Το ΔΑΣΟΣ

Το Δάσος

Δεν ξεριζώνονται οι νύχτες από μέσα μας,

βλασταίνουν φύλλα και κλαδιά

κι έρχονται τα πουλιά του έρωτα καὶ κελαηδούνε.

Δεν ξεριζώνονται οι νύχτες από μέσα μας,

οι σπόροι τους φυτρώνουν δάσος σκοτεινό,

στις λόχμες του ο φόβος ενεδρεύει.

Ζώα μικρά καὶ ζώα άγρια το κατοικούν,

όχεντρες έρπουν καὶ ρημάζουν τις φωλιές μας,

λιοντάρια ετοιμάζονται να μας ξεσκίσουν.

Δεν ξεριζώνονται οι νύχτες από μέσα μας,

έγιναν δάσος σκοτεινό και μας πλακώνουν.

***

Ντίνος Χριστιανόπουλος

από τη Συλλογή: «Ο Αλλήθωρος»

Ντίνος Χριστιανόπουλος

ΜΕ ΚΑΤΑΝΥΞΗ

'Ελα να ανταλλάξουμε κορμί και μοναξιά.

Να σου δώσω απόγνωση, να μην είσαι ζώο,

να μου δώσεις δύναμη, να μην είμαι ράκος.

Να σου δώσω συντριβή, να μην είσαι μούτρο,

να μου δώσεις χόβολη, να μην ξεπαγιάσω.

Κι ύστερα να πέσω με κατάνυξη στα πόδια σου,

για να μάθεις πια να μην κλωτσάς.

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Η ΘΑΛΑΣΣΑ

Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:

μπαίνεις καὶ δὲν ξέρεις ἂν θὰ βγεῖς.

Πόσοι δὲν ἔφαγαν τὰ νιάτα τους

–μοιραῖες βουτιές, θανατερὲς καταδύσεις,

γράμπες, πηγάδια, βράχια ἀθέατα,

ρουφῆχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.

Ἀλίμονο ἂν κόψουμε τὰ μπάνια

Μόνο καὶ μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.

Ἀλίμονο ἂν π ρ ο δ ώ σ ο υ μ ε τὴ θάλασσα

Γιατὶ ἔχει τρόπους νὰ μᾶς καταπίνει.

Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:

Ντίνος Χριστιανόπουλος

1962

Ντίνος Χριστιανόπουλος

ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΩ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ

Ἐγκαταλείπω τὴν ποίηση

δὲ θὰ πεῖ π ρ ο δ ο σ ί α,

δὲ θὰ πεῖ ἀνοίγω ἕνα παράθυρο

γιὰ τὴ συναλλαγή.

Τέλειωσαν πιὰ τὰ πρελούδια,

ᾖρθε ἡ ὥρα τοῦ κατακλυσμοῦ.

Ὅσοι δὲν εἶναι ἀρκετὰ κολασμένοι

πρέπει ἐπιτέλους νὰ σωπάσουν,

νὰ δοῦν μὲ τί καινούριους τρόπους

μποροῦν νὰ ἀπαυδήσουν τὴ ζωή.

Ἐγκαταλείπω τὴν ποίηση

δὲ θὰ πεῖ π ρ ο δ ο σ ί α.

Νὰ μὴ μὲ κατηγορήσουν γιὰ εὐκολία,

πὼς δὲν ἔσκαψα βαθιά

,πὼς δὲ βύθισα τὸ μαχαίρι

στὰ πιὸ γυμνά μου κόκαλα.

ὅμως εἶμαι ἄνθρωπος κι ἐγώ,

ἐπιτέλους κουράστηκα, πῶς τὸ λένε,

κούραση πιὸ τρομαχτικὴ

ἀπὸ τὴν ποίηση ὑπάρχει;

Ἐγκαταλείπω τὴν ποίηση

δὲ θὰ πεῖ π ρ ο δ ο σ ί α.

Βρίσκει κανεὶς τόσους τρόπους

νὰ ἐπιμεληθεῖ τὴν καταστροφή του.

Ντίνος Χριστιανόπουλος

1956