Κοπέλες απ' το Δίστομο, φέρτε νερό και ξύδι

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό

και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφόρι

Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ

τότε που φεύγανε μπουλούκια οι σταυροφόροι

Παντιέρες πάγαιναν του ανέμου συνοδειά

και ξεκινούσαν οι γαλέρες του θανάτου

στο ρογοβύζι ανατριχιάζαν τα παιδιά

κι ο γέρος έλιαζε, ακαμάτης, τ'αχαμνά του

Του ταύρου ο Πικάσο ρουθούνιζε βαριά

και στα κουβέλια τότε σάπιζε το μέλι

τραβέρσο ανάποδο, πορεία προς το βοριά

τράβα μπροστά, ξοπίσω εμείς και μη σε μέλει

Κάτω απ' τον ήλιο αναγαλιάζαν οι ελιές

και φύτρωναν μικροί σταυροί στα περιβόλια

τις νύχτες στέρφες απομέναν οι αγκαλιές

τότες που σ' έφεραν, κατσίβελε, στη μπόλια

Ατσίγγανε κι αφέντη μου με τι να σε στολίσω;

φέρτε το μαυριτάνικο σκουτί το πορφυρό

στον τοίχο της Καισαριανής μας φέραν από πίσω

κι ίσα ένα αντρίκειο ανάστημα ψηλώσαν το σωρό.

Κοπέλες απ' το Δίστομο, φέρτε νερό και ξύδι

κι απάνω στη φοράδα σου δεμένος σταυρωτά

σύρε για κείνο το στερνό στην Κόρδοβα ταξίδι

μέσα απ' τα διψασμένα της χωράφια τα ανοιχτά

Βάρκα του βάλτου ανάστροφη

φτενή δίχως καρένα

σύνεργα που σκουριάζουνε σε γύφτικη σπηλιά

σμάρι κοράκια να πετάν στην έρημην αρένα

και στο χωριό να ουρλιάζουνε τη νύχτα εφτά σκυλιά.

Στίχοι: Νίκος Καββαδίας

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

Εκτέλεση: Γιάννης Κούτρας

Μ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ: Ο φασισμός

BERTOLT BRECHT- ΦΩΝΤΑΣ ΛΑΔΗΣ: 

Ο φασισμός

Ο φασισμός... δεν έρχεται από το μέλλον
καινούριο τάχα κάτι να μας φέρει.
Τι κ ρ ύ β ε ι μέσ' στα δόντια του... το ξ έ ρ ω,
καθώς μου δίνει... γελαστός το χέρι.

Οι ρίζες του... το σύστημα αγκαλιάζουν
και χάνονται βαθιά.. στα περασμένα.
Οι μ ά σ κ ε ς του.. με τον καιρό α λ λ ά ζ ο υ ν,
μα όχι και το μίσος του.. για μένα.

Το φασισμό βαθιά.. κ α τ ά λ α β έ τον.
Δεν θα πεθάνει μόνος... τ σ ά κ ι σ έ τον.

Ο φασισμός... δεν έρχεται από μέρος
που λούζεται στον ήλιο και στ' αγέρι,
το κουρασμένο βήμα του.. το ξέρω
και την περίσσεια νιότη μας.. την ξέρει.

Μα πάλι θέ ν' απλώσει... σα χ ο λ έ ρ α
π α τ ώ ν τ α ς... πάνω στην ανεμελιά σου,
και δίπλα σου.. θα φτάσει κάποια μέρα
αν χάσεις... τα ταξικά γυαλιά σου.

Το φασισμό βαθιά.. κ α τ ά λ α β έ τον.
Δεν θα πεθάνει μόνος... τ σ ά κ ι σ έ τον.

Μαρία Δημητριάδη - Σάκης Μπουλάς: Ο ΝΤΙΚ

Ο ΝΤΙΚ

Η πέτρα σταυρωμένη απ' τον άνεμο

ο άνεμος, η σιγαλιά,

δεν ακούγεται τίποτα

μόνο το καρδιοχτύπι της πέτρας

κι πέτρα της καρδιάς που δουλεύεται

με το θυμό και με τον πόνο

βαριά, σιγά και σταθερά

Μπόλικη πέτρα

μπόλικη καρδιά

να χτίσουμε τις αυριανές μας φάμπρικες

τα λαϊκά μέγαρα

τα κόκκινα στάδια

και το μεγάλο μνημείο 

των Ηρώων της Επανάστασης

Να μην ξεχάσουμε και το μνημείο του Ντικ

ναι, ναι, του σκύλου μας του Ντικ

της ομάδας του Μούδρου

που τον σκοτώσαν οι χωροφυλάκοι

γιατί αγάπαγε πολύ τους εξόριστους

Να μην ξεχάσουμε, σύντροφοι, τον Ντικ

το φίλο μας τον Ντικ

που γάβγιζε τις νύχτες στην αυλόπορτα 

άντικρυ στη θάλασσα

κι αποκοιμιόταν τα χαράματα

στα γυμνά πόδια της Λευτεριάς

με τη χρυσόμυγα του αυγερινού

πάνω στο στυλωμένο αυτί του

Τώρα ο Ντικ κοιμάται στη Λήμνο

δείχνοντας πάντα το ζερβί του δόντι

Μπορεί μεθαύριο να τον ακούσουμε πάλι

να γαυγίζει χαρούμενος σε μια διαδήλωση

περνοδιαβαίνοντας κάτου απ' τις σημαίες μας

έχοντας κρεμασμένη στο ζερβί του δόντι

μια μικρή πινακίδα "κάτω οι τύραννοι"

Ήταν καλός ο Ντικ

Μαρία Δημητριάδη & Σάκης Μπουλάς
σε στίχους Γιάννη Ρίτσου
και μουσική Θάνου Μικρούτσικου,
από το δίσκο "Καντάτα για τη Μακρόνησο" - 1979.

Μαρία Δημητριάδη: Rosa Luxemburg

Μπλουζάκι χίπικο και παντελόνι τζιν
και στη κ α ρ δ ι ά... ζωγραφισμένος ο Γκεβάρα
Στα πορνοστάσια με ουίσκι και με τζιν
παίζουν αλέγκρο τη καρδιά μου... σε κιθάρα

Φυλλάδες κίτρινες και πράσινη χολή
τα νιάτα σου... τα νιάτα μου... κι οι εμπόροι
Χρυσό πουλάκι... δίχως το κλουβί
για σένα κάνουν... τον Αγώνα οι τζογαδόροι

Αϊ.. Ρ ό ζ α Λούξεμπουργκ... τι σου 'χω φυλαγμένα
Πάνω στο κάρο σ' είδα... στα εννιακόσια επτά
Εγώ τότε κοιμόμουνα... στο φ ω ς του εικοσιένα
Κι εξήντα χρόνια αργότερα... σε β ρ ή κ α στα χαρτιά

Από το δίσκο "Τροπάρια για φονιάδες"
του Θάνου Μικρούτσικου - 1977
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου

ν"

Μ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ - Μ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

ΜΑΡΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ - Μ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ....

Κι ήθελε ακόμη πολύ Φ ω ς... να ξημερώσει
όμως εγώ.... ΔΕΝ παραδέχτηκα... την ήττα, 
έβλεπα τώρα.. πόσα κρυμμένα τιμαλφή.... 

έπρεπε να σώσω
πόσες φωλιές νερού.... 

να σ υ ν τ η ρ ή σ ω.. μέσα στις φλόγες.

Μιλάτε, δείχνετε πληγές... 

αλλόφρονες στους δρόμους.
Τον πανικό.... που στραγγαλίζει την καρδιά σας 

σαν σημαία
καρφώσατε σ’ εξώστες... 

με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμα.
Η πρόγνωσή σας.... ασφαλής: 

Θα πέσει η Π ό λ ι ς.

Εκεί, προσεκτικά σε μια γωνιά... 

μ α ζ ε ύ ω με τάξη,
φράζω με σύνεση.. το τελευταίο μου φυλάκιο.
Κρεμώ κομμένα χέρια στους τοίχους,

 σ τ ο λ ί ζ ω
με τα κομμένα κρανία τα παράθυρα, πλέκω...
με κομμένα μαλλιά το δίχτυ μου... και περιμένω
ό ρ θ ι ο ς και μόνος.....

 σαν και πρώτα π ε ρ ι μ έ ν ω.

Κι ήθελε ακόμη πολύ Φ ω ς... να ξημερώσει
όμως εγώ.... ΔΕΝ παραδέχτηκα... την ήττα.....

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
^
http://youtu.be/OIV7SWMYk_o

Νίκος Καββαδίας

Νίκος Καββαδίας - Θάνος Μικρούτσικος

Εφτά. Σε παίρνει αριστερά.... μην το ζορίζεις.
Μάτσο χωράνε.. σε μια κούφιαν απαλάμη.
Θυμίζεις κάμαρες κλειστές... στεριά μυρίζεις.
Ο πιο μικρός... αχολογάει μ’ ένα καλάμι.

Γυαλίζει ο Σημ της μηχανής.. τα δυο ποδάρια.
Ο Ρεκ λαδώνει στην ανάγκη... το τιμόνι.
Μ’ ένα φτερό ξορκίζει ο Γκόμπυ.. τη μαλάρια
κι ο στραβοκάνης ο Χαράμ.. πίτες ζυμώνει.

Απ’ το ποδόσταμο πηδάνε.. ως τη γαλέτα.
Μπορώ ποτέ... να σου χαλάσω το χατήρι;
Κόρη ξανθή και γ α λ α ν ή... που όλο εμελέτα
ποιος ρήγα γιός... θε να την πιεί σ’ ένα ποτήρι.

Ραμάν αλλήθωρε, τρελέ... που λύνεις μάγια,
κ α τ ά φ ε ρ ε... το σταυρωτό του νότου αστέρι
σωρός να πέσει.... να σκορπίσει στα σπιράγια,
και πες του κάτω από ένα δέντρο.. να με φέρει.

Ο Τοτ, του λείπει το ένα χέρι... μα όλο γνέθει,
τούτο το απίθανο σινάφι... να βρακώσει.
Εσθήρ, ποια βιβλική σκορπάς περνώντας μ έ θ η;
Ρούθ, δε μιλάς; Γ ι α τ ί... τρεκλίζουμε οι διακόσιοι;

Κουφός ο Σάλαχ... το κατάστρωμα σαρώνει.
Μ’ ένα ξυστρι καθάρισέ με... απ’ τη μοράβια.
Μα είναι κ ά τ ι πιο βαθύ... που με λερώνει.
Γ ι έ μου πού πας; 

Μ ά ν α.... θα πάω στα καράβια.

Κι έτσι μαζί με τους εφτά.... κατηφοράμε.
Με τη βροχή, με τον καιρό.... που μας ορίζει.
Τα μάτια σου ζούνε μια θάλασσα, θυμάμαι...
Ο πιο στερνός μ’έναν αυλό... με νανουρίζει.

Κουφός ο Σάλαχ... το κατάστρωμα σαρώνει.
Μ’ ένα ξυστρι καθάρισέ με.... απ’ τη μοράβια.
Μα είναι κάτι πιο βαθύ... που με λ ε ρ ώ ν ε ι.
Γιέ μου π ο ύ π α ς;

 Μάνα... θ α π ά ω στα καράβια.

Οδυσσέας Ιωάννου: Μικρές Νοθείες

Μικρές Νοθείες

Ποτέ του δεν κατάφερε... να βγει σε μια λιακάδα

και ζ ε ι με, ό,τι, περίσσεψε από ένα σκάρτο ποίημα

τα πρωινά σηκώνεται... με μια βαριά ζαλάδα

και λέει πως τον ξύπνησε... ένα μεγάλο κύμα

Κρεμάει τις αφίσες του... στα παράθυρά του

κ ρ ύ β ε ι το φ ω ς... μα κρύβει κι όλα τ'άλλα

γιατί το μόνο που λ α χ τ ά ρ η σ ε ως λάφυρά του

είναι μια θ ά λ α σ σ α..... να φτάνει ως τη σκάλα

Βάζει σημάδια με στυλό... πάνω στον τοίχο του

μετράει το ύψος του... που πόντο πόντο χάνει

μα κάθε βράδυ... όταν βγαίνει απ'τον ύπνο του

στέκεται όρθιος.... και τρυπάει το ταβάνι

Είναι που ο ν ε ι ρ ε ύ ε τ α ι 

πως φεύγει για ταξίδια

πως μπαίνει μέσα... σε παλιές φωτογραφίες

ξέρει αν μπορούσε θα 'κανε.... μία απ'τα ίδια

αλλά τι ν ό η μ α... έχει το όνειρο... 

χωρίς μικρές νοθείες.

Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

συμμετοχή... Βασίλης Παπακωνσταντίνος

^

http://youtu.be/U-cDeb9rUDM

Τους προβολείς στήσε

Τους προβολείς στήσε

άπλετο φως στη ράμπα να πέφτει.

Η δράση να κυλάει

να παρασέρνεται στη δίνη.

Η τέχνη δεν πρέπει ν' αντανακλά

σαν τον καθρέφτη

μα σαν φακός να μεγεθύνει.


Στίχοι: Vladimir Mayakovsky

Μουσική, Ερμηνεία: Θάνος Μικρούτσικος

Νίκος Καββαδίας - Γράμμα Ενός Αρρώστου

ΓΡΑΜΜΑ ενός Αρρώστου

Φίλε μου Αλέξη, το 'λαβα το γράμμα σου

και με ρωτάς τι γίνομαι, τι κάνω

Μάθε, ο γιατρός πως είπε στη μητέρα μου

ότι σε λίγες μέρες θα πεθάνω...

Είναι καιρός όπου έπληξα διαβάζοντας

όλο τα ίδια που έχω εδώ βιβλία

κι όλο εποθούσα κάτι νέο να μάθαινα

που να μου φέρει λίγη ποικιλία

Κι ήρθεν εχθές το νέο έτσι απροσδόκητα

σιγά ο γιατρός στο διάδρομο εμιλούσε

και τ' άκουσα, στην κάμαρα σκοτείνιαζε

κι ο θόρυβος του δρόμου σταματούσε

Έκλαψα βέβαια, κάτω απ' την κουβέρτα μου

Λυπήθηκα. Για σκέψου, τόσο νέος

μα στον εαυτό μου αμέσως υποσχέθηκα

πως θα φανώ, σαν πάντοτε, γενναίος

Θυμάσαι, που ταξίδια ονειρευόμουνα

κι είχα ένα διαβήτη κι ένα χάρτη

και πάντα για να φύγω ετοιμαζόμουνα

κι όλο η μητέρα μου 'λεγε: Το Μάρτη...

Τώρα στο τζάμι ένα καράβι εσκάρωσα

κι ένα του Μαγκρ στιχάκι έχω σκαλίσει:

«Τι θλίψη στα ταξίδια κρύβεται άπειρη!»

κι εγώ για ένα ταξίδι έχω κινήσει

Να πεις σ' όλους τους φίλους χαιρετίσματα

κι αν τύχει ν' απαντήσεις την Ελένη

πως μ' ένα φορτηγό πες της μπαρκάρισα

και τώρα πια να μη με περιμένει

Αλήθεια, ο Χάρος ήθελα να 'ρχότανε

σαν ένας καπετάνιος να με πάρει

χτυπώντας τις βαριές πέτσινες μπότες του

κι ένα μακρύ τσιμπούκι να φουμάρει

Αλέξη, νιώθω τώρα πως σε κούρασα

μπορεί κιόλας να σ' έκαμα να κλάψεις

δε θα 'βρεις, βέβαια, λόγια για μια απάντηση

μα δε θα λάβεις κόπο να μου γράψεις...

Στίχοι: Νίκος Καββαδίας
Μουσική: Ξέμπαρκοι
Πρώτη εκτέλεση: Δήμητρα Γαλάνη

Afto Einai (That's it.. ) ~ Nâzım Hikmet, Thanos Mikroutsikos (transl. b...

Είμαι μέσα στο φως που προχωρεί

Tα μάτια μου είναι πλημμυρισμένα από πόθους

Ειν' ωραίος ο κόσμος

Ειν' ωραίος ο κόσμος

Τα μάτια μου δεν κουράζονται

να βλέπουνε τα δέντρα

Τα δέντρα τα τόσο γεμάτα.. από ελπίδα

Τα δέντρα.. τα τόσο πράσινα

Ένα μονοπάτι ηλιόλουστο

τραβάει μέσα απ' τις μουριές

είμαι στο παράθυρο του νοσοκομείου

Δε νιώθω τη μυρωδιά των γιατρικών

Κάπου πρέπει ν' ανθίζουν τα γαρούφαλα

Δε νιώθω τη μυρωδιά των γιατρικών.

Το ζήτημα δεν είναι να είσαι αιχμάλωτος

Το να μην  π α ρ α δ ί ν ε σ α ι, αυτό είναι!

Ποίηση : Ναζίμ Χικμέτ

Απόδοση στα ελληνικά : Γιάννης Ρίτσος

Μουσική : Θάνος Μικρούτσικος

Ερμηνεία: Μαρία Δημητριάδη

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΡΑΣ "ΓΥΝΑΙΚΑ"

ΓΥΝΑΙΚΑ

 Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία. 

 Παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα 

  Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ, εδώ Μαρία 

 Το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη σμέρνα. 

 ***

 Από παιδί βιαζόμουνα μα τώρα πάω καλιά μου. 

 Μια τσιμινιέρα με όρισε στον κόσμο και σφυρίζει. 

 Το χέρι σου, που χάιδεψε τα λιγοστά μαλλιά μου, 

 για μια στιγμή αν με λύγισε σήμερα δε με ορίζει. 

 ***

 Το μετζαρόλι ράγισε και το τεσσαροχάλι. 

 Την τάβλα πάρε, τζόβενο, να ξαναπάμε αρόδο. 

 Ποιος σκύλας γιος μας μούτζωσε κι έχουμε τέτοιο χάλι, 

  που γέροι και μικρά παιδιά μας πήραν στο κορόιδο; 

 *** 

  Βαμμένη. Να σε φέγγει κόκκινο φανάρι. 

  Γιομάτη φύκια και ροδάνθη αμφίβια Μοίρα. 

 Καβάλαγες ασέλωτο με δίχως χαλινάρι, 

 πρώτη φορά σε μια σπηλιά στην Αλταμίρα 

 *** 

  Σαλτάρει ο γλάρος το δελφίνι να στραβώσει. 

 Τι με κοιτάς; Θα σου θυμίσω εγώ πού μ' είδες; 

  Στην άμμο πάνω σ' είχα ανάστροφα ζαβώσει 

 τη νύχτα που θεμέλιωναν τις Πυραμίδες 

  ***

 Το τείχος περπατήσαμε μαζί το Σινικό. 

 Κοντά σου ναύτες απ' την Ουρ πρωτόσκαρο εβιδώναν. 

  Ανάμεσα σε ολόγυμνα σπαθιά στο Γρανικό 

 έχυνες λάδι στις βαθιές πληγές του Μακεδόνα.  

 ***

 Βαμμένη. Να σε φέγγει φως αρρωστημένο. 

 Διψάς χρυσάφι. Πάρε, ψάξε, μέτρα. 

 Εδώ κοντά σου χρόνια ασάλευτος να μένω 

  ως να μου γίνεις, Μοίρα, Θάνατος και Πέτρα.

 *** 

  Στίχοι: Νίκος Καββαδίας  
 από: "Ο Σταυρός του Νότου" 

 Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος 

 Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Κούτρας 

 Video: ElenaKastro