκλησιαζομένους.

          Στη συνέχεια έγινε η κοπή της πίτας από τους εφημερίους του Ναού, ενώ ο πρωτ. Γερασιμάγγελος έκανε κάποια επίκαιρα σχόλια αναφερόμενος στην αξιοποίηση του χρόνου που μας παραχωρεί η αγαθότητα του Κυρίου για τη σωτηρία μας καθώς και πρωτοχρονιάτικες ευχές προς όλους του ενορίτες  μας.

          Το φλουρί της βασιλόπιτας βρέθηκε σε κάποιον ενορίτη μας, το οποίο αντιστοιχούσε σ’ ένα  αρνί, το οποίο και παρέλαβε την μεθεπομένη, έτοιμο για ευφρόσυνη τράπεζα μιας και ήλθε ως ευλογία του Μ. Βασιλείου.

 

Με πολλές ευχές

Πρωτ. Γερ. Σταν.

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ 2014

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΚΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ

            Από σήμερα έχουμε την αρχή μιας καινούργιας χιονιάς. Και κάθε αρχή παρουσιάζεται ως μία νέα ευκαιρία ελπίδας που κρύβει μέσα της προσδοκίες που περιμένουν να λάβουν σάρκα και οστά.

            Αλλά τι νόημα μπορεί να έχει για το χριστιανό η αρχή ενός καινούργιου χρόνου; Ποιο άλλο νόημα θα μπορούσαμε να βρούμε για τη ζωή μας και για τον κόσμο κάθε φορά που αρχίζει κάτι νέο;

            Μέσα μας νοσταλγούμε σίγουρα κάτι καλύτερο. Ζούμε σε εποχή μεγάλης πνευματικής σύγχυσης. Η εποχή μας έχει τα γνωρίσματα  του συγκρητισμού, όπως συνέβαινε στους αρχαίους ελληνιστικούς χρόνους. Τότε κυριαρχούσε η σχετικότητα και η ανάμειξη φιλοσοφικών και θρησκευτικών δοξασιών δηλ. ο συγκρητισμός. Και σ’ αυτή τη  εποχή της συγχύσεως ήρθε ο Ιησούς Χριστός στον κόσμο.

            Αλλά και σήμερα υπάρχει μία ανάλογη κατάσταση και φοβερή σύγχυση που προέρχεται από τους γκουρού της ανατολής και τους δυτικούς φιλοσόφους που αντιμάχονται και επηρεάζουν πλατιές λαϊκές μάζες και όχι μόνον, με αποτέλεσμα να παρατηρείται μία ασυνέπεια στην πίστη, την αλήθεια και το χριστιανικό ήθος, ακόμη και από ανθρώπους της Εκκλησίας.

            Οι άνθρωποι τότε κουρασμένοι από την αδυναμία της ειδωλολατρίας να γευτούν την αληθινή λύτρωση από τα πάθη τους, κατέφευγαν στους θίασους των μυστηριακών θρησκειών της ανατολής ζώντας την ψευδαίσθηση της σωτηρίας.

            Και ήλθε  στον κόσμο τότε ο Σωτήρας Χριστός που με το Ευαγγέλιό Του χάρισε στον κόσμο μια αληθινή πνευματική ζωή. Οι άνθρωποι τότε εννόησαν τι σημαίνει αγάπη, ειρήνη, δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια, ελευθερία και πώς μπορούσαν να συμφιλιωθούν και να εργασθούν για ένα αληθινό ανθρωπιστικό πολιτισμό. Και με την χριστιανική πίστη στο Χριστό δημιουργήθηκαν οι ατελείωτες στρατιές των αγίων, των μαρτύρων, των ομολογητών και των χαρισματούχων, οι οποίοι  άνοιξαν το δρόμο για την υπαρξιακή καταξίωση του ανθρώπου.

            Από τότε έχουν περάσει πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια και δυστυχώς οι άνθρωποι έθαψαν τα ιδανικά της ειρήνης, της δικαιοσύνης, της αγάπης και ο άνθρωπος κονσερβοποιήθηκε μέσα στο βιομηχανικό πολιτισμό. 

            Η σύγχρονη εποχή θεώρησε τον άνθρωπο ανύπαρκτο ψυχοσωματικό ον και τον είδε  μόνο τεχνοκρατικά, ένα απλό εξάρτημα χωρίς ψυχή, χωρίς να τον αναγνωρίζει ως μια ανεπανάληπτη προσωπικότητα με ανυπολόγιστη αξία. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να ταξιδεύει ο άνθρωπος μέσα στην αποξένωση, την μοναξιά, την απελπισία, μπλεγμένο στα φοβερά πλοκάμια της φθοράς και της διαφθοράς.

            Όπως τότε, έτσι και σήμερα, παραμονεύει ο κίνδυνος ενός καινούργιου ναυαγίου, η ώρα του αφανισμού και της κρίσης.

            Ευτυχώς όμως υπάρχει το χριστιανικό ευαγγέλιο της ελπίδας και της αγάπης και μπορούμε, αν θέλουμε βέβαια, να θεμελιώσουμε και ν’ αρχίσουμε μια καινούργια ζωή, τη ζωή του Αγ. Πνεύματος που μπορεί  να χαρίσει στον άνθρωπο την ειρήνη και την αγάπη στην ταραγμένη ψυχή του σύγχρονου ανθρώπου και να διαλύσει τη σύγχυση από τις καρδιές.

            Όλοι μας νοσταλγούμε κάτι καλύτερο για το μέλλον. Κι όμως η νοσταλγία και οι αναζητήσεις μας μπορούν να ικανοποιηθούν, αν ανακαλύψουμε, ότι μέσα στο ευαγγέλιο όλοι οι πόθοι μας και οι αναζητήσεις μας, οι καλές προθέσεις μας  και οι αγνές προσπάθειες μπορούν να βρουν δικαίωση.

            Ο καινούργιος χρόνος ας γίνει η αρχή μιας νέας ζωής. Μιας ζωής γεμάτη αγάπη, καλοσύνη, ομορφιά και ελευθερίας από πάθη και κακίες.

            Ευλογημένη χρονιά σε όλους τους εν Χριστώ αδελφούς

Πρωτ. Γερ. Στανίτσας

Από την κοπη της βασιλόπιτας στην ενορία μας

          Την  Τρίτη 1^η Ιανουαρίου, Πρωτοχρονιά 2013 τελέσθηκε πανηγυρική Θ. Λειτουργία στον Ιερό Ναό μας και μίλησε επίκαιρα ο πρωτ. Γερασιμάγγελος Σταν. Ο Ι. Ναός κατάμεστος από πιστούς και μέσα σε ατμόσφαιρα ευλάβειας, αλλά και προβληματισμού για το αύριο, προσήλθαν για να λάβουν την ευλογία του Θεού και τη χάρη του εορταζόμενου Αγ. Βασιλείου, για την πνευματική και βιοτική άθληση της ζωής.

        Μετά το πέρας της Θ. Λειτουργίας όλοι σχεδόν οι εκκλησιαζόμενοι προσήλθαν στη αίθουσα του Πνευματικού μας Κέντρου για προσφορά καφέ, πρωινού και κεράσματος. Στη συνέχεια οι ιερείς του Ναού ευλόγησαν την παραδοσιακή βασιλόπιτα και πρόσφεραν στους πιστούς από ένα τεμάχιο για ευλογία ανταλλάσσοντας εόρτιες ευχές.      

Το φλουρί αντιστοιχούσε σε μία ψηφιακή αδιάβροχη Φωτογραφική μηχανή. 

       

Καλή χρονιά!