GEORGE GORDON BYRON

ΤΑ ΝΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Τα νησιά της Ελλάδας! ω Νησιά βλογημένα, 
που με αγάπη και φλόγα... 
μια Σαπφώ τραγουδούσε, 
που πολέμων κι ειρήνης δώρα... 
ανθίζαν σπαρμένα, 
που το φέγγος του ο Φοίβος... 
απ’ τη Δήλο σκορπούσε! 
Αχ, ατέλειωτος ήλιος... 
σας χρυσώνει ως τα τώρα, 
μα βασίλεψαν όλα, 
όλα τ’ άλλα σας δώρα!

Και της Χίος τη Μούσα, 
και της Τέως τη λύρα, 
αντρειοσύνης κι αγάπης... 
δοξαρίσματα πρώτα, 
σε άλλους τόπους για φήμη... 
τα μετάφερε η Μοίρα, 
γιατί η μαύρη τους μάνα... 
μήτε αν ζούνε δε ρώτα! 
Κι αντιλάλησαν ξάφνω 
παραπέρα στη Δύση 
απ’ εκεί που ανθίζαν... 
των «Μακάρων αι νήσοι».

Τα βουνά... 
το μεγάλο Μαραθώνα θωράνε,
κι η αθάνατη βλέπει 
τα πελάγη κοιλάδα. 
Εδώ πέρα μονάχος
 συλλογιόμουν πώς να ’ναι 
θα μπορούσε και πάλε... 
μια ε λ ε ύ τ ε ρ η Ελλάδα! 
Γιατί πώς να κοιτάζω 
το Περσάνικο μνήμα, 
και να λέγω πως είμαι της σκλαβιάς... 
κι εγώ θύμα!

Στον γκρεμνό που αντικρίζει... 
τη μικρή Σαλαμίνα, 
μια φορά βασιλέας 
θρονιαζότανε. Κάτου 
δίχως τέλος καράβια 
με τ’ αμέτρητα εκείνα 

μαζευόντανε πλήθη. 
Ήταν όλα δικά του. 
Την αυγή με καμάρι... 
τα μετρούσε εκεί πέρα, 
μα τι γένηκαν όλα... 
σαν εβράδιασε η μέρα!

Πού είν’ εκείνα! 
Πού είναι, 
ω Π α τ ρ ί δ α καημένη! 
Κάθε λόγγος σου τώρα
κι ακρογιάλι ε β ω β ά θ η! 
Των παλιών των ηρώων... 
ένας μύθος δε μένει, 
της μεγάλης καρδιάς τους... 
κάθε χτύπος εχάθη. 
Και τη λύρα σου ακόμα την αφήκες, 
ωιμένα! 
Απ’ τους θείους σου ψάλτες...
 να ξεπέσει σ’ εμένα!

Μέσ’ στον άδοξο δρόμο, 
που μια τύχη με σέρνει, 
με φ υ λ ή που σηκώνει... 
της σκλαβιάς αλυσίδα, 
κάποιο βάλσαμο κρύφιο... 
στο τραγούδι μου φέρνει 
η ντροπή που με πιάνει... 
για μια τέτοια Πατρίδα! 
Και τι να ’χει εδώ άλλο ποιητής 
παρά μόνο 
για τους Έλληνες πίκρα... 
για τη Χώρα τους πόνο!

Πρέπει τάχα να κλαίμε...
 μ ε γ α λ ε ί α χαμένα, 
και ντροπή να μας βάφει... 
αντίς αίμα, σαν πρώτα; 
Βγάλε, ω Γης δοξασμένη, 
απ’ τα σπλάχνα σου 
ένα ι ε ρ ό απομεινάρι... 
των παιδιών του Ευρώτα! 
Απ’ εκειούς τους Τρακόσους... 
τρεις αν έρθουνε, φτάνουν 
άλλη μια Θερμοπύλα... 
στα βουνά σου να κάνουν.

Πώς! Ακόμα σωπαίνουν; 
Πώς! Ακόμα συχάζουν; 
Όχι, όχι!
 Α κ ο ύ γ ω... τις ψυχές απ’ τον Άδη 
σαν ποτάμι που τρέχει μακρινά, 
να φωνάζουν:
«Ένας μ ό ν ο... ας σαλέψει ζωντανός, 
και κοπάδι 
απ’ τη γης αποκάτου 
λεβεντιά ξεκινούμε.
Είναι αυτοί που κοιμούνται· 
εμείς ακόμα σ’ ακούμε!»

Αχ, του κάκου, του κάκου! 
Άλλες λύρες στα χέρια! 
Με Σαμιώτικο τώρα 
το ποτήρι ας γεμίσει. 
Άφηνε αίμα και μάχες... 
για τα τούρκικα ασκέρια, 
και καθένας το αίμα του αμπελιού του
 ας μας χύσει! 
Δες τους! Όλοι ξυπνάνε... 
και πετούν ως απάνω, 
του μικρόψυχου Βάκχου... 
το εγκώμιο σαν κάνω!

Τον Πυρρίχιο χορό σας 
ως τα τώρα βαστάτε 
η Πυρρίχια η «φάλαγξ»...
πού να πήγε, καημένοι! 
Από δυο τέτοια δώρα, 
πώς εκείνο ξεχνάτε, 
που ψυχές αντρειώνει... 
και καρδιές ανασταίνει! 
Και τα γράμματα ακόμα... 
ενός Κάδμου κρατείτε· 
τάχα να ’ταν για σκλάβους... 
τα ψηφιά του θαρρείτε;

Το Σαμιώτικο χύνε στο ποτήρι 
ως τα χείλη! 
Όξω οι λύπες! 
Ελάτε με την πλόσκα γεμάτη! 
Έτσι έ ψ ε λ ν ε... ο θείος Ανακρέοντας, 
φίλοι! 
Σκλάβος ήταν κι εκείνος, 
μα ενός Πολυκράτη. 
Από ξένους τυράννους... 
δεν εγνώριζαν τότες· 
ήταν αίμα δικό τους, 
σαν κι αυτούς πατριώτες.

Τη Χερσόνησο ένας 
μια φορά τυραννούσε, 
μα δ ι α φ έ ν τ ε υ ε πρώτος 
τα καλά, την τιμή της. 
Μ ι λ τ ι ά δ η τον λέγαν. 
Αχ, και πάλε να ζούσε! 
Ένα ας είχε η πατρίδα... 
τέτοιο πάλε παιδί της! 
Βασιλιάς σαν κι εκείνον... 
ποιο λαό δε μαγεύει! 
Βασιλιάς που με αγάπη... 
μοναχή σε δεσμεύει.

Στο ποτήρι μου πάλε 
το Σαμιώτικο χύνε! 
Στο Σουλιώτικο βράχο,
 προς της Πάργας το χώμα, 
γ ε ν ε ά σιδερένια....
 ως τα σήμερα είναι, 
που από μάνες Δωρίδες...
 λες και βγαίνει ακόμα.
Ίσως μένει εκεί πέρα... 
κάποιος σπόρος κρυμμένος,
που θα δείξει αν δεν είναι 
Η ρ α κ λ ε ί δ ι κ ο γένος.

Απ’ τους άπιστους Φράγκους... 
λευτεριά μη ζητάτε! 
Εκεί ζουν ηγεμόνες... 
που πουλούν κι αγοράζουν. 
Με δικό σας τουφέκι και σπαθί...
 π ο λ ε μ ά τ ε! 
Αυτού θά ’βρετ’ ελπίδα...
 κι ό,τι θέλουν ας τάζουν. 
Ζυγός Τούρκου, με Φράγκου πονηριά... 
σαν ταιριάσουν, 
την α σ π ί δ α, όσο να ’ναι δυνατή... 
θα τη σπάσουν.

Με Σαμιώτικο π ά λ ε 
το ποτήρι ας γεμίσει! 
Μέσ’ στον ίσκιο χορεύουν 
οι κοπέλες μας πάλι· 
σαν τα μαύρα τους μάτια... 
δεν είδε άλλα η φύση, 
μα σα βλέπω τη νιότη... 
και τ’ αφράτα τους κάλλη, 
το δικό μου το μάτι... 
το θολώνει μια στάλα, 
που για σκλάβους το θένε...
 τω βυζιών τους το γάλα!

Στου Σουνίου θα καθίσω... 
το μαρμάρινο βράχο, 
σύντροφό μου το κύμα...
του Αιγαίου θα κάνω, 
αυτό εμένα ν’ ακούγει... 
κι εγώ εκείνο μονάχο, 
κι εκεί απάνω σαν κύκνος... 
με τραγούδι ας πεθάνω. 
Δε σηκώνει η ψυχή μου σκλάβα Γη! 
Χτύπα κ ά τ ω 
της σκλαβιάς το ποτήρι... 
κι ας πάει να ’ναι γεμάτο!

Τζωρτζ Γκόρντον Μπάυρον
Μετάφραση: Αργύρης Εφταλιώτης

ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΑΣ την ΠΟΙΗΣΗ

"Ο Ποιητής κι η Μούσα του"
Νίκος Εγγονόπουλος

ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΑΣ την ΠΟΙΗΣΗ 

του P. S. Selley

Δυο τρόπους ακολουθεί ο νους: 

την Λογική και την Φαντασία.

Με την  Λ ο γ ι κ ή... ελέγχονται οι ιδέες

και αναζητείται ο τρόπος 

που συνδέονται μεταξύ τους.

Με την  Φ α ν τ α σ ί α.. επεξεργάζονται οι ιδέες,

χρωματίζονται μέσα στο δικό της φως

και συνδέονται μεταμορφωμένες

 σε μια νέα μορφή.

Η Φαντασία είναι η διεργασία... 

που οδηγεί στην δημιουργία,

την αρχή της σύνθεσης και της έκθεσης 

των ιδεών.

Η Λογική είναι.. το λογίζεσθαι, το σκέπτεσθαι..

η αρχή της ανάλυσης.

Η Λογική 

μελετά και εκτιμά τις διαφορές...

η Φαντασία 

τις σχέσεις και τις ομοιότητες των πραγμάτων.

Η Λ ο γ ι κ ή.. για την Φαντασία 

\είναι όπως το εργαλείο για τον τεχνίτη,

όπως το σώμα για το πνεύμα, 

όπως η σκιά για την ύλη.

Η  Π ο ί η σ η  είναι η έκφραση της Φαντασίας.

Είναι το όργανο που δέχεται

και επεξεργάζεται τα σημάδια,

τις εντυπώσεις 

που προέρχονται από τον εσωτερικό

ή τον εξωτερικό κόσμο,

όπως μια Λύρα που παράγει μ ε λ ω δ ί α 

παίζοντας με τον άνεμο.

όπως ένα παιδί παίζοντας 

εκφράζει με την φωνή του

και τις κινήσεις του σώματος 

την ευχαρίστησή του,

προσπαθώντας να την κάνει να διαρκέσει.

Η Ευχαρίστηση έτσι 

κατοικεί στόν αισθησιασμό,

η Ηθική.. στο συναίσθημα,

η Ομορφιά.. στην τέχνη,

η Αλήθεια.. στη λογική κρίση,

η Αγάπη.. στις Ανθρώπινες σχέσεις.

Π ο ι η τ έ ς... 

είναι εκείνοι που καταφέρνουν

να εκφράσουν  ό λ α  αυτά.

Ένα ποίημα είναι....

 η ιδανική ε ι κ ό ν α της ζωής,

στην απόλυτη αλήθεια της.

Ο ποιητής σαν το αηδόνι τραγουδά

γλυκά στην αυγή της μοναξιάς του.

Ακούνε μ ό ν ο.... 

όσοι μπορούν να συγκινηθούν

και να γαληνέψουν από την μελωδία του,

χωρίς να ψάχνουν το γιατί.

Το μεγάλο μ υ σ τ ι κ ό... 

της ανθρώπινης Ηθικής είναι.. η Α γ ά π η,

η έ ξ ο δ ο ς δηλαδή από την φύση του

και η ταυτοποίηση του εαυτού με την ομορφιά,

οπουδήποτε αυτή υπάρχει: στις ιδέες, στις πράξεις,

σ'ένα πρόσωπο, στον άλλον....

 με ένταση και πληρότητα.

Η  π ο ί η σ η... 

αυξάνει τα όρια της φαντασίας,

τρεφοντάς την με νέες ιδέες,

ικανές να συγχωνευτούν με τις παλιές,

με στόχο μια νέα συγκίνηση, 

μια καινούρια ευχαρίστηση,

τόσο για τον ποιητή 

όσο και για τον αναγνώστη.

Κείμενο που στηρίζεται στο βιβλίο του P. S. Selley: 

"Υπερασπίζοντας την Ποίηση" 

Lunapiena - 2001

^

 DIFENDERE la POESIA

Due modi segue la mente, la logica e la fantasia.

Con la logica si controllano le idee

e si cerca il modo di collegarle fra di loro.

Con la fantasia si elaborano le idee,

si colorano con la sua luce e si collegano

trasformandole in una nuova forma.

La fantasia e' l' "OPERARE" 

che porta alla CREAZIONE,

il principio della Sintesi, 

della Composizione delle Idee.

La logica e' il "RAGIONARE", 

il "PENSARE", il principio dell' Analisi.

La logica studia e valuta le differenze,

m e n t r e... la fantasia le similitudini,

 le somiglianze delle Cose.

La logica per la fantasia

 e' come lo strumento per il tecnico,

il corpo per lo spirito, l'ombra per la materia.

La Poesia e' l'espressione della fantasia.

E' l'organo che riceve e elabora i segnali

e le impressioni provenient

 sia dall' interno che dall' esterno,

c o m e... una Lyra...  

che produce melodia con il gioco del Vento,

come un bambino

 che giocando esprime con la sua voce

ed i movimenti corporei.. il suo piacere,

cercando di farlo durare a lungo....

Il Piacere cosi' abita nella Sensualita',

il Morale nel Sentimento,

la Bellezza nell'Arte,

la Verita' nella Ragione

e l'Amore nelle Relazioni Umane.

Poeti sono quelli che hanno la capacita'

di esprimere tutto questo.

Una Poesia e' l'icona ideale della Vita

 nella sua assoluta Verita'.

Il poeta come un usignolo,

 canta dolcemente nell' alba la sua Solitudine.

Ascolatori sono, S O L O, 

quelli che possono emozionarsi

e calmarsi al suono della sua Melodia,

 senza chiedersi il perche'....

Il grande segreto del Morale Umano è l' A m o r e,

l'uscita cioe' dalla sua Natura

 e l'identificazione del Se

con la Bellezza, dovunque essa sia:

nelle idee, nelle azioni, in un Viso,

nell'Altro.. con intensita' e pienezza.

La Poesia allarga i limiti della fantasia

 nutrendola con nuove idee

capaci di fondersi con le vecchie,

 con lo scopo di una nuova Emozione,

di Un Nuovo Piacere,

 sia per il Poeta che per l'Ascoltatore.... 

Testo scritto dopo la lettura del libro di Selley: 

"DIFENDERE la POESIA" 

Lunapiena - 2001 

Percy Bysshe Shelley

ΑΦΙΕΡΩΜΑ στον αγαπημένο Ρομαντικό Ποιητή
Percy Bysshe Shelley (Πέρσι Σέλλεϋ)

που πέθανε από πνιγμό στη θάλασσα στα ανοικτά 
του Λιβόρνο (Livorno - Ιταλία) σαν Σήμερα

στις 8 Ιουλίου του 1822.. σε ηλικία μόλις 30 ετών.

Στενός Φίλος του Λόρδου Βύρωνα Μπάϋρον, 
δημιούργησαν τον "Κύκλος της Πίζας" 

ένα ρεύμα επιφανών Άγγλων, 
Ιρλανδών, και Ελλήνων 

(μεταξύ αυτών ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, 
στον οποίον ο Σέλλεϋ αφιέρωσε το δράμα του Hellas) . 
- Βαθειά επηρεασμένος από τον Ε π ί κ ο υ ρ ο.. 

ονειρεύεται ένα Κήπο Παραδεισένιο 

όπου δεν υπάρχει αμαρτία.. αλλά μόνο η Χαρά
και η Ευχαρίστηση.. 

(αιώνιες Αγάπες, Πάθος που συμπαρασύρει τα πάντα..)

Θεός του είναι ολόκληρη η Φύση και ο Κόσμος... 

το ΕΝΑ και το ΟΛΟΝ..
που ενώθηκαν στη Μνήμη...

 και βαδίζουν πλάι στην Ανθρωπότητα...

- Οι π ο ι η τ έ ς... έχουν την ε υ θ ύ ν η... 

να υμνήσουν στην ζωή τους
την Παγκόσμια Ποίηση...

με την αναζήτηση του αόρατου μέσω της Ομορφιάς,
της Αίσθησης και της Εμπνευσης!

- Μελέτησε την Ελληνική Φιλοσοφία 

και thn Λατινική Λογοτεχνία... 

και λάτρεψε την Μυθολογία.. 

Η Ε λ λ η ν ι κ ή Σκέψη... ήταν γι'αυτόν.... το εργαλείο
για τη σμίλευση του Εαυτού...

"Ο άνθρωπος μέσα στην κοινωνία δεν αργεί... 

να γίνει ο ίδιος
αντικείμενο των παθών και των ηδονών του... 

κι όσο εμπλουτίζεται ο συναισθηματικός κόσμος... 

τόσο πληθαίνουν κι οι τρόποι του να εκφράζεται... 

Τα λόγια, η εκφραστική κίνηση των χεριών...
οι μιμητικές τέχνες... γίνονται αυτοδίκαια... 

Αναπαράσταση και Μέσον...
μολύβι και εικόνα, σμίλη και άγαλμα.. 

χορδή και Αρμονία..."

έλεγε...!!!

William Shakespeare

ΣΑΙΞΠΗΡ - ΑΜΛΕΤ

Nancy McWilliams: σε πλήρη άνθηση

Nancy McWilliams:
Τόσο ο κάκτος όσο και ο κισσός θα μεγαλώσουν
όταν τους παρέχουμε... Ν ε ρ ό... και Φ ω ς, 
αλλά ο κηπουρός... που δεν μπορεί 
να α ν α γ ν ω ρ ί σ ε ι και να ε κ τ ι μ ή σ ε ι... 
τις διαφορές και τις ιδιαιτερότητες των δύο φυτών.. 
δεν θα καταφέρει να τα βοηθήσει 
να φτάσουν... σε π λ ή ρ η άνθηση.

Τ.S. ELIOT: ΔΥΟ ΧΟΡΙΚΑ

Α'

Δεν είναι εδώ πολιτεία με συνέχεια, 
δεν είναι εδώ γωνιά ν' ακουμπήσεις.
Κακός ο αγέρας, κακός ο καιρός,
αβέβαιο το κέρδος, βέβαιος ο κίνδυνος.
Ω αργά αργά αργά, αργοπορημένος ο καιρός, 
αργά πολύ αργά, και σάπιος ο χρόνος
ο άνεμος πονηρός, το πέλαγο πικρό, 
και στάχτη ο ουρανός, στάχτη στάχτη στάχτη.
Ω Θωμά, γύρισε πίσω, Αρχιεπίσκοπε γύρισε, 
γύρισε στη Γαλλία,
Γύρισε. Γρήγορα. Ήσυχα. 
Κι αφησέ μας ήσυχα ν' αφανιστούμε.
Έρχεσαι με γιορτές, έρχεσαι με χαρές, 
μα έρχεσαι φέρνοντας θάνατο στην Καντερβουρία :

μια μοίρα πάνω στο σπίτι, μια μοίρα πάνω σου,
μια μοίρα πάνω στον κόσμο.
Τίποτε δε γυρεύουμε να γίνει. 
Εφτά χρόνια ζήσαμε ήσυχα, πετύχαμε 
να μη μας προσέχουν, ζώντας και ψευτοζώντας.
Είχαμε τυραννία και χλιδή, 
είχαμε φτώχεια και παραλυσία, 
είχαμε ακόμη κάποιες αδικίες. 
Ωστόσο πηγαίναμε ζώντας,
ζώντας και ψευτοζώντας.
Κάποτε μας λείπει το σιτάρι,
κάποιες Έχουμε καλή σοδειά,
τον Ένα χρόνο Έχουμε βροχές,
τον άλλο χρόνο αναβροχιά,
τον ένα χρόνο τα μήλα περισσεύουν,
τον άλλο χρόνο λείπουν τα δαμάσκηνα.
Ωστόσο πηγαίναμε ζώντας,
ζώντας και ψευτοζώντας.
Γιορτάσαμε τις γιορτές, 
πήγαμε στην εκκλησιά,
φτιάξαμε μπύρα και μηλίτη,
μαζέψαμε ξύλα για το χειμώνα
κουβεντιάσαμε στη γωνιά του τζακιού,
κουβεντιάσαμε στη γωνιά του δρόμου,
κουβεντιάσαμε κι όχι πάντα ψιθυριστά,
ζώντας και ψευτοζώντας.
Είδαμε γάμους, γέννες και θανάτους,
Είχαμε σκάνδαλα λογής-λογής,
είχαμε φόρους που μας βασάνιζαν,
είχαμε γέλια και κουτσομπολιά,
εξαφανίστηκαν πολλές κοπέλες
ανεξήγητα, και κάποιες που δεν είτανε γι αυτά.
Όλοι μας είχαμε τους ατομικούς μας τρόμους,
τους ιδιαίτερους Ίσκιους μας, 
τους μυστικούς μας φόβους.
Μα τώρα ένας μεγάλος φόβος Έπεσε πάνω μας, 
φόβος όχι του ενός μα του πλήθους,
'ενας φόβος σάν τη γέννηση και το θάνατο,
όταν βλέπουμε τη γέννηση 
και το θάνατο μόνους
μέσα σε ένα κενό, κατάμονους,
Φοβούμαστε ένα φόβο 
πού δε μπορούμε να γνωρίσουμε 
που δε μπορούμε ν' αντικρίσουμε, 
που κανείς δεν καταλαβαίνει,
κι oι καρδιές βίας ξεριζώνονται, 
το μυαλό μας ξεφλουδίζεται 
σαν τις φλούδες κρεμμυδιού, 
και ο εαυτός μας χαμένος χαμένος
-σ' έναν μελικό φόβο 
που κανείς δεν καταλαβαίνει. 

Ω Θωμά Αρχιεπίσκοπε,
Ω Θωμά Δέσποτα μας, άφησε μας
κι άφησε μας να μείνουμε 
μέσα στην ταπεινής 
την ξεθωριασμένη κορνίζα της ύπαρξης μας, 
Άφησε μας μη μας ζητάς ν' αντισταθούμε 
στη μοίρα του σπιτιού,
στη μοίρα του Αρχιεπίσκοπου, 
στη μοίρα τον κόσμου,
Αρχιεπίσκοπε, σίγουρος 
κι ασφαλισμένος για το πεπρωμένο σου, 
άφοβος μέσα στους ίσκιους, 
τάχα λογάριασες τι ζητάς 
λογάριασες τι σημαίνει για το μικρό λαό, 
τον τραβηγμένο μέσα στ' αχνάρι του πεπρωμένου. 
το μικρό λαό που ζει μέσα σε μικροπράματα,
το τέντωμα του νου 
τον μικρόν λαόν που αντιστέκεται 
στη μοίρα του σπιτιού, 
στη μοίρα τ' αφέντη του, 
στη μοίρα του κόσμου ;
Ω Θωμά, Αρχιεπίσκοπε, άφησε μας, 
άφησε μας, άφησε το Λονδίνο το σκυθρωπό, 
και κάνε πανιά για τη Γαλλία. 
Θωμά Αρχιεπίσκοπε μας, 
Αρχιεπίσκοπε μας έστω και στη Γαλλία.
Θωμά Αρχιεπίσκοπε, σήκωσε τ' άσπρο πανί 
ανάμεσα στη στάχτη του ουρανού
και το πικρό το πέλαγο, άφησε μας, 
άφησε μας για τη Γαλλία.

Β'

Λ α γ ά ρ ι σ ε... τον αέρα!

Κ α θ ά ρ ι σ ε... τον ουρανό!... 

 Π λ ύ ν ε.. τον άνεμο!

Χώρισε την πέτρα από την πέτρα 

και  π λ ύ ν ε  τις.

Βρώμικη η γης... βρώμικο το νερό,

τα ζωντανά μας κι εμάς, μας  μ ό λ ε ψ ε το αίμα.

Το αίμα βροχή... μου τύφλωσε τα μάτια.

Που είναι η Αγγλία ; Που είναι το Κέντ ;

Πού είναι η Καντερβουρία ;

Ω! μακριά.. μακριά.. μακριά.. 

μακριά στα περασμένα

και πλανιέμαι σε τόπο γεμάτο ξερά κλαδιά:

αν τα τσακίσω, ματώνουν

πλανιέμαι σε τόπο γεμάτο  π έ τ ρ ε ς  ξερές:

αν τις αγγίξω, ματώνουν.

Πώς, πώς θα μπορέσω να  γ υ ρ ί σ ω  ποτέ

στις απαλές... γαλήνιες εποχές;

Νύχτα μείνε μαζί μας... σταμάτησε Ήλιε,

κρατήσου εποχή... να μην έρθει η μέρα,

να μην έρθει η άνοιξη.

Πώς να κοιτάξω τη μέρα

και τα κοινά της αντικείμενα,

και να τα ιδώ βαμμένα στο αίμα,

πίσω από το αίμα 

που πέφτει σαν παραπέτασμα;

Τ ί π ο τ ε... δε γυρέψαμε να γίνει.

Καταλαβαίναμε... την ατομική καταστροφή,

την προσωπική ζημιά... τη  γ ε ν ι κ ή  μιζέρια,

ζώντας και ψευτοζώντας....τον τρόμο τη νύχτα

που τελείωνε... στην πράξη την καθημερινή,

τον τρόμο τη μέρα... που τελειώνει στον ύπνο,

α λ λ ά... η κουβέντα στης αγοράς,

το χέρι στη σκούπα,

το νυχτερινό σώριασμα της στάχτης,

το ξύλο στη φωτιά την αυγή,

σ' αυτές τις πράξεις σταματούσαν τα βάσανα μας.

Είχε το  σ ύ ν ο ρ ο  της κάθε φρίκη,

είχε ένα κάποιο  τ έ λ ο ς... κάθε λύπη:

δε μένει καιρός στη ζωή.... να θλίβεσαι πολύ.

Μα  τ ο ύ τ ο, τούτο είναι Έξω απ' τη ζωή,

έξω από τον καιρό,

παρούσα αιωνιότητα... της αδικίας και του κακού.

Μας  β ρ ώ μ ι σ ε... μια λέρα

που δε μπορούμε να καθαρίσουμε,

μέσα στο υπερφυσικό σκουλήκιασμα,

δεν είμαστε μόνο εμείς... δεν είναι το σπίτι,

δεν είναι.... η πολιτεία μολεμένη,

ο  κ ό σ μ ο ς  ολάκερος... είναι βρωμερός.

Λαγάρισε τον αέρα! Καθάρισε τον ουρανό!

Π λ ύ ν ε... τον άνεμο!

Χώρισε την πέτρα από την πέτρα,

χώρισε το δέρμα από το χέρι,

χώρισε το μυώνα από το κόκαλο,

και π λ ύ ν ε  τα,

Πλύνε την πέτρα... Π λ ύ ν ε  το κόκαλο,

Πλύνε το  μ υ α λ ό.... Πλύνε την  ψ υ χ ή,

Π λ ύ ν ε  τα......... Πλύνε τα!

Ελληνική απόδοση ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΕΦΕΡΗ

David Herbert Lawrence

"...Mη μου δώσετε τίποτε φτιαχτό, σταθερό, στατικό. 

Mη μου δώσετε το άπειρο ή το αιώνιο.

 
Δ ώ σ τ ε μου... την σ τ ι γ μ ή,

 
την σάρκα της κάθε αλλαγής και αντίθεσης: 

το άμεσο π α ρ ό ν.... το T ώ ρ α."


David Herbert Lawrence