31ο Παιδαγωγικό Συνέδριο Χριστιανικής Εστίας Πατρών (6 & 7.2.16)

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Από παιδαγωγικό συνέδριο της Χριστιανικής Εστίας

«Απαξίωση της ωραιότητας»

          Εισηγητής: κ. Κωνσταντίνος Γανωτής, Φιλόλογος- Συγγραφέας

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΕΙΣΗΓΗΣΕΩΣ

          Πολυσήμαντη και «πολύπαθη» η ομορφιά στην εποχή μας.

          Πρώτος λόγος για την ομορφιά ακούγεται στην ολοκλήρωση της δημιουργίας «και είδεν ο Θεός ότι καλόν» και μετά την πλάση του ανθρώπου «πάντα καλά λίαν». Με την Πεντηκοστή εγκαινιάζεται στον κόσμο η μεγαλειώδης επιχείρηση να αποκατασταθεί στον κόσμο το «αρχαίο κάλλος» του.

          Ο κόσμος μέσα στους αιώνες θαυμάζει την καλλονή της φύσης και στο περιβάλλον και στο ανθρώπινο σώμα και  στις αισθήσεις του. Το ότι δεν αναπαύεται όμως σε μια αισθητική θεωρία, αλλά συνεχώς αλλάζει τα αισθητικά του κριτήρια, δείχνει ότι ακόμη δεν βρήκε τον ορισμό του ωραίου, τον τελικό ορισμό του.

          Όλες οι αισθητικές προτιμήσεις συμβαδίζουν με τη φιλοσοφία για το καλό και το κακό.

          Από παλιά ο κόσμος επεδίωκε να γευτεί την εξωτερική καλλονή της συμμετρίας και του συνδυασμού των χρωμάτων, γιατί για όλα αυτά χρησιμοποιούσε το επίθετο «καλός». Κάποτε όμως που το ένοιωσε το «καλός» πολύ άδειο, πρόσθεσε δίπλα του και το «αγαθός».

          Η βυζαντινή τέχνη αποτυπώνει την εικόνα, τη μορφή του αγίου. Η αγιότητα, που μεταμορφώνει τη φύση σε προτύπωση της Βασιλείας του Θεού, μας γνέφει μέσα από κάθε εκκλησιαστικό έργο, ακόμα κι όταν δεν έχει σκοπό να ονομαστεί καλλιτεχνικό.

          Με τη βυζαντινή τέχνη και με τη λαϊκή μίμησή της, τη δημοτική τέχνη, αναπαύεται και αισθητικά και ηθικά και υπερφυσικά ο άνθρωπος. Η τέχνη του δημοτικού τραγουδιού και του λαϊκού γενικά καλλιτεχνήματος πραγματώνει το ίδιο κατόρθωμα.

          Στη σύγχρονη μοντέρνα περί του ωραίου αντίληψη σαν να θέλει να παραστήσει ο μοντέρνος το χάος, την ανυπαρξία ή τον θρίαμβο της αλχημείας. Ο μοντέρνος ντυμένος αρχιτέκτονας, ο μοντέρνος χτίστης, ο  μουσικός κι ο ποιητής, αισθάνονται μιαν ικανοποίηση στο να καταστρέφουν τη συνθετική εικόνα, που αποτέλεσε την παράδοση της καλλιτεχνικής και κάθε έκφρασης του παρελθόντος.

          Αν εξετάσουμε τις οικογενειακές συνθήκες ζωής όλων των νέων που εμφανίζονται πραγματικά άσχημοι στην εμφάνιση και στη συμπεριφορά τους, θα διαπιστώσουμε χωρίς ή σχεδόν χωρίς εξαίρεση ότι είναι κακές, σκληρές, χυδαίες ή αισχρές. Και είναι η επιλογή της εμφάνισης και της συμπεριφοράς αυτή των νέων μας των παραμορφωμένων, εκδίκηση που παίρνουν τα παιδιά από τους γονείς τους και γενικότερα από τους μεγαλύτερους, που έκαναν πριν από τα παιδιά τους κάτι χειρότερο ακόμα: Κρατώντας εξωτερικά τις παραδοσιακές φόρμες άφησαν από μέσα τους να κυριευτούν από πάθη και έτσι προκάλεσαν την απέχθεια των παιδιών τους, τα βασάνισαν με το να τα πιέζουν να μείνουν μέσα στα παραδοσιακά πλαίσια, ενώ οι ίδιοι τα υπονόμευσαν. Η υποκρισία των γονιών και των μεγαλύτερων γενικά πίεσε τα παιδιά στην ασχήμια της μορφής και των τρόπων τους, κάτι που το αισθάνθηκαν ως  ψυχολογική απελευθέρωση.

          Οι άσχημες φιγούρες των νέων μας είναι σχεδόν αθώα παιχνίδια μπροστά στην ασχήμια των πολέμων, των οικονομικών και δικονομικών ανταγωνισμών, των αθέμιτων επιχειρήσεων, της σωματεμπορίας, του τζόγου, του εμπορίου ναρκωτικών και πολλών άλλων ασχημιών διαγωγής των μεγάλων, που προκαλούν εκείνη την «παιδική» επανάσταση των παιδιών μας.

          Όλη αυτή η κατάσταση έχει τις συνέπειες και σ’ όλες τις μορφές της τέχνης.

          Μέσα τον κόσμο που χάνεται, μέσα στην ασχήμια του, μένει μόνη αληθινή κιβωτός η Εκκλησία. Ο καθένας μας, μαστιγωμένος απ’ την ανυπόφορη ασχήμια, ας μπει στην κιβωτό χύνοντας κι ένα δάκρυ πικρό για το διπλανό του που δεν θέλει τη σωτηρία. Έτσι νομίζω πως εξηγείται η απαξίωση της ομορφιάς στην εποχή μας, κι αυτό το χρέος μας επιβάλλει.

Από το παιδαγωγικό Συνέδριο της Χριστ. Εστίας β'

Περίληψη  εισηγήσεως: «Η αποθέωση της διαφορετικότητας»

Εισηγητής κ. Παύλος Σαββίδης- καθ. Θεολόγος

          Στους αποκαλυπτικούς και αντιχριστιανικούς καιρούς μας ήρθε δυστυχώς και στην ορθόδοξη πατρίδα μας ο αδιάντροπος κιναιδισμός, και μάλιστα με «υπερήφανες» παρελάσεις συνεπικουρούμενες αλλά και χρηματοδοτούμενες από επίσημους κρατικούς φορείς.

     Αυτή η «διαφορετικότητα», όπως έντεχνα και ανώδυνα ονομάστηκε, διαφημίστηκε ως ένας άλλος τρόπος φυσικής οικογενειακής ζωής ομοφυλόφιλων ζευγαριών, σε καταφανή αντίθεση αλλά και προσβολή τω πατερικών μας παραδόσεων.

          Κατά την ορθόδοξη βιβλική αντίληψη ο Θεός «άρσεν και θήλυ εποιήσεν αυτούς» και με την ετερόφυλη μείξη δημιουργείται μία νέα «κατ’ οίκον εκκλησία».

          Η ανατροπή της φυσικής τάξεως μετέτρεψε και μετέτρεψε την «κατά φύσιν» πορεία σε «παρά φύσιν» επαίσχυντες, διεστραμμένες- γνωστές ως σοδομικές- αμαρτίες, οι οποίες και παραδειγματικά τιμωρήθηκαν με τη φωτιά και το θειάφι (Γεν. 19, 5, 24-24).

          1. Η ομοφυλοφιλία είναι απειλή κατά της θρησκευτικής συνειδήσεως, αφού ο φυσιολογικά θρησκευόμενος άνθρωπος συμμορφώνει τη ζωή του και την ηθική του ευπρέπεια με τις αμετακίνητες αλήθειες του Ευαγγελίου, οι οποίες τονίζουν την αλήθεια του ετερόφυλου ευλογημένου ζευγαριού. Κάθε άλλο παρείσακτο είδος σύζευξης είναι καταρράκωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

          2. Η ομοφυλοφιλία αμβλύνει την εθνική συνείδηση. Για την ιστορία του τόπου μας, αυτή είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένη με την ορθόδοξη χριστιανική μας συνείδηση.

          Η ομοφυλοφιλία δημιουργεί ρήγματα και αμφισβήτηση της ιερότητος του Έθνους μας και της πατρίδος. Η επανάσταση του φύλου αλλάζει τα θεμέλια της ζωής στις κοινωνίες και τις θεμελιώδεις αξίες του. Η εθνική συνείδηση συνθλίβεται από τις μυλόπετρες της νέας εποχής, με απώτερο στόχο την αποηρωποίηση της πνευματικής μας ιστορίας και του έθνους.

          3. Η ομοφυλοφιλία εισχωρεί στην παιδεία μας με ένα διαρκές σιωπηλό έγκλημα εις βάρος των αθώων παιδικών ψυχών, και  μάλιστα από την Α΄ Δημοτικού, μέσω απροκάλυπτης προπαγάνδας ποικίλων ιδεολόγων-διαφωτιστών, φυλλαδίων, ειδικών διαλέξεων και σχετικών σεμιναρίων. Κάθε δε πιθανή αντίδραση θεωρείται ρατσιστικό παραλήρημα και «ομοφοβία»! Με αυτό το νέο ήθος της παιδείας μας θα περιμένουμε τους αυριανούς ηγέτες της πατρίδος μας;

        Για την επιβολή της νέας ομοφυλοφιλικής φιλοσοφίας επιστρατεύθηκαν απίθανοι μηχανισμοί προβολής και διαφήμισης. Την μερίδα του λέοντος από τα ΜΜΕ την έχει αποκλειστικά η τηλεόραση, που σημειωτέον κατακλύζεται από κίναιδους. Διεθνείς οργανισμοί ΟΗΕ, Ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα και νομοθεσίας των επί μέρους χωρών και ανώτατα κυβερνητικά στελέχη. Από το πανηγύρι αυτό δεν λείπουν και τα πολυεθνικά μεγαθήρια όπως η κόκα –κόλα, που είναι και ο επίσημος χορηγός της Parade Pride  της Ν, Υόρκης.

          Η τέχνη, το θέατρο, με τους δικούς τους εκπροσώπους, επώνυμους καλλιτέχνες, Έλληνες και ξένους, έδωσε το δικό της στίγμα, και το φαινόμενο Κοντσίτα διαφημίζει την «ανοχή» και την «ανεκτικότητα».

          Ο τουρισμός, εγχώριος και ξένος, διαφημίζει φιλικές προς τους gay χώρες προορισμούς. Η Μύκονος είναι μία τέτοια. Στοιχειωδώς ντροπή επιβάλλει να μην υποχωρήσουμε στις σοδομικές τους ορέξεις.

          Γιατί άραγε όλη αυτή η προσπάθεια επιβολής αλλά και φίμωσης όσων έχουν διαφορετική άποψη;

          Η «νέα τάξη πραγμάτων», με μοχλό τα ομοφυλοφιλικά κινήματα, με όπλο τη σύγχυση και την πλάνη πάνω «σ’ ένα ζαλισμένο κοπάδι», δημιουργεί μία «νέα ηθική», διεισδύοντας στον κοινωνικό ιστό, προκαλώντας ρωγμές στα θεμέλια της παραδοσιακής ετεροφυλικής οικογένειας. Όμως οι υγιείς αντιδράσεις, τόσο από χώρες του εξωτερικού όσο και από φιλόχριστη πατρίδα  μας, δημιουργούν συγκινητικά αναχώματα και υψώνουν το ανάστημα τους, έστω και επώδυνα, στον επαπειλούμενο πνευματικό χειμώνα.

          Η δική μας υποχρέωση: Μετάνοια «εν σάκκω και σπονδώ»!

         

Από το Συνέδριο της Χριστιανικής Εστίας

ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Απόστολος Νικολαίδης, καθηγητής της Κοινωνιολογίας της Θρησκείας  και της Κοινωνικής Ηθικής στη Θεολ. Σχ. Αθηνών.

          Μια απλή παρατήρηση όλων των πεδίων της προσωπικής, διαπροσωπικής, συζυγικής, εκκλησιαστικής και κοινωνικής ζωής αποδεικνύει ότι παντού έχουμε διακρίσεις και ενώσεις, τη διαφορετικότητα και την πληρότητα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα για την επαλήθευση και δοκιμασία των παραπάνω είναι η εικόνα του κοινωνικού σώματος. Σ’ αυτό συνυπάρχουν και συλλειτουργούν διαφορετικά μέλη με διαφορετική θέση, διαφορετικούς ρόλους, με κοινό όμως σκοπό την ομαλή λειτουργία ολοκλήρου του οργανισμού. Αυτό γίνεται δυνατόν με το νόμο της συμπληρωματικότητας.

1.     Ενώσεις και διακρίσεις διαπιστώνουμε καταρχήν στο τριαδικό και χριστολογικό δόγμα, κατόπιν δε στην κτίση, κυρίως όμως στον άνθρωπο, στον οποίο σώμα και ψυχή δεν υπάρχουν μεμονωμένα αλλά ενωμένα σε μια ψυχοσωματική ενότητα. Από μια άλλη σκοπιά, μία είναι η ουσία του ανθρώπου αλλά αμέτρητες οι υποστάσεις. Ο καθένας είναι διαφορετικός γιατί έχει δική του υπόσταση, όλοι μαζί δε αποτελούν την ανθρωπότητα.

2.     Στην έννοια του ανθρώπου ενυπάρχουν και λειτουργούν δύο ακόμη διαφορετικότητες, ο άνδρας και η γυναίκα. Στη χριστιανική ανθρωπολογία περιγράφεται με κάθε σαφήνεια τόσο η διαφορετικότητα όσο και η ενότητα των δύο φύλων. Δεν μπορεί να υπάρχει άνδρας χωρίς γυναίκα και γυναίκα χωρίς άνδρα, όπως δεν μπορεί να υπάρχει και μια καινούργια ζωή χωρίς τον άνδρα και την γυναίκα. Η ορμή που αναγκάζει τα φύλα για αμοιβαία συνάντηση δεν έχει ηθικό αλλά οντολογικό χαρακτήρα. Αυτή είναι και η ουσία του μυστηρίου του γάμου. Πρέπει οι δύο με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος να γίνουν ένα, γιατί μόνο έτσι μπορεί να γεννηθεί η νέα ζωή.

Είναι προφανές ότι η ομόφυλη ερωτική σχέση αδυνατεί να κάνει κάτι τέτοιο. Οι δύο παραμένουν δύο. Γι’ αυτό και ο έρωτας χάνει την ενοποιητική του λειτουργία. Αχρηστεύεται και ο ρόλος του.  Εκπίπτει από την αποστολή του και καταντά ένα εργαλείο άγονης, άσκοπης και «μη γνήσιας» ηδονής. Από έναν ομόφυλο γάμο απουσιάζει η ουσιαστική

ένωση και ενότητα των δύο.

Σ’ αυτή την ακαταστασία συνέβαλε σημαντικά η θεωρία περί του κοινωνικού φύλου, γέννημα και θρέμμα της περιόδου ακμής του φεμινιστικού κινήματος, η οποία αποκτώντας κυρίαρχη θέση προσπάθησε να εμβολίσει το λεγόμενο βιολογικό φύλο.

3.     Με το ίδιο σκεπτικό προσεγγίζουμε τη διαφορετικότητα σε σχέση προς την ενότητα και τη συνοχή της κοινωνίας. Η κοινωνική διαφορετικότητα μπορεί να ιδωθεί σε δύο επίπεδα. Το πρώτο σχετίζεται με τη δομή και την οργάνωση της, ενώ το δεύτερο με την πληθυσμιακή σύσταση της.

Σε μία κοινωνία και μάλιστα πολυπολιτισμική είναι φυσική η συνύπαρξη ατόμων και ομάδων με διαφορετικά εθνικά, θρησκευτικά, φυλετικά, πολιτισμικά χαρακτηριστικά, διαφορετικότητες, όπως τις χαρακτηρίζουμε. Από την άλλη πλευρά υπάρχουν κοινωνίες, ιδιαίτερα σήμερα, όπου οι παραπάνω ιδιαιτερότητες όχι μόνο γίνονται και απειλητικές, διακρινόμενες για ρεβανσιστικές διαθέσεις, αλλά και για μια τάση ανατροπής στην  ιεράρχηση των αξιών, που καταλήγει σε απαξίωση του φυσιολογικού, του κανονικού, του λογικού, του αληθινού, του ηθικού.

4.     Η χριστιανική ηθική γνωρίζει, όταν πρέπει, να διακρίνει τον άνθρωπο από τις επιλογές του. Έτσι σέβεται τις πάσης φύσεως ιδιαιτερότητες, από τις πιο θεάρεστες μέχρι τις πλέον προβληματικές, στέκεται όμως επιφυλακτικά σ’ αυτές που απαξιώνουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τραυματίζουν τη σχέση προς το Θεό και τους ανθρώπους, προβάλλοντας ταυτόχρονα τη σωτήρια αλήθεια και διακρίνοντας μεταξύ της κακής επιλογής και του υποκειμένου της. Έτσι δεν αφήνει κανένα περιθώριο για την ανάπτυξη ρατσιστικών, ξενοφοβικών και άλλων απορριπτικών συμπεριφορών, ούτε βέβαια επευλογεί το στιγματισμό, τις βίαιες αντιδράσεις και τους φανατικούς αποκλεισμούς όσων επιλέγουν διαφορετικά ήθη α[πο τα δικά της. Τόσο η προβολή της αλήθειας, όσο και η πρόσκληση για αποκατάσταση της αρχικής ωραιότητας των προσώπων εν Χριστώ συνοδεύεται από το πνεύμα της ελευθερίας που ό ίδιος ο Χριστός καθιέρωσε.

      

Αναζήτηση της ωραιότητας σε καιρούς βαρβαρότητας - Πρόγραμμα συνεδρίου

55ο Παιδαγωγικό Συνέδριο

27ο ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ, «Ο ιδεολογικός ολοκληρωτισμός και η δύναμη του ενός»

27ο ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ

«Ο ιδεολογικός ολοκληρωτισμός

και η δύναμη του ενός»

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΡΩΝ

Μιαούλη 57    262 22 Πάτρα

Τηλ.: 2610323728, 2610325781

Fax: 2610 325781

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ο Τομέας Επιστημόνων του Συλλόγου της Χριστιανικής Εστίας Πατρών σας προσκαλεί να τιμήσετε με την παρουσία σας, το 27ο Παιδαγωγικό Συνέδριο με θέμα:

«Ο ιδεολογικός ολοκληρωτισμός και η δύναμη του ενός»

Το οποίο θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 4 Φεβρουαρίου και την Κυριακή 5 Φεβρουαρίου 2012 στην αίθουσα του Συλλόγου μας Μιαούλη 57, Πάτρα.

Μετά τιμής

Η επιτροπή του Συνεδρίου

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 2012

17:00 0 17:30: Προσέλευση- Εγγραφή Συνέδρων

17:30: Αγιασμός – Έναρξη υπό του Σεβ. Μητροπολίτου Πατρών κ.κ. Χρυσοστόμου

Α΄ ΣΥΝΕΔΡΙΑ

18:00: «Τα ολοκληρωτικά στοιχεία του σύγχρονου πολιτισμού»

Εισηγητής: κ. Απόστολος Νικολαΐδης, Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Π. Α.

18:40: Συζήτηση

19:10: Διάλειμμα

19:30: «Η δυναμική του προσώπου στην ιστορία»

Εισηγητής: κ. Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων.

20:10 - 20:45: Συζήτηση.

Κυριακή 5 Φεβρουαρίου 2012

Β΄ ΣΥΝΕΔΡΙΑ

17:30: «Η δύναμη του ενός στη σχολική ζωή»

Εισηγητής: π. Κωνσταντίνος-Κανέλος Φερτάκης, Θεολόγος Εκπαιδευτικός

18:10: Συζήτηση

18:40: Διάλειμμα

19:00: «Ο ιδεολογικός ολοκληρωτισμός στην πνευματική ζωή του τόπου»

Συζήτηση στρογγυλής τραπέζης

Εισηγητές: Κα Βοϊνέσκου Χαρά, Σχολική Σύμβουλος

Κος Ιατρού Γεώργιος, Δικηγόρος Δρ. Εκκλ. Δικαίου

Κα Καραλή Γωγώ, Δημοσιογράφος

Κα Νικοπούλου Χαρά, Εκπαιδευτικός

20:30: Συμπεράσματα – Κλείσιμο Συνεδρίου.

26ο ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ στην Χριστιανική Εστία Πατρών

Κυριακή 6 Φεβρουαρίου 2011
Β΄ ΣΥΝΕΔΡΙΑ

17.30 Α΄ «Η Συμβολή του Αγ. Νεκταρίου Πενταπόλεως ως Ποιμενάρχου και Παιδαγωγού στην Αυτοσυνειδησία των Ελλήνων»
Εισηγήτρια: κ. Βαρβάρα Γιαννακοπουλου.
18.00 Συζήτηση.
18.30 Διάλειμμα.
19.00 Β’ «Η σχέση της Ορθόδοξης οικουμενικότητας με την εθνική μας ταυτότητα»
Εισηγητής: Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως κ. Άνθιμος
19.40 Συζήτηση
Συμπεράσματα – Κλείσιμο Συνεδρίου.

Β' Συνεδρία, Εισήγηση 4η : Καινούργιο βλέμμα στό παρόν γιά τό μέλλον

Εἰσηγητής: Φώτιος Β. Κυρβασίλης,
Λέκτορας Παιδιατρικῆς Πνευμονολογίας Α.Π.Θ.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΕΙΣΗΓΗΣΕΩΣ

Ἡ μοναξιά δέν εἶναι ἁπλῶς ἡ ἀδυναμία ἐπαφῆς καί ἐπικοινωνίας, ἡ ἀνικανότητα νά ὑπάρξει δεσμός μέ τούς συνανθρώπους, ἀλλά εἶναι τό βαθύ βίωμα τῆς αἴσθησης ὅτι ὁ ἄνθρωπος βρίσκεται ἐγκαταλελειμμένος, ἀβοήθητος, ἀποστερημένος τῆς ἀγάπης καί κυρίως ἀδύναμος ἀνεύρεσης διεξόδου ἀπό τήν κατάσταση αὐτή. Ὁ σύγχρονος πολιτισμός καί οἱ δομές τῆς σημερινῆς κοινωνίας, οἱ ἀνούσιοι καί οἱ χαμηλῆς ποιότητας τρόποι ἐπικοινωνίας ὁδήγησαν στήν κοινωνική ἀλλοτρίωση, τήν πολιτική ἀποξένωση, ἀλλά καί τήν ἀτομική ἀπομόνωση. Μόνος καί ἀνασφαλής, ἀνήσυχος καί ἀκατάστατος ὁ σημερινός νέος, προσπαθεῖ νά ἁπλώσει γέφυρες, νά ὑψώσει σημαία, νά φωνάξει. Σέ ἕνα κόσμο πού ἔχει καταφέρει νά σφραγίσει τίς θύρες διεξόδου ὁ νέος καταλήγει νά βουτήξει στόν κόσμο τῆς ἀπέλπιδης μοναξιᾶς καί ἀπελπισίας, ἀνεβάζοντας τά ποσοστά τῆς παιδικῆς κατάθλιψης στό τραγικό ποσοστό τοῦ 8% τοῦ παιδικοῦ πληθυσμοῦ.
Ἡ στείρα ἐπισήμανση τοῦ εὔρους καί βάθους τοῦ σύγχρονου αὐτοῦ προβλήματος χωρίς τή δυναμική μιᾶς νέας θεώρησης καί τήν προσφορά μιᾶς ἄλλης προοπτικῆς, θά ἀποτελοῦσε ἕνα ἀκόμη σφράγισμα τοῦ σύγχρονου ἀδιεξόδου.
Ἡ ποιότητα τῆς σχέσης τῶν γονέων μέ τά παιδιά τους ἀπό τά πρῶτα βρεφικά χρόνια θά βάλει τά θεμέλια γιά τήν πρόληψη ἀπό τή βίωση τῆς μελλοντικῆς μοναξιᾶς τῶν παιδιῶν καί τῶν ἐφήβων. Ἡ ἁπλή καθημερινή κίνηση τῶν γονιῶν νά ἀπεγκλωβιστοῦν ἀπό τή δίνη τῆς πολυπράγμονος ἐπαγγελματικῆς τους δραστηριότητας, νά σηκωθοῦν ἀπό τόν καναπέ τῆς ἀδιαφορίας γιά τό παιδί πού μέσα στό δικό τους σπίτι πλοηγεῖ μόνο του στόν κόσμο τοῦ διαδικτύου καὶ τῆς τηλεό-ρασης, προσφέροντάς του πρότυπα ἀγάπης καί δημιουργικότητας, θά θεμελιώσει τή νέα προοπτική γιά τό μέλλον.
Θωρακισμένος ὁ νέος μέ τή συναισθηματική πληρότητα πού τοῦ παρέχει ἡ ὑγιής οἰκογενειακή συμβολή, ψάχνει νά βρεῖ τό πεδίο πού θά ὑψώσει τή σημαία τοῦ δυναμισμοῦ του καί θά ξεδιπλώσει τά φτερά τῆς νεανικῆς του ὁρμῆς. Ἡ κοινωνική δραστηριότητα καί ἐνασχόληση καί οἱ ἀνθρωπιστικές ἐπιδιώξεις ἀποτε-λοῦν ἀνθρώπινες προσπάθειες πού ἁπλῶς δημιουργοῦν ὀμορφότερες συνθῆ-κες ἐπιβίωσης μέσα στήν παγερή ἀτμόσφαιρα τῆς φυλακῆς αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Ἐμπλουτισμένη ὅμως ἡ νεανική δραστηριότητα μέσα στό χῶρο τῆς κοινωνίας τῆς Ἐκκλησίας μέ τό ὅραμα τῆς ἄλλης βιοτῆς τῶν ἀγωνιστῶν τῆς χριστιανικῆς πίστης καί τή ζωντάνια τῆς ἱεραποστολικῆς ὁρμῆς, δίνει τή δυνατότητα στό νέο νά βγεῖ ἀπό τόν ἑαυτό του καί νά σπάσει τά δεσμά τῆς φυλακῆς τοῦ σύγχρονου μοναχικοῦ κόσμου.
Ὅσοι ἔχουν τό ὀδυνηρό προνόμιο νά ζοῦν ἀπό κοντά τά παιδιά καί τούς νέους πού βιώνουν τή μοναξιά τοῦ πόνου τῆς ἀσθένειας, εὔκολα διαπιστώνουν ὅτι ἐκεῖνοι βρίσκονται αὐτόματα ἀπελευθερωμένοι ἀπό ὅσα δεσμεύουν τό σύγχρο-νο νέο στή μοναξιά τοῦ κόσμου τῆς ἀφθονίας καί τῆς καλοπέρασης. Τό βύθισμα στόν κόσμο τῆς ἐξωτερικῆς αὐτῆς δυσκολίας βοηθᾶ τό νέο νά ἀτενίσει μέ διαφορετικό βλέμμα τήν προοπτική τοῦ μέλλοντος. Ψάχνει νά βρεῖ τό στήριγμα πού θά μένει σταθερό στίς ἐξωτερικά διαφορετικές προϋποθέσεις του. Μπορεῖ εὔκολα νά συναντήσει τόν Μοναδικό στήν ἀνθρώπινη ἱστορία πού βίωσε στό ἔπακρο τή μοναξιά καί τήν πλήρη ἐγκατάλειψη ἐπάνω στό Σταυρό, τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Σ’ Αὐτόν μπορεῖ νά συναντήσει τόν ἀληθινό συμπαραστάτη πού ἔχει τή δυνατότητα νά κατανοήσει τό βάθος τῆς δικῆς του μοναξιᾶς.
Ἡ προσφορά τῆς ἀγάπης ἀπό τό περιβάλλον ὅπου τό παιδί καί ὁ νέος θά ἀναπτυχθοῦν καί θά ζήσουν, ἡ ἐμφύσηση τοῦ ὁράματος μιᾶς δημιουργικῆς ζω-
ῆς ἐμπνευσμένης ἀπό τήν προοπτική τῆς αἰωνιότητας καί ἡ ἀναζήτηση καί προσφορά τοῦ προτύπου Θυσίας καί Ἀγάπης πού μπορεῖ νά ἀντέξει καί στίς δυσκολότερες συνθῆκες, ἀποτελοῦν τά ἐχέγγυα μιᾶς φωτεινῆς προοπτικῆς καὶ δια-φορετικῆς θεώρησης τοῦ μέλλοντος ἀπό τόν εὐάλωτο στή νοσηρή μοναχικότητα σύγχρονο νέο.

Φώτιος Β. Κυρβασίλης
Σύντομο Βιογραφικό Σημείωμα

Ὁ Φώτιος Κυρβασίλης τοῦ Βασιλείου γεννήθηκε στή Θεσσαλονίκη, σπούδασε Ἰατρική στό Ἀριστοτέλειο Πανεπιστήμιο τῆς Θεσσαλονίκης καί ἔλαβε τήν εἰδικότητα τοῦ Παιδιάτρου τό 1998. Ἐξειδικεύτηκε στήν Παιδιατρική Πνευμολογία στή Μ. Βρετανία. Ὁρκίστηκε διδάκτορας τῆς Ἰατρικῆς Σχολῆς του ΑΠΘ τό 2001 καί διορίστηκε τό ἴδιο ἔτος ὡς Ἐπιμελητής τῆς Παιδοπνευμονολογικῆς Μονάδας της Γ΄ Παιδιατρικῆς Κλινικῆς τοῦ ΑΠΘ, στό Ἱπποκράτειο Νοσοκομεῖο Θεσσαλονίκης. Ἀπό τό 2006 ἐργάζεται στό ἴδιο τμῆμα μέ τήν ἰδιότητα τοῦ Λέκτορα Παιδιατρικῆς Πνευμονολογίας τοῦ ΑΠΘ. Εἶναι πατέρας τριῶν παιδιῶν.

Β' Συνεδρία, Εισήγηση 3η : Θρησκευτική ἀποξένωση

Εἰσηγήτρια: κ. Ἀθηνᾶ Χριστοδούλου-Ἀδαμοπούλου,
φιλόλογος

ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑ ΕΙΣΗΓΗΣΕΩΣ

Εἰσαγωγή: Σύνδεση τοῦ θέματος τῆς εἰσηγήσεως μέ τό γενικό θέμα. Ἡ ἀποξέ-νωση ἀπό τόν Θεό βασική αἰτία τῆς μοναξιᾶς ὡς παρέκκλιση ἀπό τόν σκοπό τῆς ζωῆς.

Δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα: Οἱ πρωτόπλαστοι. Ὁ ἄσωτος υἱός.

Ἡ ἐνδοκοσμική θεώρηση τῆς ζωῆς χωρίς Θεό. Ἡ ἀθεΐα ἄλλοτε καί τώρα.

Ἡ ἀπομάκρυνση τοῦ σύγχρονου Ἕλληνα ἀπό τόν Θεό καί τήν Ἐκκλησία:

Διερεύνηση τῶν αἰτίων.

Ἐπιπτώσεις στήν ἀγωγή τῶν παιδιῶν καί στήν ἐκπαίδευση.

Ἀποφάσεις πού προβληματίζουν (γιά τά Θρησκευτικά, τήν Ἐξομολόγηση).

Ἄλλα συμπτώματα: σχολικά βιβλία, προσευχή, ἐκκλησιασμός.

Ἀποκατάσταση κοινωνίας μέ τόν Θεό στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.

Τί θά ἔλεγε ὁ Χριστός στά σημερινά παιδιά.

Α΄ ΣΥΝΕΔΡΙΑ, Εισήγηση 2η : Κοινωνική ἀπομόνωση

Εἰσηγητής: Βάιος Ἀχ. Νταφούλης,
Παιδοψυχίατρος, Διδάκτωρ Α.Π.Θ.,
Ἐπιμελητής Β΄ Ἱπποκρατείου Γενικοῦ Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΕΙΣΗΓΗΣΕΩΣ

Στήν πολυπολιτισμική καθημερινότητα τῆς ἐποχῆς μας, τά ψυχοκοινωνικά προβλήματα ἔχουν ἐπιδεινωθεῖ. Τέτοια προβλήματα εἶναι:

● Ἀρνητικά γεγονότα ζωῆς
● Προβλήματα ὑγείας, χωρισμοῦ, παραμέλησης στήν οἰκογένεια
● Χαμηλή κοινωνική ὑποστήριξη
● Ἐκπαιδευτικά-ἐργασιακά προβλήματα
● Οἰκονομικά προβλήματα
● Ψυχική νόσος γονέων

Στήν ὁμαλή ψυχοκοινωνική ἐξέλιξη τοῦ παιδιοῦ, μεγίστη εἶναι ἡ σημασία τῆς σχολικῆς ἡλικίας γιά τήν ἀνάπτυξη τοῦ αἰσθήματος φιλοπονίας τοῦ παιδιοῦ, ὥστε νά ἐπιτευχθεῖ ἡ ἐγκατάσταση τῆς ταυτότητας στήν ἐφηβεία καί ἡ ἐπακόλουθη ἀνάπτυξη στενῶν κοινωνικῶν σχέσεων στή νεαρή ἐνήλικη ζωή. Οἱ ἔφηβοι συχνά παραπονοῦνται πώς νιώθουν μόνοι, οἱ σχέσεις τους στήν οἰκογένεια εἶναι προβληματικές, πώς θά ἤθελαν περισσότερους φίλους, πώς δέν ἔχουν οὐσιαστικές σχέσεις μέ τούς φίλους τους καί ἀντιμετωπίζουν συχνά προβλήματα στίς σχέσεις μέ τό ἄλλο φύλο. Ὀργανώνονται συχνά σέ ὁμάδες (emo-trendy), κάποιες φορές ἀλληλοσυγκρούονται καί ἀπορρίπτουν τόν κόσμο τῶν ἐνηλίκων ὡς συμβιβασμένο καί χαρακτηριζόμενο ἀπό φαρισαϊκή ὑποκρισία.

Παράγοντες πού εὐνοοῦν ἤ ἐπηρεάζουν τήν κοινωνική ἀπομόνωση εἶναι:
● Ὁ σύγχρονος τρόπος ζωῆς στά μεγάλα ἀστικά κέντρα
● Τά πρότυπα ταύτισης
● Οἱ εἰκόνες τῶν Μ.Μ.Ε.
● Ἡ ἠθική ἐπιτρεπτικότητα, ἡ ὁποία ἰσοπεδώνει ἀρχές, ἀξίες καί ἰδανικά καί ἡ ὁποία ἀφορᾶ τόσο τόν κόσμο τῶν ἐνηλίκων, ὅσο καί τόν κόσμο τῶν ἐφήβων
● Οἱ ψυχικές νόσοι, μέ κυρίαρχη τήν κατάθλιψη, μείζονα ψυχική νόσο τοῦ 20ου ἀλλά καί τοῦ 21ου αἰώνα, ἀπό τήν ὁποία πάσχει τό 10% τῶν ἐνηλίκων καί τό 5% τῶν ἐφήβων

● Ἡ κρίση στήν οἰκογένεια, ὅπως αὐτή ἐκφράζεται κυρίως μέ τή συναισθηματική ἀπομάκρυνση τῶν γονέων μεταξύ τους, ἀλλά καί μέ τά παιδιά τους. Ἀξιοσημείωτο εἶναι πώς τά διαζύγια ἀποτελοῦν συχνά τή μεγαλύτερη διαμορφωτική ἐμπειρία ζωῆς γιά τά νέα παιδιά (σύμφωνα μέ τίς παροῦσες στατιστικές προβλέψεις, στά μεγάλα ἀστικά κέντρα 60% τῶν νέων πού θά παντρευτοῦν τό 2010 θά χωρίσουν κάποια στιγμή στή ζωή τους)
Θεραπευτικά μέτρα γιά τήν πρόληψη ἤ τήν ἄρση τῆς κοινωνικῆς ἀπομόνωσης δύναται νά ἀποτελέσουν:
● Ἡ ἐνίσχυση τῆς οἰκογενειακῆς συνοχῆς μέ τήν ἐνδυνάμωση τῶν οἰκογενειακῶν δεσμῶν τῆς ἀγάπης καί ἀλληλοπεριχώρησης τῶν μελῶν της

● Ἡ συνεργασία τῶν γονέων μέ τούς ἐκπαιδευτικούς γιά τήν ἔγκαιρη διάγνωση καί ἀξιολόγηση δυσκολιῶν στή ψυχοσυναισθηματική ἀνάπτυξη καί συμπεριφορά τῶν παιδιῶν καί τήν ἀνάπτυξη αἰσθήματος ἀσφάλειας καί σταθερότητας στό οἰκογενειακό-σχολικό περιβάλλον

● Ἡ ἐνστάλαξη ἐλπίδας ἀπό τούς γονεῖς-ἐκπαιδευτικούς στούς νέους, μιᾶς καί τό αἴσθημα τῆς ἔλλειψης ἐλπίδας χαρακτηρίζει τήν κατάθλιψη καί τήν ἀπομόνωση τῶν ἐφή-βων
● Ἡ ἐπάρκεια τῶν γονέων-ἐκπαιδευτικῶν σέ κοινωνικές δεξιότητες ὡς πρότυπα τοῦ κοινωνικοῦ σχετίζεσθαι (νά εἶναι ὑποστηρικτικοί στούς νέους, νά τούς προσφέρουν ἐναλλακτικές λύσεις, νά τούς προτρέπουν στό νά θέτουν στόχους, νά καλλιεργοῦν ρεαλιστικές προσδοκίες, νά αἰσιοδοξοῦν).
● Ἡ διευκόλυνση τῆς καθημερινῆς ἐπικοινωνίας μέ τά παιδιά-ἐφήβους (νά ἀφιερώνουμε περισσότερο χρόνο, νά ἀκοῦμε καί νά μᾶς ἀκοῦνε, νά ἐπιβραβεύεται ἡ πρόθεση γιά ἐπικοινωνία, νά εἶναι ἀποδεκτή ἡ ἀνάγκη τους γιά τίς παρέες τῶν συνομηλίκων, νά εἴμαστε οἱ ἐνήλικες πιό συνεπεῖς καί σαφεῖς στίς προσδοκίες τους, νά ἀποφεύγονται οἱ χαρακτηρισμοί τόσο ἀπό τούς ἐνήλικες, ὅσο καί ἀπό τά παιδιά)

● Ἡ βιωματική ἐμπειρία τοῦ τριπτύχου Πίστις-Ἐλπίς-Ἀγάπη ἀπό τούς μεγαλυτέρους καί ἡ προσφορά του ὡς πρότυπο ταύτισης γιά τούς νεοτέρους, γεγονός πού ἄν ἀποτελέσει τήν πραγματικότητα τῆς καθημερινότητάς μας, συμπεριλαμβάνει καί προλαμβάνει ὅλα τά ἀνωτέρω.

Βάιος Ἀχ. Νταφούλης

Σύντομο Βιογραφικό Σημείωμα

Γεννήθηκε στή Λάρισα τό 1968.
Εἶναι ἀπόφοιτος τῆς Σχολῆς Ἀναβρύτων, πτυχιοῦχος τῆς Ἰατρικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν. Ἀπέκτησε τόν τίτλο τῆς εἰδικότητας τῆς Παιδοψυχιατρικῆς στή Θεσσαλονίκη, ὅπου ὑπηρέτησε στή Β΄ Πανεπιστημιακή Ψυχιατρική Κλινική τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ὑπηρέτησε ὡς Παιδοψυχίατρος στό Κέντρο Περιθάλψεως Παίδων ≪Ὁ Ἅγιος Δημήτριος≫ καί ὡς Ἐπιστημονικός Συνεργάτης στό Ἐθνικό Ἵδρυμα Κωφῶν. Διετέλεσε Ἐπιστημονικά Ὑπεύθυνος λειτουργίας τοῦ Ἰατροπαιδαγωγικοῦ Κέντρου Βορείου Ἑλλάδος καί τῆς Κινητῆς Μονάδας Ψυχικῆς Ὑγείας τοῦ Ψυχιατρικοῦ Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης. Συμμετεῖχε σέ διεθνῆ καί ἐθνικά ἐρευνητικά προγράμματα. Ἔχει ἐκπονήσει δημοσιεύσεις σέ ἑλληνικά καί διεθνῆ περιοδικά, ἀνακοινώσεις σέ πανελλήνια, εὐρωπαϊκά καί παγκόσμια συνέδρια, ὁμιλίες σέ Ἱερές Μητροπόλεις, φορεῖς τῆς Τοπικῆς Αὐτοδιοίκησης καί σέ Σχολές Γονέων. Ἔχει μεταφράσει βιβλία καί διεθνεῖς κλίμακες ἀξιολόγησης ψυχομετρικῶν ἐργαλείων γιά γονεῖς καί ἐκπαιδευτικούς. Ἐκπόνησε διδακτορική διατριβή γιά τίς διαταραχές τῆς διάθεσης σέ παιδιά μέ ἐπιληψία.
Εἶναι ἔγγαμος καί πατέρας τεσσάρων παιδιῶν.