John Ernst Steinbeck - ΑΝΘΡΩΠΟΙ και ΠΟΝΤΙΚΙΑ

John Ernst Steinbeck (Τζον Στάινμπεκ)

«Στις ψυχές των ανθρώπων... τα σταφύλια της οργής 

γεμίζουν και βαραίνουν, βαραίνουν για τον τρύγο...»

«Τόσα πολλά και αγαπημένα πράγματα 

είναι στοιβαγμένα στη σοφίτα του κόσμου, 

επειδή.... δεν τα θέλουμε τριγύρω μας 

και... δεν τολμούμε να τα πετάξουμε...»

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ: Η Μοναξιά

Η μ ο ν α ξ ι ά...

δεν έχει το θλιμμένο χρώμα στα μάτια

της συννεφένιας γκόμενας.

Δεν περιφέρεται νωχελικά κι αόριστα

κουνώντας τα γοφιά της στις αίθουσες συναυλιών

και στα παγωμένα μουσεία.

Δεν είναι κίτρινα κάδρα παλιών «καλών» καιρών

και ναφθαλίνη στα μπαούλα της γιαγιάς

μενεξελιές κορδέλες και ψάθινα πλατύγυρα.

Δεν ανοίγει τα πόδια της με πνιχτά γελάκια

βοϊδίσιο βλέμμα κοφτούς αναστεναγμούς

κι ασορτί εσώρουχα.

Η μ ο ν α ξ ι ά.

Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά

και μετριέται πιάτο πιάτο

μαζί με τα κομμάτια τους

στον πάτο του φωταγωγού.

Στέκεται υπομονετικά όρθια στην ουρά

Μπουρνάζι – Αγ. Βαρβάρα – Κοκκινιά

Τούμπα – Σταυρούπολη – Καλαμαριά

Κάτω απ’ ό λ ο υ ς..... τους καιρούς

με ιδρωμένο κεφάλι.

Εκσπερματώνει ουρλιάζοντας 

κατεβάζει μ’ αλυσίδες τα τζάμια

κάνει κατάληψη στα μέσα παραγωγής

βάζει μπουρλότο στην ιδιοκτησία

είναι επισκεπτήριο τις Κυριακές στις φυλακές

ίδιο β ή μ α στο προαύλιο.... ποινικοί κι επαναστάτες

πουλιέται κι αγοράζεται λεφτό λεφτό ανάσα ανάσα

στα σκλαβοπάζαρα της γης 

– εδώ κοντά είν’ η Κοτζιά –

ξυπνήστε πρωί.

Ξ υ π ν ή σ τ ε.... να τη δείτε.

Είναι πουτάνα στα παλιόσπιτα

το γερμανικό νούμερο στους φαντάρους

και τα τελευταία

ατέλειωτα χιλιόμετρα ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟΣ–ΚΕΝΤΡΟΝ

στα γαντζωμένα κρέατα από τη Βουλγαρία.

Κι ό τ α ν.... σφίγγει το αίμα της και δεν κρατάει άλλο

που ξ ε π ο υ λ ά ν.... τη φάρα της

χορεύει στα τραπέζια ξυπόλυτη.... ζεμπέκικο

κρατώντας στα μπλαβιασμένα χέρια της

ένα καλά ακονισμένο τσεκούρι.

Η μ ο ν α ξ ι ά

η μοναξιά μας λέω.... Για τη δική μας λέω

είναι τσεκούρι στα χέρια μας

που πάνω απ’ τα κεφάλια σας... 

γ υ ρ ί ζ ε ι.... γυρίζει.... γυρίζει.... γυρίζει

Luis Bunuel - L'angelo sterminatore

Β. Παπακωσταντίνου: Το Παιχνίδι Παίζεται

Charlie Chaplin's: " The Great Dictator " (1940)

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΑΘΑΣ: "ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΨΕΥΤΗΣ"

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΒΑΛΑΚΟΥ: Ο ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ

Roberto Begnini

Αυτούς που ονειρεύονται τους αναγνωρίζεις,

έχουν στα μάτια ένα πέπλο θλίψης

Έχουν τη μελαγχολία αποκοιμισμένη 

στην άκρη των χειλιών, 

έχουν το ύφος ανθρώπου 

που κάτι ψάχνει απελπισμένα.

Το ονείρεμα είναι κουραστικό, 

δεν είναι για τον καθένα.

Ε ί ν α ι   για τους  θ α ρ ρ α λ έ ο υ ς

 όπως η θάλασσα και η αγάπη... 

Ρομπέρτο Μπενίνι

Αντισταθείτε... από Νίκο Κούνδουρο

Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

 Αν καταφέρνω να εξαπατώ τον εαυτό μου έχω ήδη μια δύναμη ζωής στα χέρια μου. Αν τώρα εξαπατώ τους άλλους, ζητώ να με συγχωρήσουν, αυτοί ακριβώς "οι άλλοι" που σίγουρα έχουν με τη σειρά τους εξαπατήσει ποιος ξέρει πόσους και ποιους! Το τι είναι ή τι δεν είναι απάτη στο χώρο των ιδεών,

ή τι είναι ή τι δεν είναι εξαπάτηση στο χώρο των ιδεολογιών, είναι ένα ερώτημα αναπάντητο.

Όλα σαλεύουν κι όλα αλλάζουν γύρω μας.

Στην αντίσταση δεν έχω δικαίωμα, έχω υποχρέωση! Ανήκω σε μια γενιά ιστορική θα έλεγα. Ζήσαμε πολέμους, χούντες, δυστυχίες, αλλά και τη λίγη ευτυχία που μας αναλογεί ανάμεσα στα τόσα πικρά που βιώσαμε. Επιτρέψτε μας λοιπόν να έχουμε μνήμη.

Βλέπετε, στο περίφημο σύνθημα

"Αντισταθείτε" ανατρέχουμε κάθε τρεις και λίγο. Είναι μια λέξη που δεν την ξεχάσαμε ακόμα. Μια λέξη που δε μούδιασε, δε χάθηκε.

Το "Αντισταθείτε" απευθύνεται σε δίκαιους και σε άδικους, σε μικρομεσαίους και μεγάλους, σε πιτσιρικάδες και χούφταλα και σ' όλους τους ανθρώπους που επιτελούν έργο πνευματικό και εξ' ορισμού είναι οι ταγοί ενός έθνους, ενός έθνους που πραγματικά τους έχει ανάγκη. Είτε μικρούς, είτε μεσαίους, είτε μεγάλους.

"Αντισταθείτε" λεω κι εγώ, εκατό χρονών σήμερα.

 Δε θα σταματήσω ποτέ να το φωνάζω...

Νίκος Κούνδουρος

(απόσπασμα απο συνεντεύξη του σκηνοθέτη στον Ελληνικό τύπο)

ο Ταρκόφσκι.... και η Ομορφιά

Mirror (Aleksandrovic Tarkovskij)

  

 Κανείς δεν γνωρίζει.. τι Είναι η Ομορφιά

 (Νessuno sa che cos'è la Bellezza)

Η ιδέα που έχει ο κόσμος για την Ομορφιά, ο ορισμός της Ομορφιάς, αλλάζει στη πορεία της Ιστορίας ακολουθώντας τις αξιώσεις της Φιλοσοφίας.. αλλά και κατά την διάρκεια της προσωπικής ζωής του ατόμου ακολουθώντας απλά την εξέλιξη του. Αυτό με ωθεί να σκεφτώ ότι στην ουσία της.. η Ομορφιά παραπέμπει κάπου αλλού.... 
 Η Ομορφιά είναι το Σύμβολο της Αλήθειας

Δεν αναφέρομαι στην έννοια της αντίθεσης "Αλήθεια/Ψέμα",
 αλλά στην έννοια του δρόμου.. που επιλέγει ο κάθε άνθρωπος..
 στην αναζήτηση της Αλήθειας.

 Η Ομορφιά στις διάφορες εποχές... πιστοποίησε το επίπεδο της επίγνωσης για την Αλήθεια, που είχαν οι άνθρωποι σε μια δεδομένη εποχή.

 Η Αλήθεια που εκδηλώνεται με την Ομορφιά.. είναι αινιγματική. Δεν μπορεί να αποκωδικοποιηθεί... ούτε να εξηγηθεί με λόγια.. αλλά.. όταν ένας άνθρωπος  βρίσκεται κοντά της.. συναντιέται μ'αυτή την Ομορφιά, νοιώθει να βρίσκεται μπροστά του.. νοιώθει με δέος την παρουσία της.. απ'την ανατριχίλα στο κορμί του.

 Η Ομορφιά είναι κάτι σαν θαύμα... 

 που ο άνθρωπος ακούσια γίνεται μάρτυρας.

 

 Arsenij Aleksandrovic Tarkovskij
(απ'την τελευταία του συνέντευξη 

 στη "Le Figaro" τον Δεκέμβρη του 1986)

 

Mirror (Aleksandrovic Tarkovskij)

  

ΘΥΜΗΣΟΥ το ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ...

...έργο του Νόελ Κάουαρντ (1967) με την Έλλη Λαμπέτη και τον Δημήτρη Χόρν από το θίασο Λαμπέτη-Καρράς

ΘΥΜΗΣΟΥ το ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

Το χέρι δως μου, δως μου την καρδιά σου

και πάμε, αν θέλεις, ως τον ουρανό.

Τραγούδι του Σεπτέμβρη είν' η ματιά σου,

αυτά τα μάτια πόσο τ' αγαπώ.

Κι αν σκόρπισαν τα φύλλα με τ' αγέρι,

τον δρόμο κι αν τον σκέπασ' η βροχή,

για μας είν' ο Σεπτέμβρης καλοκαίρι,

η αγάπη σου φωτίζει όλη τη γη.

Στα χέρια μου έλα τώρα και κοιμήσου

κι εγώ τις νύχτες θα σου τραγουδώ.

Κι αν κάποτε χωρίσουμε θυμήσου:

Σεπτέμβρη σου 'χα πει πως σ' αγαπώ.

Στίχοι: Γιώργος Παπαστεφάνου

Μουσική: Γιάννης Σπανός

με το Γιάννη Πουλόπουλο