Κοπέλες απ' το Δίστομο, φέρτε νερό και ξύδι

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό

και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφόρι

Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ

τότε που φεύγανε μπουλούκια οι σταυροφόροι

Παντιέρες πάγαιναν του ανέμου συνοδειά

και ξεκινούσαν οι γαλέρες του θανάτου

στο ρογοβύζι ανατριχιάζαν τα παιδιά

κι ο γέρος έλιαζε, ακαμάτης, τ'αχαμνά του

Του ταύρου ο Πικάσο ρουθούνιζε βαριά

και στα κουβέλια τότε σάπιζε το μέλι

τραβέρσο ανάποδο, πορεία προς το βοριά

τράβα μπροστά, ξοπίσω εμείς και μη σε μέλει

Κάτω απ' τον ήλιο αναγαλιάζαν οι ελιές

και φύτρωναν μικροί σταυροί στα περιβόλια

τις νύχτες στέρφες απομέναν οι αγκαλιές

τότες που σ' έφεραν, κατσίβελε, στη μπόλια

Ατσίγγανε κι αφέντη μου με τι να σε στολίσω;

φέρτε το μαυριτάνικο σκουτί το πορφυρό

στον τοίχο της Καισαριανής μας φέραν από πίσω

κι ίσα ένα αντρίκειο ανάστημα ψηλώσαν το σωρό.

Κοπέλες απ' το Δίστομο, φέρτε νερό και ξύδι

κι απάνω στη φοράδα σου δεμένος σταυρωτά

σύρε για κείνο το στερνό στην Κόρδοβα ταξίδι

μέσα απ' τα διψασμένα της χωράφια τα ανοιχτά

Βάρκα του βάλτου ανάστροφη

φτενή δίχως καρένα

σύνεργα που σκουριάζουνε σε γύφτικη σπηλιά

σμάρι κοράκια να πετάν στην έρημην αρένα

και στο χωριό να ουρλιάζουνε τη νύχτα εφτά σκυλιά.

Στίχοι: Νίκος Καββαδίας

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

Εκτέλεση: Γιάννης Κούτρας

Νίκος Καββαδίας

Νίκος Καββαδίας - Θάνος Μικρούτσικος

Εφτά. Σε παίρνει αριστερά.... μην το ζορίζεις.
Μάτσο χωράνε.. σε μια κούφιαν απαλάμη.
Θυμίζεις κάμαρες κλειστές... στεριά μυρίζεις.
Ο πιο μικρός... αχολογάει μ’ ένα καλάμι.

Γυαλίζει ο Σημ της μηχανής.. τα δυο ποδάρια.
Ο Ρεκ λαδώνει στην ανάγκη... το τιμόνι.
Μ’ ένα φτερό ξορκίζει ο Γκόμπυ.. τη μαλάρια
κι ο στραβοκάνης ο Χαράμ.. πίτες ζυμώνει.

Απ’ το ποδόσταμο πηδάνε.. ως τη γαλέτα.
Μπορώ ποτέ... να σου χαλάσω το χατήρι;
Κόρη ξανθή και γ α λ α ν ή... που όλο εμελέτα
ποιος ρήγα γιός... θε να την πιεί σ’ ένα ποτήρι.

Ραμάν αλλήθωρε, τρελέ... που λύνεις μάγια,
κ α τ ά φ ε ρ ε... το σταυρωτό του νότου αστέρι
σωρός να πέσει.... να σκορπίσει στα σπιράγια,
και πες του κάτω από ένα δέντρο.. να με φέρει.

Ο Τοτ, του λείπει το ένα χέρι... μα όλο γνέθει,
τούτο το απίθανο σινάφι... να βρακώσει.
Εσθήρ, ποια βιβλική σκορπάς περνώντας μ έ θ η;
Ρούθ, δε μιλάς; Γ ι α τ ί... τρεκλίζουμε οι διακόσιοι;

Κουφός ο Σάλαχ... το κατάστρωμα σαρώνει.
Μ’ ένα ξυστρι καθάρισέ με... απ’ τη μοράβια.
Μα είναι κ ά τ ι πιο βαθύ... που με λερώνει.
Γ ι έ μου πού πας; 

Μ ά ν α.... θα πάω στα καράβια.

Κι έτσι μαζί με τους εφτά.... κατηφοράμε.
Με τη βροχή, με τον καιρό.... που μας ορίζει.
Τα μάτια σου ζούνε μια θάλασσα, θυμάμαι...
Ο πιο στερνός μ’έναν αυλό... με νανουρίζει.

Κουφός ο Σάλαχ... το κατάστρωμα σαρώνει.
Μ’ ένα ξυστρι καθάρισέ με.... απ’ τη μοράβια.
Μα είναι κάτι πιο βαθύ... που με λ ε ρ ώ ν ε ι.
Γιέ μου π ο ύ π α ς;

 Μάνα... θ α π ά ω στα καράβια.

Νίκος Καββαδίας - Γράμμα Ενός Αρρώστου

ΓΡΑΜΜΑ ενός Αρρώστου

Φίλε μου Αλέξη, το 'λαβα το γράμμα σου

και με ρωτάς τι γίνομαι, τι κάνω

Μάθε, ο γιατρός πως είπε στη μητέρα μου

ότι σε λίγες μέρες θα πεθάνω...

Είναι καιρός όπου έπληξα διαβάζοντας

όλο τα ίδια που έχω εδώ βιβλία

κι όλο εποθούσα κάτι νέο να μάθαινα

που να μου φέρει λίγη ποικιλία

Κι ήρθεν εχθές το νέο έτσι απροσδόκητα

σιγά ο γιατρός στο διάδρομο εμιλούσε

και τ' άκουσα, στην κάμαρα σκοτείνιαζε

κι ο θόρυβος του δρόμου σταματούσε

Έκλαψα βέβαια, κάτω απ' την κουβέρτα μου

Λυπήθηκα. Για σκέψου, τόσο νέος

μα στον εαυτό μου αμέσως υποσχέθηκα

πως θα φανώ, σαν πάντοτε, γενναίος

Θυμάσαι, που ταξίδια ονειρευόμουνα

κι είχα ένα διαβήτη κι ένα χάρτη

και πάντα για να φύγω ετοιμαζόμουνα

κι όλο η μητέρα μου 'λεγε: Το Μάρτη...

Τώρα στο τζάμι ένα καράβι εσκάρωσα

κι ένα του Μαγκρ στιχάκι έχω σκαλίσει:

«Τι θλίψη στα ταξίδια κρύβεται άπειρη!»

κι εγώ για ένα ταξίδι έχω κινήσει

Να πεις σ' όλους τους φίλους χαιρετίσματα

κι αν τύχει ν' απαντήσεις την Ελένη

πως μ' ένα φορτηγό πες της μπαρκάρισα

και τώρα πια να μη με περιμένει

Αλήθεια, ο Χάρος ήθελα να 'ρχότανε

σαν ένας καπετάνιος να με πάρει

χτυπώντας τις βαριές πέτσινες μπότες του

κι ένα μακρύ τσιμπούκι να φουμάρει

Αλέξη, νιώθω τώρα πως σε κούρασα

μπορεί κιόλας να σ' έκαμα να κλάψεις

δε θα 'βρεις, βέβαια, λόγια για μια απάντηση

μα δε θα λάβεις κόπο να μου γράψεις...

Στίχοι: Νίκος Καββαδίας
Μουσική: Ξέμπαρκοι
Πρώτη εκτέλεση: Δήμητρα Γαλάνη

Νίκος Καββαδίας - Federico Garcia Lorca

 Federico Garcia Lorca

Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό

και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφόρι

Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ

τότε που φεύγανε μπουλούκια οι σταυροφόροι

Παντιέρες πάγαιναν του ανέμου συνοδειά

και ξεκινούσαν οι γαλέρες του θανάτου

στο ρογοβύζι ανατριχιάζαν τα παιδιά

κι ο γέρος έλιαζε, ακαμάτης, τ'αχαμνά του

Του ταύρου ο Πικάσο ρουθούνιζε βαριά

και στα κουβέλια τότε σάπιζε το μέλι

τραβέρσο ανάποδο, πορεία προς το βοριά

τράβα μπροστά, ξοπίσω εμείς και μη σε μέλει

Κάτω απ' τον ήλιο αναγαλιάζαν οι ελιές

και φύτρωναν μικροί σταυροί στα περιβόλια

τις νύχτες στέρφες απομέναν οι αγκαλιές

τότες που σ' έφεραν, κατσίβελε, στη μπόλια

Ατσίγγανε κι αφέντη μου με τι να σε στολίσω;

φέρτε το μαυριτάνικο σκουτί το πορφυρό

στον τοίχο της Καισαριανής μας φέραν από πίσω

κι ίσα ένα αντρίκειο ανάστημα ψηλώσαν το σωρό.

Κοπέλες απ' το Δίστομο, φέρτε νερό και ξύδι

κι απάνω στη φοράδα σου δεμένος σταυρωτά

σύρε για κείνο το στερνό στην Κόρδοβα ταξίδι

μέσα απ' τα διψασμένα της χωράφια τα ανοιχτά

Βάρκα του βάλτου ανάστροφη

φτενή δίχως καρένα

σύνεργα που σκουριάζουνε σε γύφτικη σπηλιά

σμάρι κοράκια να πετάν στην έρημην αρένα

και στο χωριό να ουρλιάζουνε τη νύχτα εφτά σκυλιά.

ΠΟΙΗΣΗ: ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

Εκτέλεση: Γιάννης Κούτρας

Δημήτρης Ζερβουδάκης-Γράμμα Σ'έναν Ποιητή

ΓΡΑΜΜΑ Σ'ΕΝΑ ΠΟΙΗΤΗ

"Γραμμα στον ποιητη Καισαρ Εμμανουηλ"

Ξέρω εγώ κάτι που μπορούσε Καίσαρ να σε σώσει

Κάτι που πάντα βρίσκεται σε αιώνια εναλλαγή

Κάτι που σκίζει τις θολές γραμμές των οριζόντων

Και ταξιδεύει αδιάκοπα την ατελείωτη γη

Κάτι που θα ‘κανε γοργά να φύγει το κοράκι

Που του γραφείου σου πάντοτε σκεπάζει τα χαρτιά

Να φύγει κράζοντας βραχνά χτυπώντας τα φτερά του

Προς κάποια ακατοίκητη κοιλάδα του νοτιά

Μακριά πολύ μακριά να ταξιδεύουμε

κι ο ήλιος πάντα μόνους να μας βρίσκει

Εσύ τσιγάρο CAMEL να καπνίζεις ναι

κι εγώ σε μια γωνιά να πίνω Whiskey

Οι πολιτείες ξένες να μας δέχονταν

οι πολιτείες οι πιο απομακρυσμένες

Κι εγώ σ΄ αυτές απλά να σε σύσταινα

σαν σε παλιές γλυκές μου αγαπημένες

Κάτι που θα ΄κανε τα υγρά παράδοξα σου μάτια

Που αβρές μαθητριούλες τ ΄αγαπούν

και σιωπηροί ποιητές

Χαρούμενα και προσδοκία γεμάτα να γελάσουνε

Με κάποιο τρόπο που όπως λεν δεν γέλασαν ποτέ

Γνωρίζω κάτι που μπορούσε βέβαια να σε σώσει

Εγώ που δεν σε γνώρισα ποτέ για σκέψου εγώ

Ένα καράβι να σε πάρει Καίσαρ να μας πάρει

Ένα καράβι που πολύ μακριά θα τ οδηγώ

Μακριά πολύ μακριά να ταξιδεύουμε

κι ο ήλιος πάντα μόνους να μας βρίσκει

Εσύ τσιγάρο CAMEL να καπνίζεις ναι

κι εγώ σε μια γωνιά να πίνω Whiskey

Και μια βραδιά στην Μπούρμα ή στην Μπατάβια

Στα μάτια μιας Ινδής που θα χορέψει

Γυμνή στα 17 στιλέτα ανάμεσα

θα δείτε την Γκρέτα να επιστρέψει

Στίχοι: Νίκος Καββαδίας

Μουσική κι Ερμηνεία: Δημήτρης Ζερβουδάκης

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΡΑΣ "ΓΥΝΑΙΚΑ"

ΓΥΝΑΙΚΑ

 Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία. 

 Παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα 

  Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ, εδώ Μαρία 

 Το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη σμέρνα. 

 ***

 Από παιδί βιαζόμουνα μα τώρα πάω καλιά μου. 

 Μια τσιμινιέρα με όρισε στον κόσμο και σφυρίζει. 

 Το χέρι σου, που χάιδεψε τα λιγοστά μαλλιά μου, 

 για μια στιγμή αν με λύγισε σήμερα δε με ορίζει. 

 ***

 Το μετζαρόλι ράγισε και το τεσσαροχάλι. 

 Την τάβλα πάρε, τζόβενο, να ξαναπάμε αρόδο. 

 Ποιος σκύλας γιος μας μούτζωσε κι έχουμε τέτοιο χάλι, 

  που γέροι και μικρά παιδιά μας πήραν στο κορόιδο; 

 *** 

  Βαμμένη. Να σε φέγγει κόκκινο φανάρι. 

  Γιομάτη φύκια και ροδάνθη αμφίβια Μοίρα. 

 Καβάλαγες ασέλωτο με δίχως χαλινάρι, 

 πρώτη φορά σε μια σπηλιά στην Αλταμίρα 

 *** 

  Σαλτάρει ο γλάρος το δελφίνι να στραβώσει. 

 Τι με κοιτάς; Θα σου θυμίσω εγώ πού μ' είδες; 

  Στην άμμο πάνω σ' είχα ανάστροφα ζαβώσει 

 τη νύχτα που θεμέλιωναν τις Πυραμίδες 

  ***

 Το τείχος περπατήσαμε μαζί το Σινικό. 

 Κοντά σου ναύτες απ' την Ουρ πρωτόσκαρο εβιδώναν. 

  Ανάμεσα σε ολόγυμνα σπαθιά στο Γρανικό 

 έχυνες λάδι στις βαθιές πληγές του Μακεδόνα.  

 ***

 Βαμμένη. Να σε φέγγει φως αρρωστημένο. 

 Διψάς χρυσάφι. Πάρε, ψάξε, μέτρα. 

 Εδώ κοντά σου χρόνια ασάλευτος να μένω 

  ως να μου γίνεις, Μοίρα, Θάνατος και Πέτρα.

 *** 

  Στίχοι: Νίκος Καββαδίας  
 από: "Ο Σταυρός του Νότου" 

 Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος 

 Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Κούτρας 

 Video: ElenaKastro