Γιατί σήμερα παρακμάζουν οι οικογένειες;

 

Η κατάρρευση των οικογενειών μπορεί να ερμηνευθεί μόνο με την απουσία της θρησκευτικής παιδείας. Όταν δεν υπάρχει θρησκεία, Εκκλησία δεν υπάρχει και παράδοση. Ο καθένας ζει όπως μπορεί, σύμφωνα με τις εγωιστικές του απαιτήσεις. Γι’ αυτό πρέπει να δώσουμε με όλες μας τις δυνάμεις στα παιδιά μας θρησκευτική και εκκλησιαστική μόρφωση. Να  μην φοβόμαστε τις δυσκολίες που θα ορθωθούν μπροστά μας σ’ αυτή την πορεία. Οι συμφορές που οφείλονται στην απουσία της Εκκλησίας δεν μπορούν να συγκριθούν με καμία άλλη. Γι’ αυτό επιβάλλεται να ερχόμαστε στην Εκκλησία μαζί με τα παιδιά μας. Να τα οδηγούμε στη θεία Κοινωνία και τα παιδιά μας θα μας λυτρώσουν απο τις αμαρτίες μας.

          Μόνο τότε θα αναγεννηθεί η οικογένεια.

Μετα-χιονόπτωση, Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου Αν. Καθηγητής της Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αθήνας Διευθυντής του περιοδικού «Σύναξη»

 

Δεν ξέρω αν παρακολουθείτε τη συζήτηση περί του «μετανθρώπου», δηλαδή περί του όντος στο οποίο μπορεί να μετασχηματιστεί ο άνθρωπος που γνωρίζουμε σήμερα. Τα σενάρια είναι πολλά, και πολλά από αυτά βρίσκονται σε υλοποίηση – δεν αποτελούν απλώς μια μελλοντολογική φαντασιοκοπία.

Ο άνθρωπος τον οποίο ζούμε σήμερα είναι ενσώματος και δυσπρόσιτος μαζί. Είναι ψηλαφητός και ταυτόχρονα πηγάδι απύθμενο, όπως έλεγε ο Καστοριάδης. Κάθε αίσθησή του μετράει πνευματικά: «Γεύσασθε καὶ ἴδετε» ότι ο Κύριος είναι καλός, τραγουδούσε ο Δαβίδ, και οι χριστιανοί τελούν το πανηγύρι της θείας Ευχαριστίας με κρασί. Ναι, με το πιοτό εκείνο που «ευφραίνει την καρδιά του ανθρώπου», και για το οποίο ο Χριστός έκανε το πρώτο θαύμα του, ώστε να μη διακοπεί η χαρά των γλεντοκόπων. Απλούστατα διότι η χαρά είναι ουσιώδης παράμετρος της ζωής. Ούτε παρέκκλιση είναι, μα ούτε και κερασάκι στην τούρτα. Όποιος κηρύττει την χαρά ως κερασάκι ΣΤΗΝ τούρτα, είναι κακός άνθρωπος, γιατί δεν του πάει η μούχνια του καρδιά να παραδεχτεί ότι η χαρά είναι Η τούρτα!

Οι μετάνθρωποι είναι cyborg, είναι δαιμονισμένοι από την ψευδαίσθηση παντοδυναμίας (μπροστά σ’ αυτόν τον δαιμονισμό το 666 μοιάζει γατάκι), είναι «Γιαπωνέζοι βρικόλακες με καλώδια στο αίμα» κατά τον τροβαδούρο Τζιμάκο. Ο μετάνθρωπος ζει σε κόσμο χωρίς χασομέρια: Ζει σε κόσμο όπου δεν ξημερώνει και δεν δύει, σε κόσμο όπου οι αγελάδες της Νέας Ζηλανδίας δεν αερίζονται, σε κόσμο όπου δεν κάνει κρύο ούτε ζέστη, σε κόσμο όπου τα φώτα της καντίνας hot dog δεν σε αποσπούν από τις σκέψεις για τη δόση της πιστωτικής κάρτας. Ο μετάνθρωπος είναι το επίτευγμα το οποίο δεν περισπάται από αυτές τις σωματικότητες. Προς τι; Ώστε να ΄ναι η ιδεώδης μηχανή που λειτουργεί δίχως φθορά. Η χαρά λοιπόν λογίζεται περισπασμός: είτε χασομέρι είτε κερασάκι. Αν ο Χριστός δεν είχε γίνει θε-άνθρωπος, αλλά θεο-μετάνθρωπος, θα κατσικωνόταν στο μαραγκούδικό του χάριν της παραγωγικότητας, αντί να χαζολογά σε γλέντια (καθόσον στο γλέντι της Κανά παραέκατσε˙ οι γλεντοκόποι γαρ έφτασαν σε σούρωμα, κι αυτός κανόνισε ακόμα παραπέρα, να μην ξενερώσει αυτή η χαρά τους. Και θυμάμαι έναν ερμηνευτή στα νεότερα χρόνια που σκανδαλίστηκε διερωτώμενος πώς μπόρεσε ο Κύριος να σπρώχνει στο αλκοολίκι! Στην αρχή νόμιζα πως ο ερμηνευτής ήταν απλώς κόπανος. Αργότερα όμως κατάλαβα πως ήταν όφις: προάγγελος του πολιτικού τσουναμιού που μισεί τις ώρες τις χαράς και τις θεωρεί χαμένο χρόνο).

Μου’ ρθαν αυτές οι σκέψεις ακούγονταν πως με την έλευση του χιονιά (συν Θεώ, από τη Δευτέρα 24-1-2022) τα σχολικά κτήρια θα παραμείνουν κλειστά, μα οι μαθητές δεν θα αφεθούν να χαρούν το χιόνι, το οποίο στην Αττική εμφανίζεται στη χάση και στη φέξη. Το σχολείο –λέει– θα λειτουργήσει όλες τις μέρες με το διαβόητο Webex. Χειρισμός οιονεί μετανθρώπων, που ωθούνται να ζουν ως περισπασμό εκείνο το πολύτιμο στοιχείο που συνοδεύει το σχολείο: τον συγχρονισμό της σχολικής ζωής με τα γυρίσματα των εποχών, με το ξεχωριστό των εορτών, με τα νάζια του καιρού. Το σχολείο είναι από τους ελάχιστους χώρους της ζωής μας όπου βιώνεται αυτός ο υπέροχος ενσώματος και έγχρονος και εγκοινωνισμένος συγχρονισμός. Μαθητεία στη ζωή είναι αυτά (τα γυρίσματα των εποχών, το ξεχωριστό των εορτών, τα νάζια του καιρού)! Όχι περισπασμοί! Αλλά από ανθρώπους που θεωρούν αντιπαραγωγική τροχοπέδη την κοινή χαρά/αργία της Κυριακής, τι περιμένεις;

Εξυπνάδες για το πώς αντιμετωπίζεται το έκτακτο, να λείπουν. Όλη η σοφία μας βρίσκεται στο να κρατήσουμε έκτακτο το έκτακτο, και μη-έκτακτο το μη-έκτακτο. Η σύμφυρσή τους, και το πονηρό ξεχείλωμα του έκτακτου για να καταστεί… κανονικότητα, είναι κακό. Κακό.

Μπας και είναι υπερβολή το να τσαντίζομαι με μια παρονυχίδα (τηλεμάθημα σε μέρα Αττικής χιονόπτωσης); Ναι, το παραδέχομαι. Είναι πράγματι για μια παρονυχίδα. Μα, κατά την γνώμη μου έχει και παραέχει νόημα, καθόσον… «εξ όνυχος τον λέοντα».

Και μια κουβέντα για τα cyborgs του Τζιμάκου. Ο φιλόσοφος Μπυουνγκ-Τσουλ Χαν (που πολύ με ενδιαφέρει) έχει ενδεικτικά κατονομάσει την εταιρία η οποία συλλέγει και εμπορεύεται τα προσωπικά δεδομένα 300 εκατομμυρίων αμερικανών – περισσότερα κι απ’ αυτά που έχει το FBI. Και κατόπιν κατασκευάζεται γύρω από κάθε πολίτη / χρήστη του κυβερνοχώρου ένα ιδιωτικό σύμπαν του κυβερνοχώρου, κομμένο και ραμμένο για τον χειρισμό του χειριστή και την μετάλλαξή του σε καταναλωτή. Πού κολλάει αυτό; Κολλάει στην ορθάνοιχτη ακόμα υπόθεση της εκ μέρους της Webex συγκέντρωσης πλήθος προσωπικών δεδομένων με τη σύμπραξη του Υπουργείου Παιδείας, κατά πώς είπε μόλις προ δύο σχεδόν μηνών η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, αρ. 50/16-11-2021 (μπορεί κανείς να την διαβάσει στον σύνδεσμο που δίνω παρακάτω. Έχει ενδιαφέρον, για να μην αερολογούμε ένθεν κακείθεν).

Να δουν τα μαθητούδια τις νιφάδες πάνω στην παλάμη τους, να εκστασιαστούν με το απίστευτο σεμέν τους, να συναρπαχτούν με το φευγαλέο τους, να δώσουν νιφάδα και να πάρουν νιφάδα! Αυτό εύχομαι! Και κατόπιν ας ποστάρουν στα κοινωνικά δίκτυα τα είδωλα των νιφάδων! Άλλο το ΄να, άλλο τα’ άλλο – σαν δυο γαϊδουριών άχυρα!

https://www.ieidiseis.gr/ellada/119191/ti-isxyei-me-ti-cisco-to-webex-kai-ta-prosopika-dedomena-ton-mathiton?fbclid=IwAR3xOc3tqyTPsE4ed6CGlHY-OWS1Sy_U9LksjBJdFk6wWg4LyOM8QE-QZV0

(24-1-2022)

Γλώσσα υπό διάλυση ... (Σαράντος Καργάκος, ιστορικός – συγγραφέας)

 

Γλῶσσα ὑπό διάλυση

ΕΝΑ σημερινό παιδί πού θά πρωτοπάει στό σχολεῖο, ἀκόμη κι ἄν δέν ἔχει προδιδαχθεῖ κατ’ οἶκον, γνωρίζει περισσότερες ἀγγλικές παρά ἑλληνικές, ἀρχαῖες καί λόγιες, λέξεις, ἐκτός βέβαια ἀπό ἐκεῖνες πού εἶναι ἐν χρήσει καί σήμερα. Καί ὅμως μποροῦσε νά γνωρίζει πολλές, ἄν εἶχε μάθει κάποιες προσευχές. Τό «Πάτερ ἡμῶν» μπορεῖ νά γίνει ἕνα ἄριστο δεῖγμα γλωσσικῆς διδασκαλίας. Ὅμοια καί ὁ «Ἀκάθιστος Ὕμνος», πού ἦταν ἐπί 1.500 χρόνια ὁ οἱονεί ἐθνικός μας ὕμνος. Ὅμως, γιά λόγους εὐκολίας ἤ γιά λόγους κάλπικου προοδευτισμοῦ, ἀποκοπήκαμε ἀπό αὐτά, γκρεμίσαμε ὅλα τά γλωσσικά μας ὀχυρά καί μάλιστα τήν ὥρα πού ὁρμοῦσε πάνω μας τό ξένο γλωσσικό τσουνάμι. Ἡ ἀγγλοπλημμύρα ἔχει κατακλύσει τά πάντα, ἔχει εἰσορμήσει στή σκέψη καί στό στόμα τῶν παιδιῶν ἀπό τή νηπιακή τους ἡλικία. Ἡ γλῶσσα, κατά μία ἔννοια, εἶναι πατρίδα. Τήν ἀπαρνηθήκαμε καί πνευματικά ἐξοριστήκαμε ἀπό τόν ἑαυτό μας. Παραβλέψαμε τοῦτο τό ἰδιαίτερα σημαντικό, ὅτι δηλαδή ἕνας λαός πού ἀποστρέφεται τή γλῶσσα καί τή γραφή του, εἶναι σάν νά διαγράφει τήν ὑπογραφή του ἀπό τή Magna Carta τῆς ἀνεξαρτησίας του.

Ὅλη ἡ ἱστορική μας ὕπαρξη ἦταν –κι ἀκόμη εἶναι– κρεμασμένη ἀπό μία κλωστή: τή γλῶσσα. Ἄν κοπεῖ –καί τώρα μένουν ἐλάχιστες ἶνες– θά πέσουμε στά τάρταρα τῆς λησμονιᾶς. Θά κυκλοφοροῦμε ἀνάμεσα στά μνημεῖα, ὅπως οἱ φελλάχοι γύρω ἀπό τίς πυραμίδες καί τή Σφίγγα. Θά χάσουμε τήν ἐπαφή μέ ὅ,τι τροφοδοτοῦσε καί ὑδροδοτοῦσε τήν πνευματική μας ζωή καί διαμόρφωνε τό ὑπερήφανο ἑλληνικό ἦθος. Πού δέν εἶχε καμμία σχέση μέ τόν κακῶς ἐννοούμενο σήμερα ἐθνικισμό. Δέν ἔχουμε συμπληρώσει οὔτε 200 χρόνια ἐλεύθερου πολιτικοῦ βίου. Μπορεῖ ὅσα πράξαμε στή διάρκεια τοῦ μικροῦ αὐτοῦ χρονικοῦ διαστήματος νά μήν εἶναι ἐπαινετά, δέν εἶναι ὅμως ὅλα ἀξιοκατάκριτα. Στίς διεθνεῖς μας σχέσεις ὑπήρξαμε πάντοτε συνεπεῖς. Ἡ Ἑλλάς δέν πρόδωσε ποτέ της σύμμαχο, ἄν καί οἱ σύμμαχοι συχνά τήν πρόδωσαν οἰκτρά. «Ἡ Ἑλλάς εἶναι μικρή χώρα, γιά νά διαπράξει τόσο μεγάλη προδοσία», ἦταν μιά μνημειώδης ἀπάντηση τοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου, ὅταν τοῦ ζητήθηκε νά «λησμονήσει» τή συμμαχία μέ τή Σερβία. Σήμερα, δυστυχῶς, πού δεχόμαστε βολές ἀπό ποικίλες πλευρές, δέν πρέπει νά ἐγκαταλείπουμε τό πολιτικό ἔρεισμα τῆς ἠθικῆς – χωρίς ὡστόσο νά γινόμαστε ἀφελεῖς. Στή χωρίς συνείδηση ἀνήθικη δράση τῶν ἐχθρῶν μας ἐμεῖς πρέπει νά ἀντιτάσσουμε μία ἠθική δραστηριότητα, συνδυασμένη μέ ἔντονο ζῆλο. Καί ἕνας τέτοιος ζῆλος πρέπει νά γίνει ἡ μελέτη καί ἡ οἰκείωση τοῦ γλωσσικοῦ καί ἱστορικοῦ μας παρελθόντος.

Αὐτό μᾶς ξαναφέρνει καί πάλι στό αἰώνιο πρόβλημα τῆς παιδείας. Κάθε χρονιά, οἱ ἐκπαιδευτικοί, ἀντί νά μελετοῦν βιβλία γιά νά μορφωθοῦν, ὑποχρεώνονται νά διαβάζουν ὑπουργικές ἐγκυκλίους γιά νά ἐνημερωθοῦν. Καί μέσα σ’ αὐτές τίς φλύαρες καί ἀκατάληπτες ἐγκυκλίους, στά πολυσέλιδα σέ ὄγκο βιβλίου ὑπομνήματα, καμμιά ὑπόμνηση γιά τό βάθεμα τῆς γλώσσας, γιά τήν προστασία τῆς ἑλληνικῆς γραφῆς. Ἔτσι, τά παιδιά περιορίζονται σέ μιά γλῶσσα-φλούδα καί γιά τήν εὐρύτερη κατάρτισή τους στρέφονται πρός τά Ἀγγλικά. Ἀλλ’ ὅπως εἴχαμε γράψει παλαιότερα, ὅποιος ὑποχωρεῖ ἀπό τή γλῶσσα του, ὑποχωρεῖ καί ἀπό τίς ἀξίες πού αὐτή ἡ γλῶσσα ἐκφράζει. Καί εἶναι θλιβερό νά σκέπτεται κανείς ὅτι τίς πρῶτες μεγάλες ἀξίες τῆς ζωῆς στή δική μας περίπτωση ἔχει ἐκφράσει μέ ἀνυπέρβλητο λόγο καί τρόπο ὁ Ὅμηρος. Οἱ ἀξίες τοῦ θεϊκοῦ κόσμου στόν Ὅμηρο δέν εἶναι παρά προβολή τῶν ἀξιῶν πού ἀναγνώριζαν γιά τή ζωή τους οἱ τότε ἄνθρωποι. Μέ ἄλλα λόγια, δέν εἶναι οἱ θεοί αὐτοί πού κατέβασαν τίς ἀξίες στούς Ἕλληνες, ἀλλ’ οἱ Ἕλληνες εἶναι αὐτοί πού ὕψωσαν τίς ἀξίες τους ὥς τούς θεούς.

«Τό τοπίο γίνεται λόγος», εἶχε γράψει ποιητικά ὁ Κων/νος Τσάτσος. Ἡ ὀμορφιά τοῦ τοπίου καθρεφτιζόταν ἀπό τά χρόνια τά παλιά στή γλῶσσα καί στή γραφή μας. Κανένα φυσικό τοπίο στή γῆ δέν ἔχει τήν ποικιλία, τήν ἐκφραστικότητα, τή γλυκύτητα, συνδυασμένη μέ τραχύτητα, πού εἶχε τό ἑλληνικό τοπίο. Γιά λόγους χρησιμοθηρικούς, καταστρέψαμε τοῦτο τό τοπίο καί πιό πολύ τό ἀνυπέρβλητο ἀττικό μέ τά μαγευτικά ἡλιοβασιλέματα καί τίς ὑπέροχες νύκτες του. Μοιραῖα ἦλθε καί ἡ σειρά τοῦ ἑλληνικοῦ λόγου, τοῦ πιό ἀνυπέρβλητου τοπίου στή χώρα τοῦ πνεύματος. Κάποτε ἕνας φίλος μου παλαιοβιβλιοπώλης, ὁ ἀείμνηστος Γεράσιμος Χαλκιόπουλος, εἶχε πεῖ σ’ ἕναν βιβλιόφιλο ὑπουργό: «Προσέχτε, τή γλῶσσα! Θά’ ρθεῖ καιρός πού οἱ νέοι μας θά... γκαρίζουν»! Δυστυχῶς δέν διαψεύστηκε. Αὐτό πού πλασσάρεται σήμερα σάν ἑλληνικός λογόηχος εἶναι σκέτος ὀγκανισμός. Χάνεται σταδιακά ἡ εὐγένεια τῆς προφορᾶς. Χάνεται καί ἡ σωστή ἐκφορά λόγου. Ἀκόμη καί κάποιοι παρουσιαστές, ἐκφωνητές, ὁμιλητές στό ραδιόφωνο καί στήν τηλοψία μιλοῦν σάν νά κάνουν «μπουρμπουλῆθρες». Γιά κάποιους εἶναι ἀπαραιτήτως ἀναγκαῖοι οἱ ὑπότιτλοι. Καλό θά ἦταν ἐπίσης κάποιοι πολιτικοί, προτοῦ ἀποφασίσουν νά βγοῦν στό «γυαλί», νά ἐπισκεφθοῦν κάποιο λογοθεραπευτή καί νά τούς διδάξει μερικές γλωσσικές ἀσκήσεις. Ἡ ὡραία ταινία «Ὁ λόγος τοῦ βασιλιᾶ» εἶναι ἐπ’ αὐτοῦ πολύ διδακτική. Γι’ αὐτό συνιστῶ –αὐτό δέν σημαίνει ὅτι θά ἀκουστῶ– στό ἁμαρτωλό ὑπουργεῖο κακοπαιδείας ν’ ἀφήσει τίς μεγαλοστομίες καί τά ρηξικέλευθα δῆθεν προγράμματα καί νά ἐπιβάλει σάν βασική διδακτική ἀρχή τό «Ἀνάγνωση καί Γραφή». Σωστή γραφή καί καλή ἀνάγνωση προσφέρουν καλή ὀργάνωση στό μυαλό, δεξιότητα στό χέρι, εὐχέρεια στήν ὁμιλία, ἔτσι πού εἶναι εὐχερέστερη ἡ ἐπικοινωνία. Εἶναι θλιβερό ἡ εὐγλωττία τοῦ σημερινοῦ Ἕλληνα νά ἐπιδεικνύεται μόνον ὅταν... βρίζει!

Εστία, 13-10-17

Πατερικός: Γλώσσα υπό διάλυση ... (Σαράντος Καργάκος, ιστορικός – συγγραφέας) (paterikos.blogspot.com)

Όταν ο Στάθης Καλύβας ξεπέρασε σε εθνομηδενισμό τον Αντώνη Λιάκο

 

Η υπέρβαση της παλιάς διχοτομίας μεταξύ ελληνικού έθνους και κράτους μπορεί να είχε δύο πιθανές απαντήσεις. Η μία θα ήταν η σύμπτωση επιτέλους των ελίτ και του λαϊκού σώματος γύρω από ένα πρόταγμα ανάταξης και αναβάθμισης του Ελληνισμού ως έθνους-κράτους πλέον, όπως είχε εν μέρει συμβεί από τα τέλη του 19ου αιώνα, μέχρι τη μεγάλη εθνική εξόρμηση του 1912-1920.

Η δεύτερη θα ήταν, αντίθετα, η ολοκληρωτική εγκατάλειψη του έθνους και της εθνικής διάστασης. Στην πρόσφατη ιστορία μας, ψήγματα της πρώτης απάντησης θα διαφανούν κατά την πρώτη μεταπολιτευτική περίοδο, μέχρι το 1989 περίπου, ενώ κατά τη δεύτερη μεταπολιτευτική περίοδο θα επικρατήσει συντριπτικά η δεύτερη επιλογή.

Οι ελίτ θα αναπαράγονται όχι πλέον σε σύνδεση, έστω και ανταγωνιστική με το λαϊκό σώμα, αλλά θα αναπαράγονται χωριστικά και θα απογειωθούν φαντασιακά και υλικά από την ελληνική πραγματικότητα. Για τις πολιτικές ελίτ, το ελληνικό έθνος-κράτος έχει ήδη μεταβληθεί σε μια επαρχία των Βρυξελλών και κατά συνέπεια έχει πάψει να υπάρχει ως έθνος. Αυτό εξέφραζε ιδεολογικά ο εθνομηδενισμός της πνευματικής και καλλιτεχνικής ελίτ.

Γι’ αυτό, πλέον, η αναπαραγωγή των ελίτ δεν θα γίνεται μέσω του όποιου θεσμικού, γλωσσικού, ή καταγωγικού, ή ακόμα και ταξικού διαφορισμού, αλλά μέσω της διαμόρφωσης μιας κοινής εθνομηδενιστικής “βουλγκάτας”, κυρίαρχης στα ΜΜΕ, την εκπαίδευση, τα Πανεπιστήμια, τους εκδοτικούς οίκους, τις ΜΚΟ, τον καλλιτεχνικό χώρο. Όσο για το έθνος, αυτό εκχωρείται σε μια ακαθόριστη “λαϊκιστική” πλειοψηφία που, παρά την επιμονή της στην παράδοση και τη θρησκεία, παραμένει υποτελής και εξαρτημένη από την κυρίαρχη εθνομηδενιστική ελίτ.

Καθώς λοιπόν τα παλαιά στεγανά μεταξύ έθνους και κράτους κατέρρευσαν και έθνος και λαός είχαν πλέον ταυτιστεί υλικά, η αναπαραγωγή των διαχωρισμών μεταξύ των ελίτ και του λαϊκού σώματος δεν θα μπορούσε να εκφραστεί ως αντίθεση στο εσωτερικό του έθνους, αλλά θα γίνει εξωτερική ως προς αυτό και θα μεταβληθεί σε απόρριψη του έθνους.

Ο ρόλος της αριστερής διανόησης

Γι’ αυτό και η Κατερίνα Σακελλαροπούλου θα ξιφουλκήσει στην πλέον εθνομηδενιστική εφημερίδα της χώρας, την Εφημερίδα των Συντακτών, ενάντια στην «τυραννία της πλειοψηφίας». Ακριβώς διότι οι κυρίαρχες α-εθνικές ελίτ της χώρας εκλαμβάνουν ως τυραννία την ύπαρξη του ίδιου του έθνους τους. Άλλωστε, ηγεμονικό ρόλο σε αυτή τη μετεξέλιξη θα διαδραματίσει η μεταλλαγμένη αριστερή διανόηση.

Αυτή θα μεταβάλει την παλιά δυσπιστία της Αριστεράς και των λαϊκών στρωμάτων έναντι του κράτους, καθώς και τον στρεβλό διεθνισμό της, σε απόρριψη της όποιας εθνικής διάστασης. Γι’ αυτό, εξάλλου, οι αριστεροί διανοούμενοι θα καταλάβουν την ηγεμονία σε όλα τα ιδρύματα των Τραπεζών και των εφοπλιστών (βλέπε, π.χ. ΜΙΕΤ, ίδρυμα Ωνάση, καθώς και σε όλα τα σχολεία της άρχουσας τάξης της χώρας: Κολλέγιο Αθηνών, Σχολή Μωραΐτη, κ.λπ.).

Αυτό το εγχείρημα εξελισσόταν σχετικά απρόσκοπτα, μιας και το μοντέλο του παρασιτικού εκσυγχρονισμού του Σημίτη έμοιαζε να θριαμβεύει. Οι ελληνικές ελίτ βάδιζαν απρόσκοπτα προς την πλήρη αποεθνικοποίησή τους, καθώς μάλιστα –το τερπνόν μετά του ωφελίμου– όλο και περισσότερο οι πηγές της χρηματοδότησής τους μεσολαβούνταν από τις Βρυξέλλες και τα περιβόητα ευρωπαϊκά προγράμματα.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως τις τελευταίες δεκαετίες, όταν πλέον τα μεταναστευτικά ρεύματα θα αφορούν πληθυσμούς απολύτως ασύμβατους με την ελληνική πολιτισμική ιδιοπροσωπία, το μεταναστευτικό ζήτημα θα αποκτήσει κομβικό ιδεολογικό και πολιτικό ρόλο. Οι ελληνικές εθνομηδενιστικές ελίτ της Αριστεράς και της Δεξιάς, σε συμμαχία με τη διεθνή της αποεθνικοποίησης, των ΜΚΟ και του Σόρος, θα δουν στη μετανάστευση την ευκαιρία για να “ξεφορτωθούν” επί τέλους τους ίδιους τους Έλληνες, το ίδιο το ελληνικό έθνος!

Ζήτω η “μεγάλη αντικατάσταση”! 

Ο πατριάρχης του αριστερού ακαδημαϊκού μηδενισμού, Αντώνης Λιάκος, σε κείμενό του στη Lifo (20 Φεβρουαρίου 2020) θα υποστηρίξει πως το δημογραφικό πρόβλημα δεν μπορεί να λυθεί παρά μόνο μέσα από μια μεγάλη μεταναστευτική ένεση: «Μπορεί να φαίνεται αντιδημοφιλές, αλλά πρέπει να ειπωθεί κατηγορηματικά. Η Ελλάδα έχει ανάγκη τουλάχιστον ένα εκατομμύριο πρόσφυγες. Για να αντιμετωπίσει την πληθυσμιακή κατάρρευση. Εκείνο που θα έπρεπε να μας απασχολεί είναι το πώς θα τους ενσωματώσουμε… Αυτό είναι το μεγάλο ζήτημα των επόμενων χρόνων».

Εντούτοις, ένας διανοούμενος της Κεντροδεξιάς και μέλος της Επιτροπής Αγγελοπούλου για το 1821, ο Στάθης Καλύβας, θα τον ξεπεράσει προς την ίδια κατεύθυνση, διατυπώνοντας ένα συνεκτικότερο θεωρητικό σχήμα. Στις 3 Νοεμβρίου του 2019, θα υποστηρίξει πως δεν πρέπει να αγωνιζόμαστε αδίκως για να ανατάξουμε τη δημογραφία της χώρας.

«Θα πρέπει να αποδεχτούμε το γεγονός πως στην ανθρώπινη ιστορία στη μεγάλη της διάρκεια… η πληθυσμιακή καθαρότητα και σταθερότητα είναι μύθοι. Οι άνθρωποι μετακινούνται συνεχώς, είτε ειρηνικά είτε βίαια, με αποτέλεσμα ο πληθυσμός διαφόρων περιοχών να μεταλλάσσεται συνεχώς». Θα μας διαβεβαιώσει πάντως πως ακόμα και αν πάψουν να υπάρχουν οι Έλληνες, η Ελλάδα θα συνεχίσει να… κατοικείται, παρά τη «μεγάλη αντικατάσταση» που θα έχει λάβει χώρα, κυριολεκτικώς!

«Η Ελλάδα αποτελεί προνομιακό τόπο και στο κοντινό μέλλον θα τραβήξει ανθρώπους τόσο από πλούσιες χώρες που θα θέλουν να ζήσουν σ’ αυτή για την ποιότητα ζωής που μπορεί να προσφέρει, όσο και από φτωχές χώρες, οι οποίοι αναζητούν ασφάλεια και ελευθερία. Είναι, δηλαδή, εντελώς απίθανο η Ελλάδα να αδειάσει από ανθρώπους.

Θεωρώ επομένως πως εμείς, οι σημερινοί Έλληνες, έχουμε την ιστορική αποστολή, ως ένας κρίκος σε μια μακρά ανθρώπινη αλυσίδα που έζησε στον τόπο αυτόν, να μεταδώσουμε κάποιες πολύ σημαντικές αξίες μας στους ανθρώπους που θα μας διαδεχθούν στον τόπο αυτό, είτε συνδεόμαστε γονιδιακά μαζί τους είτε όχι».

Υπερθεματίζει το πολιτικό σύστημα

Ένας διανοούμενος στης Κεντροδεξιάς ξεπέρασε σε θεωρητική “τόλμη” (ή αναισχυντία αν προτιμάτε) τους αριστερούς διανοουμένους. Όμως, στο πεδίο της πολιτικής διαχείρισης, θα είναι ακόμα η Κεντροαριστερά του Γιώργου Παπανδρέου, του Καμίνη, στην Αθήνα, παρότι ο Μπακογιάννης προσπαθεί φιλότιμα να τον ξεπεράσει και η Αριστερά του Τσίπρα που θα προχωρήσουν περισσότερο στις πρακτικές της μαζικής και ταχείας ενοφθάλμισης μουσουλμανικών γκέτο στην ελληνική κοινωνία.

Άλλωστε, ο ίδιος ο Τσίπρας, τότε πρωθυπουργός, δήλωνε στη Βουλή (5 Μαρτίου 2019) σε συζήτηση για το δημογραφικό: «Αναφέρομαι στο κρίσιμο θέμα του μεταναστευτικού προβλήματος… Και πιστεύω ότι είμαστε μια χώρα που πρέπει να έχουμε εθνική υπερηφάνεια και εθνική αυτοπεποίθηση, να πιστεύουμε ότι η ενσωμάτωση ανθρώπων που έρχονται από άλλες χώρες εδώ δεν αποτελεί απειλή, αλλά αποτελεί πλούτο…

Εμείς, λοιπόν, θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε για μια κοινωνία συμπεριληπτική, για μια χώρα που πρέπει να είναι πρότυπο συνύπαρξης και αλληλεγγύης, για μια χώρα που θα πρέπει να αγκαλιάζει τον πλούτο των παραδόσεων και των διαφορετικών καταγωγών, με δύο λόγια για την Ελλάδα των ανοιχτών οριζόντων…» Έτσι αυτά που ο Καλύβας αρθρώνει σε θεωρητικό πεδίο ο Τσίπρας τα προωθεί σε πολιτικό-πρακτικό.

 

Πλήρη απόσπαση από το λαϊκό σώμα

Η αναφορά του Τσίπρα δεν είναι οι Έλληνες, αλλά η «Ελλάδα των ανοικτών οριζόντων» με τις διαφορετικές καταγωγές και παραδόσεις της. Προφανώς, μια ανάλογη ιδεολογία χαρακτηρίζει όλες τις μεταμοντέρνες ελίτ της Δύσης, που επιθυμούν να εγκαταλείψουν την στενοχωρία των εθνικών κρατών και ταυτοτήτων και να μεταβληθούν σε “πολίτες του κόσμου”.

Παντού, όπως το έχουν υπέροχα παρουσιάσει οι Κρίστοφερ Λας, Κριστόφ Γκιλουΐ και Ζαν-Κλωντ Μισεά, στις δυτικές κοινωνίες οι ελίτ μετασχηματίζονται σε χωριστικές δυνάμεις, που επιδιώκουν την πλήρη απόσπασή τους από το λαϊκό σώμα. Άλλωστε, οι δικές μας ελίτ, όπως πάντα, αναπαράγονται «μουρμουρίζοντας σπασμένες σκέψεις από ξένες γλώσσες» (Γιώργος Σεφέρης, Μυθιστόρημα), πιθηκίζοντας τον Τόφλερ, την Μπάτλερ, τον Φουκώ, τον Αγκάμπεν.

Με μια “μικρή διαφορά”. Ότι εκεί πρόκειται για χώρες ισχυρές, που δεν απειλούνται στην ίδια τους την ύπαρξη όπως συμβαίνει με την Ελλάδα. Γι’ αυτό, εξάλλου, ο μεταμοντερνισμός των ελληνικών ελίτ είναι πολύ πιο ακραίος από εκείνον της Δύσης. Ο αποχωρισμός από το λαϊκό σώμα μετασχηματίζεται αναπόφευκτα σε εθνομηδενισμό, σε μια χώρα που το έθνος ο λαός και το κράτος απειλούνται στην ίδια την υπόστασή τους.

Ο θρίαμβος των εθνομηδενιστών

Εντούτοις, παρά τη ρήξη του κοινωνικού συμβολαίου μεταξύ ηγεσιών και λαϊκού σώματος, που αναδείχθηκε μέσα από την κρίση των μνημονίων και τη Συμφωνία των Πρεσπών, οι εγχώριοι εθνομηδενιστές έμοιαζαν να θριαμβεύουν, έχοντας επιτύχει να ελέγξουν τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της χώρας.

Η Κεντροαριστερά, ήδη από την εποχή Σημίτη και Γιώργου Παπανδρέου, είχε εγκαταλείψει κάθε πατριωτική αναφορά. Η διαδικασία θα ολοκληρωθεί με την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ ως νέου πόλου, ενός γενετικά εθνομηδενιστικού κόμματος. Παράλληλα, η εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ σηματοδοτούσε την επικράτηση των παγκοσμιοποιημένων τεχνοκρατικών ελίτ.

Οι ελίτ μπορούσαν λοιπόν να πανηγυρίζουν ότι είχαν διασφαλίσει “δύο στα δύο” και να επαίρονται ότι είχαν αποκτήσει την πλήρη ηγεμονία στο “σύστημα Ελλάδα”. Κυριαρχούσαν ήδη απόλυτα στον πολιτισμό, τα Πανεπιστήμια, τους εκπαιδευτικούς, τα ΜΜΕ και εφεξής στο σύνολο του πολιτικού συστήματος. Τι υψηλότερος συμβολισμός αυτής της ενότητας του πολιτικού-ιδεολογικού συστήματος από την εκλογή μιας διακηρυγμένης “αντι-εθνικίστριας” στην Προεδρία της Δημοκρατίας;

Όπως επίσης με την ανάθεση του εορτασμού των 200 χρόνων από την Επανάσταση σε μια επιτροπή του ενιαίου εθνοαποδομητισμού της Αριστεράς και της Δεξιάς, με τη Γιάννα Αγγελοπούλου, τον Στάθη Καλύβα, τον Αριστείδη Χατζή, τον Μαρκ Μαζάουερ, τον Νίκο Αλιβιζάτο, τον Αλέξη Πολίτη! Επρόκειτο για θρίαμβο, αλλά για θρίαμβο δομικά υπονομευμένο, όπως θα δούμε σε επόμενο άρθρο.

Καραμπελιάς Γιώργος

ΣΧΟΛΕΙΑ ΚΛΕΙΝΟΥΝ, Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΡΗΜΩΝΕΙ...

 

Πολλές είναι οι έγνοιες και οι αγωνίες που συνοδεύουν την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς. Ο φόβος που συχνότερα διατυπώνεται φέτος είναι μήπως η επιστροφή στα θρανία συμβάλλει στην περαιτέρω διασπορά του φονικού ιού της πανδημίας που τα τελευταία δύο χρόνια έχει δοκιμάσει τις αντοχές των συστημάτων υγείας και των κοινωνιών σε όλο τον κόσμο, και βεβαίως και στην πατρίδα μας.

          Υπάρχουν όμως και άλλα πράγματα που θα έπρεπε να μας κάνουν να ανησυχούμε. Μια πολύ πιο ανησυχητική είδηση θα έπρεπε να  προκαλεί εύλογο προβληματισμό. Μόνο στην Ήπειρο, 40 σχολεία της Πρωτοβάθμιας  Εκπαίδευσης, νηπιαγωγεία και δημοτικά, ανέστειλαν τη λειτουργία τους για το σχολικό έτος 2021-2022. Η απόφαση δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 3999/Β΄ / 30. 080 με θέμα: “Αναστολή λειτουργίας  σχολικών μονάδων αρμοδιότητας  της Περιφερειακής Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσις Ηπείρου για το σχολικό έτος 2021-2022”. Έτσι, μόνο στην Ήπειρο, 40 σχολεία δεν υποδέχθηκαν φέτος μαθητές. Όχι επειδή έτσι το αποφάσισε κάποιος υπουργός κάποιας κυβέρνησης. Αλλά γιατί, απλούστατα, δεν συγκέντρωναν τον ελάχιστο απαιτούμενο αριθμό μαθητών, για να  λειτουργήσουν.

          Η είδηση κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Η ελληνική περιφέρεια ερημώνει. Η Ελλάδα ερημώνει. Και αυτό δεν θα άρμοζε απλώς να μας προβληματίσει. Θα άρμοζε να μας πανικοβάλει. Θα άρμοζε, πρωτίστως, να μας κινητοποιήσει, ώστε να αναζητήσουμε τον τρόπο να αναστρέψουμε αυτή την αργή, βασανιστική πορεία προς τον θάνατο.

          “ΖΩΗ”, τ.  4360

Φτάνει πια η κακοποίηση της ελληνικής γλώσσας. Πρέπει να ληφθούν άμεσα μέτρα.

Η γλώσσα είναι το εργαλείο επικοινωνίας ενός λαού, μέσω του οποίου ένας λαός έχει σφυρη-λατήσει και αποτυπώσει της ιστορικές του κατακτήσεις, τους αγώνες του, τον πολιτισμό του, τη σκέψη του και τη συνείδησή του (εθνική και κοινωνική). Επειδή κατά διαστήματα δέχεται επιθέσεις, οφείλου-με να τη διαφυλάξουμε.

ΤΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ AΣΧΗΜΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ, ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

 ‘’Σάλος με την κατάργηση φωνηέτων και συμφώνων της ελληνικής γλώσσας’’

Σάλος και αντιδράσεις τόσο στην εκπαιδευτική κοινότητα όσο και στην ελληνική κοινωνία προκαλεί η επίθεση που δέχεται η ελληνική γλώσσα, με την επιχειρούμενη κατάργηση φωνηέντων και συμφώ-νων. Μεθόδευση, η οποία εκπορεύεται από το ίδιο το υπουργείο Παιδείας και συγκεκριμένα από το βιβλίο της Νέας Ελληνικής Γραμματικής της Ε’ και ΣΤ’ Δημοτικού.

      Παράδειγμα 2 ΄Οπως αναφέρει η εφημερίδα  ‘’Το Βήμα’’, ο Κύπριος ευρωβουλευτής Μάριος Μα-τσάκης πρότεινε την απλοποίηση της ελληνικής γλώσσας, και πρότεινε :

Να καταργηθούν τα γράμματα η και υ και να αντικατασταθούν από το γράμμα  ι.

Να καταργηθεί το γράμμα ω και να αντικατασταθεί από το γράμμα ο.

Να καταργηθούν οι εξής συνδυασμοί γραμμάτων και να αντικατασταθούν ως εξής:

Το  αι να γίνει  ε,  το ει να γίνει  ι,  το οι να γίνει  ι,  το αυ να γίνει αβ,  το ευ να γίνει  εβ

Να καταργηθεί η χρήση του γγ και να αντικατασταθεί από το  γκ.

Να καταργηθεί το τελικό γράμμα ς και να αντικατασταθεί από το γράμμα  σ

Χρήση Greeklish

      Ελληνικές λέξεις με λατινικούς χαρακτήρες, το οποίο οργιάζει στο διαδίκτυο. ΄Ετσι, αντί να γρά-φουν καθαρά ελληνικά, χρησιμοποιούν λατινικά γράμματα στις ελληνικές λέξεις, το οποίο είναι απαί-σιο και πολλές φορές ακατανόητο. Ποιος μπορεί να πείσει αυτούς τους ανεγκέφαλους που τα χρη-σιμοποιούν ότι, αυτό που κάνουν είναι απαράδεκτο και ανθελληνικό; Μ΄αυτό που κάνουν, απαξιώ-νουν εντελώς την ελληνική γραφή και θα΄πρεπε να ντρέπονται. Ευτυχώς υπάρχουν μερικοί ιδιοκτήτες ιστότοπων που δεν δέχονται σχόλια σε  greeklish. Eίναι όμως πολλοί λίγοι.

Υπερβολική χρήση ξένων λέξεων (ιδίως αγγλικών)

α)   Γενικά

      Παρατηρείται μία υπερβολική χρήση ξένων λέξεων, ιδίως αγγλικών. Ενώ υπάρχουν ελληνικότατες λέξεις, αυτές απαξιώνονται και χρησιμοποιούνται αγγλικές. Είναι καιρός, να καταλάβουμε όλοι μας ότι, αυτό που γίνεται  είναι άσχημο και καταντάει ανθελληνικό.

      Παραθέτω απόσπασμα από άρθρο του διαδικτύου, το οποίο αφορά την εκτεταμένη χρήση ξένων λέξεων και εκφράσεων.  ‘’….Πολλοί νέοι, αλλά και ενήλικες, υιοθετούν λέξεις, όρους και εκφράσεις από άλλες γλώσσες -ιδίως από την αγγλική- σε τομείς που αφορούν κυρίως την τεχνολογία και τη δια-σκέδαση. Συχνά, ακόμη κι αν υπάρχει ή μπορεί να δημιουργηθεί αντίστοιχη ελληνική λέξη, παρα-τηρείται η άκριτη υιοθέτηση του αγγλικού όρου και η ευρεία χρήση του στην καθημερινή επικοινωνία, με αποτέλεσμα ο λόγος των νέων ανθρώπων να αποτελείται από ένα κράμα ελληνικών και ξένων λέξεων. Η υιοθέτηση αυτή των ξένων λέξεων, δεν υποτιμά μόνο τις γλωσσοπλαστικές δυνατότητες της ελληνικής γλώσσας, αλλά επιφέρει και μία αισθητή υπονόμευση της εκφραστικής ικανότητας των νέων ανθρώπων. ΄Ετσι, δυσκολεύονται πλέον να συντάξουν ένα κείμενο με καθαρό και ολοκληρω-μένο ελληνικό λόγο, χωρίς να καταφύγουν στη χρήση ξενικών όρων…..’’

      Εκτός της υπερβολικής χρήσης αγγλικών λέξεων, πρόσφατα γίνεται και μία υπερβολική χρήση λατινικών λέξεων, όπως de facto αντί εκ των πραγμάτων, mea culpa  αντί  λάθος μου, de jure αντί  εκ του νόμου,  erga omnes  αντί  έναντι όλων, ad hoc  αντί  επί τούτου, και άλλες.

β)   Στα μέσα ενημέρωσης

      Στις εφημερίδες δεν παρατηρούνται υπερβολές σε ξένες λέξεις, αλλά σε κάποια περιοδικά η κατάσταση είναι απαράδεκτη. ΄Οσον αφορά την τηλεόραση, συχνά παρατηρείται  υπερβολική χρήση ξένων λέξεων, λες και κάνουν επίδειξη αγγλικών. Μία λύση θα ήταν να δοθούν αυστηρές εντολές από τους ιδιοκτήτες σταθμών, στους δημοσιογράφους, εκφωνητές και παρουσιαστές εκπομπών, να σταματήσουν τη χρήση ξένων λέξεων και στη θέση τους να χρησιμοποιούν αποκλειστικά ελληνικές. Το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης (Ε.Σ.Ρ.), μπορεί επίσης να πιέσει προς αυτή την κατεύθυνση. Επιπλέον,  σε  πολλούς τηλεοπτικούς  σταθμούς  θα μπορούσαν να υπάρχουν συγκεκριμένες εκπομπές μικρής διάρκειας, στις οποίες ένας γλωσσολόγος καθηγητής θα παρέθετε από μία κατάσταση, ποιες ξένες λέξεις πρέπει να αποφεύγονται και στη θέση τους να χρησιμοποιούνται ελληνικές. Για περισσότερη ενίσχυση, στην ίδια εκπομπή, θα μπορούσαν να δίνονται μερικές οδηγίες γραμματικής και ορθογραφίας.

      γ)   Στις επιγραφές καταστημάτων

      Στα περισσότερα εμπορικά καταστήματα (περίπου 80%), οι επιγραφές είναι γραμμένες στην αγγλική γλώσσα. Η κατάσταση είναι απαράδεκτη και νομίζει κανείς ότι βρίσκεται στις Η.Π.Α., Ηνωμέ-νο Βασίλειο ή άλλη αγγλόφωνη χώρα.

            Οι κυβερνώντες σ΄αυτή τη χώρα, είτε σε επίπεδο δήμου είτε σε επίπεδο υπουργείου αποφεύγουν να αντιμετωπίσουν το ζήτημα αυτό, το οποίο οι προηγούμενοί τους είχαν αντιμετωπίσει από το 1924. Ειδικός νόμος προέβλεπε την αναγραφή της ξενόγλωσσης επιγραφής, ως δευτερεύουσας, με πιο μικρά γράμματα και με την καταβολή ενός σημαντικού ειδικού τέλους από όσους ήθελαν την ξενό-γλωσση επιγραφή.

      Για το θέμα των ξενόγλωσσων επιγραφών, κάποιοι ευαίσθητοι γλωσσολόγοι απευθύνθηκαν σε ορισμένους Δήμους της χώρας με αίτηση-πρόταση τον Ιανουάριο 1979, ζητώντας να ληφθούν μέτρα για την κατάργησή τους. ΄Ομως, οι ‘’προοδευτικοί’’ τοπικοί άρχοντες προτίμησαν να σιωπήσουν και να αδρανήσουν, παρά να δυσαρεστήσουν τους καταστηματάρχες. Παρέπεμψαν το θέμα στο τοπικά Επαγγελματικά Επιμελητήρια, όπου δεν δόθηκε η πρέπουσα σημασία. Επί δεκαπέντε χρόνια (1979 έως 1984), η κατάσταση συνέχιζε να χειροτερεύει, και το ελληνικό κράτος αναγκάστηκε να λάβει νομο-θετικά μέτρα μαζί με μία σειρά εγκυκλίων. Με το Νόμο 1491/1984, το άρθρο 5 όριζε ότι : ‘’οι επιγραφές των εμπορικών καταστημάτων γράφονται ελληνικά και επιπροσθέτως επιτρέπεται η αναγραφή της επιγραφής σε ξένη γλώσσα’’.

     Επειδή η κατάσταση δεν βελτιωνόταν, τα υπουργεία επανέρχονταν, επαναλάμβαναν τις διατάξεις του σχετικού νόμου και ζητούσαν την εφαρμογή του από τους Δήμους. Δυστυχώς, οι αρμόδιοι των δήμων αδράνησαν πάλι, με αποτέλεσμα να φτάσουμε στο σημερινό θλιβερό φαινόμενο, όπου οι ξενόγλωσσες επιγραφές φτάνουν το 80%.

      Όλα τα παραπάνω δείχνουν ότι, όχι μόνο δεν σεβόμαστε τη γλώσσα μας και συνεχίζουμε να την κακοποιούμε, αλλά ούτε και από πλευράς της εξουσίας δεν υπάρχει πραγματική θέληση και επιβολή, για να βελτιωθεί η κατάσταση.

     Είναι πλέον καιρός, όλοι οι αρμόδιοι  :  Εκδότες εφημερίδων και περιοδικών, συγγραφείς, δάσκαλοι και καθηγητές, ιδιοκτήτες ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών, δημοσιογράφοι, εκφωνητές, παρουσιαστές εκπομπών, Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, Υπουργείο Παιδείας, οφείλουμε να φανούμε αντάξιοι, διαφυλάττοντας το μεγαλύτερο θησαυρό μας.

αντιβαρο

Η διάσπαση της Ρωμηοσύνης

Οι Φράγκοι που ήθελαν να διασπάσουν την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, μας αποκάλεσαν από Ρωμαίους Γραικούς τον 8ο αι. και αργότερα τον 19ο αι. Διέσπασαν τα Βαλκάνια για την μη επανασύσταση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ( Βυζάντιο).

          Απ’ όλες τις ιστορικές μαρτυρίες γνωρίζουμε ότι η Κύπρος, η Ελλάδα, η Ήπειρος, η Θράκη, ολόκληρη η Μακεδονία ήταν Επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά είχαν Ορθόδοξη πίστη, ανήκαν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, είχαν Ελληνική παράδοση και πολιτισμό και οι κάτοικοί της ήταν δίγλωσσοι.

          Οι Τούρκοι μέχρι τον 19ο αι. ονόμαζαν Ρούμελη ολόκληρη την Μακεδονία, την Ήπειρο, όλες τις εκτάσεις από το Βελιγράδι ως την Πελοπόννησο, δηλαδή όλο το Ευρωπαϊκό μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Επομένως, μέχρι τον 19ο αι. επικράτησε η Ρωμιοσύνη με την ενιαία πίστη, την Ελληνορθόδοξη παράδοση (μουσική, αγιογραφία, κ. λ. π.), παρά τις γλωσσικές διαφορές.

          Επειδή υπηρέτησα στην Ι. Μ. Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας και διάβασα όλους τους κώδικες με τα πρακτικά της Δημογεροντίας των Βοδενών, που διασώζονται στο παλαιό αρχείο της Ιεράς Μητροπόλεως Βοδενών (Εδέσσης) με την Ορθόδοξη παράδοση και την Ελληνική αυτοσυνειδησία της υπαγόταν και η Γευγελή, και μάλιστα ο τότε Μητροπολίτης, κατά την διάρκεια  της Τουρκοκρατίας, άφησε την έδρα του και πήγε να εορτάσει το Πάσχα εκεί, προφανώς γιατί υπήρχε ανάγκη.

          Επίσης διάβασα για την ηρωϊκή δράση και στάση των Επισκόπων, των Δημογερόντων και των κατοίκων τη περιοχής να ανήκουν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και αντιδρούσαν με όλες τις δυνάμεις τους στις εθνικιστικές προπαγάνδες

          Η διάσπαση της Ρωμιοσύνης των Βαλκανίων σε Κράτη και της Μακεδονίας έγινε τον 19ο και 2ο αι. κάτω από την επίδραση του δυτικού διαφωτισμού και της πολιτικής των δυτικών δυνάμεων, της Ρωσίας και της Σερβίας, και αντέδρασε το Οικουμενικό Πατριαρχείο, με την  Σύνοδο του 1872 που αποφάσισε εναντίον του εθνοφυλετισμού.

          Ναυπάκτου Ιεροθέου: “Μακεδονικό” ή Σκοπιανό” ζήτημα

Β. Γεωργίου: Ζακ και Κατσίφας, η εργαλειοποίηση δύο θανάτων

Στο δημοτικό, είχε έρθει ένα μελαχροινό κοριτσάκι από τη Βόρεια Ήπειρο. Κάποιοι συμμαθητές την είχαν προσβάλει άγρια, πολύ άγρια. Τότε είχα διηγηθεί διάφορα περιστατικά στη μητέρα μου και εκείνη με είχε παροτρύνει να πηγαίνω δίπλα της, να μην την αποφεύγω. «Να την κεράσεις και κανένα τόστ στο διάλειμμα» από το κυλικείο. Τα χρόνια πέρασαν, και ήρθε το γυμνάσιο και μετά το λύκειο. Ήταν η περίοδος που οι διαφορετικοί, οι «άλλοι» δεν σταμάτησαν αλλά πολλαπλασιάζονταν. Ήταν και οι «κουνιστοί» που απέφευγαν το «μάθημα» της γυμναστικής και εκδηλώνονταν κάπως. Η ίδια πολιτική συνεχίστηκε και τότε. Έπρεπε να είμαι διακριτικός σε κάθετι που μου φαινόταν «ξένο». Δεν ήταν ανάγκη να καταλάβω κάτι για να αξίζει αξιοπρέπεια.

Στον στρατό ήταν και εκεί οι «περιπτωσάρες», ή τουλάχιστον φαίνονταν σε εμένα έτσι. Εκείνος που αδυνατούσε να στρώσει το κρεβάτι του και μου ζητούσε σιγανά τη βοήθεια και ο άλλος που έτρεμε γιατί πολλοί τον αντιμετώπιζαν σαν ένα «θηλυπρεπές φρικιό». Αναγκάστηκα να πω ψέματα σε έναν σωματώδη συνάδελφο που τον είχε βάλει στο μάτι, ότι δήθεν πρέπει να βοηθηθεί για το «κουσούρι» που είχε το «φρικιό». Έκτοτε, δεν τον ξαναπείραξε διότι τον λυπόταν. Ίσως γιατί του υπενθύμισα -του σωματώδους- ότι όλη η διμοιρία γελούσε και με τον ίδιο, διότι δεν μπορούσε να συγχρονίσει τα πόδια του στην παρέλαση.Πέρασαν και άλλο τα χρόνια και ήρθε το Πανεπιστήμιο. Στο Πάντειο υπήρχε μάθημα για τον αλβανικό πολιτισμό. Είχε έρθει μάλιστα και είχε μιλήσει και ο Αλβανός δημοσιογράφος Γκαζμέντ Καπλάνι. Ήταν σεμιναριακής μορφής, με ειδικούς που έρχονταν από διάφορα ιδρύματα και φορείς. Σε ένα μάθημα θυμάμαι, χωρίς να μπορέσω να ανακαλέσω το ακριβές πλαίσιο της συζήτησης, να λέω στον διδάσκοντα: «μα τους Αλβανούς μπορούμε να τους αναγνωρίσουμε. Στην περιοχή μου φαίνονται«, εννοώντας ότι γίνονταν αντιληπτοί λόγω εξαθλίωσης.Ο διδάσκων θίχτηκε : «Μα είστε επιστήμονας εσείς; Επιτρέπεται να το λέτε αυτό; Σας πληροφορώ αν πάρω έναν Αλβανό και τον ντύσω καλά και τον πλύνω θα είναι όπως όλοι μας, δεν θα τον ξεχωρίσετε«. Αμήχανη στιγμή και στεγνή από θέληση για αντιρρήσεις. Μετά από καιρό λοιπόν, ο ίδιος διδάσκων μου τηλεφώνησε στο σπίτι: «Κύριε Γεωργίου διάβασα την εργασία σας για την Αλβανία, είναι καλή αλλά κάνετε ένα θεμελιώδες λάθος: χρησιμοποιείτε τη λέξη δυστυχώς/ευτυχώς. Οι επιστήμονες δεν χρησιμοποιούν τέτοιες λέξεις«. Είχε δίκιο φυσικά.

Δεν χρειάζεται επιστήμη

Επειδή, όμως, δεν χρειάζεται επιστήμη για κάποια ζητήματα, δυστυχώς, βλέπουμε μια τεράστια διάκριση σε δύο πρόσφατους θανάτους: ενός οροθετικού ομοφυλόφιλου και ενός εθνικιστή ομογενούς στη Βόρεια Ήπειρο. Εξάλλου παράλληλα με την κυβερνητική διαχείριση του θανάτου του δεύτερου, ο κ. Τσίπρας έκανε δηλώσεις για τον θάνατου του ατυχούς πρώτου. Οι δύο τους βρέθηκαν σε δύο χώρους που ήταν άλλου «ιδιοκτησία». Ο μεν Ζακ Κωστόπουλος σε ένα κοσμηματοπωλείο και ο δε Κωνσταντίνος Κατσίφας κουνώντας την ελληνική σημαία σε άλλο κράτος. Οι συνθήκες θανάτου και των δύο προκάλεσαν άνιση αντίδραση τόσο σε πολιτικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο.

Η δε ελληνική κυβέρνηση επέδειξε μια στάση εξαιρετικά ήπια απέναντι στον Αλβανό πρωθυπουργό που μίλησε «περί τρελού εξτρεμιστή«. Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών και πρωθυπουργός, ανακοίνωσε ότι «Έλληνας υπήκοος φέρεται να άνοιξε πυρ με όπλο καλάσνικοφ εναντίον οχήματος της αλβανικής αστυνομίας«. Η δε ελληνική αστυνομία άρχισε να κάνει διαρροές για το «βρώμικο» μητρώο του νεκρού, κινούμενη εκτός αρμοδιοτήτων και εναντίον των εθνικών συμφερόντων και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (προσωπικά δεδομένα αδιάφορα της υπόθεσης). Αντίθετα, στην περίπτωση του Ζακ Κωστόπουλου ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι «η απώλεια του δεν θα ξεχαστεί, τουλάχιστον από όσους και όσες από εμάς παραμένουμε αφοσιωμένοι στον αγώνα για μια κοινωνία, που η ανθρώπινη ζωή θα είναι η υπέρτατη αξία«.Στο κοινωνικό επίπεδο, θυμόμαστε τον ξεσηκωμό των κομματικών οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ και άλλων ακτιβιστών/κλικτιβιστών όταν έχασε τη ζωή του ο Ζακ Κωστόπουλος. Ο Κατσίφας προφανώς για πολλούς παραμένει ένας «εθνικιστής» λιγότερος. Όπως δήλωσε ο γιατρός Παντελής Πάπιστας, μέλος του Πανελλήνιου Συνδέσμου Βορειοηπειρωτικού Αγώνα, «δεν είχε τίποτα ψυχικά, ήταν απολύτως ισορροπημένος… Το μόνο, ας το πούμε έτσι σε παρένθεση, είχε τρέλα για τα εθνικά θέματα. Συνεργαστήκαμε μαζί και στα συλλαλητήρια της Μακεδονίας και τα λοιπά. Παντού ήταν πρώτος για να τρέχει για θέματα εθνικά».

Μυγοσκοτώστρα και βαριοπούλα

Για τον δε Κωστόπουλο που εισέβαλε σε ξένο κατάστημα, εκτός εαυτού, κατηγορήθηκε η ΕΛ.ΑΣ. για τον θάνατό του από τους δικαιωματιστές, γεγονός που δεν έχει επαληθευτεί. Για τον Κατσίφα απ’ ότι φαίνεται πρόκειται για καθαρή εκτέλεση, «γιατί περί εκτελέσεως πρόκειται«. Οι Αλβανοί επιστράτευσαν ελικόπτερο και ειδικές δυνάμεις για να εξοντώσουν έναν τέτοιο άνθρωπο λοιπόν.Παρόλα αυτά στην Ελλάδα οι επίσημες κυβερνητικές αντιδράσεις πολύ μετρημένες. Που είναι οι κλικτιβιστές βουλευτές και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που κάθε λίγο και λιγάκι κατηγορούσαν την ελληνική αστυνομία για την στάση της απέναντι στον αιμόφυρτο και βαριά πληγωμένο Ζακ Κωστόπουλο; Έχουν παρακολουθήσει καθόλου το αστυνομικό δελτίο να δούνε και το ατόπημα της ΕΛ.ΑΣ. στην υπόθεση Κατσίφα;

Τα δικαιώματα δεν φτιάχτηκαν μόνο για ανθρώπους που τους κάνουν αφιερώματα mainstream tabloid, ή βγήκανε κάποτε στην TV και όσους απέκτησαν κάποια φήμη λόγω ένταξής τους στο ΛΟΑΤΚΙ. Μια κοινωνία οφείλει να αγκαλιάζει όλους του πολίτες της και ταυτόχρονα να επιδεικνύει την αρχαιοελληνική φιλοξενία σε μετανάστες που δεν παραβιάζουν εγχώρια δικαιώματα. Ζυγίζει διαφορετικά η γραφικότητα ενός ομοφυλόφιλου από εκείνη ενός εθνικιστή; Μυγοσκοτώστρα για τον έναν, βαριοπούλα για τον άλλον.Δεν γνώριζα ούτε τον Κωστόπουλο ούτε τον Κατσίφα. Αλλά οι προσωπικές γνωριμίες, έξεις, παραδοχές αρνήσεις και ιδεοληψίες είναι αδιάφορες. Γι’ αυτό τα «δυστυχώς», όπως μου έλεγε ο καθηγητής μου, είναι ίσως λάθος… Οι αφηγήσεις είναι για συγκεκριμένα σύνολα, αλλά η αξιοπρέπεια για όλους τους ανθρώπους. Και εκεί φαίνεται να χάνει την μπάλα η κυβέρνηση και όσοι αρέσκονται σε δύο μέτρα και δύο σταθμά. Ίσως όταν ξαναπιάσουν ξανά το νήμα κάποιοι από την αρχή, από τα μαθητικά τα χρόνια θα τους έρθουν στη μνήμη οι διαφορετικοί. Όλοι όμως, όχι μόνο αυτοί, στους οποίους σταθήκανε δίπλα, αλλά και εκείνοι, τους οποίους εγκατέλειψαν…

ΑΝΤΙΦΩΝΟ

O Κωνσταντίνος Κατσίφας, οι Βορειοηπειρώτες και η μοίρα του ελληνισμού

Η εν ψυχρώ εκτέλεση του Κωσταντίνου Κατσίφα, ενός παιδιού από φτωχή λαϊκή οικογένεια, όπως συνέβη σχεδόν πριν είκοσι χρόνια με τον Σολωμό Σολωμού, στην Κύπρο συνιστά και μια ζωντανή καταγγελία για την ένοχη συνείδησή μας. Αυτός, τη στιγμή που σύσσωμες οι ελληνικές ελίτ και το ελληνικό κράτος, έχουν εγκαταλείψει τη ελληνική μειονότητα στη μοίρα της, θυσίασε κυριολεκτικά τη ζωή του, μια και δεν έβλεπε πλέον καμιά δυνατότητα για να κρατήσει την αξιοπρέπεια και τον εθνισμό του.

Η Βόρειος Ήπειρος, όπως όλα τα ακριτικά σημεία του ελληνισμού, κατοικείται από έναν λαό, κυριολεκτικά μαρτυρικό, που άντεξε επί εκατοντάδες χρόνια τους χειρότερους διωγμούς, τις γενοκτονίες, τους βίαιους εξισλαμισμούς, τις απαγορεύσεις της θρησκευτικής, γλωσσικής και εθνικής του ταυτότητας, για να φτάσει, σήμερα, στην «δημοκρατική εποχή» μας, να απειλείται με ιστορική εξαφάνιση. Χαρακτηριστικά, το χωριό του Κατσίφα, το Βουλιαράτι, στην απογραφή του 2005, από 1464 κατοίκους που είχε θεωρητικά, κατέγραφε 1220 μετανάστες. Και όπως σημείωνε ο Παναγιώτης Κονδύλης το 1997, οι Βορειοηπειρώτες έρχονται να ολοκληρώσουν αυτή τη τεράστια, μέσα σε εκατό χρόνια, αιμορραγία του οικουμενικού ελληνισμού.

Μετά το 1920 αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση, που διαρκεί ως σήμερα. Το έθνος συνέπεσε εν τέλει με το κράτος γιατί το έθνος ακρωτηριάσθηκε και συρρικνώθηκε, γιατί αφανίσθηκε ή εκτοπίσθηκε ο ελληνισμός της Ρωσίας (μετά το 1919), της Μ. Ασίας (μετά το 1922), των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής (ιδίως μετά το 1945). Ακολούθησε η εκδίωξη του ελληνισμού από την Κωνσταντινούπολη (1955) και την βόρειο Κύπρο (1974), ενώ σήμερα παρευρισκόμαστε μάρτυρες της αποσύνθεσης και της μαζικής φυγής του ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου. Πρόκειται για μιαν εξαιρετικά πυκνή αλυσίδα εθνικών καταστροφών μέσα σε διάστημα ελάχιστο από ιστορική άποψη – εβδομήντα μόλις χρόνια*.

Προς στιγμήν, όταν κατέρρευσε το καθεστώς Ενβέρ Χότζα-Ραμίζ Αλία, στα τέλη της δεκαετίας του 1980, οι Έλληνες πίστεψαν πως επιτέλους είχε έρθει η ώρα, αν όχι να εκπληρωθούν οι προσδοκίες και τα όνειρά που είχαν καταποντιστεί το 1914 με την αναίρεση της αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου–, τουλάχιστον να μπορούν ανενόχλητοι να ασκούν τα δικαιώματά που θεωρητικώς τους αναγνωρίζει το αλβανικό Σύνταγμα, το οποίο τους χαρακτηρίζει ως «ελληνική εθνική μειονότητα». Οι Βορειοηπειρώτες είχαν επιτέλους τη δυνατότητα να ταξιδέψουν στη μητέρα πατρίδα και να φιλήσουν τα χώματά της, όπως έκαναν μαζικά, περνώντας τα σύνορα. Ελληνικά σχολεία και εκκλησίες ξανάνοιγαν μετά από σαράντα ή πενήντα χρόνια και οι ορθόδοξοι πληθυσμοί της Αλβανίας (που αποτελούν το 25% του πληθυσμού) στράφηκαν αποφασιστικά προς την Ελλάδα.

Όμως, τα όνειρα και οι ελπίδες κράτησαν πολύ λίγο. Ο αλβανικός εθνικισμός, υποδαυλιζόμενος και συνεπικουρούμενος από τους Τούρκους, αντί να κατευναστεί από το γεγονός ότι η Αλβανία επιβίωνε κυριολεκτικά από τα εμβάσματα των εκατοντάδων χιλιάδων Αλβανών που βρίσκονταν στην Ελλάδα, αντίθετα, αναζωπυρώθηκε. Έβαλε πλέον ως στόχο να συρρικνώσει και να αφανίσει οριστικά τη μειονότητα και να αποκόψει τις οκτακόσιες χιλιάδες των ορθοδόξων από των ελληνισμό.

Τα μέσα που χρησιμοποίησαν οι αλβανικές κυβερνήσεις είναι αναρίθμητα. Μετακινήσεις πληθυσμών, «αποχαρακτηρισμός» ελληνικών χωριών και εγκατάσταση Τσάμηδων γύρω από τη Χιμάρα και τις άλλες μειονοτικές περιοχές. Διαρκείς και μόνιμες πιέσεις για να αποχωρήσουν οι Βορειοηπειρώτες προς την Ελλάδα, υποδαύλιση του αλβανικού εθνικισμού μέσω των διεκδικήσεων των Τσάμηδων και έντονου ανθελληνισμού στην εκπαίδευση. Αντί να υπάρξει προσέγγιση Ελλήνων και Αλβανών, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο.

Και τα κατάφεραν όλα αυτά γιατί οι ελληνικές κυβερνήσεις, ιδιαίτερα με τον Κώστα Σημίτη και τον Γιώργο Παπανδρέου όχι μόνο δεν στήριξαν τους Έλληνες και τους ορθόδοξους της Αλβανίας, αλλά έκαναν, αντίθετα, ό,τι μπορούσαν για να τους αποδυναμώσουν. Θα μπορούσαν να οργανώσουν την οικονομική στήριξη της ελληνικής μειονότητας στο εσωτερικό της Βορείου Ηπείρου, ενισχύοντας την εγκατάσταση επιχειρήσεων με προνομιακό δανεισμό για τους Έλληνες μειονοτικούς, ώστε να ζήσουν στον τόπο τους. Αλλά για τους Έλληνες ιθύνοντες οι Βορειοηπειρώτες αποτελούσαν ένα «πρόβλημα», και τους αντιμετώπισαν, όπως και το αλβανικό κράτος, διευκολύνοντας, στην ουσία, τη μετακίνησή τους προς τις πόλεις και τα χωριά της Ελλάδας, όπου αντιμετωπίζονταν ως «Αλβανοί» ή ως Έλληνες δεύτερης κατηγορίας.

Μέσα σε μια τριακονταετία, κουτσουρεύτηκαν τα φτερά των Βορειοηπειρωτών, το μεγαλύτερο μέρος τους μετανάστευσε στην Ελλάδα, επιτάθηκε ο αφελληνισμός των ελληνικών περιοχών και οι Βορειοηπειρώτες πήραν το σκληρό μάθημα που τους έδωσαν, οι «Τουρκαλβανοί» και η μητριά μάνα τους, ταυτόχρονα.Αφού σίγησαν σταδιακά οι φωνές και οι διαμαρτυρίες της βορειοηπειρωτικής κοινότητας που ακουγόταν στη δεκαετία του 1990 και του 2000, δεν έμενε στους πατριώτες Βορειοηπειρώτες παρά ο δρόμος της φυγής ή της ατομικής αντίστασης.

Ο Κωνσταντίνος Κατσίφας, ο νεαρός Βορειοηπειρώτης, που γνώρισε σε νεαρή ηλικία τη δύσκολη ζωή της προσφυγιάς, αποφάσισε, πέντε χρόνια πριν, να επιστρέψει στα πατρογονικά εδάφη και να προσπαθήσει να αντιστρέψει, μόνος του ει δυνατόν, το κύμα του οριστικού αφελληνισμού. Στους Βουλιαράτες, προσπαθούσε να εμψυχώσει τους λίγους μόνιμους συμπατριώτες του και να ενισχύσει τις παραγωγικές δραστηριότητες. Ύψωσε νόμιμα την ελληνική σημαία –διότι η ελληνική μειονότητα είναι αναγνωρισμένη ως εθνική– και είχε βάλει ως στόχο να δημιουργήσει μία νέα ελληνική εκκλησία, γενικότερα να αναζωογονήσει τον τόπο του που ερήμωνε. Γι’ αυτό και ήταν επικίνδυνος για το αλβανικό καθεστώς.Η τακτική των Αλβανών ήταν να τον προκαλούν διαρκώς, να τον καλούν στο αστυνομικό τμήμα, να τον απειλούν, θέλοντας να τον υποχρεώσουν είτε να σιγήσει είτε να φύγει, είτε, εν τέλει, να τον εξοντώσουν. Έτσι και την ημέρα της εκτέλεσής του, στην εθνική γιορτή των Ελλήνων, την 28η Οκτωβρίου, κατέβασαν προκλητικά από την πλατεία του χωριού την ελληνική σημαία.

Αυτός, μόνος του, μη μετρώντας συσχετισμούς και συμβάσεις, νιώθοντας κυνηγημένος από τη μια και εγκαταλελειμμένος από την ίδια την πατρίδα του, που θα έσπευδε να τον χαρακτηρίσει «εθνικιστή», συγκρούστηκε με την αλβανική εξουσία και εκτελέστηκε.

Καθόλου τυχαία, στην Ελλάδα, τα ΜΜΕ, οι «εχέφρονες» εθνομηδενιστές και σύσσωμο το πολιτικό σύστημα προσπάθησαν να συσκοτίσουν τα γεγονότα. Όχι μόνο συκοφάντησαν τον Κατσίφα, αλλά άφησαν αναπάντητες τις προκλήσεις του Ράμα που σκύλευσε τον νεκρό Κατσίφα, και τέλος κατάντησαν να απολογούνται στην αλβανική κυβέρνηση. Ενώ θα έπρεπε να τους έχουν καθίσει στο σκαμνί του κατηγορούμενου, η ελληνική κυβέρνηση άφησε τους δολοφόνους του Κατσίφα να μεταβληθούν από κατηγορούμενοι σε κατηγόρους.Μπροστά στη μοίρα ενός ελληνισμού που αργοπεθαίνει, ο Κωνσταντίνος Κατσίφας θέλησε να αντισταθεί, μόνος. Και όπως συνέβη με τον Σολωμό Σολωμού στην Κύπρο, ο θάνατός του αποτελεί εν τέλει μία υπόμνηση πως υπάρχουν ακόμα Έλληνες που αντιστέκονται, ακόμα και αν ξέρουν καμιά φορά πως μπορεί οι Μήδοι και να διαβούν στο τέλος. Άραγε ο τραγικός και ηρωικός θάνατός του, θα λειτουργήσει έστω ως μηχανισμός αφύπνισης για την υπνώττουσα συνείδησή μας;

Tου Γιώργου Καραμπελιά 
πρωτοδημοσιεύτηκε στο liberal.gr 

“Και μεις κολακευόμαστε, οι βλάκες...”

“Το ψάρι βρωμάει απ’ το κεφάλι” λέει ο λαός μας. Βαρειά, αλλά μεγάλη αλήθεια . Ψάχνουμε με το φανάρι του Διογένη τον ελληνικό λόγο, των πνευματικών μας ανθρώπων, ακαδημαϊκών, συγγραφέων, ποιητών για τα μείζονα εθνικά μας θέματα: Κυπριακό, Σκοπιανό, Αιγαίο, Θράκη. Πλην απειροελάχιστων εξαιρέσεων “μηδέν εις το πηλίκον”.

          Ο Σαράντος Καργάκος μας θύμισε πρόσφατα μια καταχωνιασμένη στη λήθη σελίδα του Σκοπιανού από τις “ΑΝΑΠΟΛΗΣΕΙΣ” του μακαριστού ακαδημαϊκού Κωνσταντίνου Δεσποτόπουλου (σελ. 131-133).

          Λόγος σοβαρός, εκ του περισσεύματος της καρδίας και της καθαρότητος του νου του Δεσποτόπουλου. Ταυτόχρονα λόγος επιστημονικός και ιστορικά ατράνταχτος.

          Λόγος-πράξη και δράση στη ΓΣ της Διεθνούς Ενώσεως Ακαδημιών στις Βρυξέλλες τον Ιούνιο 1998. Θέμα: η εισδοχή νέων μελών εν οις η Σκοπιανή Ακαδημία κατά την επίσημη ανακοίνωση “Ακαδημία της Μακεδονίας”.

          Δεσποτόπουλος, προς τον Βέλγο πρόεδρο της Διεθνούς: “Η ονομασία “Μακεδονία” του περί τα Σκόπια κράτους είναι κίβδηλη, προϊόν απάτης”.

          Πρόεδρος: “Παρακαλώ να μην αναμιγνύουμε την πολιτική με την επιστήμη”.

          Δεσποτόπουλος: “Ήλθα να σας αποτρέψω  από τη διάπραξη αδικήματος διεθνούς  δικαίου και την προσβολή της ιστορίας μας”.

          Πρόεδρος: Επί δεκαετίες ονομάζονται “Μακεδονία”.

          Δεσποτόπουλος επικαλείται διαχρονικό κανόνα του ρωμαϊκού δικαίου: Αυτό που εξ αρχής είναι κακό, δεν είναι δυνατόν με την πάροδο του χρόνου να γίνει καλό.

          Ενίσταται χωρίς να πρωτοτυπεί ο συνέκδημος του Δεσποτόπουλου έτερος ακαδημαϊκός: Ματαιοπονείς, γιατί όλα είναι προαποφασισμένα και δεν πρέπει να συμπεριφερόμεθα προς το Προεδρείο με φορτικότητα, αγενώς”. Η στάση αυτή του μη κατονομαζόμενου ακαδημαϊκού είναι η πάγια στάση των διανοουμένων μας, τις ελίτ, του πολιτικού μας προσωπικού.

          Η αγωνιστικότητα  του Δεσποτόπουλου δικαιώθηκε στη Διεθνή Ένωση. Έχασε όμως στο οικείο γήπεδο της Ακαδημίας Αθηνών, η οποία εκδίδει μονίμως ψοφοδεή ψηφίσματα ανάξια της αποστολής της, εν οις και το από 28/ 3/ 2008 προς στήριξη της γνωστής πρότασης Ντόρας Μπακογιάννη-Κώστα Καραμανλή (“σύνθετη με γεωγραφικό προσδιορισμό”) αφετηρία για τον “θρίαμβο” του κ. Κοτζιά που βούλιαξε στις λάσπες των Πρεσπών.

          Σπανίζουν η είναι αθέατα τα παραδείγματα ακτιβιστών λογίων του αναστήματος Κ. Δεσποτόπουλου, που δεν “τοποθετούνταν” απλώς αλλά στόχευε το αποτέλεσμα και συχνότατα το πετύχαινε!

          Ξαναδιαβάζοντας το “Μαρτύρων και Ηρώων αίμα” του Ίωνος Δραγούμη σκεπτόμαστε: “Τι κερδίσαμε από την απραξία μας;” διερωτάται ο Ίδας. “Την εμπιστοσύνη των Τούρκων (τώρα των Αμερικανογερμανών) και την έγκριση της Ευρώπης”.

          (....) “Η Ευρώπη μας δίνει πιστοποιητικά καλής διαγωγής για να καθόμαστε φρόνιμα και να την αφήνουμε κι αυτήν ήσυχη και ελεύθερη να κάνει τους σκοπούς τους δικούς της και μεις κολακευόμαστε, οι βλάκες” (σελ. 39).

          Τελικά “τι χρησιμεύει ένα κράτος Ελληνικό, που αντί κάθε άλλη εξωτερική πολιτική διορίζει προξένους στην Ανατολή και πρέσβεις στη Δύση και τους ξεπροβοδίζει με τη μονάκριβη ευχή και οδηγία: “Προσέχετε να μη γεννά, ζητήματα...”.

          Στέλιου Παπαθεμελή- “ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ” , φ. 2018