«Άλκη μου…, ενόψει των πραγματικών 40 ημερών από τις 1-Φεβ-2022

«Άλκη μου…, ενόψει των πραγματικών 40 ημερών από τις 1-Φεβ-2022 που άφησες αυτό το μάταιο κόσμο, δηλαδή σήμερα στις 12 Μαρ 2022, ήθελα πολύ να σου στείλω ένα μήνυμα... |ο πατέρας σου

«ΑΛΚΗ μου… ενόψει των πραγματικών 40 ημερών από τις 1-Φεβ-2022 που άφησες αυτό το μάταιο κόσμο, δηλαδή σήμερα στις 12 Μαρ 2022, ήθελα πολύ να σου στείλω ένα μήνυμα και ελπίζω να το λάβεις εκεί ψηλά στους ουρανούς που να αντικατοπτρίζει το τι συμβαίνει στον εσωτερικό μου κόσμο αυτές τις 40 μέρες, αλλά δεν βρήκα πιο κατάλληλες εκφράσεις, παρά τις “κλεμμένες” παραφρασμένες φράσεις του μεγάλου Κολομβιανού συγγραφέα Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες.

Αν ο Θεός μου δώριζε ακόμα ένα κομμάτι ζωής (δικής σου)… 

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να αγαπούν όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να αγαπούν. 

Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ’ αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου.

Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να βγαίνεις απ’ την πόρτα, θα σ’ αγκάλιαζα και θα σού ‘δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. 

Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. 

Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ’ έβλεπα, θα έλεγα «σ’ αγαπώ» και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη».

ΑΜΦΟΤΕΡΟΔΕΞΙΟΣ

Κόσμος- Θεός- Εγώ

Ο κόσμος δεν μπορεί να αυτοεξηγηθεί, γιατί δεν είναι  αυθύπαρκτος. Δημιουργήθηκε, και επομένως εξαρτάται, έχει μια αναφορά. Εξηγείται μόνο σε σχέση με τον Δημιουργό του. Στην καθημερινή ζωή συμβαίνουν τόσα κακά , φυσικά, ηθικά, αταξίες, αδικίες, απογοητεύσεις. Γεννώνται τόσα αγχώδη ερωτηματικά: Γιατί και έως πότε;

          Το εγώ συνδέεται με τον κόσμο. Παρουσιάζει μια αξιοθαύμαστη ενότητα,  συγχρόνως όμως και μια αντίθεση που γεννά δυσκολίες. Πως να συμβιβάσουμε  μια ζωή μέσα και με τον κόσμο αφ’ ενός, και αφ’ ετέρου έξω, μακρυά και χωρίς τον κόσμο. Πως να πραγματοποιήσουμε τα λόγια του Χριστού, “να είσθε εν τω κόσμω αλλ’ ουκ εκ του κόσμου;” Αντίθεση περίεργη να είσαι πολίτης και συγχρόνως ξένος.

          Ο αποφασιστικός όμως παράγοντας εδώ είναι η έκφραση της ελευθερίας μας, δηλαδή της αποδοχής της προσφερόμενης σωτηρίας η της αρνήσεώς της. Γι’ αυτό και ο άνθρωπος έχει την δυνατότητα, εάν το θέλει, ν’ αρνηθεί ακόμη και αυτόν τον Θεό, ν’ απορρίψει την προσφορά Του. Είναι ελεύθερος, εάν θέλει ν’ αυτοκαταστραφεί, να φονεύσει τον εαυτό του. Η δυνατότητα όμως σωτηρίας υλοποιείται, μόνον όταν παραδοθώ  στον Θεό. Τότε μόνον γινόμεθα πραγματικοί  άνθρωποι, όταν μεταμορφωθούμε από τον Θεό.

          Τονίζεται εδώ και αλλού, η χριστοκεντρική σωτηρία, διότι ένα καλό, προϊόν ανθρώπινο, αδυνατεί να νικήσει την δύναμη του κακού. Χρειάζεται ριζική αλλαγή του “έσω ανθρώπου”, μια έξωθεν επέμβαση, μια έκτακτη “επίσκεψη” του Θεού, ό, τι ονομάζεται “πανθενουργός θεία χάρις”. Το αγαθό στην χριστιανική Ηθική δεν είναι αυτόματο, αυτοφυές, αλλά προϋποθέτει σκληρούς αγώνες. Το καλό παραμένει απραγματοποίητο, ανεφάρμοστο εφ’ όσον η παρουσία του κακού, της προπατορικής αμαρτίας δεν εκτοπίζεται.

          Προβλήματα Ηθικής γεννώνται επί πλέον από την αντίθεση μεταξύ του κακού γύρω μας και του γενικού  πόθου, το τι θα έπρεπε να ήταν η ζωή. Αυτό το ΤΙ, ωθεί στην διάγνωση των αιτίων του επιπολάζοντος κακού, και στην ανακάλυψη του χάσματος μεταξύ καλού-κακού. Το δράμα και το σφάλμα των πρωτοπλάστων δυστυχώς, επαναλαμβάνεται. Δηλαδή το εντός του Παραδείσου “όντως καλόν” περιφρονείται, δεν εκτιμάται, απωθείται. Αντιθέτως δε το έξω του Παραδείσου κίβδηλο “καλόν” ελκύει, αιχμαλωτίζει,προτιμάται. Από τότε παρατηρείται η συρροή πελατείας πρόθυμης προς ό, τι είναι έξω του Παραδείσου, και η σπάνις ανθρώπων που ενδιαφέρονται για ό, τι υπάρχει εντός του Παραδείσου. Η απροθυμία μάλιστα φθάνει μέχρι του σημείου τα τελευταία να μένουν αζήτητα, εμπρός στην γενική αδιαφορία. Όποιος δεν προθυμοποιείται να χειραγωγηθεί, να οδηγηθεί, βασιζόμενος στις ιδικές του δυνάμεις αποκλειστικώς, θα πέφτει από σφάλμα σε σφάλμα.

ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΥ, Μητροπολίτου Σηλυβρίας

Αλεξάντρου Τούντορ: Η πίστη ενός διαιτητή ποδοσφαίρου

Ο Αλεξάντρου Τούντορ είναι διαιτητής στο ρουμανικό πρωτάθλημα από το 1997 και διεθνής διαιτητής με το σήμα FIFA από το 2001. Είναι γνωστός για την αυστηρότητά του και τον μεγάλο αριθμό καρτών που δείχνει. Πίσω όμως από αυτήν την σκληρότητα κρύβεται ένας άνθρωπος σωστός και σοβαρός, αλλά κυρίως απαιτητικός από τον εαυτό του. Αυτή η απαιτητικότητά του πηγάζει από μία καθαρή και άγρυπνη χριστιανική συνείδηση. Είναι πολύ φειδωλός στις δηλώσεις του προς τα Μ.Μ.Ε., αλλά όταν μιλάει για τον Χριστό το πρόσωπό του φωτίζεται.

Πριν σας γνωρίσω μου τράβηξε την προσοχή η δήλωση ενός παράγοντα ο οποίος είχε πει: Είμαι ευτυχής που θα διαιτητεύσει ο Τούντορ επειδή είναι άνθρωπος του Θεού και δεν ανυσηχώ.

-Προτιμώ να μένω μακριά από τον τύπο και να ασχολούμαι πιο πολύ με τα πνευματικά.

-Ωστόσο ως δημόσιο πρόσωπο δεν μπορείτε να μένετε μακριά από τα Μ.Μ.Ε.

-Ναι, προσπαθώ να μείνω όσο πιο μακριά μπορώ και να αποφεύγω τις πολλές δημόσιες δηλώσεις οι οποίες μπορεί και να μην είναι απολύτως αληθινές.

-Τότε περνώντας σε πνευματικά θέματα θυμάμαι έναν γέροντα ο οποίος είπε: Εγώ δεν καταλαβαίνω το ποδόσφαιρο,τόση ενέργεια... τόση προσπάθεια για να πιάσεις τη μπάλα και όταν την πιάνεις την κλωτσάς.

-Ναι, και εγώ δεν καταλαβαίνω τι γυρεύω στο ποδοσφαιρο αυτήν τη στιγμή, αλλά δεν έχω την ευλογία να αποτραβηχθώ.

-Από τον πνευματικό σας;

-Ναι.

-Είναι καλά στο ποδοσφαιρο;

-Είναι καλά επειδή από την δική μου οπτική γωνία σου δείχνει έναν δρόμο προς τον Θεό. Με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζεις σε βοηθάει να ακολουθήσεις έναν συγκεκριμένο δρόμο.

-Μπορεί δηλαδή το ποδόσφαιρο να σε φέρει κοντά στο Θεό;

-Οτιδήποτε μπορεί να σε φέρει κοντά στο Θεό,πόσο μάλλον το ποδόσφαιρο το οποίο είναι και δύσκολο.

Κάποιος ρώτησε έναν ιεράρχη δικό μας εαν ο Θεός αγαπάει το ποδόσφαιρο και εκείνος απάντησε: Πιστεύω ότι δεν Τον ενδιαφέρει κάτι τέτοιο.

-Εγώ πιστεύω ότι ο Θεός τους αγαπάει όλους, ανεξάρτητα εαν ασχολούνται με το ποδοσφαιρο ή όχι.

-Είπατε ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να σε φέρει κοντά στο Θεό επειδή είναι δύσκολο, συνεπώς ζητάει κάποια θυσία. Τι είναι το πιο δύσκολο στο ποδόσφαιρο ειδικά για ένα διαιτητή;

-Για μένα το πιο δύσκολο ήταν να αντέξω. Ν'αντέξω στο σύστημα με τον δικό μου τρόπο. Εμένα οι δικοί μου μου είχαν πει κάτι σκληρό: «Κοίτα, μία τιμή έχεις. Εάν την χάσεις, δε θα μπορείς να την αγοράσεις για να την πάρεις πίσω!». Αυτό μου έμεινε χαραγμένο στον χαρακτήρα μου.

-Στο ποδόσφαιρο, όπως και σε άλλα αθλήματα, τα αίματα ανάβουν, τα πάθη βγαίνουν στην επιφάνεια. Πώς αυτό συμβιβάζεται με την πνευματική ζωή;

-Πνευματική ζωή... Σας είπα, προς στιγμήν δεν έχω την ευλογία να εγκαταλείψω το ποδόσφαιρο. Με ρώτησε ένας γέροντας πόσα χρόνια έχω ακόμη στο ποδόσφαιρο. Μετά μου είπε: «Εαν δεν μπορείς να προσεύχεσαι τη στιγμή εκείνη, προσευχήσου μετά».

- Μπορείς να προσευχηθείς ενώ διαιτητεύεις;

-Πολύ δύσκολο.

-Δηλαδή μπορούν να είναι μαζί στον λαιμό η σφυρίχτρα και ο σταυρός;

-Μπορούν. Αλλά είναι δύσκολο να προσεύχεσαι την ώρα του παιχνιδιού. Ή πριν ή μετά το παιχνίδι.

-Υποθέτω ότι υπάρχουν κι άλλοι οι οποίοι προσεύχονται την ώρα του παιχνιδιού. Δεν αναφέρομαι σε αυτούς που προσεύχονται στην κερκίδα αλλά σε αυτούς που βρίσκονται στον αγωνιστικό χώρο. Μπορεί να σκέφτεται κάποιος τον Θεό την ώρα που κυνηγάει την μπάλα;

-Πρόσφατα με ρώτησε ένας ποδοσφαιριστής: «Κύριε Τούντορ, μπορώ να προσευχομαι την ώρα του παιχνιδιού με την ευχή του Ιησού;». «Αδελφέ, πήγαινε στον πνευματικό σου πρώτα για να πάρεις ευλογία» του είπα. Εγώ ούτε που το είχα σκεφτεί. Αλλά αυτός... Βλέπεις. Και ο Θεός τον βοήθησε με την έννοια ότι έβαλε πολλά αποφασιστικά γκολ για την ομάδα του.

-Θα μας πείτε κάποιες προσωπικές σας εμπειρίες, οι οποίες ίσως βοηθήσουν κάποιους πνευματικά;

-Συνάντησα πολλούς πατέρες με αγία ζωή και είχα την χαρά να συνομιλήσω με τον γέροντα Ιουλιανό από την Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου. Μου είπε: «Κοίτα εκεί στο ποδόσφαιρο να είσαι όλος μάτια και αυτιά». Είχα την αίσθηση ότι αυτά τα λόγια έρχονται από ψηλά και ότι περνώντας μέσα από το στόμα του γέροντα, έφτασαν σ' εμένα κάνοντας στροφή ενενήντα μοιρών. Αυτά μου τα είπε πριν γίνουν οι συλλήψεις κάποιων προέδρων ποδοσφαιρικών ομάδων και κάποιων συναδέλφων μου.

-Σκέφτομαι αυτήν την πίεση από τις κερκίδες. Το γεγονός ότι χιλιάδες μάτια είναι στραμμένα πάνω στον διαιτητή. Πώς μεταδίδεται αυτό σ' εσάς ως πνευματική κατάσταση;

-Ένας μοναχός, ο οποίος κάποτε ήταν ποδοσφαιριστής, μου είπε: «Κύριε Τούντορ, ο πιο μεγάλος κριτής είναι ο Θεός». Αυτό για μένα ήταν αρκετό. Εμένα με φώτισε. Άφησέ τα όλα στα χέρια του Θεού.

-Για τους ανθρώπους του ποδοσφαίρου εμείς διαβάζουμε στον τύπο, ακούμε γι' αυτούς στην τηλεόραση. Συνεπώς τους βλέπουμε μέσα από τα μάτια των άλλων. Κάποιοι βρίσκονται πολύ κοντά στο Θεό. Ίσως να μας σκιτσάρετε κάποια πορτραίτα, είτε λέγοντας το όνομα τους είτε όχι.

-Τέτοιο άνθρωποι είναι συνήθως διακριτικοί. Θυμαμαι έξι διαιτητές που πήγαν στο Άγιο Όρος, όχι για εκδρομή αλλά για πνευματικούς λόγους. Ξέρω ανθρώπους του ποδοσφαίρου που πιστεύουν βαθιά στο Θεό, αλλά δεν το δημοσιοποιούν. Είναι πολλοί. Τους ξέρει μόνο ο Θεός.

νεκρος για τον κοσμο

B. Μπούτος: Το κυρίαρχο σήμερα μοντέλο ανθρώπου εν συντομία

Δικτυωμένος αλλά ακοινώνητος,

σεξοκεντρικός αλλά ανέραστος,

υπερευαίσθητος (έναντι του εαυτού του) αλλά σκληρόκαρδος (έναντι των άλλων),

αδιάφορος για τους άλλους αλλά εξαρτώμενος από την γνώμη των άλλων,

επιμελώς – εκκεντρικώς ενδυόμενος αλλά παραμένων ακάλυπτος,

 πολυταξιδεμένος αλλά επαρχιώτης ξιπασμένος,

 δυναμικός αλλά ευάλωτος,

άτεγκτος αλλά ευλύγιστος,

σκληρός αλλά εύθραυστος,

σνόμπ αλλά κόλακας,

αρτιμελής αλλά ανάπηρος,

κοσμικός πολύ αλλά και μόνος περισσότερο,

μάστορας της ατάκας αλλά παραγιός του διαλόγου,

εραστής της ύλης αλλά βιαστής της φύσης,

ούτε άρρεν ούτε θήλυ αλλά αρρενοθήλυ,

γυμναζόμενος αλλά ασκληραγώγητος,

πολυάσχολος αλλά πλήττων,

διά βίου εκπαιδευόμενος αλλά μονίμως απαίδευτος,

αενάως κινούμενος αλλά διαρκώς οπισθοχωρών,

εντρυφών στις δημόσιες σχέσεις αλλά ατροφών στις προσωπικές του σχέσεις,

συμπάσχων στις θλίψεις αλλά πάσχων στις χαρές (των άλλων),

πασχίζων για το κάλλος αλλά υπηρετών την ασχήμια,

αγαπών τις τιμές αλλά στερούμενος φιλοτίμου,

περί την ψυχολογίαν ασχολούμενος αλλά την ψυχήν αρνούμενος,

συνεχώς εξελισσόμενος αλλά μη προοδεύων,

σχετιζόμενος αλλά μη μοιραζόμενος,

φλεγόμενος αλλά μη λάμπων,

αγαπολογών αλλά μη αγαπών,

ξενυχτών αλλά μη αγρυπνών,

κρίνων αλλά μη διακρίνων,

εφευρίσκων αλλά μη ανακαλύπτων,

διασκεδάζων αλλά μη εορτάζων,

σπάταλος αλλ’ όχι γενναιόδωρος,

αψύς αλλ’ όχι λεβέντης,

φίλαθλος αλλ’ όχι αθλητής,

από καλό σπίτι αλλ’ όχι από καλό γένος,

πλούσιος αλλ’ όχι άρχοντας,

συλλέκτης έργων τέχνης αλλ’ όχι φίλος της τέχνης,

λάτρης της ειδίκευσης αλλ’ όχι του βάθους,

κυνηγός των επάθλων αλλ’ όχι των άθλων,

σοφιζόμενος αλλ’ όχι σοφός,

εμμονικώς καλλωπιζόμενος αλλ’ όχι ωραίος,

ισορροπιστής αλλ’ όχι ισορροπημένος,

έχων έγνοια να είναι υγιής αλλ’ όχι ακέραιος,

επιζητών την ελευθερία αλλ’ όχι την λύτρωση,

έχων έπαρση αλλ’ όχι υπερηφάνεια,

σκεπτόμενος το κόστος αλλ’ όχι την τιμήν,

έχων στόχους αλλ’ όχι ιδανικά,

έχων γνώμη αλλ’ όχι γνώση,

κηρύσσων αλλ’ όχι πράττων,

κερδίζων αλλ’ όχι νικών,

μιμούμενος αλλ’ όχι εμπνεόμενος,

μαχόμενος αλλ’ όχι αγωνιζόμενος,

ελλιποβαρής μα βυθιζόμενος,

ελισσόμενος μα μηδέποτε απεμπλεκόμενος,

εμπαθής μα στερούμενος πάθους,

χορτασμένος μα ποτέ διψασμένος,

ελεύθερος επιλογών αλλά δούλος των παθών,

οπαδός του ορθού λόγου αλλά αρνητής του Αιωνίου Λόγου και Θεού, δεχόμενος το παράλογο της τυχαιότητος: το έσχατο αυτό σημείο και το αίτιο των λοιπών…

*Ο Βασίλειος Χρ. Μπούτος είναι Συμβολαιογράφος Πειραιώς, Μ.Δ. Εμπορικού Δικαίου

το βρηκα:αντιφωνο

Είναι επικίνδυνα τα κινούμενα σχέδια;

Σύμφωνα με νέα έρευνα που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό «Pediatrics».

οι γρήγορες εναλλαγές εικόνων επιβαρύνουν τους εγκεφάλους των παιδιών, ενώ τα  κινούμενα σχέδια επηρεάζουν την ικανότητα συγκέντρωσης και επίλυσης απλών ασκήσεων των νήπιων και επηρεάζουν αρνητικά και τη βραχυπρόθεσμη μνήμη τους. Σύμφωνα με την Dr Angeline Lillard του Πανεπιστημίου Virginia των ΗΠΑ και υπεύθυνη της έρευνας, τα τετράχρονα που παρακολουθούν κινούμενα σχέδια, όπου οι εναλλαγές των εικόνων γίνονται πολύ γρήγορα, αποδίδουνν χειρότερα σε διάφορα τεστ συγκριτικά με αυτά που δεν παρακολουθούν. Όπως υποστηρίζει η Lillard, η παρακολούθηση κινουμένων σχεδίων επιβαρύνει τους εγκεφάλους των μικρών παιδιών, ειδικά το τμήμα εκείνο που «ελέγχει» τη συμπεριφορά και τη θέσπιση στόχων, τη μνήμη καθώς επίσης και την ικανοποίηση που αισθάνονται. Η Dr Angeline Lillard δήλωσε ότι παρόλο που η δική της μελέτη έδειξε ότι τα παιδιά απέδιδαν χειρότερα αμέσως μετά την προβολή και παρακολούθηση κινουμένων σχεδίων, τα ευρήματά της υποστηρίζουν άλλες μελέτες που έχουν αποδείξει ότι υπάρχουν και μακροπρόθεσμες συνέπειες. «Τα αποτελέσματά μας είναι συνεπή με άλλες έρευνες που δείχνουν ότι υπάρχουν μακροπρόθεσμες αρνητικές συσχετίσεις μεταξύ της τηλεοπτικής ψυχαγωγίας και της προσοχής που επιδεικνύουν τα μικρά παιδιά» εξήγησε η ίδια. «Δεδομένης της δημοτικότητας ορισμένων τηλεοπτικών προγραμμάτων σε αυτές τις ηλικίες, είναι σημαντικό οι γονείς να είναι ενήμεροι ότι ενδέχεται να επηρεαστεί η ικανότητα των παιδιών τους και η εκτελεστική τους λειτουργία, τουλάχιστον για το χρονικό διάστημα αμέσως μετά την παρακολούθησή τους» Στην έρευνα συμμετείχαν  παιδιά ηλικίας 4 ετών, τα οποία χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες:  Η πρώτη ομάδα παρακολούθησε εννιά λεπτά από το δημοφιλές αμερικανικό καρτούν «Μπομπ ο Σφουγγαράκης», στο οποίο οι εικόνες αλλάζουν κατά μέσο όρο κάθε 11 δευτερόλεπτα.

Η δεύτερη ομάδα παρακολούθησε ένα επιμορφωτικό βίντεο κινουμένων σχεδίων ίδιας διάρκειας, με τις εναλλαγές των εικόνων να γίνονται κάθε 34 δευτερόλεπτα, ενώ στην τρίτη ομάδα δόθηκαν μπογιές και χαρτιά και τους ζητήθηκε να ζωγραφίσουν.

 Στη συνέχεια τα παιδιά κλήθηκαν να συμπληρώσουν κάποια τεστ.

Η πρώτη ομάδα κλήθηκε να λύσει ένα «πρόβλημα» στο οποίο έπρεπε να βρουν με ποιο τρόπο θα μεταφέρουν μια στοίβα δίσκων διαφόρων μεγεθών από ένα πάσαλο σε έναν άλλο, μέσω ενός τρίτου, χωρίς όμως να μπορούν να τοποθετήσουν τους μεγαλύτερους δίσκους πάνω από τους μικρότερους.

Η δεύτερη ομάδα έπρεπε κάθε φορά που τους έλεγαν να αγγίξουν τα πόδια τους να αγγίζουν το κεφάλι τους και αντίστροφα. Στη συνέχεια τους έδειξαν δύο δίσκους, ο ένας εκ των οποίων είχε επάνω δύο γλυκά και ο άλλος δέκα και τους είπαν ότι αν περίμεναν να επιστρέψει ο ενήλικας που έκανε το τεστ θα μπορούσαν να πάρουν και τα δέκα γλυκά, διαφορετικά μπορούσαν να χτυπήσουν ένα κουδούνι οποιαδήποτε στιγμή και τότε θα μπορούσαν να πάρουν τα δύο γλυκά. Τέλος, τους δόθηκαν λίστες με αριθμούς και τους ζητήθηκε να τους επαναλάβουν αντίστροφα.

Η ομάδα των παιδιών που παρακολούθησε τον «Μπομπ Σφουγγαράκη» απέδωσαν τα μισά συγκριτικά με αυτά της δεύτερης ομάδας που παρακολούθησαν το επιμορφωτικό κινούμενο σχέδιο, τα οποία με τη σειρά τους απέδωσαν επίσης τα μισά σε σχέση με αυτά που δεν παρακολούθησαν κινούμενα σχέδια και απλά ζωγράφισαν.

Πηγή:www.imommy.gr

Θεολογία της πράξης

          Πτυχιούχος της Σχολής Αδελφών Νοσοκόμων του «Ευαγγελισμού», επί σειρά ετών προϊσταμένη, σε διάφορα νοσοκομεία, με πολυετή πείρα μετατίθεται στο ΙΚΑ, όπου εκτελούσε χρέη προϊσταμένης, «πρακτική» όμως Αδελφή.

          Ο Διευθυντής, αφού καλωσόρισε την σπουδασμένη Αδελφή, της ανακοίνωσε την απόφασή του να την ορίσει ως προϊσταμένη, γιατί ως πτυχιούχος δεν επιτρεπόταν να έχει προϊσταμένη μια «πρακτική». Αλλά και η «πρακτική» δεν αντέδρασε, γιατί γνώριζε ότι «έτσι γινόταν πάντα».

          Πάντα, αλλά όχι τώρα, γιατί η πτυχιούχος Αδελφή, έβαλε πάνω από τους κανονισμούς, πάνω από το «πάντα έτσι γίνεται» και πάνω από το προσωπικό της εγώ, το πώς δεν θα προκαλέσει στενοχώρια στην ηλικιωμένη συνάδελφο της. Έτσι χωρίς αμφιταλαντεύσεις απευθύνεται στον Διευθυντή της:

          -Κύριε Διευθυντά σας παρακαλώ, στη θέση της προϊσταμένης να παραμείνει η Αδελφή…

          -Μα, εκείνη είναι πρακτική, ενώ εσείς είσθε πτυχιούχος!

          -Αυτό που έχει αξία κ. Διευθυντά είναι να μην  στενοχωρήσουμε, αλλά να δώσουμε χαρά στην Αδελφή. Εξ άλλου, έχει μεγάλη πείρα. Εγώ θα είμαι πλάι της.

          Έτσι και έγινε. Η Αδελφή παρέμεινε προϊσταμένη και η άλλη Αδελφή αρκέστηκε στο να είναι απλή Αδελφή, όπως απλή και λιτή ήταν και η ζωή της στο πλευρό του συζύγου της.

          Η συνέχεια. Η στάση ζωής της νέας Αδελφής γίνεται οδοδείκτης για την «πρακτική» Αδελφή. Από άθεη που ήταν, όπως η ίδια είχε πει, γίνεται μέλος του Σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας, όχι με λόγια, αλλά με έργα έμπρακτης αγάπης. Μια αγάπης που σέβεται το ανθρώπινο πρόσωπο, που υπηρετεί την αλήθεια και αποφεύγει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο .

          Το παράδειγμα της Αδελφής αυτής ας γίνει σε όλους μας  μάθημα ζωής και θεολογίας της πράξης.  

«ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ»,  φ. 965 

S.O.S ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ! ΤΟ ΙΣΛΑΜ ΠΡΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ!

Την παρακάτω επιστολή μας έστειλε, ομάδα φοιτητών της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. και σχετίζεται με την ίδρυση του τμήματος ισλαμικών σπουδών μέσα στη Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ.. Έχουμε αναφερθεί άπειρες φορές στο θέμα μέσα από το pentapostamga.gr, όμως είναι πολύ παρήγορο και ενθαρρυντικό να ακούς τους ίδιους τους φοιτητές. Ίσως είναι αυτοί που θα έπρεπε να έχουν τον πρώτο λόγο και όμως δεν έχουν ερωτηθεί από κανέναν και καμία επίσημη αρχή.

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Προς τον αξιότιμο Υπουργό Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων κ. Νίκο Φίλη και την αξιότιμο αναπληρώτρια Υπουργό Παιδείας κ. Σία Αναγνωστοπούλου.

Με αφορμή την απόφαση για λειτουργία «Εισαγωγικής Κατεύθυνσης Μουσουλμανικών Σπουδών» στην Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ.

Μετά το ατόπημα της Ελληνικής κυβέρνησης να νομιμοποιήσει και να θεσμοθετήσει σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ ομοφυλοφίλων που ουσιαστικά πλήττει οτιδήποτε ωραίο στις ανθρώπινες σχέσεις και επαφές, πολτοποιεί το ιερό θεσμό-μυστήριο του Γάμου με σύμφωνα και πολιτικές τελετές, διαβρώνει την οικογένεια και εξυπηρετεί τον πολιτικό ολοκληρωτισμό, συντελείται ένα δεύτερο ολίσθημα, αυτήν την φορά στην τριτοβάθμια εκπαίδευση της χώρας μας: Η εισαγωγή ισλαμικών σπουδών στην Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ.

Είμαστε φοιτητές της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. Δεν εκπροσωπούμε την ολότητα των φοιτητών της Σχολής αλλά πιστεύουμε πως εκφράζουμε την άποψη πολλών συμφοιτητών μας. Ως μέλη της ακαδημαϊκής θεολογικής κοινότητας της Θεσσαλονίκης και πολίτες αυτής της χώρας έχουμε το υπέρτατο χρέος και δικαίωμα να εκφράσουμε την άποψή μας επί της υπουργικής αυτής απόφασης καθώς μας αφορά άμεσα αλλά και την ανησυχία μας. Ανησυχούμε αν αυτό το εγχείρημα αποδώσει καρπούς μέσα στην Θεολογική Σχολή. Ανησυχούμε με το όλο και διογκούμενο μεταναστευτικό ρεύμα, η συντριπτική πλειοψηφία του οποίου είναι μουσουλμανικού θρησκεύματος. Ανησυχούμε πως θα συνυπάρξουν Ορθόδοξη Θεολογία και Ισλάμ και εκφράζουμε τους φόβους μας, όπως τους επεσήμανε και ο Παναγιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ.κ. Άνθιμος, για βίαια επεισόδια μεταξύ φοιτητών.

Μπροστά σ΄ αυτήν την χαώδη κατάσταση αποφασίσατε την λειτουργία τετραετούς προγράμματος Ισλαμικών Σπουδών το οποίο μάλιστα θα λειτουργήσει από το προσεχές ακαδημαϊκό έτος 2016-17 εντός της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ.! Ως φοιτητές της Θεολογικής Σχολής απαιτούμε την άμεση αναστολή, απόσυρση ή ακύρωση της λειτουργίας της «Εισαγωγικής Κατεύθυνσης Μουσουλμανικών Σπουδών» εντός της Θεολογικής Σχολής και αντιπροτείνουμε την δημιουργία Τμήματος Ισλαμικών Σπουδών στην Φιλοσοφική Σχολή του Α.Π.Θ. το οποίο δεν θα συστεγάζεται στην Πανεπιστημιούπολη του Α.Π.Θ., θα διατηρήσει τον προβλεπόμενο μικρό αριθμό των εισακτέων και την προβλεπόμενη δομή του όσον αφορά τους καθηγητές οι οποίοι θα προέρχονται από τα Τμήματα Θεολογίας, Πολιτικών Επιστημών, Ιστορίας, Φιλολογίας, Νομικής, Αρχιτεκτονικής και την διδασκαλία. Προβλέπεται επίσης ότι θα προκηρυχθούν πέντε θέσεις διδασκόντων (από που θα βρεθούν τα χρήματα σε μία τέτοια εποχή περικοπών· ελπίζουμε όχι από την Τουρκία και το Σουλτανάτο του Ομάν όπως είχαν εξαγγείλει οι ίδιες ότι προτίθενται), οι οποίοι θα διδάξουν Μουσουλμανική Θεολογία, δηλαδή Κοράνι και Αραβική γλώσσα.

Η Ελλάδα έχει μία γηγενή μουσουλμανική μειονότητα εκ της οποίας όσα μέλη της θέλουν να διδαχθούν την Ισλαμική Θεολογία αναγκάζονται, και μάλιστα με χρηματοδότηση του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής, να καταφεύγουν στην Αραβία, Τουρκία ή σ΄ άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής. Προκειμένου να αποτρέψουμε τον φανατισμό που καλλιεργείται σ΄ αυτές τις χώρες, είναι πιο σωστό να δημιουργηθεί Τμήμα Ισλαμικών Σπουδών στην Ελλάδα όπου μαθήματα, σπουδές, καθηγητές, εκπαιδευτικό περιεχόμενο θα υπόκεινται και θα προβλέπονται από το Υπουργείο Παιδείας. Επίσης, πρέπει να παράσχετε τις κατάλληλες εγγυήσεις και τις απαραίτητες προϋποθέσεις και ασφάλειες ώστε το Τμήμα αυτό να μην εξελιχθεί σε χώρο φανατισμού, μωαμεθανικής προπαγάνδας, εξισλαμισμού και προστασίας, ή ακόμη και εκκόλαψης Τζιχαντιστών! Τουναντίον να εξελιχθεί σε περιβάλλον αποδοχής της ετερότητας, καλλιέργειας της διαφορετικότητας και σεβασμού και υιοθέτησης των αξιών ζωής του τόπου μας.

Είναι αδύνατη η συνύπαρξη Ισλαμικής και Ορθόδοξης Θεολογίας. Νομικώς αβάσιμη καθώς η υπ΄ αριθμόν 194/1987 απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας ορίζει ρητά και ξεκάθαρα: «όσα διδάσκονται στο Θεολογικό Τμήμα αποτελούν κυρίως δόγματα της Ορθοδόξου Εκκλησίας». Επιστημονικώς και παιδαγωγικώς απαράδεκτο διότι οι Θεολογικές Σχολές έχουν συγκεκριμένη κατεύθυνση Σπουδών και διότι δεν υπάρχει καμία επιστημολογική και θεολογική συνάφεια με το Ισλάμ. Οντολογικώς θα οδηγήσει σε όξυνση πνευμάτων και έξαρση φανατισμού με αποτέλεσμα όχι μόνο το όλο εγχείρημα παταγωδώς να αποτύχει αλλά και να εκτυλίσσονται-μη γένοιτο-ακραία περιστατικά βίας. Θεολογικώς ανεπίτρεπτο καθώς η Ισλαμική Θεολογία είναι εντελώς αντίθετη από την Ορθόδοξη Θεολογία με πρώτη και ουσιώδη διαφορά ότι δεν αποδέχεται το τρισυπόστατο του Θεού (Κοράνι 5:73). Το Κοράνι, το ιερό βιβλίο των Μουσουλμάνων, αρνείται τον Ιησού Χριστό ως Υιό του Θεού και Θεό (37:152,153) αλλά τον θεωρεί ως ένα απλό προφήτη και «γιο της Μαριάμ» (5:17). Υποβαθμίζει την γυναίκα σε αντικείμενο, αποστρέφεται την ετερότητα και την διαφορετικότητα όταν απαγορεύει την σύναψη φιλίας με μη Μουσουλμάνους (3:28), προτρέπει και ευλογεί υπό συγκεκριμένες περιστάσεις την βία και την αφαίρεση ζωής (2:191, 5:53, 8:12, 8:17, 8:39). Στην Ορθόδοξη Θεολογία δεν νοείται η οποιαδήποτε απαξιωτική συμπεριφορά απέναντι στο ανθρώπινο πρόσωπο, πολύ περισσότερο η αφαίρεση ζωής! Η ανθρωπολογία και οι διαπροσωπικές σχέσεις (κοινωνικές, οικογενειακές, φιλικές, διαθρησκειακές) στο Ισλάμ είναι τελείως διαφορετικές!

Αξιότιμοι κύριοι Υπουργοί, υπηρετείτε το Α και το Ω ενός Έθνους: Την Παιδεία! Υποχρεούστε να την διαφυλάξετε και να κάνετε τα αδύνατα δυνατά για να καλλιεργηθεί σε κάθε πολίτη, ιδίως στους νέους! Αν ενδιαφέρεστε για την Παιδεία και επιδιώκετε το διάλογο και ονειρεύεστε μία καλύτερη, πιο ποιοτική Παιδεία όπως εξαγγέλετε, ακούστε μας! Δεν διακατεχόμαστε από κανέναν φονταμενταλισμό, ούτε ανήκουμε σε καμία παραθρησκευτική οργάνωση. Το μέλλον διαγράφετε δυσοίωνο. Μην το κάνετε με εξαγγελίες, άστοχες δηλώσεις και κυρίως μέτρα σας ακόμη δυσκολότερο. Στο χέρι σας είναι!

Θεσσαλονίκη, Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου 2016

Ομάδα φοιτητών Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΙΕΡΑΤΙΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ Αρχιμανδρίτης Συμεών Κραγιόπουλος

Εδώ και λίγες μέρες ένας εκλεκτός εργάτης της Εκκλησίας μας μετέστη από γης προς ουρανό, στο ουράνιο θυσιαστήριο. Πρόκειται για τον Αρχιμανδρίτη π. Συμεών Κραγιόπουλο, κληρικό της Ι. Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης.

 Τον π. Συμεών τον είχαμε γνωρίσει από τα φοιτητικά μας χρόνια στη συμπρωτεύουσα, ως εξαιρετικό κληρικό, θαυμάσιο ομιλητή, άριστο διακριτικό πνευματικό με ένα ευρύ κύκλο πνευματικών παιδιών και με μεγάλη πνευματική εμβέλεια όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη, αλλά και εκτός.

Πολύ επιτυχημένα αναφέρεται στην ιερατική του φυσιογνωμία ο Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος στην «Εκκλησιαστική Παρέμβαση» τ. 231.

 Αναφέρουμε ένα μικρό απόσπασμα από την αναφορά του σ’ αυτόν.

   «Ο π. Συμεών ομοίαζε με εργατική μέλισσα, που περιόδευε όλο τον κόσμο και κυρίως τις Ορθόδοξες Εκκλησίες, για να αποκομίζει το νέκταρ, δηλ. να συγκεντρώνει από τους χριστιανούς κάθε φυλής και έθνους, ό, τι νόμιζε ως καλό και να το μεταφέρει στα πνευματικά του παιδιά. Σε μια τέτοια αποδημία του τον  συνάντησα στο Έσσεξ της Αγγλίας, όπου ήλθε να γνωρίσει τον Γέροντα Σωφρόνιο και να λάβει την ευλογία του…

Ζούσε μοναχικά στον κόσμο, αγαπούσε  τον μοναχισμό, ήταν εκφραστής ενός, θα έλεγα, «αστικού ησυχασμού»» και σε αυτό οφείλονται τα δύο Μοναστήρια που ίδρυσε, όπου μονάζουν δικά του πνευματικά παιδιά, που ασκούνται στην  μοναχική πολιτεία με γνήσιο ορθόδοξο μοναχικό πνεύμα, με ορθόδοξο φρόνημα και εκκλησιαστική συνείδηση.

 Ο π. Συμεών διακρινόταν για την ευγένεια του χαρακτήρος του, την ψυχική του ηρεμία, την πνευματική του ισορροπία, την γλυκύτητα της συμπεριφοράς του, την συνεχή εργατικότητά του, την πατερική σύνεση και σοφία, το μειλίχιο του λόγου του, την αγάπη του στον Θεό και τους ανθρώπους, τον σεβασμό στο εκκλησιαστικό πολίτευμα, την υπακοή στους επισκόπους, την πληρότητα της ζωής του, την θυσιαστικότητα της αγάπης του, το φιλακόλουθό του και πολλά άλλα.

Ήταν ένας κληρικός άξιος της αποστολής του, που έλάμπρυνε την Εκκλησία του Χριστού και κατά λόγο δικαιοσύνης θα λαμπρύνει και την ουράνια Εκκλησία. Τέτοιοι κληρικοί σαν τον π. Συμεών Κραγιόπουλο τιμούν το τίμιο ράσο, δοξάζουν τον Θεό, επαινούν την Εκκλησία…

Αιωνία η μνήμη αυτού του λαμπρού κληρικού της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας».

Ο αείμνηστος π. Συμεών μας άφησε ως παρακαταθήκη το ύψος της ιεροσύνης, την οποία άσκησε με ακρίβεια και ακεραιότητα, την εικόνα του σοφού και αγίου πνευματικού πατέρα, όπου στο επιτραχήλιό  του έβρισκαν ανακούφιση χιλιάδες πονεμένοι αναζητητές της αλήθειας και της αληθινής ζωής.

Ήταν μια εξαιρετική εκκλησιαστική φυσιογνωμία που μπορεί να γίνει οδηγητικό φως στους κληρικούς κάθε εποχής, γιατί η πνευματική του προσφορά έχει διαχρονική εμβέλεια και αξία.

          

Αιωνία του η μνήμη.

O Αϊνστάιν μιλά με τον Θεό

Μία εξόχως ενδιαφέρουσα ομιλία έγινε την Τρίτη 25 Αυγούστου 2015 στο κεντρικό αμφιθέατρο του Πολυτεχνείου Κρήτης (Κτήριο Επιστημών 141.Π.98) από τον παγκοσμίου φήμης Καθηγητή Thomas Naumann, από το ερευνητικό κέντρο DESY της Γερμανίας, με τίτλο: “O διάλογος του Αϊνστάιν με τον Θεό”. Ο ομιλητής επεσήμανε ότι ο Αϊνστάιν ήταν γοητευμένος από το γεγονός ότι ο κόσμος είναι κατανοητός μέσα από την απλότητα και την αρμονία των νόμων της Φύσης. Αυτή η βαθιά πεποίθησή του ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για την όλη δομή της σκέψης του. O Αϊνστάιν έψαξε σε βάθος εάν ο Θεός θα είχε μια διαφορετική επιλογή για τη δημιουργία και εάν θα μπορούσε να έχει κάνει τον κόσμο διαφορετικά. Σήμερα, αυτή η ερώτηση μάς οδηγεί σε μία νέα συζήτηση γύρω από το σύμπαν και το φιλόδοξο στόχο της επιστήμης για το «ξεκλείδωμα» του 95% του αόρατου και σκοτεινού σύμπαντος, το οποίο παραμένει ακόμη άγνωστο βιβλίο για τους επιστήμονες και, κατά συνέπεια, η ανάδυση μιας «Νέας Φυσικής», που θα αλλάξει δραματικά τις γνώσεις της ανθρωπότητας για τον κόσμο. Η συγκεκριμένη προσέγγιση του Αϊνστάιν σε βαθύτερα ερωτήματα της επιστήμης συνεχίζει να είναι πολύ παραγωγική σήμερα με τη συνεχή αναζήτηση για μία ενοποιό θεωρία όλων των δυνάμεων και τις επιπλέον διαστάσεις του χώρου και του τόπου. Η συζήτηση που ακολούθησε υπήρξε ουσιαστική και ελπιδοφόρα για το μέλλον. Η ίδια προβληματική θα συνεχισθεί τo Σάββατο 29 Αυγούστου στις 18:30 στην Ορθόδοξο Ακαδημία Κρήτης (ΟΑΚ) όπου θα γίνουν ομιλίες, με θέμα: “Πνευματικότητα, Επιστήμη και Φως ”, γιορτάζοντας τα 100 χρόνια της θεωρίας της Γενικής Σχετικότητας, στα πλαίσια του Έτους Φωτός, όπως έχει οριστεί το 2015 από τον ΟΗΕ.

Βασικοί ομιλητές θα είναι ο Ομότιμος Καθηγητής Γεώργιος Γούναρης του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ο Καθηγητής Εμμανουήλ Τσεσμελής, του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και Ερευνητή του CERN, η Δρ Walaa Eshraim, Ερευνήτρια του Πανεπιστημίου της Φρανκφούρτης και ο Δρ Κων. Ζορμπάς, Γενικός Διευθυντής της ΟΑΚ.

Όλα τα παραπάνω γίνονται στα πλαίσια του Διεθνούς Συνεδρίου για νέους ορίζοντες στη Φυσική ( ICNFP2015), το οποίο συνδιοργανώνεται από το Πανεπιστήμιο του Oslo της Νορβηγίας, το Πανεπιστήμιο του Nantes της Γαλλίας, το Ερευνητικό Κέντρο Gesellschaft für Schwerionenfirschung, Dramstad της Γερμανίας, με τη συμμετοχή του σημαντικού Ερευνητικού Κέντρου CERN της Ελβετίας και την ΟΑΚ.

Συγχαρητήρια στο Πολυτεχνείο Κρήτης και σε όσους διοργάνωσαν την εκδήλωση δίδοντας ουσιαστικό νόημα στο διάλογο μεταξύ επιστήμης και τοπικής κοινωνίας.

romfea.gr

Προσπαθούν να παρακάμψουν αποφάσεις της Δικαιοσύνης μέσω Ανεξάρτητων Αρχών για το ζήτημα των απαλλαγών από τα Θρησκευτικά

ΑΝΑΒΕΙ «ΠΡΑΣΙΝΟ ΦΩΣ» Η ΑΡΧΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ

Απαλλαγή από τα Θρησκευτικά χωρίς «προαπαιτούμενα»

«Πράσινο φως» για να γίνει ευκολότερη η απαλλαγή των μαθητών από το μάθημα των Θρησκευτικών στα σχολεία, χωρίς να παραβιάζονται τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα τους και οι θρησκευτικές πεποιθήσεις (των ιδίων ή των γονέων τους), είναι έτοιμη να ανάψει η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων (ΑΠΠΔ).

Οι λόγοι συνείδησης και η... κατάχρηση

Σε διδακτικό επίπεδο, από διάφορους κύκλους υποστηριζόταν ότι γίνεται κατάχρηση της δυνατότητας απαλλαγής από το μάθημα, γιατί δεν σχετίζεται με συνειδησιακούς λόγους, αλλά επειδή στόχος των παιδιών και των γονέων τους είναι να έχουν ένα μάθημα λιγότερο για διάβασμα, ώστε να επικεντρώνονται σε εκείνα που τους ενδιαφέρουν άμεσα. Μετά από απόφαση που εξέδωσε η Ανεξάρτητη Αρχή, «τρίζει» η πρόσφατη εγκύκλιος που έβγαλε το υπουργείο Παιδείας στις 23 Ιανουαρίου (δύο ημέρες πριν από τις εκλογές) σχετικά με τις προϋποθέσεις για την απαλλαγή από τα Θρησκευτικά, ενώ παράλληλα τίθεται ζήτημα νομιμότητας και για τις προγενέστερες σχετικές εγκυκλίους των προηγούμενων ετών, καθώς οδηγούσαν σε παραβίαση ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων. Στην πράξη, ανοίγει ο δρόμος για να ανατραπούν ως μη νόμιμες διάφορες εγκύκλιοι του υπουργείου Παιδείας, που έθεσαν κατά καιρούς ως προϋπόθεση για να απαλλαγεί ένας μαθητής είτε να αποκαλύπτει το θρήσκευμά του είτε να δηλώνει ρητά ότι δεν είναι χριστιανός ορθόδοξος, δίνοντας παράλληλα και δικαίωμα ελέγχου της τεκμηρίωσης των λόγων απαλλαγής (άρα του θρησκεύματος). Αντίθετα, η Αρχή επισημαίνει ότι οι γονείς (ή κηδεμόνες) που επιθυμούν τα παιδιά τους να απαλλαγούν από τα Θρησκευτικά (ή οι ίδιοι οι μαθητές εφόσον είναι ενήλικοι) «πρέπει να μπορούν να ασκούν το δικαίωμά τους αυτό, κατ' επίκληση των πεποιθήσεών τους και χωρίς να προβαίνουν σε καμία περαιτέρω διευκρίνιση αν είναι άθρησκοι, ετερόδοξοι ή ετερόθρησκοι». Παράλληλα η ΑΠΠΔ θέτει και ένα δεύτερο ζήτημα νομιμότητας όλων των επίμαχων εγκυκλίων, καθώς δεν φαίνεται να στηρίζονται σε κάποια συγκεκριμένη εξουσιοδότηση νόμου, ενώ ταυτόχρονα δεν έχουν δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, μολονότι προβλέπουν κανόνες δικαίου (με συνέπεια, κατά νομικούς κύκλους, να μπορούν να θεωρηθούν ανυπόστατες και ανεφάρμοστες). Εν όψει όλων αυτών των διαπιστώσεων, η ΑΠΠΔ αποφάσισε να παραπέμψει στην ολομέλειά της το ζήτημα της απαλλαγής από το μάθημα των Θρησκευτικών ως «μείζονος σημασίας», προκειμένου να εκδώσει απόφαση «μπούσουλα», ώστε να προσδιοριστούν μια και καλή οι προϋποθέσεις γύρω από το ακανθώδες αυτό ζήτημα, που έχει προκαλέσει αρκετές αντιπαραθέσεις και διαφωνίες στη σχολική κοινότητα αλλά και παρεμβάσεις εκκλησιαστικών, διδακτικών και άλλων κοινωνικών φορέων και παραγόντων.

Καταγγελίες γονέων

Το θέμα έφθασε στην ΑΠΠΔ, ύστερα από καταγγελίες γονέων για παράνομη και αυθαίρετη άρνηση των αρμοδίων σχολικών οργάνων να εγκρίνουν το αίτημα μαθητών για απαλλαγή από τα Θρησκευτικά, αλλά και κατόπιν προσφυγής που έχει υποβάλει για το ίδιο ζήτημα η Ενωση Αθέων προσβάλλοντας την τελευταία εγκύκλιο, όπως και προγενέστερες ως αντισυνταγματική και παράνομη. Κι αυτό γιατί αξιώνει την αποκάλυψη ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων (όπως είναι η αρνητική δήλωση θρησκεύματος) ως όρο για να χορηγηθεί η απαλλαγή. Σε σχετικές αναφορές γονέων, αλλά και της Ενωσης, καταγγέλλονται επίσης διάφορα γραφειοκρατικά προσκόμματα και περιορισμοί του δικαιώματος προς απαλλαγή, κραυγαλέες αυθαιρεσίες των αρμοδίων, συντεχνιακά συμφέροντα των θεολόγων, καταταλαιπώρηση γονέων και μαθητών, που είδαν να ολοκληρώνεται η σχολική χρονιά τους, χωρίς να έχουν θετική ή τελική απάντηση στο αίτημά τους. Σε παλαιότερες εγκυκλίους του υπουργείου Παιδείας είχε τεθεί ως προϋπόθεση απαλλαγής η υποχρεωτική δήλωση του θρησκεύματος που πρεσβεύει έκαστος (γονέας ή μαθητής). Το γεγονός αυτό είχε προκαλέσει την παρέμβαση της ΑΠΠΔ αλλά και του Συνηγόρου του Πολίτη (ΣτΠ), που έθεσαν ζητήματα θρησκευτικής ελευθερίας και προσωπικών δεδομένων. Η συμμόρφωση προς τις παρεμβάσεις και οδηγίες τους έγινε για ένα μικρό μόνο διάστημα και τα συνταγματικά ζητήματα παρέμειναν «ανοικτά» και μετά την αλλαγή των προϋποθέσεων περί απαλλαγής, παρόλο που και η νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) επέκρινε τις προϋποθέσεις που οδηγούσαν σε άμεση ή έμμεση αποκάλυψη θρησκευτικών πεποιθήσεων.

Στη βασική υπόθεση που απασχόλησε την ΑΠΠΔ, δύο γονείς ζήτησαν τον περασμένο Σεπτέμβριο να απαλλαγεί από τα Θρησκευτικά ο γιος τους, μαθητής της Α' τάξης Λυκείου, για λόγους θρησκευτικής συνείδησης. Ο αρμόδιος διευθυντής του Γενικού Λυκείου (ΓΕΛ) της περιφέρειας Β' Αθηνών απέρριψε το αίτημα, αρχικά προφορικά και ύστερα από μερικές εβδομάδες και εγγράφως, επικαλούμενος την εγκύκλιο του υπουργείου Παιδείας. Η μητέρα προσέφυγε στη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, που ακύρωσε την απάντηση του διευθυντή λόγω έλλειψης αιτιολογίας, ξαναστέλνοντάς του την υπόθεση για νέα νόμιμη κρίση. Εκείνος επέμεινε στην απορριπτική του θέση, επικαλούμενος ότι στο απολυτήριο του γυμνασίου αναγραφόταν ως θρήσκευμα του μαθητή «Χριστιανός Ορθόδοξος» (σημειώνεται ότι η ΑΠΠΔ από το 2002 έχει κρίνει παράνομη την αναγραφή του θρησκεύματος στους απολυτήριους τίτλους, γιατί δεν έχει καμία σχέση με την επίδοση και διαγωγή του μαθητή η αποκάλυψη των θρησκευτικών του πεποιθήσεων). Ακολούθησε νέα ιεραρχική προσφυγή της μητέρας, που έγινε εν μέρει δεκτή, γιατί ο διευθυντής έλαβε υπόψη του την αναφορά στο απολυτήριο γυμνασίου ότι ο μαθητής είναι χριστιανός ορθόδοξος, παρά την αντίθετη νεότερη δήλωση των γονέων του. Ωστόσο, για να δοθεί η απαλλαγή από τα Θρησκευτικά, ζητήθηκε από τη μητέρα να υποβάλει ρητή αναφορά ότι ο γιος της δεν είναι ορθόδοξος χριστιανός, όπως ζητά και η νέα εγκύκλιος. Η μητέρα προσέφυγε στην ΑΠΠΔ καταγγέλλοντας ότι η Διεύθυνση του σχολείου ζητά παρανόμως τη συλλογή ενός ευαίσθητου προσωπικού δεδομένου και επιδιώκοντας να ληφθούν όλες οι ενδεδειγμένες ενέργειες για την αποκατάσταση της νομιμότητας.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΥΛΩΝΙΤΗΣ

 ΕΘΝΟΣ , 2/08/2015

Το βαθύτερο πρόβλημα της διαιρέσεως του χριστιανικού κόσμου

 

        Το πρόβλημα της διαιρέσεως του χριστιανικού κόσμου είναι περισσότερο πολύπλοκο απ’ όσο εμείς οι ορθόδοξοι θα θέλαμε να παραδεχτούμε κι αφορά σε όλα τα μέρη, στο βαθμό που το καθένα απ’ αυτά έχει απομακρυνθεί από το μέτρο της υπαρκτικής αλήθειας και ενότητας της Εκκλησίας. Ο σύγχρονος άνθρωπος αδιαφορεί ή αδυνατεί να ανασηκώσει τη ζωή του πάνω από την ευτέλεια και την περατότητα των όρων της Φύσεως και να την νοηματοδοτήσει με έναν υπερφυή τρόπο, τον τρόπο της αιωνιότητας. Αδιαφορεί ή αδυνατεί να διακρίνει ακέραια την αλήθεια της συστατικής του αρχής και του απώτερου σκοπού του και γι’ αυτό συχνά πέφτει σε μία πλάνη ως προς τον τρόπο που θα τα αναζητήσει. Ο πολιτισμός του σύγχρονου δυτικού κόσμου που έχει χτιστεί, με τη δομή της νεωτερικότητας και των εξελικτικών της μορφών, ενσαρκώνει με συνέπεια αυτόν τον κατακερματισμό της πεσμένης φύσης μας. Και μπορεί η δυτική νοο-τροπία να γέννησε και να καλλιέργησε τη συγκεκριμένη παράδοση στον αντίποδα της εκκλησιαστικής εμπειρίας, όμως οι λαοί της ανατολής έσπευσαν και σπεύδουν με απαράμιλλο ζήλο να την οικειοποιηθούν.

          Πρόκειται για μία γενικότερη στάση που αποτελεί συνέπεια της βαθύτατης αλλοτρίωσης της ζωής, της σκέψης και του ψυχισμού που επέφερε η θρησκευτική νοησιαρχία, ο δυτικός σχολαστικισμός. Ο όρος δεν έχει καμία πρόθεση να δαιμονοποιήσει τη Δύση, ή να χαρακτηρίσει αρνητικά μία ιστορία αιώνων. Αλλά περιγράφει έναν τρόπο νοηματοδότησης της ζωής που διείσδυσε σε κάθε πτυχή του ανθρώπινου βίου και διαμόρφωσε το σύγχρονο ανθρωπολογικό μοντέλο. Ερμήνευσε τον κόσμο και τη ζωή με τα κριτήρια και τις προϋποθέσεις του ανθρώπου της πτώσης: τον ατομοκεντρισμό, την ιδεολογικοποίηση, την αστυνόμευση της σωτηρίας. Αυτή η διαπίστωση δεν κρίνει βέβαια συλλήβδην την πνευματικότητα και το βίωμα μεμονωμένων ανθρώπων που ανατράφηκαν στο περιβάλλον του δυτικού πολιτισμού. Εξ άλλου, και η ορθόδοξη παιδεία της Ανατολής ουδέποτε αποτέλεσε από μόνη της εγγύηση εκκλησιαστικού βιώματος. Οφείλουμε ωστόσο να διακρίνουμε, στο μέτρο του δυνατού, το ευαγγέλιο της αλήθειας από την θεσμοποιημένη αλλοτρίωση του. Κι αν ο δυτικός τρόπος νοηματοδότησης συνδέεται εδώ με την έννοια της αλλοτρίωσης είναι γιατί αποτέλεσε τον αντίποδα του εκκλησιαστικού τρόπου της υπάρξεως, που διασώζει την πληρότητα της αλήθειας.

Πηγή: «Επίγνωση» ,τ. 92, 2005