ΜΗΠΩΣ ΖΟΥΜΕ Σ' ΑΛΛΗ ΧΩΡΑ;

ΜΗΠΩΣ ΖΟΥΜΕ Σ' ΑΛΛΗ ΧΩΡΑ;

01. ΚΟΣΜΕ ΑΣΩΤΕ 00:00 

02. ΜΗΠΩΣ ΖΟΥΜΕ Σ' ΑΛΛΗ ΧΩΡΑ; 02:52 

03. ΤΟ ΣΑΡΑΚΙ 07:37

04. ΜΕ ΤΗ ΖΥΓΑΡΙΑ ΣΤΟ ΧΕΡΙ 10:55 

05. ΣΤΟΥ ΚΑΤΩ ΚΟΣΜΟΥ ΤΗΝ ΑΥΛΗ 14:33

06. ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ 18:00

07. ΣΤΟ ΜΠΑΡ 23:16

08. ΖΟΥΣΑ ΜΙΑ ΧΑΡΤΙΝΗ ΖΩΗ

 - Μαρία Δημητριάδη - Μίκης Θεοδωράκης 27:09 

09. ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΗ 31:32

10. ΤΩΡΑ ΣΤΑ ΟΓΔΟΝΤΑ ΕΞΙ 36:08

11. ΕΙΝΑΙ ΦΤΩΧΟ ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ 38:53

12. ΕΜΑΛΩΣΑ ΜΕ ΤΗ ΖΩΗ 42:11

1991 

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης 

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου 

Τραγουδάει 

Μαρία Δημητριάδη & Μίκης Θεοδωράκης

Μ. Δημητριάδη: Ο ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ ΖΕΙ...

Ο ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ ΖΕΙ...

Τον ξέρουνε τα ελάτια, τα πλατάνια
ίδιος μ' αυτά, περήφανος, στητός
αχούν απ' τη φωνή του τα ρουμάνια
μπρος για τη νίκη, για το κόμμα μπρος.

Ο Μπελογιάννης ζει

μες στην καρδιά μας,
ο Μπελογιάννης ζει πα στις κορφές
ο Μπελογιάννης ζει κι είναι κοντά μας
στων τραγουδιών τις λεύτερες στροφές.

Ζει σ' όλους τους καιρούς,

σ' όλους τους τόπους
το κάθε σπίτι, σπίτι του δικό.
Ζει ο Μπελογιάννης,

ζει με τους ανθρώπους
που χτίζουν έναν κόσμο σοσιαλιστικό.

Ο Μπελογιάννης ζει

μες στην καρδιά μας,
ο Μπελογιάννης ζει πα στις κορφές
ο Μπελογιάννης ζει κι είναι κοντά μας
στων τραγουδιών τις λεύτερες στροφές.

Μαρία Δημητριάδη

Μουσική : Λάκης Χατζής
Στιχοι Λάκης Ραβάνης

Μ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ: Ο φασισμός

BERTOLT BRECHT- ΦΩΝΤΑΣ ΛΑΔΗΣ: 

Ο φασισμός

Ο φασισμός... δεν έρχεται από το μέλλον
καινούριο τάχα κάτι να μας φέρει.
Τι κ ρ ύ β ε ι μέσ' στα δόντια του... το ξ έ ρ ω,
καθώς μου δίνει... γελαστός το χέρι.

Οι ρίζες του... το σύστημα αγκαλιάζουν
και χάνονται βαθιά.. στα περασμένα.
Οι μ ά σ κ ε ς του.. με τον καιρό α λ λ ά ζ ο υ ν,
μα όχι και το μίσος του.. για μένα.

Το φασισμό βαθιά.. κ α τ ά λ α β έ τον.
Δεν θα πεθάνει μόνος... τ σ ά κ ι σ έ τον.

Ο φασισμός... δεν έρχεται από μέρος
που λούζεται στον ήλιο και στ' αγέρι,
το κουρασμένο βήμα του.. το ξέρω
και την περίσσεια νιότη μας.. την ξέρει.

Μα πάλι θέ ν' απλώσει... σα χ ο λ έ ρ α
π α τ ώ ν τ α ς... πάνω στην ανεμελιά σου,
και δίπλα σου.. θα φτάσει κάποια μέρα
αν χάσεις... τα ταξικά γυαλιά σου.

Το φασισμό βαθιά.. κ α τ ά λ α β έ τον.
Δεν θα πεθάνει μόνος... τ σ ά κ ι σ έ τον.

Ναζίμ Χικμέτ: ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ

 

Είμαι μέσα στο φως που προχωρεί

Tα μάτια μου είναι πλημμυρισμένα από πόθους

Ειν’ ω ρ α ί ο ς  ο κόσμος

Ειν’ ωραίος... ο  κ ό σ μ ο ς

Τα μάτια μου δεν κουράζονται 

να βλέπουνε τα δέντρα

Τα δέντρα τα τόσο γεμάτα.. από ελπίδα

Τα δέντρα.. τα τόσο πράσινα

Ένα μονοπάτι ηλιόλουστο 

τραβάει μέσα απ’ τις μουριές

είμαι στο παράθυρο του νοσοκομείου 

Δε νιώθω τη μυρωδιά των γιατρικών

Κάπου.. πρέπει ν’ ανθίζουν... τα γαρούφαλα

Δε νιώθω τη μυρωδιά των γιατρικών

Το ζήτημα... δεν είναι να είσαι αιχμάλωτος

Το... να ΜΗΝ παραδίνεσαι... α υ τ ό  είναι

^
http://youtu.be/Y_0ytFvp8WY

Μαρία Δημητριάδη - Σάκης Μπουλάς: Ο ΝΤΙΚ

Ο ΝΤΙΚ

Η πέτρα σταυρωμένη απ' τον άνεμο

ο άνεμος, η σιγαλιά,

δεν ακούγεται τίποτα

μόνο το καρδιοχτύπι της πέτρας

κι πέτρα της καρδιάς που δουλεύεται

με το θυμό και με τον πόνο

βαριά, σιγά και σταθερά

Μπόλικη πέτρα

μπόλικη καρδιά

να χτίσουμε τις αυριανές μας φάμπρικες

τα λαϊκά μέγαρα

τα κόκκινα στάδια

και το μεγάλο μνημείο 

των Ηρώων της Επανάστασης

Να μην ξεχάσουμε και το μνημείο του Ντικ

ναι, ναι, του σκύλου μας του Ντικ

της ομάδας του Μούδρου

που τον σκοτώσαν οι χωροφυλάκοι

γιατί αγάπαγε πολύ τους εξόριστους

Να μην ξεχάσουμε, σύντροφοι, τον Ντικ

το φίλο μας τον Ντικ

που γάβγιζε τις νύχτες στην αυλόπορτα 

άντικρυ στη θάλασσα

κι αποκοιμιόταν τα χαράματα

στα γυμνά πόδια της Λευτεριάς

με τη χρυσόμυγα του αυγερινού

πάνω στο στυλωμένο αυτί του

Τώρα ο Ντικ κοιμάται στη Λήμνο

δείχνοντας πάντα το ζερβί του δόντι

Μπορεί μεθαύριο να τον ακούσουμε πάλι

να γαυγίζει χαρούμενος σε μια διαδήλωση

περνοδιαβαίνοντας κάτου απ' τις σημαίες μας

έχοντας κρεμασμένη στο ζερβί του δόντι

μια μικρή πινακίδα "κάτω οι τύραννοι"

Ήταν καλός ο Ντικ

Μαρία Δημητριάδη & Σάκης Μπουλάς
σε στίχους Γιάννη Ρίτσου
και μουσική Θάνου Μικρούτσικου,
από το δίσκο "Καντάτα για τη Μακρόνησο" - 1979.

Μαρία Δημητριάδη: Rosa Luxemburg

Μπλουζάκι χίπικο και παντελόνι τζιν
και στη κ α ρ δ ι ά... ζωγραφισμένος ο Γκεβάρα
Στα πορνοστάσια με ουίσκι και με τζιν
παίζουν αλέγκρο τη καρδιά μου... σε κιθάρα

Φυλλάδες κίτρινες και πράσινη χολή
τα νιάτα σου... τα νιάτα μου... κι οι εμπόροι
Χρυσό πουλάκι... δίχως το κλουβί
για σένα κάνουν... τον Αγώνα οι τζογαδόροι

Αϊ.. Ρ ό ζ α Λούξεμπουργκ... τι σου 'χω φυλαγμένα
Πάνω στο κάρο σ' είδα... στα εννιακόσια επτά
Εγώ τότε κοιμόμουνα... στο φ ω ς του εικοσιένα
Κι εξήντα χρόνια αργότερα... σε β ρ ή κ α στα χαρτιά

Από το δίσκο "Τροπάρια για φονιάδες"
του Θάνου Μικρούτσικου - 1977
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου

ν"

ΤΗ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ ΜΗΝ Την Κλαις

ΜΑΡΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ - Γ. ΡΙΤΣΟΣ - Μ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: 

Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις
εκεί που πάει... να σκύψει
με το σουγιά... στο κόκκαλο
με το λουρί... στο σβέρκο

ΝΑΤΗ... πετιέται απο ξαρχής
κι α ν τ ρ ι ε ύ ε ι... και θ ε ρ ι ε ύ ε ι
και καμακώνει.... το θεριό
με το Καμάκι του Ήλιου

Μ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ - Μ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

ΜΑΡΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ - Μ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ....

Κι ήθελε ακόμη πολύ Φ ω ς... να ξημερώσει
όμως εγώ.... ΔΕΝ παραδέχτηκα... την ήττα, 
έβλεπα τώρα.. πόσα κρυμμένα τιμαλφή.... 

έπρεπε να σώσω
πόσες φωλιές νερού.... 

να σ υ ν τ η ρ ή σ ω.. μέσα στις φλόγες.

Μιλάτε, δείχνετε πληγές... 

αλλόφρονες στους δρόμους.
Τον πανικό.... που στραγγαλίζει την καρδιά σας 

σαν σημαία
καρφώσατε σ’ εξώστες... 

με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμα.
Η πρόγνωσή σας.... ασφαλής: 

Θα πέσει η Π ό λ ι ς.

Εκεί, προσεκτικά σε μια γωνιά... 

μ α ζ ε ύ ω με τάξη,
φράζω με σύνεση.. το τελευταίο μου φυλάκιο.
Κρεμώ κομμένα χέρια στους τοίχους,

 σ τ ο λ ί ζ ω
με τα κομμένα κρανία τα παράθυρα, πλέκω...
με κομμένα μαλλιά το δίχτυ μου... και περιμένω
ό ρ θ ι ο ς και μόνος.....

 σαν και πρώτα π ε ρ ι μ έ ν ω.

Κι ήθελε ακόμη πολύ Φ ω ς... να ξημερώσει
όμως εγώ.... ΔΕΝ παραδέχτηκα... την ήττα.....

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
^
http://youtu.be/OIV7SWMYk_o

ΜΑΡΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ:κι ήθελε ακόμα...

ΜΑΡΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ: ένα Πρωϊνό

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ: Όλα τα Χρόνια που έλειψα

Νύχτια Μαγικιά

ΝΥΧΤΑ ΜΑΓΙΚΙΑ

Νύχτα μαγικιά.. μια σκιά περνά

σ κ έ ψ ο υ τώρα τη φωνή

που σου λεγε, ποτέ, ποτέ μαζί.

Βάδιζα σκυφτός... ήσουν ουρανός

με των άστρων τη μουσική

μου τραγουδάς... ποτέ, ποτέ μαζί.


Μάγισσα χλωμή, το στερνό σου φιλί

ξεχασμένη μουσική

μια μαχαιριά, ποτέ, ποτέ μαζί...


Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης.

Στίχοι: Γιάννης Θεοδωράκης.

με την αγαπημένη... Μαρία Δημητριάδη

«ΔΕΛΤΙΟ ΚΑΙΡΟΥ»,1980

^

http://youtu.be/mEwHKgakb6w

Ο Γέρο Δάσκαλος

Ο Γέρο Δάσκαλος

Ο γερο δάσκαλος ποιος τον θυμάται;

Τον ανεξύπνητο ύπνο κοιμάται

τον ξενυχτάνε δυο χωριανοί.

Οι νέοι σκόρπισαν στα καφενεία

δυο τρεις που πήγανε στην εκκλησία

δε βγάλαν λόγο για τη θανή.

Ο ψάλτης βιαζόταν είχε βαφτίσια

βουβά τον θάψανε στα κυπαρίσσια

και τον ξ ε χ ά σ α ν ε πολύ καιρό.

Ο δασοφύλακας τον άλλο χρόνο

κάρφωσε κάγκελα κι έφτιαξε μόνο

με δυο σανίδια ένα σταυρό.

Κάποιος αργόσχολος ειρηνοδίκης

βρήκε το κείμενο της διαθήκης

όπου διαβάσαμε το λόγο αυτό:

Στον τάφο θά ‘θελα σαν θα πεθάνω

πως ήμουν δ ά σ κ α λ ο ς να γράψουν πάνω

και δ ί χ ω ς  λ ά θ η παρακαλώ.

Στίχοι: Κ.Χ Μύρης

Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος

με την αξέχαστη.... Μαρία Δημητριάδη

^

http://youtu.be/sjUc236jJYU

Δον Κιχώτες - Μαρία Δημητριάδη

Δον Κιχώτες

Χέρσα λιβάδια, οι λεωφόροι που περνάς

Kι οι ουρανοξύστες, ανεμόμυλοι που τρίζουν

Τις πανοπλίες των εχθρών σου μην κοιτάς

Mόνο το φόβο τους στα μάτια που γυαλίζουν

Στέλνει ο άνεμος ευχές από μακριά

Σκιές συντρόφων σου κυκλώνουνε την πόλη

Μια λιμουζίνα τ' άλογό σου προσπερνά

Άξιζε ο δρόμος ως εδώ κι ας λείπουν όλοι

Ας λέει ο χρόνος

Πως γερνάει η ζωή

Σφυρίζει ο άνεμος

Ακόμα αυτές τις νότες

Τις τραγουδάνε

Μες στις πόλεις

Δον Κιχώτες

Ας λέει ο χρόνος

Πως γερνάει η ζωή.

Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος

Μουσική: Θοδωρής Οικονόμου

Ερμηνεία: Μαρία Δημητριάδη

ΔΙΝΩ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ_0001.wmv

 ΔΙΝΩ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Μέρα στιλπνή αχιβάδα της φωνής που μ' έπλασες

γυμνόν να περπατώ στις καθημερινές μου Κυριακές

ανάμεσ' από των γιαλών τα καλωσόρισες

... ... Φύσα... τον πρωτογνώριστο Άνεμο.

Απλωσε.. μια πρασιά στοργής

για να κυλήσει ο ήλιος το κεφάλι του.

Ν' ανάψει με τα χείλια του τις παπαρούνες,

τις παπαρούνες που θα δρέψουν... οι περήφανοι άνθρωποι

για να μην είναι άλλο σημάδι.. στο γυμνό τους στήθος.

Από το αίμα της αψηφισιάς... που ξέγραψε τη θλίψη

φτάνοντας... ως τη Μνήμη της Ε λ ε υ θ ε ρ ί α ς.

Είπα τον έρωτα την υγεία του ρόδου, την αχτίδα,

που μονάχη ολόισα βρίσκει την καρδιά.

Την ΕΛΛΑΔΑ.. που με σιγουριά πατάει στη θάλασσα.

Την ΕΛΛΑΔΑ.. που με ταξιδεύει πάντοτε

σε γυμνά χιονόδοξα βουνά.

Δίνω το χέρι στη Δ ι κ α ι ο σ ύ ν η,

διάφανη κρήνη.... κορυφαία πηγή.

Ο ουρανός μου είναι βαθύς κι ανάλλαχτος.

Ό,τι αγαπώ γ ε ν ν ι έ τ α ι αδιάκοπα.

Ό,τι αγαπώ... βρίσκεται στην αρχή του πάντα.

Ποίηση: ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Μουσική: ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ

Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη