Μια υπέροχη ιστορία για 4 ανεμοδαρμένα Air-bus

Μια από τις πρώτες κινήσεις του νέου ΥΠΟΙΚ ήταν να υπογράψει την πώληση των τεσσάρων Air-Bus στην εταιρία, με το ελληνοπρεπές, όπως θα ταίριαζε στην περίσταση, όνομα Apollo Aviation Group, αντί του ευτελούς, για τους επαΐοντες, τιμήματος των 40 και κάτι ψιλά εκατ. ευρώ.

Η τιμή μοιάζει σκανδαλώδης, παρ’ όλα αυτά βρέθηκαν οι κατάλληλες δικαιολογίες, ότι τα αεροσκάφη αν και καινούργια παρέμειναν για χρόνια σε υπόστεγα εκτεθειμένα στη βροχή και το ξεροβόρι, και αν και κανένας δεν τις μάσησε, εν τούτοις δεν βρέθηκε και κανένας άλλος να σκαλίσει γιαυτό που όλοι ήταν λίγο-πολύ σίγουροι ότι θα εύρισκαν. Δηλαδή, σκάνδαλο.  

Πόσο μεγάλο όμως; Πόσο μικρό; Πόσο βαθύ; Και πόσο πολυπλόκαμο; Δύσκολο να το πεις, ειδικά όταν τα σκάνδαλα είναι πια τόσα πολλά, που στο τέλος, μη ξέροντας κανείς από πού να πρωταρχίσει, σηκώνει τα χέρια ψηλά και τα παρατάει.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Διαβάζοντας σήμερα στο defence net σαν παραμύθι, όλη την προϊστορία της αγοραπωλησίας αυτής, τού τρόπου δηλαδή  και τού χρόνου που έγινε η χρηματοδότηση, των προσώπων που ενεπλάκησαν και των περίεργων συμπτώσεων και συνεργειών, περνάει πλέον σε άλλη σφαίρα. Όχι της οργής και της σιχασιάς, αισθήματα που συνοδεύουν συνήθως την εξιχνίαση ενός σκανδάλου, αλλά περιέργως πως, του θαυμασμού! Ναι θαυμασμού, για κάποιον άσχετο και ψοφοδεή, όπως ελόγου μου, μπροστά στην εφευρετικότητα, την άνεση, τη τόλμη και το μέγεθος της ξετσιπωσιάς με την  οποία κάποιοι μπορούν και στήνουν την επιχείρηση σκάνδαλο, και μάλιστα για κάποια 40 μόνο ψωροεκατομμύρια.

Εν ολίγοις, όπως αναφέρει με λεπτομέρειες ο αρθρογράφος, η Appolo Aviation Group δεν αποτελεί παρά όψιμη επένδυση μιας εταιρίας με το όνομα Sciens, η οποία έχει μια θυγατρική με το όνομα Cyprus Properties and Holdings, που παραθερίζει μονίμως στα Κeyman, η οποία θυγατρική, κοίτα να δεις, παραμονή Χριστουγέννων, ένα χρόνο πριν την αγοροπωλησία, επισκέπτεται την Proton Bank του γνωστού μας κ. Λαυρεντιάδη και ζητάει ένα δανειάκι των 35 εκ. ευρώ και η οποία είναι τόσο καπάτσα, που το παίρνει αυτοστιγμής.  Δηλαδή στις 24 το ζήτησε, στις 29 το πήρε!  Σημειωτέον, η εν λόγω εταιρία είναι ταπί, υπερδανεισμένη, και απ’ ότι φάνηκε, ψύχραιμη. Δικηγόρος της Sciens, είναι μια κυρία η οποία τυγχάνει να είναι σύζυγος του διευθύνοντος συμβούλου της Proton, οπότε τα υπόλοιπα τα καταλαβαίνετε, και δεν χρειάζεται να μακρηγορήσω.

Αν θυμηθούμε ότι η Proton φαλίρισε και ότι διασώθηκε με τη βοήθεια, αν δεν απατώμαι του ΤΕΚΕ και των 100 εκ. του φιλεύσπλαχνου Βενιζέλου, ποιο είναι το συμπέρασμα; Ότι στο τέλος τέλος, τα αεροπλάνα πάλι δικά μας είναι! Αν κινηθούν, βεβαίως οι σωστές διαδικασίες και οι δικαστικοί μηχανισμοί.

Γιατί αναφέρομαι στην εν λόγω ιστορία;

Πρώτα, όπως σας είπα, λόγω θαυμασμού, για τον τρόπο που στήνονται οι δουλειές. Το να γνωρίζεις τις λεπτομέρειες, πέρα από διασκεδαστικό, όπως ας πούμε όταν διαβάζεις ένα μυθιστόρημα με εξαιρετική πλοκή, είναι και χρήσιμο, γιατί μια τέτοια τεχνογνωσία μπορεί να αποβεί χρήσιμη σε κάποιο απώτερο μέλλον στον οποιονδήποτε. 

Αρχίζω να αντιλαμβάνομαι ότι το concept «offshore» αποτελεί ένα χρήσιμο εργαλείο, ένα πασπαρτού για ένα σωρό επικερδείς εργασίες. Κάνε μερικές off-shore, και άστες να βρίσκονται, λέει το ένστικτο. Το να ανοίξει κανείς μια off-shore, απ’ ό,τι έχω πληροφορηθεί δεν είναι και τόσο δύσκολο, αρκεί να πληρώσεις ένα παράβολο 2-3 χιλιάδων ευρώ. Μπορεί τώρα τέτοια ποσά να φαντάζουν υπέρογκα, αλλά σκεφτείτε πόσο μπορεί να αυγατίσουν. Και πόσο σύντομα.

Ο δεύτερος λόγος, που αναφέρομαι στα Air-bus είναι ότι επίκεινται πολύ σημαντικότερες αποκρατικοποιήσεις. Αν μη τι άλλο, περιμένω με μεγάλο ενδιαφέρον να διαβάσω και να μάθω τους τρόπους με τους οποίους θα στηθούν τα νέα σκάνδαλα. Είμαι σίγουρη ότι η ευρηματικότητά τους θα με συναρπάσει. Και επιπλέον, θα συμβάλουν και στον εμπλουτισμό των γνώσεών μου επί του αντικειμένου. Πού ξέρεις καμιά φορά. Μάθε τέχνη κι άστηνε, κι αν πεινάσεις πιάστηνε… Έτσι δε λένε;

Το Θράσος των Αεροπορικών Εταιριών

Η τέφρα, ή ας πούμε η σκόνη που άφησε πίσω του το ηφαίστειο της Ισλανδίας με το περίεργο όνομα δεν λέει να κατακαθίσει, για άλλον όμως λόγο από αυτόν, που καθήλωσε στο έδαφος αρκετές χιλιάδες πτήσεις.

«Σηκώθηκαν τα πόδια να χτυπούν το κεφάλι», συνήθιζε να λέει η θυμόσοφη γιαγιά μου, κάθε φορά που εμείς τα μικρά αντί να λουφάξουμε μετά από κάποια σκανταλιά, βγάζαμε γλώσσα, και ζητούσαμε μάλιστα και τα ρέστα από πάνω για την τιμωρία που ερχόταν. Το ίδιο ακριβώς κάνουν τώρα και οι αεροπορικές εταιρίες, με το να ζητούν από τις κυβερνήσεις και από τους αρμόδιους οργανισμούς ασφαλείας, τα ρέστα για τις απαγορεύσεις που επέβαλαν στις πτήσεις, αποτέλεσμα των οποίων ήταν να βρεθούν στα καλά καθούμενα με αρκετά δισεκατομμύρια χασούρα.

Ενώ θα ήταν εύλογο να ζητήσουν κάποια αποζημίωση, λόγω απρόβλεπτου φυσικού φαινομένου, με το ίδιο σκεπτικό που και οι αγρότες ζητούν και παίρνουν αποζημιώσεις λόγω έκτακτων καιρικών φαινομένων, στην περίπτωση αυτή όμως η αιτίαση της αποζημίωσης δεν ήταν το φυσικό φαινόμενο καθ’ αυτό, αλλά οι άστοχοι, κατά τη γνώμη τους, κυβερνητικοί χειρισμοί λόγω της υπερβάλλουσας σχολαστικότητας που επέδειξαν στο θέμα της ασφάλειας των επιβατών.

Δηλαδή, κατηγορούν ευθέως τις κυβερνήσεις για τον ιδιαίτερα σώφρονα τρόπο που χειρίστηκαν την υπόθεση, αφήνοντας να εννοηθεί πως αν ήταν στο χέρι τους δεν θα δίσταζαν και να πετάξουν, παρ’ όλο που δεν υπήρχε από κανέναν επιστημονικό φορέα πιστοποίηση για το ανώτατο όριο τέφρας που μπορούν οι κινητήρες να χωνέψουν χωρίς να στομώσουν και να καταστραφούν. Τέτοιο όριο αναγκάστηκαν να θεσπίσουν εκ των υστέρων, εν σπουδή και κατόπιν πιέσεων, όπως απεδείχθη.

Δεν μου το βγάζετε λοιπόν απ’ το μυαλό, ότι ήταν κι αυτός, δηλαδή η απειλή μηνύσεων από τις αεροπορικές εταιρίες, ένας από τους λόγους που οι αιθέρες άνοιξαν τόσο νωρίς και χωρίς ακόμα να έχουν καθαρίσει εντελώς, όπως οι πάγιοι κανονισμοί όσον αφορά την ηφαιστειακή τέφρα ορίζουν.

Η ιστορία αυτή είναι αρκετά διδακτική για τον τρόπο που λειτουργούν τελικά οι εταιρίες όταν πρόκειται να διασφαλίσουν τα κέρδη τους. Και δεν είναι τυχαία η δυσπιστία εκ μέρους ημών, των πελατών τους όσον αφορά την αγαθότητα των προθέσεών τους.

Τελειώνοντας, θα ήθελα να προσθέσω και κάτι τις σχετικά με το μύθο των φτηνών αεροπορικών εισιτηρίων, γεγονός που τάχατες επετεύχθη λόγω της αοράτου χειρός της αγοράς και του ελεύθερου ανταγωνισμού. Στην πραγματικότητα τα αεροπορικά εισιτήρια, μετά από μια περίοδο όντως χαμηλών τιμών, τα τελευταία χρόνια έχουν ακριβύνει κατά πολύ για όσους δεν μπορούν να προγραμματίσουν το ταξίδι τους αρκετούς μήνες πριν. Ο λόγος; Τα καρτέλ φυσικά που δεν άργησαν να σχηματιστούν ανάμεσα σε ομάδες αεροπορικών εταιριών, όπως ακριβώς συμβαίνει και σε κάθε τομέα της οικονομίας. Αυτό το τελευταίο, για όσους ακόμα διατηρούν ψευδαισθήσεις περί ελεύθερου ανταγωνισμού κλπ.

Ασφαλείς Αεροπορικές Εταιρίες και Τύποι Αεροσκαφών

Δεν θα πέσω και πολύ έξω, αν υποθέσω ότι κάποιοι από σας είστε ακόμα σοκαρισμένοι από την πτώση του αεροσκάφους της Air France, τόσο από τον αριθμό των θυμάτων, όσο και γιατί θα μπορούσε να είχε συμβεί και στον καθένα μας. Καλή η εταιρία, καλό το αεροπλάνο, έμπειρος κι ο πιλότος, κι όμως η στραβή έγινε. Καλές κι οι εκλογές που μάς έχουν απορροφήσει, αλλά ας μη ξεχνάμε ότι από την επόμενη μέρα, πολλοί θα αλλάξουνε σελίδα και θα αρχίσουν τον προγραμματισμό των θερινών διακοπών, που για κάποιους θα περιλαμβάνουν και κάποιο αεροπορικό ταξίδι, μακρινό ή κοντινό δεν έχει σημασία, μιας και τα περισσότερα δυστυχήματα γίνονται κατά την απογείωση ή την προσγείωση.

Λίγοι είναι αυτοί που το διασκεδάζουν όσο τίποτε άλλο και πετάνε κι απ’ τη χαρά τους όταν πετάνε. Οι αντιδράσεις των περισσοτέρων ποικίλουν, από το να αισθάνονται λίγο άβολα στην αρχική φάση του ταξιδιού, μέχρι τού να ανεβάζουν σφυγμούς, ή να γίνονται τύφλα από το αλκοόλ και τα ηρεμιστικά. Παρά το γεγονός ότι το αεροπλάνο είναι μακράν το ασφαλέστερο μέσο, δυστυχήματα γίνονται και μάλιστα θανατηφόρα. Παρά τη γενική εντύπωση ότι από την πτώση δεν μένει κολυμπηθρόξυλο, εν τούτοις τα περισσότερα ατυχήματα δεν έχουν θύματα. Θα θυμάστε την πρόσφατη πτώση αμερικανικού αεροσκάφους, στις 15 Ιανουαρίου στον ποταμό Hudson της Νέας Υόρκης, όπου δεν άνοιξε μύτη και την πτώση του τουρκικού αεροσκάφους στις 25 Φεβρουαρίου στο αεροδρόμιο Σκίπχολ του Amsterdam. Εδώ, εκτός από 9, οι υπόλοιποι σώθηκαν. Αναλυτική βάση δεδομένων για όλα τα ατυχήματα βρίσκονται εδώ.

Τι κοιτάμε πρώτα πρώτα όταν πρόκειται να πετάξουμε; Το κόστος φυσικά. Συνήθως πετάμε με όποια εταιρία δίνει τα φτηνότερα εισιτήρια. Μετά ψάχνουμε, αν ψάχνουμε, για το τι σόι εταιρία είναι αυτή και τέλος τέλος ρίχνουμε και καμιά ματιά στον τύπο του αεροσκάφους. Όχι ότι ξέρουμε και πολλά γι αυτά, αλλά αν δείτε πτήση με κανένα DC-9 ή Boing 727 καλό είναι να κόβουμε λάσπη.

Ας μείνουμε στην Ευρώπη προς το παρόν και ας εξετάσουμε
Α) ποιες αεροπορικές εταιρίες δεν είχαν κανένα ατύχημα στην ιστορία τους,
Β) ποιες είχαν τα λιγότερα
Γ) ποιοι τύποι αεροπλάνων είχαν τις λιγότερες αστοχίες.


Α). Αεροπορικές εταιρίες χωρίς κανένα θύμα
Τα στοιχεία από το 1970 έως τον Σεπτέμβριο του 2007, θα τα βρείτε εδώ.

Στη σελίδα αυτή είναι καταχωρημένες 67 εταιρίες, αλλά για λόγους οικονομίας χώρου θα αναφέρω αυτές που ακούμε συχνότερα. Σε παρένθεση βρίσκεται η χρονολογία έναρξης λειτουργίας τους.

Τέτοιες είναι:
Air Lingus
Aegean Airlines (1992)
Air Berlin (1979)
Air Malta (1974)
Air One (1995)
Austrian Airlines
Condor Berlin* (1998)
Corsair (1981)
EasyJet (1995)
Finnair

Icelandair
LTU Monarch Airlines
Ryanair (1985)
Thomas Cook Airlines (2000)
Uzbekistan Airways (1992)
Virgin Atlantic (1984)


Β). Κατάταξη αεροπορικών εταιριών αναλόγως του αριθμού των συμβάντων με ένα τουλάχιστον θύμα, στο συνολικό αριθμό πτήσεων, (R*10^(-6)). Η ιεράρχηση πηγαίνει από τις καλές προς τις χειρότερες. Τα στοιχεία είναι έως τον Δεκέμβριο του 2004 και βρίσκονται εδώ:

British Airways R=0.32
Lufthansa R=0.41
Alitalia R=0.77
Iberia R=0.89
British Midlands R=0.97
Air Portugal R=1.18
Air France R=1.19
KLM R=1.25
Olympic Airways R=1.67
Turk Hava Yollari R=7.30


Γ). Κατάταξη τύπου αεροσκαφών αναλόγως του αριθμού των συμβάντων με ένα τουλάχιστον θύμα, στο συνολικό αριθμό πτήσεων, (R*10^(-6)). Στοιχεία μέχρι τον Φεβρουάριο του 2008, τα οποία θα βρείτε εδώ:

Airbus A330 R=0
Airbus A340 R=0
Boeing 777 R=0
Boeing 600/700/900 R=0.16
Airbus A319/320/321 R=0.23
Boeing 300/400/500 R=0.26
ATR 42/72 R=0.38
Boeing 767 R=0.43
Boeing 737/100-200 R=0.82


Το αεροπλάνο της Air France, πού έπεσε χθες ήταν Airbus 330-200, οπότε και βγαίνει από την καλή θέση της προηγούμενης λίστας.

Παρ’ όλα αυτά υπάρχουν και μερικά tips για το πώς θα διαλέξετε μια αεροπορική εταιρία. Από το άρθρο της Τάνιας Μποζανίνου στο ΒΗΜΑ .

"...Να προτιμάτε τις μεγάλες αεροπορικές εταιρείες που πραγματοποιούν τακτικές πτήσεις και να αποφεύγετε τις πρόχειρες που μόλις άνοιξαν και διαθέτουν υποτυπώδη στόλο. Δεν έχει σημασία αν η εταιρεία είναι χαμηλού κόστους. H easyJet και η Ryanair, δύο ευρωπαϊκές εταιρείες χαμηλού κόστους, είναι πολύ καλές και δεν είχαν ποτέ ατύχημα. Το ζήτημα είναι κατά πόσο έχουν συγκρότηση και αυτό προϋποθέτει μεγάλο στόλο.

Να αποφεύγετε τις ευκαιριακές εταιρείες, που αλλάζουν συνεχώς προσωπικό, νοικιάζουν αεροπλάνα από δω και από κει, και είναι γενικώς «άρπα κόλλα».

Αν η εταιρεία ανήκει σε κάποια από τις μεγάλες διεθνείς συμμαχίες (Star Alliance, Oneworld, SkyTeam) είναι καλό σημάδι. Για να γίνει δεκτή σε κάποιον τέτοιο όμιλο σημαίνει ότι πληροί ορισμένα κριτήρια ασφαλείας. Αν δεν ήταν αξιόπιστη, δεν θα ρίσκαραν να χρησιμοποιήσουν κοινούς κωδικούς πτήσεων μαζί της τα υπόλοιπα μέλη του ομίλου.

Προτιμήστε απευθείας πτήσεις. Τα περισσότερα δυστυχήματα συμβαίνουν κατά την απογείωση, την άνοδο, την κάθοδο και την προσγείωση του αεροσκάφους. Όσο λιγότερες οι στάσεις, τόσο λιγότερες και οι απογειώσεις-προσγειώσεις.

Προτιμήστε τα μεγαλύτερα αεροπλάνα που έχουν περισσότερες από 30 θέσεις ακολουθούν αυστηρότερες διαδικασίες ασφαλείας, ενώ σε περίπτωση ατυχήματος έχουν καλύτερες προοπτικές διάσωσης..."

Μετά από αυτά, πετάξτε άφοβα και καλό σας ταξίδι!