Γ ι α τ ί...
βαθιά μου δόξασα και πίστεψα τη γη
και... στη φυγή δεν άπλωσα
τα μυστικά φτερά μου,
μα ολάκερον ε ρ ί ζ ω σ α...
το νου μου στη σιγή,
νά που και π ά λ ι... αναπηδά
στη δίψα μου η πηγή,
πηγή ζωής, χορευτική πηγή,
πηγή χαρά μου.
Γ ι α τ ί... π ο τ έ...
δε λόγιασα το πότε και το πώς,
μα... εβύθισα τη σκέψη μου
μ έ σ α στην πάσαν ώρα,
σα μέσα της να κρύβονταν...
ο αμέτρητος σ κ ο π ό ς,
νά τώρα που, ή καλοκαιριά τριγύρα μου...
είτε μπόρα,
λάμπ' η στιγμή ολοστρόγγυλη
στο νου μου σαν οπώρα,
βρέχει απ' τα βάθη τ' ουρανού...
και μ έ σ α μου ο καρπός!
Γ ι α τ ί... δεν είπα:
«εδώ η ζωή αρχίζει, εδώ τελειώνει...»
μα «αν είν' η μέρα βροχερή,
σ έ ρ ν ε ι πιο πλούσιο φως,
μα... κι ο σεισμός
β α θ ύ τ ε ρ η τη χτίση θ ε μ ε λ ι ώ ν ε ι,
τι ο ζωντανός π α λ μ ό ς της γης
που πλάθει... είναι κρυφός»
νά που, ό,τι στάθη εφήμερο,
σα σύγνεφο αναλιώνει,
νά που ο μέγας Θάνατος...
μου γίνηκε α δ ε ρ φ ό ς!
.....................................
«...Μάνα... φ ω τ ι ά με βύζαξες
κ’ είναι η κ α ρ δ ι ά μου... αστέρι;»
