ΝΑΤΑΝΕ ΤΟ ΄21

 

Κεφαλλωνίτες

         Με αυτόν τον τίτλο ο Γιάννης Βλαχογιάννης ο χαρισματικός ιστορικός του 1821 μας διηγείται την τόλμη, την εξυπνάδα, την αυτοθυσία. Τα σχόλια περισσεύουν. Το “αντιγράφουμε” από την εφημερίδα “Πρωία” της 26ης Μαρτίου 1932.

          Οι Μεταξάδες με το σώμα τους είχανε βγει στη Γλαρέντσα και πολεμούσανε τους Τούρκους με τους Λαλιώτες στο Μωριά. Τα νέα από τα παλληκάρια της Κεφαλλωνιάς φτάσανε στ’ Αργοστόλι σκόρπια, αβέβαια και σπέρναν φόβους κι ελπίδες στις καρδιές. Όπου, ένα πρωί βγήκε φωνή από το καΐκι αραγμένο στο λιμάνι, πως στα Στροφάδια, νησάκια κοντά στη Ζάκυνθο, καράβι Αλγερινό άραξε γεμάτο γυναικόπαιδα, σκλάβους από το Μωριά για τ’ Αλγέρι. Κι αυτό έφτανε. Ο λαός του Αργοστολιού σωρός μαζεύεται όξω από την Επισκοπή και κράζει το Δεσπότη να κατεβεί και να πρωτοστατήσει σε δέηση για τους σκλαβωμένους στη Μητρόπολη. Μαζί με το λαό είναι και οι παπάδες εκεί της χώρας. Κι αφού έτσι όλοι μαζί, λαός και κλήρος, βγήκαν από την εκκλησιά, βάλανε πάλι το Δεσπότη κεφαλή και τραβήξανε για τον Άγγλο Τοποτηρητή να τον παρακαλέσουνε να μη εμποδίσει το λαό να τρέξει βοήθεια στα Στροφάδια. Υποχωρεί και πάλι, τάχα αθέλητος, ο αρχιερέας ο αγαθός, και φτάνουνε στο Τοποτηρητείο και φωνάζουν όλοι έλεος του ξένου άρχοντα.

          Μα τα Εφτάνησα είναι ουδέτερα, και πολύ αυστηρά είναι τα μέτρα που φοβερίζουν κάθε της Ιονικής σημαίας υπήκοο αν τολμήσει να τρέξει βοήθεια του χριστιανού αδελφού, που πολεμάει τον Τούρκο. Δήμεψη κάθε αγαθού,ισόβια εξορία, θάνατος στον ένοχο, αν πιαστεί. Κι ο Τοποτηρητής ο Τράβερς είν’ αυστηρός περίσσια, μα είναι και πονόψυχος. Το χρέος όμως κλονίζεται από την καλή καρδιά, κι ο Άγγλος δίνει την άδεια μ’ έναν όρο, να δώσει λόγο γραφτό ο Δεσπότης πως ο λαός, αφού τελειώσει το σκοπό του στα Στροφάδια, και γλυτώσει τος αδύνατες ψυχές, θα γυρίσει πίσω, και δε θα τραβήξει κι αυτός για το Μωριά.

          Όξω από τα φρένα του είν’ ο λαός, απ’ τη χαρά του και φωνάζει πολλές φορές το “ουρρά” του μεγαλόκαρδου Άγγλου. Κι αμέσως το Αργοστόλι γίνεται στρατόπεδο σε μια στιγμή. Δύο Λιβαθηνά καΐκια είναι στο λιμάνι,μα οι καπεταναίοι κι’ οι ναύτες λείπουνε στη Λιβαθώ. Κι ως που να στείλουνε και να τους φέρουν, άλλοι ναύτες μπαίνουνε μέσα τσούρμα, κι αρχίζουνε τ’ αρμάτωμα των καϊκιών. Άλλοι χαλούν του λιμανιού τα τείχια για σαβούρα και χώνονται ως το λαιμό μέσ’ στο νερό. Νοικοκυραίοι γυρίζουνε στα σπίτια και μαζεύουν όπλα και πολεμοφόδια, και τα μαγαζιά στέλνουνε ψωμί, κρασί και ό, τι χρειάζεται άφθονο για το ταξείδι....

          Στα μουράγια αραδιασμένοι στέκονται στρατιώτες Άγγλοι κι αξιωματικοί,(ήτανε τάγμα εκεί ολόκληρο), άνετοι, με το ψυχρό τους ήθος, με τα χέρια τους στις τσέπες, με τις πίπες τους. Κυττάζουν έτσι ήσυχοι στα φανερά, όμως άποροι βαθειά μέσ’ στην ψυχή τους. Τα μάτια τους μονάχα ανήσυχα τους μαρτυράνε το λογισμό.

          Τέλος τα δύο καΐκια  με τ’ ανθρώπινο ακριβό τους φόρτωμα, με τις φωνές και τις ευχές του κόσμου, που από την ξηρά θερμά τους ξεκινάει, ανοίγονται και κάνουνε πανιά. Και φτάνουνε κατευόδιο στα Στροφάδια. Μα εκεί δε βρήκανε ψυχή. Κι ο κόσμος στ’ Αργοστόλι καρτερεί των καϊκιών  το γυρισμό, με το καλό, και με τους λυτρωμένους....Με τα καΐκια είχανε βάλει πλώρη για τη  Γλαρέντσα.

          Ψέμα ήτανε πως Αλγερινό καράβι γεμάτο γυναικόπαιδα είχε πιάσει στα Στροφάδια. Ο λόγος σκόπιμα  είχε σκορπιστεί, κι απ’ τον λαό τον πατριώτη σκόπιμα πιστεύτηκε. Κι όλη ύστερα του αρμοστή Μάϊντλαντ η οργή ξέσπασε στο Σεβασμιώτατο Αγαθάγγελο Κοζάκη, το Δεσπότη. Πολεμικό τον άρπαξε από την Κεφαλλωνιά και τον κουβάλησε στην Κέρκυρα. Από κει αλύγιστη μια προσταγή τον ξόρισε για πάντα  απ’ τα Εφτάνησα.

          (Απρόοπτα και περίεργα περιστατικά στα χρόνια της Επανάστασης και όχι μόνο. Γράφει ο Κ.Κ. Βλοχαϊτης)

          “ΧΡΙΣΤΙΝΙΚΗ” φ.1078

Μια εξαιρετική εκδήλωση στη μνήμη του Μητροπολίτη Γερασίμου Φωκά (εικόνες/video)

Την Κυριακή το βράδυ πραγματοποιήθηκε στον αύλειο χώρο του  Πνευματικού Κέντρου του Ιδρύματος Βεργωτή στα Κουρκουμελάτα, εκδήλωση με τίτλο «Αγάπης ἀντίδωρον», βιβλιοπαρουσίαση του ομώνυμου τόμου εις μνήμην του αειμνήστου Μητροπολίτου Γερασίμου Φωκά.

Ήταν μια εξαιρετική εκδήλωση στην μνήμη του αγαπημένου μας Γερασίμου, την οποία επιμελήθηκαν και οργάνωσαν η Ιερά Μητρόπολη Κεφαλληνίας, το ίδρυμα Γεωργίου και Μάρης Βεργωτή και ο Αθανάσιος Φωκάς, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Cambridge καί Ακαδημαϊκός.

Για το βιβλίο μίλησαν ο Μητροπολίτης Κεφαλληνίας κ. Δημήτριος, ο εκπαιδευτικός, Ηλίας Τουμασάτος, η Ευρώπη Μοσχονά, ο Αντιπρύτανης του Ιόνιου Πανεπιστημίου, Ναπολέων Μαραβέγιας και ο Αθανάσιος Φωκάς, αδελφός του αειμνήστου Μητροπολίτη.

Οικοδεσπότης της εκδήλωσης ήταν ο Γεράσιμος Βεργωτής, ενώ το παρών έδωσαν από τον κλήρο ο Μητροπολίτης Ζακύνθου κ. Διονύσιος και άλλοι Ιερείς , ο Βουλευτής Κεφαλληνίας και Ιθάκης, Παναγής Καππάτος, ο Αντιπερειφερειάρχης Κεφαλονιάς, Σταύρος Τραυλός, ο Δήμαρχος Αργοστολίου, Θεόφιλoς Μιχαλάτος και ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Αργοστολίου, Νικόλαος Βαλλιανάτος.

Την βραδιά πλαισίωσε μουσικά η χορωδία του Βασίλη Καλογηρά, ενώ τέλος προσφέρθηκε και πλούσιος μπουφές από το catering, Mythos+estiasis.

Σπύρος Σακαλής

Το συγκλονιστικό θαύμα του αγίου Παναγή Μπασιά!

του Στέλιου Κούκου

Όταν ήμουν 12 χρονών [μαρτυρία του Γεράσιμου Δρακόπουλου], ένα βράδυ που καθόμουν έξω από το χρυσοχοείον του πατέρα μου που βρισκόταν στην κεντρική πλατεία του Ληξουρίου, συγκεντρώθηκαν -όπως κάθε βράδυ- μερικοί φίλοι του για να κουβεντιάσουν. Αυτοί ήταν όλοι τους άνθρωποι των γραμμάτων και πρόκριτοι της πόλης και οι περισσότεροι ηλικιωμένοι.

Εκείνο το βράδυ η συζήτηση περιεστράφη γύρω από την αγιότητα και τα θαύματα του Παπά-Μπασιά [1801-1888] και ο καθένας από αυτούς είχε να διηγηθεί και από ένα θαύμα. Τότε, ο αείμνηστος πατέρας μου διηγήθηκε ένα καταπληκτικό θαύμα του Παπά-Μπασιά, το οποίο έζησε ο παππούς μου Βασίλειος Δρακόπουλος, πρωτοψάλτης και συνθέτης πολλών εκκλησιαστικών ασμάτων. Το θαύμα έχει ως εξής.

Στις μέρες του Παπά-Μπασιά ζούσε στο Αργοστόλι μια αρχοντική και πολύ πλούσια οικογένεια, δεν θυμούμαι ακριβώς το όνομά της, η οποία αποτελείτο από τέσσερα άτομα, τον σύζυγο, την σύζυγον και δύο αγόρια. Η οικογένεια αυτή ήταν πολύ ευσεβής και ενάρετος και ακόμη περισσότερο η κυρία, της οποίας όλη της η ζωή ήταν πλήρης αγαθοεργιών.

Μετά από λίγα χρόνια πέθανε ο άντρας και έμεινε η χήρα με τα δύο παιδιά της. Αυτή τότε αφοσιώθηκε στο να παιδαγωγεί και να συμβουλεύει τα παιδιά της χριστιανικά, ενώ μεγάλωσε ακόμη πιο πολύ την ανθρωπιστική της δράση. Βοηθούσε όλους τους φτωχούς και τους αρρώστους που επισκεπτόταν στο σπίτι τους, επισκεπτόταν αρρώστους στο νοσοκομείο, όπως και φυλακισμένους για να τους νουθετήσει χριστιανικά.

Όταν το πρώτο της παιδί έγινε είκοσι ενός ετών, ένα βράδυ που κάθονταν στην τραπεζαρία μετά το δείπνο, το παιδί ένιωσε ένα δυνατό πόνο στο κεφάλι και αμέσως έπεσε κάτω αναίσθητο. Αφού το έβαλαν στο κρεβάτι, κάλεσαν αμέσως τον γιατρό, ο οποίος διαπίστωσε την σοβαρότατη κατάσταση στην οποία βρισκόταν ο άρρωστος και προετοίμασε την μητέρα του για το μοιραίο.

Η κυρία, όταν άκουσε αυτά που της είπε ο γιατρός, κατέφυγε στο εικονοστάσι του σπιτιού και αφού γονάτισε προσευχόταν όλο το βράδυ στην Παναγία για την σωτηρία του παιδιού της. Δυστυχώς, όμως, το παιδί της το πρωί πέθανε.

Αυτή, παρ’ όλο το πένθος της και την μεγάλη της λύπη συνέχισε την χριστιανική και ανθρωπιστική της δράση. Μετά όμως από έναν χρόνο, ένα βράδυ καθώς βρισκόταν στην τραπεζαρία με το άλλο παιδί της, ξαφνικά το ακούει να βγάζει μια κραυγή πόνου και να πέφτει αναίσθητο κάτω, όπως ακριβώς και ο πρώτος γιος της.

Αμέσως κάλεσε τον γιατρό, ο οποίος διεπίστωσε την ίδια περίπτωση με το πρώτο της παιδί και πως δεν υπάρχει καμία δυνατότητα σωτηρίας. Απελπισμένη η κυρία με αυτό που της συνέβη για δεύτερη φορά, κατέφυγε ξανά με κλάματα στο εικονοστάσι.

Όλο το βράδυ παρέμεινε εκεί, και γονατιστή παρακαλούσε την Παναγία και τον Άγιο Γεράσιμο να σώσουν το παιδί της, να την λυπηθούν λόγω της χριστιανικής της δράσης, και να χαρίσουν πλήρως την υγεία στο παιδί της. Δυστυχώς, όμως, την επομένη ημέρα που ήλθε ο γιατρός διαπίστωσε τον θάνατο του παιδιού.Η κυρία τότε, κατελήφθη από μανία και έγινε θηρίο ανήμερο! Σταμάτησε την προηγούμενή της δράση, έβριζε συνέχεια τον Θεό και τους αγίους, ενώ δεν δεχόταν κανέναν πια στο σπίτι της. Στη συνέχεια, έδωσε σε έναν καλό ζωγράφο δύο φωτογραφίες των παιδιών της, και του ζήτησε να τις φτιάξει σε φυσικό μέγεθος τα πορτρέτα τους.

Όταν ο ζωγράφος της παρέδωσε τα πορτρέτα, η κυρία τους έβαλε πολυτελείς κορνίζες και αφού άδειασε τα έπιπλα από το σαλόνι της, τα κρέμασε το ένα απέναντι από το άλλο, και τα κάλυψε με τούλι. Κάτω, μάλιστα, από τα πορτρέτα έβαλε και κηροπήγια με λαμπάδες, τις οποίες κάθε τόσο άναβε και κοιτάζοντας τα παιδιά της κουβέντιαζε μαζί τους.Μια μέρα ο Παπά-Μπασιάς πήρε από το Ληξούρι ένα καράβι της γραμμής και πήγε στο Αργοστόλι. Όταν βγήκε από το πλοίο, κατευθύνθηκε σιγά σιγά στο σπίτι της κυρίας ακουμπισμένος στην ράβδο του.Όταν έφτασε στο σπίτι, κτύπησε την πόρτα και η κυρία βγήκε στο παράθυρο. Όταν είδε τον Παπά-Μπασιά, παρόλο που δεν τον γνώριζε, τρελλάθηκε και άρχισε να τον βρίζει με τα χυδαιότερα λόγια. Παρ’ όλα αυτά, ο Παπά-Μπασιάς, δεν ταράχθηκε καθόλου και την παρακάλεσε τρεις φορές ήρεμα να του ανοίξει για να της πει κάτι.

Αυτή όμως συνέχισε περισσότερο να τον βρίζει. Και τότε ο Παπά-Μπασιάς της είπε:

– Ή μου ανοίγεις ή ανοίγω;

Με την ράβδο του έκανε το σημείον του σταυρού εις την πόρταν, η οποία άνοιξε αυτόματα και ο Παπά-Μπασιάς άρχισε να ανεβαίνει την σκάλα.Όταν το είδε αυτό η κυρία, έμεινε άφωνη χωρίς να μπορεί πλέον να εκστομίσει λέξη!

Ο Παπά-Μπασιάς προχώρησε κατευθείαν στο σαλόνι, (ασφαλώς φωτισμένος από τον Θεό), λέγοντας στην κυρία να τον ακολουθήσει.

Αφού, άνοιξε την πόρτα του σαλονιού, είπε στην κυρία κάθισε στην γωνία και θα δεις κάτι που δεν το περίμενες.

Αφού προσευχήθηκε ο Παπά-Μπασιάς, η κυρία είδε να σηκώνονται τα τούλια από τα πορτρέτα των παιδιών της, να ζωντανεύουν τα παιδιά της και να στέκονται στη μέση του δωματίου!

Ταυτοχρόνως έβγαλαν και τα δύο περίστροφα και ταυτοχρόνως πυροβόλησαν το ένα το άλλο! Και τότε, έπεσαν και οι δύο νεκροί στο πάτωμα.

Μετά από αυτό, τα πορτρέτα βρέθηκαν ξανά στη θέση τους, σαν να μην είχε συμβεί τίποτε!

Η κυρία κατατρόμαξε με αυτά που είδε και έμεινε άφωνος!

Και τότε ο Παπά-Μπασιάς της είπε:

– Κυρία μου, ο Θεός επειδή σε αγαπά, σε φύλαξε να μην δεις αυτό που μόλις είδες, και γι αυτό πήρε τα παιδιά σου με φυσικό θάνατο. Τα παιδιά σου είχαν αγαπήσει και οι δύο τους την ίδια γυναίκα και επρόκειτο να αλληλοσκοτωθούν με τον τρόπο που είδες!

Για τον λόγο αυτό να μεταμεληθείς, να ευχαριστείς τον Θεόν και να συνεχίσεις την προηγούμενή σου χριστιανική δράση.

Πράγματι, η κυρία μεταμελήθηκε και δόθηκε και πάλιν, ψυχή τε και σώματι, στην προηγούμενή της δράση, και μάλιστα με μεγαλύτερη κλίμακα!

 

Μαρτυρία του Γεράσιμου Δρακόπουλου η οποία περιέχεται στο βιβλίο του Πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Γ. Γκέλη, ο “Άγιος Παναγής Μπασιάς (1801-1888)». Το κείμενο μεταφέρθηκε στην καθομιλουμένη από τον επιμελητή των Θαυμαστών Διηγήσεων.

Αναδημοσίευση από: Πεμπτουσία

"Χθες βράδυ κτύπησα τον διάβολο και ήρθα να εξομολογηθώ"

Όταν ήμουνα νέος μοναχός στο Άγιον Όρος ο Ηγούμενος της Μονής Γρηγορίου μού είπε:

“Βλέπεις αυτό τον γέρο εκεί πέρα, είναι ο πατήρ Αυξέντιος. Αυτός βλέπει το Άκτιστο Φως”.

Ήταν ένας γέρος τυφλός εκατό χρονών, τυφλός σωματικά, ανοιχτομάτης πνευματικά. Αυτός έβλεπε το Άκτιστο Φως. Πήγα ένα πρωί να πάρω την ευχή του και έλαμπε, είχε στο πρόσωπό του μια αγιότητα, μια λευκότητα, μια στιλπνότητα, έλαμπε, σαν χιόνι ήταν το πρόσωπό του. Και έχει και μια συνέχεια αυτό που λέω. Είχα πάει να δω αυτόν τον ηγούμενο, ο οποίος είναι πολύ σπουδαίος άνθρωπος στο Άγιον Όρος, στη Μονή Γρηγορίου, ο π. Γεώργιος Καψάνης. Ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στη Θεολογική Σχολή και έφυγε και πήγε σε ένα άλλο Πανεπιστήμιο, που λέγεται Άγιον Όρος. Και είχε βγει ο Γέροντας Αυξέντιος και έμπαινα εγώ, του φίλησα το χέρι, δεν έβλεπε ο άνθρωπος, έβλεπε όμως η ψυχή του και μου λέει:

“Έχουμε πολύ καλό Γέροντα”.

Τι να πω εγώ ο καημένος;

“Το ξέρω”, λέω.

“ Μα είναι πολύ καλός,” μου λέει. “Ξέρεις τι μου έκαμε”;

“Τι σου έκαμε, Γέροντα”;

“Χθες το βράδυ κτύπησα το διάβολο, τον έσπρωξα στον τοίχο και ήρθα σήμερα να εξομολογηθώ”.

Ακούτε, αδελφοί μου, ακούτε πνευματική κατάσταση, πάλη με το διάβολο, κτύπησε το διάβολο και ήρθε να εξομολογηθεί και εγώ κτυπάω τη μάνα μου, τον πατέρα μου, τον αδελφό μου, το παιδί μου και δεν έχω αίσθηση ότι κάνω κάτι κακό. Κατάλαβες; Διαφορά, τρομακτική διαφορά. Εμείς θίγουμε κάθε μέρα τον αδελφό μας, πρώτος εγώ, και χαμπάρι δεν παίρνουμε.

“Και ήρθα να εξομολογηθώ και μου είπε ο Γέροντας δεν πειράζει και μπορώ να κοινωνήσω. Ακούς τι καλό Γέροντα που έχω”;

Κι έμεινα ξερός. Και κοιμήθηκε ο άνθρωπος αυτός στον εσπερινό της Κυριακής της Ορθοδοξίας, την ώρα που έψαλλαν το Φως Ιλαρόν κι αυτός πήγε στο Φως αυτό το Ιλαρόν, το Ανέσπερο, το Θαβώρειο, το Αναστάσιμο, το Φως αυτό που έβλεπε σε όλη του τη ζωή.

Από διηγήσεις του π. Γεράσιμου Φωκά

“Κι αν σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές είναι γιατί τ' ακούς γλυκύτερα ...”

“Κι αν σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές

είναι γιατί τ' ακούς γλυκύτερα ...”  λέει ο Γιώργος Σεφέρης.

Ωστόσο, εμείς γνωρίσαμε έναν άνθρωπο που πρόσφερε την παραμυθία όχι των  παραμυθιών, αλλά της όντως Αλήθειας και αυτός ήταν ο π. Γεράσιμος Φωκάς.

Την 25η Μαρτίου είχε τα γενέθλια του και την ονομαστική του εορτή, γιατί λεγόταν Ευάγγελος – Γεράσιμος.  Και τώρα αντηχούν τα λόγια του, όταν διάβαζε το Ευαγγέλιο του Ευαγγελισμού. «Πνεύμα ΄Αγιον επελεύσεται επί σε, και δύναμις Υψίστου επισκιάσει σοι∙ Δύναμις του Υψίστου, που σημαίνει ότι κέντρο της ζωής μας, εμάς των Χριστιανών, είναι το ΘΑΥΜΑ”. Το τελευταίο μαρτυρείται με ό,τι συμβαίνει τότε που ζούσε, αλλά και τώρα μετά την κοίμησή του.

“ Το παιδί μου πρόσφατα ήταν με 40 πυρετό ακατέβατο και πήγα και του είπα: Αν θέλεις, βοήθησε. Έτσι του μιλούσα πάντα. Μέχρι να φτάσω στο σπίτι το παιδί ήταν απύρετο, 36,6 και δεν του ξανανέβηκε. Έχω πολλά να σας πω, τι να πρωτοθυμηθώ, που κατεβαίναμε την πλαγιά γεμάτη βράχια και ασπάλαθους και έφευγε σαν να μην πατούσε στη γη, ενώ εγώ πήγαινα βήμα βήμα να μην κατρακυλήσω, ή το ότι βρισκόμασταν στο αυτοκίνητο και σκεφτόμουνα να του πω πότε να πάμε με την γυναίκα μου για εξομολόγηση και μου απάντησε σε ό,τι δεν είχα εκστομίσει;  Μα τι συμβαίνει μαζί σου; Τι είναι αυτό; Διαβάζεις την σκέψη; Τι χαρίσματα είναι αυτά που σου έδωσε ο Θεός; Τότε άρχισαν να ρέουν τα δάκρυα του ενώ έλεγε ότι είναι ανάξιος, ένα σκουπίδι στο χώμα για να το πατούν ...”

 Αν πάει κανείς στον Άγιο Γεράσιμο,  εκεί στον τάφο του, σπάνιο να μην υπάρχει άνθρωπος που να μην θέλει κάτι να φανερώσει για τον π. Γεράσιμο.

Αυτή είναι μια μαρτυρία του  Σπύρου  Βαρδαραμάτου.

τρελογιαννης

3ετές Μνημόσυνο Μακαριστού Μητροπολίτου Κεφαλληνίας Γερασίμου

Η Ιερά Μητρόπολις Κεφαλληνίας ανακοινώνει ότι το Σάββατον 23η του μηνός Ιουνίου του έτους 2018, θα τελεσθεί το τριετές Μνημόσυνον του αειμνήστου Μητροπολίτου Κεφαλληνίας κυρού Γερασίμου εις τον Μεγάλον Ναόν της Ιεράς Μονής του Αγίου Γερασίμου, προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κεφαλληνίας κ. Δημητρίου. 7:30’ π.μ. Έναρξις Όρθρου. 8:45’ π.μ. Έναρξις Θ. Λειτουργίας. 10:15’ π.μ. Αρχιερατικόν Μνημόσυνον. Ανακοινούται επίσης ότι κατά την Θείαν Λειτουργίαν θα τελεσθεί επίσης και η εις Πρεσβύτερον χειροτονία του Διακόνου π. Γερασίμου Χαραλαμπάτου του Παναγή. Μετά το πέρας αυτού θα τελεσθεί Αρχιερατικόν Τρισάγιον επί του τάφου του μακαριστού Μητροπολίτου κυρού Γερασίμου και εν συνεχεία θα προσφερθεί καφές υπό της Ιεράς Μονής εις τους συμμετέχοντας. 

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ Πηγή: www.inkefalonia.gr

Συνέντευξη Μητροπολίτη Κεφαλληνίας Δημητρίου (ΒΙΝΤΕΟ)

ιαθέτει το χάρισμα του καθαρού και δυνατού λόγου και συνάμα η παρουσία του συνδυάζεται με την ταπεινότητα και την απλότητα.

Εδώ και πέντε μήνες βρίσκεται στην κεφαλή της εκκλησίας της Κεφαλονιάς και αναμφίβολα μια κουβέντα μαζί του, προκαλεί μεγάλο ενδιαφέρον.

Ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Κεφαλληνίας κ. Δημήτριος, αποδέχθηκε ευγενικά το αίτημά μας για μία συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης.

Μας υποδέχθηκε στο γραφείο του στην Ιερά Μητρόπολη Κεφαλληνίας και μας μίλησε για όλα εκείνα που καθημερινά μας απασχολούν και τα οποία του εκθέσαμε υπό μορφή ερωτήσεων.

Ο Σεβ. Μητροπολίτης Κεφαλληνίας κ. Δημήτριος μας μίλησε για τα παιδικά του χρόνια στο Φτερνό Λευκάδας όπου γεννήθηκε, για τα Ιωάννινα, όπου διακόνησε επί πολλά έτη . Για τους λόγους και τα πρόσωπα που τον έστρεψαν στην ιεροσύνη.

Η έλλειψη ιερέων, πρόβλημα στην Κεφαλονιά

Αναφέρθηκε επίσης στην σημαντικότητα της Κατήχησης, στα νέα παιδιά, αλλά και στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Μητρόπολη της Κεφαλονιάς, που κυρίως εστιάζεται στην έλλειψη ιερέων.

«Είμαι ενθουσιασμένος διότι ο κόσμος της Κεφαλονιάς είναι ευλαβής, ζωντανός και ενθουσιώδης, έχει διάθεση για εργασία. Με προσεγγίζει με χαρά και εμπιστοσύνη και εγώ το ίδιο.

Η Κεφαλονιά έχει πολύ καλλιεργημένο κόσμο. Και το Αργοστόλι και το Ληξούρι και τα χωριά μας, έχουν καλλιεργημένο κόσμο και αυτό με χαροποιεί. Πιστεύω με την χάρη του Θεού αφού κατορθώσω να οργανώσω την Μητρόπολη με βάση τις ανάγκες του σήμερα, θα δημιουργήσουμε ένα πολύ καλό εκκλησιαστικό έργο στο νησί.  Αυτή είναι η αισιοδοξία μου και αυτή είναι η παράκλησή μου προς τον Κύριο και τον Άγιο Γεράσιμο» μας αναφέρει ο σεβασμιότατος.

Ο σεβ. Μητροπολίτης Κεφαλληνίας κ. Δημητριος, αναφέρθηκε επίσης στην νέα γενιά και πόσο αυτή είναι κοντά στην εκκλησία και τον Θεό. Απάντησε επίσης στο ερώτημα για το όριο ηλικίας των Αρχιερέων τονίζοντας πως: «Όσο ο αρχιερέας έχει σωματικές δυνάμεις και μπορεί να Λειτουργεί, πρέπει να Λειτουργεί».

«Η ενότητα είναι το παν»

Για τους δύσκολους καιρούς που περνάει η χώρα μας και η κοινωνία μας, ο σεβασμιότατος τονίζει: «Είναι μία δύσκολη καμπή για την Ελλάδα και την κοινωνία. Πρέπει να κρατήσουμε την πνευματική και πολιτιστική μας ταυτότητα και να αναπτυχθεί περισσότερο το ελληνικό φιλότιμο και η αλληλεγγύη. Η ενότητα είναι το παν. Όχι μόνο η εθνική και εκκλησιαστική αλλά και η πνευματική και πολιτιστική. Ο Έλληνας έχει τεράστιες δυνάμεις που αν τις αναπτύξει μπορεί και τα δικά του προβλήματα να ξεπεράσει , αλλά και σε άλλους να προσφέρει». Κλείνοντας την όμορφη συνέντευξη, ο σεβασμιότατος έδωσε το μήνυμα της Σαρακoστής και των Αγιων Ημερων του Πάσχα που πλησιάζουν.

Δείτε παρακάτω ολόκληρη την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Μητροπολίτη Κεφαλληνίας κ. Δημητρίου

Ὁ Ὅσιος Παναγῆς ὁ Μπασιᾶς (Όσιος Παίσιος + 7 Ιουνίου) - Θαύματα

                          Ένα καταπληκτικό θαύμα του παπά - Μπασιά

                 (που δείχνει το ανεξερεύνητο των βουλών του Υψίστου)

   «…Ο αείμνηστος πατήρ μου, τότε, διηγήθη ένα καταπληκτικό θαύμα του Παπά-Μπασιά, το οποίον έζησε επί των ημερών του Παπά-Μπασιά ο πατήρ του πατρός μου -παππούς μου - Βασίλειος Δρακόπουλος, πρωτοψάλτης και συνθέτης πολλών εκκλησιαστικών ασμάτων. Το θαύμα έχει ως εξής:

Εις το Αργοστόλιον, επί των ημερών του Παπά-Μπασιά, ζούσε μία οικογένεια αρχοντική και πολύ πλούσια, δεν ενθυμούμαι καλώς το όνομα της οικογενείας, ήτις απετελείτο από τέσσερα άτομα, τον σύζυγο, την σύζυγο και δύο άρρενα τέκνα. Οικογένεια λίαν ευσεβής και ενάρετος, ακόμη περισσότερον η κυρία, της οποίας η ζωή ήτο πλήρης αγαθοεργών πράξεων. Μετά πάροδον ετών απέθανεν ο σύζυγος και έμεινε η χήρα με τα δύο τέκνα της. Αυτή επεδόθη εις το να διαπαιδαγωγή και νουθετή τα τέκνα της επί το χριστιανικώτερον, συνάμα επεξέτεινε την ανθρωπιστική δράσιν της, βοηθούσα κάθε πτωχόν, επισκεπτόμενη ασθενείς κατ’ οίκον και βοηθούσα αυτούς, ασθενείς εις νοσοκομείον και καταδίκους εν φυλακαίς, βοηθούσα και νουθετούσα αυτούς προς την χριστιανική πίστιν.

Όταν τα τέκνα της έφθασαν εις ηλικίαν το μεν πρώτον 21 ετών, ένα βράδυ καθήμενοι μετά το δείπνον εις την τραπεζαρία, το πρώτο τέκνον ησθάνθη ένα ισχυρό πόνον εις την κεφαλήν. Αμέσως έπεσε κάτω αναίσθητο, το έβαλαν εις το κρεβάτι καλέσαντες πάραυτα τον ιατρό.

Ούτος διεπίστωσε σοβαρωτάτην κατάστασιν, προετοιμάσας την κυρία δια το μοιραίον. Η κυρία ακούσασα αυτά που της είπεν ο ιατρός, κατέφυγε εις το εικονοστάσιο της οικίας της και γονυκλινής όλη την νύκτα εδέετο εις την Παναγίαν δια την σωτηρίαν του υιού της. Το πρωί δυστυχώς απεβίωσε το παιδί της.

Αυτή παρ’ όλο το πένθος και την μεγάλη λύπη της, συνέχισε την χριστιανική και ανθρωπιστική δράσι της. Μετά πάροδον όμως ενός έτους, ένα βράδυ ευρισκομένη πάλι μετά του ετέρου υιού της εις την τραπεζαρία, βλέπει απροόπτως το παιδί της να βγάζη μία κραυγή πόνου και να πίπτη κάτω αναίσθητο, όπως και το πρώτο της παιδί. Αμέσως κάλεσε τον ιατρό, όστις διεπίστωσε την ιδία περίπτωσι με το πρώτο της παιδί, αποφανθείς ότι δεν υπάρχει ουδεμία ελπίς διασώσεως αυτού. Αυτή κλαίουσα και εν απελπισία ευρισκομένη, κατέφυγε πάλι εις το εικονοστάσιο της οικίας της, και γονυκλινής όλη την νύκτα μετά δακρύων παρεκάλει τον Θεό, την Παναγία, και τον Άγιο Γεράσιμο, όπως σώσουν το παιδί της, και λόγω της χριστιανικής της δράσεως, την λυπηθούν και αποδώσουν πλήρως την υγείαν του παιδιού της. Δυστυχώς την επομένη, που ήλθεν ο ιατρός, διεπίστωσε τον θάνατο του υιού της.

Τότε η Κυρία εκμανείσα μετεβλήθη εις θηρίον ανήμερον, παύσασα τελείως την προηγουμένη δράσιν της, υβρίζουσα συνεχώς τον Θεό και τους αγίους, μη δεχομένη κανένα εις την οικίαν της. Έδωσε δύο φωτογραφίας των παιδίων της εις καλόν ζωγράφον, να της φτιάξη τα δύο πορτραίτα εις φυσικόν μέγεθος, τα όποια όταν ο ζωγράφος της παρέδωσεν, αυτή τα επλαισίωσε με πολυτελή πλαίσια, και εκκενώσασα των επίπλων το σαλόνι της, τα εκρέμασεν εις τους δύο τοίχους το εν απέναντι του άλλου, καλύψασα αυτά δι’ υφάσματος - τούλι - τοποθετήσασα κάτωθεν αυτών από ένα κηροπήγιον με μία λαμπάδα, τας οποίας κάθε τόσον ήναπτε και ατενίζουσα τα τέκνα της συζητούσε με αυτά.

Μία των ημερών, ο Παπα-Μπασιάς εμβάς εις πλοιάριον από εκείνα που την εποχήν εκείνη εκτελούσαν το πέρασμα Ληξουρίου - Αργοστολίου επήγε εις Αργοστόλιον. Εξελθών του πλοιαρίου με την ράβδο του, σιγά σιγά επήγαινε κατευθείαν εις την οικίαν της κυρίας αυτής. Φθάσας εκεί εκτύπησε την θύρα. Εβγήκε εις το παράθυρον η κυρία, και ιδούσα τον Παπά-Μπασιά τον οποίο δεν εγνώριζε, εξεμάνη υβρίζουσα αυτόν με τας χυδαιοτέρας φράσεις. Ο Παπά-Μπασιάς, δίχως να ταραχθή, ήρεμα - ήρεμα την παρακάλεσε δια τρίτη φοράν να του ανοίξη, που ήθελε κάτι να της ειπή. Αυτή έτι περισσότερον συνέχισε να τον υβρίζη. Τότε ο Παπά-Μπασιάς είπε: «Ή μου ανοίγεις, ή ανοίγω», και με την ράβδο του έκανε το σημείο του Σταυρού εις την πόρταν, ήτις αυτομάτως ήνοιξε, και ήρχισεν ο Παπά-Μπασιάς να ανέρχεται την κλίμακα. Η κυρία ιδούσα αυτό που έγινε, έμεινεν άφωνος μη δυναμένη να εκστομίσει ούτε λέξιν.

Ο Παπά-Μπασιάς προχώρησε κατ’ ευθείαν εις το σαλόνι (ασφαλώς Θεία βουλήσει) ειπών εις την κυρίαν να τον ακολουθήση. Ήνοιξε την θύρα του σαλονιού, και λέγει εις την κυρία: κάθισε εις την γωνίαν και θα ιδής κάτι που δεν το επερίμενες. Σταθείς επ’ ολίγον εις προσευχήν ο Παπά-Μπασιάς, βλέπει η κυρία να σηκώνονται τα δύο σκεπάσματα των εικόνων των παιδιών της, και να κατέρχωνται ζωντανά εις το μέσον του δωματίου, να εξάγουν ταυτοχρόνως δύο περίστροφα, ταυτοχρόνως να πυροβολή ο ένας τον άλλον, και οι δύο ταυτοχρόνως να πίπτουν νεκροί επί του δαπέδου. Κατόπιν του γεγονότος τούτου ευρέθησαν τα πορτραίτα ως πρότερον, σαν να μην είχε συμβή τίποτε. Η κυρία άφωνος και τρομαγμένη παρακολουθούσε τα διατρέξαντα, και τότε ο Παπά Μπασιάς της λέγει: Κυρία μου ο Θεός δια να σε αγαπά σε εφύλαξε να μην ιδής αυτό πού είδες τώρα, και επήρε μαζί Του τα δύο τέκνα σου δια φυσικού θανάτου, διότι τα δύο σου τέκνα είχαν αγαπήσει μίαν και την αυτή γυναίκα, και επρόκειτο να σκοτωθούν δια του τρόπου που είδες δι’ αυτήν. Ως εκ τούτου να μεταμεληθής, καί να ευχαριστής τον Θεό, και να συνεχίσης την προτέρα σου χριστιανικήν δράσιν. Πραγματικά αυτή μεταμεληθείσα, επεδόθη ψυχή και σώματι εις την προτέραν της δράσιν και εις μεγαλυτέραν κλίμακα».

Γεράσιμος Δρακόπουλος

Από το βιβλίο «Άγιος Παναγής Μπασιάς», πρωτοπρεσβ. Κων. Σ. Γκέλη. Αθήναι, 1987

2ον Θαύμα : Η μελλοντική ηγουμένη

 Μια Κεφαλλονίτισσα από το Ληξούρι είχε τέσσερις κόρες. Ο άνδρας της ήταν πολύ ιδιότροπος. Την έβριζε γιατί γεννούσε κορίτσια και ήταν στενοχωρημένη. Κάποτε σκέφτηκε να πάει να συναντήσει τον όσιο Παναγή Μπασιά και να πάρει την ευχή του. Πήρε μαζί και τις κόρες της. Στα μαλλία μάλιστα της μικρότερης είχε βάλει έναν ωραίο φιόγκο. Όταν έφθασαν στον άγιο, είδαν ότι είχε συγκεντρωθεί πολύς κόσμος και έτσι περίμεναν υπομονετικά την σειρά τους. Έπειτα από αρκετή ώρα τελείωσαν οι προηγούμενοι και η μητέρα οδήγησε τα παιδιά της στον άγιο: -Παπά έφερα τα παιδιά μου να τα ευλογήσεις. Ο όσιος Παναγής ευλόγησε την πρώτη και της είπε: -Καλώς την Διονύσαινα! Στην δεύτερη είπε: -Καλώς την Γιώργαινα! Στην τρίτη είπε: -Καλώς την Σπύραινα! Προφήτευσε δηλαδή τα ονόματα των συζύγων των κοριτσιών. Την τέταρτη δεν την ευλόγησε. Η μητέρα που μέχρι τότε χαιρόταν , άρχισε ν’ ανησυχεί. Σκέφτηκε ότι θα πέθαινε το τέταρτο παιδί της . τον παρακάλεσε λοιπόν πιο θερμά να το ευλογήσει. Ο άγιος δεν το ευλογούσε. Η μητέρα ταραγμένη ρωτούσε: -Παπά μου, θα πεθάνει το παιδί μου; Γιατί δεν το ευλογάς; Τότε σηκώθηκε, γονάτισε μπροστά στο μικρό κορίτσι και του είπε: -Ευλόγησέ με, αμμά( δηλ. γερόντισσα). Η μητέρα τρόμαξε περισσότερο μ’ αυτό και αναρωτιόταν τι να σημαίνει. Εκείνος έβγαλε τα στολίδια από τα μαλλιά της μικρής και είπε: -Αυτά δεν χρειάζονται , ηγουμένη των Λεπέδων. Και πράγματι! Έπειτα από πολλά χρόνια οι τρείς μεγαλύτερες αδελφές παντρεύθηκαν συζύγους με τα ονόματα που είχε προφητεύσει ο άγιος, ενώ η μικρότερη έγινε ηγουμένη της μονής των Λεπέδων , με το όνομα Ευγενία.Μια Κεφαλλονίτισσα από το Ληξούρι είχε τέσσερις κόρες. Ο άνδρας της ήταν πολύ ιδιότροπος. Την έβριζε γιατί γεννούσε κορίτσια και ήταν στενοχωρημένη.

 Κάποτε σκέφτηκε να πάει να συναντήσει τον όσιο Παναγή Μπασιά και να πάρει την ευχή του. Πήρε μαζί και τις κόρες της. Στα μαλλία μάλιστα της μικρότερης είχε βάλει έναν ωραίο φιόγκο. Όταν έφθασαν στον άγιο, είδαν ότι είχε συγκεντρωθεί πολύς κόσμος και έτσι περίμεναν υπομονετικά την σειρά τους. Έπειτα από αρκετή ώρα τελείωσαν οι προηγούμενοι και η μητέρα οδήγησε τα παιδιά της στον άγιο:

 -Παπά έφερα τα παιδιά μου να τα ευλογήσεις.

 Ο όσιος Παναγής ευλόγησε την πρώτη και της είπε:

 -Καλώς την Διονύσαινα!

 Στην δεύτερη είπε:

 -Καλώς την Γιώργαινα!

 Στην τρίτη είπε:

 -Καλώς την Σπύραινα!

 Προφήτευσε δηλαδή τα ονόματα των συζύγων των κοριτσιών.

 Την τέταρτη δεν την ευλόγησε. Η μητέρα που μέχρι τότε χαιρόταν , άρχισε ν’ ανησυχεί. Σκέφτηκε ότι θα πέθαινε το τέταρτο παιδί της . τον παρακάλεσε λοιπόν πιο θερμά να το ευλογήσει. Ο άγιος δεν το ευλογούσε. Η μητέρα ταραγμένη ρωτούσε:

 -Παπά μου, θα πεθάνει το παιδί μου; Γιατί δεν το ευλογάς;

 Τότε σηκώθηκε, γονάτισε μπροστά στο μικρό κορίτσι και του είπε:

 -Ευλόγησέ με, αμμά( δηλ. γερόντισσα).

 Η μητέρα τρόμαξε περισσότερο μ’ αυτό και αναρωτιόταν τι να σημαίνει. Εκείνος έβγαλε τα στολίδια από τα μαλλιά της μικρής και είπε:

 -Αυτά δεν χρειάζονται , ηγουμένη των Λεπέδων.

 Και πράγματι! Έπειτα από πολλά χρόνια οι τρείς μεγαλύτερες αδελφές παντρεύθηκαν συζύγους με τα ονόματα που είχε προφητεύσει ο άγιος, ενώ η μικρότερη έγινε ηγουμένη της μονής των Λεπέδων , με το όνομα Ευγενία.