Mahmud Darwish

Για την Μάνα μου

Λαχταρώ το ψωμί της μάνας μου

τον καφέ της μάνας μου

το άγγιγμά της... 

Γιγαντώνεται μέσα μου το παιδί

μέρα με τη μέρα..

κι αγαπώ τη Ζωή... γιατί

στην ώρα του θανάτου μου 

να αξίζω ποθώ τα δάκρυα της μάνας μου!

Και αν επιστρέψω κοντά σου μια μέρα 

κάνε με μαντήλι στα βλέφαρά σου 

σκέπασε το σώμα μου με χλόη 

που αγίασαν τα βήματά σου.. 

Και σφίξε τις αλυσίδες μου 

με μια μπούκλα απ' τα μαλλιά σου 

με μια κλωστή που κρέμεται 

απ'το ρέλι.. στο φόρεμά σου.

Ίσως και να γίνω αθάνατος

ίσως να μοιάζω σαν θεός... 

αν κάποτε μπορέσω ν'α γ γ ί ξ ω 

της καρδιάς σου το βάθος!

Αν καταφέρω και γυρίσω κάποτε 

ας γίνω ξύλο.. για ν'ανάψεις τη φωτιά σου 

σκοινί... για να απλώνεις τα ρούχα σου 

στην ταράτσα του σπιτιού σου.

Είμαι πολύ αδύναμος για να σταθώ

στα πόδια μου, δίχως την ε υ χ ή  σου!

Μεγάλωσα παράκαιρα 

στείλε μου πίσω τ'άστρα 

που μου χάριζες όταν ήμουν παιδί.. 

Για να ξανάβρω ακολουθώντας

το πέταγμα των μικρών πουλιών

πάλι... το δρόμο του γυρισμού 

στην αγκαλιά σου... που περιμένει..

Mahmud Darwish
Μετ. Lunapiena

Mahmud Darwish: "Tο Παιδί κι ο Χαρταετός"

Tο Παιδί κι ο Χαρταετός

(ή Το Παιδί και το Αεροπλάνο)

του Mahmud Darwish

Ήταν κάποτε ένα μικρό αγόρι.

Έπαιζε στο χωριό του, ψάχνοντας για σπάγκο

να πετάξει ψηλά το χαρταετό του.

Κοίταξε τριγύρω κι έλεγε,

"δεν ξέρω τι 'ναι αυτό που λάμπει"

"Δείτε, κοιτάξτε ένα χαρταετό"

"Έρχεται προς τα εμένα"

********

Ήταν κάποτε ένα μικρό αγόρι...

Έπαιζε στο χωριό του, ψάχνοντας για σπάγκο

να πετάξει ψηλά το χαρταετό του

Κοίταξε τριγύρω κι έλεγε:
 "δεν ξέρω τι 'ναι αυτό που λάμπει"

"Δείτε, κοιτάξτε ένα χαρταετό"

"Έρχεται προς τα εμένα"

"Είναι μεγάλος χαρταετός,

μόνος του πετά δε χρειάζομαι σπάγκο"

"Κι έχει φτερά πιο μεγάλα απ'το σπίτι του γείτονα

" Έτρεμε η καρδιά του, αλλά..

πέταξε στα φτερά του χαρταετού

Κι ο ουρανός τού 'πε τα μυστικά του.

*********

Σταμάτησε στην πλατεία

και φώναξε τους φίλους του.

Κι ο ήχος του αεροπλάνου

πιο δυνατός απ' όλες τις φωνές.

Μαζευτήκαν γύρω τα παιδιά

κι έπαψαν το παιχνίδι,

Κι αναστατώθηκε ο τόπος,

σαν ψέμα έμοιαζε η ιστορία.

Κι ο ήχος έγινε σύννεφο καπνού,

δεν ξέρω τι συνέβη...

Ακούστηκε μια σειρήνα.

*******

Το αεροπλάνο που μετέφερε

ποιήματα και μύθους,

Άναψε στη γη φωτιά και γκρέμισε το σπίτι.

Γκρέμισε το σπίτι, το σπίτι...

Και πέταξε μακριά, πάνω στα σύνορα..

Τα σύνορα που με γέννησαν, αστραπές.

Βροντές.. βομβάρδισαν τον κόσμο.

********

Το παιχνίδι πέταξε, μαζί του κι η ιστορία

Κι έγιναν τα παιδιά της ιστορίας θύματα.

Της ιστορίας που γράφτηκε

στα πεζοδρόμια του χωριού

το φτωχό χωριό που άναψε και κάηκε σαν το κερί..

Κι άναψε το κερί και φώτισε τον ουρανό,

και στον αέρα.. αντήχησε η κραυγή.

**********

"αεροπλάνο" και "χαρταετός"

είναι ίδια λέξη στα Αραβικά
trad. Lunapiena
^
Marcel Khalife

http://www.youtube.com/watch?v=gGYzOtPMt5I

GIBRAN KAHLIL GIBRAN

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

"Τα παιδιά σας δεν είναι δικά σας.

Είναι γιοι και θυγατέρες της Ζωής

που ενδιαφέρεται για τον εαυτό της.

Βγαίνουν από μέσα σας, όχι όμως για σας.

Και αν είναι μαζί σας, δεν ανήκουν σε σας.

Μπορείτε να τους δώσετε την αγάπη σας,

όχι όμως και τις σκέψεις σας.

Γιατί έχουν τις δικές τους σκέψεις.

Μπορείτε να στεγάσετε τα σώματά τους,

όχι όμως τις ψυχές τους.

Γιατί οι ψυχές τους ζουν στο σπίτι του αύριο,

που εσείς δεν μπορείτε να επισκεφθείτε,

ούτε ακόμα στα όνειρά σας.

Μπορεί να προσπαθείτε να είστε σαν κι αυτά.

Όμως μην επιδιώκετε να τα κάνετε σαν εσάς.

Γιατί η ζωή δεν πηγαίνει προς τα πίσω.

Ούτε μένει στο χθες".

Χαλίλ Γκιμπράν (Kahlil Gibran)

"Ο Προφήτης, Ο κήπος του Προφήτη"

1923

Gibran Khalil Gibran

Θυμάσαι τη μέρα που συναντηθήκαμε,

όταν μας τύλιγε το φωτοστέφανο

του πνεύματός σου;

Και πλανούνταν γύρω μας

οι Άγγελοι του Έρωτα

δοξολογώντας τις πράξεις της ψυχής;

Θυμάσαι τα μονοπάτια και τα δάση

που περπατούσαμε μ' ενωμένα τα χέρια,

σφιχταγκαλιασμένοι σα να κρυβόμαστε

μέσα στους ίδιους μας τους εαυτούς;

Θυμάσαι την ώρα που σ' αποχαιρέτησα

και το αγνό φιλί σου πάνω στα χείλη μου;

Εκείνο το φιλί που με δίδαξε

ότι η ένωση χειλιών ερωτευμένων

φανερώνει ουράνια μυστικά

ανέκφραστα απ' τη γλώσσα.

Ήταν η εισαγωγή

σ' ένα μακρόσυρτο στεναγμό

σαν την ανάσα του Παντοδύναμου

που έκανε άνθρωπο το χώμα...

Gibran Khalil Gibran