Εδώ και κάμποσους μήνες, δεν ξέρεις πού στ’ αλήθεια να πρωτοκοιτάξεις. Οι φωτιές που άναψαν στη Βόρεια Αφρική και Μέση Ανατολή, εκεί που πάνε να σε ξεγελάσουν ότι έχουν δήθεν κοπάσει, νάσου και ξαναφουντώνουν. Τη μια μέρα τα μάτια είναι στραμμένα στον ένα τόπο, την άλλη σε κάποιον άλλο, τη μια μέρα το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στην Υεμένη, την άλλη στο Μπαχρέιν, την παράλλη στη Λιβύη, ενώ την ίδια στιγμή στη Συρία το παιχνίδι αρχίζει και σκληραίνει, κι αφήνεις τότε στην άκρη το Ιράκ και το Μπαχρέιν και την Υεμένη, όχι γιατί οι ξεσηκωμοί έχουν καταλαγιάσει και οι άνθρωποι έχουν γυρίσει στα σπίτια τους ηττημένοι, μα είναι που δεν μπορείς να έχεις την προσοχή σου στραμμένη σε όλα αυτά τα μέρη ταυτόχρονα, κι αυτό που μετράει τώρα είναι η δύσκολη γέννα της Λιβύης, που δεν ξέρεις ούτε τι παιδί θα βγάλει, ούτε πότε θα το βγάλει, ούτε ποιος θα είναι ο πατέρας, κι ούτε αν οι μαμές που κατέφθασαν εσπευσμένα από το εξωτερικό μ’ όλο τους τον τεχνολογικό εξοπλισμό, θα είναι τελικά για καλό, που δεν θα είναι, όπως όλο και πιο πολλοί το συνειδητοποιούν.
Από την άλλη μεριά είναι και το δράμα της Ιαπωνίας, άλλης φύσης αυτό, αλλά που τελικά δεν είναι. Γιατί μπορεί ο σεισμός και το τσουνάμι να οφείλονται σε ανεξέλεγκτες ιδιοτροπίες της φύσης, αλλά το σκάσιμο των αντιδραστήρων έχει συγκεκριμένες αιτίες και συγκεκριμένους υπαίτιους, γεγονός που είναι αδύνατο να μην βάλει σε άλλη τροχιά την μέχρι τώρα υποτονική ιαπωνική κοινωνία. Μπορεί να μην βγούνε τώρα στους δρόμους οι ιάπωνες, αν και στις 20 Μάρτη περίπου 1500 διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν έξω από τα γραφεία της Tepco στο Τόκιο, μπορεί όμως να συνειδητοποιήσουν ότι έχουν ένα τουλάχιστον κοινό σημείο με τους ξεσηκωμένους άραβες στην άλλη μεριά του πλανήτη. Κι αυτό συνοψίζεται στο ότι όλοι πλέον ζητούν να τους παίρνουν στα όψιν οι εξουσίες στους σχεδιασμούς τους, κι όχι να δρουν περιφρονητικά ερήμην τους και στο σκοτάδι, είτε αυτή η εξουσία ακούει στο όνομα Μουμπάρακ, Μπεν Άλι ή Καντάφι, είτε ακούει στο όνομα Ναότο Καν και σία.
Με τα μάτια λοιπόν στραμμένα στη Φουκουσίμα και Λιβύη, δεν δώσαμε τη δέουσα προσοχή στο καζάνι που συνεχίζει να σιγοβράζει τόσο στην Ευρώπη, όσο και στις ΗΠΑ. Την εβδομάδα που μάς πέρασε είχαμε δυο σημαντικές εκρήξεις, την πρωτοφανή σε όγκο διαδήλωση της 26ης Μάη στο Λονδίνο, και τις μαζικές αντιπυρηνικές διαδηλώσεις την ίδια μέρα σε Βερολίνο, Αμβούργο, Μόναχο, Στουτγάρδη, Κολωνία και αλλού. Ενώ, στο Ουισκόνσιν, οι κάτοικοι συνεχίζουν τον αγώνα τους, έχοντας περάσει πλέον στην εφαρμογή του Plan B. Αλλά ας τα δούμε με τη σειρά.
Το Λονδίνο, το περασμένο Σάββατο είδε τη δεύτερη σε όγκο διαδήλωση στα χρονικά του, με 400,000 κόσμο, μετά την κοσμοπλημμύρα των 2,000,000 τον Φλεβάρη του 2003, ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ. Δάσκαλοι, νοσοκόμες, γιατροί, δημόσιοι υπάλληλοι, φοιτητές, μαθητές, συνταξιούχοι, όλοι όσοι θίγονται δηλαδή από τις τεράστιες περικοπές που έχει εξαγγείλει η κυβέρνηση σε κάθε τι δημόσιο και πολύτιμο, έδωσαν το παρόν. Η διαδήλωση οργανώθηκε από όλα τα συνδικάτα, από το μεγαλύτερο TUC (Trades Union Congress) το οποίο πρόσκειται στο εργατικό κόμμα με 6.5 εκατ. μέλη, από το UNISON και UNITE, καθώς και από ανεξάρτητες πρωτοβουλίες από τα κάτω, με σπουδαιότερες τη Συμμαχία για την Αντίσταση ενάντια στις Περικοπές και τις Ιδιωτικοποιήσεις, (Coalition for Resistance Αgainst Cuts and Privatization), και το γνωστό μας UNCUT, το οποίο όλο και εξαπλώνεται και δυναμώνει.
Μιας και αναφερθήκαμε σε προηγούμενο post στη δράση και τους σκοπούς του UNCUT, στο παρόν, ας επικεντρωθούμε στην εν λόγω Συμμαχία και στον τρόπο ίδρυσης και λειτουργίας της. Ιδρύθηκε τον Αύγουστο του 2010 με πρωτοβουλία του παλαίμαχου βουλευτή της αριστερής πτέρυγας των εργατικών, Τόνι Μπεν, (ο οποίος σημειωτέον προσυπέγραψε την έκκληση για τη δημιουργία επιτροπής λογιστικού ελέγχου του ελληνικού χρέους) και 73 άλλων προσωπικοτήτων, βουλευτών, ακτιβιστών, πανεπιστημιακών, δημοσιογράφων, συγγραφέων, προέδρων φοιτητικών ενώσεων και εργατικών συνδικάτων, κ.α., με σκοπό να κινητοποιήσει και να συνενώσει σε πανεθνική κλίμακα εργατικές ενώσεις και συνδικάτα, με ανεξάρτητους ακτιβιστές και τοπικές κινήσεις πολιτών, με φοιτητές, ανέργους και συνταξιούχους, στον αγώνα ενάντια στα μέτρα λιτότητας, τις ιδιωτικοποιήσεις και τη διάλυση του κοινωνικού κράτους. Δεν αναφέρεται σε κανένα πολιτικό κόμμα, συνομιλεί όμως με όλα, και ενθαρρύνει τη δημιουργία εστιών αντίστασης τις οποίες υποστηρίζει, συντονίζει και προς τις οποίες μεταφέρει εμπειρία. Επιπλέον επιδιώκει συνεργασία με παρόμοιες κινήσεις σε ομοιοπαθείς χώρες για το συντονισμό ενός κοινού αγώνα, κάτι που θα μπορούσαμε να εκμεταλλευτούμε κι εμείς.
Στη Γερμανία από την άλλη, οι διαδηλώσεις ενάντια στην πυρηνική ενέργεια συγκέντρωσαν γύρω στους 200,000, και μόνο στο Βερολίνο ο κόσμος ξεπέρασε τις 100,000. Αν και πολλοί θα μπορούσαν να αποδώσουν τα μεγέθη αυτά στη συγκυρία του πυρηνικού δυστυχήματος της Φουκουσίμα, εν τούτοις το κίνημα είχε ήδη φουντώσει από πιο πριν είτε στην περίπτωση του σιδηροδρομικού σταθμού της Στουτγάρδης, είτε στην περίπτωση του τρένου με τα ραδιενεργά απόβλητα.
Από την άλλη, το Ουισκόνσιν ενώ απουσιάζει τον τελευταίο καιρό από την επίσημη ειδησιογραφία, εν τούτοις αυτό δεν σημαίνει ότι κι οι κάτοικοι πήγαν στα σπίτια τους. Ο αγώνας συνεχίζεται αλλά με άλλα μέσα, νομικά αυτή τη φορά. Ο κυβερνήτης Σκοτ Ουόκερ κατάφερε τελικά να περάσει από τη Γερουσία της πολιτείας τον επίμαχο νόμο, που καταργεί τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, αλλά η διαδικασία φαίνεται να σκοντάφτει σε δυο σημεία. Πρώτον, κάποιος δικαστής εξέδωσε οδηγία αναστολής της εφαρμογής του νόμου, χαρακτηρίζοντάς τον παράνομο, μιας και η ψηφοφορία έγινε εντελώς εν κρυπτώ, και ουσιαστικά κεκλεισμένων των θυρών, χωρίς να υπάρξει έγκαιρη δημόσια ειδοποίηση, όπως ορίζει ο νόμος. Και δεύτερον, οι κάτοικοι έσπευσαν να εκμεταλλευτούν νόμο της πολιτείας ο οποίος τους δίνει το δικαίωμα, κατόπιν συγκέντρωσης ικανού αριθμού υπογραφών, να ανακαλούν (recall) βουλευτές που έχουν ήδη συμπληρώσει ένα χρόνο θητείας, αν με τις πράξεις τους φανεί ότι πρόδωσαν το εκλογικό σώμα το οποίο τους είχε εμπιστευθεί δια της ψήφου του. Έτσι, στο διάστημα αυτό της φαινομενικής ακινησίας, οι Ουισκονσιν-έζοι έχουν επιδοθεί σε κυνήγι υπογραφών και από ό,τι φαίνεται τα μαντάτα είναι πολύ καλά. Ένας τέτοιος νόμος, αν υπήρχε, που μπορεί και να υπάρχει αν ψάξει κανείς καλά. θα έβρισκε την τέλεια εφαρμογή του και στα δικά μας τα μέρη.
Στην Ιντιάνα, όπου κι εκεί παιζόταν το ίδιο έργο με το Ουισκόνσιν, οι δημοκρατικοί βουλευτές επέστρεψαν στη βάση τους, αφού ο ρεπουμπλικάνος κυβερνήτης συμφώνησε να κάνει αρκετές παραχωρήσεις. Εν τω μεταξύ στο παιχνίδι μπήκε τελευταία και το Λος Άντζελες, όπου το περασμένο Σάββατο 10,000 πολίτες κατέβηκαν στο κέντρο της πόλης, σε διαδήλωση συμπαράστασης προς τους εργαζόμενους του Ουισκόνσιν, στέλνοντας συνάμα το μήνυμα ότι όσοι προσπαθήσουν να περάσουν παρόμοιο νόμο, περί κατάργησης δηλαδή των συλλογικών διαπραγματεύσεων, και στην πολιτεία τους, θα τους βρούνε αντιμέτωπους.
Αναρτήσεις
.jpeg)
