ΟΧΙ, 28 ΟΚΤΩΒΡΊΟΥ 1940

 

Το ΟΧΙ και το ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ δεν τα ακολούθησε μια φαινομενική ήττα. Τα διαδέχθηκε η δόξα. Γι’  αυτό κι εμείς σήμερα γιορτάζουμε. Η μπομπότα με αξιοπρέπεια αξίζει περισσότερο από το σουβλάκι με υποτέλεια. Την όποια δυσκολία και θυσία, με ενθουσιασμό θα την σηκώσουμε ως συνακόλουθο του ηρωισμού. Δεν μπορούμε να την αντέξουμε ως συνέπεια δουλικότητας και εξευτελισμού.

          Μέχρι σήμερα έχουμε δει μέτρα, συμφωνίες, εις βάρος μας εκβιασμούς, ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, ατελείωτες υποχωρήσεις. Δεν έχουμε δει καμία νίκη, καθόλου τόλμη. Κάνουμε έκκληση στον πολιτικό μας κόσμο. Οφείλουν να φωνάξουνε παντού ότι δεν πεινάμε μόνον ως πολίτες, κυρίως πεινάμε ως λαός. Όποιος ηγέτης στην παρούσα φάση δεν μπορεί να είναι ριψοκίνδυνος, γίνεται από μόνος του επικίνδυνος. Αντίθετα, αν βρεθούν τώρα κάποιοι που μπορέσουν να κινηθούν με συνέπεια στην ιστορία μας, τότε θα μπορέσουμε κι εμείς να τους συγχωρέσουμε για όσα κατεργάστηκε εις βάρος μας η υποτέλεια στην ξένη λογική, και τα αλλότρια  συμφέροντα.

          Μας νοιάζει ποιος και τι θα μας σώσει. Ψάχνουμε για πατριώτες, όχι για ενόχους. Αν οι πολιτικοί μας έκαναν ως τώρα το σωστό, θα τους παραδεχόμασταν εμείς ως ικανούς. Αν το κάνουν τώρα, αυτή τη στιγμή, θα τους ομολογήσει η ιστορία ως εθνικά μεγάλους. Και έξυπνους.

          Το ΟΧΙ ΤΟΥ 1940 δεν είχε καμία λογική, είχε όμως εξυπνάδα και αξιοπρέπεια. Τώρα το ΟΧΙ έχει τη σοφία του αυτονόητου  και τη σαφήνεια της μοναδικής λύσης. Οι νίκες δεν στηρίζονται σε ΝΑΙ συμβιβασμού. Στηρίζονται σε ΟΧΙ ηρωισμού.

          ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Μητροπολίτου Μεσογαίας

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΧΩΡΙΣ ΤΙΜΗ

 π. Δημητρίου Μπόκου

Στα κρίσιμα γεγονότα της ζωής αναδεικνύεται η πραγματική στόφα του ανθρώπου. Στις οριακές του στιγμές ο άνθρωπος δείχνει πόσο αληθινός ή ψεύτικος είναι. Το συγκλονιστικό έπος του ’40 ανάγκασε τους πάντες να πετάξουν τη μάσκα της συμβατικότητας. Να συμπεριφερθούν χωρίς προσχήματα. Να αποκαλύψουν τί κρύβεται πίσω απ’ τη βιτρίνα. Έγινε σημείο αναφοράς στην ιστορία. Φανέρωσε τις αφανέρωτες διαθέσεις των ψυχών.

Πολλοί επέδειξαν ευγένεια, τιμή, ανθρωπιά. Παράδειγμα, στη μάχη των οχυρών (6-9 Απριλίου 1941). Το βράδυ της πρώτης μέρας της επίθεσης των Γερμανών (6 προς 7 Απριλίου), οι Έλληνες τραυματιοφορείς του οχυρού Παλιουριώνες βγήκαν έξω και, εν μέσω των πυρών που διαρκούσαν ακόμα, περισυνέλεξαν Γερμανούς τραυματίες. Τους έφεραν μέσα στο οχυρό και τους περιποιήθηκαν. Έδειξαν πως ήταν αληθινοί πατριώτες, αλλά και στρατιώτες με τιμή. Δεν φέρθηκαν άνανδρα απέναντι στον αδύναμο. Τον είδαν σαν άνθρωπο, όχι σαν εχθρό.

Αλλά υπήρξαν και άλλοι που δεν σεβάστηκαν τον στρατιωτικό κώδικα. Δεν πολέμησαν με τιμή, αλλά επέδειξαν απροσμέτρητη, άνανδρη βαρβαρότητα. Έστρεψαν τα όπλα τους πάνω στους άοπλους. Στον άμαχο πληθυσμό. Στα παιδιά. Ποια τιμή μπορεί να έχει ο στρατιώτης, όταν διαπράττει φοβερά εγκλήματα πολέμου; Όταν γίνεται εχθρός της ανθρωπότητας;

Απ’ τα πολλά πάλι παρόμοια περιστατικά, ας πάμε στην απελευθέρωση της Αθήνας (1944). Την ημέρα της αποχώρησης των Γερμανών, ο κόσμος ξεχύθηκε στους δρόμους, να αναπνεύσει αέρα της λευτεριάς. Μικροί-μεγάλοι έδειχναν τον ενθουσιασμό τους. Οι νέοι έγραφαν συνθήματα στην άσφαλτο υπέρ των συμμάχων που θα κατέφταναν σε λίγο. Ανάμεσά τους μια δεκαεξάχρονη μαθήτρια, η Ήβη Αθανασιάδου. Την ώρα που έγραφε «Καλώς ήλθατε, σύμμαχοί μας», στις οδούς Αιόλου και Ποσειδώνος του Παλαιού Φαλήρου, διερχόμενος κάποιος Γερμανός αξιωματικός, στρατιώτης δυστυχώς χωρίς τιμή, την είδε και την πυροβόλησε εν ψυχρώ. Τέσσερις μέρες πάλεψε η μικρή ηρωίδα με τον θάνατο, μα τελικά υπέκυψε.

Πόσο θηριώδη ένστικτα θα πρέπει να ’χει κανείς, για να πυροβολήσει με τόση κακία, χωρίς λόγο, ένα παιδί; Ποιος πολιτισμός υπέθαλψε τέτοια τέρατα, που θέλησαν να κυβερνήσουν και τον κόσμο; Δεν αρκεί να έχεις τη δύναμη, αλλά και την ανάλογη ψυχική καλλιέργεια να τη χειριστείς. Άκρως επικίνδυνο πράγμα η δύναμη, σε χέρια ανθρώπων χωρίς ψυχή, χωρίς τιμή!

Το μεγαλειώδες έπος του ’40 απέβη ορόσημο παγκόσμιο, γιατί γράφτηκε από ανθρώπους με τιμή. Όχι από τα κατακάθια της ιστορίας. (Τα παραδείγματα από το διαδίκτυο).

 ποατερικος

Ο Χ Ι, 28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

 

Ήθος ελευθερίας και η “νέα κανονικότητα” 

          Στα 80 χρόνια από το θαύμα εκείνο της γενιάς των Ελλήνων του ’ 40 ερχόμαστε να αναμετρηθούμε οι σύγχρονοι Νεοέλληνες.

          Ποια ήταν η ψυχή εκείνων που έγραψαν το αθάνατο έπος στα βουνά της ελληνοαλβανικής μεθορίου;

          Τίποτε διαφορετική από την ψυχή του Έλληνα. Τη διαχρονική ελληνική ψυχή Αυτή που φέρει σύστοιχη μέσα της την έννοια της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας. Της τιμής και της σεμνότητας. Του ήθους και της ευθύνης.

          Τίποτε διαφορετικό. Παραπάνω η παρακάτω.

          Γι’ αυτό οι Έλληνες του  ΄ 40 κατάφεραν να βαστάσουν για άλλη μια φορά επάνω τους-καθώς το απαίτησε ξανά η ιστορία- το βαρύ τίμημα του ανθρωπίνου προσώπου: το τίμημα της ελευθερίας. Και για άλλη μια φορά ανέλαβαν να διδάξουν στις καταπτοημένες συνειδήσεις της ανθρωπότητας, πως ο άνθρωπος μπορεί να παραμένει άνθρωπος μόνον όταν επιβεβαιώνει την πνευματική του πρωτίστως υφή και υπόσταση.

          Οι Έλληνες του ΄ 40 τόλμησαν, γιατί διέθεταν ήθος ελευθερίας. Το ήθος εκείνο που καταξιώνει τον άνθρωπο και τον ανεβάζει πάνω από τα μέτρα της ύλης και των στείρων λογικών μετρήσεων. Που τον καθιστά άξιο της κλήσεως και αποστολής του στη γη. Που τον οδηγεί στον τελικό του προορισμό,την εξομοίωσή του με το θείον. Το ήθος εκείνο που κάνει τη γη με ανακούφιση να βαστάζει επάνω της το λογικό πλάσμα της Δημιουργίας, και ετούτο το καθιστά καταξιωμένο κυριάρχη της.

          Ήθος ελευθερίας!

          Στα 80 χρόνια από το θαύμα του ΄40 ερχόμαστε οι σύγχρονοι Νεοέλληνες να αντιμετρηθούμε με την ψυχή μας.

          Όχι πως είναι δυνατόν ν’ αλλάξει η ψυχή του Έλληνα. Όσο στα χώματα αυτά θα στέκονται ο Παρθενώνας και η Άγια- Σοφιά, όσο οι κάτοικοι αυτής της γης θα σφραγίζονται με το σταυρό και τη δάφνη, τόσο και η ψυχή θα παραμένει αμετάβλητη και αλώβητη. Κι ας μαίνονται οι γείτονες. Κι ας προβαίνουν σε ύβρεις κατά της ιστορίας και της γεωπολιτικής μας υπόστασης. Θα μας βρίσκουν πάντοτε μπροστά, σεμνούς και σοβαρούς, ψύχραιμους και αποφασισμένους, υπεύθυνους και τολμηρούς. Απαρέγκλιτους στη σκοπιά των συνόρων της ψυχής και της Ιστορίας μας. Έτοιμους να προτάξουμε τα στήθη μας σε όποια  επιβουλή.

          Άλλο είναι που μας ανησυχεί, κάτι πολύ πιο ύπουλο. Που προβάλλει όχι ως εχθρός, αλλ’ ως φίλος. Και που έρχεται να υπηρετήσει την ποιότητα ζωής και την ασφάλειά μας, την ακεραιότητα και υγεία μας.

          Η νέα απειλή που εμφανίσθηκε τελευταία σε όλο τον πλανήτη θεωρούμε πως είναι “το βούτυρο στη φέτα” της Νέας Εποχής. Και προκειμένου να διασφαλισθεί η υγεία και η ποιότητα ζωής, πρέπει απαραιτήτως να εκχωρήσουμε εκούσια κάποιες προσωπικές μας ελευθερίες.

Αυτό είναι το δόγμα της “νέας κανονικότητας”.

          Ποιος δεν θα το εφαρμόσει; Είναι τόσο συμφέρον....

          Αλλά εδώ χρειάζεται το βλέμμα μας να γίνει βλοσυρό. Με πολλή περίσκεψη να δεχθούμε στις ακοές μας το... “συμφέρον” μας. Και να το περάσουμε από “λεπτό κόσκινο”, αυστηρό βασανισμό, μέσα από το ήθος της ελευθερίας που μας κληροδότησαν οι πρόγονοί μας. Το “ελευθερία η θάνατος”, που πάντοτε μας χαρακτήριζε τους Έλληνες, δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να μεταλλαχθεί σε “ελευθερία η ζωή”. Αυτό το δίλημμα για μας είναι κάλπικο. Ανυπόστατο. Ή είμαστε ελεύθεροι ή δεν θέλουμε να ζούμε χωρίς ελευθερία. Κι αν προς καιρόν πρέπει να καλύπτουμε μερικώς τα πρόσωπά μας για να διασφαλίσουμε την υγεία μας κια την υγεία των άλλων, ποτέ όμως δεν θα δεχθούμε, ούτε ως συμβολική εικόνα στο υποσυνείδητό μας, στη ζωή φίμωτρο. Αν αυτό υπηρετεί τη “νέα κανονικότητα”, δηλώνουμε ανυπότακτοι στη νέα κανονικότητα.

          Για ένα ήθος έχουμε γραμμένο βαθιά μέσα μας οι Έλληνες. Το ήθος της ελευθερίας!

          “Η Δράση μας” τ. 581

28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

Ενός λεπτού σιγή!

29 Μαΐου 1941

Στην πρωινή αναφορά δηλώνεται: “Κατά την διάρκεια της νυκτός ουδέν συμβάν. Καταναλωθέντα πυρομαχικά, απώλεια ανδρών μηδέν”.

Ώρα 9, 25 πρωινή. Στα επόμενα πέντε λεπτά όλα θ’ αλλάξουν. 9, 30 ακριβώς. Όλοι οι άνδρες του λόχου, όπου βρίσκεται ο καθένας, παίρνουν στάση προσοχής. Οι στρατιώτες έξω από τα αντίσκηνα, οι σκοποί στις θέσεις τους. Ο σύνδεσμος κάτω στο μονοπάτι, αυτός που ερχόταν κουβαλώντας νερό από την πηγή. Όλοι προσοχή, ακίνητοι. Κι αυτό γίνεται όπως έχει ορισθεί σ’ όλο το μέτωπο της Μεραρχίας. 9,30΄όλοι ακίνητοι, σε στάση προσοχής.

Ενός λεπτού σιγή!

Στην έδρα της μεραρχίας ψάλλουν επιμνημόσυνη δέηση για την ανάπαυση της ψυχής των παιδιών που χάσαμε.

Αυτών που σκοτώθηκαν ως τώρα.

Η σκηνή περιβάλλεται με άφθαστο ιερό μεγαλείο.

Καθώς στέκομαι ακίνητος, η ματιά μου περιφέρεται γύρω.

Στο τεράστιο λεπτό που ακολουθεί, περνάνε μπροστά από τα μάτια μου τα γεγονότα, τα παιδιά που χάσαμε. Τα αδέλφια μας. Να η μορφή του Μ. με τις κόκκινες τρύπες στο πρόσωπο που άνοιξε η χειροβομβίδα. Ο Π. Μελανός από την ασφυξία. Ο Ξ. ένα κουβάρι. Ο Τ. που ζητούσε τα αγγελούδια του. Οι τραυματίες μας που δεν άντεξαν πηγαίνοντας προς το νοσοκομείο.

Νιάτα, σύντροφοί μας ως χθες, στη λύπη μας, στη χαρά μας. Παιδιά της πατρίδας που θυσιάστηκαν γι’ αυτήν αυθόρμητα, ηρωικά, μέσα σε τυραννικό μαρτύριο κακουχιών, πολέμου και δοκιμασιών για την ελευθερία της.

Παιδιά. Άνοιξη της ζωής, που τώρα, καθώς λουλουδίζει η άνοιξη στη γη, τους στεφανώνει με χρώματα και μύρα.

Τα μάτια όλων δακρύζουν.

Αιωνία σας η μνήμη! Ο Θεός ας κρατάει τις ψυχές σας στα χέρια Του!

Το πελώριο λεπτό περνάει....

Αιωνία σας η μνήμη!

(Από αναμνήσεις έφεδρου λοχαγού)

“Η Δράση μας” τ. 572

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΘΑΥΜΑ ΕΜΦΑΝΙΣΗΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΟ 1940!

ΟΧΙ 1940 Οι ατρόμητες γυναίκες της Πίνδου

“Συνάντησα γυναίκες που κουβαλούσαν πυρομαχικά. Μία ήταν 88 ετών. Μία άλλη μου είπε ότι κλείδωσε το μικρό σε μια καλύβα,, για να βοηθήσει τον στρατό. Το βράδυ είδα μια γριούλα να κρατά δύο μικρά και η μητέρα τους ζύμωνε ψωμί για τον στρατό με το φως δύο κεριών που είχε μέσα σ’ ένα ποτήρι. Τα χιόνια, ο πάγος, το τρομερο κρύο δεν φαίνονταν να τις τρόμαζε. Όλες γεμάτες χαρά ήθελαν να προσφέρουν στον στρατό ό, τι δεν μπορούσαν τα μεταγωγικά. Αλήθεια, γυναίκες θαύμα”

“Οι νικητές της Πίνδου προχωρούσαν. Καθώς έφτασαν στον ποταμό Βογιούσα κι είδαν οι ατρόμητες γυναίκες της Πίνδου πως το απότομο ρέμα εμπόδιζε τους σκαπανείς στη δουλειά τους, έκαναν αυθόρμητα κάτι, που ξανάγινε ύστερα στον Καλαμά και στο Δρίνο: μπήκαν οι ίδιες μέσα στα νερά και πιασμένες σφικτά από τους ώμους, σχημάτισαν πρόσχωμα, που ανάκοβε την ορμή του ποταμού και ευκόλυνε τους γεφυροποιούς!”

“Ανεβοκατέβαινε παρά την ηλικία της με μια στάμνα στον ώμο της στις βουνοκορφές της Πίνδου, προσφέροντας νερό στους μαχόμενους στρατιώτες. Κάποια στιγμή γλίστρησε στους βράχους και κατατσακίστηκε σπάζοντας την στάμνα της. Οι τραυματιοφορείς έτρεξαν, τη σήκωσαν και τη μετέφεραν στη σκηνή του Διοικητή. Έτρεξε εκείνος, την αγκάλιασε και ξέσπασε:

-Γιαγιούλα μου, της είπε, τι έπαθες; Που πονάς; Τι θέλεις να σου δώσω;

Την ικέτευε κλαίγοντας.

Τον κοίταξε εκείνη με παγωμένα μάτια και λίγο πριν φύγει του ψιθύρισε:

Στρατηγέ μου.... μια στάμνα!”

Και σιώπησε.

(Αποσπάσματα από το Ημερολόγιο Στρατιώτη, στις 7 Νοεμβρίου 1940)

“Προς τη ΝΙΚΗ” Ορθοδ. χριστ. περιοδικό

28η Οκτωβρίου, Αγίας Σκέπης

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ

          Η Εκκλησία σήμερα γιορτάζει τη γιορτή της αγίας Σκέπης, δηλαδή την προστασία της Παναγίας που μας σκέπασε, στις 28 Οκτωβρίου 1940, απ’ την απειλή του φασισμού σκοτάδι του ναζισμού.

          Ο σημερινός εορτασμός της Αγίας Σκέπης και η εποποιία  του ’ 40 υπενθυμίζουν ανεπανάληπτες ιστορικές στιγμές. Το ξεσήκωμα εκείνο του ελληνικού λαού δεν ήταν ένας κατακτητικός πόλεμος, αλλά υπεράσπιση των  βωμών και εστιών” από την απειλή του ολοκληρωτισμού, για να μην επεκταθεί το κακό.

          Όμως το να επαινούμε την ελληνική ανδρεία και γενναιότητα , λησμονώντας την πίστη που έδινε φτερά στην Έλληνα φαντάρο, θα ήταν ανιστόρητο λάθος.

          Η αγάπη των Ελλήνων και την προστασία της γης των πατέρων, τους έδινε την παρρησία να προσεύχονται στον Χριστό και την Παναγία Μητέρα Του, τη σκέπη και προστασία των αδικουμένων.

          Η ορθόδοξη Εκκλησία πολλές φορές έχει πρωτοστατήσει με όλες της τις δυνάμεις και έχει συμπαρασταθεί στο λαό σε κρίσιμες εθνικές στιγμές. Χωρίς να παραθεωρεί το όραμά της για μια παγκόσμια ανθρώπινη κοινότητα , δεν παύει να υπηρετεί τις συγκεκριμένες ιστορικές ανάγκες των λαών που διακονεί.

          Η χριστιανική πίστη βέβαια δεν αποδέχεται τον πόλεμο σαν τρόπο λύσης στα προβλήματα των λαών. Ο πόλεμος είναι απαράδεκτη και εγκληματική πράξη, όμως η υπεράσπιση της ατομικής και κοινωνικής  ελευθερίας και αξιοπρέπειας, όταν κινδυνεύουν, είναι δικαίωμα του λαού. Μόνο σε τέτοιες οριακές περιστάσεις η Εκκλησία αναγκάζεται να ευλογήσει τη σημαία και ο κληρικός να ηγηθεί του στρατού για  την υπεράσπιση του δικαίου.

          Ζούμε σε ταραγμένες εποχές. Οι κίνδυνοι για πόλεμο αυξάνουν. Θα ήταν σωστό οι εθνικοί επέτειοι όλων των λαών να μην καλλιεργούν στους λαούς αισθήματα μίσους και πολεμικής ετοιμότητας. Οι μνήμες των  πολέμων θα πρέπει να μας αποτρέπουν από την καταστροφική μανία τους και να κηρυχθούν μέρες “προσευχής” για την επικράτηση της παγκόσμια ειρήνης.

          Πολλά συνέδρια και προτάσεις έχουν γίνει για τον αφοπλισμό και την ειρήνη. Κι’ όμως το μέλλον της ανθρωπότητας είναι αβέβαιο.

          Η μοναδική και σωτήρια λύση είναι η καταστροφή όλων των όπλων και η απαγόρευση νέων. Δυστυχώς η πρόταση αυτή δεν γίνεται αποδεκτή από τους ισχυρούς του κόσμου, γιατί απουσιάζει η πραγματική αγάπη για τον άνθρωπο.

          Ας ευχηθούμε η Θεοτόκος να μας φρουρεί και να μας διαφυλάττει από κάθε επιβουλή ορατών και αοράτων εχθρών μας.

          πρωτ. γ. σταν.

Ομιλία της δ. Χαρά Βοϊνέσκου για την 28η Οκτωβρίου

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ 

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η 

Την προσεχή Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου, και στην αίθουσα εκδηλώσεων του πνευματικού μας κέντρου θα τελεσθεί αγιασμός επί τη ενάρξει της κατηχητικής περιόδου  και του πνευματικού γενικά έργου της Ενορίας μας. 

Θα ομιλήσει 

η δ. ΧΑΡΑ ΒΟΪΝΕΣΚΟΥ 

Φιλόλογος, Νηπιαγωγός και Σχολική Σύμβουλος

  

με θέμα: Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΔΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΟΝ 

ΠΌΛΕΜΟ ΤΟΥ 1940 

Θα προβληθεί και σχετικό  VIDEO 

ΩΡΑ: 6  μ. μ 

Εκ του ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΜΙΑ ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ;

Κωνσταντίνος Χολέβας – Πολιτικός Επιστήμων

Καθώς πλησιάζουν οι δύο μεγάλες Εθνικές Επέτειοι, της 26ης Οκτωβρίου 1912 (απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης ανήμερα του πολιούχου Αγίου Δημητρίου) και της 28ης Οκτωβρίου 1940 (το μεγάλο ΟΧΙ) αναλογίζομαι τί αισθάνονται, τί καταλαβαίνουν και πόσο σωστά ενημερωμένα είναι σήμερα τα παιδιά μας. Η πρώτη δυσκολία προέρχεται από την πολεμική που δέχεται η έννοια και η αξία του Έθνους. Πώς θα μιλήσεις για Εθνική Επέτειο χωρίς Έθνος; Οι οπαδοί του μαρξιστικού διεθνισμού ή της ισοπεδωτικής και υλιστικής παγκοσμιοποιήσεως προσπαθούν με κάθε τρόπο να αμφισβητήσουν την ιστορική ύπαρξη των εθνών και τα θεωρούν είτε «φαντασιακές κοινότητες» είτε «κατασκευάσματα της αστικής τάξης». Η πραγματικότητα δείχνει ότι τα καθεστώτα του μαρξισμού-λενινισμού κατέρρευσαν, η παγκοσμιοποίηση αμφισβητείται πολλαπλώς, αλλά τα έθνη και οι εθνικές ταυτότητες συνεχίζουν να διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο στις διεθνείς εξελίξεις.

Η δεύτερη δυσκολία προέρχεται από την έλλειψη στοιχειωδών ιστορικών γνώσεων λόγω της υποβαθμίσεως του μαθήματος της Ιστορίας ή/και της διαστρεβλώσεως των γεγονότων. Στα σχολεία το μάθημα δεν διδάσκεται σωστά. Πολλά σχολικά εγχειρίδια είναι γραμμένα υπό την επίδραση ιδεοληψιών και μονομερών ερμηνειών. Ακόμη και αν το βιβλίο περιέχει χρήσιμα κεφάλαια, έρχονται συνήθως οδηγίες του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής και προτείνουν στους διδάσκοντες να αφαιρέσουν ουσιώδη κεφάλαια με το πρόσχημα του «εξορθολογισμού της ύλης».

Τρίτη δυσκολία: Η γενικότερη αντιμετώπιση των Εθνικών Επετείων από μία μειοψηφία ψευδοπροοδευτικών εκπαιδευτικών. Στην σχολική εορτή θα ακουστούν ποιήματα και κείμενα άσχετα με τα ιστορικά γεγονότα, θα γίνει προσπάθεια ταυτίσεως της Εθνικής Αντιστάσεως με την Αριστερά και μόνον, δηλαδή θα αλλοιωθεί το νόημα της Επετείου.

Τέλος η γενικότερη προπαγάνδα των εθνοαποδομητών επηρεάζει τους νέους και τις νέες. Όταν ακούν το μονότονο και ανιστόρητο κήρυγμα κατά των μαθητικών παρελάσεων πώς να αισθανθούν εθνική υπερηφάνεια; Γι’ αυτό πρέπει να βοηθήσουμε τα παιδιά μας όσο μπορούμε. Αν άλλοι τα αποκόπτουν από τις ρίζες της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού, ας σπεύσουμε όλοι, γονείς, παππούδες-γιαγιάδες, Κατηχητικά και όποιος άλλος μπορεί, να τους μιλήσουμε για την Ιστορία μας. Ας αναρτήσουμε στο μπαλκόνι μας την ελληνική σημαία και ας καλέσουμε τα παιδιά της οικογενείας να μάς βοηθήσουν. Να αποτίσουν εμπράκτως φόρο τιμής στους νεκρούς, οι οποίοι έχυσαν το αίμα τους για τη Γαλανόλευκη. Ας τους διηγηθούμε ό,τι γνωρίζουμε ή ό,τι έχουμε ακούσει από τους παλαιότερους για τις μεγάλες εθνικές εποποιίες. Ας ενθαρρύνουμε τους νέους μας να μαθαίνουν την Ελληνική Ιστορία από εξωσχολικά βιβλία ή από έγκυρες δημοσιεύσεις στο διαδίκτυο, ακόμη και από τα παλαιά σχολικά εγχειρίδια Ιστορίας, τα οποία κυκλοφορούνται σε ανατύπωση. Οι νέοι είναι το μέλλον. Ας τους διδάξουμε να αντλούν δύναμη από το παρελθόν!

Άρθρο στην ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, 22/10/2017

28 Οκτωβρίου, η γιορτή του ΟΧΙ

Η 28η Οκτωβρίου είναι η Εθνικά μας Επέτειος του 1940 και φέρνει στην μνήμη μας τους ηρωικούς προγόνου μας οι οποίοι αντιστάθηκαν στις παράλογες απαιτήσεις των ξένων κατακτητών.

          Ο πρωθυπουργός της χώρας τότε, Ιωάννης Μεταξάς, απάντησε με το ΟΧΙ στην ιταμή πρόταση του Ιταλού πρέσβη να παραχωρήσει ελληνική εδάφη, και να κηρύξει τον πόλεμο εναντίον του εισβολέα.

          Επίσης και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρύσανθος θα πει ΟΧΙ στον κατακτητή, όταν αρνήθηκε να συμμετάσχει σε επιτροπή παράδοσης της Αθήνας  στους Γερμανούς.

          Αλλά και ολόκληρος ο Ελληνικός Λαός τόλμησε ν’ αντισταθεί στις πανίσχυρες δυνάμεις του άξονα και να πολεμήσει γενναία, έστω κι αν ήταν φανερή η στρατιωτική υπεροχή του εχθρού.

          Όλοι αυτοί τόλμησαν γιατί πίστευαν στο δίκαιο του αγώνα και ένοιωσαν το χρέος να υπερασπιστούν τα ιερά και τα όσια του Γένους και είχαν  σύμμαχο την υπέρμαχο στρατηγό, την Θεοτόκο.

          Είναι αλήθεια, ότι δεν είναι εύκολο να λες το ΟΧΙ.

- Όταν σε τρομάζουν οι απειλές και είναι άνισος ο αγώνας.

-Όταν έχουν υποταχθούν οι άλλοι κι έχουν αποδεχθεί την ήττα τους.

-Όταν γνωρίζεις ότι αυτό θα το πληρώσεις ακριβά, ακόμη και με τη ίδια σου τη ζωή.

          Αυτό όμως είναι ένα  χάρισμα και ένα χρέος απέναντι στην κοινωνία και την ιστορία. Διότι εν ελευθερία αναλαμβάνεις να υπερασπιστείς την τιμή, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία της πατρίδας και να πεις το δικό σου ΟΧΙ!

          Αυτό είναι δύσκολο. Θέλει καρδιά, πίστη, αποφασιστικότητα  μέχρι να πεις το ΟΧΙ. Αλλά όταν το πεις, τότε ξεπερνάς τον εαυτό σου και κινείσαι πάνω από τις περιστάσεις. Γιγαντώνεται η θέληση, παίρνει δύναμη η ψυχή και ο άνθρωπος υψώνεται στο επίπεδο της ελευθερίας. Και τότε γίνεται το μεγάλο θαύμα, εκείνο που φάνταζε απίθανο, τώρα είναι ένα μυστήριο ακατανόητο στην ανθρώπινη λογική.

          π. Γ.

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ Αγ.Παϊσιος

          Όταν κανείς παρακολουθεί και αισθάνεται αυτά που ψάλλει, από εκεί ξεκινάει και η ευλάβεια, από εκεί έρχεται και η κατάνυξη και όλα. Γι’ αυτό να πιάνετε τακ-τακ τα θεία μηνύματα, για να κεντιέται η καρδιά, να τα νοιώθει. Αν πάει το τηλεγράφημα στην καρδιά, και από μια λέξη κεντιέται ο άνθρωπος, τινάζεται, αλλοιώνεται πνευματικά….

          Στην Γερμανική κατοχή ένας τυφλός με μια φλογέρα ξέρετε πόσους ξεσήκωσε; Πόσο γλυκά και με τι καημό έπαιζε ο καημένος το «Έχε γαία, καημένε κόσμε»! Πονούσε για το έθνος του και ο πόνος του έβγαινε από τη φλογέρα!

          Άπλωνε το καπέλο του και έλεγε: «Ρίξτε στον τυφλό». Οι Γερμανοί έλεγαν «τυφλός έλεγαν «τυφλός είναι» και τον άφηναν ελεύθερο και του έριχναν και χρήματα! Αυτός όμως έκανε….ιεραποστολή! Όπως ήταν απογοητευμένος τότε ο κόσμος, τους άναβε φλόγα μέσα του…..Σκεφτείτε τώρα να ξεσηκώνεσαι από την αγάπη του Χριστού!».

          «Παλιά και αυτοί που έλεγαν ότι είναι άπιστοι είχαν μέσα τους Θεό. Θυμάμαι, την εποχή που ήταν οι Ιταλοί στην Κόνιτσα, πήρε φωτιά το δάσος και διαδόθηκε ότι την έβαλαν οι Ιταλοί, για να πάνε Κονιτσιώτες να τους συλλάβουν. Όταν το άκουσαν αυτό οι Κονιτσιώτες, σκορπίστηκαν και άφησαν το δάσος να καίγεται. Οι Ιταλοί πήγαν και βρήκαν τον πρόεδρο, ο οποίος ήταν άπιστος, και του είπαν: «Πού είναι οι άνθρωποι;» «Στις δουλειές τους», απάντησε εκείνος. «Και γιατί δεν πήγαν να σβήσουν την φωτιά;» τον ρώτησαν. «Α, εμείς σ’ αυτές τις περιπτώσεις, τους λέει, έχουμε τον Άγιο Νικόλαο». Εκείνη την στιγμή, ενώ προηγουμένως δεν υπήρχε σύννεφο στον ουρανό, μαζεύτηκαν σύννεφα και άρχισε να βρέχει καταρρακτωδώς. Όταν είδαν το θαύμα αυτό οι Ιταλοί, φοβήθηκαν».

          Οσίου Παισίου Αγιορείτου

28η Οκτωβρίου 1940

Εξαιρετική είναι η συγκίνηση που αισθάνονται όλοι οι Έλληνες, όταν καλούν στην μνήμη τους αναμνήσεις από τα ένδοξα γεγονότα του 1940. Πράγματι τα μεγάλα και φωτεινά αυτά γεγονότα, επισφράγισαν με ανεξίτηλη δόξα την ιστορική πορεία του έθνους μας.

Το ελληνικό Έθνος αισθάνεται ιδιαίτερη υπερηφάνεια, για το μεγάλο ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου του 1940, το οποίο αντέταξε ο Ελληνικός λαός κατά τον βαθύ όρθρο της ιστορικής εκείνης ημέρας. Ήταν η αρχή μιας εκστρατείας που όλοι τη λένε "Έπος" που κάλυψε ένα ένδοξο μέρος της μακραίωνης ελληνικής ιστορίας μας, που περιέχει εν αφθονία τα δύο στοιχεία που συνθέτουν γενικά την ιστορία, τα γεγονότα και το άρωμα της εποχής. Τα μεν γεγονότα έχουν καταγραφεί από ιστορικούς, ώστε να δύνανται οι ενδιαφερόμενοι να ανατρέξουν σε συγγράμματα προς γνώση και εξαγωγή συμπερασμάτων και ακόμη μεταγενέστεροι ιστορικοί να μπορούν να τα αποκαταστήσουν έστω και αν έχουν παρέλθει αιώνες. Ήταν η αρχή μιας εκστρατείας που όλοι τη λένε "Έπος" που κάλυψε ένα ένδοξο μέρος της μακραίωνης ελληνικής ιστορίας μας, που περιέχει εν αφθονία τα δύο στοιχεία που συνθέτουν γενικά την ιστορία, τα γεγονότα και το άρωμα της εποχής. Τα μεν γεγονότα έχουν καταγραφεί από ιστορικούς, ώστε να δύνανται οι ενδιαφερόμενοι να ανατρέξουν σε συγγράμματα προς γνώση και εξαγωγή συμπερασμάτων και ακόμη μεταγενέστεροι ιστορικοί να μπορούν να τα αποκαταστήσουν έστω και αν έχουν παρέλθει αιώνες. Το άρωμα όμως, όπως και όσο το αισθάνθηκαν οι πρωταγωνιστές και στη συγκεκριμένη περίπτωση ολόκληρος ο ελληνικός λαός, την εποχή των γεγονότων, χάνεται από τον άνεμο του χρόνου, ακόμη και για αυτούς που τα έζησαν.

Το "Έπος του 40", φαινόμενο ψυχολογικό και ιστορικά απροσδόκητο για όλο το κόσμο, αδικήθηκε κατάφωρα από τα μετέπειτα γεγονότα, την κατοχή, την αντίσταση, τις εκτελέσεις, το κίνημα του Δεκέμβρη, τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, το ξύπνημα της πυρηνικής εποχής, γεγονότα τα οποία τα σκέπασαν και έτσι αυτό το κεφάλαιο σφραγίστηκε βιαστικά και κλείστηκε στο αρχείο προτού μνημειωθεί, για να ανοίξει μετά την απελευθέρωση της χώρας από τη γερμανική μπότα.

Η Κοινωνία των Εθνών (ΚΤΕ), στην οποία τα Έθνη στήριζαν τις ελπίδες τους για διαρκή ειρήνη, έχασε κάθε ουσιαστικό κύρος με την αποχώρηση των ΗΠΑ, που επέλεξαν πολιτική απομονωτικών τάσεων, της Γερμανίας το 1939, της Ιταλίας το 1935, αλλά και του συναγωνισμού επιδείξεως "αρχών ειρηνοφιλίας" από τα λοιπά Δημοκρατικά κράτη της Δύσεως και κυρίως την Αγγλία και Γαλλία, που δεν μπόρεσαν έγκαιρα να προβλέψουν τον επερχόμενο κίνδυνο.Η γενιά του '40 απέδειξε για μια ακόμη φορά, ότι το ιερό πάθος για την ελευθερία της Πατρίδας είναι υπέρτατο καθήκον όλων των Ελλήνων, που επανειλημμένα το έχουν αποδείξει κατά τη διάρκεια της μακραίωνης ύπαρξής τους και δεν θα σταματήσουν να το αποδεικνύουν, όσο υπάρχουν, σε αυτή την όμορφη χώρα.

το βρηκα:Γενικό Επιτελείο στρατού

Το Επος του 1940 ολιγόλεπτο video

28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΚΑΙΩΘΟΥΝ ΟΙ ΘΥΣΙΕΣ ΜΑΣ

Τα ηρωικά και άξια προβολής και τιμής παραδείγματα φιλοπατρίας και θυσίας γεμίζουν τις πιο δοξασμένες σελίδες της ελληνικής ιστορίας. Μια τέτοια μεγαλειώδης μνήμη, η 28^η Οκτωβρίου του 1940. ημέρα του ιστορικού ΟΧΙ, γιορτάζουμε και πάλι. Όλοι οι απανταχού της γης Έλληνες ξαναθυμήθηκαν με συγκίνηση την θαυμαστή νίκη, που η Πατρίδα μας χάρισε στον κόσμο, πολεμώντας τον πανίσχυρο Άξονα του φασισμού και του ναζισμού, για να κρατήσουμε όρθια την τιμή της Ευρώπης.

          Και φυσικά με μύριες θυσίες, προσφέροντας στον βωμό της τιμής 15.000 χιλιάδες αξιωματικούς και οπλίτες, ενώ 45.000 χιλιάδες παλικάρια μας τραυματίστηκαν. Και τότε όλοι μας θαύμαζαν. Και σήμερα ξεχάστηκαν οι θυσίες και οι ηρωισμοί. Λησμονήθηκε από τους ξένους το χρέος τους απέναντί μας στη χώρα μας που θυσιάστηκε όχι μόνο για την ελευθερία της, αλλά και για τη δική τους ελευθερία.

          Αλλά γιατί παραπονούμαστε; Λησμόνησαν οι ξένοι, γιατί πρώτα εμείς λησμονήσαμε την ιστορία μας. Εμεί οι ίδιοι την παραχαράξαμε και την περιφρονήσαμε ακόμη και σ’ αυτά τα σχολικά μας βιβλία. Θα καταλάβουμε, πως μόνον οσάκις λαός και άρχοντες συμπορεύτηκαν, χωρίς το εθνοκτόνο μικρόβιο της διχόνοιας, η πατρίδα μας γνώρισε ένδοξες σελίδες δόξας.

«ΖΩΗ» τ. 4306

Η επιλογή της 28ης Οκτωβρίου 1940 ως εθνικής μας εορτής

Η επιλογή της 28ης Οκτωβρίου 1940 ως εθνικής μας εορτής – απόρροια της αντιστασιακής παράδοσης του λαού μας

Γιατί τιμούμε το ΟΧΙ;

Του Θ.Κ.

Τα τελευταία δύο χρόνια και ιδίως τις τελευταίες εβδομάδες έχουμε γίνει μάρτυρες μίας «περίεργης» και ενορχηστρωμένης εκστρατείας ανάδειξης της 12ης Οκτωβρίου 1944, ημέρας απελευθέρωσης της Αθήνας από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής, ως σημαντικότερης επετείου από εκείνη της 28ης Οκτωβρίου 1940 και του ΟΧΙ του ελληνικού λαού στην επιβουλή του ιταλικού φασισμού (και εν συνεχεία του γερμανικού ναζισμού), με απώτερο στόχο -όπως προκύπτει- την κατάργηση της εθνικής μας εορτής. Είναι ενδεικτικό ότι όλες αυτές οι εκδηλώσεις αναφέρονται κυρίως στην περίοδο 1941-1944 και όχι τόσο στην περίοδο 1940-1944. Εκτενέστερη αναφορά σε αυτό το ζήτημα έχει γίνει σε προηγούμενες δημοσιεύσεις της ιστοσελίδας του Άρδην και της Ρήξης με τίτλο:

«Το ΟΧΙ του ελληνικού λαού του 1940 ενοχλεί. Να καταργηθεί!» (http://ardin-rixi.gr/archives/201079) και «Γιατί ενοχλεί η 28η Οκτωβρίου;» (http://ardin-rixi.gr/archives/201088).

Ακούμε λοιπόν συχνά και από διαφορετικές πηγές στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο, σε διάφορα έντυπα, στον ηλεκτρονικό τύπο, ακόμα και σε «επιμορφωτικά» σεμινάρια του Υπουργείου Παιδείας το εξής τσιτάτο: «Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ευρώπης που δεν γιορτάζει το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά την έναρξή του», υπονοώντας ότι θα πρέπει να καταργηθεί η εθνική εορτή της 28ης Οκτωβρίου 1940, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις αυτό διατυπώνεται και ευθέως. Δεν διευκρινίζουν βέβαια το πώς εισήλθε η Ελλάδα στον πόλεμο, το αν τον προκάλεσε η ίδια ή αν εξαναγκάστηκε να πολεμήσει τη φασιστική επιβουλή αμυνόμενη. Έτσι, εμμέσως πλην σαφώς οι Έλληνες εμφανίζονται περίπου ως «πολεμοχαρείς» και «πολεμοκάπηλοι», εν αντιθέσει προς άλλους Ευρωπαίους «που ως περισσότερο “πολιτισμένοι” δίνουν την προτεραιότητα στην ειρήνη, εορτάζοντας τη λήξη του πολέμου». Αυτή είναι σε γενικές γραμμές η επιχειρηματολογία τους, ενώ αποφεύγουν να χρησιμοποιήσουν τις «απαγορευμένες» λέξεις «ΟΧΙ», «παλλαϊκή αντίσταση», «αυτοθυσία», «Πίνδος», «πατρίδα», για ευνόητους λόγους.

Ποια όμως είναι η Ευρώπη στην οποία αναφέρονται, την οποία και θα πρέπει να μιμηθούμε ως πρότυπο;

Ας παραθέσουμε εδώ μερικά παραδείγματα χωρών που αντιστάθηκαν στον Άξονα και της χρονικής διάρκειας αντίστασης σε αυτόν, για διαπιστώσουμε ορισμένες διαφορές:

Γαλλία: 45 ημέρες.

Βέλγιο: 18 ημέρες.

Ολλανδία: 4 ημέρες.

Δανία: 2-3 ώρες.

Η δε Σουηδία, η Ελβετία, η Ιρλανδία, η Ισπανία και η Πορτογαλία δεν συμμετείχαν καν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μόνον η Μεγάλη Βρετανία και η Σοβιετική Ένωση πολέμησαν μέχρις εσχάτων και δεν υποτάχθηκαν ποτέ στην ναζιστική Γερμανία, πληρώνοντας μάλιστα έναν βαρύ φόρο αίματος (ιδίως η ΕΣΣΔ).

Από την άλλη, η ναζιστική Γερμανία (συμπεριλαμβανομένης της Αυστρίας), στοχεύοντας στην κατάκτηση ολόκληρης της Ευρώπης, έκανε συμμαχία, τον λεγόμενο «Άξονα», μαζί με την φασιστική Ιταλία και τη στρατοκρατική Ιαπωνία, έχοντας επίσης ως συμμάχους την Ουγγαρία, τη Ρουμανία, η Βουλγαρία, την Κροατία, τη Σλοβακία, αλλά και τη Φινλανδία, και προκάλεσε το μεγαλύτερο αιματοκύλισμα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Υπήρξαν δε μαζικές προσχωρήσεις εθελοντών στα Waffen SS -κατά χιλιάδες- κυρίως από τις βαλτικές χώρες, τις σκανδιναβικές χώρες, την Ολλανδία, το Βέλγιο, τη Γαλλία, την Κροατία, τη Βοσνία, την Αλβανία, την Ουκρανία και από άλλες περιοχές της τότε ΕΣΣΔ, που ενίσχυσαν τη γερμανική/ναζιστική πολεμική μηχανή, διαπράττοντας φρικτά μαζικά εγκλήματα πολέμου. Σε ποια Ευρώπη λοιπόν αναφερόμαστε; Γι’ αυτήν την Ευρώπη εγκαλούμαστε, που δεν ακολουθούμε το παράδειγμά της;

Απεναντίας, εμείς οι Έλληνες έχουμε κάθε λόγο να εορτάζουμε τις εθνικές μας επετείους σύμφωνα με τις ιστορικές μας παραδόσεις και σύμφωνα με τη δική μας πολιτισμική ιδιοπροσωπία. Ποιος Ευρωπαίος ή ποιος ντόπιος υποτακτικός του μπορεί να μας υποχρεώσει να αλλάξουμε τις ημερομηνίες των εθνικών μας επετείων; Από που αντλούν αυτό το δικαίωμα; Ποιο είναι το ηθικό τους παράστημα για να μπορούν να μας κρίνουν;

Προφανώς αυτό έχει να κάνει με μία αποικιοκρατικού τύπου προσέγγιση της ελλαδικής πραγματικότητας, όπου οι εγχώριες δυτικόφρονες ελίτ πασχίζουν με κάθε μέσο να αποβάλουν οτιδήποτε το ελληνικό, αντικαθιστώντας το με οτιδήποτε το δυτικό, επιχειρώντας έτσι έναν «από τα πάνω» και «παρά φύσει» εκδυτικισμό της κοινωνίας∗. Πρωτίστως όμως τους ενοχλεί το ΟΧΙ του ελληνικού λαού στις ιταμές αξιώσεις του ιταλικού φασισμού (28/10/1940), αλλά και του γερμανικού ναζισμού (6/4/1941) και γενικότερα το ελληνικό αντιστασιακό φρόνημα που έδωσε αργότερα και άλλα ΟΧΙ, όπως εκείνο της ΕΟΚΑ και του αγώνα ενάντια στην αγγλική κατοχή της Κύπρου (1955-59) ή εκείνο πάλι των Ελληνοκυπρίων ενάντια στο σχέδιο Ανάν (24/4/2004).

Εμείς λοιπόν, διαθέτοντας μία μακρά αντιστασιακή παράδοση, έχουμε κάθε λόγο και κάθε δικαίωμα για εορτάζουμε το ΟΧΙ, την αντίσταση και τον αγώνα για την ελευθερία, ανεξαρτήτως συνεπειών. Εορτάζουμε τον αγώνα και τις θυσίες και όχι απαραιτήτως τη νίκη. Τιμούμε δε όσους σκοτώθηκαν για την ελευθερία και όσους έχασαν την σωματική τους ακεραιότητα, αγωνιζόμενοι και θυσιαζόμενοι για όλους εμάς.

Εγκαλούμαστε επίσης γιατί εορτάζουμε την έναρξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της ανεξαρτησίας (Ελληνική Επανάσταση, 25η Μαρτίου 1821), τιμώντας τη μνήμη όσων αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν για την απελευθέρωσή μας από τον οθωμανικό ζυγό και όχι το πότε υπογράφηκε η συνθήκη της de jure αναγνώρισης του μικρού τότε σε έκταση ελλαδικού κράτους (Πρωτόκολλο Λονδίνου, 22 Ιανουαρίου / 3 Φεβρουαρίου 1830). Υπάρχει πάντως και άλλος ένας λαός, με παρόμοιο αντιστασιακό υπόβαθρο που εορτάζει και αυτός την εθνική του επέτειο βάσει ενός παρόμοιου σκεπτικού: οι Σέρβοι. Η Σερβία έχει ως εθνική της εορτή την ημέρα έναρξης της επανάστασης για αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού (15 Φεβρουαρίου 1804) και όχι το πότε έγινε η διεθνής νομική αναγνώριση της σερβικής κρατικής οντότητας. Δεν θα μπορούσε εξάλλου να θεωρηθεί τυχαίο ότι οι δύο αυτοί λαοί με την ισχυρή αντιστασιακή παράδοση, που εορτάζουν πρωτίστως την έναρξη του αγώνα και τη θυσία και όχι τόσο το τέλος του, δημιούργησαν κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής τα δύο ισχυρότερα αντάρτικα στην κατεχόμενη Ευρώπη: το γιουγκοσλαβικό και το ελληνικό.

Οι Έλληνες λοιπόν θυμούνται και τις ήττες τους, τιμώντας όσους αγωνίστηκαν και σε αυτές, με σκοπό πάντοτε την ελευθερία και την αξιοπρέπεια. Έτσι, γίνονται εκδηλώσεις μνήμης για τη μάχη των Οχυρών (6/4/1941), τη μάχη της Κρήτης (20/5/1941), για την τουρκική εισβολή στην Κύπρο (20/7/1974), αλλά και για παλαιότερα ιστορικά γεγονότα, όπως για το Ζάλογγο (Δεκέμβριος 1803), την Έξοδο του Μεσολογγίου (Κυριακή των  Βαΐων 1826), το ολοκαύτωμα της μονής Αρκαδίου στην Κρήτη (9/11/1866) ή ακόμα την Άλωση της Πόλης (29/5/1453). Ομοίως, οι Σέρβοι τιμούν τη μάχη του Κοσσυφοπεδίου (1389), παρόλο που εκεί ηττήθηκαν και κατακτήθηκαν από τους Οθωμανούς. Αυτή λοιπόν η πρακτική αποτελεί προφανώς χαρακτηριστικό λαών με αντιστασιακό φρόνημα και με παράδοση αντάρτικου, κάτι που φαίνεται να ξενίζει σε όσους δυτικόφρονες θεωρούν εαυτόν «πολίτη του κόσμου» ή «Ευρωπαίο» που κατοικεί νοερά κάπου στις Βρυξέλλες ή το Παρίσι και όχι στην χερσόνησο του Αίμου, που -είτε το θέλουμε είτε όχι- είναι ο τόπος μας.

Ο «από τα κάτω» – λαϊκός χαρακτήρας του εορτασμού του ΟΧΙ

Γι’ αυτό λοιπόν, λόγω της βαθιά ριζωμένης αντιστασιακής παράδοσης του λαού μας, ο εορτασμός της 28ης Οκτωβρίου ξεκίνησε «από τα κάτω», άτυπα. Ήδη κατά τη διάρκεια της Κατοχής, από την 28η Οκτωβρίου 1941, έλαβαν χώρα παράνομες εκδηλώσεις τιμής στο ΟΧΙ, το οποίο πάντως εορτάστηκε επισήμως για πρώτη φορά το 1944, λίγες ημέρες μετά την αποχώρηση των Γερμανών από την πρωτεύουσα και από το μεγαλύτερο μέρος της χώρας. Αυτόν λοιπόν, αυθόρμητο – «από τα κάτω» εορτασμό της αντίστασης απέναντι σε υπέρτερες εχθρικές δυνάμεις έρχονται σήμερα κάποιοι να επιχειρήσουν να καταργήσουν «από τα πάνω», δίνοντας μάλιστα έμφαση στην προπαγάνδιση αυτού τους του ιδεολογήματος στις μικρές ηλικίες (ήδη από το νηπιαγωγείο και το δημοτικό), μέσω «επιμορφωτικών» σεμιναρίων για εκπαιδευτικούς, αλλά και μέσω σχετικών εντολών και οδηγιών από σχολικούς συμβούλους. Σκοπός τους είναι να καλλιεργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες, ώστε στο μέλλον η κοινωνία να φανεί «ώριμη» στο να αποδεχτεί χωρίς αντιστάσεις τις παραπάνω (και πολλές άλλες) επιδιώξεις και σχεδιασμούς εθνομηδενιστικών κύκλων.

Αξιοσημείωτο πάντως είναι ότι και οι επέτειοι μνήμης για κοινωνικούς αγώνες δεν τιμούν το τέλος τους και την επιτυχή έκβασή τους, αλλά την έναρξή τους και τη θυσία όσων αγωνίστηκαν σε αυτούς. Παραδείγματος χάριν, εορτάζουμε την αιματηρή εξέγερση των κολλήγων στο Κιλελέρ (6 Μαρτίου 1910) και όχι το πότε θεσπίστηκαν στη συνέχεια μέτρα από το κοινοβούλιο υπέρ των αγροτών, αρχής γενομένης από την κυβέρνηση Βενιζέλου (1911). Επίσης, εορτάζουμε σε παγκόσμια κλίμακα την Εργατική Πρωτομαγιά, την αιματηρή εξέγερση των εργατών στο Σικάγο (1η Μαΐου 1886) και όχι το πότε οι αγώνες των ανθρώπων αυτών δικαιώθηκαν δια της ψηφίσεως νόμων υπέρ των εργατών. Το ίδιο βεβαίως ισχύει και για το Πολυτεχνείο, όπου εορτάζεται η ημερομηνία φοιτητικής εξέγερσης (17 Νοεμβρίου 1973), παρόλο που αυτή κατεστάλη και δεν σηματοδότησε αυτομάτως το επιτυχές τέλος του αγώνα για αποκατάσταση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας στη χώρα μας.

Είναι λοιπόν προφανές ότι οι πολέμιοι του εορτασμού του ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου 1940 στερούνται επιχειρημάτων, για να υποστηρίξουν τις θέσεις τους, τουλάχιστον σοβαρών. Απλώς το μόνο κίνητρο το οποίο διαθέτουν είναι η προσήλωσή τους στην πραγμάτωση των στόχων του ιδεολογήματος του εθνομηδενισμού, κάτι που συνδέεται φυσικά και με την προσωπική τους ανέλιξη. Τα δε μέσα που διαθέτουν για την πραγμάτωση του στόχου τους, έχοντας εισχωρήσει στον κρατικό μηχανισμό, είναι άφθονα, όπως προφανώς και η χρηματοδότησή τους. Αυτό όμως δεν μας εμποδίζει από το να πηγαίνουμε κόντρα, λέγοντας ένα ακόμα, μικρό έστω, ΟΧΙ σε όλα όσα αυτοί απεργάζονται, αγωνιζόμενοι για τις δικές μας εθνικές επετείους, τιμώντας τη μνήμη των νεκρών μας παππούδων, επιζητώντας ένα καλύτερο αύριο.

Θα πρέπει στο σημείο αυτό να επισημάνουμε ότι όλες οι παραπάνω επέτειοι, εθνικές και κοινωνικές, ανεξαρτήτως βαρύτητας, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: την ανεξαρτήτως συνεπειών αντίσταση και τον αγώνα για ελευθερία, που σε καμία από τις παραπάνω περιπτώσεις δεν γίνεται αναίμακτα, όχι διότι είμαστε λάτρεις των πολέμων και του θανάτου, αλλά επειδή δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς την ελευθερία.

Γιατί ο εορτασμός για την απελευθέρωση της Αθήνας δεν θα πρέπει να υποσκελίσει τον εορτασμό για το ΟΧΙ και την καθολική εθνική μας αντίσταση

Ο δε εορτασμός για την απελευθέρωση της πόλεως των Αθηνών (12/10/1944), μολονότι σηματοδοτεί το πέρασμα από τη γερμανική κατοχή στην ελευθερία, όσο σημαντικό και χαρμόσυνο γεγονός να είναι (το οποίο και θα πρέπει φυσικά να εορτάζουμε), δεν εμπεριέχει τα παραπάνω βασικά χαρακτηριστικά, ώστε να είναι σε θέση να υποσκελίσει τον εορτασμό του ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου 1940 ως εθνικής μας επετείου. Αποτελεί τη δικαίωση των αιματηρών αγώνων του ελληνικού λαού για εθνική ανεξαρτησία και ελευθερία των προηγούμενων χρόνων, αρχής γενομένης από το ΟΧΙ, όντας προϊόν -σε μεγάλο βαθμό- των διεθνών συγκυριών (επέλαση του Κόκκινου Στρατού στο ανατολικό μέτωπο που ανάγκασε τους Γερμανούς να αποσύρουν τις δυνάμεις τους από τα Βαλκάνια, αφενός για να μην εγκλωβιστούν και αποκοπούν αφετέρου να υπερασπιστούν την ίδια τη Γερμανία). Επιπλέον, δεν τιμώνται στην περίπτωση αυτή ούτε οι νεκροί αλλά και ούτε οι ακόμα εν ζωή Έλληνες πολεμιστές που αγωνίστηκαν να εκδιώξουν τον Ιταλό και Γερμανό εισβολέα, απλώς επικρατεί ένα διάχυτο κλίμα ευφορίας για το ευτυχές αποτέλεσμα των αιματηρών αυτών αγώνων, στο οποίο συνέβαλε βεβαίως καθοριστικά και η διεθνής συγκυρία, η νίκη των Συμμάχων στα μέτωπα του πολέμου. Εκ των πραγμάτων δε στους εορτασμούς για τη λήξη του πολέμου γίνονται εκτενείς αναφορές και στον ρόλο των μεγάλων ευρωπαϊκών συμμαχικών δυνάμεων, κάτι που φυσικά δεν συμβαίνει στην «εθνοκεντρική» επέτειο για την έναρξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, του ΟΧΙ του ελληνικού λαού στον εισβολέα. Θα ήταν πάντως άδικο, σε περίπτωση υλοποίησης των σχεδιασμών των εθνομηδενιστών, ο λαός μας να υποχρεωθεί να εορτάζει τις εθνικές μας επετείους, ωσάν η χώρα μας να ήταν βορειοευρωπαϊκή, με έλλειψη αντιστασιακής παράδοσης, ή -ακόμα χειρότερα- να είχε συμμετάσχει και η ίδια στον Άξονα, διοργανώνοντας όμως πλέον εορτασμούς κατά του φασισμού και του ναζισμού, για να αποσείσει από πάνω της αυτό το όνειδος. Γιατί, όπως είχε πει και ο Αριστοτέλης: «Δεν υπάρχει τίποτε το πιο άδικο από την ίση μεταχείριση των ανίσων». Ευτυχώς η χώρα μας δεν ανήκει σε καμία από αυτές τις κατηγορίες, οπότε εμείς, ο ελληνικός λαός, με το κεφάλι ψηλά υπερασπιζόμαστε το δικαίωμά μας να τιμούμε τους αγώνες και τις θυσίες του λαού μας, σε όποιες ημερομηνίες εμείς θέλουμε και με τον τρόπο που εμείς κρίνουμε.

Θα πρέπει επίσης να επισημάνουμε ότι σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο ελλοχεύει ο κίνδυνος καλλιέργειας ενός διχαστικού κλίματος, δεδομένου ότι ο αγώνας του ΟΧΙ ήταν ομόθυμος και ταυτόχρονος για όλα τα γεωγραφικά διαμερίσματα της χώρας μας, ενώ η απελευθέρωση έγινε σταδιακά, με την αποχώρηση των γερμανικών κατοχικών στρατευμάτων από Νότο προς Βορρά, με κάποιες μόνο γερμανικές φρουρές να παραμένουν απομονωμένες σε ορισμένα νησιά του Αιγαίου μέχρι και την παράδοση της ναζιστικής Γερμανίας (1 Σεπτεμβρίου 1944 – 10 Μαΐου 1945). Άρα πόσο δίκαιο θα ήταν και πόσο ισοβαρές το να εορτάζεται σε πανελλαδική κλίμακα η επέτειος απελευθέρωσης της Αθήνας, της ήδη υδροκέφαλης πρωτεύουσας του κράτους, όπως και η υποβάθμιση ή η αγνόηση των επετείων απελευθέρωσης όλων των υπόλοιπων περιοχών της χώρας μας;

Κάποιες δε «περίεργες», άμεσες ή έμμεσες, αναφορές σε γεγονότα του β΄ μισού της δεκαετίας του ’30 και κυρίως του β΄ μισού της δεκαετίας του ’40, οι οποίες εντάσσονται εμβόλιμα στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την απελευθέρωση της Αθήνας, θα πρέπει επίσης να μας προβληματίσουν και να μας θέσουν σε εγρήγορση ώστε να μην πέσουμε στην παγίδα του μηδενισμού, αλλά και της αναβίωσης και τροφοδότησης ενός εμφυλιοπολεμικού κλίματος, που σίγουρα δεν έχει καθόλου ανάγκη ο τόπος μας. Απεναντίας, η μαζική και ομόθυμη απόφαση του λαού μας για αντίσταση και αυτοθυσία θα πρέπει να είναι ο οδηγός μας για το μέλλον και αυτό προϋποθέτει την ενότητά του, κάτι που όμως δεν είναι επιθυμητό από όσο θέλουν τη πατρίδα μας και τον λαό μας διηρεμένο και αδύναμο. Ενοχλεί π.χ. το γεγονός ότι στον ελεγχόμενο από το μεταξικό καθεστώς Τύπο της εποχής δημοσιεύτηκε επιστολή (η πρώτη) του πολιτικού κρατουμένου Νίκου Ζαχαριάδη, Γ.Γ. του ΚΚΕ, που καλούσε τον ελληνικό λαό στα όπλα για την υπεράσπιση της ελευθερίας του απέναντι στον ιταλικό φασισμό. Η άτυπη συνεργασία των δύο αυτών θανάσιμων κατά τα άλλα ιδεολογικών αντιπάλων, που προέβησαν σε υπέρβαση με σκοπό την σωτηρία του λαού και της χώρας, αποδεικνύει ότι ο μόνος δρόμος για την ευημερία του τόπου μας είναι η καλλιέργεια ενός κλίματος αλληλοπεριχώρησης και ενότητας, απαλλαγμένου από εμφύλια τα πάθη του παρελθόντος.

Επίσης, η πάγια επικέντρωση των εθνομηδενιστών στην ανάδειξη αρνητικών πτυχών της περιόδου -και όχι ηρωικών πράξεων- έχει ως στόχο την αποδόμηση στα μάτια του ελληνικού λαού και ακύρωση του μεγαλείου και της σημασίας της εθνικής μας αντίστασης και του αγώνα για εθνική ανεξαρτησία, μέσα από την σχετικοποίηση των πάντων, μέσα σε ένα κλίμα γενικότερου μηδενισμού, ώστε να μην αντλούμε αισιόδοξα διδάγματα από το παρελθόν για ένα καλύτερο μέλλον.

Η δε εμμονή δυτικόφρονων και εθνομηδενιστών για ευθυγράμμισή μας με τα έθη και τις πρακτικές λαών που είτε δεν πολέμησαν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είτε δεν παρουσίασαν αξιόλογη αντιστασιακή δράση είτε ακόμα συμμετείχαν στις δυνάμεις του Άξονα, έχει ως προφανή σκοπό την υπονόμευση του μακραίωνου αντιστασιακού φρονήματος του λαού μας. Επιπλέον, αυτό μάς υπενθυμίζει ότι ο αγώνας για εθνική ανεξαρτησία είναι πάντα επίκαιρος, ιδίως όσο συνεχίζεται η εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας στον Ευρωπαϊκή Ένωση και τους δανειστές μας. Η Ευρώπη αυτή που ονειρεύονται -του κεφαλαίου και όχι των λαών- η «Νέα Ευρώπη» (“Neue Europa”) κατά τον Αδόλφο Χίτλερ, προϋποθέτει την καθυπόταξη των μικρών λαών και των εθνικών κρατών τους υπό μία νέα “Pax Europea”. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η διατήρηση της πολιτισμικής μας ιδιοπροσωπίας και της ιστορικής μας μνήμης είναι άκρως ανεπιθύμητη, καθώς ο «εθνοκεντρισμός», όπως λένε, δεν συμβάλλει στο «όραμα» της «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης». Μοιραία λοιπόν αυτή τίθεται το στόχαστρο των κέντρων εξουσίας της Ευρώπης και των εδώ τοποτηρητών τους, εμφορούμενων από τη νεοφιλελεύθερη (και τη “left liberal”) ιδεολογία.

Εμείς από την πλευρά μας διεκδικούμε το αναπαλλοτρίωτο δικαίωμά μας στην εθνική και συλλογική μνήμη. Να πούμε λοιπόν ένα νέο ΟΧΙ στον πολιτιστικό ιμπεριαλισμό και στον δια της βίας -αποικιακού τύπου- επιχειρούμενο δήθεν «εξευρωπαϊσμό» μας, ένα ΟΧΙ στον εθνομηδενισμό και τον ραγιαδισμό. Να τιμήσουμε τους πολυαίμακτους αγώνες του ελληνικού λαού για ελευθερία, εορτάζοντας το ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου 1940.

* Το φαινόμενο αυτό βεβαίως δεν μάς είναι άγνωστο, αλλά εντάσσεται στο ευρύτερο φαινόμενο του πολιτιστικού ιμπεριαλισμού, το οποίο αναλύει ο Μπερνάρ Κασέν:

«Ο Herbert Schiller περιγράφει τον πολιτιστικό ιμπεριαλισμό ως «το σύνολο εκείνων των διαδικασιών μέσα από τις οποίες μία κοινωνία εισάγεται στο διεθνές σύγχρονο σύστημα και εκείνων των μεθόδων με τις οποίες η κυρίαρχη τάξη οδηγείται με τη γοητεία, την πίεση, τη διαφθορά, να σφυρηλατήσει τους κοινωνικούς θεσμούς, με τρόπο ώστε να ανταποκρίνονται στις αξίες και τις δομές του «κέντρου» του συστήματος ή να κάνει αυτή η ίδια την προπαγάνδα του». Σύμφωνα δε με τον Roy Preiswerk: «ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός έχει τη δική του φύση. Το να απογυμνώνεις ένα λαό από τον πολιτισμό του, ισοδυναμεί με το να τον απογυμνώσεις από τις πρώτες του ύλες ή την αυτονομία του: αυτός ο τύπος ενεργείας από μόνος του είναι ένα είδος ιμπεριαλισμού και όχι μόνο επειδή αργότερα μπορεί να οδηγήσει σ’ αυτόν τον τελευταίο, όπως συχνά έχει λεχθεί στο παρελθόν».

[1] Σε σεμινάριο του Υπουργείου Παιδείας για εκπαιδευτικούς πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (δασκάλων, νηπιαγωγών, καθηγητών γυμνασίου και λυκείου) που πραγματοποιήθηκε σε σχολείο των Αθηνών στις 24 Οκτωβρίου 2016, αναδείχθηκε η ανάγκη επικέντρωσης των τιθεμένων στόχων στις εύπλαστες μικρές ηλικίες των πρώτων τάξεων του δημοτικού και του νηπιαγωγείου, ενώ σχεδόν πανομοιότυπο σεμινάριο έλαβε χώρα στην Καλαμάτα την 1η Οκτωβρίου 2016 για τους εκπαιδευτικούς της Μεσσηνίας, όπως και στην Αθήνα πέρυσι, στις 10 Οκτωβρίου 2015. Όπως τόνισε και ο αντιπρόεδρος του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής κ. Παύλος Χαραμής: «το μάθημα της ιστορίας είναι ένα από τα βαρυσήμαντα μαθήματα γιατί συνδέεται άμεσα με τη διαμόρφωση της συλλογικής ταυτότητας· και η συλλογική ταυτότητα περισσότερο χτίζεται και δυναμώνεται στα πρώτα χρόνια της σχολικής πορείας, παρά στα μεταγενέστερα». Διανεμήθηκαν δε φυλλάδια και εκπαιδευτικό υλικό του Freeathens44, στο πλαίσιο του οποίου άλλωστε διεξήχθη το σεμινάριο, ενώ η εισήγηση της δρος Βασιλικής Σακκά, σχολικής συμβούλου Μεσσηνίας, με τίτλο «Να γιορτάσουμε την απελευθέρωση και όχι την κήρυξη του πολέμου» ματαιώθηκε απρόσμενα. Στη συνέχεια η δρ Ευαγγελία Κουνέλη, σχολική σύμβουλος Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Αττικής, ανέπτυξε τη θέση ότι θα πρέπει κατά την εθνική μας εορτή να αναδεικνύουμε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο γενικά στην Ευρώπη και όχι να αναλωνόμαστε στο να ασχολούμαστε με τον ελληνοϊταλικό πόλεμο αποκλειστικά, καθότι είμαστε «πολίτες του κόσμου», ως προς τη συνείδηση και τη στάση ζωής μας. Διατυπώθηκε επίσης η άποψη ότι θα πρέπει να «ιστορικοποιηθούν» τα γεγονότα, να μάθουν οι μαθητές να τα βλέπουν «από απόσταση», ενώ οι εκπαιδευτικοί «δεν θα πρέπει να ενδίδουν στο καθήκον της μνήμης». Τονίστηκε δε από την κα Ιωάννα Δεκατρή, Μsc, Υπεύθυνη Πολιτιστικών Θεμάτων Δ.Ε. Γ΄ Αθήνας, η ανάγκη να αναδειχθούν πτυχές που αποδομούν τον «εξωραϊσμένο μύθο της ομοιογένειας», τον «μεταπολεμικό  ομογενοποιητικό μύθο της ενιαίας και καθολικής αντίστασης», (όπως π.χ. τα τάγματα ασφαλείας, οι δωσίλογοι κτλ), με κριτική εις βάρος του βιβλίου ιστορίας της Γ΄ Λυκείου (με τη χρήση και σχετικού PowerPoint της Β. Σακκά, ενώ απουσίαζε φυσικά η εστίαση στο ΟΧΙ του ελληνικού λαού της 28ης Οκτωβρίου 1940 και στην παλλαϊκή εθνική αντίσταση που ακολούθησε, καθώς η έμφαση δόθηκε στην «καθημερινότητα» και τον «υλικό βίο» της Κατοχής. Κινούμενη στο ίδιο πλαίσιο, διαφώνησε και με το περιεχόμενο του σχολικού βιβλίου της Στ΄ Δημοτικού, επισημαίνοντας στους επιμορφούμενους εκπαιδευτικούς ότι Γερμανοί δεν σκότωσαν Έλληνες πατριώτες ούτε έκαψαν ελληνικά χωριά ως αντίποινα για την αντίσταση του λαού μας στους κατακτητές, αλλά άφησε να εννοηθεί ότι αυτού του είδους η εγκληματική αντιμετώπιση ήταν καθολική και γενικευμένη από τους ναζί, ανεξαρτήτως της στάσης των κατεχόμενων πληθυσμών (αποσιωπώντας βεβαίως ότι σε χώρες όπως η Δανία, η Ολλανδία ή οι βαλτικές χώρες και άλλες φίλιες προς τον Άξονα χώρες της ανατολικής Ευρώπης δεν παρατηρήθηκε ανάλογη αντιμετώπιση των εκεί φίλιων πληθυσμών από τους Γερμανούς, σε αντιδιαστολή π.χ. με την Ελλάδα, τη Σερβία ή την ΕΣΣΔ). Τέλος, υποδείχθηκε στους εκπαιδευτικούς να παρουσιάζουν στους μαθητές πρωτοσέλιδα εφημερίδων της απελευθέρωσης (π.χ. «Ελευθερία» και «Απελευθερωτής», Οκτώβριος 1944), με εμφανέστατα διαφορετικό μεταξύ τους περιεχόμενο, και να εντοπίσουν τις διαφορές τους, ώστε να αναδειχθούν οι ιδεολογικές διαφορές μεταξύ των Ελλήνων της εποχής και οι μικροί μαθητές να επικεντρωθούν σε διχαστικές καταστάσεις, ενσπείροντάς τους εμφυλιοπολεμικές λογικές. Σημειωτέον, μετά το πέρας των εισηγήσεων δεν δόθηκε το περιθώριο στους εκπαιδευτικούς να κάνουν ερωτήσεις προς τους σχολικούς συμβούλους, κάτι το πρωτοφανές για τέτοιου είδους σεμινάρια, που αποτυπώνει αφενός την τρέχουσα καθεστηκυία αντίληψη περί δημοκρατίας, ισότητας και περί ελευθερίας λόγου, που αναδεικνύει αφετέρου την ανεπάρκεια των επιχειρημάτων τους και το σαθρό από επιστημονική άποψη υπόβαθρό τους, μη δυνάμενο να αντεπεξέλθει στη βάσανο της κριτικής, του διαλόγου και των ερωταπαντήσεων. Οι λέξεις λοιπόν «ΟΧΙ» και «παλλαϊκή εθνική αντίσταση» είναι πλέον στην πράξη απαγορευμένες για τους εκπαιδευτικούς μας -συνεπώς και για τα παιδιά μας- κάτι που βεβαίως αποτελεί απόρροια της κυριαρχίας της ιδεολογίας του εθνομηδενισμού και γενικότερα του μηδενισμού στη δημόσια/κρατική εκπαίδευση.

το βρηκα:dimofantis.blogspot.gr