Paco De Lucia

Γ. ΣΟΥΡΗΣ: πάντα επίκαιρος

ΑΣ ΡΙΞΩΜΕ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ - ΣΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΜΑΣ ΤΗ ΦΩΤΙΑ

Κοντὰ στὴ μιὰ καταστροφὴ... καινούργια μᾶς προφθάνει,

κοντὰ στὶς τόσες συμφορὲς... καὶ στὶς πολλὲς θυσίες,

δὲν ξέρω τίνος βάλθηκε παντοῦ... φ ω τ ι ὲ ς νὰ βάνει

καὶ κάθε βράδι νἄχουμε... φρικτὲς φωτοχυσίες.

Καὶ δός του νέα πυρκαγιὰ... καὶ κάτω στὸ παζάρι,

καὶ μέσα στὴ σαρακοστὴ... ἐκάη τὸ χαβιάρι.

Ἐ κ ά η κ α ν.... τὰ βούτυρα, τὰ μῆλα καὶ τ᾿ ἀχλάδια,

οἱ μπάμιες... τὰ πετρέλαια..., τὰ ραζακιὰ σταφύλια,

οἱ λεμονάδες... οἱ ἐλιὲς... τὸ γιάτσο... καὶ τὰ λάδια,

ἡ ζάχαρη... καὶ ὁ καφές... λουμίνια καὶ φυτίλια.

Γιατ᾿ ᾖλθαν χρόνια δ ί σ ε κ τ α, καταραμένα χρόνια,

νὰ ψήνονται στὴν ἀγορὰ... καὶ τ᾿ ἄγουρα πεπόνια

Ἦτο σχεδὸν μεσάνυχτα καὶ λίγο περασμένα,

ὁ Ταβουλάρης ἔπαιζε στὸ θέατρο ἀκόμα,

ὅταν μπὰμ μποὺμ ἀκούσθηκαν στὰ ὕψη σκορπισμένα,

κι ὅλος ὁ κόσμος φώναξε... ἀμέσως μ᾿ ἕνα στόμα:

Συναθροισθῆτε, σκαπανεῖς... ὁρμήσετε φαντάροι,

ἀπ᾿ ἄκρη σ᾿ ἄκρη χαλασμός... φ ω τ ι ὰ... καὶ στὸ παζάρι.

Κι ἰδοὺ μὲ σκούφους ναυτικούς..., μὲ νυχτικὰ φουστάνια,

γυναῖκες κι ἄνδρες ὤρμησαν... μέσα στοὺς δρόμους ὅλοι,

μὲ στάμνες, μὲ πλατύσταμνα... καὶ μὲ τὰ γιαταγάνια,

κι ἔβλεπες σὰν στρατόπεδο... τῶν Ἀθηνῶν τὴν πόλη.

Ἐν τούτοις μὲς στὴν τ α ρ α χ ὴ πολὺ παρετηρεῖτο,

πὼς μόνον ὁ πρωθυπουργὸς... στὴν πυρκαγιὰ δὲν ἦτο.

Ὡς τὰ ἑπτὰ οὐράνια... ἀνέβαιναν οἱ φλόγες,

κι ἐφώτιζαν τὰ τέσσερα τῆς πόλεως σημεῖα,

σὰν σκάγια ἐσκορπίζονταν... τῶν σταφυλιῶν οἱ ρόγες,

καὶ πέριξ διεχέετο μεγάλη εὐθυμία.

Κοκκίνζ᾿ ἡ Ἀκρόπολις ἀπ᾿ τὴν πολλὴ χαρά της,

ποὺ ἔβλεπε νὰ καίεται τὸ δῶρον τοῦ Ἐλγίνου,

γιατί αὐτὴ δὲν ξέχασε... ἀκόμη τὰ παλιά της,

πῶς θαῦμα ἔγιν᾿ ἄλλοτε... τοῦ κλέφτη της ἐκείνου.

Ἂν τὸ ξεχνοῦνε οἱ Ρωμιοί, οἱ π έ τ ρ ε ς δὲν ξεχνοῦνε

μὲ ποιοὺς ἐζοῦσαν ἄλλοτε.... καὶ τώρα μὲ ποιοὺς ζοῦνε.

Ὢ τόσων ἀναμνήσεων... καημένο μου π α ζ ά ρ ι,

μὲ τ᾿ ἀκριβά σου κρέατα... τὰ βρώμια σου τὰ ψάρια,

τὶς ξύλινες παράγκες σου..., τὸν κάθε μακελάρη,

τὶς ζυγαριὲς τὶς ξύγκικες..., τὰ ξύγκικα καντάρια,

αἰώνια στὴ μνήμη του.... κανεὶς θὰ σὲ φυλάττει

καὶ γαῖαν ἔχεις ἐλαφράν.... ὦ Ἀγορὰ φιλτάτη.

Paulo Coelho

Trova quello
che fa sorridere il tuo cuore.
Βρες ό,τι φέρνει
χ α μ ό γ ε λ ο  στη καρδιά σου

Ci sono momenti nella vita 
in cui qualcuno ti manca cosι tanto 
che vorresti proprio
tirarlo fuori dai tuoi sogni
per abbracciarlo davvero!
Υπάρχουν στιγμές στη Ζωή…
που κάποιος σου λείπει τόσο πολύ
που θα’θελες να τον πάρεις
απ’τα όνειρά σου
και να τον α γ κ α λ ι ά σ ε ι ς  αληθινά.

Sogna ciο che ti va,
vai dove vuoi,
sii ciο che vuoi essere,
perche hai solo una vita 

e una possibilita

di fare le cose che vuoi fare.
Ο ν ε ι ρ έ ψ ο υ  ό,τι σου αρέσει
πήγαινε όπου επιθυμείς
Να είσαι Αυτό που θες να είσαι,
γιατί έχεις μόνο μια  Ζ ω ή.. 
και μια δυνατότητα
να κάνεις τα πράγματα 
που επιθυμείς.

Puoi avere abbastanza felicita
da renderti dolce,
difficolta a sufficienza 

da renderti forte,
dolore abbastanza 

da renderti umano,

speranza sufficiente 
a renderti felice.
Μπορεί να έχεις τόση ε υ τ υ χ ί α, 
που να σε κάνει γλυκό
δυσκολίες αρκετές.. 
που να σε κάνουν δυνατό
τόσο πόνο 
που να σε κάνει ανθρώπινο,
και τόση ελπίδα 
που να σε κάνει ευτυχισμένο.

Mettiti sempre nei panni degli altri

Se ti senti stretto, 
probabilmente anche loro si sentono cosι.
Μπες στα παπούτσια του άλλου.
Αν  νιώθεις να σε στενεύουν
πιθανά κι ο άλλος να νοιώθει το ίδιο.

Le piu felici delle persone, 
non necessariamente
hanno il meglio di ogni cosa,
soltanto traggono il meglio
da ogni cosa
che capita sul loro cammino. 
Οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι,
δεν είναι απαραίτητο 
να έχουν το  κ α λ ύ τ ε ρ ο
αλλά μονάχα να παίρνουν 
το πιο θ ε τ ι κ ό  από τα πράγματα 
που συναντούν στο δρόμο τους.

Quando sei nato, stavi piangendo 
e tutti intorno a te sorridevano.
Όταν είχες γεννηθεί έκλαιγες
και όλοι γύρω σου χαμογελούσαν

Vivi la tua vita in modo
che quando morirai,
tu sia l’unico che sorride…
Ζ ή σ ε  τη Ζωή σου με τρόπο ώστε
όταν πεθάνεις να είσαι
ο Μόνος που θα χαμογελά.

Paulo Coelho
Trad. Lunapiena