ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΛΒΟΣ - ΑΡΧΕΙΟ ΕΡΤ

ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΛΒΟΣ

ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΛΒΟΣ: ΕΙΣ ΨΑΡΑ

Ωδή δευτέρα

    Ερατεινή, γλυκεία

θυγάτηρ, Υπερίονος,

πόσον, ω χρυσοβλέφαρος,

πόσον δεκτή και νόστιμη

                φέγγεις, ω η μ έ ρ α.

[β'-ιγ']

    Ι δ ο ύ  τα πολυτάραχα

κύματα της θαλάσσης·

ιδού, ιδού των αμώμων

Ψαρών δικαιοτάτων

                η τραχείαι πέτραι.

    Αυτού καμμία κιθάρα

φθοροποιός, όχι όργια,

όχι κρότος Μαινάδων,

ούτ' Έρωτος παιγνίδια

                τον νουν συγχίζουν.

    Αλλ' ως, κατά το βράδυ

το θερινόν, ανάπτονται

ταχείαι, συχναί η ολύμπιαι

αστραπαί και θαμβώνουσι

                τους οδοιπόρους·

    Ούτως τα μεν θηκάρια

σωρηδόν ερριμένα

κρύπτουν την γην, τους βράχους·

ο δε σιδηροχάρμης

                άφοβος ’ρης

    Κ ι ν ε ί,,, την νήσον. 

Χίλια πολέμου χάλκεα όργανα

βροντούν· εις τον αέρα

των ξίφων μύριαι γλώσσαι

                λάμπουν, κλονούνται.

    Μία βοή σηκώνεται,

μία μόνη  ε π ι θ υ μ ί α,

και ωσάν ακτίνα ουράνιος,

ως φλόγα εις δάση ευάνεμα

                καίει τας καρδίας.

    "Υ π έ ρ... γονέων και τέκνων,

"υπέρ των γυναικών,

"Υ π έ ρ... πατρίδος πρόκειται

"και πάσης της  Ε λ λ ά δ ο ς

                "ό σ ι ο ς  αγώνας.

    "Θαλπτήριον της ημέρας

"φ ω ς, δια πάντοτε χαίρε·

"και σεις οπού ευφραίνετε

"με φωνήν ηδυόνειρον

                "της γης τα τέκνα.

    "Χαίρετ', ελπίδες. - Ήλθε

"της ’γαρ το υπερήφανον

"σπέρμα· επάνω εις τας όχθας

"των Ψαρών, αλαλάζον

                "σφόδρα, κατέβη.

    "Ω  Π α τ ρ ί ς, την εκούσιον

"δέξου θυσίαν"... - Αστράπτει. -

Σεισμός πολέμου ακούεται.

Υπό τύμβον υψήνορα

                ή ρ ω ε ς... κοιμώνται.

    Επί το μέγα ερείπιον

η  Ε λ ε υ θ ε ρ ί α... ολόρθη

προσφέρει δύο στεφάνους·

εν' από γήινα φύλλα,

                κι άλλον απ' άστρα.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΛΒΟΣ: ΑΙ ΕΥΧΑΙ

 Ωδή έκτη 

    Της θαλάσσης  κ α λ ή τ ε ρ α

φουσκωμένα τα κύματα

να πνίξουν την πατρίδα μου

ωσάν απελπισμένην,               

έρημον βάρκαν·

'Σ την στεριάν, 'ς τα νησία

καλήτερα μίαν φλόγα

'να ιδώ παντού χυμένην,

τρώγουσαν πόλεις, δάση,               

λ α ο ύ ς  και.. ε λ π ί δ α ς·

    Κ α λ ή τ ε ρ α, καλήτερα

διασκορπισμένοι οι Έλληνες

'να τρέχωσι τον κόσμον,

              με εξαπλωμένην χείρα                

ψωμοζητούντες·

    Π α ρ ά... προστάτας 'νάχωμεν.

Με  π ο τ έ... δεν εθάμβωσαν

πλούτη ή μεγάλα ονόματα,

              με π ο τ έ... δεν εθάμβωσαν               

σκήπτρων ακτίνες. 

[ε'-ι']

Ημείς δια τον σταυρόν

ανδρείως υπερμαχόμεθα

και σεις εβοηθήσατε

κρυφά τους πολεμούντας               

σταυρόν και αλήθειαν.

    Δια 'να θεμελιώσητε την τυραννίαν,

τιμάτε τον σταυρόν εις τας πόλεις σας,

                 και αυτόν επολεμήσατε               

εις την Ελλάδα.

    Και τώρα εις προστασίαν μας

τα χέρια σας απλώνετε!

τ ρ α β ή ξ ε τ έ  τα... οπίσω·

              βλέπει ο θεός και αστράπτει               

δια τους πανούργους.

    Όταν το δένδρον νέον

ε β α σ ά ν ι ζ ο ν... οι άνεμοι,

τότε βοήθειαν ήθελεν·

              ε δ υ ν α μ ώ θ η τώρα,               

φθάνει η ισχύς του.

    Το ξίφος σφίγξατ', Έ λ λ η ν ε ς

-τα ομμάτιά σας σηκώσατε -

ιδού - εις τους ουρανούς

προστάτης ο θεός               

μόνος σας είναι.

    Και αν ο θεός και τ' άρματα

μας λείψωσι, κ α λ ή τ ε ρ α

πάλιν ' να χρεμετήσωσι

               'ς τον Κιθαιρώνα Τούρκων               

άγριαι φοράδες,

    παρά... Αι, όσον είναι τυφλή

 και σκληροτέραη τυραννίς,

                   τοσούτον ταχυτέρως ανοίγονται               

σ ω τ ή ρ ι ο ι  θύραι.

    Δεν με θαμβώνει π ά θ ο ς

κ α ν έ ν α....  εγώ την λύραν

κτυπάω, και ολόρθος τέκομαι

             σιμά εις του μνήματός μου               

τ' ανοικτόν στόμα.