Καλό Ταξίδι... Αρλέτα

...κι ήλθαν ημέρες δύσκολες και φούντωσε το κύμα

κι η βάρκα ακυβέρνητη... εδω κι εκεί πηγαίνει

βαριανασαίνει η ζωή... δακρύζουνε τα μάτια

με τέτοια μπόρα πως μπορεί.., ν'αντέξουν τα κατάρτια

...κι έσβησε η όμορφη φωνή... σίγασε η κιθάρα

κι έγιν' ανάμνηση η χαρά... χαιρετισμός ο πόνος

Καλό Ταξίδι... μάτια μου, θα μείνουν τα τραγούδια

κι η καλοσύνη της ματιάς... μνημόσυνο αιώνιο...

Lunapiena - Β. Χαντζαρά

Ν. ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ: Ο ΧΟΡΟΣ του ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ

Ο ΧΟΡΟΣ του ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ
Νικηφόρος Βρεττάκος

Μου βάσταξες τις σκαλωσιές του ήλιου
– ώσπου αναλήφθηκα.

Είδα τον κόσμο από το ύψος του τελευταίου φωτός.

Είσαι συ, που με βοήθησες ν' ανακαλύψω λοιπόν

πως ο κ ό σ μ ο ς... γυρίζει έξω απ' τη νύχτα.

Πως ο ά ν θ ρ ω π ο ς είναι ένα σύστημα ήλιου. 

Πως όλα τα κύτταρά μου είναι λίμνες...
που αναδίνουνε Φως.

Κι είσαι συ που με βοήθησες

ν' ανακαλύψω πως τ' αστέρια είναι πεντάγραμμα,

πως τ' αυτιά δεν ακούν, πως δε νιώθουν τα δάχτυλα

τη μωβ απόχρωση της πέτρας όταν δύει ο ήλιος.

Και πως ο Ή λ ι ο ς αυτός... 

είναι ο Μέγας ε ξ ο υ σ ι ο δ ο τ η μ έ ν ο ς
του στερεώματος,

να 'ναι ο πανταχού παρών – σ' όλα τα βάθη του.

Να βρίσκει χιλιάδες φλεβίτσες 

και να διακλαδίζεται μες στο γρανίτη,

να φορεί στέφανο χρυσό στο κεφαλάκι του βρέφους

που περιμένει το πλήρωμά του
στο σκοτάδι της μήτρας,

ν' αναβλύζει απ' τα βάθη των θαλασσών,

να κυκλοφορεί
μες στα χρώματα των ζωγράφων

και μες στους στίχους των ποιητών

και μες στα πόδια που χορεύουν

και μες στους ήχους του «αλληλούια».

Κι η σιωπηλή παρουσία σου 

μ' έμαθε πως σιωπή δεν υπάρχει.

Άκουσα να θροΐζει η ψυχή σου 

όπως ένας πευκώνας το καλοκαίρι.

Τα δάχτυλά σου μ' αγγίξαν
σαν ένα σμήνος πουλιών.

Κι όταν χαμογελάς ακούω μιαν άρπα.

Κι όταν σκέφτεσαι ακούω που σκέφτεσαι.

Κι όταν αγαπάς τα παιδιά
που ευλόγησεν ο Ιησούς, πάλι, ακούω.

Κι ακούω το ρόδινο σύννεφο
όταν ακουμπάει στο βουνό.

Κι ακούω το στάχυ
όταν πίνει μια σταγόνα νερού.

Κι όταν τη νύχτα κοιτάζεις τον ουρανό

ακούω τ' αστέρι που πλέει μες στο βλέμμα σου.

Κι είναι αυτό που ακούω πολύ δυνατότερο

απ' αυτό που γράφω
κι απ' αυτό που μπορώ να σου ειπώ.

Όλα είναι γραμμένα.
Αρκεί να μπορεί να διαβάζει η καρδιά

τα ψηφία της κτίσεως.
Οι στίχοι είναι αντίλαλοι.

Απόψε τελειώσανε όλες οι λέξεις μου.

Ακούω το ποτάμι...
ζητώντας να ξεκλέψω τα λόγια του.

Αφουγκράζομαι στο άπειρο
το χαίρε των κόσμων

που παραπλέουν ο ένας τον άλλο – 

χαιρετιώνται κι αποχωρίζονται.

Αλλά η γλώσσα του σύμπαντος
έχει μια μόνο λέξη.

Όλα λένε: «Α γ ά π η».

Κι όταν γράφω «αγάπη» δεν έχω πια άλλο.

Αλλά εγώ σ' αγαπώ. Και γι' αυτό κομματιάζω

τη λέξη «α γ ά π η» σε χιλιάδες ρινίσματα

και ζυμώνω τα χρώματα,
όχι σα να 'ναι να ειπώ ή να γράψω,

α λ λ ά...

σα να 'μαι ο παντοκράτορας
ενός μεγάλου περβολιού

και να θέλουν τα χέρια μου
να υφάνουνε κρίνα.

Είσαι εσύ, που με φύσηξες σαν ένας αγέρας 

απ' τα ανοιχτά του Θεού.

Το νερό σου περίσσεψε κάτω στις ρίζες μου
κι έκαμε ν' ανοίξει η ψυχή μου
σαν μια φωτεινή φυλλωσιά,

κι είμ' εγώ που σου ετοίμασα στέγη.

Το Μάρτη σε στεφάνωσα με χελιδόνια.

Κι έκαμα να φυτρώσουνε 

κάτω στο γύρο του φουστανιού σου
α γ ρ ι ο λ ο ύ λ ο υ δ α,

που κυνηγιούνται σαν φώτα πολύχρωμα
 όταν χορεύεις

ή όταν ονειρεύεσαι πως χορεύεις
και τινάζεσαι ανάλαφρα

σα να ζητάς να πιαστείς απ' το υπέρτατο φως.

Δεν ξέρω τι θα 'πρεπε να σου γράψω,
τι να σου ειπώ.

Πρέπει να 'ναι μεγάλος ο κήπος
που θα σε περπατήσω.

Κι ευτυχώς που είναι ο κόσμος απέραντος 

και τον έχουμε ό λ ο ι μαζί

και μπορεί να διαλέξει κανείς ό,τι θέλει.

Θα τυλίξω στα δάχτυλά μου...
τα νήματα του νερού,

θα ξεδιαλέξω το μετάξι του ήλιου 

απλώνοντάς τον πάνω σε άνθη αχλαδιάς,

θα βγάλω το μπρισίμι απ' το ζέφυρο,

να σου φτιάξω ένα ένδυμα γάμου.

Απόψε σε παντρεύω με την αιωνιότητα.

Περνώ το χρυσό δαχτυλίδι της ποίησής μου
στο δάχτυλό σου.

Περνώ στα μαλλιά σου ένα στέφανο λεμονιάς

που στάζει χαραυγή και δροσιά, που στάζει αγάπη.

Το 'χω κομμένο
από την παιδική αστροφεγγιά της καρδιάς μου.

Ο ουρανός μοναχά το' χει αγγίξει. 

Σ' το πρόσφερα σήμερα.

Περπάτησα όλο το Μ ά η...
μ' ανοιγμένα τα χέρια μου.

Η ψυχή μου ξ ε χ ε ί λ ι ζ ε... και τη μάζευα

όπως ξεχειλίζει μια κούπα νερό,

όπως ξεχειλίζει το φως
σ' έναν κόρφο ξεκούμπωτο.

Δίπλωσα στην παλέτα μου το ουράνιο τόξο,

ανάλυσα της δύσης το βυσσινί μέσα στη φούχτα μου,

να σε φτιάξω να ταιριάζεις
με τη δημιουργία του Θεού.

Κι όχι όπως μοιάζει το ένα αστέρι με το άλλο.

Να ξεχωρίζεις... στην παγκόσμια τάξη.

Και πάντοτε να χορεύεις
μ' ένα φουστάνι ουρανό,

μ' έναν θύσανο ήλιου...
 ολόγυρα στα μαλλιά σου,

με τα χέρια σου ν' ανεβαίνουν ανάλαφρα,
όμοια με δυο κρίνους
που προσφέρονται στην Παναγία την άνοιξη.

Από τη συλλογή Ο χρόνος και το ποτάμι (1957) 

του Νικηφόρου Βρεττάκου

PABLO PICASSO

PABLO PICASSO : LIFE IN PICTURE

Λέγεται ότι ο ΠΑΜΠΛΟ ΠΙΚΑΣΣΟ έσκυψε με σεβασμό 

πάνω στη Πολιτιστική Κληρονομιά του Κόσμου. 

Από παιδί θαύμαζε τον ΡΑΦΑΗΛ, αγάπησε την Ισπανική 

και Ιταλική κουλτούρα, λάτρεψε την Ελληνική, 

θαύμασε την Κυκλαδική Τέχνη,
τον Μάγεψε η Λαική ΠΑΡΑΔΟΣΗ.. 

του κάθε τόπου.... από την Ελληνική ως την Κέλτικη, 

από την Ασιατική ως την Αφρικανική
και την Τέχνη της Ωκεανίας... 

Έσκυψε με ευλάβεια
στην Μυθολογία... και στη Ποίηση.. 

κι ένοιωσε βαθειά την αιώνια σύγκρουση της εξουσίας.

Αυτό είναι το Μυστικό της Κουλτούρα της Μεσογείου.. 

που κατάφερε μέσα στους αιώνες να γίνει λίκνο 

του Παγκόσμιου Πολιτισμού... κι ο ΠΙΚΑΣΣΟ κατάφερε.. 

μ'όλες τις δυνάμεις του... να γίνει ΑΞΙΟΣ εκφραστής της.

PABLO PICASSO : γεννήθηκε στη Μάλαγα της Ισπανίας 

στις 25 Οκτωβρίου του 1881. 

Άρχισε να ζωγραφίζει από παιδί και σε ηλικία 14 ετών 

μπήκε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Βαρκελώνης.... 

Δημιούργησε 20.000 αυτοτελή έργα του, κάθε μορφής. 

Κορυφαία στιγμή της καλλιτεχνικής του δημιουργίας 

αποτελεί η «ΓΚΟΥΕΡΝΙΚΑ», ένας πίνακας καταγγελίας 

για τα εγκλήματα κατά του λαού του στον ισπανικό εμφύλιο.

«Πιείτε για μένα, π ι ε ί τ ε στην υγειά μου...

ξέρετε ότι εγώ... δεν μπορώ να πιω πια...«»

Τα τελευταία του... λόγια...στις 8 Απρίλη 1973

Charles Baudelaire

ΑΦΙΕΡΩΜΑ στον Charles Baudelaire, 

τον... «καταραμένο Π ο ι η τ ή» όπως τον ονόμασαν

τον... «Δ ά ν τ η... μιας παρηκμασμένης εποχής»

που γεννήθηκε σαν Σήμερα πριν 195 χρόνια...

στις 9 του Απρίλη 1821.

«Η πρωταρχική απασχόληση του καλλιτέχνη 

είναι να αποκαταστήσει τον άνθρωπο στην φύση, 

ώ σ τ ε... να επαναστατήσει εναντίον της. 

Αυτή η επανάσταση δεν λαμβάνει χώρα ψυχρά, 

ως κάτι το δεδομένο,
σαν να ήταν κάποιος κώδικας ή ρητορική.
Λαμβάνει χώρα π α ρ ο ρ μ η τ ι κ ά και α φ ε λ ώ ς, 

ακριβώς όπως η αμαρτία,
όπως το πάθος, όπως η επιθυμία»

έλεγε... και συνεχίζει αργότερα...

«Το Ω ρ α ί ο... πάντα θα είναι π α ρ ά ξ ε ν ο. 

Δεν λέω ότι θα είναι παράξενο
εκούσια και ψυχρά, 

                                        διότι τότε δεν θα ήταν παρά ένα τέρας

                               που ξεπήδησε μέσα από τις ατραπούς της ζωής. 

Λέω απλώς... ότι πάντα
θα ενέχει ένα στοιχείο παραδοξότητας, 

όχι ηθελημένης αλλά υποσυνείδητης. 

Και σε α υ τ ή ν την παραδοξότητα θα έγκειται 

και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό 

που θα το καθιστά ω ρ α ί ο».

«Ο Σαρλ Μπωντλαίρ είναι ο πρώτος ο ρ α μ α τ ι σ τ ή ς, 

ο βασιλεύς όλων των ποιητών, ένας θεός» 

είπε γι’ αυτόν ο νεαρός Rimbaud.

Στον ἀναγνώστη

«...Ἡ ἀνοησία, τ᾿ ἁμάρτημα,
ἡ ἀπληστία κι ἡ πλάνη 

κυριεύουνε τὴ σκέψη μας
καὶ φθείρουν τὸ κορμί μας, 

κι εὐχάριστα τις τύψεις μας
θρέφουμε στην ψυχή μας, 

καθως που θρέφουν πάνω τους...
τς ψεῖρες οἱ ζητιάνοι.

Στα μετανιώματα ἄναντροι
κι ἁμαρτωλο ὡς την ἄκρια, 

ζητᾶμε πληρωμὴ ἀκριβή
γιὰ κάθε μυστικό μας 

καὶ ξαναμπαίνουμε εὔκολα
στὸ βοῦρκο τον παλιό μας, 

θαρρώντας πως ξεπλένεται
 με τα δειλά μας δάκρυα.

Ἂν το φαρμάκι κι ἡ φωτιά
 κι ἡ βια και το μαχαίρι 

δεν ἔχουνε τα φανταχτά
κεντίδια ἀκόμα κάνει 

στο πρόστυχο τῆς μοίρας μας
ἄθλιο καραβοπάνι, 

εἶναι που λείπει ἀπ᾿ τὴ ψυχά
τὸ θάρρος κι ἀπ᾿ τὸ χέρι.

Μα μες στις σκύλες, τους σκορπιούς,
τὰ φίδια, τὰ τσακάλια, 

τους πάνθηρες, τους πίθηκους,
τους γύπες, τὰ θηρία 

ποὺ γρούζουν, σέρνουνται, ἀλυχτοῦν
κι οὐρλιάζουν μὲ μανία 

μέσ᾿ στῶν παθῶν μας τὸ κ λ ο υ β ί,
προβαίνει ἀγάλια, 

θεριό πιό βρώμικο, κακό,
την ἀσκημιά να δείξει!

Κι ἂ δὲ σαλεύει κι οὔτε ἀκούει
κανένας τὸ οὐρλιαχτό του, 

ὅλη γῆς θα ρήμαζε,
καὶ στὸ χασμουρητό του

θα῾θελε νὰ κατάπινε τον κόσμο
-αὐτό ῾ναι ἡ π λ ή ξ η!- 

πού, μ᾿ ἕνα δάκρυ ἀθέλητο
στὰ μάτια της κοιτάζεις, 

καθώς καπνίζει τον οὐκά,
κρεμάλες νὰ στυλώνει.

Καὶ ξέρεις, ἀναγνώστη,
αὐτὸ τὸ τέρας πῶς δαγκώνει!

Ὦ ἀναγνώστη ὑποκριτή,
ἀδέρφι ποὺ μοῦ μοιάζεις!»

Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου

ΑΦΙΕΡΩΜΑ 

στη... Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου

ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟΥ ΜΕΣΗΜΕΡΙΟΥ

του Γ. ΡΙΤΣΟΥ (απόσπασμα)

«Χτες βράδυ δεν κοιμήθηκαν καθόλου τα παιδιά.

Είχανε κλείσει ένα σωρό τζιτζίκια
στο κουτί των μολυβιών 

και τα τζιτζίκια τραγουδούσαν
κάτου απ' το προσκεφάλι τους

ένα τ ρ α γ ο ύ δ ι...
που το ξέραν τα παιδιά από πάντα

και το ξεχνούσαν με τον ήλιο.

Χρυσά βατράχια κάθονταν
στις άκρες των ποδιών..

χωρίς να βλέπουν στα νερά τη σκιά τους

κι ήτανε σαν αγάλματα μικρά
της ερημιάς και της γαλήνης.

Τότε το φ ε γ γ ά ρ ι σκόνταψε στις ιτιές

κι έπεσε στο πυκνό χορτάρι.

Μεγάλο σούσουρο έγινε στα φύλλα.

Τρέξανε τα παιδιά,
πήραν στα παχουλά τους χέρια το φεγγάρι

κι όλη τη νύχτα... π α ί ζ α ν ε στον κάμπο.

Τ ώ ρ α... τα χέρια τους είναι χρυσά,
τα πόδια τους χρυσά

κι ό π ο υ πατούν...
αφήνουνε κάτι μικρά φεγγάρια 

στο νοτισμένο χώμα.

Μα, ευτυχώς, οι μεγάλοι που ξέρουν πολλά, 

δεν καλοβλέπουν.
Μονάχα οι μάνες κάτι υποψιάστηκαν.

Γι' αυτό τα παιδιά κ ρ ύ β ο υ ν ε...
τα χρυσωμένα χέρια τους στις άδειες τσέπες
μην τα μαλώσει η μάνα τους
που...όλη τη νύχτα
παίζανε κρυφά με το φεγγάρι...

http://11dim-kaval.kav.sch.gr/main/keimena/oneiro.pdf

.................................................

Σαν Σήμερα... στις 2 Απρίλη 1805 στο Όντενσε, 

στο νησί Φιονία της Δανίας... γεννήθηκε 

ο Hans Christian Andersen... Δανός Λογοτέχνης 

και συγγραφέας παραμυθιών...

ΣΟΛΩΝ ο ΑΘΗΝΑΙΟΣ

ΣΟΛΩΝ ο ΑΘΗΝΑΙΟΣ

Το 594 π.Χ εκλέχτηκε άρχοντας και απέκτησε
την εξουσία να Ν ο μ ο θ ε τ ε ί.
Από εκείνη την στιγμή ο Σόλωνας προχώρησε
με προσοχή στο έργο του που θα άλλαζε την Αθήνα.
Η Νομοθεσία του γράφτηκε σε ξύλινες Π λ ά κ ε ς
οι οποίες στήθηκαν στο Π ρ υ τ α ν ε ί ο.

Από τις πάρα πολλές μ ε τ α ρ ρ υ θ μ ί σ ε ι ς 

που εισήγαγε οι σπουδαιότερες ήταν: 

η παραχώρηση Δ ι κ α ι ω μ ά τ ω ν
και στο Λ α ό... για την εκλογή των αρχόντων και..
η "Σεισάχθεια" με την οποία χαρίστηκαν τα χρέη
απελευθερώθηκαν όλοι όσοι έγιναν γι'αυτό δούλοι
και απαγορεύτηκε ο δανεισμός 

με την υποθήκη σωμάτων.

Ο Σόλωνας χώρισε τους κατοίκους σε 4 Τάξεις

 με βάση όχι την καταγωγή όπως ίσχυε 

αλλά την κτηματική τους περιουσία.
Στην 1η τάξη ανήκαν αυτοί που είχαν ιδιόκτητη γη
και εισόδημα 500 μεδίμνων.
Η 2η όσοι είχαν εισόδημα 300.
Στην 3η όσους είχαν εισόδημα
περισσότερο απο 200 και λιγότερο απο 300.
Και στην 4η ανήκαν αυτοί που είχαν 

ελάχιστο ή και καθόλου εισόδημα .

Στις πρώτες 3 τάξεις επέβαλε φ ο ρ ο λ ο γ ί α...
αναλόγως των εσόδων τους.
Αναδιοργάνωσε το στρατό στον οποίο πλέον
υπηρετούσαν ως οπλίτες μόνο οι 3 πρώτες τάξεις
ενώ οι 2 πρώτες μπορούσαν να υπηρετούν 

στο ιππικό τρέφοντας οι ίδιοι το άλογο τους.
Από την 4η τάξη στρατεύονταν ως "ψιλοί"
αλλά μπορούσαν να υπηρετήσουν και σαν οπλίτες
μόνο όμως σε έκτακτη ανάγκη και μόνο
αφού εξοπλίζονταν άπω το δημόσιο ταμείο.
Από την πρώτη τάξη εκλέγονταν οι άρχοντες
και από τις τρείς πρώτες οι βουλευτές.
Η βουλή δημιουργήθηκε από τον Σόλωνα
και αποτελούνταν απο 400 άτομα... 

που εκλέγονταν για έ ν α χρόνο.
Καθιέρωσε επίσης 

το Λαϊκό Δικαστήριο της Ηλιαίας
που αποτελούσαν 6.000 άντρες.
Εκει μπορούσαν να καταγγέλλουν 

οι πολίτες τους άρχοντες.
Επέβαλε την υποχρεωτική σ υ μ μ ε τ ο χ ή 

των πολιτών στα κοινά.
Ρύθμισε επίσης την ο ι κ ο ν ο μ ί α...

 με την απαγόρευση της ε ξ α γ ω γ ή ς λαδιού 

παρά μόνο... όταν υπήρχε πλεόνασμα.

ΣΟΛΩΝ ο ΑΘΗΝΑΙΟΣ: ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ

ΣΟΛΩΝ ο ΑΘΗΝΑΙΟΣ: Σ Ε Ι Σ Α Χ Θ Ε Ι Α

(Προπομπός της Δ Η Μ Ο Κ Ρ Α Τ Ι Α Σ)

Σαν ποιό άφησαν στη μέση απ' όσα μ' έκαμαν

να συγκαλέσω το λ α ό σε σύναξη;

Μπρος στου καιρού το δικαστήριο,

μάρτυρα άριστον έχω την τρανή μητέρα

των θεών του Ολύμπου, τούτη δω τη μαύρη Γη,

που πάνωθέ της πέτρες σήκωσα πολλές,

των χ ρ ε ώ ν σ η μ ά δ ι α.

Σ κ λ ά β α πρώτα αυτή'τανε

και τώρα Λ ε ύ τ ε ρ η είναι

κι Α θ η ν α ί ο υ ς πολλούς,

που δίκια ή άδικα είχαν π ο υ λ η θ ε ί μακριά,

στη θεόχτιστη Π α τ ρ ί δ α τους ξανάφερα

άλλοι, που χ ρ έ η αβάσταχτα τους πιέζανε,

μόνοι είχαν φύγει, και γυρνώντας δω κι εκεί

την αττική τη γ λ ώ σ σ α είχαν ξεχάσει πιά,

κι απ' της σκλαβιάς άλλοι υποφέραν την ντροπή

εδώ στον τόπο, μπρος στ' αγρίεμα

τρέμοντας των αφεντάδων.

Ό λ ο υ ς τους Λ ε υ τ έ ρ ω σ α

Και βία μαζί και Δ ί κ ι ο συνταιριάζοντας

τα' φερα τούτα εγώ ως στην άκρη,

δυνατά, έτσι ό π ω ς είχα τάξει.

Ν ό μ ο υ ς όρισα ό μ ο ι ο υ ς

με τους μεγάλους και για τους μικρούς

το Δ ί κ ι ο δρόμο... στον καθένα δείχνοντας.

Αν τη βουκέντρα κάποιος άλλος έπιανε,

άνθρωπος φιλοχρήματος, κακόβουλος,

αντίς για μέ, το Λ α ό δεν θα τον δάμαζε

γιατί... αν παραδεχόμουν όσα θ' άρεσε σ' αυτούς

εδώ να πάθουνε οι αντίπαλοι

κι όσα στου νού τους βάζουν τούτοι για κεινούς,

η Π ό λ η απ' άντρες πλήθος.. θα' μενε ο ρ φ α ν ή.

Γι' αυτό ά μ υ ν α κρατούσα απ' όλες τις μεριές,

λύκος ζωσμένος... από σκυλολόι πυκνό.

(Μετάφραση: Θρ. Σταύρου

................................

Ο Σόλων (περ. 639 - 559 π.Χ.) 

Αθηναίος Νομοθέτης, Φιλόσοφος, Ποιητής 

Ένας από τους επτά Σοφούς της αρχαίας Ελλάδας.

Γεννήθηκε το 640 π.Χ. στην Αθήνα

και καταγόταν από την οικογένεια των Κοδριδών 

στην οποία ανήκε και ο τελευταίος βασιλιάς των Αθηναίων Κόδρος.

Αρχικά ασχολήθηκε με το εμπόριο και ταξίδεψε σε Αίγυπτο και Ασία. 

Με δική του παρότρυνση οι Αθηναίοι κατάφεραν

να αποσπάσουν την Σαλαμίνα από τους Μεγαρείς.

Το 594 π.Χ. εκλέχθηκε Ά ρ χ ο ν τ α ς 

και απέκτησε την εξουσία να νομοθετεί.

Η Ν ο μ ο θ ε σ ί α του γράφτηκε σε ξύλινες πλάκες 

οι οποίες στήθηκαν στο Πρυτανείο.

Από τις μεταρρυθμίσεις που εισήγαγε ήταν...

η παραχώρηση Δ ι κ α ι ω μ ά τ ω ν και στον Λαό 

για την εκλογή των αρχόντων και...

η ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ, από το σ ε ί ω και ά χ θ ο ς 

που σημαίνει βάρος ( Α π ο τ ί ν α ξ η ς Βαρών)

^

Στα πλαίσια της Σ ε ι σ ά χ θ ε ι α ς... 

ο Σόλων κ α τ ά ρ γ η σ ε... τα χρέη ιδιωτών

προς ιδιώτες και προς το δημόσιο

α π ε λ ε υ θ έ ρ ω σ ε όσους Αθηναίους 

είχαν γίνει δούλοι λόγω χρεών στην ίδια την Αθήνα 

και επανέφερε στην πόλη όσους εν τω μεταξύ 

είχαν μεταπωληθεί ως δούλοι στο εξωτερικό. 

Για να μην επαναληφθεί το φαινόμενο, 

κ α τ ά ρ γ η σ ε το δανεισμό με εγγύηση το σώμα 

(προσωπική ελευθερία) του δανειολήπτη 

και των μελών της οικογένειάς του. 

Α μ ν ή σ τ ε υ σ ε επίσης... 

τα αδικήματα που επέφεραν 

στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων.

ΤΟΥΤΟΣ ο ΤΟΠΟΣ...

Τούτος ο Ουρανός... δεν φοβάται τα σύννεφα

Τούτη τη Θάλασσα... δεν την τρομάζουν οι τρικυμίες

Τούτος ο Τόπος... γέννησε Θεούς.. Ήρωες.. και Σοφία

Τούτα τα βράχια.. στέριωσαν με αίμα και δάκρυ

ποτάμια από ιδρώτα... πότισαν τους κάμπους της

Γεννήθηκε μες στους αφρούς της... η Ομορφιά

μες στο σκοτάδι...
κυοφόρησε τη Λευτεριά του Κόσμου!

Lunapiena

M. Yourcenar: ΑΔΡΙΑΝΟΥ ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ

M. Yourcenar: 

«ΑΔΡΙΑΝΟΥ ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ»

«...Όσο πήγαινε, αισθανόμουν πιο έντονα 

την απόλυτη α ν ά γ κ η να συγκεντρώσω 

και να διατηρήσω τα Αρχαία Κείμενα, 

ν' αναθέσω σ' ευσυνείδητους γραφιάδες 

να κάνουν καινούργια αντίγραφα. 

Αυτήν την όμορφη α π ο σ τ ο λ ή δεν τη θεωρούσα 

καθόλου λιγότερο ε π ε ί γ ο υ σ α από τη βοήθεια 

προς τους απόμαχους ή τη συμπαράσταση

προς τις πολύτεκνες και φτωχές οικογένειες. 

Αναλογιζόμουν πως μερικοί πόλεμοι, η αθλιότητα 

που τους ακολουθεί, μια περίοδος χυδαιότητας 

και αγριότητας κάτω από μερικούς κακούς πρίγκιπες,

θα ήτανε αρκετοί για να χ α θ ο ύ ν για πάντα 

οι σ κ έ ψ ε ι ς που φτάσανε ως εμάς 

μ ' αυτά τα λεπτεπίλεπτα αντικείμενα, 

τα φτιαγμένα από ίνες και μελάνη. 

Π ι σ τ ε ύ ω πως κάθε άνθρωπος που είχε 

λίγο πολύ την τύχη να επωφεληθεί απ' αυτήν 

την κληρονομιά του πολιτισμού, έχει την υποχρέωση 

να την π ρ ο σ τ α τ ε ύ ε ι για το ανθρώπινο γένος»

............................

«Έ β λ ε π α... να ξαναγυρνάνε οι άγριοι κώδικες, 

οι ανελέητοι θεοί, ο αδιαφιλονίκητος 

δ ε σ π ο τ ι σ μ ό ς των βαρβάρων πριγκίπων.

Έ β λ ε π α... τον κόσμο να κομματιάζεται 

σε εχθρικά κράτη,

 αιώνια στις άρπαγες της ανασφάλειας.

Άλλοι σκοποί, που θα τους απειλούσαν άλλα βέλη, 

θα περιπολούσαν μελλοντικές πολιτείες. 

Το βλακώδες, αναίσχυντο και α π ά ν θ ρ ω π ο παιχνίδι 

θα συνεχιζόταν, και, γερνώντας το γένος, αναμφίβολα, 

θα πρόσθετε κι άλλα ραφιναρίσματα τ ρ ό μ ο υ σ' αυτό. 

Σε σύγκριση, η εποχή μας που είμαι σε θέση 

να γνωρίζω καλύτερα απ' οποιονδήποτε άλλον 

τις ανεπάρκειες και τα ελαττώματά της, 

ίσως κ ά π ο τ ε θεωρηθεί σαν ένας 

από του χρυσούς αιώνες της ανθρωπότητας«»

................................

«Το μέλλον του κόσμου δεν με ανησυχεί πια. 

Δεν προσπαθώ πια να υπολογίσω με αγωνία 

τη μακρόχρονη ή όχι διάρκεια της ρωμαϊκής ειρήνης. 

Αφήνω τους θεούς να τα κανονίσουν. Όχι γιατί απέκτησα 

μεγαλύτερη ε μ π ι σ τ ο σ ύ ν η στη δικαιοσύνη τους, 

που δεν είναι η δική μας, ή περισσότερη π ί σ τ η 

στη Σοφία των ανθρώπων. Το αντίθετο αληθεύει. 

Η ζωή είναι απαίσια. Το γνωρίζουμε. Αλλά ακριβώς.. 

γιατί δεν περιμένω πολλά... από την ανθρώπινη φύση, 

οι λίγες πρόοδοι, οι προσπάθειες για μια νέα αρχή,

μια συνέχεια, μου φαίνονται σαν θαύματα που σχεδόν

μ΄αποζημιώνουν για την τεράστια μάζα των δεινών, 

των αποτυχιών, της αδιαφορίας και της πλάνης. 

Οι καταστροφές και τα ερείπια θα 'ρθουν. Η αταξία 

θα θριαμβεύσει, αλλά από καιρό σε καιρό και η τάξη.

Η Ε ι ρ ή ν η... θα στεριώσει και πάλι α ν ά μ ε σ α 

σε δυο περιόδους πολέμου. Οι λέξεις Ε λ ε υ θ ε ρ ί α, 

Α ν θ ρ ω π ι ά, Δ ι κ α ι ο σ ύ νη , θα ξαναβρισκουν 

εδώ και κει το νόημα, που επιχειρήσαμε να τους δώσουμε.

Τα β ι β λ ί α μας, δεν θα χαθούν όλα. 

Θα ε π ι σ κ ε υ ά σ ο υ μ ε τα ραγισμένα αγάλματα μας. 

Άλλοι τρούλοι και άλλα αετώματα θα γεννηθούν 

από τους τρούλους και τ' αετώματά μας. 

Μερικοί άνθρωποι θα σ κ ε φ τ ο ύ ν... 

θα αισθανθούν σαν και μας. Τ ο λ μ ώ... να βασίζομαι 

σ' α υ τ ο ύ ς... τους συνεχιστές, τους σπαρμένους 

σ' ακανόνιστα διαστήματα κατά μήκος των αιώνων, 

πάνω σ' αυτή τη διακεκομμένη Α θ α ν α σ ί α. 

Αν οι βάρβαροι γίνουν κ ά π ο τ ε... κύριοι 

της αυτοκρατορίας του κόσμου, θ' αναγκαστούν 

να υιοθετήσουν ορισμένες μεθόδους μας. 

Θα κ α τ α λ ή ξ ο υ ν... να μας μοιάσουν...«

ΑΝΔΡΙΑΝΟΣ - Hadrien

^

ΑΝΔΡΙΑΝΟΣ - Hadrien-ven
Αρχαιολογικό Μουσείο Βενετία

«Ο Λεωτυχίδης (αρχαίος Έλλην Ιατρός),
 κοφτερό μυαλό, 

μου είχε μάθει να π ρ ο τ ι μ ώ
απ' τα λόγια.. τα πράγματα, 

να δυσπιστώ προς τα αποφθέγματα,
να παρατηρώ μάλλον παρά να κρίνω...»

«'Οσο για μένα, αναζήτησα την Ελευθερία
πιο πολύ από τη δύναμη, και τη δύναμη μόνο.. 

γ ι α τ ί... ως ένα σημείο ευνοεί την E λ ε υ θ ε ρ ί α...»

«Από τη στιγμή...
που άρχισε να μετράει στη ζωή μου η Tέχνη 

έπαψε να ΄ναι πολυτέλεια
 και... έγινε καταφύγιο, μορφή α γ ω γ ή ς»

M. Yourcenar: «ΑΔΡΙΑΝΟΥ ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ»

ΑΝΔΡΙΑΝΟΣ

ΑΝΔΡΙΑΝΟΣ - Bust_Hadrian_Musei_Capitolini_MC817

Ο Πόπλιος Αίλιος Τραϊανός Αδριανός
(24 Ιανουαρίου 76 - 10 Ιουλίου 138),
στα λατινικά Publius Aelius Traianus Hadrianus, 
ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας κατά τα έτη 117–138

Σύμφωνα με την Historia Augusta 

ο αυτοκράτορας Αδριανός,
λίγο πριν πεθάνει... 

συνέθεσε το ακόλουθο  π ο ί η μ α:

«Animula, vagula, blandula
Hospes comesque corporis
Quae nunc abibis in loca
Pallidula, rigida, nudula,
Nec, ut soles, dabis iocos...»

P. Aelius Hadrianus Imperator

^
«Μικρή ψυχή... περιπλανώμενη και γητεύτρα
Φιλοξενούμενη... και σύντροφε του σώματος
Που σύντομα θα αναχωρήσεις για τόπους
Σκοτεινούς, παγωμένους και ομιχλώδεις
Ένα τέλος σε όλα σου τα αστεία...»

ΝΙΚΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ: Ο ΓΙΓΑΝΤΑΣ

ΝΙΚΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ: Ο ΓΙΓΑΝΤΑΣ
Στα πίσω χρόνια τα πικρά
οπού Φ ω τ ι ά... δεν είχε
ο κ ό σ μ ο ς... στις βαθιές σπηλιές
τ’ αλέτρι... δεν κατείχε.

Μα μιαν αυγή, μια Κυριακή
μια `πίσημον ημέρα
γ ε μ ί σ α ν ε... τα φυσερά
λ υ τ ρ ω τ ι κ ό ν αέρα.

Κατέβηκεν ο Γ ί γ α ν τ α ς
μ’ ένα δαδί στο χέρι
έριξε ΦΩΤΑ... στις σπηλιές
και χ ά ρ η κ ε... τ’ ασκέρι.

Πήραν Φωτιά τα σύδεντρα
τα σίδερα... ε λ υ γ ί σ α ν
η Γης ο ρ γ ώ θ η κ ε... καλά
και τα φυτά... εκαρπίσαν.

Πρωί πρωί τον πιάσανε
το Γ ί γ α ν τ α... και πάνε
στον Καύκασο ξημέρωνε
τρία πουλιά περνάνε.

Πουλιά μου διαβατάρικα
ΤΙ.... βλέπετε στις στράτες,
ΤΙ... κουβαλάει ο Γ ί γ α ν τ α ς
στις σιδερένιες πλάτες;

Μπροστά πηγαίνει... ο σιδεράς
με το σφυρί στο χέρι,
ξωπίσω του... ο κλειδαράς
της μοναξιάς του ταίρι.

Ο πιο μικρός... ο πιο σκυφτός
ο πιο σκληρός στο πλάι
Α υ τ ό ς... κρατάει τα σύνεργα
γελάει.... μα δε μιλάει.

Καρφώσανε το Γ ί γ α ν τ α
στο βράχο του Καυκάσου
τρία πουλάκια πέρασαν
και του `λεγαν: Σ τ ο χ ά σ ο υ.

Στίχοι:Κώστας Γεωργουσόπουλος
που χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο Κ. Χ. Μύρης
Μουσική:Γιάννης Μαρκόπουλος

ΝΙΚΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ: Ο ΔΙΓΕΝΗΣ

ΝΙΚΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΑΓΑΠΗΣ... στον ΝΙΚΟ ΞΥΛΟΥΡΗ 

Γ ε ν ν ι έ τ α ι... σαν Σ ή μ ε ρ α... πριν 80 χρόνια 

στις 7 ΙΟΥΛΗ του 1936... στα Ανώγεια της Κρήτης...

Α Θ Α Ν Α Τ Ο Σ... στη Μνήμη και στη Καρδιά μας.

Ο Πρώτος του Δίσκος με τίτλο «ΚΡΗΤΙΚΟΠΟΥΛΑ ΜΟΥ» 

που... στην πίσω πλευρά του γράφτηκε το τραγούδι 

«ΔΕΝ ΚΛΑΙΝΕ ΟΙ ΔΥΝΑΤΕΣ ΚΑΡΔΙΕΣ»

του ‘κανε σεγόντο... η Αγαπημένη του Ουρανία.

Κ. ΚΑΒΑΦΗΣ: Τα Άλογα του Aχιλλέως

Κ. ΚΑΒΑΦΗΣ: Τα Άλογα του Aχιλλέως

Τον Πάτροκλο σαν είδαν σκοτωμένο,

που ή τ α ν... τόσο ανδρείος, και δυνατός, και νέος,

άρχισαν τ’ ά λ ο γ α να κλαίνε του Aχιλλέως

η φύσις των η αθάνατη αγανακτούσε

για του θανάτου αυτό το έργον που θωρούσε.

Τίναζαν τα κεφάλια των 

και τες μακρυές χαίτες κουνούσαν,

την γη χτυπούσαν με τα πόδια, και θρηνούσαν

τον Πάτροκλο που ενοιώθανε άψυχο 

— αφανισμένο — μια σάρκα τώρα ποταπή 

— το πνεύμα του χαμένο —

ανυπεράσπιστο — χωρίς πνοή —

εις το μεγάλο Τίποτε επιστραμένο απ’ την ζωή.

Τ α δ ά κ ρ υ α είδε... ο Ζευς των αθανάτων

αλ ό γ ω ν... και λυπήθη. «Στου Πηλέως τον γάμο»

είπε «δεν έπρεπ’ έτσι άσκεπτα να κάμω

καλλίτερα να μην σας δίναμε, άλογά μου

δυστυχισμένα! Τι γυρεύατ’ εκεί χάμου

στην ά θ λ ι α ανθρωπότητα 

πούναι το παίγνιον της μοίρας.

Σεις που ουδέ ο θάνατος φυλάγει,

ουδέ το γήρας

πρόσκαιρες συμφορές σας τυραννούν. 

Στα βάσανά των σας έμπλεξαν οι άνθρωποι.»

— Όμως τα δάκρυά των 

για του θανάτου την παντοτινή την συμφοράν 

εχύνανε τα δυο τα ζώα... τα ευγενή.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)