Salim Kasem

Sahim Kasem: 

Λόγος στην αγορά της ανεργίας

Ίσως... να στερηθώ και το ψωμί μου. 

Ίσως... το στρώμα ξεπουλήσω 

και τα ρούχα μου. 

Ίσως... δουλέψω σκουπιδιάρης, 

πετροκόπος και χαμάλης. 

Ίσως... να σωριαστώ γυμνός 

και πεινασμένος εχθρέ του ήλιου

α λ λ ά.... ΔΕΝ παζαρεύω

κι ως... τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου... 

θ’ α ν τ ι σ τ έ κ ο μ α ι!

Ίσως... αρπάξεις απ’ τη γη μου 

και την τελευταία σπιθαμή. 

Ίσως... ταΐσεις στις φυλακές τη νιότη μου

Ίσως... 

μου κλέψεις την κληρονομιά του παππού μου

-πιθάρια, έπιπλα και σκεύη-.

Ίσως... καθίσεις παν’ απ’ το χωριό μας 

σαν εφιάλτης τρόμου... ε χ θ ρ έ του ήλιου

α λ λ ά ΔΕΝ παζαρεύω

κι ως ...τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου

θα α ν τ ι σ τ έ κ ο μ α ι!

Ίσως... 

από τις νύχτες μου να σβήσεις κάθε φως. 

Ίσως... να στερηθώ της μάνας το φιλί.

Ίσως... κι ένα παιδί να βρίσει τον λαό μου, 

τον πατέρα μου. 

Ίσως... να κλέψεις μια στιγμή απροσεξίας 

από τον φύλακα των πόνων μου. 

Ίσως... πλαστογραφήσει την Ιστορία μου 

ένας δειλός, μυθομανής, θρησκόληπτος.

Ίσως.... στερήσεις στα παιδιά μου 

καινούριο ρούχο στη γιορτή. 

Ίσως.... με δανεισμένο πρόσωπο
τους φίλους μου πλανέψεις.

                                                    Ίσως.... υψώσεις γύρω μου 

                                                       τειχιά… τειχιά… τειχιά…

Ίσως.... τις μέρες μου καρφώσεις 

στο σταυρό του εξευτελισμού 

...εχθρέ του ήλιου

α λ λ ά... ΔΕΝ παζαρεύω

κι ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου

Θ’ Α ν τ ι σ τ έ κ ο μ α ι!

Εχθρέ του ήλιου

στο λιμάνι στολίσματα, χαιρετισμοί, 

φωνές χαράς και αχολόι

και τα πολεμικά τραγούδια... 

μας φλογίζουν τα λαρύγγια

κι ένα πανί μες στον ορίζοντα... 

που προκαλεί τον άνεμο

και τη φουρτούνα.... 

και ξ ε π ε ρ ν ά ε ι.... τον κίνδυνο

Είναι του Οδυσσέα που επιστρέφει

απ’ του χαμού τη θάλασσα

Ε π ι σ τ ρ ο φ ή του ήλιου, του ξενιτεμένου 

και... ό ρ κ ο βάνω στα μάτια τους

ΔΕΝ π α ζ α ρ ε ύ ω

κι ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου

Θ’ α ν τ ι σ τ έ κ ο μ α ι… θ’ αντιστέκομαι… 

ΘΑ Α Ν Τ Ι Σ Τ Ε Κ Ο Μ Α Ι...!!!

Σαμίχ Κάσεμ: Παλαιστίνιος Ποιητής

Sahim Kasem: ΩΣ ΤΟΝ ΥΣΤΑΤΟ ΧΤΥΠΟ

Ί σ ω ς... να στερηθώ και το ψωμί μου

ίσως... το στρώμα ξεπουλήσω και τα ρούχα μου

ίσως.. δουλέψω σκουπιδιάρης, πετροκόπος και χαμάλης

ίσως... να σωριαστώ γυμνός και πεινασμένος

Α λ λ ά... ΔΕΝ π α ζ α ρ ε ύ ω

κι ως.... τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου

α ν τ ι σ τ έ κ ο μ α ι

κι ως τον ύστατο χτύπο... της καρδιάς μου

α ν τ ι σ τ έ κ ο μ α ι.

Ί σ ω ς αρπάξεις απ' τη γη μου...

και την τελευταία σπιθαμή

ίσως.... ταΐσεις στις φυλακές τη νιότη μου

ίσως... μου κλέψεις την κληρονομιά του παππού μου

ίσως... καθίσεις πάνω απ' το χωριό μας... εφιάλτης.

Α λ λ ά... ΔΕΝ π α ζ α ρ ε ύ ω

κι ως.... τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου

α ν τ ι σ τ έ κ ο μ α ι

κι ως τον ύστατο χτύπο.... της καρδιάς μου

Α Ν Τ Ι Σ Τ Ε Κ Ο Μ Α Ι.

Ί σ ω ς... από τις νύχτες μου να σβήσει κάθε φως

ίσως... να στερηθώ της μάνας το φιλί

ίσως... στερήσεις στα παιδιά μου 

καινούργιο ρούχο στη γιορτή

ίσως... στις μέρες μου καρφώσεις το σταυρό

Α λ λ ά... ΔΕΝ Π Α Ζ Α Ρ Ε Υ Ω...

κι ως.... τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου

α ν τ ι σ τ έ κ ο μ α ι

κι ως τον ύστατο χτύπο.... της καρδιάς μου

Α Ν Τ Ι Σ Τ Ε Κ Ο Μ Α Ι.....

Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος

Στίχοι: Σαχίμ Κασέμ (Παλαιστίνιος ποιητής)

Ερμηνεία: Χαράλαμπος Γαργανουράκης

Δίσκος: Παράθυρο στη Μεσόγειο, 1983

Γ. ΡΙΤΣΟΣ: Εαρινή Συμφωνία

"Α ν ο ί χ τ ε τα παράθυρα.. 

να μπει το σύμπαν... α ν θ ι σ μ έ ν ο 

μ' όλες τις παπαρούνες του αίματός μας"

....................

Απλώνουμε τα χέρια στον ήλιο-στον ήλιο

και τ ρ α γ ο υ δ ά μ ε και... τραγουδάμε.

Το Φ ω ς... κελαηδάει... άιντε κελαηδάει

στις φλέβες του χόρτου... και της πέτρας.

Ά ξ ι ζ ε... να υπάρξουμε... για να συναντηθούμε.

..................

Α γ α π ο ύ μ ε... τη γη, τους ανθρώπους και τα ζώα.

Τα ερπετά, τον ουρανό και τα έντομα.

Είμαστε... είμαστε κι εμείς... ό λ α μαζί.

Μαζί κι ο ουρανός και η γη.

Απλώνουμε.... τα χέρια στον ήλιο-στον ήλιο

και τραγουδάμε και τ ρ α γ ο υ δ ά μ ε.

Ο ήλιος με φωνάζει.... ο ήλιος με φωνάζει.

Χ α ρ ά, χαρά.... Δεν μας νοιάζει τι θ' αφήσει

το φιλί μας.... μες στο χρόνο και στο τραγούδι.

Sahim Kasem: ΩΣ ΤΟΝ ΥΣΤΑΤΟ ΧΤΥΠO

Ίσως να στερηθώ και το ψωμί μου,
ίσως το στρώμα ξεπουλήσω και τα ρούχα μου.
Ίσως δουλέψω σκουπιδιάρης, 

πετροκόπος και χαμάλης,
ίσως να σωριαστώ γυμνός και πεινασμένος.

Αλλά δεν παζαρεύω κι ως τον ύστατο 
χτύπο της καρδιάς μου θ' αντιστέκομαι.

Ίσως αρπάξεις απ' τη γη μου 

και την τελευταία σπιθαμή,
ίσως θα ρίξεις στις φυλακές τη νιότη μου.
Ίσως μου κλέψεις 

την κληρονομιά του παππού μου,
ίσως καθίσεις πάνω απ' το χωριό μας εφιάλτης.

Αλλά δεν παζαρεύω κι ως τον ύστατο
χτύπο της καρδιάς μου θ' αντιστέκομαι.

Ίσως από τις νύχτες μου να σβήσει κάθε φως,
ίσως να στερηθώ της μάνας το φιλί.
Ίσως στερήσεις στα παιδιά μου 

καινούργιο ρούχο στη γιορτή,
ίσως στις μέρες μου καρφώσεις το σταυρό.

Αλλά δεν παζαρεύω κι ως τον ύστατο 
χτύπο της καρδιάς μου θ' αντιστέκομαι.

Στίχοι: Sahim Kasem ( Παλαιστίνιος ποιητής)
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Χαράλαμπος Γαργανουράκης

Χαρ. Γαργανουράκης: Τα Λόγια και τα Χρόνια

ΜΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ: Τα Λόγια και τα Χρόνια

Τα λόγια και τα χρόνια... τα χ α μ έ ν α
και τους κ α η μ ο ύ ς... που σκέπασε καπνός
η ξενιτιά... τα βρήκε α δ ε λ φ ω μ έ ν α
Κι οι ξαφνικές χαρές... που ήρθαν για μένα
ήταν σε δάσος μαύρο... κ ε ρ α υ ν ό ς
κι οι λογισμοί... που μπόρεσα για σένα

Και σου μ ι λ ώ...σ' αυλές και σε μπαλκόνια
και σε χαμένους... κήπους του Θεού
κι όλο θ α ρ ρ ώ.... πως έρχονται τ' αηδόνια
με.... τα χ α μ έ να λόγια και τα χρόνια
εκεί που πρώτα ήσουνα... παντού
και τ ώ ρ α... μες στο κρύο και στα χιόνια..

Η μοίρα κι ο καιρός... το 'χαν ορίσει
στον κόσμο αυτό... να ρίξω πετονιά
κι η ν ύ χ τ α χίλια χρόνια... να γυρίσει
στο τέλος της γιορτής... να τραγουδήσει
αυτός... που δεν εγνώρισε γενιά
και του κ α η μ ο ύ... την πόρτα να χτυπήσει
και.... του καημού την πόρτα να χτυπήσει
και του καημού την πόρτα.... να χτυπήσει

Δεν ήτανε ρ ο λ ό ι... σταματημένο
σε ρημαγμένο κι άδειο... σπιτικό
οι δρόμοι... που με πήραν και προσμένω
Τα λόγια που δεν ξέρω... σου τα δένω
με τους ανθρώπους... που 'δαν το κακό
και το 'χουν στ' όνομά τους... κεντημένο

Α υ τ ό ς.... που σπέρνει δάκρυα και πόνο
θ ε ρ ί ζ ε ι... την αυγή ωκεανό
μαύρα πουλιά... του δείχνουνε το δρόμο
Κι έχει.... τη ζωγραφιά κοντά στον ώμο,
σ η μ ά δ ι... μυστικό και ριζικό
πως ξέφυγε απ' τον ʼδη... κι απ' τον κόσμο..

Η μοίρα κι ο καιρός... το 'χαν ορίσει
στον κόσμο αυτό... να ρίξω πετονιά
κι η ν ύ χ τ α χίλια χρόνια... να γυρίσει
στο τέλος της γιορτής... να τραγουδήσει
αυτός... που δεν εγνώρισε γενιά
και του κ α η μ ο ύ... την πόρτα να χτυπήσει
και.... του καημού την πόρτα να χτυπήσει
και του καημού την πόρτα.... να χτυπήσει

Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
...με τον Χαράλαμπο Γαργανουράκη
^
http://youtu.be/gt06vESEZRs