Greece, UN-CUT?

Η 26^η Φεβρουαρίου έχει οριστεί σαν η μέρα μαζικής διαμαρτυρίας (Day of Action) τόσο στο Ηνωμένο Βασίλειο, όσο και στις ΗΠΑ εναντίον των περικοπών σε μισθούς και συντάξεις, και εναντίον των μεγάλων και προστατευόμενων φοροφυγάδων των χωρών τους, η ασυλία των οποίων από τα club των πολύ-εκατομμυριούχων που τους κυβερνούν, τους έχει εξαγριώσει.

Η US-UNCUT στις ΗΠΑ στήθηκε ορμώμενη από το βρετανικό αντίστοιχο UK-UNCUT, που προηγήθηκε (Οκτώβριος 2010), και αμφότερες είναι κινήσεις από τα κάτω. Συγκεκριμένα η βρετανική ξεκίνησε, όπως λέει ο θρύλος, μέσα από ένα pub, από μια νοσοκόμα, έναν πυροσβέστη και έναν φοιτητή και με τη βοήθεια των ηλεκτρονικών μέσων κοινωνικής δικτύωσης απλώθηκε σε 55 πόλεις σ’ ολόκληρη τη Βρετανία, βρίσκοντας τελευταία μεγάλη ανταπόκριση και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Ποιοι είναι οι μεγάλοι στόχοι του UK-UNCUT;

1. Η Vodafon η οποία την έκανε με μικρά πηδηματάκια αποφεύγοντας να αποδώσει βεβαιωμένους φόρους 6 δις λιρών. Η υπόθεση είχε έρθει στα δικαστήρια και μετά από αναβολές επί αναβολών κερδήθηκε τελικά από το αγγλικό κράτος. Μπορεί να κερδήθηκε, αλλά πλήρωσε; Όχι φυσικά. Ο τωρινός υπουργός οικονομικών Osborne της έδωσε κάτι σαν αμνηστία. Η κατάληξη της υπόθεσης αυτής εν μέσω σκληρών περικοπών για τους φτωχούς και τους εργαζόμενους έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει από οργή.

2. Οι τράπεζες. Το ποσό διάσωσης με χρήματα των φορολογουμένων ανήλθε στο 1 τρις λίρες περίπου. Και τι έκαναν οι τραπεζίτες; Εξυπηρέτησαν τον μέσο πολίτη αντί για τους ζάπλουτους; ΟΧΙ. Μείωσαν τα bonus των στελεχών τους; ΟΧΙ. Μόνο για φέτος θα πληρωθούν γύρω στα 7 δις λιρών σε bonus, ποσό που αντιστοιχεί στο πρώτο κύμα περικοπών των δημοσίων δαπανών. Θεσπίστηκαν νέοι κανόνες, ώστε οι τράπεζες να μην καταρρεύσουν ξανά στο μέλλον; ΟΧΙ.

3. Ο Sir Philip Green. Who is Sir Philip Green? Πολύ-δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας ο οποίος κατέχει μερικές από τις μεγαλύτερες αλυσίδες καταστημάτων στη Bρετανία, όπως το Topshop, Topman, Dorothy Perkins, Burton, Miss Selfridge and British Home Stores. Τι φόρο απέδωσε για τις ποικίλες και κερδοφόρες δραστηριότητές του; Μηδέν. Γιατί; Διότι μεταβίβασε όλες τις μετοχές στη σύζυγό του η οποία κατοικοεδρεύει στο Μονακό.

Το πιο εξοργιστικό όμως απ’ όλα ήταν ότι η κυβέρνηση τον προσέλαβε σαν σύμβουλο για το πώς θα μειώσει με τον προσφορότερο τρόπο τις δημόσιες δαπάνες, φυσικά και τους μισθούς!

Ενδεικτικά με τα 285 εκατομμύρια λιρών της φοροδιαφυγής του Sir Philip Green, θα μπορούσαν να πληρωθούν τα δίδακτρα 9,000 λιρών για 32,000 φοιτητές, καθώς και οι μισθοί 20,000 νοσοκόμων στο βρετανικό ΕΣΥ.

4. Tα μεγάλα supermarkets.

Ποιοι είναι οι στόχοι του US-UNCUT?

Στις ΗΠΑ σχεδόν τα 2/3 των μεγάλων εταιριών δεν πληρώνουν φόρους, χρησιμοποιώντας νομικά παράθυρα και φορολογικούς παραδείσους. Από το 2009, οι πλέον κερδοφόρες επιχειρήσεις, όπως Εxxon Mobil, General Electric, Bank of America και Citigroup από το $1 τρις που θα έπρεπε να είχαν αποδώσει στις ΗΠΑ, απέδωσαν τελικά ένα ολοστρόγγυλο ΜΗΔΕΝικό.

«Είναι ώρα να θυμώσουμε, να οργανωθούμε, και να χτίσουμε την αντίσταση στη λιτότητα. Θα βρεθούμε στους δρόμους!», είναι το κεντρικό σύνθημα ένθεν και ένθεν του Ατλαντικού.

Επιπλέον στη Βρετανία η κίνηση UK-UNCUT έχει δημιουργήσει δική της λαϊκή επιτροπή, αντίστοιχη της Εφορίας, με σκοπό τη διερεύνηση περιπτώσεων μεγάλης κλίμακας φοροδιαφυγής.

Στα καθ’ ημάς:

Ποιοι είναι οι Μεγάλοι Φοροφυγάδες στην Ελλάδα; Οι γιατροί και οι δικηγόροι του Κολωνακίου είναι μόνο το προπέτασμα καπνού. Ποιοι είναι οι Αληθινοί Μεγαλο-Φοροφυγάδες; Πώς, πότε, πού, ΠΟΣΑ;

Ποιος ξέρεις, Πότε θα μάθουμε; Τι θα κάνουμε;

Μήπως ένα παράλληλο GR-UNCUT?

Συλλάβετε τον Bliar!

Μπορεί κάποια απ' αυτές τις μέρες, αν βρεθείτε στο Λονδίνο, να τα φέρει έτσι η τύχη και να πέσετε πάνω στον Blair. Τον Tony Blair. Αυτόν τον ίδιο, που λυπήθηκε μεν για τα θύματα του πολέμου στο Ιράκ, πάνω από εκατομμύριο επισήμως, αλλά που δεν κουνήθηκε ούτε πόντο από τη θέση ότι αυτά τα θύματα ήταν και αναγκαία. Το ίδιο λίγο πολύ σκεπτικό, όπως και με τα δικά μας τα μέτρα. Άπαξ και το ξεστόμισε o Τοny, έκανε το γύρο του κόσμου, έγινε μόδα, και υιοθετήθηκε χωρίς χρονοτριβή και από τους δικούς μας, που έχουν την τάση να εκστασιάζονται από τις σοφίες των μεγάλων ανδρών, ελλείψει δικών τους, φαίνεται.

Ο Tony όταν δεν χάνει το χρόνο του με το να καταθέτει στην επιτροπή Τσίλκοτ, για εγκλήματα πολέμου, εξαργυρώνει την πρωθυπουργική του θέση στο χώρο των μπίζνες και πλουτίζει. Τίποτε το περίεργο, ως εδώ: το ίδιο κάνουν κι όλοι οι πρώην πρόεδροι και πρωθυπουργοί και το ίδιο προαλείφεται να κάνει και ο δικός μας, όταν με το καλό...

Με τον Tony όμως υπάρχει μια διαφορά. Μπορεί η επιτροπή Τσίλκοτ να καταφέρει να τον παραδώσει καθαρό και άσπιλο στην κοινωνία, όπως, κακά τα ψέμματα, κάνουν όλες οι εξεταστικές επιτροπές του κόσμου, δεν σκοπεύουν όμως να κάνουν το ίδιο και οι πολίτες.

Τι έχουν κάνει οι πολίτες λοιπόν; Πέρα από το να του πετάνε παπούτσια και αυγά, έχουν σκαρφιστεί κάτι αποδοτικότερο. Τον έχουν επικηρύξει και προς τούτο, έχουν μάλιστα ανοίξει και λογαριασμό, ήδη από τον Οκτώβριο του 2009. Τα χρήματα αυτά σκοπεύουν να τα δίνουν σαν αμοιβή σε όποιον καλό πολίτη επιχειρήσει να συλλάβει τον Tony, φυσικά με ειρηνικό τρόπο.

Ποια είναι η διαδικασία; Πολύ απλή! Άμα τον πετύχεις στο διάβα σου, τον πλησιάζεις με ηρεμία, του λές, ας πούμε για να τον καθησυχάσεις πόσο πολύ τον θαυμάζεις, περνάς το χέρι σου γύρω από τον ώμο του, του λες ακόμα μια φορά ότι είναι στις ομορφιές του, και μετά, όσο πιο δυνατά μπορείς, του σκας το παραμύθι: "Κύριε Bliar, στο όνομα των πολιτών της χώρας αυτής, προτίθεμαι να σάς συλλάβω, για όλα όσα κάνατε στο Ιράκ, και για όλα όσα ψέμματα είπατε στο βρετανικό λαό, και γιαυτό ακολουθήστε με στο πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα".

Φυσικά, γνωρίζετε εκ των προτέρων ότι ο Tony δεν θα σάς κάνει το χατίρι, αλλά αυτό δεν πειράζει, γιατί εσείς θα έχετε φροντίσει να έχετε στο standby κι από ένα συνεργείο τηλεόρασης, ώστε η όλη φάση να παίξει στα media και να γίνει μπούγιο. Και πέρα από τη δημοσιότητα που θα δοθεί στο γεγονός, και την αφύπνιση που αναμένεται να προκαλέσει, μην το ξεχνάτε είναι και το παραδάκι της επικήρυξης στη μέση!

Για περισσότερες πληροφορίες σας συμβουλεύω να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα http://www.arrestblair.org/, η οποία και αναλαμβάνει να σάς κάνει δωρεάν μαθήματα σύλληψης, καθώς και να σας εξασφαλίσει και το απαραίτητο τηλεοπτικό συνεργείο.

Μέχρι σήμερα δε, τρεις τυχεροί πολίτες έχουν ήδη εισπράξει από 2,500 έως 3,200 λίρες ο καθείς, και στο ταμείο υπάρχουν ακόμα διαθέσιμες γύρω στις 10,000 λίρες. Γιαυτό, το επαναλαμβάνω, ένα ταξιδάκι στο Λονδίνο είναι ό,τι πρέπει αυτή την εποχή. Εκτός των άλλων, μπορεί να σάς αποφέρει και κέρδος, μέρες φτώχειας που είναι...

"Ανάβουμε φωτιές στις γειτονιές..."

Με τον ανασχηματισμό ασχοληθήκαμε αρκετά. Άλλωστε ο μόνος που ωφελείται από αυτόν και τη συζήτηση περί αυτού είναι η ίδια η κυβέρνηση με το να εκτρέπει το δημόσιο ενδιαφέρον από τα μεγάλα προβλήματα στα ανούσια και το πολιτικό κουτσομπολιό, κερδίζοντας με τον τρόπο αυτό χρόνο. Τι αντίκτυπο άραγε έχει η αντικατάσταση ενός καραγκιόζη από έναν άλλον καραγκιόζη, ενός ανδρείκελου από ένα άλλο ανδρείκελο;

Στην τωρινή φάση οι αποφάσεις είναι ήδη ειλλημμένες, οπότε το αίτημα για «αποτελεσματικότερη» διακυβέρνηση στρέφεται εκ προοιμίου ενάντια στα δικά μας συμφέροντα. Αποτελεσματικό, εν προκειμένω σημαίνει πιο βάρβαρο.

Καπάκι στη σωρεία βάρβαρων πολιτικών που εξυφάνθηκαν έρχεται και ο διπλασιασμός της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης. Η ελίτ που μάς κυβερνάει φυσικά, όπως το έχουμε πολλές φορές τονίσει, δεν έχει καμιά σχέση με τις ανάγκες και τα προβλήματα του κόσμου. Η κατανόηση που τάχατες δείχνει, καθότι πλασάρεται σαν σοσιαλιστική, είναι επιδερμική και ψευδεπίγραφη και για να δώσω μια αναλογία, είναι της ιδίας υφής με την κατανόηση και την συγκίνηση που εισπράττει ο καθένας από μας από τα βάσανα και τη σκληρή ζωή της Σταχτοπούτας.

Απ’ ότι διαβάζω η απόφαση για την τιμή του πετρελαίου θέρμανσης έχει ληφθεί. Το τι σημαίνει αυτό δεν είναι δύσκολο να το φανταστούμε. Παρ’ όλη την πρόθεση ενίσχυσης των φτωχότερων στρωμάτων, ο προσδιορισμός σαν «φτωχός» δεν πρόκειται να ξεπεράσει τα όντως πολύ μικρά εισοδήματα των κάτω των 500 ευρώ μηνιαίως, εξυπονοώντας ότι όσοι αμείβονται παραπάνω θα μπορούν να αντεπεξέλθουν σε μηνιαία έξοδα θέρμανσης των 300 ευρώ κατά μέσο όρο. Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω για το πόσο κάποιος «πλούσιος» των 1000 ευρώ, που αποτελεί και την πλειονότητα των εργαζομένων θα μπορεί να διαθέτει αυτό το ποσό μόνο για θέρμανση.

Όπως καταλαβαίνετε, έχει περάσει πια ο καιρός που μπορούσαμε να εκτονωνόμαστε μόνο στα λόγια. Πρέπει να περάσουμε στην πράξη. Τι κάνουμε;

Ανάβουμε φωτιές στις γειτονιές! Εξηγούμαι. Προμηθευόμαστε μαγκάλια και φουφούδες, ναι τις ξεχασμένες φουφούδες και τις στήνουμε σε πάρκα και πλατείες στις γειτονιές μας. Η φωτιά, η ζέστη, και η θαλπωρή αποτελούσαν ανέκαθεν πόλο έλξης και περιμένω ότι το ίδιο θα συμβεί και σ’ αυτή τη δύσκολη εποχή όπου ο καθένας ψάχνει τους συμμάχους του και τείνει να συσπειρωθεί. Κάστανα στη φωτιά, ζεστό τσάι και κουβέντα, πολύ κουβέντα.

Αυτές οι μικρές σπίθες σε κάθε γωνιά, πιστεύω ότι θα αποτελέσουν το έναυσμα για ν’ ανάψει η μεγάλη πυρκαγιά σε όλη τη χώρα.

Δεν υπάρχει πια καιρός! Ο χειμώνας έρχεται, ήρθε!

Τα παπούτσια στο χέρι...

Όταν ο 29χρονος Muntader al-Zaidi, δημοσιογράφος ενός ανεξάρτητου ιρακινού καναλιού εκσφενδόνιζε στις 15 του Δεκέμβρη του 2008, το παπούτσι του εναντίον του προέδρου G. W. Bush, ούτε ο ίδιος, μα ούτε και κανείς άλλος φανταζόταν ότι θα άνοιγε «σχολή».

Τις αμέσως επόμενες μέρες χιλιάδες διαδηλωτές σε διάφορες πόλεις του Ιράκ, μαζί με τα πατροπαράδοτα πανό και σημαίες, κρατούσαν καλού-κακού κι από ένα παπούτσι στο χέρι, το οποίο όχι μόνο ανέμιζαν επιδεικτικά σαν δείγμα συμπαράστασης προς το γενναίο πρώτο διδάξαντα, αλλά περιποιόντουσαν μ’ αυτό καταλλήλως και την όποια αμερικανική φάλαγγα τύχαινε να περνά από μπροστά τους εκείνη τη στιγμή.

Η υβριστική αυτή χειρονομία, τυπικά αραβική, ξαπλώθηκε γρήγορα σαν χιονοστιβάδα και στ’ άλλα μέρη του κόσμου, του πιο πολιτισμένου, σαν ένα χρήσιμο πολιτισμικό δάνειο του μουσουλμανικού κόσμου προς τη Δύση, το οποίο ήρθε πάνω στην ώρα ν’ ανανεώσει με νέο υλικό το δυτικό ανάλογο της ρίψης αυγών, ζαρζαβατικών και γαλακτοκομικών.

Δυο μέρες μετά ένας υπάλληλος των αμερικανικών σιδηροδρόμων Amtrak πέταξε το δικό του παπούτσι στον διευθύνοντα σύμβουλο του οργανισμού, για αδιευκρίνιστη, όχι όμως για μας, αιτία.

Πολύ γρήγορα, στις 20 Δεκεμβρίου, το νέο αυτό σπορ είχε περάσει τα σύνορα της Αμερικής προς το βορρά, και είχε προλάβει να γίνει το αγαπημένο παιχνίδι των καναδών, οι οποίοι και υποδέχτηκαν με τα παπούτσια στα χέρια τον εν λόγω πρόεδρο. Το ότι μπόρεσαν να το κάνουν σε -24^ο C, ήταν ένα καλό σημάδι ότι το παιχνίδι «shoe tossing» θα μπορούσε να εξαπλωθεί και να στεριώσει σε όλες τις κλιματικές ζώνες της γης.

Παπούτσια πετάχτηκαν και έξω από το Λευκό Οίκο, από μέλη της αντιπολεμικής ομάδας Code Pink, όπως επίσης και έξω από τις πρεσβείες της Αμερικής σε διάφορες πρωτεύουσες του κόσμου.

Ήταν δε ζήτημα χρόνου το είδος αυτό διαμαρτυρίας να περάσει και στην αντιπέρα όχθη του Ατλαντικού. Τον Φεβρουάριο του 2009, ένας γερμανός φοιτητής σημάδεψε με το παπούτσι του τον Κινέζο Πρωθυπουργό Wen Jibao, στη διάρκεια ομιλίας του στο Cambridge, χωρίς όμως δυστυχώς να τον πετύχει.

Δεν είχαν προλάβει να αλλάξουν πρωτοσέλιδα οι εφημερίδες, και νάσου ένα άλλο παπούτσι προσγειώθηκε αυτή τη φορά στη Σουηδία, στα πόδια δυστυχώς, και όχι στο κεφάλι του ισραηλινού πρέσβη.

Στις 7 Απριλίου του 2009, ο υπουργός εσωτερικών της Ινδίας παπουτσώθηκε από έναν άλλον δημοσιογράφο κατά τη διάρκεια μιας press-conference στο Ν. Δελχί.

Δυο βδομάδες μετά, είχαμε το πρώτο δείγμα περάσματος της συγκεκριμένης χειρονομίας αντίδρασης από το λαό και στην ανώτερη τάξη. Στην Ινδία και πάλι, ο αρχηγός της αντιπολίτευσης είδε για πρώτη φορά ένα καλογυαλισμένο παπούτσι Gucci να κατευθύνεται κατά πάνω του, όχι από κάποιον διαδηλωτή αλλά από κάποιο υψηλά ιστάμενο μέλος του κόμματός του, κάποιον αντιπρόεδρο, κάποιου κρατιδίου.

Στις 23 Οκτωβρίου το παιχνίδι είχε πλέον περάσει και στο Ιράν. Ήταν να μη γίνει η αρχή. Υποστηρικτές του Αχμαντινετζάντ πέταξαν παπούτσι στον αρχηγό της αντιπολίτευσης Μehdi Karroubi, και απ’ όσο ξέρω ήταν το πρώτο παπούτσι που είχε βρει επιτέλους το στόχο του. Ο Κarroubi το έφαγε κατ’ ευθείαν στο πρόσωπο, και υπέστη τον μέγιστο των εξευτελισμών, όταν εξ αιτίας αυτού, τού έφυγε το τουρμπάνι και αποκαλύφθηκαν τα χυτά λυτά ξανθά μαλλιά του.

Τον περασμένο Δεκέμβριο, το παπούτσι βρέθηκε στο Παρίσι, με αποδέκτη, κοιτάξτε τώρα την ειρωνεία της τύχης, τον ίδιο τον al-Zaidi, από κάποιον συνάδελφό του. Αντί να προσπεράσει με χιούμορ το περιστατικό, ο al-Zaidi του ζήτησε χρήματα για το copyright.

Τον Φεβρουάριο του 2010, ήταν ο δικός μας Ερντογάν, που παρ’ ολίγο κινδύνευσε να φάει παπουτσιά στη Σεβίλλη από οργισμένο Κούρδο.

Στις 7 του Αυγούστου που μας πέρασε, ένας άλλος οργισμένος άνδρας, πακιστανός αυτή τη φορά από το Μπέρμιγχαμ, πέταξε παπούτσι στον πρόεδρο τη χώρας του, που εν μέσω πλημμυρών αυτός συνέχιζε να ταξιδεύει ευχάριστα στο Ην. Βασίλειο και να χαριεντίζεται με τους γλυκούληδες της εξουσίας.

Αφορμή γιαυτή τη σύντομη ιστορική αναδρομή στάθηκε το τελευταίο περιστατικό με τον Μπλερ προχθές στο Δουβλίνο, ο οποίος πηγαίνοντας σινάμενος-κουνάμενος να υπογράψει το πρώτο και τελευταίο αριστούργημά του, βρέθηκε αντιμέτωπος με όλο το στοκ των παπουτσιών της Ιρλανδίας.

Διαβάζοντας προσεκτικά τον τόμο με όλα τα περιστατικά διαπίστωσα με λύπη μου, ότι ενώ όλες οι χώρες του ΟΗΕ ήταν παρούσες, απουσίαζε μια: η δική μας. Και μάλιστα εμείς, που θα είχαμε κάθε λόγο να υιοθετήσουμε αυτό το παιχνίδι, και διότι οι στόχοι δεν μας λείπουν, και διότι ο λαός μας έχει άφθονες και εύστοχες παροιμίες που να συνδέουν το πόδι και το παπούτσι με την αποπομπή.

«Θα πάρεις πόδι», λέμε, συχνά, ή «Θα σου δώσω τα παπούτσια στο χέρι», ή «Σ' έχω γραμμένο στα παλιά μου τα παπούτσια».

Κρίμα τόσες παροιμίες να μένουν αναξιοποίητες και χωρίς αντικείμενο...

Υ.Γ. Όλα τα σημαντικά περιστατικά που σχετίζονται με δημόσιο εκσφενδονισμό παπουτσιών εναντίον ηγετών και σημαντικών αλητών, είναι καταχωρημένα στην ιστοσελίδα http://en.wikipedia.org/wiki/Shoeing