Ν. ΓΚΑΤΣΟΣ: Στον κάτω Δρόμο

Ν. ΓΚΑΤΣΟΣ - Στ. ΞΑΡΧΑΚΟΣ - Β. ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ

Στον κάτω δρόμο... τώρα που νυχτώνει

το χελιδόνι... διπλώνει τα φτερά.

Στον κάτω δρόμο... βγήκαν οι γειτόνοι

σ' ένα μπαλκόνι... να δουν τη συμφορά.

Φέραν τον Ρήγα τον αετό τον Διγενή

κι ήταν η όψη του χλωμή... σαν το πανί.

Στον κάτω δρόμο... τώρα που βραδιάζει

πέφτει τ' αγιάζι... στου κήπου τα κλαδιά

Στον κάτω δρόμο... πίσω απ' το περβάζι

κάποιος ουρλιάζει....και σκίζεται η καρδιά.

Φέραν τον Άδωνη... τον Λίνο... τον Χριστό

κι ήταν ακόμη... το κορμάκι του ζεστό.

ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ: Εμείς που Μείναμε

ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ - ΣΤΑΥΡΟΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ

 - ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ

ΕΜΕΙΣ που ΜΕΙΝΑΜΕ

Εμείς που μείναμε... στο χώμα το σκληρό

για τους νεκρούς... θ' ανάψουμε λιβάνι

κι όταν χαθεί... μακριά το καραβάνι

του χάρου του μεγάλου πεχλιβάνη,

στη ΜΝΗΜΗ τους... θα στήσουμε χ ο ρ ό.

Εμείς που μείναμε... θα τρώμε το πρωί

μια φέτα... από του ήλιου το καρβέλι,

ένα τσαμπί... σταφύλι από τ' αμπέλι

και δ ί χ ω ς.... πια του φόβου το τριβέλι,

μπροστά... θα προχωράμε στη ζωή.

Εμείς που μείναμε... θα βγούμε μια βραδιά

στην ερημιά... να σπείρουμε χορτάρι

και πριν για πάντα... η νύχτα να μας πάρει

θα κάνουμε τη γη.... προσκυνητάρι

και κούνια.... για τ' αγέννητα παιδιά.

ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ

Μ ε σ ό γ ε ι ο.... τη λεν και παίζουνε γυμνά
παιδιά με μαύρα μάτια... αγάλματα πικρά
γέννησε τους Θεούς, τον ίδιο το Χριστό
το καλοκαίρι εκεί.... δεν τρέμει τον καιρό
μεσ' τη Μ ε σ ό γ ε ι ο

Το α ί μ α τους.... αιώνες σκάλισε εκεί

τα βράχια και τους κάβους.... και τη βαθιά σιωπή
νησιά σαν περιστέρια... α ι ώ ν ι ε ς φυλακές
το καλοκαίρι εκεί... δεν τρέμει τις βροχές
μεσ' τη Μ ε σ ό γ ε ιο

Οι κάμποι κι οι ελιές.... χάνονται στη φωτιά

τα χέρια μένουν μόνα.... κι άδεια τα κορμιά

λ α ο ί  της συμφοράς.... 
και πίκρα του θανάτου

το καλοκαίρι εκεί.... δε χάνει τα φτερά του

μεσ' τη Μ ε σ ό γ ε ι ο

Εδώ... στη λίμνη αυτή γεννήθηκα κι εγώ

Μ ε σ ό γ ε ι ο ς του φόβου....

και των πικρών καιρών

τα όνειρα... που `παίζαν στα βαθιά νερά

γινήκαν δέντρα μόνα... στα ξερά νησιά

μεσ' τη Μ ε σ ό γ ε ι ο

Τον Παρθενώνα..... κρύβουν

σύννεφα βαριά

στην Ισπανία.... εχάθη η λέξη «λευτεριά»

πάντα η Αθήνα.... μένει όνειρο πικρό

το καλοκαίρι εκεί.... δεν τρέμει τον καιρό

μες στη Μ ε σ ό γ ε ι ο

Στίχοι : Δημήτρης Χριστοδούλου

Μουσική : Ζωρζ Μουστακί

Πρώτη εκτέλεση : Ζωρζ Μουστακί 1972
και.... με την Βίκυ Μοσχολιού 

Γ. ΚΑΛΑΜΙΤΣΗΣ: Άνθρωποι Μονάχοι

ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ "Μεγάλη Παρασκευή" ΣΤΑΥΡΟΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Στο περιβολάκι μπρος στην εκκλησιά

έμοιαζες πουλάκι σ΄άγρια φυλλωσιά

δυόσμο κι αγιοκέρι κράταγες στο χέρι

... κι έλεγες: "Ραβί σώσε μας και πάλι"!

.... Ητανε Μεγάλη Παρασκευή

Νύχτες κι άλλες νύχτες γύρισε η χρονιά

του πολέμου οι δείχτες σήμαναν εννιά

κι είδαμε να βγαίνει μ΄όψη κολασμένη

μέσα απ΄το κλουβί το φριχτό τσακάλι

...Ητανε Μεγάλη Παρασκευή

Τα παιδιά φευγάτα έρμα τα χωριά

πάλευαν τα νειάτα για τη Λευτεριά

κι όταν ήρθα λίγο να σε δω πριν φύγω

έκλαιγες βουβή με σκυφτό κεφάλι

...Ητανε Μεγάλη Παρασκευή

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος

Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος

Πρώτη εκτέλεση: Βίκυ Μοσχολιού

από το Δίσκος "ΝΥΝ ΚΑΙ ΑΕΙ" - 1974