Τάσος Λειβαδίτης - Σύμβολο Πίστεως - Φώτης Αρμένη

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ: ΣΥΜΒΟΛΟ ΠΙΣΤΕΩΣ

Π ι σ τ ε ύ ω... σε κείνον που χτίζει, 

κι αγεροκρέμεται μες στον ουρανό, 

Θεός και κατευνάζει το χ ά ο ς,

π ι σ τ ε ύ ω... σε κείνον που θερίζει

και το δρεπάνι το κυματίζει ολόφωτο

σαν τα λαγόνια της αγαπημένης μου,

π ι σ τ ε ύ ω... σε κείνον που αγαπάει,

όπως πιστεύω και σε κείνον που μισεί,

π ι σ τ ε ύ ω... σε κείνον που αμαρτάνει

και ζητάει με δάκρυα να τον συγχωρέσουν

π ι σ τ ε ύ ω... και σε κείνον που αμαρτάνει

και συγχωράει... μοναχός τον εαυτό του 

και π ρ ο χ ω ρ ά ε ι,

π ι σ τ ε ύ ω... στη μέρα

που σου δίνει τα πράγματα μες στο φως

π ι σ τ ε ύ ω... και στη νύχτα

που σου ξαναδίνει τα πράγματα 

μες στην καρδιά σου,

π ι σ τ ε ύ ω.. στο αλάτι και στο κάρβουνο, 

στις μέλισσες με τα παιδιά

π ι σ τ ε ύ ω... στις πολιτείες, που η βουή τους,

σαν τους ραψωδούς, έξω απ’ το παραθύρι σου,

τραγουδάει... την οδύσσεια της καθημερινότητας,

π ι σ τ ε ύ ω... και στη σιωπή...

Η αφθονία της π ί σ τ η ς μου.. 

είναι ένας άλλος, έκτος, 

δίχως όνομα, ω κ ε α ν ό ς, 

που ταξιδεύω πάνω του

χωρίς χάρτες και τιμόνια,

με μόνο την καρδιά μου για οδηγό,

γιατί... η α γ ά π η που ’χω μέσα μου

μπορεί κι ένα ακυβέρνητο καράβι

να το οδηγήσει.... στο δρόμο το σωστό,

Π ι σ τ ε ύ ω... και στον ανθρωπάκο,

στη γωνιά του δρόμου,

που βγάζει το καπέλο του

και χαιρετάει ταπεινά,

την ώρα... που οι άλλοι τον σκουντάν

και τον χλευάζουν.

Και δοξάζομαι... κι εγώ μαζί του.

Π ι σ τ ε ύ ω... στους μεγάλους εφευρέτες,

τους ήρωες, τους ποιητές, που αλλάζουνε

με μια χειρονομία τη γεωγραφία και τα πεπρωμένα.

Π ι σ τ ε ύ ω σε σας 

που κ ρ α τ ά τ ε ψηλά τις σημαίες

και προχωράτε.... μες στον ενάντιο άνεμο,

π ι σ τ ε ύ ω... και σε σένα

που σηκώνεις... σα σημαία την καρδιά σου

και προχωράς... μες στο ενάντιο πλήθος.

Π ι σ τ ε ύ ω.... στο άπειρο,

μπορώ να κάθομαι ώρες... 

να διαβάζω τον ουρανό,

τα χείλη μου είναι βαριά...

απ’ την κερήθρα των άστρων

και συχνά έστειλα την ψυχή μου

να παραθερίσει στο άγνωστο,

π ι σ τ ε ύ ω... και στη γλυκιά ετούτη γη,

γεμάτη μαχαιρώματα

και ζεστούς γυναικείους κόρφους,

π ι σ τ ε ύ ω... στο χώμα που πατάω 

και που με καρτερεί... κει κάτω, 

μες στη σκοτεινιά, όπου σαλεύουν οι ρίζες,

κοιμούνται οι νεκροί και τραγουδάνε

κιόλας μεθυσμένα... τ’ αυριανά κρασιά,

π ι σ τ ε ύ ω και σε κείνα.... που δεν πιστεύω,.

ΑΜΗΝ

απόδοση.... ΦΩΤΗΣ ΑΡΜΕΝΗΣ

ΦΥΣΑΕΙ Τάσος Λειβαδίτης - Φώτης Αρμένης

Ἐπίλογος (Φυσάει)

Ἦταν ἕνας νέος ὠχρός. Καθόταν στὸ πεζοδρόμιο.

Χειμῶνας, κρύωνε.

Τί περιμένεις; τοῦ λέω.

Τὸν  ἄ λ λ ο ν  αἰῶνα, μοῦ λέει.

Ποῦ νὰ πάω

Ὅσο γιὰ μένα, ἔμεινα  π ά ν τ α 

ἕνας πλανόδιος πωλητὴς ἀλλοτινῶν πραγμάτων,

ἀλλά… ἀλλὰ ποιὸς σήμερα ν᾿ ἀγοράσει ὀμπρέλες

 ἀπὸ ἀρχαίους κατακλυσμούς.

Χρωματίζω πουλιὰ καὶ.. περιμένω νὰ κελαηδήσουν

Ἀλλὰ μιὰ μέρα δὲν ἄντεξα.

Ἐμένα μὲ γνωρίζετε, τοὺς λέω.

Ὄχι, μοῦ λένε.

Ἔτσι πῆρα τὴν ἐκδίκησή μου 

καὶ δὲ στερήθηκα ποτὲ τοὺς μακρινοὺς ἤχους.

Τ ρ α γ ο υ δ ά ω, ὅπως τραγουδάει τὸ ποτάμι

Κι ὕστερα στὸ νοσοκομεῖο ποὺ μὲ πῆγαν βιαστικά…

Τί ἔχετε, μοῦ λένε.

Ἐγώ; Ἐγὼ τίποτα, τοὺς λέω.

 Μόνο πέστε μου γιατί μᾶς μεταχειρίστηκαν,

μ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπο.

Τὸ βράδυ ἔχω βρεῖ ἕναν ὡραῖο τρόπο νὰ κοιμᾶμαι.

Τοὺς συγχωρῶ ἕναν-ἕναν ὅλους.

Ἄλλοτε πάλι θέλω νὰ σώσω τὴν ἀνθρωπότητα,

ἀ λ  λ ὰ  ἐκείνη ἀρνεῖται.

Ὅμως ἀπόψε, βιάζομαι ἀπόψε,

νὰ παραμερίσω ὅλη τὴ λησμονιὰ

καὶ στὴ θέση τῆς ν᾿ ἀκουμπήσω,

μιὰ μικρὴ ἀνεμώνη.

Κύριε, ἁμάρτησα ἐνώπιόν σου, 

ὀνειρεύτηκα πολὺ μιὰ μικρὴ ἀνεμώνη.

 Ἔτσι ξ έ χ α σ α  νὰ ζήσω.

Μόνο καμιὰ φορᾷ μ᾿ ἕνα μυστικὸ 

ποὺ τὸ ᾿χὰ μάθει ἀπὸ παιδί,

ξαναγύριζα στὸν ἀληθινὸ κόσμο,

 ἀλλὰ ἐκεῖ κανεὶς δὲ μὲ γνώριζε.

Σὰν τοὺς θαυματοποιοὺς ποὺ ὅλη τὴ μέρα 

χάρισαν τ᾿ ὄνειρα στὰ παιδιὰ

καὶ τὸ βράδυ γυρίζουν στὶς σοφίτες τους

 πιὸ φτωχοὶ κι ἀπ᾿ τοὺς ἀγγέλους.

Ζήσαμε πάντοτε ἀλλοῦ.

Καὶ μόνο ὅταν κάποιος μᾶς ἀγαπήσει, 

ἐρχόμαστε γιὰ λίγο

κι ὅταν δὲν πεθαίνει ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλον 

εἴμαστε κιόλας νεκροί.

Sos, sos, sos, sos

Φυσάει ἀπόψε φυσάει,

τρέχουν οἱ δρόμοι λαχανιασμένοι φυσάει,

κάτω ἀπὸ τὶς γέφυρες φυσάει,

μὲς στὶς κιθάρες φυσάει.

Φ υ σ ά ε ι  ἀπόψε... φυσάει,

μὲς στὶς κιθάρες φυσάει.

Δώσ᾿ μου τὸ χέρι σου... φυσάει,

δώσ᾿ μου τὸ χέρι σου

Κ. ΚΑΒΑΦΗΣ - Φ. ΑΡΜΕΝΗΣ: ΚΕΡΙΑ

Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ' εμπροστά μας

σα μιά σειρά κεράκια αναμένα -

χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Οι περασμένες μέρες.. πίσω μένουν,

μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων·

τα πιο κοντά.. βγάζουν καπνόν ακόμη,

κρύα κεριά, λιωμένα, και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,

και με λυπεί.. το πρώτο φως των να θυμούμαι.

Εμπρός κυττάζω... τ' αναμένα μου κεριά.

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω

τι γρήγορα.. που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,

τι γρήγορα.. που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

"Κερια"

Κωνσταντίνου Καβάφη
^

Απαγγελία: Φώτης Αρμένης

Τραγούδι: Χρόνης Αηδονίδης, 

¨Όλοι με λεν τραγούδισε"

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ: Σύμβολο Πίστεως

Π ι σ τ ε ύ ω... σε κείνον που χτίζει, 
κι αγεροκρέμεται μες στον ουρανό, 
Θεός και κατευνάζει το χάος,
π ι σ τ ε ύ ω... σε κείνον που θερίζει
και το δρεπάνι το κυματίζει ολόφωτο
σαν τα λαγόνια της αγαπημένης μου,
π ι σ τ ε ύ ω... σε κείνον που αγαπάει,
όπως πιστεύω και σε κείνον που μισεί,
π ι σ τ ε ύ ω... σε κείνον που αμαρτάνει
και ζητάει με δάκρυα να τον συγχωρέσουν
π ι σ τ ε ύ ω... και σε κείνον που αμαρτάνει
και συγχωράει... μοναχός τον εαυτό του 

και  π ρ ο χ ω ρ ά ε ι,
π ι σ τ ε ύ ω... στη μέρα
που σου δίνει τα πράγματα μες στο φως
π ι σ τ ε ύ ω... και στη νύχτα
που σου ξαναδίνει τα πράγματα 

μες στην καρδιά σου,
π ι σ τ ε ύ ω.. στο αλάτι και στο κάρβουνο, 

στις μέλισσες με τα παιδιά
π ι σ τ ε ύ ω... στις πολιτείες, που η βουή τους,
σαν τους ραψωδούς, έξω απ’ το παραθύρι σου,
τραγουδάει... την οδύσσεια της καθημερινότητας,
π ι σ τ ε ύ ω... και στη σιωπή...

Η αφθονία της  π ί σ τ η ς  μου.. 

είναι ένας άλλος, έκτος, 

δίχως όνομα, ωκεανός, 

που ταξιδεύω πάνω του
χωρίς χάρτες και τιμόνια,
με μόνο την καρδιά μου για οδηγό,
γιατί... η  α γ ά π η  που ’χω μέσα μου
μπορεί κι ένα ακυβέρνητο καράβι
να το οδηγήσει.... στο δρόμο το σωστό,

Π ι σ τ ε ύ ω... και στον ανθρωπάκο,

στη γωνιά του δρόμου,
που βγάζει το καπέλο του

 και χαιρετάει ταπεινά,
την ώρα... που οι άλλοι τον σκουντάν

 και τον χλευάζουν.
Και δοξάζομαι... κι εγώ μαζί του.

Π ι σ τ ε ύ ω... στους μεγάλους εφευρέτες,
τους ήρωες, τους ποιητές, που αλλάζουνε
με μια χειρονομία τη γεωγραφία και τα πεπρωμένα.
Π ι σ τ ε ύ ω  σε σας 

που κρατάτε ψηλά τις σημαίες
και προχωράτε.... μες στον ενάντιο άνεμο,
π ι σ τ ε ύ ω... και σε σένα
που σηκώνεις.. σα σημαία την καρδιά σου
και προχωράς μες στο ενάντιο πλήθος.

 Π ι σ τ ε ύ ω.... στο άπειρο,
μπορώ να κάθομαι ώρες... 

να διαβάζω τον ουρανό,
τα χείλη μου είναι βαριά...

 απ’ την κερήθρα των άστρων
και συχνά έστειλα την ψυχή μου

 να παραθερίσει στο άγνωστο,
π ι σ τ ε ύ ω... και στη γλυκιά ετούτη γη,
γεμάτη μαχαιρώματα

 και ζεστούς γυναικείους κόρφους,
π ι σ τ ε ύ ω... στο χώμα που πατάω 

και που με καρτερεί... κει κάτω, 

μες στη σκοτεινιά, όπου σαλεύουν οι ρίζες,
κοιμούνται οι νεκροί και τραγουδάνε
κιόλας μεθυσμένα... τ’ αυριανά κρασιά,
π ι σ τ ε ύ ω  και σε κείνα.... που δεν πιστεύω,.
ΑΜΗΝ
^
απόδοση.... ΦΩΤΗΣ  ΑΡΜΕΝΗΣ

^

http://youtu.be/UW_r_lB-HHM