Το σεξ, ο (άγιος) πνευματικός & η συνεχής θεία Μετάληψη

 

     Και επειδή τα γράφω για σένα αγαπημένο μου, που μου λές ότι το πάθος το σεξουαλικό δεν μπορείς να το δαμάσεις και ότι σε σέρνει πέρα δώθε- όπως το αφηνιασμένο άλογο το μισολιπόθυμο αναβάτη του- θα προσθέσω ότι ναι, το πιστεύω πως δεν υπάρχει δεν μπορώ, μόνο υπάρχει δε θέλω! Αν θέλει ο άνθρωπος, μπορεί να νικήσει- με τη δύναμη του Κυρίου και τα όπλα της Ορθόδοξης Εκκλησίας- όλα ανεξαιρέτως τα πάθη που τον παιδεύουν.

Οι νέοι από τα σεξουαλικά, σέρνονται στη δουλεία - κυρίως.

Αυτά τα ισχυρά σαρκικά πάθη, όσο και να επιθυμεί ο νέος να τα φέρει κάτω από τον έλεγχο που ο Κύριος προστάζει, δεν μπορεί μόνος του.
Με τη δύναμη όμως και την παρουσία του Κυρίου Ιησού, και αυτά τα πάθη νικιούνται…
- Πώς νικιούνται;

- Με τη συνεχή θεία Μετάληψη ["Νεκρός": δεν εννοεί χωρίς προϋποθέσεις και προετοιμασία, αλλά θα δείτε αμέσως παρακάτω τον τρόπο].

Αυτή είναι η ΜΟΝΗ οδός βοηθείας την σήμερον, και αν σου ακούγεται σκληρός ο λόγος μπορώ να σε διαβεβαιώσω ότι είναι πάσης αποδοχής άξιος.

Εις επίρρωσιν των γραφομένων μου, θα σου αντιγράψω μια αληθινή ιστορία (τρελαίνομαι για αληθινές ιστορίες που δείχνουν τη δύναμη του Χριστούλη) η οποία βρίσκεται στο βιβλίο υπ. αριθμ. 4, της σειράς Αγιορείτες Πατέρες του 19 αιώνος του ιερομονάχου Αντωνίου - εκδόσεις Ίνδικτος, Αθήνα 2005.

Στις αρχές του ΙΘ αιώνος, η Μονή του Αγίου Παντελεήμονος, το Ρωσικό, που την εποχή αυτή είχε Έλληνες μοναχούς, ήταν πλήρως εγκαταλελειμμένη. Η Ιερά Κοινότης, λοιπόν, το έτος 1803, αποφάσισε να διαγράψει το μοναστήρι από τον αριθμό των αγιορειτικών μονών, και απευθύνθηκε στον οικουμενικό πατριάρχη Καλλίνικο με ανάλογη αίτηση.

Ο πατριάρχης απέρριψε αποφασιστικά τέτοια πρόταση και έδωσε εντολή να φροντίσουν αμέσως για την εξεύρεση εμπείρου και πνευματικού ηγουμένου, στου οποίου τα χέρια θα παρέδιδαν όσο το δυνατόν γρηγορώτερα το κοινόβιο για να το ανασυγκροτήση.
Μόλις η Ιερά Κοινότης έλαβε γνώση της Πατριαρχικής αποφάσεως, επέλεξε και πρότεινε τον Έλληνα π. Σάββα, ηλικιωμένο ιερομόναχο της Σκήτης Ξενοφώντος, ο οποίος κατά τη γνώμη τους ήταν ικανός να αντεπεξέλθη στο έργο που επρόκειτο να του ανατεθή.

(Ο π. Σάββας τελικά με εντολή του Πατριάρχη πάει στην Κωσταντινούπολη και το κείμενο συνεχίζει ως ακολούθως) :

Μεταξύ των πιστών της Κωνσταντινουπόλεως, από τους οποίους πολλοί εγνώριζαν τκαι προσωπικώς το Γέροντα, γρήγορα διαδόθηκε η είδησις για τον ερχομό του…

Ο π. Σάββας έμεινε τελικά τέσσερα χρόνια στην Κωνσταντινούπολη για τη συγκέντρωση δωρεών και γνωρίστηκε με πολλές ευλαβείς ελληνικές οικογένειες.
Ο μαθητής του, ο αρχιμανδρίτης Προκόπιος (+1848) διηγήθηκε ως αυτόπτης μάρτυς το εξής γεγονός: Σε κάποια από τις ελληνικές οικογένειες, του ανέφεραν για ένα συγγενή τους νεαρό έμπορο, ο οποίος σχετιζόταν με τους αντιπροσώπους των σουλτανικών χαρεμιών και προμήθευε στο προσωπικό τους ποικίλα εμπορεύματα. Πέραν τούτου όμως, ο νεαρός έμπορος δημιούργησε και άλλου είδους σχέσεις με τις φυλακισμένες ["Νεκρός": εννοεί προφανώς τις έγκλειστες στο χαρέμι γυναίκες], τις οποίες επισκεπτόταν καθημερινώς [ως εραστής κάποιας ή κάποιων απ' αυτές].
Οι συγγενείς του, μιλώντας περί αυτού στον π.Σάββα, είπαν ότι θα τιμωρηθή αυστηρά από τους Τούρκους σε περίπτωση που αυτό γίνη γνωστό. Ετσι, τον παρεκάλεσαν να λυτρώσει με τη μεσολάβησή του, το νεαρό από τέτοιο κίνδυνο.
Ο π. Σάββας, με πίστι στη βοήθεια της Χάριτος του Θεού και τη συνεργία της Θείας Κοινωνίας, άρχισε το έργο.
Μετά από μακρές και ανεπιτυχείς προτροπές προς τον φιλήδονο νέο να εγκαταλείψη τις αμαρτωλές σχέσεις με τις μουσουλμάνες, πρότεινε εν τέλει ευκολώτερους όρους από την πλευρά του, υποσχόμενος ότι δεν θα τον ενοχλήση πλέον για να τον αποτρέψη από την αμαρτία.
Τον παρακάλεσε, λοιπόν, να μην πάη στο χαρέμι μία ημέρα και κατά τη διάρκειά της να νηστεύση, μετά να του αναγνωσθή η συγχωρητική ευχή, να κοινωνήση των αχράντων Μυστηρίων και κατόπιν ας κάνη ό,τι θέλει!
Ο δυστυχής… ελκόμενος από την αμαρτία όπως ο σίδηρος από τον μαγνήτη, δυσκολεύτηκε αλλά δέχθηκε τη συμβουλή.
Ίσως εξ αιτίας ντροπής ενώπιον του Γέροντος και των συγγενών του, περισσότερο όμως επειδή ο σοφός Γέροντας δεν του ζητούσε παραίτηση από την αμαρτία, αλλά στέρηση μόνο για μία ημέρα.
Ενήστευσε εκείνη την ημέρα, έλαβε τη συγχώρηση δια της ευχής και τη θεία Κοινωνία και μετά τη θεία Λειτουργία γευμάτισε με τον π.Σάββα και με τους συγγενείς.
Κατά τη διάρκεια του γεύματος και δήθεν τυχαίως, ο Γέροντας πρότεινε να προσπαθήση εκείνη την ημέρα να μην πάη στο χαρέμι και να κοινωνήση πάλιν την επόμενη. Επειδή δεν έβλεπε καμία αντίδρασι, άρχισε εγκαρδίως να τον παρακαλή, υποσχόμενος εκ νέου ότι μετά τη Θεία Κοινωνία θα τον αφήση ελεύθερο να πράξη κατά την επιθυμία του.
Αφού έλαβε την συγκατάθεσι τον κοινώνησε και την άλλη ημέρα.
Πρότεινε να τον ξανακοινωνήση με τους ίδιους όρους, δηλαδή και εκείνη την ημέρα να μην πάει στο χαρέμι, και τον κοινώνησε και την τρίτη ημέρα. Τότε φάνηκε πώς ενήργησε σωτηριωδώς η χάρις του Θεού, κατά την ζώσαν πίστιν του Γέροντος και τις προσευχές των συγγενών. Η καρδιά του νέου μαλάκωσε και άρχισε σιγά σιγά μέσα του να αισθάνεται τη νέκρωσι των φλογισμένων παθών.
Ο π. Σάββας συνέχισε να τον κοινωνή επί σαράντα ημέρες και την τελευταία φορά του είπε:
- Πήγαινε τώρα όπου επιθυμείς, ακόμη και στο χαρέμι δεν σε εμποδίζω!

Αλλά στην ψυχή του νέου είχε ήδη συντελεσθή η μεταστροφή.

- Ας κάνουν μαζί μου, ό,τι θέλουν , είπε. Μπορούν και να με κατακόψουν. Για τίποτε στον κόσμο δεν θα δεχτώ να πηγαίνω εκεί όπου νωρίτερα έτσι ασυγκράτητα έτρεχα!

Με αυτόν τον τρόπο ο φιλεύσπλαγχνος Κύριος έσωσε το… πρόβατό Του.
Όταν ο π. Σάββας συγκέντρωσε αρκετές δωρεές, επέστρεψε στο Αγιο Όρος και στην ακτή της θάλασσας άρχισε να κτίζη το μοναστήρι.
Ο Γέροντας εκοιμήθη το 1821.

 ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ: Το σεξ, ο (άγιος) πνευματικός & η συνεχής θεία Μετάληψη (o-nekros.blogspot.com)

Από Ζωντανό Ιστολόγιο, 

& εκεί από Σαλογραία.

Σεξ στην εφηβεία

 

Η σεξουαλική δραστηριότητα στον άνθρωπο δεν ορίζεται μόνο από τη φύση (όπως στα ζώα) αλλά και από την επιθυμία. Επειδή όμως πρόκειται για ένστικτο, η διαχείρισή του μπορεί να έχει συνέπειες, είτε θετικές για τον άνθρωπο είτε αρνητικές.

Στην εποχή μας υπάρχει μια αυτόματη αντίδραση (σαν ψυχολογική αλλεργία) στην επισήμανση ότι η σεξουαλικότητα μπορεί να έχει και αρνητικές συνέπειες. Οι έφηβοι – και των δύο φύλων – υφίστανται ένα διαρκή βομβαρδισμό από σεξουαλικά ερεθίσματα, που φτάνει στα όρια της πλύσης εγκεφάλου, με αποτέλεσμα το σεξ να τους γίνεται έμμονη ιδέα και να τους απασχολεί καθημερινά.

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΑ ΘΕΜΑΤΑ Ο δημιουργός, ο διαχειριστής και ο ράθυμος

 

Οι νέοι έχουν όνειρα για επαγγελματική αποκατάσταση. Μπορεί  η εποχή να απογοητεύει με την μεγάλη ανεργία και  την ελάχιστη σύνδεση των σπουδών με την αγορά εργασίας. Ωστόσο, οι νέοι δεν παύουν να ελπίζουν. Αναζητούν την εργασία που θα τους βοηθήσει να αισθανθούν ότι εκπληρώνουν τον σκοπό των κόπων τους.

Δεν είναι όμως η υλική εργασία που αξίζει και σηματοδοτεί την ζωή. Είναι η καλλιέργεια των χαρισμάτων  μας, των ιδιαιτεροτήτων μας που μας καθιστούν ξεχωριστές προσωπικότητες. Είναι και η πνευματική εργασία, η απόφαση δηλαδή να παλέψουμε με τα πάθη μας και να καλλιεργήσουμε τις αρετές μας, έχοντας ζωντανή σχέση με τον Θεό, η οποία μας οδηγεί στην ελευθερία της ύπαρξης από την υποταγή στην ανάγκη, στην επιθυμία της αυτοθέωσης, στην προσκόλληση στο μάταιο.

Η υλική και πνευματική εργασία, όπως και η καλλιέργεια των χαρισμάτων απαιτούν από τον νέο να προσέξει ποιο δρόμο θα ακολουθήσει, του δημιουργού, του διαχειριστή ή του ράθυμου.

Δημιουργός είναι αυτός που κάνει το παραπάνω. Που δεν επαναπαύεται στα όσα πετυχαίνει και την ασφάλεια που αισθάνεται στηριγμένος στα όσα έχει μάθει, στα όσα του προσφέρουν οι άλλοι, αλλά παλεύει να προσθέσει το καινούργιο. Είναι αυτός που δεν χορταίνει τον Θεό και την σχέση μαζί Του. Είναι όποιος δε χορταίνει αγάπη, αλλά ανοίγει την ύπαρξη του σ’ αυτήν ολοκληρωτικά. Όποιος δεν αρκείται στην γνώση του καινούργιου. Όποιος  δεν εφησυχάζει, αλλά έχει την καλήν ανησυχία στην καρδιά του. 

Διαχειριστής είναι αυτός που μπορεί να συνεχίσει ένα έργο, να ασκήσει στην πράξη την  επιστήμη που σπούδασε, μένοντας όμως στην αυτάρκεια. Αξιοποιεί τα χαρίσματά του, όχι για να κτίσει κάτι καινούργιο, αλλά για να κερδίσει από αυτά. Δεν θα τον θυμούνται για το κάτι παραπάνω, αλλά και δεν θα του αρνηθούν ότι κοπίασε στην ζωή του.

Τέλος, ράθυμος είναι αυτός ο οποίος φορτώνει στους άλλους την ευθύνη για την πορεία της ζωής. Για τα έργα τα οποία καλείται να κάνει, αλλά δεν έχει την διάθεση και αρνείται να καταβάλλει κόπο. Ζητά από τους άλλους τις λύσεις και καταγγέλλει τον κόσμο. Χωρίς να παλεύει να αλλάξει ούτε κάν τον εαυτό του. Αρκείται στην αγάπη των άλλων και θεωρεί ότι είναι υποχρεωμένοι να του την προσφέρουν.

Στην ζωή της Εκκλησίας ακούμε για τον «ραθυμούντα». Η εποχή μας μπορεί να ομνύει στο δικαίωμα της εργασίας, έχει όμως εφεύρει και προβάλλει ισχυρούς τρόπους που οδηγούν στην ραθυμία. Η εικονική πραγματικότητα αφαιρεί τον κόπο από την σχέση, ακόμη και από την ηδονή. Αφαιρεί την κριτική σκέψη. Αφαιρει την δημιουργικότητα από την γλώσσα. Ακόμη και η φαντασία υποβαθμίζεται. Ο διαχειριστής πάλι θεωρείται ως αυτός ο οποίος δεν στερείται εξαιτίας του κόπου την ευχαρίστηση, διότι είναι ο μέσος όρος. Ο δημιουργός, τέλος, θεωρείται αποκλίνων. Ο Θεός όμως αποδέχεται τους γρηγορούντας. Εκείνους που δεν βολεύονται στην αυτάρκεια, αλλά τολμούν να ανοιχτούν. Εκκλησία, παιδεία και οικογένεια καλούνται να συνεργαστούν για να βοηθήσουν τους νέους να βγούνε από την ευκολία. Και ο καθένας μας να ξαναβρεί την καλή ανησυχία. Για να δημιουργήσουμε!

          Πρωτ. Θεμ. ΜΟΥΡΤΖΑΝΟΣ

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: Συμβουλές σε νιόπαντρη γυναίκα

Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος έστειλε σε μια πνευματική του θυγατέρα, (την Ολυμπιάδα), την κατωτέρω επιστολή σα «δώρο» για τον γάμο της, που μόλις τέλεσε. Η κατωτέρω επιστολή έχει βάθος Θεολογίας και ψυχολογίας. Και πάνω απ’ όλα δίνει στη σύζυγο πολύτιμες συμβουλές για έναν πετυχημένο γάμο.

Γράφει:

«Κόρη μου, στους γάμους σου εγώ ο πνευματικός σου πατέρας, ο Γρηγόριος, σου κάνω δώρο τούτο το ποίημα. Και είναι ότι καλλίτερο η συμβουλή του πατέρα.

Άκου λοιπόν Ολυμπιάδα μου:

Ξέρω ότι θέλεις να είσαι πραγματική χριστιανή. Και μια πραγματική χριστιανή πρέπει όχι μόνο να είναι, αλλά και να φαίνεται. Γι’ αυτό, σε παρακαλώ, να προσέξης την εξωτερική σου εμφάνιση. Να είσαι απλή. Το χρυσάφι, δεμένο σε πολύτιμες πέτρες, δεν στολίζει γυναίκες σαν και σένα. Πολύ περισσότερο το βάψιμο. Δεν ταιριάζει στο πρόσωπό σου, την εικόνα του Θεού, να την παραποιής και να την αλλάζης, μόνο και μόνο για να αρέσης. Ξέρε το ότι αυτό είναι φιλαρέσκεια και να μένης απλή στην εμφάνιση. Τα βαρύτιμα και πολυτελή φορέματα, ας τα φορούν εκείνες, που δεν επιθυμούν ανώτερη ζωή, που δεν ξέρουν τι θα πη πνευματική ακτινοβολία. Εσύ, όμως έβαλες μεγάλους και υψηλούς στόχους στη ζωή σου. Κι αυτοί οι στόχοι σου ζητούν όλη τη φροντίδα κι όλη την προσοχή. (…)

Με το γάμο, η στοργή και η αγάπη σου να είναι φλογερή και αμείωτη για κείνον, που σου δωσε ο Θεός. Για κείνον, πού έγινε το μάτι της ζωής σου και σου ευφραίνει την καρδιά. Κι αν καταλάβης πως ο άνδρας σου σε αγαπάει περισσότερο απ’ όσο τον αγαπάς εσύ, μη κυττάξης να του πάρης τον αέρα, κράτα πάντα τη θέση που σου ορίζει το Ευαγγέλιο.

Εσύ να ξέρης ότι είσαι γυναίκα, έχεις μεγάλο προορισμό, αλλά διαφορετικό από τον άνδρα, που πρέπει να είναι η κεφαλή. Άσε την ανόητη ισότητα των δύο φύλων και προσπάθησε να καταλάβης τα καθήκοντα του γάμου. Στην εφαρμογή τους θα δης πόση αντοχή χρειάζεται για να ανταποκριθής, όπως πρέπει, σε αυτά τα καθήκοντα, αλλά και πόση δύναμη κρύβεται στο ασθενές φύλο.

Θα ξέρης, πόσο εύκολα θυμώνουν οι άνδρες. Είναι ασυγκράτητοι και μοιάζουν με λιοντάρια. Σ’ αυτό το σημείο η γυναίκα πρέπει να είναι δυνατότερη και ανώτερη. Πρέπει να παίζη το ρόλο του θηριοδαμαστή. Τι κάνει ο θηριοδαμαστής όταν βρυχάται το θηρίο; Γίνεται περισσότερο ήρεμος και με την καλωσύνη καταπραΰνει την οργή. Του μιλάει γλυκά και μαλακά, το χαϊδεύει, το περιποιείται και πάλι το χαϊδεύει κι έτσι το καταπραΰνει (…)

Ποτέ μη κατηγορήσης και αποπάρης τον άνδρα σου για κάτι που έκανε στραβό. Ούτε πάλι για την αδράνειά του, έστω κι αν το αποτέλεσμα δεν είναι αυτό που ήθελες εσύ. Γιατί ο διάβολος είναι αυτός, που μπαίνει εμπόδιο στην ομοψυχία των συζύγων (…)

Να έχετε κοινά τα πάντα και τις χαρές και τις λύπες. Γιατί ο γάμος όλα σας τα έκανε κοινά. Κοινές και οι φροντίδες, γιατί έτσι το σπίτι θα στεριώση. Να συμβάλλης εκφράζοντας τη γνώμη σου, ο άνδρας όμως ας αποφασίζη.

Όταν τον βλέπης λυπημένο, συμμερίσου τη λύπη του εκείνη την ώρα. Γιατί είναι μεγάλη ανακούφιση στη λύπη, η λύπη των φίλων. Όμως αμέσως να ξαστεριάζη η όψη σου και νά είσαι ήρεμη χωρίς αγωνία. Η γυναίκα είναι το ακύμαντο λιμάνι για το θαλασσοδαρμένο σύζυγο.

Να ξέρης ότι η παρουσία σου στο σπίτι σου είναι αναντικατάστατη, γι’ αυτό πρέπει να το αγαπήσης μ’ όλες τις φροντίδες του νοικοκυριού. Να το βλέπης σαν βασίλειό σου, και να μη συχνοβγαίνης από το κατώφλι σου. Άφησε τις έξω δουλειές για τον άνδρα.

Πρόσεχε τις συναναστροφές σου. Πρόσεξε τις συγκεντρώσεις, που πηγαίνεις. Μη πας σε άπρεπες συγκεντρώσεις, γιατί είναι μεγάλος κίνδυνος για την αγνότητά σου. Αυτές οι συναναστροφές αφαιρούν την ντροπή κι απ’ τις ντροπαλές, σμίγουν μάτια με μάτια, κι όταν φύγη η ντροπή γεννιούνται όλα τα χειρότερα κακά («αιδώς οιχομένη, πάντων γενέτειρα κακίστων»). Τις σοβαρές όμως συγκεντρώσεις με συνετούς φίλους να τις επιζητής, για να εντυπώνεται στο νου σου ένας καλός λόγος, ή κάποιο ελάττωμα να κόψης ή να καλλιεργήσης τους δεσμούς σου με εκλεκτές ψυχές. Μη εμφανίζεσαι ανεξέλεγκτα σε οποιονδήποτε, αλλά στους σώφρονες συγγενείς σου, στους ιερείς και σε σοβαρούς νεώτερους ή ηλικιωμένους. Μη συναναστρέφεσαι φαντασμένες γυναίκες, που έχουν στο νου τους στο έξω, για επίδειξη. Ούτε ακόμα άνδρες ευσεβείς, που ο σύζυγός σου δεν θέλει στο σπίτι, αν και συ τόσο πολύ τους εκτιμάς. Υπάρχει για σένα πιο ακριβό πράγμα από τον καλό σου σύζυγο, που τόσο αγαπάς;

Επαινώ τις γυναίκες, που δεν τις ξέρουν οι πολλοί άνδρες. Μη τρέχης σε τραπέζια κοσμικά και ας είναι για γάμο ή για γενέθλια. Εκεί ανάβουν άνομοι πόθοι, με τους χορούς, τους πήδους και τα γέλια, την ψεύτικη ευχαρίστηση, που παραπλανεύουν ακόμη και τους αγνούς και σώφρονες. Και η αγνότητα είναι τόσο λεπτό πράγμα! Σαν το κερί στις ακτίνες του ήλιου! Απόφευγε ακόμα και στο σπίτι σου τα κοσμικά τραπέζια. Αν μπορούσαμε να περιορίσουμε τις ορέξεις της κοιλιάς, θα κυριαρχούσαμε στα πάθη μας.

Κράτα την μορφή σου γαλήνια και μη την αλλοιώνης ούτε με μορφασμούς, όταν είσαι θυμωμένη. Στολίδια τ’ αυτιά νάχουν όχι μαργαριτάρια, αλλά ν’ ακούν καλά λόγια και να βάζουν για τα άσχημα λουκέτο στο νου. Έτσι, είτε κλειστά είναι, είτε ανοιχτά, η ακοή θα μένη αγνή.

Όσο για τα μάτια, είναι κείνα, που δείχνουν όλο το εσωτερικό της ψυχής. Ας σταλάζη αγνό κοκκίνισμα η παρθενική ντροπή κάτω από τα βλέφαρά σου και ας προκαλή τη σεμνότητα και την αγνή ντροπή σε όσους σε βλέπουν και σ’ αυτόν ακόμα το σύζυγό σου. Είναι πολλές φορές προτιμότερο, για πολλά πράγματα, να κρατάς κλειστά τα μάτια, χαμηλώνοντας το βλέμμα.

Και τώρα στη γλώσσα. Θάχης πάντα εχθρό τον άνδρα σου, αν έχης γλώσσα αχαλίνωτη, έστω κι αν έχης χίλια άλλα χαρίσματα. Γλώσσα ανόητη βάζει, πολλές φορές, σε κίνδυνο και τους αθώους. Προτίμα κι όταν ακόμα έχης δίκιο, τη σιωπή. Είναι προτιμότερη για να μη ριχοκινδυνεύσης να πης ένα άτοπο λόγο. Κι αν έχης την επιθυμία να λες πολλά, το καλλίτερο είναι να σωπαίνης. Πρόσεχε ακόμα και το βάδισμά σου. Μετράει στη σωφροσύνη.

Και τούτο πρόσεξε και άκουσε: Μην έχης αδάμαστη σαρκική ορμή. Πείσε και τον άνδρα σου να σέβεται τις ιερές ημέρες. Γιατί οι νόμοι του Θεού είναι ανώτεροι από την εικόνα του Θεού. (…)

Αν από μένα τον γέροντα πήρες κάποιο λόγο πνευματικό, σου συνιστώ να τον φυλάξης στα βάθη της ψυχής σου. Έτσι με ότι πήρες από αυτά που άκουσες και με την ηθική σου ανωτερότητα, θα θεραπεύσης τον εξαίρετο σύζυγό σου και περίφημο πολιτικό άνδρα από την υπερηφάνεια.

Αυτό τώρα το παρόν δώρο, κειμήλιο σου προσφέρω. Αν θέλης πάλι να σου ευχηθώ και το καλλίτερο, σου εύχομαι να γίνης αμπέλι πολύκαρπο, με τέκνα τέκνων, για να δοξάζεται από περισσότερους ο Θεός, για τον οποίον γεννιόμαστε και προς τον Οποίον πρέπει απ’ αυτή τη ζωή να οδεύουμε».

Πηγή: Μετάφραση υπό κ. Αθηνάς Α. Καραμπέτσου, φιλολόγου, βλ. «Ορθόδοξος Τύπος», φ. 31.3.2000, σελ. 3), από το βιβλίο «ΓΑΜΟΣ – Πνευματικό Γυμναστήριο», Αρχ. Βασιλείου Π. Μπακογιάννη, Εκδόσεις: Νεκτ. Παναγόπουλος.

Αναδημοσίευση από: ΙΧΘΥΣ

Νίκη Κεραμέως για Θρησκευτικά: "Πρόθεσή μας είναι να συμμορφωθούμε απόλυτα με τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης"

δημοσιογράφος Άρης Πορτοσάλτε μετέφερε το ερώτημα ακροατή για τα Θρησκευτικά: «Το ΣτΕ έκρινε το νέο Πρόγραμμα του μαθήματος των Θρησκευτικών αντισυνταγματικό αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ το συνέχισε. Τι θα κάνετε εσείς;».

Η Υπουργός Νίκη Κεραμέως απάντησε: «Καταρχήν υπάρχουν πράγματι δύο αποφάσεις του ΣτΕ του 2018 –και οι δύο του 2018- οι οποίες πράγματι έχουν κρίνει το Πρόγραμμα Σπουδών αντισυνταγματικό. Εμείς καταρχήν, μέλημά μας είναι να εφαρμόζουμε τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης. Συνεπώς μελετάμε το πλαίσιο πως διαμορφώθηκε. Πρόθεσή μας είναι να συμμορφωθούμε απόλυτα με τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης.

Πρέπει εδώ να σας πω βέβαια ότι έχουμε κι έναν παράλληλο στόχο. Κι ο παράλληλος στόχος είναι να κάνουμε επί της διαδικασίας το μάθημα πιο ελκυστικό για τους μαθητές. Και το λέω αυτό γιατί έχουμε πάρα πολλά ακούσματα και από εκπαιδευτικούς και από μαθητές οι οποίοι μας λένε ότι το μάθημα –και δεν είναι το μόνο μάθημα στο οποίο συμβαίνει αυτό- χρήζει μίας βελτίωσης ως προς τον τρόπο διδασκαλίας»

Ὁ Ναρκισσισμός

Ὁ μύθος

Σύμφωνα μὲ τὴν Ἑλληνικὴ Μυθολογία, ὁ Νάρκισσος ἐρωτεύτηκε τὸν ἑαυτὸ του ὅταν ἀνακάλυψε τὴν εἰκόνα του στὸ καθρέφτισμα τῶν νερῶν μιᾶς πηγῆς. Ἡ γοητεία ποὺ ἄσκησε πάνω του ἡ ἀντανάκλαση τοῦ εἰδώλου του, τοῦ δημιούργησε τὸ ἀνικανοποίητο πάθος του γιὰ τὸν ἴδιο του τὸν ἑαυτὸ ποὺ τὸν ὁδήγησε στὸ θάνατο.

Τὰ χαρακτηριστικά τῆς ναρκισσιστικῆς προσωπικότητας

Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἔχουμε στοιχεῖα ναρκισσισμοῦ ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ γεννιόμαστε. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἐπικεντρωνόμαστε στὸν ἑαυτό μας - στὶς ἐπιθυμίες καὶ τὶς ἀνάγκες μας. Ὡστόσο ἡ αὐτοεκτίμηση καὶ ἡ δημόσια εἰκόνα μας, εἶναι ἡ γέφυρα τοῦ ναρκισσισμοῦ μὲ τὴν κοινωνία. Ἡ εἰκόνα ποὺ ἔχουμε γιὰ τὸν ἑαυτό μας καὶ τὰ μηνύματα ποὺ δίνουμε στοὺς ἄλλους γιὰ μᾶς εἶναι συνυφασμένα μὲ τὰ βιώματα καὶ τὰ μηνύματα ποὺ πήραμε ἀπὸ τὴν οἰκογένειά μας στὴν παιδικὴ ἡλικία. Ὅταν βέβαια αὐτὸ συναντᾶται στὴν ὑπερβολή του, τότε ἀναφερόμαστε σὲ διαταραγμένη προσωπικότητα.

Τὰ βασικὰ χαρακτηριστικὰ τῶν ἀτόμων μὲ ναρκισσιστικῆ διαταραχὴ προσωπικότητας

* Ἡ ἔντονη αἴσθηση σπουδαιότητας καὶ μεγαλείου ποὺ ἔχουν γιὰ τὸν ἑαυτό τους.

* Ἡ ἔντονη ἀνάγκη τους γιὰ θαυμασμό.

* Ἡ ἀδυναμία τους νὰ ἀναγνωρίσουν καὶ νὰ νιώσουν τὶς ἐπιθυμίες, τὶς ἀνάγκες καὶ τὰ αἰσθήματα τῶν ἄλλων.

* Φαντασιώνονται ἰδιαίτερη ἐπιτυχία, δύναμη, ἐξυπνάδα, ὀμορφιὰ ἡ ἰδανικὴ ἀγάπη.

* Πιστεύουν ὅτι εἶναι μοναδικὰ καὶ ξεχωρίζουν καὶ θὰ πρέπει καὶ οἱ συναναστροφές τους νὰ εἶναι ἰσάξιες.

* Πιστεύουν ὅτι οἱ ἄλλοι θὰ πρέπει νὰ ἀκολουθοῦν ἤ νὰ συμμορφώνονται στὶς δικές τους προσδοκίες.

* Ἐκμεταλλεύονται τοὺς ἄλλους προκειμένου νὰ πετύχουν τοὺς σκοπούς τους.

* Συχνὰ φθονοῦν τοὺς ἄλλους ἤ πιστεύουν ὅτι οἱ ἄλλοι τοὺς φθονοῦν.

* Ἐμφανίζουν ἀλαζονική, ὑπεροπτικὴ συμπεριφορὰ ἤ στάση.

Ἡ ψυχολογία, ὁ τρόπος σκέψης καί οἱ συμπεριφορὲς τοῦ νάρκισσου

Συνήθως οἱ νάρκισσοι εἶναι γοητευτικά, διασκεδαστικὰ καὶ ἐπιτυχημένα ἄτομα, ἐνῶ πολλοὶ ἀπ' αὐτοὺς εἶναι καὶ διάσημοι. Στὴν παρέα εἶναι ἰδιαίτερα εὐχάριστοι, συμμετέχουν σὲ κάθε εἴδους συζήτηση, μὲ στόχο νὰ γίνουν τὸ ἐπίκεντρο. Ὅταν νιώσουν ὅτι αὐτὸ τὸ ἔχουν ἐξασφαλίσει, συμπεριφέρονται σὰν κακομαθημένα παιδιά. Χρειάζονται ὅλα ὅσα μπορεῖς νὰ τοὺς δώσεις καὶ κυρίως τὸ θαυμασμό σου γιὰ τὴν εἰκόνα τους.

Μπορεῖ νὰ τοὺς δοῦμε ἐπαγγελματικὰ ἐπιτυχημένους ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ τὸ ἐνδεχόμενο νὰ μὴν προχωρήσουν ἐπαγγελματικὰ ἐξαιτίας τοῦ φόβου τους νὰ ριψοκινδυνέψουν σὲ συναγωνιστικὲς καταστάσεις ὅπου ὑπάρχει κίνδυνος καὶ νὰ ἀποτύχουν.

Μοιάζουν νὰ εἶναι ἠθοποιοὶ στὸ θέατρο τῆς ζωῆς τους. Ψεύδονται ἀκόμη καὶ ἀπέναντι στὸν ἴδιο τους τὸν ἑαυτό, ἐφόσον ἔχουν τὴν ἱκανότητα νὰ ἀναπροσαρμόσουν ἀκόμη καὶ βιώματα ἀπὸ τὸ παρελθόν τους, προκειμένου νὰ ὡραιοποιήσουν τὴν εἰκόνα τους. Δὲ θὰ παραδεχτοῦν ποτὲ τὸ λάθος τους καὶ δὲ θὰ ζητήσουν συγνώμη. Ἂν κάτι δὲν πάει καλὰ θὰ παίξουν τὸ ρόλο τοῦ θύματος, μεταβιβάζοντας πολὺ εὔκολα τὴν εὐθύνη σὲ ἄλλους.Δὲν μποροῦν νὰ ἔρθουν πολὺ κοντὰ συναισθηματικὰ μὲ κάποιον γιατί στὴν οὐσία δὲν μποροῦν νὰ ἀγαπήσουν οὔτε τὸν ἑαυτό τους. Ἀγαποῦν τὴν εἰκόνα τους (ἕνα ἐξιδανικευμένο ἄτομο ποὺ στὴν πραγματικότητα δὲν ὑπάρχει). Τὰ ἄτομα αὐτὰ ἔχουν εὔθραυστη αὐτοεκτίμηση καὶ εἶναι ἰδιαίτερα εὐάλωτα στὴν κριτικὴ τῶν ἄλλων. Εὔκολα πληγώνονται, νιώθουν ταπεινωμένα καὶ ἄδεια καὶ ἐνδεχομένως μπορεῖ νὰ ἀντιδροῦν μὲ ἔντονη ὀργὴ καὶ ἀντεπίθεση.

Αἴτια ναρκισσισμοῦ

Τὰ βιώματά του, ὁ ρόλος τῆς οἰκογένειας στὴ διαμόρφωση τοῦ χαρακτήρα του

Στὴ φυσικὴ ἀνάπτυξη τοῦ ἐγώ, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι περνοῦν ἀπὸ ναρκισσιστικὰ στάδια. Τὰ μωρὰ νομίζουν ὅτι ὅλος ὁ κόσμος τοὺς ἀνήκει. Οἱ ἔφηβοι ἀντιδροῦν στὶς ἀντιλήψεις τῶν γονιῶν τους καὶ προσπαθοῦν νὰ αὐτονομηθοῦν. Γιὰ νὰ γίνει αὐτό, βλέπουν τὸν ἑαυτὸ τους πιὸ ἰσχυρὸ καὶ πιὸ ἔξυπνο ἀπὸ τοὺς γονεῖς τους.

Ἔχει ἀποδειχτεῖ ὅτι σημαντικὸ ρόλο στὴ διαμόρφωση τῆς ναρκισσιστικῆς προσωπικότητας παίζει τὸ οἰκογενειακὸ περιβάλλον καὶ τὰ βιώματα τοῦ ἀτόμου στὴν παιδικὴ ἡλικία.

* Πολλοὶ γονεῖς μεγαλώνουν τὰ παιδιά τους μὲ βάση τὸ καλύτερο ποὺ πιστεύουν οἱ ἴδιοι γι' αὐτά, ἀγνοώντας τὶς πραγματικὲς ἀνάγκες τοῦ παιδιοῦ. Αὐτὸ ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τὸ παιδὶ νὰ μεγαλώνει ὡς προέκταση τοῦ γονιοῦ, ἀναπτύσσοντας ἕνα προσωπεῖο ποὺ τὸ ἐμποδίζει νὰ δεῖ τὶς δικές του πραγματικὲς ἀνάγκες.

* Σὲ ἄλλες οἰκογένειες παρατηρεῖται ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς δυὸ γονεῖς νὰ εἶναι ἀδιάφορος, ἐνῶ ὁ ἄλλος ὑπέρμετρα φιλόδοξος γιὰ τὴν πορεία τοῦ παιδιοῦ. Σὲ αὐτὴ τὴν περίπτωση τὸ παιδὶ ἀπαντώντας στὴ φιλοδοξία τοῦ ἑνὸς γονέα ἐπιδιώκει καὶ τὴν προσοχὴ τοῦ ἄλλου. Τὰ παιδιὰ θέλουν νὰ ἱκανοποιοῦν τοὺς γονεῖς καὶ νὰ εἰσπράττουν τὸ θαυμασμό τους. Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο τὰ ἀνήλικα ἄτομα ἐγκλωβίζονται σὲ εἰκόνες γιὰ τὸν ἑαυτὸ ποὺ δὲν ἀνταποκρίνονται στὶς δικές τους καὶ ποὺ στὸν ἐνήλικο βίο ἔχουν σὰν ἀποτέλεσμα τὴ δημιουργία τῆς ναρκισσιστικῆς τους προσωπικότητας.

Ἡ σχέση μὲ τοὺς ἄλλους

Στὴ σχέση του μὲ τοὺς ἄλλους, ὁ νάρκισσος ἀναζητᾶ ἄτομα ποὺ προάγουν τὴν εἰκόνα ποὺ νομίζει πὼς ἔχει καὶ στὴ συνέχεια φαίνεται νὰ ἱκανοποιεῖ τὴν κάθε τους ἐπιθυμία. Στὴν πραγματικότητα ὅμως, ἀπαιτεῖ νὰ θαυμάζεται μὲ βάση αὐτὸ ποὺ νομίζει πὼς εἶναι καὶ ὄχι μὲ βάση τὴν πραγματική του εἰκόνα ἀφοῦ καὶ ὁ ἴδιος ἀδυνατεῖ νὰ τὴ βιώσει. Τὸ ἐπίπεδό ἑνὸς ἀτόμου μὲ ναρκισσιστική δράση, χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὴν ἀπάθειά του ἀπέναντι σὲ ἀντιδράσεις φόβου, ἀνυπομονησίας ἤ θυμοῦ.

Οἱ διαπροσωπικές τους σχέσεις κατὰ κανόνα εἶναι προβληματικές, ἐξαιτίας τῆς ἀνάγκης τους γιὰ θαυμασμό, τῆς αἴσθησης ὅτι ἔχουν ἰδιαίτερα δικαιώματα καὶ τῆς ἀδυναμίας τους νὰ νιώσουν τὶς ἀνάγκες τῶν ἄλλων.

Θετικὲς ἐπιδράσεις στὴ ναρκισσιστικὴ παρουσία μπορεῖ νὰ ἔχει καὶ ἡ ἀνείπωτη αἴσθηση ἀπὸ κάποιον ἄλλον, ὅτι ὑπάρχουν σαφῆ συναισθηματικὰ ὅρια τὰ ὁποῖα δὲν μπορεῖ νὰ ὑπερβεῖ.

Σὲ ἀντίθετη περίπτωση, ἡ συναναστροφὴ μὲ ἕνα νάρκισσο μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει σὲ συναισθηματικὸ ἀποσυντονισμό. Ἡ ὁριοθέτηση ὡστόσο, κρίνεται ἀναγκαία ἀφοῦ βοηθᾶ τὸ συναναστρεφόμενο νὰ μὴ θεωρεῖ τὸν ἑαυτὸ του ὑπεύθυνο γιὰ τὶς συμπεριφορὲς τοῦ νάρκισσου, τοῦ ὁποίου ἡ δράση εἶναι ἀκαθόριστη. Οἱ νάρκισσοι ἐναντιώνονται σὲ ὁποιοδήποτε πλαίσιο ἀμφισβητεῖ τὸ μεγαλειῶδες τῆς προσωπικότητάς τους, καθὼς καὶ σὲ ὅ,τι φαίνεται αὐστηρὰ ὁριοθετημένο, ἀφοῦ τὴν ἴδια στιγμὴ ἀπαιτεῖται νὰ ἔρθουν σὲ ἐπαφὴ μὲ τὶς εὐθύνες τους, ποὺ εἶναι ἄλλωστε καὶ ἕνα σοβαρὸ κομμάτι, ποὺ πυροδοτεῖ τὴν παθολογία τους.

Ἀντιμετωπίζοντας ἕναν νάρκισσο

Τέσσερις θέσεις ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ βοηθήσουν ἕνα τέτοιο ἄτομο ἀλλὰ καὶ ποὺ θὰ προστατεύσουν κάποιον ποὺ τὸ συναναστρέφεται.

1.  Ἀπενοχοποίηση. Στὴ συναναστροφὴ μὲ ἕνα νάρκισσο τὸ σημαντικότερο εἶναι νὰ ἐντοπίσεις ὅτι τὸ πρόβλημα εἶναι ὁ ἴδιος καὶ δὲν εὐθύνεσαι ἐσὺ γιὰ τὴ συμπεριφορά του.

2.  Ὁριοθέτηση. Αὐτὸ σημαίνει νὰ μὴν παραβλέπεις τὶς δικές σου ἀνάγκες καὶ ἐπιθυμίες καὶ νὰ μὴν ἐπιτρέπεις καὶ στὸν ἴδιο νὰ σοῦ τὶς παραβιάζει.

3.  Καθρέφτισμα τῆς συμπεριφορᾶς του. Προσπάθησε νὰ ἀπαντᾶς καὶ νὰ πράττεις ὅπως κάνει αὐτός. Χρησιμοποίησε τὰ λόγια καὶ τὶς πράξεις του δηλαδή, γιὰ παράδειγμα, φεύγει ἀπὸ τὸ σπίτι, φύγε καὶ σύ, ἄσκησέ του κριτική, ἂν σὲ μειώνει κάνε καὶ σ' αὐτὸν τὸ ἴδιο, κ.ἄ. Ὁ νάρκισσος, ὅταν ἔρχεται ἀντιμέτωπος μὲ τὸ καθρέφτισμα τῆς συμπεριφορᾶς του, ὑποχωρεῖ.

4.  Ἡ ἀπειλὴ τῆς ἐγκατάλειψης. Ὅταν ἕνας νάρκισσος ἔρχεται μὲ κάποιον κοντὰ συναισθηματικά, ὁ μεγαλύτερός του φόβος εἶναι ἡ ἐγκατάλειψη. Αὐτὸ προέρχεται ἀπὸ τὰ παιδικά του βιώματα μέσα στὴν οἰκογένεια. Ἡ ἐγκατάλειψη λοιπὸν ἤ ἡ ἀπειλὴ πὼς θὰ τὸν ἐγκαταλείψουν, τοῦ δημιουργεῖ τόσο μεγάλο φόβο ποὺ μπορεῖ νὰ ἀλλάξει αὐτόματα συμπεριφορά.

Τρία βασικὰ βήματα αὐτοβοήθειας γιὰ τὸν ἴδιο τὸν νάρκισσο

1.  Συχνὰ τὰ ἄτομα μὲ ναρκισσιστικὴ προσωπικότητα ἀντιλαμβάνονται ὅτι ὑπάρχει πρόβλημα στὴ σχέση τους μὲ τοὺς ἄλλους, ὡστόσο εἶναι δύσκολο νὰ παραδεχτοῦν καὶ νὰ ἀποδεχτοῦν ὅτι εὐθύνονται οἱ ἴδιοι. Ἐὰν ἐπιτρέψουν στὸν ἑαυτό τους νὰ ἐντοπίσει τὴν εὐθύνη τους, ἤδη ἔχουν κάνει τὸ σημαντικότερο βῆμα στὴν ἀντιμετώπιση τοῦ προβλήματός τους.

2.  Μέσα ἀπὸ ἕνα ὑποστηρικτικὸ περιβάλλον (π.χ. φίλοι, γονεῖς, σύντροφος), ποὺ θὰ τοὺς ἐπισημαίνουν τὴν πραγματικότητα καὶ δὲ θὰ τοὺς ἐνισχύουν τὸν ἰδεατὸ κόσμο ποὺ οἱ ἴδιοι ἔχουν φτιάξει γιὰ τὸν ἑαυτό τους, μποροῦν νὰ «σπάσουν τὸ φανταστικὸ καθρέφτη», νὰ ἀποδεχτοῦν, νὰ ἐκτιμήσουν καὶ νὰ ἀγαπήσουν αὐτὸ ποὺ πραγματικὰ εἶναι.

3.  Νὰ ἀποφασίσουν νὰ δεχτοῦν ψυχοθεραπευτικὴ βοήθεια ὥστε νὰ ἐνισχύσουν τὴν αὐτοεκτίμησή τους, νὰ ἐνδυναμώσουν τὰ ὑγιῆ κομμάτια τῆς προσωπικότητάς τους καὶ νὰ ἀποδυναμώσουν τὴν παθολογία τους.

Ἡ θεραπεία

Συχνὰ βλέπουμε τὰ χαρακτηριστικὰ τῆς ναρκισσιστικῆς προσωπικότητας νὰ συνοδεύονται ἀπὸ μία ἄλλη διαταραχή. Ἡ ἔντονη αἴσθηση ταπείνωσης ποὺ μπορεῖ νὰ νιώσουν, συνοδευμένη καὶ ἀπὸ ὑπερβολικὴ αὐτοκριτική, μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει σὲ κοινωνικὴ ἀπομόνωση, καταθλιπτικὴ διάθεση.

Στὴν περίπτωση ὅμως ποὺ ὁ ναρκισσισμὸς δὲ συνοδεύεται ἀπὸ κάποια ἄλλη παθολογία, εἶναι δύσκολο τὰ ἄτομα ποὺ φέρουν τὴ διαταραχὴ νὰ ζητήσουν ψυχοθεραπευτικὴ βοήθεια. Αὐτὸ συμβαίνει γιατί τὸ πρόβλημα εἶναι χαρακτηριστικό τῆς προσωπικότητας (ἔγκειται στὸ χαρακτήρα) τοῦ ἀτόμου, μόνο ποὺ δὲν εἶναι ἀντιληπτὸ στὸν ἴδιο ἀλλὰ ἀντανακλᾶται στὴ σχέση του μὲ τοὺς ἄλλους.

Παρόλα αὐτά, στὴ φάση τῆς ψυχοθεραπείας, σκοπὸς εἶναι τὰ ἄτομα αὐτὰ νὰ ἀποκτήσουν εὐαισθησία στοὺς μηχανισμοὺς λειτουργίας τῆς παθολογικῆς μεγαλομανίας τους. Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο προοδευτικὰ θὰ ἀναπτύξουν μία πιὸ ρεαλιστικὴ εἰκόνα γιὰ τὸν ἑαυτό τους καὶ τοὺς ἄλλους.

Πολλοὶ ἄνθρωποι δυσκολεύονται νὰ κοιταχτοῦν στὸν καθρέφτη καὶ νὰ ἀποδεχτοῦν αὐτὸ ποὺ πραγματικὰ εἶναι, λόγω τῆς χαμηλῆς αὐτοεκτίμησής τους.

Ὅταν μπορέσεις νὰ ἀποδεχτεῖς αὐτὸ ποὺ εἶσαι καὶ νὰ λειτουργεῖς αὐθεντικά, τότε βιώνεις τὸ ὑγιὲς κομμάτι τοῦ ναρκισσισμοῦ καὶ κατὰ συνέπεια ἐνισχύεις τὰ ὑγιῆ κομμάτια τοῦ ἐγώ σου.

 αγιαζωνη

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗ

Η εκκοσμίκευση είναι ένας από τους όρους που περιγράφει την πραγματικότητα των καιρών μας. Συνδέεται με την κατάργηση κάθε ιερότητας και κάθε αυθεντίας σε θεσμικό επίπεδο και στο αίσθημα ότι τα πάντα έχουν αυταξία όχι διότι η αφετηρία τους ξεκινά από μία υπερβατική αρχή, όπως είναι ο Θεός ή η θρησκεία, αλλά όταν εξυπηρετούν τις ανάγκες του κόσμου για συνύπαρξη και πρόοδο. Η εκκοσμίκευση αποτυπώνει το αίσθημα του υλοκρατούμενου πολιτισμού μας πως τα πάντα τελειώνουν στον θάνατο.

                Εκκοσμικευμένη είναι και η μοντέρνα αντίληψη για την οικογένεια. Έχει αξία επειδή εξυπηρετεί τις ανάγκες των ανθρώπων για σταθερότητα σχέσεων, για την συνέχεια του ανθρωπίνου είδους, διά των παιδιών, τα οποία όμως προορίζονται να γίνουν πολίτες και όχι πιστοί σε οποιαδήποτε μεταφυσική αντίληψη, όπως επίσης και επειδή αντιμετωπίζει τον φόβο της μοναξιάς.  Η οικογένεια σήμερα δεν θεωρείται στην προοπτική του παρελθόντος, ότι δηλαδή έχει ευλογηθεί από τον Θεό, ότι αποτελεί πρόδρομο του αγαπητικού τρόπου ύπαρξης των ανθρώπων στην βασιλεία των ουρανών, ότι αποτελεί μία μικρή εκκλησία, στην οποία τα χαρίσματα του καθενός αλληλοσυμπληρώνονται σε μία κοινότητα άσκησης και προσφοράς. 

                Η εκκοσμικευμένη αντίληψη για την οικογένεια μετατρέπει το σπίτι σε πανδοχείο, στο οποίο τα μέλη ικανοποιούν τις ανάγκες τους χωρίς όμως να αισθάνονται ότι πρέπει να δίνουν χρόνο στην συνύπαρξη, καθώς προέχει το «εγώ». Απορρίπτει την διαφορετικότητα του «πατέρα» και της «μητέρας», και επομένως την ιερότητά τους που ξεκινά από την φύση, από το «άρσεν και θήλυ εποίησεν ο Θεός», και μιλά για γονεϊκούς ρόλους, στους οποίους το φύλο δεν παίζει κανέναν ρόλο πέρα από τον αναπαραγωγικό, ενώ με τις συζητήσεις για την τεκνοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια ακόμη και αυτός καταργείται. Το παιδί γίνεται δικαίωμα και όχι καρπός φυσικής και αγαπητικής λειτουργίας. Η σχέση των προσώπων εντοπίζεται σε μια δικαιωματική αγάπη, η οποία όμως αποσυνδέεται από την φυσικότητα. Οι όλες συζητήσεις περί του αν γεννιέσαι ομοφυλόφιλος ή γίνεσαι εκεί αποσκοπούν, στην περαιτέρω δηλαδή εκκοσμίκευση της οικογένειας. Τα σύγχρονα ζευγάρια, ολοένα και περισσότερο, στηρίζουν την συνύπαρξή τους στις αξίες του εκκοσμικευμένου πολιτισμού μας: το χρήμα, τον αέρα δικαιωματικής ελευθερίας που δεν αφήνει πολλά περιθώρια για πιστότητα, αλλά μετρά την χαρά της σχέσης κυρίως με την ευχαρίστηση του κρεβατιού, το «άσε με ήσυχο/ήσυχη», την δουλειά με σκοπό να μην είναι σε από κοινού ώρες στο σπίτι, την διασκέδαση για ξέσκασμα, το ένα ή το πολύ δύο παιδιά για να αποφύγουμε και την κούραση και τα έξοδα. Συνήθως λείπει από την καθημερινότητα της εκκοσμικευμένης οικογένειας η αναφορά στον Θεό, η προσευχή, η νηστεία, η λειτουργία, ένα αίσθημα κοινότητας, το οποίο χάνεται όταν η παράδοση απλώς υπάρχει ως φολκλόρ.

                Η ποιμαντική της Εκκλησίας είναι ουσιαστικά σε αμηχανία σήμερα. Το να διακηρύττει την επιστροφή στο χτες δεν ωφελεί. Το να διατηρήσει όμως ορισμένες προτεραιότητες όπως είναι η επιμονή στη σύνδεση του φυσικού με το θεϊκό και ιερό, το να ασχοληθεί σοβαρά με με την βελτίωση της ποιότητας της σχέσης του ζευγαριού και  πτυχές της ανατροφής των παιδιών, το να καταδείξει τον μυστηριακό χαρακτήρα του γάμου και να μην ανέχεται τον εμπορευματοποιημένο, το να επιμορφώσει κληρικούς ως αληθινούς πνευματικούς πατέρες που θα στηρίξουν τις οικογένειες είναι βήματα που έπρεπε να έχουν γίνει χτες. Αφύπνιση λοιπόν! 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» στο φύλλο της Τετάρτης 22 Μαΐου 2019

Αντέχει η πίστη στους νέους! π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Το 77,3 % των νέων ανθρώπων (ηλικία 17-24 ετών) στην Ελλάδα πιστεύουν στον Θεό, ενώ περίπου 1 στους 2 εκκλησιάζεται τουλάχιστον μία φορά τον μήνα αναφέρει πρόσφατη μεγάλη έρευνα της κοινής γνώμης (εταιρεία διαΝΕΟσις), η οποία δημοσιεύθηκε σε  κυριακάτικη εφημερίδα!

Παρά την εκτεταμένη αθεϊστική και αντιεκκλησιαστική προπαγάνδα σε πολλαπλά επίπεδα, παρά την διαρκή αποχριστιανοποίηση της Ευρώπης, πέρα από το γεγονός ότι η Εκκλησία στην πατρίδα μας δεν προσπαθεί με όλες της τις δυνάμεις να δώσει επαρκή μαρτυρία περί της πίστεως (κι αυτό φαίνεται από την ουσιαστική απουσία προβολής εκκλησιαστικών θέσεων στα τρέχοντα ζητήματα, αλλά και στις ευρύτερες δοκιμασίες της κοινωνίας), μία πολύ μεγάλη μερίδα νέων δεν διστάζει να  δηλώσει ότι πιστεύει στον Θεό και δεν αντιμετωπίζει ως γραφικότητα τον εκκλησιασμό. Οι νέοι κρατούνε την παράδοση στην καρδιά τους, ενώ δεν φαίνεται να είναι τόσο «χαλασμένοι» όσο νομίζουμε. Η πίστη τους δίνει νόημα. Αρκετοί από αυτούς νηστεύουν, προσεύχονται, και όχι μόνο στα δύσκολα, κρατάνε ζωντανή την ελπίδα στον Θεό και παρότι έχουν αναζητήσεις και αμφιβολίες, όντας κάποτε και ακαθοδήγητοι και χωρίς συμπαράσταση και όχι μόνο εξαιτίας δικής τους επιλογής, συνεχίζουν πιστεύοντας.

Δεν είναι μόνο ένας προϊών συντηρητισμός της κοινωνίας που τους επηρεάζει. Είναι και το γεγονός ότι ενώ οι νέοι χρησιμοποιούν όλα τα τεχνολογικά επιτεύγματα του πολιτισμού μας, αποδέχονται κάποιες από τις αξίες που αυτός διαμορφώνει (για παράδειγμα δεν ενοχλούνται σε ποσοστό 51% με πιθανούς γάμους ομοφύλων ζευγαριών), εντούτοις μέσα τους δεν αισθάνονται ότι έχουν απορρίψει τον υπαρξιακό προσανατολισμό της ζωής. Σε αντίθεση με την Ευρώπη, όπου οι άνθρωποι ζούνε ευχαριστημένοι με την ασφάλεια που το χρήμα και η τεχνολογία τους παρέχει, αλλά και με έναν ρυθμό ζωής στον οποίο δεν χωρά ο Θεός, στην πατρίδα μας ένα από τα κλειδιά της ζωής είναι οι γιορτές, διά των οποίων οι άνθρωποι ερχόμαστε κοντά στην Εκκλησία και την πίστη.

Το παγκοσμιοποιημένο σύστημα επιχειρεί να μας πείσει ότι «εδώ είναι ο παράδεισος και η κόλαση», ότι δεν υπάρχει αιωνιότητα και, επομένως, δεν υπάρχει ο Θεός ή δεν Τον χρειαζόμαστε. Μέσα μας όμως κρατάμε την ελπίδα και την βεβαιότητα ότι έχουμε αθάνατη ψυχή. Έχουμε ιστορία, παράδοση και πολιτισμό που έχουν αξία. Ότι ακόμη κι αν η Εκκλησία δεν μπορεί να ακολουθήσει τον σύγχρονο τρόπο και να μιλήσει με σύγχρονο λόγο, παραμένει η καταφυγή μας. Ότι όσο εγωκεντρικοί κι αν τείνουμε να γίνουμε, το ίχνος της αγάπης παραμένει εντός μας. Ότι τελικά έχουμε σκοπό ύπαρξης που δεν σταματά στο «νυν», αλλά θέλει το «αεί».

Η έρευνα αυτή, όπως και άλλες αντίστοιχες, δεν γνωρίζουμε πόσο θα αξιοποιηθούν από την θεσμική Εκκλησία. Είναι ένα εργαλείο ελπίδας, αλλά θα έπρεπε να λειτουργήσει και ως μία αφορμή αφύπνισης. Η Εκκλησία μπορεί να ξαναδώσει το αίσθημα του ανήκειν διά του κοινοτικού τρόπου ζωής. Εκεί όπου το «Δι’  ευχών» της λειτουργίας δεν είναι το τέλος, αλλά η ευκαιρία για συνέχεια συνάντησης. Εκεί όπου ο νέος μπορεί να βρει ευκαιρίες διαφορετικής ενεργοποίησης, αγάπης, δημιουργικότητας, εξόδου από την συνήθεια της καθημερινότητας. Μία παρέα και ανθρώπους που θα τον ακούνε και θα προσπαθούνε να τον καταλάβουν. Σίγουρα να τον αγαπήσουν. Αυτός ο τρόπος δεν έρχεται πάντως μέσα από την παθητικότητα και την αυτάρκεια. Είναι καιρός!

ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ "ΜΕ ΜΕΤΡΟ"

Πολλοί γονείς παραπονούνται για τη συμπεριφορά των παιδιών τους, γιατί δεν ανέχονται τις παρατηρήσεις τους. Δείχνουν σαν να έχουν σπάσει τα νεύρα τους και με το παραμικρό γίνονται έξω φρενών και απειλούν με φυγή από το σπίτι.

          Πράγματι υπάρχει ένα τέτοιο πρόβλημα και συχνά πολλές οικογένειες, ιδιαίτερα αυτές που διέπονται από κάποια αυστηρότητα στη αγωγή των παιδιών. Στις οικογένειες αυτές υπάρχει ένας και μόνο λόγος: του πατέρα ή της μητέρας. Όλοι οι άλλοι οφείλουν να υποτάσσονται, να πειθαρχούν. Τέτοιες οικογένειες  ήταν συχνές τα περασμένα χρόνια. Ήταν η κλασσική μορφή της παραδοσιακής ελληνικής οικογένειας.

          Σήμερα βέβαια σπάνια συναντά κανείς τέτοιου είδους οικογένειες. Έχουν αλλάξει οι καιροί και τα ήθη. Στις μέρες μας πνέει άνεμος φιλελευθερισμού και οι νέοι δεν είναι καθόλου πρόθυμοι να υποταχθούν σε σχήματα που τους αφαιρούν την ελευθερία, όπως λένε. Αλλά και όσοι έχουν μεγαλώσει σε τέτοια σπίτια, καθώς μεγαλώνουν και βλέπουν γύρω  τους τι γίνεται, απαιτούν τα δικαιώματά τους.

          Αποτέλεσμα: να δημιουργούνται σκηνές μέσα στο σπίτι, να πικραίνονται οι καρδιές, να εκτοξεύονται απειλές και οι γονείς να αγωνίζονται να βρουν την αιτία, που την αναζητούν πάντα στην πλευρά των παιδιών, που τώρα έχουν χαλάσει, ενώ πριν ήταν πειθαρχημένα και υπήκοα.

          Σ’ αυτή την πάλη γονέων και παιδιών δεν θέλουμε να παίρνουμε πέρα για πέρα το μέρος των παιδιών, γιατί αδικούμε τους γονείς. Όμως δεν μπορούμε ν’ αγνοήσουμε μέχρις κάποιου σημείου, να έχει και κάποιο δίκιο η πλευρά των παιδιών, που μεγαλώνουν μέσα σ’ ένα αυταρχικό περιβάλλον, το οποίο στραγγαλίζει την ατομική ελευθερία αυτών των παιδιών. Υπάρχουν γονείς που δεν αφήνουν καμία πρωτοβουλία στα παιδιά τους, τους έχουν επιβάλλει στρατιωτική πειθαρχία αγνοώντας τις βασικές τους ανάγκες.

          Τα μικρά παιδιά θέλοντας και μη υποτάσσονται. Καθώς όμως μεγαλώνουν φθάνουν στο σημείο να μισήσουν τους γονείς των και να τους βλέπουν σαν εχθρούς. Έτσι υψώνουν το ανάστημά τους, τη φωνή, αρνούνται να συμμορφωθούν, ακόμη και σε λογικές αξιώσεις των γονέων.

          Η άκρατη αυστηρότητα στην αγωγή  βλάπτει τα παιδιά, όπως και η μεγάλη ελαστικότητα. Είναι δύο αντίθετα άκρα, και πάντα τα άκρα είναι επιζήμια. Ούτε απόλυτη συμπεριφορά, ούτε αχαλίνωτη ελευθερία.

          Κατά συνέπεια μπροστά στο φαινόμενο κάποιας ανταρσίας πρέπει να διερωτηθούμε μήπως  έχουμε παρατραβήξει το σχοινί, πάνω απ’ ό, τι πρέπει, οπότε  χρειάζεται κάποια χαλάρωση. Όταν δοθεί η σωστή απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα, τότε θα μπορούμε να σκεφθούμε κάποια άλλη άποψη που θα μπορούσε να είναι η αιτία της συμπεριφοράς του παιδιού μας. Και αν διαπιστώσουμε  ότι φταίμε εμείς, θα πρέπει να  διορθώσουμε τον εαυτό μας και να δώσουμε στο παιδί μας να καταλάβει, πως το θεωρούμε ώριμο άνθρωπο με αξία και προσωπικότητα. 

          Τότε εκείνο θ’ ανοίξει διάλογο μαζί μας και θα βοηθήσει να το βοηθήσουμε. Διαφορετικά θ’ αντιμετωπίσουμε όλες τις συνέπειες  της απόλυτης  στάσης μας σε θέματα που δέχονται ελαστικότητα και επιείκεια.

          Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρού  ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Γέροντα, τί ἑνώνει περισσότερο τὸν ἄνδρα μὲ τὴν γυναίκα;"

Ὅσιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης Λόγοι: Μέρος δεύτερο - Οἰκογενειακὴ ζωὴ

Μὲ ρώτησε κάποιος:

«Γέροντα, τί ἑνώνει περισσότερο τὸν ἄνδρα μὲ τὴν γυναίκα;». «Ἡ εὐγνωμοσύνη», τοῦ λέω. Ὁ ἕνας ἀγαπάει τὸν ἄλλον γι' αὐτὸ ποὺ τοῦ χαρίζει. Ἡ γυναίκα δίνει στὸν ἄνδρα τὴν ἐμπιστοσύνη, τὴν ἀφοσίωση, τὴν ὑπακοή. Ἤ ἄνδρας δίνει στὴν γυναίκα τὴν σιγουριὰ ὅτι μπορεῖ νὰ τὴν προστατέψει. Ἡ γυναίκα εἶναι ἡ ἀρχόντισσα τοῦ σπιτιοῦ, ἀλλὰ καὶ ἡ μεγάλη ὑπηρέτρια, ὁ ἄνδρας εἶναι ὁ κυβερνήτης τοῦ σπιτιοῦ, ἀλλὰ καὶ ὁ χαμάλης.

Μεταξύ τους τὰ ἀνδρόγυνα πρέπει νὰ ἔχουν τὴν ἐξαγνισμένη ἀγάπη, γιὰ νὰ ἔχουν ἀλληλοπαρηγοριὰ καὶ νὰ μποροῦν νὰ κάνουν καὶ τὰ πνευματικά τους καθήκοντα. Γιὰ νὰ ζήσουν ἁρμονικά, χρειάζεται νὰ βάλουν ἐξαρχῆς ὡς θεμέλιό τῆς ζωῆς τους τὴν ἀγάπη, τὴν ἀκριβῆ ἀγάπη, ποὺ βρίσκεται μέσα στὴν πνευματικὴ ἀρχοντιά, στὴν θυσία, καὶ ὄχι τὴν ψεύτικη, τὴν κοσμική, τὴν σαρκική. Ἂν ὑπάρχει ἀγάπη, θυσία, πάντα ἔρχεται ὁ ἕνας στὴν θέση τοῦ ἄλλου, τὸν καταλαβαίνει, τὸν πονάει. Καὶ ὅταν παίρνει κανεὶς τὸν πλησίον του στὴν πονεμένη του καρδιά, παίρνει τότε μέσα του τὸν Χριστό, ὁ ὁποῖος τὸν γεμίζει καὶ πάλι μὲ τὴν ἀνέκφραστη ἀγαλλίασή Του.

Ὅταν ὑπάρχει ἀγάπη, καὶ μακριὰ νὰ βρεθεῖ ὃ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλον, ἂν οἱ περιστάσεις τὸ ἀπαιτήσουν, κοντὰ θὰ βρίσκεται, γιατί τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ δὲν τὴν χωρίζουν ἀποστάσεις. Ὅταν ὅμως, Θεὸς φυλάξοι, τὰ ἀνδρόγυνα δὲν ἔχουν ἀγάπη μεταξύ τους, μπορεῖ νὰ...

βρίσκονται κοντά, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα βρίσκονται μακριά. Γι' αὐτὸ πρέπει νὰ προσπαθήσουν νὰ διατηρήσουν σὲ ὅλη τὴν ζωὴ τους τὴν ἀγάπη, νὰ θυσιάζεται ὃ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλον.

Ἡ σαρκικὴ ἀγάπη ἑνώνει ἐξωτερικά τους κοσμικοὺς ἀνθρώπους τόσο μόνον, ὅσο ὑπάρχουν κοσμικὰ προσόντα, καὶ τοὺς χωρίζει, ὅταν αὐτὰ χαθοῦν, ὅποτε καὶ αὐτοὶ ὁδηγοῦνται στὴν ἀπώλεια. Ἐνῶ, ὅταν ὑπάρχει ἡ πνευματική, ἡ ἀκριβῆ ἀγάπη, ἂν τυχὸν ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς συζύγους χάση τὰ κοσμικά του προσόντα, αὐτὸ ὄχι μόνο δὲν τοὺς χωρίζει, ἀλλὰ τοὺς ἐνώνει περισσότερο. Ὅταν ὑπάρχει μόνον ἡ σαρκικὴ ἀγάπη, τότε, ἂν λ.χ. ἡ γυναίκα μάθη ὅτι ὁ σύντροφος της κοίταξε κάποια ἄλλη, τοῦ πετάει βιτριόλι καὶ τὸν τυφλώνει. Ἐνῶ, ὅταν ὑπάρχει ἡ ἁγνὴ ἀγάπη, τὸν πονάει πιὸ πολὺ καὶ κοιτάζει μὲ τρόπο πῶς νὰ τὸν φέρει πάλι στὸν σωστὸ δρόμο. Ἔτσι ἔρχεται ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ..."

ρωμαϊκό οδοιπορικό

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΦΗΒΙΚΟΥΣ ΕΡΩΤΕΣ

Οι έφηβοι που θέλουν να ζούνε τον τρόπο της Εκκλησίας συχνά αναρωτιούνται: «μου επιτρέπεται να έχω σχέσεις με το άλλο φύλο;». Συναντούν τις ανησυχίες των γονέων τους που τους θέλουν να μην παρασύρονται από τα ξυπνήματα της εφηβείας και να μην βγούνε από στόχους που έχουν να κάνουν με την μόρφωση, καθώς στην έξοδο από την εφηβεία έρχονται οι Πανελλαδικές εξετάσεις. Το ερώτημα συνοδεύει ένας υπαρκτός φόβος για την ηθική υπόσταση των νέων, οι οποίοι όμως τον θεωρούν κατάλοιπο κοινωνικών αντιλήψεων του παρελθόντος και δεν μπορούν να δεχθούν πώς η Εκκλησία μένει τόσο αναχρονιστική και αρνείται το δικαίωμα στην αγάπη.

        Ο έρωτας είναι σημάδι ενηλικίωσης, εξόδου των νέων από την πατρική τους οικογένεια. Ο έρωτας κάνει τον νέο να χτίζει καινούργια ταυτότητα, καθώς καλείται να αποφασίσει ποιος θα είναι στην σχέση του όχι γενικά με το άλλο φύλο, αλλά με ένα συγκεκριμένο πρόσωπο. Πώς είναι η αμοιβαιότητα, πώς η διάθεση χρόνου, κόπου, συναισθημάτων, αλλά και του ίδιου του σώματος, το οποίο μέχρι την εφηβεία δεν το πρόσεχε ή ήταν αυτονόητα δικό του.

Ο έρωτας επανατοποθετεί τον νέο σε σχέση με την παρέα του, με τον κοινωνικό και πολιτισμικό του περίγυρο: «θα ακολουθήσω την αντίληψη του πολιτισμού για τις σχέσεις των δύο φύλων, δηλαδή τον έρωτα πρωταρχικά ως ηδονή, με μοναδική ευθύνη την προφύλαξη ή θα επιλέξω την αντίσταση, την εκλεκτικότητα, την διατήρηση της παρθενικότητας του σώματος, αλλά και την καλλιέργεια της καρδιάς που θέλει να αγαπά και να μοιράζεται, αποφασισμένη να εκζητήσει την ευλογία του Θεού διά του γάμου, γεγονός που μπορεί να αργήσει πολύ». Και ποιος περιμένει;

       Ο έρωτας λοιπόν επανατοποθετεί τον άνθρωπο μπροστά στο τι είναι κακό και τι όχι, τι είναι φυσικό, τι ανήκει στο κοινωνικό χτες, τι εμποδίζει την πνευματική ζωή. Θέλει ο Θεός τον έρωτα; Τον ευλογεί; Γιατί τότε η Εκκλησία δεν δέχεται τις προγαμιαίες σχέσεις; Γιατί δεν επιτρέπει στους νέους να κοινωνούν, εφόσον έχουν;

       Η Εκκλησία θεωρεί πάντως τον έρωτα δωρεά Θεού στον άνθρωπο, με διττή κατεύθυνση. Με τον έρωτα ο άνθρωπος επιστρέφει στον Δημιουργό Του, με έκφραση την προσευχή, την ασκητικότητα, κάποτε τον μοναχικό βίο. Με τον έρωτα ο άνθρωπος συναντά τον ετερόφυλο βοηθό, για να βαδίζουν μαζί στην οδό της αγάπης και τελικά να αναγνωρίσουν τον τρόπο του Θεού, έστω και όχι απ’ ευθείας. Γι’ αυτό και η Εκκλησία αντιστέκεται στην πειρασμική ευκολία με την οποία ο κόσμος μας βλέπει τον έρωτα, ως συνήθεια, ως απόλαυση του σώματος, ως δοκιμή, χωρίς τη ευθύνη του απόλυτου δοσίματος, χωρίς ιερότητα. Ο έρωτας αγκαλιάζει το σώμα, δεν το απομονώνει όμως από την ψυχή.  Δεν είναι στην ηθική της πίστης η ενασχόληση μόνο με την ψυχή, αλλά με τον σύνολο άνθρωπο. Γι’ αυτό και κάποιοι κανόνες, οι οποίοι όμως καλό είναι να μην επιβάλλονται αδιάκριτα.        

          Η Εκκλησία συνιστά στους γονείς να βοηθούν τους εφήβους ώστε να μην χάνουν τους στόχους τους, χωρίς όμως να τους ασκούν ηθική τρομοκρατία όταν ερωτεύονται. Ταυτόχρονα συνιστά στους εφήβους να μάθουν να σχετίζονται με υπομονή, με μοίρασμα και με την χαρά της συντροφικότητας, χωρίς την βιασύνη να τα ζήσουν όλα. Και ο Θεός θα βοηθήσει να περιμένουν όσο χρειαστεί!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»

Στο φύλλο της Τετάρτης 14 Φεβρουαρίου 2018

Νέος Διευθυντής Σχολείου

Αγαπητά μου παιδιά,

Είμαι ο νέος Διευθυντής στο σχολείο σας και είναι μεγάλη μου τιμή. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη διοικητική πρόκληση από την διεύθυνση ενός σχολείου. Όταν ήμουν στην ηλικία σας υποστήριζα την Ελευθερία, τώρα σε αυτή την ηλικία υποστηρίζω την Τάξη· μεγαλώνοντας ανακάλυψα πως δεν υπάρχει Ελευθερία χωρίς Τάξη. Θέλω να σας ενημερώσω λοιπόν για κάποιες αλλαγές που θα λάβουν χώρα στην λειτουργία του σχολείου.

Πρώτον, αυτό το σχολείο δεν ασχολείται με την καταγωγή σας ή την εθνικότητά σας. Δεν με ενδιαφέρει αν είστε Αλβανός, Σύρος, Κινέζος, Νιγηριανός ή αν ο παππούς σας πολέμησε ή όχι το ’40. Δεν είναι δουλειά του σχολείου να καθορίσει τα όρια της ανοικτής κοινωνίας. Το μόνο που θα σας διαφοροποιεί από τους άλλους συμμαθητές σας είναι ο χαρακτήρας σας και οι επιδόσεις σας. Επίσης την μόνη εθνική ταυτότητα που το σχολείο αυτό αναγνωρίζει είναι την Ελληνική. Αυτό είναι Ελληνικό σχολείο, και σκοπός των Ελληνικών σχολείων είναι να κάνουν τους μαθητές καλύτερους Έλληνες. Καμιά άλλη εθνική ταυτότητα δεν αναγνωρίζεται.

Δεύτερον, δεν με νοιάζει ποια είναι η θρησκεία σας. Με νοιάζει όμως όταν φύγετε από αυτό το σχολείο να γνωρίζετε την μεταφυσική παράδοση της χώρας που ζείτε και αποτελεί τον πολιτιστικό της πυρήνα για χιλιετίες. Δεν έχει καμιά σημασία αν πιστεύετε ή όχι σε αυτήν την παράδοση, αν θες να ζήσεις σε ένα διαφορετικό πολιτισμό, η άγνοια της μεταφυσικής του παράδοσης είναι συνταγή αποτυχίας κοινωνικής ένταξης. Αγνοώντας την θρησκεία ενός λαού, αδυνατείς να εξηγήσεις αυτά που συμβαίνουν γύρω σου.

Τρίτον, θεωρώ την εκπαιδευτική διαδικασία ιερή, γι’ αυτό οτιδήποτε στο σχολείο θα αντικατοπτρίζει αυτή την ιερότητα. Αυτό σημαίνει, ανάμεσα στα άλλα, πως εσείς και οι εκπαιδευτικοί σας θα ντύνεστε ανάλογα. Για τους μαθητές: στολή με τα διακριτικά του σχολείου και ευπρεπής εμφάνιση. Για τους εκπαιδευτικούς, οι άντρες: γραβάτα και ξύρισμα/κούρεμα· ενώ οι γυναίκες: ευπρεπές φόρεμα. Στους εκπαιδευτικούς απευθυνόμαστε πάντα με το κύριε/κυρία· ποτέ με το μικρό τους όνομα, είτε εντός, είτε εκτός σχολείου. Η πειθαρχία αποτελεί την μόνη γέφυρα μεταξύ ενός στόχου και της επίτευξής του.

Τώρα, σταθείτε όλοι σε στάση προσοχής για να υψώσουμε την Ελληνική σημαία και να τραγουδήσουμε τον εθνικό ύμνο. Μιας και κάποιοι από εσάς δεν ξέρετε τα λόγια, οι δάσκαλοί σας θα σας δώσουν τους στίχους.

αντιβαρο