Όταν ο Χριστός εμφανίστηκε στον άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ κατά τη διάρκεια της Θ. Λειτουργίας!

 

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Η ψυχή του Σεραφείμ ανέβαινε αλματωδώς την κλίμακα των αρετών και της θείας θεωρίας και ο Κύριος ωσάν ανταποκρινόμενος στον φλογερό και ιερό του ζήλο, τον παρηγορούσε και τον ενίσχυε στον αγώνα του με ουράνιες αποκαλύψεις εμβαθύνοντας σ’ αυτές ο όσιος κατέστησε τον εαυτόν του ικανό, λόγω της καθαρότητος της ψυχής του, να εγκρατεύεται συνεχώς και να ανυψώνει σταθερά την ψυχή του προς τον Θεό.

Έτσι, ορισμένες φορές κατά την διάρκεια της ακολουθίας στον ναό, έβλεπε πως οι άγιοι Άγγελοι ως αστραπόμορφοι νέοι φορώντας λευκές χρυσοκέντητες ενδυμασίες συλλειτουργούν και συμψάλλουν με τους αδελφούς και η ψαλμωδία τους ήταν αδύνατον να εκφρασθεί με λόγια ή να εξομοιωθεί με οποιαδήποτε επίγεια μελωδία «Εγεννήθη η καρδία μου ωσεί κηρός τηκόμενος…», έλεγε ο ίδιος αργότερα με τα λόγια του ψαλμωδού, αναπολώντας αυτή την άρρητη χαρά που αισθανόταν κατά τις ουράνιες εκείνες εμφανίσεις. Και από τη χαρά του τίποτε άλλο δεν μπορούσε να θυμηθεί, παρά μόνον ότι είχε μπει και είχε βγει από την εκκλησία.

Ιδιαιτέρως κάποτε, την Μεγάλη Εβδομάδα και μάλιστα την Μεγάλη Πέμπτη, ο όσιος αξιώθηκε κατά την διάρκεια της θείας λειτουργίας να δει μία υπέροχη οπτασία. Λειτουργούσαν οι θεοσεβείς γέροντες Παχώμιος και Ιωσήφ μαζί με τον μακάριο Σεραφείμ, δεδομένου ότι ο Παχώμιος είχε βαθύτατα αγαπήσει τον νεαρό μεν, πλην όμως πνευματικώς έμπειρο μοναχό και σχεδόν πάντοτε λειτουργούσε μαζί του.

Όταν ο Σεραφείμ, μετά την μικρά είσοδο εξεφώνησε το «Κύριε, σώσον τους ευσεβείς», και βγαίνοντας από την Ωραία Πύλη με τις λέξεις «…και εις τους αιώνας των αιώνων», ύψωσε το χέρι με το οράριο προς το εκκλησίασμα. Φωτίσθηκε από ένα ασυνήθιστο φως ωσάν από ηλιακές ακτίνες.

Υψώνοντας τα μάτια προς την κατεύθυνση του φωτός ο μακάριος Σεραφείμ είδε τον Κύριο Ιησού Χριστό με την μορφή του Υιού του Ανθρώπου, ο οποίος άστραπτε με φως ανέκφραστο και ήταν περικυκλωμένος, ωσάν από σμήνος μελισσών, από τις ουράνιες Δυνάμεις: τους αγγέλους, τους αρχαγγέλους, τα χερουβείμ και τα σεραφείμ.

Ερχόταν από την δυτική πύλη του ναού, σταμάτησε εμπρός στον άμβωνα και αφού ύψωσε τα χέρια Του, ευλόγησε τους λειτουργούντες και τον συμπροσευχόμενο λαό. Κατόπιν μπήκε μέσα στην εικόνα του τέμπλου δίπλα στην Ωραία Πύλη. Η καρδιά του μακαρίου πλημμύρισε από άρρητη χαρά μέσα σ’ ένα αίσθημα γλυκείας φλογερής αγάπης προς τον Κύριο και περιεβλήθη από το θείο φως της χάριτος.

Από το μυστικό αυτό δράμα η όψις του αλλοιώθηκε όλη, ώστε ούτε να κινηθεί ούτε να μιλήσει μπορούσε. Πολλοί το αντιλήφθηκαν αλλά κανείς δεν γνώριζε την αληθινή αιτία του συμβάντος.

Τον πλησίασαν τον Σεραφείμ δύο Ιεροδιάκονοι και τον οδήγησαν στο ιερό, όπου στη συνέχεια έμεινε ακίνητος στην ίδια θέση επί δύο ώρες. Μόνο το πρόσωπό του μεταμορφωνόταν συνεχώς· άλλοτε ήταν λευκό σαν το χιόνι και άλλοτε απλωνόταν επάνω του ζωηρό ρόδινο χρώμα.

Οι λειτουργούντες γέροντες Παχώμιος και Ιωσήφ πίστεψαν ότι του συνέβη κάποια οργανική ταλαιπωρία, πράγμα πολύ πιθανό να συμβεί κατά την Μεγάλη Πέμπτη κατόπιν μακράς νηστείας ιδίως αν σκεφθεί κανείς τον ζήλο που ο μακάριος Σεραφείμ έτρεφε ανέκαθεν στην Μεγάλη Τεσσαρακοστή.

Γρήγορα όμως αντιλήφθηκαν ότι είδε όραμα και όταν ο Σεραφείμ συνήλθε, οι γέροντες τον ερώτησαν τι του συνέβη. Αυτός με πραότητα και παιδική εμπιστοσύνη διηγήθηκε την οπτασία του. Οι έμπειροι στην πνευματική ζωή γέροντες διατήρησαν στην καρδιά τους την διήγηση του και τον συμβούλευσαν να μη υπερηφανευθεί και να μη επιτρέψει να εισέλθει στην ψυχή του ο ολέθριος λογισμός για κάποια δική του δήθεν αξία ενώπιον του Θεού. Και κανείς έκτος από τους γέροντες αυτούς δεν έμαθε τότε την θαυμάσια επίσκεψη του θεού που αξιώθηκε ο μακάριος Σεραφείμ.

Μετά την ουράνια αυτή οπτασία δεν κενοδόξησε για κάποια προσωπικά πνευματικά του χαρίσματα, άλλα εδραιώθηκε ακόμη περισσότερο στην ταπεινοφροσύνη.

Από το βιβλίο Αρχιμ. Ιουστίνου Πόποβιτς (νυν οσίου Ιουστίνου), «Οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ βίος», των εκδόσεων το Περιβόλι της Παναγίας.

https://www.pemptousia.gr/2023/01/otan-o-christos-emfanistike-ston-agio-serafim-tou-sarof-kata-ti-diarkia-tis-th-litourgias/

amethystos: Όταν ο Χριστός εμφανίστηκε στον άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ κατά τη διάρκεια της Θ. Λειτουργίας! (amethystosbooks.blogspot.com)

Ἀββὰς Ἰσαὰκ ὁ Σύρος: Γνωρίζεις τὸ συμφέρον τῆς ψυχῆς σου

 

Ἀββὰς Ἰσαὰκ ὁ Σύρος 

Χρειάζεται μεγάλος ἀγώνας, διότι τὰ πάθη ἔχουν μεγάλη δύναμη. Μὲ τὴν χάρη ὅμως τοῦ Θεοῦ θὰ νικήσει ὁ γενναῖος ἀθλητὴς ποὺ ἀγωνίζεται μ᾿ ὅλες τὶς δυνάμεις του.

Ὁ σωματικὸς κόπος καὶ ἡ μελέτη τῶν θείων Γραφῶν φυλᾶνε τὴν καθαρότητα τοῦ νοῦ. Ἀκόμη χρειάζεται καὶ πολλὴ προσευχή, ὥστε νὰ ἐπισκιάσῃ τὸν ἀγωνιστὴ ἡ Θεία Χάρη. Γιὰ ν᾿ ἀποκτήσῃ κανεὶς τὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος χρειάζεται μεγάλος πνευματικὸς ἀγώνας, διότι εὔκολα παρασύρεται ὁ ἄνθρωπος στὸ κακὸ καὶ χάνει σὲ μιὰ στιγμὴ αὐτὸ ποὺ ἀπέκτησε ὕστερα ἀπὸ μεγάλους ἀγῶνες..

Στὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου ὑπάρχει τὸ καλὸ καὶ τὸ κακό. Ἀπὸ τὸν ἀγῶνα τὸ δικό μας θὰ ἐξαρτηθεῖ πιὸ ἀπὸ τὰ δύο θὰ ἐπικρατήσει. Ἂν ἀφήσουμε τὸν ἑαυτό μας ἐλεύθερο, χωρὶς νὰ τὸν βιάσουμε, θὰ ἐπικρατήσει τὸ κακό. Ἀντίθετα ὅταν ἀγωνισθοῦμε, θὰ νικήσει τὸ καλὸ καὶ ἡ ἀρετή.

Ὁ ἀγώνας αὐτὸς εἶναι σκληρός. Θὰ πέσεις καὶ θὰ ξανασηκωθεῖς καὶ πάλι θὰ πέσεις καὶ πάλι θὰ σηκωθεῖς. Εἶναι ἀγώνας ἰσόβιος. Διότι ὁ σατανᾶς δὲν μᾶς ἀφήνει ἀνενόχλητους οὔτε μία στιγμή. Μία στιγμὴ ἀμελείας περιμένει, γιὰ νὰ... τὴν ἐκμεταλλευθῇ καὶ νὰ κάνει ζημιὰ στὴν ψυχή μας.

Ὅπως εἴπαμε καὶ πιὸ πάνω, στὸν πνευματικὸ ἀγῶνα χρειάζεται ταπείνωση. Διότι μόνο τὴν προσευχὴ τῶν ταπεινῶν ἀκούει ὁ Κύριος. Ἡ προσεύχὴ τοῦ ταπεινοῦ “εἰσέρχεται εἰς τὰ ὦτα τοῦ Κυρίου. Οἱ ὀφθαλμοὶ τοῦ Κυρίου εἰσὶν ἐπὶ τοὺς ταπεινοὺς κατὰ τὴν καρδίαν”. Μὲ ταπεινὸ φρόνημα φώναξε δυνατὰ πρὸς τὸν Κύριο καὶ πές Του: “Κύριε ὁ Θεός μου, Σύ, ἐὰν θέλῃς, μπορεῖς νὰ φωτίσῃς τὸ σκότος τῆς ψυχῆς μου”.

Ὅταν ἡ ψυχὴ θερμανθεῖ ἀπὸ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεό, τὰ πάντα τὰ θεωρεῖ σκουπίδια καὶ τιποτένια. Νύχτα καὶ μέρα δὲν σκέφτεται τίποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Ἡ ἐπαφὴ τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεὸ εἶναι πιὸ γλυκειὰ κι ἀπὸ τὸ πιὸ ὡραῖο καὶ εὔγευστο φαγητό. Ὅταν ἡ ψυχὴ ἑνωθεῖ μὲ τὸν Θεό, τότε ἔρχονται καὶ τὰ δάκρυα τῆς πνευματικῆς ἀγαλλιάσεως. Καὶ τὰ δάκρυα αὐτὰ σὲ συνοδεύουν εἴτε τρῶς, εἴτε πίνεις, εἴτε μελετᾶς, εἴτε πρσεύχεσαι, σὰν καρπὸς τοῦ ἀγῶνα τῆς ψυχῆς. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀμοιβὴ ποὺ δίνει ὁ Θεὸς στοὺς ἐργάτες τῶν ἐντολῶν Του, ποὺ σὰν σκοπὸ τῆς ζωῆς τους ἔβαλαν τὸ συμφέρον τῆς ψυχῆς τους.

Ὅταν λοιπὸν σ᾿ ἐπισκεφθοῦν τὰ δάκρυα αὐτά, πάρε θάῤῥος καὶ προχώρα μὲ μεγαλύτερη δύναμη, γιὰ νὰ περάσῃς τὴ θάλασσα τῶν παθῶν. Ἀλλὰ πρόσεξε μήπως χάσεις τὸν πνευματικὸ θησαυρὸ τοῦ ἀγῶνα σου εἴτε ἀπὸ ἐγωϊσμὸ εἴτε ἀπὸ ἀμέλεια.

Ἂν δὲν ἔχεις κοπιάσει στὰ καλὰ ἔργα δὲν πρέπει νὰ μιλᾶς γιὰ τὶς ἀρετές. Διότι κάθε ἀρετὴ ποὺ γίνεται χωρὶς κόπο, λογίζεται σὰν “ἔκτρωμα” μπροστὰ στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ. Οἱ στεναγμοὶ τῆς καρδιᾶς σου, οἱ προσευχὲς καὶ οἱ ἀγρυπνίες θὰ σὲ βοηθήσουν ν᾿ ἀποκτήσεις ἀρετή. Ὅσο ὅμως κι ἂν φωνάζεις μὲ προσευχὲς πρὸς τὸν Κύριο, δὲν σὲ ἀκούει, ἂν δὲν συνοδεύονται ἀπὸ ταπεινοφροσύνη. Ἡ ἐργασία τῶν ἐντολῶν καὶ πρὸ παντὸς ἡ ταπεινοφροσύνη κάνουν τὸν ἄνθρωπο θεὸ ἐπὶ τῆς γῆς. Ἡ πίστη καὶ ἡ ἐλεημοσύνη τὸν φέρνουν πιὸ γρήγορα στὴν καθαρότητα.

Ὅσοι ἔχουν θερμὴ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ ἑλκύονται ἀπὸ τὰ μέλλοντα ἀγαθά. Ὅσοι θερμαίνονται μὲ τὴν ἐλπίδα τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν ἀπαλλάσσονται ἀπὸ τὰ κοσμικὰ πράγματα. Ἀλλὰ γιὰ νὰ φτάσῃ κανεὶς σ᾿ αὐτὴ τὴν ὑψηλὴ κατάσταση χρειάζεται μεγάλος ἀγώνας. Καὶ θὰ πρέπει ν᾿ ἀρχίσῃ κανεὶς ἀπὸ τὰ ἁπλᾶ καὶ εὔκολα γιὰ νὰ φτάσῃ στὰ δύσκολα. Θὰ πατήσει κανεὶς πρῶτα τὰ πρῶτο σκαλοπάτι τῆς ἀρετῆς, μετὰ τὸ δεύτερο κι ἔτσι σιγὰ-σιγὰ θὰ προοδεύσει στὴν πνευματικὴ ζωή.

Μ᾿ ἕνα ἅλμα δὲν φτάνει κανεὶς στὰ ὕψη. Ἂς μάθουμε νὰ ἐφαρμόζουμε πρῶτα τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, καὶ ὕστερα ἀπὸ ἀγῶνες πολλοὺς καὶ μεγάλους θὰ μᾶς στείλει ὁ Θεὸς τὴ χάρη Του.

Εἶναι εὐτυχισμένοι ἐκεῖνοι ποὺ ἀποφάσισαν νὰ βαδίσουν τὸν δρόμο τῶν θλίψεων γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν γύρισαν πίσω. Αὐτοὶ θὰ φτάσουν γρήγορα στὸ λιμάνι τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν. Μετὰ ἀπὸ τὸν κόπο καὶ τὶς ταλαιπωρίες θ᾿ ἀπολαύσουν ἀνάπαυση καὶ ξεκούραση. Καὶ θὰ εὐφραίνονται αἰώνια μὲ τὴν ἀπόλαυση τῶν μελλόντων ἀγαθῶν.

Ὅσοι τρέχουν στὸν δύσκολο δρόμο τῆς ἀρετῆς δὲν γυρίζουν πίσω οὔτε σκέφτονται τὶς δυσκολίες ποὺ θὰ συναντήσουν, ἀλλὰ μ᾿ ἐνθουσιασμὸ προχωροῦν στὸν στενὸ καὶ τραχὺ δρόμο, εὐχαριστώντας τὸν Θεὸ ποὺ τοὺς ἀξίωσε νὰ τὸν περάσουν. Ὅσοι ὅμως φοβοῦνται καὶ προχωροῦν μὲ δειλία καὶ φόβο, αὐτοὶ ποτὲ δὲν θὰ φτάσουν στὸ τέρμα, καὶ δὲν θὰ πάρουν τὸ στεφάνι τῆς νίκης, ποὺ χαρίζει ὁ Κύριος στοὺς ἀγωνιστὲς τῆς πίστεως.

Ὁ ὀκνηρὸς δὲν βάζει ποτὲ ἀρχὴ μετανοίας καὶ συνεχῶς ἀναβάλλει. Κι ἔτσι φτάνει στὴν ὥρα τοῦ θανάτου του ἀπροετοίμαστος. Ἂν θέλῃς νὰ προκόψῃς στὴν ἀρετή, μὴν ὑπολογίζῃς τὶς ἀπαιτήσεις τοῦ σώματος, διότι τὸ σῶμα εἶναι ἐχθρὸς τῆς ψυχῆς. Ἔχε τὴν ἐλπίδα σου στὸν Θεὸ καὶ μὲ ταπεινοφροσύνη προχώρα στὸν δρόμο τῆς ἀρετῆς. Γνώριζε ὅτι χωρὶς τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ θὰ εἶσαι φτωχὸς καὶ γυμνός, στερημένος ἀπὸ κάθε πνευματικὸ ἀγαθό. Μὴ σὲ πιάνῃ δειλία καὶ φόβος στὸν ἀγῶνα. Ὁ γεωργὸς ποὺ περιμένει νὰ σταματήσουν οἱ ἄνεμοι γιὰ νὰ σπείρῃ, αὐτὸς ποτὲ δὲν θὰ σπείρει. Καλύτερα νὰ πεθάνῃς γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, παρὰ νὰ ζῇς μὲ ντροπὴ καὶ ὀκνηρία.

Ὅταν θέλεις νὰ βάλῃς ἀρχὴ στὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ πρῶτα πρέπει ν᾿ ἀφήσῃς κάθε ἐλπίδα καὶ στήριγμα τῆς ζωῆς αὐτῆς. Ὅπως ἐκεῖνος ποὺ ἑτοιμάζεται γιὰ τὸν θάνατο δὲν σκέφτεται τίποτε ἄλλο παρὰ τὸ φοβερὸ αὐτὸ γεγονός, ἔτσι κι ἐκεῖνος ποὺ θέλει νὰ ἑνωθῇ μὲ τὸν Θεό, πρέπει νὰ πεθάνῃ γιὰ κάθε κοσμικὸ πρᾶγμα. Σοῦ θυμίζω καὶ πάλι ὅτι θὰ βρεῖς ἐμπόδια, ἀλλὰ μὴ χάσῃς τὴν ἐλπίδα σου.

Νὰ δυναμώνῃς μὲ τὴν πίστη στὸν Θεὸ καὶ μὲ τὴ σκέψη ὅτι τὰ πράγματα τοῦ κόσμου αὐτοῦ εἶναι πρόσκαιρα καὶ μάταια καὶ ὅτι ὁ μεγαλύτερος θησαυρὸς εἶναι ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Αὐτὴ τὴν ἔχει ἑτοιμάσει ὁ Θεὸς γιὰ τοὺς ἀγωνιστὲς κι ὄχι γιὰ τοὺς ῥάθυμους καὶ ὀκνηρούς. Ν᾿ ἀρχίζῃς τὸν ἀγώνα σου μ᾿ ἐνθουσιασμὸ καὶ ὄχι μὲ δειλία, διότι καὶ τὸ ὡραιότερο ἔργο εἶναι ἄχρηστο ὅταν γίνεται ἀπὸ ἄνδρα δίψυχο, ποὺ τὸ ἕνα μέρος τῆς ψυχῆς του εἶναι μὲ τὸν Θεὸ καὶ τὸ ἄλλο μὲ τὸν κόσμο. Ὁ Θεὸς θέλει ὁλόκληρο τὸν ἑαυτό μας.

Νὰ ἔχῃς τὴν ἐλπίδα σου βέβαιη στὸν Χριστό, γιὰ νὰ μὴν πάῃ ὁ κόπος σου χαμένος. Ὁ Κύριος εἶναι σπλαγχνικὸς καὶ δίνει τὴ χάρη Του σ᾿ αὐτοὺς ποὺ τὴ ζητᾶνε μ᾿ ἐπιμονή. Τὸν μισθὸ τὸν δίνει ὄχι ἀνάλογα μὲ τὴ δουλειὰ ποὺ κάναμε, ἀλλὰ μὲ τὴν προθυμία ποὺ δείξαμε. Κάνε ὅ,τι μπορεῖς γιὰ τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς σου. Προσευχήσου μὲ δάκρυα, διάβαζε τὶς θεῖες Γραφές, κάνε ἐλεημοσύνες. Ἀρκεῖ νὰ θερμαίνῃς τὴν καρδιά σου μὲ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεό.

Μὴν ὑπολογίσῃς τὴ φυσικὴ ἀδυναμία τοῦ σώματος καὶ δειλιάσῃς. Διῶξε μακρυὰ τὴ φιλαυτία, τὴν πλεονεξία καὶ τὸν ἐγωϊσμό. Μίσησε τὰ ἔργα τῆς ἁμαρτωλῆς σάρκας καὶ ἀγωνίσου μὲ ἀνδρεῖο φρόνημα γιὰ τὴν κατάκτηση τῆς ἀρετῆς. Καὶ ἂν σὰν ἄνθρωπος πέσῃς, πάλι νὰ σηκωθῇς καὶ ποτὲ μὴ γυρίσῃς στὴν προηγούμενη ἁμαρτωλὴ ζωή σου. Πάντα μπροστὰ προχώρα μὲ χαρὰ καὶ προθυμία στὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ, κι Αὐτὸς θὰ σ᾿ ἀνεβάσει στὴν κορυφὴ τῶν ἀρετῶν.

 Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό: Ἀββὰς Ἰσαὰκ ὁ Σύρος: Γνωρίζεις τὸ συμφέρον τῆς ψυχῆς σου; (orthodoxia-ellhnismos.gr)

Ὁ πόνος καί αἱ θλίψεις εἰς τήν ζωή μας

Ὀρθόδοξα Μυνήματα, Ἐκδόσεις "Ὀρθόδοξος Κυψέλη"

Γέροντος Ἐφραίμ, προηγουμένου Ι. Μονῆς Φιλοθέου

Τό μονοπάτι τῆς ζωῆς εἶναι ὅλο πόνος καί δάκρυ∙ ὅλο ἀγκάθια καί καρφιά∙ παντοῦ φυτρωμένοι σταυροί∙ παντοῦ ἀγωνία καί θλίψη. Κάθε βῆμα καί μία Γεθσημανή. Κάθε ἀνηφοριά καί ἕνας Γολγοθᾶς. Κάθε στιγμή καί μία λόγχη. «Ἄν μπορούσαμε νά στίψουμε την γῆ σάν τό σφουγγάρι θά ἔσταζε αἷμα καί δάκρυα».

«Ἄνθρωπος ὡσεί χόρτος αἱ ἡμέραι αὐτοῦ, ὡσεί ἄνθος τοῦ ἀγροῦ οὕτως ἐξανθήσει», λέγει ὁ ψαλμωδός.

Τό τριαντάφυλλο βγάζει ἀγκάθι καί τό ἀγκάθι τριαντάφυλλο. Τά ὡραῖα συνοδεύονται μέ πόνο, ἀλλά κι ὁ πόνος βγάζει στή χαρά. Συνήθως τό οὐράνιο τόξο ὑψώνεται ὕστερα ἀπό τήν μπόρα. Πρέπει νά προηγηθοῦν οἱ καταιγίδες γιά νά ξαστερώσει ὁ οὐρανός...

Ἡ διάκριση - φωτισμένη ἀπό τήν χριστιανική πίστη καί φιλοσοφία - βλέπει. Ἔχει τήν ἱκανότητα μέ τήν ἐνόραση νά βλέπει πολύ βαθιά ἀπ' τά φαινόμενα. Μέσα ἀπό τόν πόνο βλέπει τήν χαρά καί τήν ἐλπίδα, ὅπως ὁ θρίαμβος τοῦ Χριστοῦ βγῆκε μέσα ἀπό τόν πόνο τοῦ Πάθους καί τοῦ Σταυροῦ.

Τά πιό θαυμάσια ἀγάλματα ἔχουν τά περισσότερα κτυπήματα.. Οἱ μεγάλες ψυχές ὀφείλουν τήν μεγαλοσύνη τους στά κτυπήματα τοῦ πόνου. Τά χρυσά καί βαρύτιμα κοσμήματα περνοῦν πρῶτα ἀπ' τήν φωτιά.

Συγκλονίζει τήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη ὁ πόνος. Εἶναι φωτιά καμίνι πού καίει καί κατακαίει. Εἶναι καταιγίδα καί τρικυμία. «Τά σπλάχνα μου καί ἡ θάλασσα ποτέ δέν ἡσυχάζουν», λέει ὁ Σολωμός. Εἶναι στιγμές πού οἱ δοκιμασίες ἔρχονται ἀπανωτές, ἡ μία μετά τήν ἄλλην ἤ καί ὅλες μαζί. Πολύ βαρύς τότε ὁ σταυρός. Ἡ ἀγωνία κορυφώνεται. Ἡ ψυχή φορτίζεται τόσο, ὥστε εἶναι ἕτοιμη νά λυγίσει. Ὅλα φαίνονται μαῦρα. παντοῦ σκοτεινά. Παντοῦ ἀδιέξοδα. Λέει ὁ ἀγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος: «Τά καλά φύγανε, τά δεινά εἶναι γυμνά καί προκλητικά, τό ταξίδι γίνεται μέσα στή νύχτα, φάρος δέν φαίνεται πουθενά καί ὁ Χριστός φαίνεται νά κοιμᾶται»

Καρφιά καί μαχαίρια εἶναι τῆς ζωῆς οἱ θλίψεις. Μαχαίρια καί καρφιά πού σκίζουν ἀνελέητα καί τρυποῦν τίς καρδιές. Τίς πυρακτώνουν καί τίς παραλύουν ἐξουθενωτικά.

Τό μόνο πού ἀπομένει σέ τοῦτες τίς στιγμές εἶναι ἡ κραυγή πού σάν παράπονο ἱκεσίας ἀπευθύνεται στό Θεό. «Ἐλέησον μέ Κύριε.... Ἡ ψυχή μου ἐταράχθη σφόδρα...εκοπίασα ἐν τῷ στεναγμῷ μου...εγενήθη ἡ καρδία μου ὡσεί κηρός τηκόμενος... Ἐλέησόν μέ Κύριε ὅτι θλίβομαι...εξέλιπεν ἐν ὀδύνῃ ἡ ζωή μου καί τά ἔτη μοῦ ἕν στεναγμοίς...επελήσθην ὡσεί νεκρός...εγενήθην τά δάκρυά μου ἐμοί ἄρτος ἡμέρας καί νυκτός...ινά τί περίλυπος εἰ,εἶ ἡ ψυχή μου, καί ἶνα,ἵνα τί συνταράσσεις με;»

Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὁ βασιλιᾶς τῆς δημιουργίας, ἀλλά τό στεφάνι του εἶναι ἀπό ἀγκάθια. Ἡ πορεία του εἶναι ἄλλοτε τραγούδι καί συμφωνία χαρᾶς, τίς περισσότερες ὅμως, φορές εἶναι ἕνα θλιβερό καί ἀσταμάτητο πένθιμο ἐμβατήριο.

Μεγάλο καί αἰώνιο τό πρόβλημα τοῦ πόνου. Τό μελέτησαν φιλόσοφοι καί κοινωνιολόγοι καί ψυχολόγοι καί ἄλλοι πολλοί. Τήν αὐθεντικότερη ὡστόσο ἀπάντηση τή δίνει ὁ χριστιανισμός, ἡ πίστη, ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ. Καί ἡ ἀπάντηση εἶναι διπλή. Θεολογικά εἶναι συνέπεια τῆς πτώσεως, ὅπως ὅλα τά κακά.. Εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς κακῆς χρήσεως τῆς ἐλευθερίας. Εἶναι καρπός τῆς παρακοῆς. Ἠθικά εἶναι εὐκαιρία καί μέσον ἀρετῆς καί τελειώσεως.

Θά σέβομαι πάντα τόν Θεό- λέγει ὁ Θεολόγος. Γρηγόριος - ὅσα ἐνάντια καί ἄν ἐπιτρέπη νά μέ βροῦν. Ὁ πόνος γιά μέσα εἶναι φάρμακο σωτηρία. Ὁ δέ μέγας Βασίλειος λέγει: «Ἐφ' ὅσον μᾶς ἑτοιμάζει ὁ Θεός τό στεφάνι τῆς βασιλείας Του, ἀφορμή γιά ἀρετή ἄς γίνει ἡ ἀσθένεια». Οἱ θλίψεις θά πεῖ καί ὁ ἱερός Χρυσόστομος μᾶς φέρνουν πιό κοντά στό Θεό. Καί ὅταν σκεφτόμαστε τό αἰώνιο κέρδος τῶν θλίψεων δέν θά στεναχωριόμαστε.

Ὁ ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος, ὁ ὅσο διωγμένος καί πονεμένος καί κατάστικτος ἀπό τά «στίγματα τοῦ Κυρίου», διδάσκει ὅτι, ὁ Θεός ἀφήνει τόν ἄνθρωπο νά πονέσει μέ τίς θλίψεις, « ἐπί τό συμφέρον, εἰς τό μεταλαβεῖν τῆς ἁγιότητος αὐτοῦ».

Χιλιάδες τρόπους ἔχει ὁ Θεός γιά νά σέ κάμει νά ἰδεῖς τήν ἀγάπη Του. Ὁ Χριστός μπορεῖ νά μετατρέψει τήν δυστυχία, σέ μελωδικό δοξολογητικό τραγούδι. «Ἡ λύπη ὑμῶν εἰς χαράν γενήσεται» εἶπε ὁ Κύριος.

Τέτοια μάχη, τέτοια νίκη. «Στήν ἀγορά τ' οὐρανοῦ δέν ὑπάρχουν φτηνά πράγματα». Οἱ στιγμές τοῦ πόνου καί τῆς θυσίας εἶναι στιγμές εὐλογίας. Κοντά σέ κάθε σταυρό, εἶναι καί μιά ἀνάσταση. Τί κι' ἄν τώρα πονᾶμε καί κλαῖμε ἀσταμάτητα; «Τό γάρ παραυτίκα ἐλαφρόν τῆς θλίψεως ἡμῶν καθ' ὑπερβολήν εἰς ὑπερβολήν αἰώνιον βάρος δόξης κατεργάζεται ἡμῖν», λέει ὁ Παῦλος.

Ὁ ἄνθρωπος τοῦ πόνου εἶναι ὁ ἄριστος ἀθλητής τῆς ζωῆς μέ τίς ἔνδοξες νῖκες. Θ' ἀκριβοπληρωθεῖ μέ τά αἰώνια βραβεῖα, «ἅ ὀφθαλμός οὐκ οἵδε καί οὖς,οὕς οὐκ ἤκουσε καί ἐπί καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη, ἅ ἡτοίμασεν ὁ Θεός τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν», λέει πρός Κορινθίους ὁ Παῦλος.

Ὅποιος ἀτενίζει καί ἀντιμετωπίζει τόν πόνο μέ τό πρίσμα τῆς αἰωνιότητος, εἶναι ἤδη ἀπό τώρα νικητής. Εἶναι ὁ ἐκλεκτός πού μέ τήν ἀκατάβλητη πίστη στό Θεό ἔφθασε στήν χαρά. Γεύτηκε τήν χρηστότητα τοῦ Κυρίου καί εἶναι ὑποψήφιος στεφανηφόρος. Μπορεῖ νά ἐπαναλάβει του Ἀπ., Παύλου τήν νικηφόρα κραυγή: «τόν ἀγῶνα τόν καλόν ἠγώνισμαι, τόν δρόμον τετέλεκα, τήν πίστιν τετήρηκα, λοιπόν ἀπόκειταί μοί ὁ τῆς δικαιοσύνης στέφανος, ὅν ἀποδώσει μοί ὁ Κύριος ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ».

Μέ τέτοιες μεταφυσικές διαστάσεις ἡ ὑπέρβαση τοῦ πόνου καί ἡ μεταμόρφωση του σέ χαρά λυτρωτική, εἶναι πραγματικότητα, Εἶναι ἀλλοίωση πού ὀφείλεται στή δύναμη τοῦ Θεοῦ. Εἶναι μετακαίνωση - παράλογο γιά τόν ἄνθρωπο τοῦ ὀρθοῦ λόγου - φυσική συνέπεια τῆς χριστιανικῆς πίστεως. Εἶναι γιά τον ἄνθρωποι τῆς πίστεως, τό μέγα θαῦμα τῆς ἀλλοίωσης τοῦ Θεοῦ. Ἡ μεταφυσική βίωση τοῦ πόνου ὁδηγεῖ στή λύση τοῦ μεγάλου προβλήματος. Ὁδηγεῖ ἀπό τό σκοτάδι στό φῶς.

 

Ὀφείλουμε λοιπόν, ν' ἀποδεχόμαστε τόν πόνο πού μᾶς ἐπισκέπτεται, σάν μιά εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Τό σιτάρι συμπιέζεται καί λιώνει μέσα στή γῆ, ἀλλά τότε καρποφορεῖ τήν ζωή. Πλούσια καί εὐλογημένη τοῦ πόνου ἡ συγκομιδή. Μεγάλη ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ στόν ἀγρό τῶν δακρύων. Εὐλογία πού τήν βιώνουν ὅσοι μέ τό χάρισμα τῆς διακρίσεως ἀληθινά πιστεύουν.

Εὐλογία Θεοῦ καί ἔλεος ὅσοι διῆλθαν τό καμίνι τοῦ ποικίλου πόνου μέ θεϊκή δύναμη καί ἐπίγνωση. Τούς περιμένει ἡ αἰώνια, ἡ ἀθάνατη, ἡ πανευτυχής ἀνάπαυσις ἐν τῷ Θεῷ. Ἀμήν.

ρωμαϊκό οδοιπορικό.

ΝΑ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ ΌΤΑΝ ΜΑΣ ΑΔΙΚΟΥΝ

 

“Να χαιρόμαστε όταν μας αδικούν”, λέγει ο Άγιος Μάρκος ο Ασκητής και μας  εξηγεί ότι πρέπει να χαιρώμεθα “διότι μας δίδεται η αφορμή να συγχωρώμεν αυτόν, ο οποίος μας ελύπησεν”. Κι ακόμα, το πιο σημαντικό, η ανεξικακία μας οδηγεί στην αληθινή θεογνωσία, που είναι το κορυφαίο σημείον της σωτηρίας του ανθρώπου. Και τότε ο Θεός ακούει αμέσως όταν προσεύχεται ο ανεξίκακος. Γράφει ο Άγιος Μάρκος ο Ασκητής τα εξής θεοφώτιστα και αποκαλυπτικά:

- “Ένα, λοιπόν, σκοπόν οφείλουμε να επιδιώκουμε παντού και πάντοτε και υπό οιασδήποτε συνθήκας, να χαιρώμεθα και να μη λυπούμεθα οσάκις αδικούμεθα διαφοροτρόπως από τους ανθρώπους. Να χαιρώμεθα δε  ουχί απλώς και ως έτυχεν, αλλά διότι μας δίδεται η ευκαιρία να συγχωρήσωμεν αυτόν, ο οποίος μας λύπησε, ώστε να λάβωμεν και ημείς υπό του Θεού άφεσιν αμαρτιών. Αυτή, η προς τον λυπήσαντα ημάς αδελφόν ανεξικακία, εξασφαλίζει την πραγματική γνώση του Θεού και περιέχει η γνώση αυτή όλα όσα οφείλει να γνωρίζει ο άνθρωπος συγχρόνως δε παρέχει εις τον άνθρωπο την δύναμη, οσάκις παρακαλεί τον Θεόν, να εισακούεται απο Αυτόν. Αυτή, η εκ της ανεξικακίας θεογνωσία, είναι ο ωραίος και πολύτιμος καρπός της προσευχής. Δια της προσευχής φανερώνεται η πίστη, που έχουμε προς τον Χριστό, διότι δι’ αυτής αποκτώμεν την δύναμιν να αγαπώμεν τον πλησίον μας, όπως τον εαυτόν μας. Δια την απόκτησιν αυτής της θεογνωσίας οφείλομεν με αγρυπνίας και σωματικάς κακουχίας να παρακαλώμεν τον Θεόν, ώστε να ανοίξει από συγκίνησιν η καρδιά μας και να την δεχθεί και να μην την αποδιώξει”.

          “ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ”, Π. Μ. ΣΩΤΗΡΧΟΣ

Βασικά χαρακτηριστικά της χριστιανικής κοινότητας

 

Ο ευαγγελιστής Λουκάς στο βιβλίο των “Πράξεων των Αποστόλων” περιγράφει με εναργή τρόπο την παρουσία του λαϊκού στοιχείου μέσα στην πρώτη εκκλησιαστική κοινότητα και παρουσιάζει τα βασικά χαρακτηριστικά των πιστών-κλήρου και λαού.

          α. Το ομότιμον:

Τονίζοντας αυτή την ομοτιμία των μελών της Εκκλησίας ο Απ. Παύλος γράφει στους Ρωμαίους: “καθάπερ γαρ εν ενί σώματι πολλά μέλη έχομεν, τα δε μέλη  ου πάντα την αυτήν έχει πράξιν, ούτως οι πολλοί εν σώμα εσμέν εν Χριστώ, το δε καθ’ εις αλλήλων μέλη”

          β. Το ομόφρονον, το ομόψυχον και ομοκάρδιον:

          “Εν ενί στόματι και μια καρδία”, όλοι μαζί οι πιστοί συνευρίσκοντο καθημερινά “προσκαρτερούντες ομοθυμαδόν εν τω ιερώ κλώντες τε κατ’ οίκον άρτον, μετελάμβανον τροφής εν αγαλλιάσει και αφελότητι καρδίας.....”. Με το υγιές πνεύμα ενότητος, ομοφροσύνης και ταπεινότητος, όπως παραγγέλλει ο απόστολος: “το αυτό εις αλλήλους φρονούντες, μη τα υψηλά φρονούντες, αλλά τοις ταπεινοίς συνεπαγόμενοι”.

          γ. Το ομότοπον:

Παρευρίσκονταν στον ίδιο τόπο και γύρω από την ίδια Αγία Τράπεζα, όπου ο λαός έτρωγε την υλική και την πνευματική βρώση και πόση, το Τίμιο Σώμα και το Άχραντο Αίμα του Θεανθρώπου.

         δ. Το ομόφωνον:

         Καλούντο με το ίδιο όνομα: χριστιανοί, λαός του Θεού, πιστοί, μέλη της Εκκλησίας, άγιοι.

          ε. Η κοινοκτημοσύνη:

          “του πλήθους των πιστευσάντων ην η καρδία και η ψυχή μία, και ουδέ εις τι των υπαρχοντων έλεγεν ίδιον είναι, αλλ’ ην αυτοις άπαντα κοινά”.

          στ. Τα χαρίσματα: των πιστών για τον καταρτισμον της αγιότητος.

         “και αυτός ο -Χριστός- έδωκεν τους μεν αποστόλους, τους δε προφήτας, τους δε ευεγγελιστάς, τους δε ποιμένας και διδασκάλους, προς τον καταρτισμόν των αγίων εις έργον διακονίας, εις οικοδομήν του σώματος του Χριστού, μέχρι καταντήσωμεν οι πάντες εις την ενότητα της πίστεως και της επιγνώσεως του υιού του Θεού, εις άνδρα τελειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού”.

          “ΕΚΚΛΗΣΙΑ”, τ. 9- Οκτώβριος 2021

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

 

Είναι ό, τι χρειάζεται, κάποια στιγμή -αυτό μπορείς να το κάνεις συνεχώς, αλλά κυρίως σε έναν σταθμό της ζωής σου- να συνειδητοποιήσεις την πλήρη αποτυχία σου, αλλά με ευγνωμοσύνη: “Θεέ μου, καλά που δεν έγιναν τα πράγματα όπως εγώ το ήθελα, όπως τα περίμενα. Κυριολεκτικά μαρτύρησα, καταπληγώθηκα, κουράστηκα για να πετύχω αυτό που ήθελα, και δεν έγινε. Και καλά που δεν έγινε”. Έτσι, χωρίς μαράζι μέσα σου, χωρίς απογοήτευση να το πεις. Εδώ είναι το λεπτό σημείο.

          Οι περισσότερες ψυχές θέλουν βέβαια να γίνει μια αλλαγή μέσα τους, θέλουν να βρουν την αλήθεια και να κάνουν μια νέα αρχή στη ζωή του, αλλά προσπαθούν να προσπεράσουν  αυτό το κρίσιμο σημείο. Όμως δεν γίνεται αλλιώς. Πρέπει να συνειδητοποιήσεις πλήρως ότι δεν ήσουν στα καλά σου εν σχέσει με την όλη κοινωνία σου με τον Θεό, και φέρεις ευθύνη γι’ αυτό. Δεν σε άφησε  τυχαία ο Θεός να σπάσεις τα μούτρα σου.

          Ο πνευματικός

Νὰ προσέχουμε τὶς αἰσθήσεις μας γιὰ νὰ ἔχουμε τὴν Θεία Χάρη

 

Κεφάλαιο ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ γέροντος Ἰωσὴφ Μ. Δ.: «Παπαχαράλαμπος Διονυσιάτης», ὁ ἁπλοϊκὸς ἡγούμενος καὶ διδάσκαλος τῆς νοερᾶς προσευχῆς.

Λέγουν οἱ ἅγιοι πατέρες, «ὑπὲρ τὴν ἐργασίαν, ἡ φυλακή». Εἶναι πολλοὶ ἀπὸ ἐμᾶς, οἱ ὁποῖοι ὁμολογουμένως πολὺ φιλότιμα ἐπιμελοῦνται τόσον τὴν ὑπακοὴν ὅσον καὶ τὴν νυκτερινὴν ἀγρυπνίαν. Μάλιστα κοπιάζουν πολύ, ἰδιαιτέρως προκειμένου νὰ φθάσουν στὴν συντριβὴν καὶ τὰ δάκρυα πρὶν τὴν Θ. Κοινωνία. Ἐν τούτοις, ἂν προσέξουμε στὸν ἑαυτό μας, παρατηροῦμε ὅτι παραμένουμε σχεδὸν στὸν ἴδιο παρονομαστὴν ἢ καὶ πολλὲς φορὲς πρὸς τὰ πίσω μᾶλλον ἐπιστρέφουμε ἀντὶ νὰ ἐπεκταθοῦμε πρὸς τὰ ἐμπρός. Διερωτᾶται κανείς: «Τί φταίει; Ὑπακοὴ κάμνω, ἐξομολογοῦμαι, νηστεύω, ἀγρυπνῶ, συγχωρῶ, εὔχομαι ὑπὲρ τῶν ἐπηρεαζόντων καὶ διωκόντων. Τί φταίει;».

Τὴν ἀπάντησι μᾶς τὴν δίνει ἕνας μεγάλος ἡσυχαστὴς τοῦ Ἁγίου Ὅρους, ὁ Γέροντας Δανιήλ, ὁ ὁποῖος διέπρεψε ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας στὴν Λαυριώτικη σπηλιὰ τοῦ ἁγίου Πέτρου τοῦ Ἀθωνίτου. Ζώντας αὐτὸς ὁ ὄντως μέγας μὲ ἄκραν ἡσυχίαν, μόλις ἐτελείωνε τὴν Θ. Λειτουργία, χωρὶς καμμίαν ὁμιλία μετέβαινε δρομαῖος νὰ κλειστὴ στὸ κελλί του. Κατ΄ ἐξαίρεσιν, δεχόταν μόνον τοὺς ὁμοτρόπους του μεγάλους ἀσκητὲς Ἰωσὴφ καὶ Ἀρσένιον. Κατὰ κανόνα ὁ πρῶτος του λόγος ἦταν ὁ ἑξῆς: «Λέγει ἡ ἁγία Συγκλητική, “τὸ λυχνάρι φωτίζει, ἀλλὰ τὰ χείλη του καίει”». Μὲ τοὺς λόγους αὐτοὺς ὑπονοοῦσε πόσο ὁ ἴδιος ἐφοβόταν, μήπως ἀπὸ τὶς συνομιλίες ἀπωλέση τὴν χάρι, ὅπου μὲ τὸν κόπον τῆς ἀγρυπνίας ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν Θ. Κοινωνίαν ἔλαβε...

μέσα του.

Ἂς φαντασθῆ καθένας ἀπὸ ΄μᾶς τώρα, πόσες θυρίδες ἀνοίγουμεν, ὅταν ὄχι μόνον πνευματικὲς συνομιλίες, ἀλλὰ καὶ ὁλόκληρες συζητήσεις πραγματοποιοῦμε. Κατόπιν τούτου, διερωτόμαστε τί μᾶς φταίει! Ἂν οἱ ἀρχικὰ πνευματικὲς συζητήσεις, καταλήξουν στὴν συνέχεια σὲ ματαιολογίες, ἀργολογίες, πολιτικολογίες καὶ κατακρίσεις, μήπως ἰσχύει ὁ λόγος τοῦ Κυρίου, ὅτι ἐπανέρχεται ὁ ἐχθρός, ὅπου μὲ πολὺν κόπον ἐξεβλήθη, ἀσφαλῶς δριμύτερος;

Γιὰ τὸν λόγον αὐτὸν καὶ ὁ μακαριστὸς καὶ ἅγιος Γέροντας Ἰωσήφ, παρέλαβε καὶ μετέδωσε καὶ στὰ τέκνα του αὐτὴν τὴν τάξιν: δηλαδὴ ἀμέσως μετὰ τὴν Θ. Λειτουργίαν καὶ τὴν, ἀσφαλῶς συχνήν, Θ. Μετάληψιν, ὅλοι οἱ ἀδελφοὶ σιωπηλοὶ ἀποσύρονταν στὰ κελλιά τους, ἐκτὸς ἀνωτέρας ἀνάγκης. Αὐτὴν τὴν τάξιν παρέλαβε καὶ ὁ Γέροντάς μου παπα-Χαράλαμπος καὶ ἡ τάξις αὐτὴ ἐτηρεῖτο αὐστηρά, κυρίως στὴν Ν. Σκήτη καὶ στὸ «Μπουραζέρι». Χωρὶς δὲ καμμίαν ἀντιλογία οἱ πνευματικοὶ καρποὶ εἶναι καταφανεῖς σὲ ὅσους, μαζὶ μὲ τὴν ἐργασίαν, τηροῦν συγχρόνως καὶ φυλακὴν τῶν αἰσθήσεων, ἰδιαιτέρως δὲ τῆς γλώσσας. Αὐτὸ νομίζω εἶναι τὸ «ἐργάζεσθαι καὶ φυλάσσειν».

 ρωμαϊκο οδοιπορικο

Τα κύρια στοιχεία που εκφράζουν την Ορθοδοξία είναι βασικά τρία:

 

1. Το κοινοβιακό πνεύμα

Το κοινοβιακό πνεύμα καλλιεργείται με τη φροντίδα των πολλών για τον ένα και του ενός για τους πολλούς. Για να υπάρξει όμως η φροντίδα αυτή, απαιτείται αίσθηση κοινωνίας και ενότητας.  Οι πρώτοι χριστιανοί των Ιεροσολύμων έχοντας έντονη αίσθηση κοινωνίας και αδελφότητας εν Χριστώ συνέστησαν το πρώτο χριστιανικό κοινόβιο. Επειδή όμως αυτό δεν κάλυπτε την παραγωγή, αλλά περιορίζονταν στην κατανάλωση, δεν επιβίωσε. Η  μονιμότερη  μορφή κοινοβίου διαμορφώθηκε στα πλαίσια του μοναχισμού και υπάρχει ως σήμερα. Θα μπορούσε μάλιστα να  να λεχθεί ότι εδώ έχουμε και τον μόνο “υπαρκτό σοσιαλισμό”, η ακόμη  και “κομμουνισμό”,  που λειτούργησε  και λειτουργεί χωρίς βία και καταναγκασμό. Το κοινόβιο στηρίζεται στη ελευθερία, ενώ ταυτόχρονα παραμερίζει τον εγωκεντρισμό και τη φιλαυτία. Αν ληφθεί υπ’ όψιν μάλιστα ότι ο στόχος της χριστιανικής ζωή κατά την ορθόδοξη διδασκαλία είναι η καταπολέμηση της φιλαυτίας, και ότι οποιαδήποτε αρετή θεωρείται άχρηστη ή και επιζήμια, όταν δεν απομακρύνει τον εγωκεντρισμό και δεν καταπολεμά τη φιλαυτία, γίνεται φανερή η σπουδαιότητα  του κοινοβιακού πνεύματος.                                                                                    

 Το κοινοβιακό πνεύμα, που καλλιεργήθηκε ιδιαίτερα στον ορθόδοξο μοναχισμό, είχε έντονη επίδραση στον ορθόδοξο χριστιανικό κόσμο, και διαμόρφωσε έναν ευρύτερο προσανατολισμό,  που έδωσε ξεχωριστό χρώμα στην κοινωνική και την οικονομική ζωή των Ορθοδόξων. Οι κοινότητες, οι συντεχνίες και άλλες συσσωματώσεις του βυζαντινού και του τουρκοκρατούμενου ορθόδοξου κόσμου είχαν σαφή τη σφραγίδα του κοινοβιακού πνεύματος. Αλλά και γενικότερα ο τρόπος θεωρήσεως του πλησίον, η συνεργασία μαζί του προσλαμβάνουν ξεχωριστές διαστάσεις μέσα στα πλαίσια του κοινοβιακού πνεύματος.

2. Το ασκητικό φρόνημα

Το κοινοβιακό όμως πνεύμα δεν παρουσιάζεται αυτόνομο. Συνδέεται  άμεσα με το ασκητικό φρόνημα, χωρίς το οποίο δεν είναι δυνατό να πραγματοποιηθούν οι στόχοι του. Το ασκητικό φρόνημα απομακρύνει τα εμπόδια για την προσέγγιση του πλησίον και δημιουργεί τις προϋποθέσεις  για τη φανέρωση αληθινής αγάπης και κοινωνίας. Με την άρνηση του ατομικού θελήματος ανοίγουν οι ορίζοντες της κοινωνίας των προσώπων. Με τη στέρηση στο επίπεδο των αισθήσεων, που είναι μια μορφή θανάτου, δημιουργούνται οι προϋποθέσεις μιας αληθινής ζωής. Χωρίς το φρόνημα αυτό το κοινοβιακό πνεύμα, άλλα και η χριστιανική ζωή στο σύνολό της, είναι αδιανόητα. Τα εμπόδια που προβάλλει η εκπεσμένη ανθρώπινη φύση με τα πάθη, τη φιλαυτία και την ιδιοτέλεια, καθιστούν αδύνατη την πνευματική προσέγγιση και κοινωνία των ανθρώπων.

Συχνά πιστεύεται ή αφήνεται να νοηθεί ότι η άσκηση είναι μόνο για τον ασκητή και όχι για τον πιστό που ζει στον κόσμο. Η άποψη αυτή δεν είναι σωστή. Ασκητής δεν είναι  μόνο ο μοναχός, αλλά και κάθε χριστιανός. Ο Χριστιανισμός είχε εξ αρχής ασκητικό χαρακτήρα. Ο Χριστός ζητεί από τον άνθρωπο που θέλει να τον ακολουθήσει, να σηκώσει το σταυρό του. Χαρακτηρίζει στενή την πύλη και τεθλιμμένη την οδό που οδηγεί στη ζωή, και καλεί του χριστιανούς ν’ αγωνίζονται, για να περάσουν από την πύλη αυτή. Η άσκηση κάνει δυνατή την καταπολέμηση των παθών, την αυταπάρνηση, την εγκράτεια, τη συμμόρφωση προς το θέλημα του  Θεού και την καλλιέργεια της πνευματικής ζωής. Χωρίς την άσκηση η αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον είναι αδύνατη.

Πέρα όμως απο τις άμεσες πρακτικές συνέπειες και τις θετικές επιπτώσεις που έχουν το ασκητικό φρόνημα και το κοινοβιακό πνεύμα στην προσωπική και την κοινωνική ζωή του ανθρώπου, προβάλλει η σπουδαιότητα τους για την καταξίωσή του ως πρόσωπο “κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν” Θεού. Χωρίς το κοινοβιακό πνεύμα και το ασκητικό φρόνημα η καταξίωση αυτή του ανθρώπου είναι αδύνατη.

3.  Η υποστατική αρχή

Το τρίτο βασικό στοιχείο της Ορθοδοξίας είναι η υποστατική αρχή. Η αρχή αυτή, όπως διατηρείται στην ορθόδοξη παράδοση, είναι άγνωστη ή και ασυμβίβαστη προς τη φύση της νεώτερης θεολογίας. Αυτό μπορεί να λεχθεί και  για την προτεσταντική και για τη ρωμαιοκαθολική θεολογία. Δεν μπορεί βέβαια να παραθεωρηθεί η κεντρική θέση που έχει στην κοινωνική διδασκαλία του Ρωμαιοκαθολικισμού η αρχή του προσώπου ή η έμφαση που δίνεται από την ευαγγελική θεολογία στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τα ατομικά δικαιώματα. Αλλά και από την άλλη πλευρά δεν μπορεί να μη σημειωθεί ότι σε όλες αυτές τις περιπτώσεις το ανθρώπινο πρόσωπο εκλαμβάνεται και προβάλλεται με κοινωνικά κριτήρια. Η ιδιαιτερότητα της ορθόδοξης υποστατικός αρχής έγκειται στην υπερβατική διάστασή της, που προσδιορίζει και το οντολογικό περιεχόμενο του προσώπου. Σε τελική ανάλυση εδώ έχουμε τη θέωση του ανθρώπου, που αποτελεί το ιδεώδες της ορθοδοξίας.

Η ορθόδοξη θεολογία με τον εμπειρικό χαρακτήρα διατηρεί την ταυτότητα  και το δυναμισμό της θεολογίας της αδιαίρετης Εκκλησίας. Η θεολογία αυτή παραμένει συχνά μυστική. Δεν παύει όμως να υπάρχει ακόμα και σε περιόδους κρίσεως και συγχύσεως. Και επειδή δεν παύει να υπάρχει, γι’ αυτό είναι σε θέση να εμφανίζεται ιδιαίτερα σε τέτοιες περιόδους.

Αντιπροσωπευτικά δείγματα της θεολογίας αυτής είναι τα τρία βασικά βιβλία του αρχιμ. Σωφρονίου Ζαχάρωφ: “ Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης”, “Οψόμεθα τον Θεόν καθώς έστι” και το “Περί προσευχής”.

Η απομάκρυνση από την εκκλησιαστική εμπειρία και η διαρκώς εντεινόμενη εκκοσμίκευση αλλοτρίωσαν τη θεολογία του χριστιανικού κόσμου σε μεγάλο βαθμό. Αλλά και από την άλλη πλευρά η διάθεση για προβολή της χριστιανικής πίστεως και διατύπωσή της με τέτοια μορφή, που να μπορεί ν’ αντιμετωπίζει τη νεώτερη προβληματική, οδήγησε στην επινόηση ποικίλων θεολογιών γενικής πτώσεως (θεολογία του θανάτου του Θεού, της ελπίδας, της επαναστάσεως, της απελευθερώσεως. κ. α.)

Οι θεολογίες αυτές, παρά τους φιλότιμους στόχους και τα θετικά τους στοιχεία, οδηγούν τελικά σε θεολογική ασυναρτησία, που εκφράζει τις κοινωνικές, πολιτικές, φιλοσοφικές, θεολογικές και άλλες αντιλήψεις των εμπνευστών τους, αλλά και ευρύτερα της εποχής μας. Στη γραμμή αυτή κινείται και η λεγόμενη θεολογία της συνάφειας ή συναφειακή θεολογία, που αναζητεί τη ταυτότητά της με την αντιπαράθεση προς την κλασσική θεολογία. Μέσα όμως στην προοπτική της εμπειρικής θεολογίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας η αντιπαράθεση μιας κλασσικής προς μια μη κλασσική θεολογία, όπως η θεολογία της συνάφειας, δεν έχει καμία θέση.....

Η ορθόδοξη θεολογία βρίσκεται πέρα ή μάλλον πριν από οποιαδήποτε διπολικότητα  ή διάσπαση, όπως αυτή που υποδηλώνεται με την αντιπαράθεση της συναφειακής προς την κλασική θεολογία. Η ορθόδοξη θεολογία είναι εμπειρική. Και ως εμπειρική είναι και διαχρονική-κλασική- και συνδεδεμένη με τα προβλήματα κάθε εποχής- συναφειακή. Ταυτόχρονα όμως η ορθόδοξη θεολογία δεν μπορεί να αναχθεί ούτε  σε κλασική ούτε σε συναφειακή θεολογία. Οι όροι, όπως και το περιεχόμενο που προσδιορίζεται με τους όρους αυτούς, κινούνται στην επιφάνεια της ιστορίας  της θεολογίας και στερούνται του βάθους της θεολογικής εμπειρίας.

          Γ. Μαντζαρίδης

Η βάση της Θεολογίας

 

Είναι πολύ σημαντικό ότι ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής στην αρχή του θεολογικού του αγώνα ομιλούσε για τα ησυχαστικά, νηπτικά ζητήματα. Άρχισε, δηλαδή, με τα κείμενα, τα περί αγάπης και γενικότερα με τα κείμενα τα οποία ομιλούν για την θεραπεία του ανθρώπου. Η δεύτερη φάση του αγώνος του ήταν το πως θα μεταφέρει την ορολογία των Καππαδοκών Πατέρων περί του Τριαδικού Θεού στο Πρόσωπο του Χριστού. Και η τρίτη φάση του θεολογικού του αγώνος ήταν ότι κάθε φύση έχει την δική της θέληση, δηλαδή, ήταν εναντίον του μονοθελητισμού στον Χριστό.

          Αλλά θεωρώ ότι η βάση της διδασκαλίας του άγιου Μαξίμου του Ομολογητού ήταν αυτή η ησυχαστική παράδοση. Είναι μεγάλος ησυχαστής και μεγάλος ομολογητής. Δεν μπορεί κανείς να είναι πραγματικά ομολογητής, αν προηγουμένως δεν είναι ησυχαστής. Καθ αυτό το βλέπουμε καθαρά στα πρώτα κείμενα τα οποία συνέγραψε ο άγιος Μάξιμος.

          Θυμάμαι πριν από χρόνια, όταν έγινα κληρικός, ήθελα να δω τι ακριβώς είναι η αγάπη και διάβασα τα “κεφάλαια περί αγάπης” του αγίου Μαξίμου του Ομολογητού και προσπαθούσα να εντοπίσω τι ακριβώς είναι η αγάπη. Νόμιζα ότι θα βρω στον άγιο Μάξιμο το να ορίζει τι ακριβώς είναι η αγάπη, αλλά εκείνο το οποίο διέκρινα είναι ότι μιλούσε συνέχεια για τα πάθη, και το κυριότερο πάθος έλεγε είναι ότι είναι το πάθος της φιλαυτίας.

          ... Εάν η φιλαυτία είναι η ρίζα, όπως  ακριβώς το ονομάζει, όλων των παθών, τότε από αυτή την ρίζα και τον κορμό τη φιλαυτίας γεννιούνται τα πάθη της φιληδονίας. Επομένως, όλος ο αγώνας που πρέπει να γίνει από τον Χριστιανό και τον μοναχό είναι το πάθος της φιλαυτίας.

          Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ιεροθέου

          “Εκκλ. Παρέμβαση”, τ. 301

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ;

 

Η Ορθοδοξία είναι “η νίκη η νικήσασα τον κόσμο”. Είναι η ζωή του Λόγου, Οποίος “σαρξ εγένετο” και “θεασάμεθα την δόξαν αυτού”. Η θέα αυτή αποτελεί την ουσία της Ορθοδοξίας, γιατί μόνον αυτή “ψηλαφεί” τον Ιησού Χριστό, και μόνον αυτή Τον“κατέχει”. Μόνον αυτή “διδάσκει” τη ζωή του Χριστού και μόνον αυτή “κοινωνεί” τον Ιησού Χριστό δια του μυστηρίου της θ. Ευχαριστίας.

Η Ορθοδοξία μας είναι η αιώνια αλήθεια για το Θεό και τον άνθρωπο, χωροχρονικη και θεανθρώπινη.

Η λατρεία της μας οδηγεί στον αγιασμό μας.

Μας σώζει με τη διδαχή της.

Διδάσκει με τη ελευθερία της, το μεγαλείο της. Τη δόξα της και την αλήθειά της.

Μένουσα εν αυτή καινιζει τα πάντα.

Συγκεφαλαιώνει παρελθόντα, παρόντα και μέλλοντα.

Φωτίζει και αξιολογεί το παρελθόν, διαγράφει με τη μετάνοια και το άγιο Βάπτισμα την αμαρτία, τη πτώση και τον θάνατο.

Η Ορθοδοξία είναι η “Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία και κάθε μέλος της πιστεύει, ομολογεί, προσδοκά. Είναι, όπως αναφέρει ο Γιώργος Σεφέρης, “μια απέραντη αλληλεγγύη πεθαμένων  και ζωντανών”. Αυτή μας οδηγεί στη “γνώση του Θεού”.

Η Ορθοδοξία μας είναι  η “ευρυχωρία της πίστεως” .

Έκφρασή της είναι η οικουμενικότητα της αλήθειά της. Είναι το Ευαγγέλιο, αλλά και το δόγμα. Αυτά τα δύο αποτελούν και εκφράζουν το πλήρωμα της νέας ζωής που φέρνει στον κόσμο.

Η Ορθοδοξία είναι ο “χώρος” και το “δοχείον” της χάριτος. Είναι δηλαδή “ η Χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και η αγάπη του Θεό και Πατρός και η κοινωνία του αγίου Πνεύματος μετά πάντων ημών”.

Η Ορθοδοξία είναι η Αλήθεια η οποία δεν εξαντλείται στη διατύπωσή της. Έσχατη αλήθεια είναι η ζωή που δεν αναιρείται με τον θάνατο. Είναι όμως και η Ανάσταση του ανθρώπου   δια του Θεανθρώπου, γι’ αυτό και “πύλαι Άδου ουκ κατισχυσουσιν αυτής”.

Η Ορθοδοξία αγκαλιάζει με τη “ματιά” της τον ουρανό και τη γη, τη ζωή και τον θάνατο, την αμαρτία και τη λύτρωση. Και όλα αυτά τα κάνει “καινά”, τους δίνει ζωή. Η Ορθοδοξία είναι “η καινή εν Χριστώ κτίσις”.

Η Ορθοδοξία μας είναι και “χώρος άσκησης και μαθητείας”. Βιωματικά προσεγγίζεται μόνο με την ταπείνωση, διότι “ταπεινοίς δίδωσιν χάριν”.

Ο εγωισμός οδηγεί στην αίρεση, στον τεμαχισμό της σώζουσας αλήθειας, σε μερικές γνώσεις γύρω από το μυστήριο της πίστης. Είναι χώρος μαθητείας “παρά τους πόδας του Ιησού” και ασκείται μέσα στην Εκκλησία για την απόκτηση της αληθινής ζωής.

 Η Ορθοδοξία είναι η αγιωτάτη Εκκλησία του Χριστού, που “φωτίζει και αγιάζει κάθε άνθρωπο ερχόμενον εις τον κόσμο”.Και σ’ αυτό το φωτισμό και τη χάρη δεν υπάρχει μέτρο. Ζούμε μέσα στην Εκκλησία την Ορθοδοξία και μέσα σ’ αυτή κερδίζουμε τη σωτηρία. Γιατί εκεί βρίσκουμε “ την πίστη των Αποστόλων, των Πατέρων, , των Ορθοδόξων, Και η πίστη αυτή , η Ορθόδοξη, στηρίζει ολόκληρην την οικουμένη”.

Αυτή είναι η Ορθοδοξία μας : Το καύχημα, το σέμνωμα και  το κύρος της Εκκλησίας μας.

Μακάρι να χαιρόμαστε και μεις την Αγία μας Ορθόδοξη Εκκλησία μας και να δίνει ο καθένας από μας “την μαρτυρία Ιησού Χριστού.

  π. Γ.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

 

Το παν για μας τους χριστιανούς είναι το να έχουμε μέσα μας ως βίωμα-κάθε  μέρα αυτό το βίωμα να γίνεται πιο ζωηρό, πιο αληθινό- ότι υπάρχει ο αληθινός Θεός, ότι μας φανερώθηκε, τον βρήκαμε, πιστεύουμε σ’ Αυτόν. Και επίσης, όπως κι αν έρθουν τα πράγματα, μα όπως κι αν έρθουν, εφόσον όλα είναι στα χέρια Του, όσον αφορά τη σωτηρία μας θα μας πει και το ένα και το άλλο, θα μας φροντίσει έτσι, θα μας φροντίσει αλλιώς, θα μας ωθήσει αλλιώς.. Τελικά σε καμία περίπτωση δεν θα αφήσει κάποια εκκρεμότητα, κάποια αμφιβολία.

          Και αν, άνθρωπέ μου-θα πει ο Θεός στον καθένα μας-τα δικά σου, τα κατά σε, σου δημιουργούν κατάσταση τέτοια, που βρίσκεσαι σε αδιέξοδο και μπροστά σου είναι τα αδύνατο, ε, μάθε ότι τα “αδύνατα παρά ανθρώποις δυνατά τω Θεώ έστιν”.

          Τι έχεις να πεις από κει και πέρα;

          Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ

ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟ ΚΑΛΌ

 

“Προφάσεις εν αμαρτίαις” λέγει ο λαός μας για όσους λένε ότι θέλουν να κάνουν το καλό, αλλά δεν μπορούν. Λένε πολλοί ότι δεν έχουν οικονομικά μέσα να βοηθήσουν τους φτωχούς. Η καλοσύνη όμως και το καλό, δεν εξαρτώνται πάντοτε από τα χρήματα. Κυρίως είναι ζήτημα θελήσεως, ζήτημα καρδιάς και συμπόνιας. Ας δούμε τι μας διδάσκουν δύο Άγιοι, ο Αββάς Παμβώ και ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής.

          “Κάποιος αδελφός, ερώτησε τον Αββά Παμβώ: “Γιατί οι δαίμονες με εμποδίζουν να κάμω το καλό προς τον πλησίον μου”; Και ο γέροντας του απεκρίθη: “Μη μιλάς έτσι. Διότι με τον τρόπο αυτό βγάζεις ψεύτη τον Θεό. Μάλλον πρέπει να πεις: Δεν θέλω καθόλου να κάμω το καλό στον πλησίον μου. Γιατί ο Θεός, που προγνωρίζει την πονηρία μας αυτή, είπε: “Σας έδωσα τη δύναμιν να πατάτε πάνω σε φίδια και σκορπιούς, και πάνω σε όλη την δύναμη του εχθρού και τίποτε δεν θα σας βλάψει”.

          “Μερικοί λένε, γράφει ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, ότι δεν θα υπήρχε το κακό στους ανθρώπους,  αν κάποια άλλη δύναμη δεν μας έσυρε προς αυτό. Αυτή δε η δύναμη δεν είναι τίποτε άλλο από την αμέλεια για τις φυσικές ενέργειες του νου. Γι’ αυτό όσοι φροντίζουν γι’ αυτές, διαρκώς εκτελούν τις καλές πράξεις, ουδέποτε δε τις κακές. Αν λοιπόν κι εσύ θέλεις, διώξε μακρυά σου την αμέλεια, και μαζί θα διώξεις την κακία, η οποία είναι η εσφαλμένη κρίση των νοημάτων, συνοδευομένη από κακή χρήση των πραγμάτων.

          Η φυσική τάξη του λογικού μέρους της ψυχής μας συνίσταται στην υποταγή μας στο θείο λόγο, και στην εξουσία πάνω στο άλογο μέρος του εαυτού μας -δηλαδή των παθών-. Αυτή, λοιπόν η τάξη ας διατηρηθεί σε όλες τις περιπτώσεις, και τότε ούτε το κακό θα υπάρχει στους ανθρώπους, αλλά και η δύναμη, που μας παρασύρει προς αυτό δεν θα εμφανισθεί ποτέ”.

          “ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ”, Π. Μ. Σωτήρχος

Ο δεκάλογος τής καθημερινότητας

 

10 συμβουλές για μια ευλογημένη ημέρα

Αρχιεπίσκοπος Anthony Bloom

Αυτή η μέρα είναι ευλογημένη από το Θεό, ανήκει στο Θεό, ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, να μπούμε μέσα σ' αυτή. Προχωρείς αυτή τη μέρα σαν αγγελιοφόρος του Θεού. Όποιον συναντάς, τον συναντάς με τον τρόπο του Θεού. Βρίσκεσαι εκεί για να είσαι η παρουσία του Κυρίου και Θεού, η παρουσία του Χριστού, η παρουσία του Αγίου Πνεύματος, η παρουσία του Ευαγγελίου. Αυτό είναι το καθήκον σου αυτή τη συγκεκριμένη μέρα.

1. Το πρώτο που θα σκεφθείς, όταν ξυπνάς είναι η σκέψη τού Χριστού. Να στρέψουμε τον νου μας στον Χριστό. Ο Γέρων Πορφύριος έλεγε: «Μην ασχολείσαι με το σκοτάδι, άνοιξε το παράθυρο στο φως».

2. Προσευχή. Μπορείς να προσεύχεσαι ακόμη κι όταν κάνεις απλά καθημερινά πράγματα. Για παράδειγμα, όπως έλεγε ένας μοναχός όταν κατέβαινε τα σκαλιά τού μετρό, που τού θύμιζαν κατάβαση στα έγκατα τής γης, μπορείς να λες το «Κύριε Ελέησον» κατεβαίνοντας κάθε σκαλί. Τόσα πολλά σκαλιά που είναι, σκέψου πόσες φορές θα το έχεις πει!

3. Κάθε μέρα να μην την βλέπουμε σαν ρουτίνα. Η κάθε μέρα έχει μία έκπληξη για τους Χριστιανούς. Ως το βράδυ κάτι θα γίνει και ο Θεός κάποιο μήνυμα θα σού στείλει. Η ζωή δεν κυλάει επίπεδα και μονότονα σαν καρδιογράφημα…

4. Να πλησιάσουμε λίγο περισσότερο την αγάπη τών ανθρώπων. Όποιος αγαπάει για να τού πουν ευχαριστώ, θα έχει πάντα άγχος.

5. Κάθε μέρα να βρίσκεις λίγο χρόνο να ηρεμείς. Έστω και δέκα λεπτά. Να δεις λίγο τη ζωή χωρίς την βιασύνη της. Και τότε θα ακούσεις τη φωνή τού εσωτερικού σου κόσμου. Γιατί «όταν υπάρχει τρικυμία, δεν μπορείς να δεις το βυθό τής θάλασσας».

6. Το άγχος φεύγει με την μνήμη θανάτου. Άμα σκεφθείς το τέλος, αποφορτίζεις την ζωή σου από τα ασήμαντα. Αυτή η σκέψη μάς προσγειώνει και μάς απογειώνει ταυτόχρονα. Προσγειώνεσαι και ταπεινώνεσαι και το άγχος φεύγει.

7. Να σκεφτόμαστε ότι δεν είμαστε μόνοι. Έχουμε τους Αγίους. Μπορούμε να προσευχόμαστε και να τους επικαλούμαστε. «Άγιοι Πάντες, πρεσβεύσατε υπέρ ημών». Κάποιος προσευχόταν στους Αγίους Σαράντα Μάρτυρες. Και τότε ένα δαιμόνιο ακούστηκε να λέει, «α, όχι σ' αυτούς, αυτοί μάς μαστιγώνουν περισσότερο απ όλους».

8. Να σκεφτόμαστε πώς κυλάει η ζωή μας κάθε μέρα, για να κάνουμε έναν απολογισμό τής ημέρας. Όπως ο Άγιος Δωρόθεος, που κατέγραφε κάθε μέρα ποιόν πλήγωσε, και προσπαθούσε να επανορθώσει.

9. Κάθε μέρα βλέπε τα δώρα τού Θεού και λέγε «Ευχαριστώ» στον Θεό. Έλεγε ο π. Παΐσιος, «Ευχαριστείς τον Θεό που μπορείς να περπατάς;». Ακόμα και αυτό το απλό, υπάρχουν άλλοι που δεν το έχουν.

10. Κάθε μέρα να σκεφτόμαστε ότι Κάποιος πριν από 2000 χρόνια σταυρώθηκε για μάς. Σού δίνει την αίσθηση ότι κάποιος σε αγαπά πάρα πολύ. Αν ηρεμήσει η ψυχή σου και ταπεινωθεί, έστω και στο παρά πέντε, θα φανερωθεί και θα σε βοηθήσει ο Χριστός.

«Όσο για τη μέρα που αρχίζει, αν αποδεχτείς ότι είναι ευλογημένη από το Θεό, διαλεγμένη από το ίδιο Του το χέρι, τότε κάθε πρόσωπο που συναντάς είναι δώρο του Θεού, κάθε περίσταση που θα συναντήσεις είναι δώρο του Θεού, έστω και αν είναι πικρή ή γλυκιά, αν σου αρέσει ή δεν σου αρέσει. Είναι δώρο του Θεού σε σένα και αν το πάρεις μ' αυτό τον τρόπο, τότε μπορείς να αντιμετωπίσεις οποιαδήποτε κατάσταση. Να την δεχτείς με την ετοιμότητα ότι μπορεί να σου συμβεί οτιδήποτε ευχάριστο ή δυσάρεστο.»

oodegr

Κατηγορίες Χριστιανών κατά τον Άγιο ΙΩΑΝΝΗ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ

 

-Φίλοι του Θεού: Αι Αγγελικές Δυνάμεις

- Γνήσιους- Ηγαπημένους: Όσοι εκτελούν με προθυμία το θέλημα του Θεού.

-Αχρείους: Όσοι δεν φυλάττουν το Άγιο Βάπτισμα.

- Αποξενωμένους- εχθρούς: Όσοι προχώρησαν σε κακοδοξίες και τις αιρέσεις.

-Πολεμίους: Όσοι όχι μόνον αποστρέφονται, αλλά και πολεμούν και εμποδίζουν τους άλλους να εργάζονται με υπακοή τις θείες εντολές.

  Οι άνθρωποι γίνονται:

-Ασεβείς: Όποιοι αποφεύγουν την αιώνια ζωή και χωρίζονται από τον Δημιουργό Θεό.

-Παράνομοι: Όποιοι αθετούν τον νόμο του Θεού, τον καταπατούν και τον παραβαίνουν με τα αισχρά έργα των.

- Χριστιανοί: Εκείνοι που πιστεύουν ορθά και αγωνίζονται  με λόγια και με έργα να φυλάττουν και  να εκτελούν τα προστάγματα  του Θεού και της Εκκλησίας.

-Θεοφιλείς: Όποιοι αγαπούν τον Θεό και τον υπηρετούν με όλη τους την καρδιά και με τη ζωή τους όλα τα χρειώδη για να σώσει την ψυχή του.

- Εγκρατείς: όποιοι βρίσκονται μέσα σε θορύβους και σκάνδαλα  και αγωνίζονται να υποφέρουν και να πολιτεύονται θεαρέστως.

- Μοναχοί: Αποφυγή του κόσμου είναι να μισήσει κανείς εκούσια όλα τα κοσμικά και γήινα: τροφή, πλούτη, δόξα, αναπαύσεις και να τα αρνηθεί απο καρδιάς μέχρι τέλους.

Οι δοκιμασίες βοηθούν να συνέλθουν οι άνθρωπο

  - Γέροντα, μαθαίνω για την ταλαιπωρία των δικών μου. Θα τελειώσουν ποτέ τα βάσανά τους;

 - Κάνε υπομονή, αδελφή μου, και μη χάνεις την ελπίδα σου στον Θεό. Όπως κατάλαβα από όλες τις δοκιμασίες που περνούν οι δικοί σου, ο Θεός σας αγαπάει και επιτρέπει όλες αυτές τις δοκιμασίες για ένα λαμπικάρισμα πνευματικό ολόκληρης της οικογένειας. Εάν εξετάσουμε κοσμικά τις δοκιμασίες της οικογένειάς σου, φαίνεστε δυστυχισμένοι. Εάν  όμως τις εξετάσουμε πνευματικά, είστε ευτυχισμένοι, και στην άλλη ζωή θα σας ζηλεύουν όσοι θεωρούνται σε τούτη την ζωή ευτυχισμένοι. Με αυτόν τον τρόπο ασκούνται και οι γονείς σου, μια που τον αρχοντικό τρόπο, τον πνευματικό, δεν τον γνωρίζουν ή δεν τον καταλαβαίνουν. Πάντως, κρύβεται ένα μυστήριο στις δοκιμασίες του σπιτιού σου, αλλά και σε oρισμένα άλλα σπίτια, ενώ γίνεται τόση προσευχή! «Τις οίδε τα κρίματα του Θεού;»[i]. Ο Θεός να βάλη το χέρι Του και να δώση τέρμα στις δοκιμασίες.

 - Γέροντα, δεν γίνεται οι άνθρωποι να συνέλθουν με άλλον τρόπο και όχι με κάποια δοκιμασία;

  - Πριν επιτρέψη ο Θεός να έρθη μια δοκιμασία, εργάστηκε με καλό τρόπο, αλλά δεν τον καταλάβαιναν, γι’ αυτό μετά επέτρεψε την δοκιμασία. Βλέπετε, και όταν ένα παιδί είναι ανάποδο, στην αρχή ο πατέρας του το παίρνει με το καλό, του κάνει τα χατίρια, αλλά, όταν εκείνο δεν αλλάζη, τότε του φέρεται αυστηρά, για να διορθωθή. Έτσι και ο Θεός μερικές φορές, όταν κάποιος δεν καταλαβαίνη με το καλό, του δίνει μια δοκιμασία, για να συνέλθη. Αν δεν υπήρχε λίγος πόνος, αρρώστιες κ.λπ., θα γίνονταν θηρία οι άνθρωποι· δεν θα πλησίαζαν καθόλου στον Θεό.

 Η ζωή αυτή είναι ψεύτικη και σύντομη· λίγα είναι τα χρόνια της. Και ευτυχώς που είναι λίγα, γιατί γρήγορα θα περάσουν οι πίκρες, οι οποίες θα θεραπεύσουν τις ψυχές μας σαν τα πικροφάρμακα. Βλέπεις, οι γιατροί, ενώ οι καημένοι οι άρρωστοι πονούν, τους δίνουν πικρό φάρμακο, γιατί με το πικρό θα γίνουν καλά, όχι με το γλυκό. Θέλω να πω ότι και η υγεία από το πικρό βγαίνει, και η σωτηρία της ψυχής από το πικρό βγαίνει.