Ὁ περίφημος ἐπίσκοπος Ἡ ἐνθρόνισίς του ..... Του ενορίτου μας κ. Νικολάου Βοϊνέσκου

 

τοῦ ἀρχιμ. Θεοδοσίου Μαρτζούκου

 

Το βράδυ τῆς ἐνθρονίσεώς του διοργανώνεται δεξίωση, γιά νά γιορτάσουν τήν ἐνθρόνιση τοῦ Ἰωάννου (νέου ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως). Αλλ' ὅταν βλέπει τούς ὑπηρέτες τοῦ Θεοῦ νὰ ρίχνονται πάνω στο κρέας καί τό κρασί, ὁ Ἰωάννης (ὁ Χρυσόστομος) νιώθει ναυτία. Χωρίς νὰ πεῖ λέξη, ἀποσύρεται στο δωμάτιό του. Ἀλλά καί ἐκεῖ, το σκαλιστό ξύλινο κρεβάτι καί τά μεταξωτά σεντόνια τόν ἀηδιάζουν. Βγάζοντας τά σανδάλιά του, ὁ νέος πατριάρχης γονατίζει μπροστά στο παράθυρο γιὰ νὰ δεῖ τὸν ἔναστρο οὐρανό, τή μόνη λαμπρότητα πού μπορεῖ νά τόν ἠρεμήσει. «Κύριε, συγχώρεσε τα πρόβατά μου, πού παρασύρονται ἀπό τούς πειρασμούς αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Ἀφοῦ μέ ἔκανες ποιμέ-να τους, φώτισε με στήν πορεία μου, ὥστε να μπορέσω νά τά ἐπαναφέρω σε Σένα». Ἐπαναλαμβάνει τό αἴτημά του ξανά καί ξανά, μέχρι πού μερικά χτυπήματα στήν πόρτα τόν ἀποσποῦν ἀπό τήν προσευχή του. Οἱ πρῶτες ἀκτῖνες τοῦ ἥλιου δέν θά ἀργήσουν νά ἐμφανιστοῦν. Ἕνας ὑπηρέτης του φέρνει ἕνα ὑπέροχο χιτῶνα καί κοσμήματα, ἀλλ' ὁ Ἰωάννης ἀρνεῖται. «Κανένα ροῦχο δέν θά μποροῦσε νά κρύψη τίς ἁμαρτίες μου στά μάτια τοῦ Θεοῦ», δηλώνει. Καί ἄν ἡ ψυχή μου εἶναι ἄξια καί ἁγνή, οὔτε ὅλα τά πλούτη τοῦ αὐτοκράτορα δέν θά ἐξισωθοῦν μέ τή λαμπρότητά της. Πούλησέ τα καλύτερα καί δώσε τα χρήματα στούς φτωχούς». Ὁ ἀρχιεπίσκοπος δέν σταματᾶ μπροστά στο ἔκπληκτο βλέμμα τοῦ ὑπηρέτη καί βιάζεται να πάει στήν Ἐκκλησία. Μετά τή Λειτουργία, ἀποπέμπει τούς ἐπισκόπους πού περιμένουν ἀκρόαση καί καλεῖ τούς διαχειριστές καί τούς συμβούλους. Διατάζει νὰ ἀφαιρεθοῦν καί νά πωληθοῦν ὅλα τὰ ἀντικείμενα ἀξίας τοῦ παλατιοῦ, ἀπό τά χάλκινα ἀγγεῖα μέχρι το ξυλόγλυπτο κρεβάτι του. Τα χρήματα θα δοθοῦν στούς φτωχούς καί στα νοσοκομεία.

«Πῶς μπορῶ νά τρώω καί νά ζῶ σάν τέσσερις βασιλιάδες, ἐνῶ μερικά ἀπό τά πρόβατά μου κοιμοῦνται στο δρόμο, κατάχαμα, καί ἔχουν μόνο μουχλιασμένο ψωμί για να χορτάσουν;».

-Μά, κύριε, μερικοί ἀπό αὐτούς τούς θησαυρούς μᾶς ἔχουν δοθεῖ ἀπό τόν ἴδιο τόν αὐτοκράτορα... διαμαρτύρονται.

-Τά ἀγαθά τῆς Ἐκκλησίας ὑπάρχουν γιά νά ὑπηρετοῦν τούς φτωχότερους καί ὄχι τό ἀντίστροφο. Τό σύνολο αὐτῶν τῶν ἀγαθῶν δέν ἀξίζει οὔτε μία ψυχή. Ὅπως ὁ αὐτοκράτορας ἔχει καθῆκον νά φροντίζει τον λαό του, ἔτσι καί ἐγώ ἔχω καθῆκον νά φροντίζω τίς ψυχές πού μοῦ ἔχουν ἀνατεθεῖ, ἀπαντᾶ ὁ ἅγιος ποιμένας.

Δέν θά ὑπάρχει πλέον συσσώρρευση θησαυρῶν. Δέν θά ὑπάρχουν πλέον γεύματα. Οἱ περιπλανώμενοι μοναχοί, πού ἤλπιζαν σε εὔνοια τριγυρίζοντας γύρω ἀπό τό ἐπισκοπικό παλάτι, θά γυρίσουν στά μοναστήρια τους.

Βλέποντας τά ἀγανακτισμένα βλέμματα τῶν γύρω του, ὁ Ἰωάννης γνωρίζει καλά ὅτι αὐτή ἡ ἐπίθεση κατά τῆς διαφθορᾶς, δέν θά ἀρέσει σε ὅλους καί ὅτι ὁ ἀγώνας θά εἶναι σκληρός. Ἀλλά αὐτή εἶναι ἡ ἀποστολή πού τοῦ ἔχει ἀναθέσει ὁ Θεός. Δέν θά φοβηθεῖ, ἀφοῦ ὁ Θεός εἶναι στο πλευρό του.

Ἐξοργισμένη ἀπό τίς μεταρρυθμίσεις τοῦ Χρυσοστόμου ἡ πολιτική ἐξουσία τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἐξορίζει τόν ἅγιο Πατριάρχη, πού ὑπέκυψε στίς κακουχίες στο δρόμο γιά τήν ἐξορία τό 407 μ.Χ.

Ἄς εὐχηθοῦμε καί οἱ σημερινοί κληρικοί να πορευθοῦμε τήν ὁδό τῆς τήρησης τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. Ἀμήν.

Από το περιοδικό "ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΒΑΠΤΙΣΤΗΣ" Δεκέμβριος 2025.

Aδύνατον! Ἀδύνατον νά πιστεύσω. Υπό κ.Νικολάου Βοϊνέσκου

 

Aδύνατον! Ἀδύνατον νά πιστεύσω.

Άν δέν τόν δῶ μέ τά μάτια μου, ἄν δέν τόν ψηλαφήσω μέ τά χέρια μου καί ἄν δέν βάλω τόν δάκτυλόν μου στήν πληγωμένη του πλευρά καί τά τραυματισμένα του χέρια καί πόδια, εἶναι ἀδύνατον να πιστεύσω.

Αὐτά δέν εἶναι λόγια δικά μας, ἀλλά τοῦ ἀπ. Θωμᾶ, ὁ ὁποῖος μόλις ἄκουσε ὅτι ὁ Χριστός ἀναστήθηκε, ἀντέδρασε πεισματικά καί δέν ἐδέχετο κανενός τήν μαρτυρία, ἔστω καί ἂν αὐτή προήρχετο ἀπό ἀξιόπιστα καί ἀγαπημένα πρόσωπα.

Πῶς εἶναι δυνατόν, ἔλεγε καί ξανάλεγε στόν ἑαυτό του, Αὐτός πού σταυρώθηκε ἐπάνω στόν Γολγοθᾶ καί ἄφησε πάνω στόν Σταυρό τήν τελευταία του πνοή καί εἶπε ἐ-κεῖνο τό συγκλονιστικό «τετέλεσται», νά συνεχίζη νά ὑπάρχη στήν ζωή; Εἶναι ποτέ δυνατόν, ἐκείνη ἡ γλυκειά μορφή, πού ἔσβησε ἐπάνω στόν Σταυρό καί ἐνταφιάσθηκε στό καινό μνημεῖο, νά ζῆ; Πῶς εἶναι δυνατόν ἡ βαρειά πλάκα τοῦ θανάτου νά ἔγινε συντρίμμια καί νά ἀποδέσμευσε τό πανάχραντο Σῶμα τοῦ Διδασκάλου;

Ὁ ἀπ. Θωμᾶς ταλάνισε τόν ἑαυτό του μία ὁλόκληρη έβδομάδα, προβάλλοντας τίς ἀντιρρήσεις του καί φανερώνοντας τίς ἀμφιβολίες του, πού κατέληγαν μέχρι καί τῆς ἀπιστίας.

Πῶς, ὅμως, ἔφθασε σ' αὐτό τό κατάντημα;

Ἦταν πάρα πολύ φυσικό νά περάση τέτοιες δύσκολες ὧρες, ἀφοῦ θέλησε νά ἑρμηνεύση τά ὑπερφυσικά γεγονότα μέ τήν λογική καί νά ἐξηγήση τό θαῦμα μέ τίς αἰσθήσεις. Αὐτός ἦταν καί ὁ πραγματικός λόγος τῆς ταλαιπωρίας του καί τῆς ψυχικῆς του ὀδύνης. Ὁ λαβύρινθος τῆς λογικῆς τόν ὡδήγησε στήν θάλασσα τῆς ἀμφιβολίας καί στήν ζοφερή νύχτα τῆς ἀπιστίας. Ἔστω καί τῆς καλῆς ἀπιστίας. Ὀφείλουμε νά ὁμολογήσουμε πώς ὁ ἀπ. Θωμᾶς δέν εἶχε κακή προαίρεσι, ἀλλά ἐκινεῖτο στόν χῶρο αὐτό ἀπό ἀγαθή διάθεσι, καί αὐτός εἶναι ὁ λόγος πού ὁ Χριστός μας ἔδειξε ὅλη του τήν θεία συγκατάβασι στόν ἀδύναμο καί ταλανιζόμενο μαθητή του.

Ἀλλά, Θωμᾶ, γιατί ἀπιστεῖς; Γιατί ἀμφιβάλλεις; Δέν εἶδες τόν νεκρεγέρτη Χριστό νά κονταροκτυπιέται μέ τόν θάνατο καί νά τόν νικᾶ; Δέν εἶδες τήν θυγατέρα τοῦ Ἰαείρου τήν ὁποία, ἐνῶ ἦταν νεκρή, ἀνέστησε ὁ Χριστός, μέ ἕναν καί μόνο λόγο· «ἡ παῖς ἐγείρου»; (Λουκ. η΄ 54).

Γιατί ἀπιστεῖς, Θωμᾶ; Δέν εἶδες τόν Χριστό μας, ὅταν εἰσήρχετο στήν πόλι τῆς Ναΐν, νά νικᾶ τόν θάνατο καί νά ἀνασταίνη τόν νεανίσκο τῆς χήρας τῆς Ναΐν, μέ ἕναν καί μόνο του λόγο· «νεανίσκε, σοί λέγω, ἐγέρθητι» (Λουκ. ζ΄ 14);

Γιατί ἀμφιβάλλεις γιά τό θαῦμα; Δέν εἶδες τόν νεκρεγέρτη Χριστό να στέκεται μπροστά στό μνῆμα τοῦ Λαζάρου καί νά καλῆ τόν τεταρταῖο, λέγοντας τό «Λάζαρε, δεῦρο ἔξω» (Ιωάν. ια΄ 43) καί νά ἀνασταί-νεται ὁ Λάζαρος;

Καί τώρα ὁ νικοποιός Χριστός νικᾶ τόν θάνατο μέ τόν δικό Του θάνατο, «θανάτῳ θάνατον πατήσας», καί ἡ ἀνάστασίς Του καταγγέλλεται στα πέρατα τοῦ κόσμου ἀπό τούς ἀγγέλους, ἀπό τίς Μυροφόρες γυναῖκες, ἀπό τούς Ἀποστόλους.

Ἀλλά ἡ φιλανθρωπία τοῦ Κυρίου, ἔλυσε τήν ἑπομένη Κυριακή, «μεθ' ἡμέρας ὀκτώ», τά δεσμά τῆς ἀμφιβολίας τοῦ Θωμᾶ, ὁ ὁποῖος μόλις εἶδε τόν ἀναστημένο Χριστό ὡμολόγησε: «Ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου» (Ιωάν. κ΄ 28).

Ἴσως, ἀδελφέ μου, στίς ἴδιες τραγικές καταστάσεις τῆς ἀμφιβολίας καί τῆς ἀπιστίας νά βρέθηκες κι ἐσύ. Ὅλοι μας, κατά καιρούς, περνοῦμε κάποια κρίσι, κι ἐσύ τήν δική σου. Καιρός, ὅμως, νά ἐξέλθης κι ἐσύ καί ὅλοι μας ἀπό τήν ἀμφιβολία καί νά ἀναφωνήσουμε τό τοῦ ἀπ. Θωμᾶ «ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου».

Πίστι σέ ἕναν προσωπικό Θεό. Ὄχι ἁπλῶς σε μιά ἀνωτέρα δύναμι, ἀλλά σέ ἕναν Θεό ἐνανθρωπήσαντα, θανόντα, ταφέντα καί ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν καί εἰς οὐρανούς ἀναληφθέντα· «καί πάλιν ἐρχόμενον κρίναι ζῶντας καί νεκρούς». Πίστι σέ ἕναν προ-σωπικό Θεό, πού νά μᾶς παρέχη τήν δυνα-τότητα νά ἀναφωνοῦμε: «Ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου!».

Από το βιβλίο "Ανέστη ο Κύριος" του αρχιμανδρίτου π. Θεοφίλου Ζησοπούλου

Σε ευχαριστώ, Κύριέ μου...

 

του ενορίτου μας Νικολάου Βοϊνέσκου

Σε ευχαριστώ Κύριέ μου, διότι για χάρη μου υπέμεινες τη φυλάκιση και την αγωνία της νυκτός μόνος. Έτσι επαλήθευσε ο προφητικός λόγος: «και υπέμεινα συλλυπούμενον και ουχ υπήρξε μοι και παρακαλούντας και ουχ εύρον» (ψαλμ.ξη΄ 68). Στήριζε Κύριέ μου όλους τους πονεμένους και βασανιζομένους ανθρώπους και ιδιαίτερα αυτούς που είναι μόνοι.

Σε ευχαριστώ Κύριέ μου, διότι για χάρη μου ωδηγήθης στον Πιλάτο και έπειτα στον Ηρώδη.

Σε ευχαριστώ Κύριέ μου, διότι για χάρη μου υπέμεινες την απαισιοτάτη συμπεριφορά του Ηρώδη και διάφορες ατιμίες.

Σε ευχαριστώ Κύριε μου, διότι για χάρη μου ωδηγήθης πάλι στον Πιλάτο. Σε ευχαριστώ που υπέμεινες την απαισιοτάτη συμπεριφορά του Πιλάτου, ο οποίος παρότι γνώριζε ότι είσαι αθώος Σε κατεδίκασε σε θάνατο και μάλιστα σε σταυρικό θάνατο.

Σε ευχαριστώ Κύριέ μου, διότι για χάρη μου τα πανάγια αυτιά Σου άκουσαν το: «Άρον, άρον σταύρωσον αυτόν»(Ιωαν. Ιθ΄15) από τον ευεργετημένο και αχάριστο λαό, που αντίθετα έπρεπε να κράζει: «Πιλάτε, άφησε ελεύθερο τον ευεργέτη μας».

Σε ευχαριστώ Κύριέ μου, διότι για χάρη μου υπέμεινες τη φοβερή αδικία να προτιμήσει ο λαός να ελευθερωθεί ο Βαραββάς ο εγκληματίας αντί Σου του Παναγίου. Φύλαξέ μας Κύριέ μου, ιδίως τους νέους και τις νέες να μην επηρεαζόμαστε και πέφτουμε θύματα των πνευματικών πλανεμένων βαραββάδων, αλλά να ακολουθούμε μόνο Εσένα.

Σε ευχαριστώ Κύριέ μου, διότι για χάρη μου υπέμεινες τη γύμνωση, τη φραγγέλωση, τον ακάνθινο στέφανο, την πορφυρά χλαίνα, τον κάλαμο, τους εμπτυσμούς, τους εμπαιγμούς, τους κολαφισμούς και τα ραπίσματα από τους στρατιώτες. Και όλα αυτά τα υπέμεινες με χαρούμενη υπακοή από αγάπη προς τον ουράνιο Πατέρα Σου και από αγάπη προς τους ανθρώπους. Τα υπέμεινες υπέρ ημών και αντί ημών. Δόξα τη ακαταλήπτω και ανεκφράστω αγάπη Σου, Κύριε δόξα Σοι. Η δε αγαπώσα καρδία Σου ελυπείτο για τη σκληροκαρδία των στρατιωτών. Συγχώρεσε και μένα και σώσον με από την σκληροκαρδία μου.

 Σε ευχαριστώ Κύριέ μου, διότι για χάρη μου υπέμεινες την ατιμία να σε παρουσιάσουν στο λαό με τον ακάνθινο στέφανο κι εκείνος να φωνάζει: «Σταύρωσον, σταύρωσον αυτόν». Και μετ’ ολίγον να σε παρουσιάσει ο Πιλάτος λέγωνˑ «Ίδε ο βασιλεύς υμών» και ο λαός να φωνάζει «Άρον, άρον σταύρωσον αυτόν» .

 Σε ευχαριστώ Κύριέ μου, διότι για χάρη μου μέσα στην κοσμοχαλασιά ωδηγήθης με βρισιές, βλασφημίες και χτυπήματα στον κρανίου τόπο και εκεί εσταυρώθης εν μέσω δύο ληστών, για να επαληθευθεί η προφητεία «και μετά ανόμων ελογίσθη» .

 Σε ευχαριστώ Κύριέ μου, διότι η αγαπώσα καρδία Σου κατά την πορεία στο Γολγοθά σπλαχνίστηκε τις γυναίκες που έκλαιγαν λέγοντας: «Μη κλαίτε για μένα, αλλά για τον εαυτό σας να κλαίτε. Διότι, αν στο υγρό ξύλο, σε Μένα δηλαδή που είμαι αθώος, έκαναν τόσα,  στο ξερό ξύλο δηλαδή σε σας που είστε ένοχες πολλών αμαρτιών, τι θα κάνουν;».

Σε ευχαριστώ Κύριέ μου, διότι για χάρη μου έγινες κατάρα, καθώς είναι γραμμένο: «επικατάρατος πας ο κρεμάμενος επί ξύλου». Και έγινες υπέρ ημών κατάρα για να μας σώσεις από την κατάρα του νόμου, διότι είναι γραμμένο «επικατάρατος πας ο μη ποιών τον νόμον» και «επικατάρατος πας ο ποιών τον νόμον ατελώς». Όμως έστειλες το Άγιο Πνεύμα και απέδειξες ότι είσαι ευλογημένος και η πηγή της ευλογίας. Δόξα Σοι ο Θεός.

Σε ευχαριστώ Κύριέ μου, διότι για χάρη μου το Πανάγιο Σώμα Σου προσηλώθη στο ατιμωτικό θανατηφόρο και καταραμένο ξύλο, το οποίο μετέβαλες σε τίμιο,  ευλογημένο, ζωηφόρο, θαυματουργό και σε όπλο κατά του διαβόλου.

Σε ευχαριστώ Κύριέ μου, διότι για χάρη μου τα Πανάγια μάτια Σου είδαν τα εξαγριωμένα πρόσωπα των σταυρωτών Σου. Τα Πανάγια αυτιά Σου άκουσαν τις βρισιές και τις βλασφημίες. Η Πανάγια Μύτη Σου μύρισε την απαίσια δυσοσμία του τόπου. Το Πανάγιο Στόμα Σου εγεύθη το όξος και τη χολή. Η Παναγία Καρδία Σου ελογχεύθη. Οι πόνοι ήσαν τόσο τρομεροί, επαληθεύοντας την προφητεία: «Η καρδία μου ως κηρός τηκόμενος εν τω μέσω της κοιλίας μου» (ψαλμ. Κα΄15).

Σε ευχαριστώ Κύριέ μου για τις ατιμίες που υπέμεινες για χάρη μου. Το βάρος των ατιμιών φανερώνει ο προφητικός λόγος: «εγώ ειμί σκώληξ και ουκ άνθρωπος» (ψαλμ. Κα΄7).

Σε ευχαριστώ Κύριέ μου για τους αποκρύφους εις ημάς πόνους, που υπέμεινες για χάρη μας, όπως λέει ο Άγιος Νικόδημος ο αγιορείτης.

Σε ευχαριστώ Κύριέ μου και για τους ψυχικούς πόνους που υπέμεινες για χάρη μας. Πονούσες για την Παναγία Σου Μητέρα, για τον ηγαπημένο μαθητή Σου, για τις  Μυροφόρες γυναίκες, για τους σταυρωτάς Σου και για όλους τους ανθρώπους. Μη γένοιτο, Κύριέ μου, να χαθεί κανείς άνθρωπος. Αλλά όλοι να σωθούμε με τη χάρι Σου , με τις πρεσβείες της Παναγίας Μητρός Σου, με τη χάρι του Τιμίου σου Σταυρού και του Παναγίου Σου τάφου, με την προστασία των φυλάκων αγγέλων και πασών των αγγελικών δυνάμεων, με τις πρεσβείες πάντων των αγίων Σου και με το δικό μας φτωχό αγώνα.

Είχες όμως και τρεις χαρές. Πρώτα-πρώτα για τη μακροθυμία, την ανεξικακία, τη συγχωρητικότητα, την πραότητα, την ειρήνη, την υπομονή και την ανδρεία της Παναγίας Σου Μητρός.

Είχες ακόμη χαρά για το θάρρος και την αγάπη του αγαπημένου μαθητή Ιωάννου.

 Είχες τέλος χαρά για την ανδρεία και την αφοσίωση των Μυροφόρων γυναικών.

Είχες Κύριέ μου και μια τέταρτη μεγάλη χαρά για τη μετάνοια και τη σωτηρία του εκ δεξιών ληστού. Αυτός ενώ στην αρχή σε βλαστημούσε, βλέποντας την αγία συμπεριφορά Σου, ήλεγξε τον άλλο ληστή λέγοντας: «ουδέ φοβή συ τον Θεόν, ότι εν τω αυτώ κρίματι ει; Και ημείς μεν δικαίως, άξια γαρ ων επράξαμεν απολαμβάνομεν. Ούτος δε ουδέν άτοπον έπραξε» (Λουκ. κγ΄40-41). Μετά από αυτά τα λόγια που φανερώνουν αληθινή μετάνοια και βαθιά ταπείνωση, δείχνοντας μεγαλειώδη πίστη και αγάπη στον Εσταυρωμένο Λυτρωτή προσέθεσε: «Μνήσθητί μου Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία Σου» (Λουκ. κγ΄42). Και Συ φιλάνθρωπε Κύριε τον βεβαίωσες: «Αμήν λέγω σοι, σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω». Δόξα Σοι, ο Θεός.

Αξίωσε και μας Κύριε τους αμαρτωλούς την ώρα του θανάτου να χωριστεί η αμαρτωλή ψυχή από το αμαρτωλό μας σώμα, με βαθειά συναίσθηση της αμαρτωλότητος μας και επίρριψη του εαυτού μας στο άπειρο έλεος Σου, λέγοντας: «Μνήσθητι μου Κύριε, όταν έλθεις εν τη βασιλεία Σου» και κάνοντας το σημείο του Σταυρού, ώστε προς δόξαν Σου προς δόξαν της Παναγίας Σου Μητρός να σωθούμε και να είμαστε αιώνια κοντά Σου. Αυτό το σωτήριο δώρο σε παρακαλώ να χαρίσεις σε όλους τους ανθρώπους.

Και η απάντησή Σου σ’ αυτήν την ασύλληπτη κακουργία; Συ Κύριέ μου έπλασες τον Αδάμ και την Εύα κατ’ εικόνα και καθ΄ ομοίωσιν ιδική Σου. Εκείνοι παρέβησαν την εντολή Σου και έρριψαν την ευθύνη σε Σένα. Συ και μετά την πτώση τους χάριζες αμέτρητες ευλογίες, εκείνοι και οι απόγονοί τους απεμακρύνοντο διαρκώς από Σένα, ειδωλολατρούσαν και σαρκολατρούσαν παροργίζοντάς Σε. Συ διάλεξες τον Αβραάμ, τον ευλόγησες και έβγαλες από αυτόν τον Ισραηλιτικό λαό. Τους έστειλες προφήτες και έδωσες το νόμο Σου, ανέδειξες πολλούς αγίους, άνδρας και γυναίκας. Όμως ο σκληροτράχηλος λαός πολλάκις ειδωλολατρούσε και σαρκολατρούσε. Κακομεταχειριζόταν τους προφήτες και απεσταλμένους Σου, τους βασάνιζε και τους θανάτωνε με φρικτούς τρόπους. Τέλος, ήρθες Συ ο Πανάγιος Υιός του Θεού, έγινες άνθρωπος για χάρη μας, δίδαξες, θαυματούργησες, γέμισες με άπειρες και τρισμέγιστες ευεργεσίες τη Γαλιλαία και την Ιουδαία και ο αχάριστος λαός για ευχαριστώ Σε κάρφωσε πάνω στο Σταυρό. Και Συ Πανάγαθε, Μακρόθυμε και Ανεξίκακε Κύριε, τι είπες; «Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» (Λουκ. Κγ΄34). 

Δόξα τη Εσταυρωμένη αγάπη Σου, κύριε δόξα Σοι

Ἡ διαπαιδαγώγηση τῶν παιδιῶν Αγίου Νικολάου Βελιμιροβιτς εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη

 

Ἡ σοφία τῆς «ἐν Χριστῷ» διαπαιδαγώγησης τῶν παιδιῶν βασίζεται στήν ἄποψη ὅτι τά παιδιά πρέπει να παραμείνουν παιδιά καί νά μήν μεταμορφώνονται ἀπό νωρίς σέ γέροντες. Σέ ἀντίθεση μέ τήν «ἐν Χριστῷ» διαπαιδαγώγηση ὑπάρχει ἡ σχολική καί σχολαστική διαπαιδαγώγηση, ἡ ὁποία μέ κάθε δύναμη προσπαθεῖ νά μεταμορφώσει βιαστικά τά παιδιά, σέ γεροντάκια. Ἡ σχολική διαπαιδαγώγηση προσπαθεῖ νά ἐμφυσήσει στά παιδιά τόν τρόπο σκέψης τῶν ἡλικιωμένων. Προσπαθεῖ νὰ γεμίζει μέ ρυτίδες τήν καρδιά τους, νὰ τοὺς ἐμφυσήσει τό γεροντικό σκεπτικό καί τή γεροντική ἀπαισιοδοξία.

 

Ἔτσι ἀντί νὰ γίνουν οἱ γέροντες σάν τα παιδιά, τα παιδιά μεταμορφώνονται σέ γέροντες. Καί ἔτσι, οὔτε οἱ ἴδιοι εἰσέρχονται στο βασίλειο τοῦ Χριστοῦ καί συγχρόνως ἀπομακρύνουν καὶ τὰ παιδιά ἀπό τὸ οὐράνιο βασίλειο. Λόγῳ αὐτῶν ἀκοῦμε παράπονα παντοῦ στήν Εὐρώπη. Ἀκοῦμε ὅτι ἡ νεολαία βρίσκεται σε κατάσταση ἀπελπισίας.

 

Το πρόβλημα εἶναι ὅτι ὅλη ἡ διαπαιδαγώγηση στο σπίτι σήμερα ἐπικεντρώνεται στο τάισμα καί στο ντύσιμο καί στο να στείλουν τα παιδιά στο σχολείο. Σήμερα, ὅμως, τά σχολεῖα ἔπαψαν νὰ εἶναι τόποι διαπαιδαγώγησης καί κατέληξαν νὰ εἶναι τόποι πνευματικῆς ἀτροφίας τῆς νεολαίας διαμέσου τῆς ὑπερφόρτωσης τοῦ νεανικοῦ πνεύματος μέ ὑπερβολικές καί διαφορετικές γνώσεις. Ἔτσι τά παιδιά διαπαιδαγωγοῦνται ἀπό μόνα τους, ἀφοῦ ἡ οἰκογένεια καί τό σχολεῖο δέν τά βοηθᾶνε σε τίποτε. Ἡ οἰκογένεια μόνον ταΐζει καί ντύνει τό παιδί, ἐνῶ τὸ σχολεῖο τό γεμίζει μέ γνώσεις. Ἡ οἰκογένεια γεμίζει το στομάχι τοῦ παιδιοῦ, ἐνῶ τὸ σχολεῖο τοῦ γεμίζει το κεφάλι. Τήν καρδιά του ὅμως δέν τή γεμίζει κανείς ἐκτός ἀπό τὸ ἴδιο τό παιδί πού προσπαθεῖ νά κάνει κάτι ἀπό μόνο του ἤ τήν γεμίζει ὁ δρόμος.

 

Ολόκληρη ἡ σημερινή διαπαιδαγώγηση τῆς νεολαίας βασίζεται στή σκέψη ὅτι ὁ ἄνθρωπος ζεῖ μόνον ἀπό τό ψωμί. Μέ αὐτή τή βάση μεγαλώνουν τρία δηλητηριώδη φυτά: ὁ ἐγωισμός, ἡ λαιμαργία καί ἡ ἀπαισιοδοξία.

 

Ὅταν ἡ διαπαιδαγώγηση τοῦ παιδιού διαχωριστεῖ ἀπό τή διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, δὲ χάνεται ἡ διδασκαλία τῶν μαθημάτων ἀλλά χάνεται ή σωστη διαπαιδαγώγηση καί κατά συνέπεια χάνονται οἱ σωστοί ἄνθρωποι. Ὅταν ὅμως ή διαπαιδαγώγηση χαθεῖ ἀπό τό σχολείο, τό σχολεῖο ἀρχίζει νά γίνεται ἐπικίνδυνο καί γιά τούς ἀνθρώπους καί γιά τούς λαούς. Επειδή ὁ ἄνθρωπος, ὁ μορφωμένος, πού δέν ἔχει σωστό χαρακτήρα, εἶναι πιό ἐπικίνδυνος τόσο γιά τόν ἴδιο του τόν ἑαυτό ὅσο καί γιά τοὺς ἄλλους, παρά ὁ ἀμόρφωτος ἄνθρωπος. Ὁ ἀμόρφωτος πού δέν ἔχει χαρακτῆρα εἶναι, λόγῳ τῆς ἀδυναμίας του, λιγότερο ἐπικίνδυνος ἐνῶ ὁ μορφωμένος εἶναι περισσότερο ἐπικίνδυνος, ἐπειδή ἔχει τά «πιστεύω» του.

 Κείμενο Ν.Βοϊνέσκου