ΣΟΦΑ ΛΟΓΙΑ

-Όλοι μιλάμε και ο καθένας, ακούει τη φωνή του.

- Οι μεγάλες κουβέντες κάνουν παρέα με τις μικρές πράξεις.

-Τα σύννεφα είναι πάντα περαστικά.

 -Η ευκαιρία είναι σαν την αυγή. Εάν αργήσεις να ξυπνήσεις,την έχασες.

-Σαν να ζούμε δύο ζωές και η δεύτερη ξεκινά όταν καταλάβουμε ότι έχουμε μόνο μία.

-Όσο θόρυβος και να επικρατεί, πάντα θα ακούμε τις σκέψεις μας.

Από τη σοφία του λαού μας

«Πολύ βαρειά είν’ η δουλειά

σαν δεν την θέλει η καρδιά»

Αυτό είναι πολύ σωστό! Μια δουλειά που δεν την αγαπούμε, την κάνουμε βαριεστημένα. Πριν την αρχίσουμε  κουραζόμαστε. Είμαστε άκεφοι και δυστυχώς γκρινιάρηδες, με παράπονα και γογγυσμούς.

Αλλά στη ζωή, αν θέλουμε να την κερδίσουμε, δεν μπορούμε να κάνουμε πάντα ό, τι μας αρέσει, ό, τι μας ικανοποιεί, ό, τι αγαπάμε.

Ο άνθρωπος με σύνεση, σοφία και καλλιέργεια δεν σταματά στο «θέλω», αποσκοπεί στο «πρέπει». Αυτό προϋποθέτει αγώνα, προσπάθεια, ενεργοποίηση της θελήσεώς μας, της αγάπης μας, σωστή κοινωνικότητα και άνθρωπο φίλεργο και άοκνο.

            Η προκοπή δεν επιτυγχάνεται, αν ασχολείται κανείς μόνον με αυτά που του αρέσουν. Η επιτυχία θέλει το «βία φύσεως διηνεκής». Η καλλιέργεια της ανθρωπιάς, επίσης και η επίτευξη της φιλαλληλίας.

            Εξ άλλου το να πιέζεις τον εαυτό σου να κάνει αυτό που δεν θέλει, αλλά είναι αναγκαίο να γίνει, δείχνει άνθρωπο με αυξημένο αίσθημα του καθήκοντος και είναι πηγή χαράς.

            Είναι  μια μορφή θυσίας, και η θυσία είναι συνώνυμη της ευτυχίας. Αν αφήσουμε τον εαυτό μας να κάνει ό, τι τον ευχαριστεί, δεν θα κάνουμε ούτε τα απαραίτητα για την ομορφιά της ζωής μας, το περιεχόμενό της, το βάθος και το βάρος της. Δεν θα είμαστε ένα «συν» στην φωτεινότητα του κόσμου.

            ‘Όμως εμείς σε κάθε δουλειά θα βάζουμε τα γυαλιά της αγάπης και τότε η γλώσσα θα τραγουδά, ο ιδρώτας θα μας δροσίζει και η καρδιά θα δοξολογεί.

            Μ’ αυτήν την παροιμία ο σοφός λαός μας κάνει διαπιστώσεις, δεν μας αποτρέπει από το καθήκον που είναι μονοπάτι με τέρμα την πληρότητα!   

Από τις παροιμίες του λαού μας

«Ξένο σπίτι που σε φιλοξενεί, μην το λες ποτέ καλύβι»

          Οι παροιμίες του ελληνικού λαού καλλιεργούν το ήθος και μπορούν να αποτελέσουν σήματα πορείας και να μας προφυλάξουν από κακοτοπιές. Κάθε παροιμία είναι και ένα μονοπάτι που με το μήνυμά της μας οδηγεί στην αυτογνωσία, όπως η παροιμία : «Σπίτι που σε φιλοξενεί ποτέ μην το λες καλύβι». Θέλει να μας υπογραμμίσει το υπέροχο αίσθημα της ευγνωμοσύνης για ό, τι μας προσφέρει ο άλλος.

          Δεν πρέπει να σταματούμε στα εξωτερικά, αλλά να χαιρόμαστε ευγνωμόνως την αγάπη, γη η οποία έχει τέτοια μεταμορφωτική δύναμη, που όλα τα γύρω τα ομορφαίνει, τα φωτίζει, τα γλυκαίνει.

          Πρέπει να απολαμβάνουμε την ποιότητα της φιλοξενίας, την ευγένεια, την απλότητα και όχι με ποια μέσα προσφέρεται.

          Ο άνθρωπος που σχολιάζει αυτόν που τον ευεργετεί και τον φιλοξενεί είναι αήθης και άξεστος.

          Ακαλλιέργητος πνευματικά είναι αυτός που πετροβολά το πηγάδι που τον δροσίζει. Πόσο πράγματι πληγώνει μία τέτοια συμπεριφορά, πόσο αποκαρδιώνει και πόσο  λιγοστεύει την διάθεση για προσφορά!

          Ο κόσμος θα’ταν καλύτερος αν ακούγονταν πολλά «ευχαριστώ» απλά, αληθινά, ζεστά. Οι καρδιές θα’ταν πλησιέστερες και τα χαμόγελα περισσότερα. Οι σχέσεις φιλικές και η κοινωνία μας φωτεινότερη.

          Ένα «ευχαριστώ» στα μικρά και τα μεγάλα, πόση δύναμη, για ν’ ανθίζουν ανεμώνες τον χειμώνα!

          Η ευγνωμοσύνη αυξάνει πάντα τον αριθμό των ευεργετών.

          Γιατί επιτηρούμε να πάσχουμε από την βραδυγλωσσία της αχαριστίας;

          Η ευγνωμοσύνη είναι από τα συναισθήματα που κάνουν τον άνθρωπο χαριτωμένο. Φανερώνει χαρακτήρα, βάθος, ευαισθησία, μεγαλοσύνη, άνθρωπο με υψηλούς δέκτες αγάπης.

          Ο λόγος του Θεού είναι παραινετικός : «Εν παντί ευχαριστείτε».

          Ένα ευχαριστώ απαλύνει την κόπωση, προάγει τον άνθρωπο, λιγοστεύει το σκοτάδι.    

  Πηγή: Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»  τ. 476