Η ΘΕΡΜΟΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ

Όσο πιο πολύ στέκομαι στο θέμα της διαφθοράς σ’ αυτήν εδώ τη χώρα, τόσο πιο πολύ πείθομαι ότι αποτελεί την πλέον θεμελιώδη παράμετρο σταθερότητας του συστήματος και της κοινωνίας.

Ένα σύστημα πολλών μεταβλητών, όπως είναι σίγουρα η κοινωνία, θα μπορούσε να θεωρηθεί σε θερμοδυναμική ισορροπία αν όλα του τα μεγέθη και οι συμπεριφορές ακολουθούσαν μια προβλέψιμη, χωρίς εκπλήξεις, ομαλή στατιστική κατανομή σύμφωνα με γνώριμους και καλά επεξεργασμένους κανόνες. Φαντάζομαι ότι μια καλώς κυβερνώμενη πολιτεία, θα είχε γνώριμες μόνο, και μικρές αποκλίσεις από κάποιες μέσες τιμές, τόσο στα οικονομικά της όσο και στις ατομικές συμπεριφορές των πολιτών της. Αντίθετα, μια πολιτεία με ανώμαλες κατανομές των μεγεθών στα οποία αναφέρθηκα προηγουμένως, με μεγάλες αποκλίσεις από τις μέσες τιμές και χωρίς μεγάλες πιθανότητες εξομάλυνσης σε κάποιο λογικό χρονικό διάστημα, θα περιμέναμε να μην επιβίωνε και να διαλυόταν στο χρόνο.

Παρά ταύτα είναι γνωστό ότι σε ορισμένα ανοιχτά και ακόμα πιο πολύπλοκα θερμοδυναμικά συστήματα, με ισχυρές αποκλίσεις τιμών σε κάποια χαρακτηριστικά μεγέθη τους, όπως π.χ. εισόδημα, αναπτύσσονται κάποιες δυνάμεις, γνωστές και ως θερμοδυναμικές δυνάμεις, οι οποίες μπορούν να οδηγήσουν το σύστημα σε σταθερές καταστάσεις, εκτός όμως ισορροπίας. Τέτοια παραδείγματα είναι οι κυκλώνες, η λειτουργία του laser, αλλά και το φαινόμενο της ζωής.

Τώρα, πώς συνδέονται όλα αυτά με τη διαφθορά; Χωρίς να επιδιώκω ή να υπαινίσσομαι κάποιου είδους ερμηνείας των κοινωνικών φαινομένων βάσει φυσικών νόμων, και έχοντας πλήρη επίγνωση του επιχειρούμενου ατοπήματος, θα αποτολμήσω, ποιητική αδεία, τον ανόσιο παραλληλισμό της κοινωνίας σε καθεστώς πλήρους αποσύνθεσης και διαφθοράς με ένα εκτός ισορροπίας θερμοδυναμικό σύστημα, το οποίο φαίνεται να λειτουργεί μεν, ασταθώς και επικινδύνως, δε.

Πιστεύω λοιπόν ότι η κινητήριος δύναμη της τρέχουσας νεοελληνικής κοινωνίας και ο μοχλός σταθερότητάς της είναι η ύπαρξη μιας αρραγούς αλυσίδας διεφθαρμένων στρωμάτων, πεπλεγμένων σε μια συνεχώς τροφοδοτούμενη αλληλεξάρτηση, και ευρισκόμενων σε μια ασταθή κατάσταση ισορροπίας. Που σημαίνει ότι η αντοχή και η επιβίωση του ιδιότυπου αυτού καθεστώτος οφείλεται στη γενικευμένη εμπλοκή στην αλυσίδα αυτή όλο και περισσότερων σωμάτων/στρωμάτων με όλο και μεγαλύτερες αλληλεξαρτήσεις. Αν κάπου η αλυσίδα σπάσει και σταματήσει η εξαρτώμενη αλληλοτροφοδότηση, υπάρχει μεγάλος κίνδυνος κατάρρευσης του συστήματος.

Ξεκινώντας από τα πλέον εκβιαστικά και νταβαντζίδικα κοινωνικά στρώματα, που ας υποθέσουμε χωρίς μεγάλο σφάλμα ότι είναι οι γιατροί, (φυσικά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις όπως παντού, ας μη το κάνουμε θέμα λοιπόν), καθ’ όσον διαχειρίζονται ζωτικά συμφέροντα των πολιτών όπως η φυσική τους επιβίωση, βλέπουμε ότι η υφιστάμενη και ανυπέρβλητη (από τα φακελάκια) οικονομική ζημιά μεγάλης μερίδας συνανθρώπων μας, μεταβιβάζεται (trickling down) σε άλλες υπο-κείμενες και εξαρτώμενες κοινωνικές μερίδες.

Οι τρόποι μεταβίβασης προς τα κάτω της οικονομικής ζημιάς είναι με παρόμοιες τεχνικές. Είτε απαιτώντας παράνομα ζεστό χρήμα αν δουλεύουν σε ζωτικούς τομείς του Δημοσίου, όπως πολεοδομίες, εφορίες, υπουργείο συγκοινωνιών, κ.λ.π., είτε αισχροκερδώντας αν είναι έμποροι, είτε φοροδιαφεύγοντας ανοιχτά και ξεδιάντροπα αν είναι φροντιστές της Κατώτερης/Μέσης Εκπαίδευσης, υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι, βοθροκαθαριστές, ή άλλες συμπαθείς μερίδες εργαζομένων συμπολιτών μας που χρεώνουν κατά το δοκούν και μάλιστα χωρίς απόδειξη, είτε κάνοντας οτιδήποτε άλλο που δεν έχω αρκετή φαντασία να συλλάβω.

Έτσι, για μια ακόμα φορά το λαϊκό αισθητήριο, ενάντια στις θεωρίες των σοφών και ακαδημαϊκών δασκάλων βρήκε από μόνο του τη λύση στο πρόβλημα της ανισοκατανομής, εφαρμόζοντας σε παγκόσμιο επίπεδο μια πρωτότυπη διορθωτική μέθοδο, επονομαζόμενη και η μέθοδος του «ο κλέψας του κλέψαντος».

Νομίζω λοιπόν ότι έχει γίνει κατανοητό από όλους ότι η πάταξη της διαφθοράς ενέχει σοβαρούς κινδύνους για την επιβίωση της κοινωνίας και ημών των ιδίων.

ΖΗΤΩ ΛΟΙΠΟΝ Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΔΙΑΦΘΟΡΑ!

ΝΕΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΦΑΚΕΛΑΚΙ (V.2)

Για όσους μπήκαν τώρα, προηγούμενες σχετικές αναρτήσεις είναι εδώ και εδώ.

1. Για να μην έχουμε πρόβλημα ΜΗΝΥΣΕΩΝ θεωρώ ότι η Data Βase θα πρέπει να ΕΠΙΒΡΑΒΕΥΕΙ και όχι να ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΕΙ. Δηλαδή επιμένω ότι θα καταχωρούνται μόνο αυτοί που ΔΕΝ δέχτηκαν φακελάκι όταν τους προσφέρθηκε.

Εδώ χρειάζεται όμως προσοχή. Οι πλειονότητα των γιατρών ΔΕΝ ζητάει εκβιαστικά φακελάκι για να σε χειρουργήσει. Αυτό το καταλαβαίνουν, ότι ενέχει σοβαρούς κινδύνους για τους ίδιους (άμεση καταγγελία) και ότι δεν χρειάζεται να καταφεύγουν καθόλου σε τόσο επικίνδυνες πρακτικές. ΔΙΟΤΙ οι ασθενείς και οι περί αυτών θεωρούν δεδομένο, όπως και οι γιατροί εξ’ άλλου, ότι το φακελάκι θα πέσει έτσι κι αλλιώς «ΑΥΘΟΡΜΗΤΩΣ». Ο ΦΟΒΟΣ των ασθενών και η πεποίθηση ότι χωρίς αυτό δεν κινείται τίποτε έχουν τόσο εσωτερικευθεί ώστε η μηχανή της διαφθοράς προχωράει με τον αυτόματο.

Έτσι, οι γιατροί ΔΕΝ θεωρούν ότι δωροδοκούνται, διότι «πιστεύουν» ότι οι ασθενείς δρουν αυθορμήτως! ΟΛΟΙ ΠΑΙΖΟΥΝ ΘΕΑΤΡΟ. Άνισο όμως γιατί οι περισσότεροι χάνουμε απ’ αυτή την παράσταση.

Τώρα «φακελάκι» συνιστούν και τα διάφορα δώρα που γίνονται και μερικά απ’ αυτά είναι και ακριβά. Αλλά προς το παρόν την δωροδοκία με δώρο θα την εξαιρέσω διότι δεν έχει το συμβολικό βάρος του σκέτου-βρώμικου χρήματος και διότι στις πλείστες των περιπτώσεων αυτά τα δώρα είναι σκέτος μπελάς για τους παραλήπτες.

Έτσι στη λίστα θα εγγράφονται μόνο αυτοί που ΔΕΝ ΔΕΧΤΗΚΑΝ ΧΡΗΜΑΤΑ.


2. Με την τακτική επιβράβευσης έχω την πεποίθηση ότι η Data Base δεν θα περιλαμβάνει κανένα όνομα. Αλλά ακόμα και ΕΝΑ να περιέχει, αυτό μπορεί να δράσει σαν καταλύτης και να αρχίσει σιγά-σιγά να γεμίζει.

3. Σε αυτήν θα περιλαμβάνονται μόνο γιατροί του Δημόσιου τομέα και όχι του Ιδιωτικού.

4. Τώρα, σχετικά με τον κίνδυνο κάποιος ΚΑΚΟΣ να εγγράψει τον εαυτό του στη λίστα των ΚΑΛΩΝ νομίζω ότι δεν πρόκειται να συμβεί κάτι τέτοιο, διότι έτσι θα «κάψει» τον ΚΑΚΟ του εαυτό και την τσέπη του μιας δια παντός. Στην ουτοπική περίπτωση που η λίστα αυτή γίνει ευρέως γνωστή οι ασθενείς θα τον προτιμούν γι αυτή ακριβώς την ιδιότητά του, οπότε κανείς δεν θα του δίνει φακελάκι.

5. Συμβαίνει συχνά ένας γιατρός να τα παίρνει από κάποιους και να μην τα παίρνει από άλλους. Αν εγγραφεί στους ΚΑΛΟΥΣ από κάποιον «θετικό» μάρτυρα, ο γιατρός θα χάσει την πελατεία του με τα φακελάκια, η οποία θα τον εκλάβει στην συνείδησή της σαν ΚΑΛΟ, λόγω λίστας. Οπότε δεν θα τον συμφέρει να παίζει σε διπλό ταμπλό. Θα πρέπει τότε να αποφασίσει να είναι αποκλειστικά ΚΑΚΟΣ ή αποκλειστικά ΚΑΛΟΣ.

6. Αν κάποιος καταγγείλει ότι ένας γιατρός είναι κακώς στη λίστα με τους ΚΑΛΟΥΣ, τότε θα εξετάζουμε την περίπτωση και θα ζητάμε τα στοιχεία του καταγγέλοντος.
(Εδώ νομίζω χρειάζεται μεγαλύτερη προσοχή και περισσότερες ιδέες για το πώς θα οργανωθεί).

7. Σχετικά με τη δημοσιοποίηση της λίστας. Αυτή μπορεί να γίνει σε συνεργασία με όσα blogs ή sites συμφωνούν με την ιδέα. Πιθανόν όσα είναι ευαισθητοποιημένα με το θέμα της Αμαλίας.

8. Ξαναφέρνω στην επιφάνεια επίσης μια παλιότερη ιδέα, όχι τόσο αεροπλανική όπως ακούγεται, αλλά σίγουρα πιο ακτιβιστική, να κολλάμε stickers στις πόρτες των γιατρών στα νοσοκομεία (τα βράδυα είναι καλή ώρα), με την ένδειξη: "Φακελάκι; ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ".

9. Πιστεύω ακράδαντα ότι ΠΡΕΠΕΙ να κινητοποιηθούμε γιατί μια ολόκληρη κοινωνία ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ στυγνό ΕΚΒΙΑΣΜΟ και μάλιστα στις πιο ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ της.

Θα επανέλθω!!

ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΝΕΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ/ΒΕΛΤΙΩΣΕΙΣ ....

Επίσης, στο σημείο αυτό δημοσιεύω μέρος της έκθεσης για τη διαφθορά στον Δημόσιο Τομέα.


Η ΕΚΤΑΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ το 2007

Σύμφωνα με την έκθεση της εταιρίας PUBLIC ISSUE που διεξήθη κατ’ εντολήν της ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ ΕΛΛΑΣ το διάστημα από 10/10 έως 14/11 2007 σε δείγμα 6.027 ατόμων, σχετικά με την έκταση της διαφθοράς στον Δημόσιο Τομέα,


Απ’ αυτούς που τους ζητήθηκαν χρήματα πέρα από τα νόμιμα για να προχωρήσει πιο γρήγορα, ή να τακτοποιηθεί κάποια υπόθεση ή άλλη εκκρεμότητα:

το 34% των περιπτώσεων αφορούσε Νοσοκομεία
το 3% το Υπουργείο Υγείας και
το 3% το ΙΚΑ

Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι ο αμέσως επόμενος διεφθαρμένος τομέας στην Ελλάδα μετά τα Νοσοκομεία, αλλά με σημαντική διαφορά από αυτά είναι οι Πολεοδομίες με 15% και οι Εφορίες με 14%.

Αναλυτικά:
Στα ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ τα χρήματα που ζητήθηκαν κυμαίνονταν κατά περίπτωση από 40-5000 ευρώ.
Στο Υπ. Υγείας από 20 - 2000 ευρώ
Στο ΙΚΑ από 60 - 5000 ευρώ.

ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ

από αυτούς που δήλωσαν ένα συγκεκριμένο ποσό,
Το 37% πλήρωσε από 0 - 300 ευρώ πέρα των νομίμων
Το 42% από 301 - 1000
Το 19% από 1001 – 3000
Το 2% μεγαλύτερα ποσά

Τα ποσά που ζητήθηκαν από γιατρούς των Δημόσιων Νοσοκομείων ήταν για:
Εγχείρηση από 200 – 5000
Άλλοι λόγοι από 100 – 2500
Ιατρικές εξετάσεις από 40 – 2000
Γρήγρη εξυπηρέτηση από 150 – 1200

Τοκετός από 200 – 1000
Εισαγωγή από 150 – 1000


ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΥΠ. ΥΓΕΙΑΣ

από αυτούς που δήλωσαν συγκεκριμένο ποσό,
Το 33% πλήρωσε από 0 - 300 ευρώ πέρα των νομίμων
Το 50% από 301 - 1000
Το 17% από 1001 – 3000

Τα ποσά που ζητήθηκαν αφορούσαν
Εγχείρηση (20%)
Άλλους ιατρικούς λόγους (33%)
Γρήγορη εξυπηρέτηση (7%)
Εισαγωγή (7%)
Φάρμακα (7%)
Ραντεβού (7%)
ΔΓ/ΔΑ (20%)


ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΙΚΑ

από αυτούς που δήλωσαν συγκεκριμένο ποσό,
Το 14% πλήρωσε από 0 - 300 ευρώ πέρα των νομίμων
Το 43% από 301 - 1000
Το 29% από 1001 – 3000
Το 14% μεγαλύτερα ποσά


Όπως, η ίδια έκθεση αποδεικνύει, η διαφθορά στην ΥΓΕΙΑ επεκτείνεται και στον Ιδιωτικό τομέα, όπου και κει κρατάει τα σκήπτρα σε σχέση με άλλες Υπηρεσίες. Όπως ήταν αναμενόμενο, οι Τράπεζες είναι οι αμέσως επόμενες διεφθαρμένες. Για ευνόητους λόγους, προς το παρόν θα παραμείνω στον Δημόσιο Τομέα, ο οποίος καίει και περισσότερο.

Προτάσεις Προστασίας από το ΦΑΚΕΛΑΚΙ

Επιστρέφω στο θέμα του Ε.Σ.Υ. και πάλι και στη μεγάλη πληγή που λέγεται φακελάκι. Είχα διατυπώσει κάποιες προτάσεις σε προηγούμενη ανάρτηση με τίτλο «Η χαμένη Τιμή του Γιατρού του ΕΣΥ» οι οποίες όπως φαίνεται πέρασαν απαρατήρητες. Το πρόβλημα βέβαια δεν λύνεται με λίγες αράδες, ούτε με λόγια μόνο. Θα συνεχίσω όμως με αυτά γιατί προς το παρόν δεν έχω άλλο τρόπο. Και έχω μεγάλη αγανάκτηση και θυμό για να τα κρατάω άλλο μέσα μου και να με κατατρώνε.

Το αν οι στατιστικές βρίσκουν 4% ή 40% για τους γιατρούς που δεν δωροδοκούνται, λίγη πρακτική σημασία έχει. Αυτό που έχει σημασία είναι αυτό που είδε και ένοιωσε ο καθένας ο οποίος πέρασε από Δημόσιο Νοσοκομείο, είτε ο ίδιος είτε κάποιος άλλος κοντινός του φίλος ή συγγενής.

Και αυτό που είναι αδιαμφισβήτητο είναι ότι κανείς δεν πέρασε από χειρουργείο χωρίς να νοιώσει τον εξευτελισμό του να δώσει χρήματα κάτω απ’ το τραπέζι, χωρίς να υποστεί οικονομική αφαίμαξη, χωρίς να νοιώσει αμηχανία και διλήμματα για το πόσο πρέπει να δώσει, για το πώς θα τα δώσει. Έχοντας κι από πάνω σαν μέλημα να μην ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙ τον γιατρό τον οποίον πάει να δωροδοκήσει. Αν αυτό δεν είναι ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ τότε τί είναι; Να σκιάζεται, δηλαδή, ο φακελο-δότης και να μην ιδρώνει το αυτί του φακελο-λήπτη!

Η ταρίφα είναι πάνω κάτω γνωστή. Τα μεγάλα χειρουργεία πάνε γύρω στα δυο χιλιάρικα, ενώ στις μικροεπεμβάσεις τα χρήματα είναι σαφώς λιγότερα. Η κοινή αίσθηση είναι ότι δεν υπάρχει χειρουργός που να μην τα «παίρνει».

Τί κάνουμε λοιπόν; Θα καθόμαστε έτσι και θα πνίγουμε τον πόνο μας με ευχολόγια μόνο και σηματάκια;

Α. Τί θα μπορούσαμε να κατοχυρώσουμε στη συνείδησή μας ότι πρέπει να γίνει από το κράτος:
1. Δεν χωράει αμφιβολία ότι οι γιατροί του ΕΣΥ είναι κακοπληρωμένοι σε σχέση με τις υπηρεσίες που προσφέρουν και σε σχέση με άλλες κατηγορίες εργαζομένων, κηφήνων σε άλλες δημόσιες υπηρεσίες.

2. Δεν έχουν όλες οι ειδικότητες τις ίδιες ευθύνες και τον ίδιο φόρτο. Άρα δεν πρέπει όλες οι ειδικότητες να πληρώνονται το ίδιο.

Την αδικία αυτή οι γιατροί, όπου μπορούν, την επανορθώνουν μόνοι τους σε βάρος των αρρώστων που εξ αντικειμένου είναι και οι πλέον ευάλωτοι, προσερχόμενοι στα νοσοκομεία από θέση άκρως μειονεκτική. Ο ανοιχτός ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ που υφίστανται (και μην που πει κανένας ότι δεν είναι ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ να δώσουν φακελάκι, γιατί θα τονε φασκελώσω) προσιδιάζει σε συμμορία μαφιόζων και όχι σε ανθρώπινα όντα.

Β. Τί μπορούμε να κάνουμε ΕΜΕΙΣ χωρίς να καθόμαστε με τα χέρια σταυρωμένα ;

Μια ιδέα είναι να φτιαχτεί μια data-base όπου ο καθένας να μπορεί να καταγράφει το όνομα και την ειδικότητα του γιατρού του ΕΣΥ που ΔΕΝ ΔΕΧΤΗΚΕ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΦΑΚΕΛΑΚΙ. Μ’ αυτό τον τρόπο δεν κινδυνεύουμε να σπιλώσουμε προσωπικότητες και να συκοφαντήσουμε. Θα επιβραβεύουμε αντί να καταγγέλουμε!

Δεν ξέρω πώς ακριβώς θα οργανωθεί αυτό το εγχείρημα. Αλλά πιστεύω πως κάτι πρέπει να κάνουμε ώστε να ξεχωρίσουμε την ήρα από το στάρι και να προστατευθούμε.

Θα επανέλθω!

H XAMENH TIMH ΤΟΥ ΓΙΑΤΡΟΥ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

Αγαπητέ κ. Εκδότα,

Θα θυμάστε, φαντάζομαι, την Αμαλία, την γλυκιά και θαρραλέα κοπέλα που μας άφησε χρόνους τον περασμένο Μάιο, ταλαιπωρημένη για δεκαοχτώ και βάλε χρόνια από τον καρκίνο, την γραφειοκρατία και τους αλμπάνηδες γιατρούς. Οι περιπέτειές της με το Εθνικό Σύστημα Υγείας που κατέγραφε καθημερινά στο μπλογκ της συγκίνησαν το πανελλήνιο και πολλοί ορκίστηκαν ότι η Αμαλία, και όλες οι Αμαλίες αυτού του τόπου θα έπρεπε κάποια στιγμή, επί τέλους να δικαιωθούν.

Να δικαιωθούν από τί; Από τους γιατρούς μας, κύριε Εκδότα μου, από την ασχετοσύνη τους, την αδιαφορία τους, την αρπακτικότητά τους. Από την γραφειοκρατία μας, κύριε Εκδότα μου, που δοκιμάζει την αντοχή και την αξιοπρέπεια ανθρώπων, κατά κύριο λόγο ανήμπορων και άρρωστων, με την παράλογη και αντιφατική νομοθεσία της, με τους ανίδεους, πωρωμένους και προκλητικούς υπαλλήλους της, τους διορισμένους και αυτούς όπως και πλείστους άλλους μέσα από σκοτεινά και ύποπτα σημειώματα.

Παρά τα δάκρυα και τους όρκους όμως, η Αμαλία ξεχάστηκε, άντε να τη θυμηθούμε πάλι, κατά Μάιο μεριά, στην πρώτη «επέτειο» του θανάτου της και άντε να ανανεώσουμε τις υποσχέσεις μας ότι δεν θα ησυχάσουμε αν δεν καθαρίσουμε τη βρώμα από κει που έχει σωρευτεί, τόσα χρόνια τώρα.

Πώς τα θυμήθηκα όλα αυτά, τώρα Χριστουγεννιάτικα, θα με ρωτήσετε. Το φακελάκι, κύριε Εκδότα μου, η φακελάρα δηλαδή, που έσκασε πρόσφατα μπροστά μου. Ένας φάκελος άσπρος-άσπρος και παχύς που άλλαξε χέρια. Από ένα γέρικο ξερακιανό που έτρεμε, σ’ ένα άλλο γιομάτο σφρίγος, σταθερότητα, λαιμαργία και χαμέρπεια. Χωρίς τσίπα, χωρίς αιδώ, χωρίς αναστολές, χωρίς μια τόση δα σπίθα φόβου στο μάτι, έτσι για τους τύπους, βρε αδελφέ. Στο κάτω κάτω, δεν είναι και το ίδιο όπως όταν παίρνεις αντίδωρο. Το έχωσε κάτω από ένα μάτσο χαρτιά που βόσκανε αδέσποτα στο γραφείο, είπε δυο-τρεις σοφίες, (σαν ξόρκια μοιάζανε πιο πολύ για το κακό, παρά σαν οδηγίες ιατρού), δώσανε τα χέρια σαν να επικυρώνανε τη συναλλαγή και χωρίσανε μαφιόζικα, με μένα από πίσω να παρακολουθώ την απόλυτη πτώση και των δυονών τους.

Το φακελάκι, κύριε Εκδότα μου, αποτελεί έναν πολύ ευρηματικό θεσμό, που ευδοκιμεί σε πολλές τρικοσμικές χώρες καθώς και στη χώρα μας που, ως γνωστόν, συγγενεύει με αυτές. Είναι ένας ωραίος και ευγενής τρόπος 1) να αυξάνονται τα εισοδήματα ορισμένων εργαζομένων, (αυτά που κανονικά θα έπρεπε να τους τα εξασφαλίζει το κράτος, εφ’ όσον επέλεξαν να πληρώνονται από αυτό), 2) να απαλλάσσεται το κράτος από την καταβολή αξιοπρεπών μισθών, ώστε να μπορεί να προσφέρει απλόχερα στα λαμόγια, 3) να αναδεικνύονται τα αλληλέγγυα αισθήματα της κοινωνίας προς τους αναξιοπαθούντες συνανθρώπους τους, που στο ΕΣΥ σαν κρατικοδίαιτοι φυτοζωούν, και 4) επί πλέον, να δίνεται η δυνατότητα στις κυβερνήσεις, οποιαδήποτε μέρα και ώρα να εκβιάζουν τους «φακελο-λήπτες», έχοντας πρώτα φροντίσει να τους καταστήσουν συνεργούς τους στη διαφθορά. Αχ! Τι όμορφος κόσμος, αγγελικά πλασμένος, κύριε Εκδότα μου!

«Ό,τι δεν μας δίνει το κράτος, το αρπάζουμε μόνοι μας από την κοινωνία».

Αυτό το νέο σύνθημα, που απ’ ότι μαθαίνω σπάει ταμεία, έχει πια επεκταθεί σε όλους τους επαγγελματικούς χώρους, στην Παιδεία για παράδειγμα, στην Πολεοδομία, στην Εφορία, και σε πολλά άλλα ευαγή ιδρύματα τα οποία αδυνατώ να απαριθμήσω λόγω στενότητας χώρου.
Για να μαθαίνετε, κύριε Εκδότα μου, το «Εθνικό μας Φακελάκι» προς τους Εθνικούς μας ιατρούς αποτιμάται στα 194.5 εκατ. ευρώ ετησίως, (Θ. Λιακοπούλου, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 23/9/2007), ενώ η συνολική παραοικονομία στον τομέα της Υγείας, κυρίως για αμοιβές χωρίς αποδείξεις, ανέρχεται στα 1.8 δις. ευρώ, τουτέστιν στο 0.4 του ΑΕΠ. Και εάν νομίζετε ότι αυτοί που «φακελώνονται» είναι μόνο οι ολίγοι, οι ποταποί και οι δακτυλοδεικτούμενοι, διαπράττετε σφάλμα ολέθριο, διότι το ίδιο άρθρο σαφώς αναφέρει ότι μόνο το 4% των ιατρών αρνήθηκαν την άτυπη αυτή προσφορά και το χειρότερο όλων, μόνο το 4% των ασθενών, (μπράβο στους Γενναίους!), δεν έδωσαν φακελάκι ενώ τους ζητήθηκε, δηλαδή αν αφαιρέσουμε το 4 από το 100 μας μένει ένα 96% που έδωσε και παραέδωσε, αλλά και δεν κατέδωσε. Όχι, δηλαδή, που θα το ρίσκαρε!

Δικαίως θα διερωτηθείτε, κύριε Εκδότα μου, για το ποσοστό των ιατρών που διώχθηκαν για φοροδιαφυγή, δωροληψία, φακελάκι κ.λ.π. Το άρθρο δεν αγγίζει διόλου αυτή την εκδοχή, πιθανότατα λόγω στρογγυλοποίησης προς το μηδέν ενός στατιστικώς ασήμαντου ποσοστού. Όπως διαπίστωσα πρόσφατα κατά την επίσκεψή μου σε δημόσιο νοσοκομείο, οι ασθενείς πληροφορούνται από πινακίδες αναρτημένες σε περίοπτη θέση, ότι «ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ να πληρώνουν για τις ιατρικές υπηρεσίες που τους παρέχονται στον συγκεκριμένο χώρο». Όπερ σημαίνει, ότι άμα σώνει και καλά θέλουν να πληρώσουν οι χριστιανοί, τρελοί είμαστε να το απαγορέψουμε? Φυσικά μια πιο έντιμη Πολιτεία θα διατύπωνε διαφορετικά την πρόταση, όπως, για παράδειγμα, ότι «οι ασθενείς ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να πληρώνουν για τις ιατρικές υπηρεσίες που τους παρέχονται στον συγκεκριμένο χώρο». Βλέπετε τώρα τη διαφορά? Πείτε μου λοιπόν, είναι αυτή η Πολιτεία συνεργός, ή όχι?

Από την άλλη μεριά, όμως, η καλή μας Πολιτεία έχει θεσπίσει και το άρθρο 77 του Ν. 2071/ 1992 σύμφωνα με το οποίο διώκονται πειθαρχικά «Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας», εννοείται για τους ιατρούς του ΕΣΥ.

Και τί θα γίνει, κύριε Εκδότα μου, για πόσο καιρό ακόμα θα συνεχίζουμε να πηγαίνουμε σ’ αυτούς τους χώρους, που εκ των πραγμάτων προσερχόμαστε όντας σε θέση μειονεκτική, με το κεφάλι κάτω, τσακισμένοι, ατιμασμένοι, περιφρονημένοι, και επί πλέον γδαρμένοι? Ξέρεις κανένα γιατρικό και την χαμένη μας τιμή να ξαναβρούμε και την τσέπη μας να διαφυλάξουμε στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε?

Ο Εκδότης, έξυνε και παραέξυνε το κεφάλι του αδυνατώντας να βρει κάποια λύση. Και όταν είχε περάσει πια η διορία που του είχα δώσει και που από το πολύ ξύσιμο κινδύνευε να μείνει στο τέλος καραφλός, αναγκάστηκα να αποταθώ σε φίλους Γερμανούς, Σουηδούς, Νορβηγούς, Ελβετούς και Λουξεμβουργιάνους, ρωτώντας τους πώς οι χώρες τους, οι μέχρι χθες βουτηγμένες μέχρι τα μπούνια στη ρεμούλα, το πλιάτσικο και τη διαφθορά είχαν κατορθώσει να απαλλαγούν από το μίασμα που μάστιζε τη χώρα τους και να εξαγνιστούν. Οι οδηγίες τους, που δεν άργησαν να φτάσουν, ήταν πανομοιότυπες και σαφείς :

─Θα μπορούσατε, για αρχή, έλεγαν, να κρεμάγατε έξω από επιλεγμένα δημόσια νοσοκομεία, στα πλαίσια κάποιων, τέλος πάντων πολιτιστικών εκδηλώσεων, καλαίσθητα πανό φιλοτεχνημένα από γνωστούς ζωγράφους της χώρας σας με συνθήματα και φλογερές διακηρυχτικές αρχές του τύπου, «Το Νοσοκομείο ΑΜΑΛΙΑ δεν δέχεται φακελάκια» ή «ΑΜΑLIA, Fakelaki-Free Zone» για τους αλλοδαπούς επισκέπτες σας. Δεν νομίζω ότι θα υπήρχε ζωγράφος που θα αρνιόταν την τιμή που θα του κάνατε. Ποιος θα έχανε την ευκαιρία να προσφέρει κοινωνικό έργο αλλά και ταυτόχρονα να προβάλλει και το δικό του? Ας πάρουμε, για παράδειγμα, πρώτον και καλύτερο τον Φασιανό. Νομίζετε ότι θα τ’ αρνιότανε? Εδώ λεωφορεία ανέλαβε να ζωγραφίσει, τα νοσοκομεία θα τον πείραζαν? Και, ποιος κοινός θνητός, ποιος ασφαλισμένος του ΙΚΑ, του ΤΣΑ του ΤΕΒΕ, του ΝΑΤ δεν θα πέταγε μ’ έξαλλη χαρά την τραγιάσκα του στον αέρα, φωνάζοντας μ’ όση δύναμη του απέμεινε, «ζήτω», σαν τα πρωτοαντίκρυζε? Πόση ανακούφιση θα ένοιωθε όταν θα μάθαινε την απαλλαγή του από τα 1.8 δις. ευρώ, με τα οποία, μέχρι πρότινος ήταν αναγκασμένος, χρόνο το χρόνο, να ταΐζει τα αδηφάγα τέρατα με τα Cherokee! Επί πλέον, ποιο κανάλι, θα αρνιόταν να καλύψει το πανηγύρι, ποιος φιλάνθρωπος χορηγός θα έβγαζε την ουρά του απ’ έξω?

Όπως ευκόλως μπορείτε να εννοήσετε, κάτω από αυτές τις συνθήκες, τη λαϊκή υποστήριξη, δηλαδή, και τη δημοσιότητα που θα είχατε εκ των προτέρων εξασφαλίσει, η προσφυγή στη δικαιοσύνη εκ μέρους των διοικήσεων των νοσοκομείων για ρύπανση ή συκοφαντική δυσφήμηση δεν θα επρόκειτο να τελεσφορήσει εξ αιτίας έλλειψης εύλογων νομικών ερεισμάτων. Πού ακούστηκε κάποιο νοσοκομείο να θεωρεί ότι δυσφημείται επειδή δεν παίρνει φακελάκια? Ή ότι ρυπαίνεται η πρόσοψή του από έργα διασήμων ζωγράφων. Θου, Κύριε...! Άσε, δε, που αν δυσκολέψουνε και πιο πολύ τα πράγματα, θα μπορούσατε να επιστρατεύσετε και τον πάλαι ποτέ γείτονά σας, τον Κρίστο, για να πακετάρει με τα ως άνω συνθήματα, καμιά ντουζίνα νοσοκομεία επί της Βας. Σοφίας, και να επισύρετε έτσι την προσοχή και των διεθνών μέσων σ’ αυτή την ελληνική ιδιομορφία ή μάλλον, δυσμορφία, απόστημα και αποφορά.

Σαν δεύτερο μέτρο, συνέχισαν, θα προτείναμε τη συγκρότηση ομάδων ασθενών-κομάντος με καθήκον να κολλούν τις νύχτες έξω από τα γραφεία των ιατρών των νοσοκομείων σας αυτοκόλλητα με συνθήματα του τύπου, «Φακελάκι? Όχι, ευχαριστώ», ή «Fakelaki? No Thanks» για τους αλλοδαπούς επισκέπτες σας, με τον ίδιο τρόπο, για παράδειγμα, που αποπυρηνικοποιούνταν παλιότερα οι δήμοι και οι κοινότητες της χώρας σας. Έχετε παράδοση, βλέπουμε σ’ αυτό. Επίσης, κρυφές κάμερες θα φωτογράφιζαν αυτούς που θα έκαναν το μοιραίο λάθος να τα ξεκολλήσουν, τεκμηριώνοντας τοιουτοτρόπως, με τα ίδια τους τα χεράκια την ενοχή τους. Ποιος θα τολμούσε, λοιπόν να το κάνει?
Αυτά προς το παρόν και καλή επιτυχία.

«Τί λέτε, κύριε Εκδότα μου?» Ρώτησα με αγωνία. «Θα πιάσουν τα μέτρα?»
«Μην είσαι αφελής», μου απάντησε, παίρνοντας μάλιστα το σοβαρό του ύφος. «Και βέβαια, θα αποτύχουν. Κανείς δεν πρόκειται να βάλει το χέρι του στην κοπριά, γιατί πώς να το κάνουμε τη συνηθίσαμε τόσα χρόνια, τη βρίσκουμε ωραία, μυρωδάτη, αφράτη και ζεστή. Επίσης, ο καθένας μας έχει φτιάξει και από ένα χοιροστάσιο και βολεύεται, τα δίνει στον ένα, τα παίρνει απ’ τον άλλο. Όλη η κοινωνία μια κολεγιά βρώμικης συνενοχής γινήκαμε. Άστα, καημένη. Φωτιά θέλει το μαγαζί και ξαναχτίσιμο! ».

«Άντε, καληνύχτα».
«Καληνύχτα και καλή τύχη».