Προσοχή στα κενό ανάμεσα στο πρωτογενές πλεόνασμα και στο πλεονάζον πρωτογενές πλεόνασμα

Ακόμα δεν τον είδαμε, Γιάννη τον εβγάλαμε...

Για το πρωτογενές πλεόνασμα, ο λόγος, που ακόμα δεν το βγάλαμε, κι αρχίσαμε κιόλας να το μοιράζουμε. Δεν θ' ασχοληθώ με το ύψος αυτού. Είναι τόσο,  όσο αποδέχεται η τρόικα.  

Πριν αρχίσει όμως το σφάξιμο, για το ποιος θα το πρωτοπάρει, στρατιωτικοί, απόστρατοι, χαμηλοσυνταξιούχοι ή άνεργοι, ας δούμε πρώτα τι είναι αυτό που τάζει ο Σαμαράς, ο Μιχελάκης, ο Στουρνάρας, κι οι λοιποί απατεώνες. 

Γιατί περί αυτού ακριβώς πρόκειται. Απατεώνες!

Υπάρχει κανείς που δεν τους έχει ακούσει να επαναλαμβάνουν με τη μέγιστη δυνατή σαφήνεια ότι το 70% του ΠΡΩΤΟΓΕΝΟΥΣ ΠΛΕΟΝΑΣΜΑΤΟΣ θα δοθεί υπέρ κάποιων αναξιοπαθούντων κοινωνικών ομάδων; Οχι. 

Ποια είναι όμως η αλήθεια;

Μας τη λέει με σαφέστατο τρόπο η απόφαση του περσινού Eurogroup του Νοεμβρίου:

27 Νοvember 2012

"...Greece will transfer all privatizations revenues, the targeted primary surpluses as well as 30% of the excess primary surplus to this account, to meet debt service payment on a quarterly forward-looking basis..."

27 Noεμβρίου 2012

"...Η Ελλάδα θα μεταφέρει όλα τα έσοδα από τις αποκρατικοποιήσεις , τα προβλεπόμενα πρωτογενή πλεονάσματα, καθώς και το 30% του Πλεονάζοντος Πρωτογενούς Πλεονάσματος στο λογαριασμό αυτό για την εξυπηρέτηση του χρέους σε τριμηνιαία βάση..."

Τι θέλει να πει ο ποιητής; 

Απλά, ότι η άδεια από την τρόικα για το μοίρασμα δεν δίνεται για το 70% του πρωτογενούς πλεονάσματος, αλλά για το 70% του πλεονάζοντος πρωτογενούς πλεονάσματος (και αυτό δεν είναι πλεονασμός!), το οποίο προκύπτει από τη διαφορά του πρωτογενούς πλεονάσματος που επιτεύχθηκε από το πρωτογενές πλεόνασμα που εγγράφηκε στον προυπολογισμό. 

Αν για το 2013 η πρόβλεψη πρωτογενούς πλεονάσματος είναι στα 812 εκ και για το 2014 στα 2.9 δις, και η επαλήθευση τον Απρίλιο του 2014 δείξει ότι για το 2013 το πλεόνασμα ήταν 1 δις, τότε οι Σαμαροβενιζέλοι δεν θα μοιράσουν το 0.7 του 1 δις, αλλά το 0.7 των 188 εκ.  που προκύπτει αν από το 1 δις αφαιρέσουμε τα 812 εκ.

Αν το προκύπτον πλεόνασμα είναι μικρότερο του προβλεφθέντος 812 εκ, τότε οι Σαμαροβενιζέλοι δεν θα μοιράσουν τίποτε...

Είμαι περίεργη να δω τι θα πούνε όταν θα έρθει η ώρα.

Το Reuters βάζει στο κάδρο τα εκατομμύρια του Προβόπουλου

To Reuters, συγκεκριμένα οι reporters Stephen Gray and Nikolas Leontopoulos, γνωστοί, (μετά βεβαιότητας, ο πρώτος εκ των δυο), για τα «σκανδαλάκια» της Τράπεζας Πειραιώς, επανέρχονται σήμερα με ένα νέο ρεπορτάζ στο οποίο, αυτή τη φορά, βάζουν στο κάδρο τον κ. Προβόπουλο.

Μια σύντομη υπενθύμιση για τα σκανδαλάκια που έβγαλε στη φόρα το Reuters, και για τα οποία το πρακτορείο έχει μηνυθεί από τον κ. Σάλλα:

1. Η αγαπητή κυρία Σάλλα, για να μην πλήττει από το καθισιό και τις πολλές φιλανθρωπίες, είχε συστήσει εταιρία Real Estate η οποία αγόραζε ακίνητα στην τιμή x και στο κατόπι τα μεταπουλούσε στην Τράπεζα Πειραιώς στην τιμή y=ax, όπου a>>1, δηλαδή πολύ μεγαλύτερο της μονάδας.

2. Τα παιδιά του κ. Σάλλα, εν αγνοία του πατρός και της μητρός αυτών, όπως ισχυρίστηκε ο πατήρ,  είχαν συστήσει υπεράκτια εταιρία εις την κοντινή μας Κύπρον, η οποία εταιρία με δανεικά από τον κ. Βγενόπουλο, επιδιδόταν σε αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου (αμκ) της τράπεζας Πειραιώς. Ο δε κ. Βγενόπουλος, να το πούμε χοντρικά, δανειζόταν από την τράπεζα Πειραιώς για να κάνει αμκ στη δική του τράπεζα, παίζοντας κοινώς τις κουμπάρες... Κι όλα αυτά χωρίς τα δανεικά να εγγράφονται στα αντίστοιχα τραπεζικά κιτάπια, πράξη δια την οποίαν 29 offsore τράπεζες απεφάνθησαν, με το χέρι στο ευαγγέλιο, ότι ήταν κάτι παραπάνω από νόμιμη.

Σήμερα λοιπόν (11/10), το Reuters έρχεται με καινούργια χαρτιά. Ο κ. Προβόπουλος ως γνωστόν ήταν αντιπρόεδρος της Τράπεζας Πειραιώς από την οποία απεχώρησε το 2008 για να πάρει τη θέση του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας. Για να απαλύνει τον πόνο του αποχωρισμού η τράπεζα Πειραιώς έσπευσε να τον γλυκάνει με ένα κέρασμα γύρω στα 3.4 εκ. ευρώ, από τα οποία τού κ. Προβόπουλου του έμειναν στο χέρι μετά τους φόρους κλπ, γύρω στα 2.8 εκ.

Ως εδώ τίποτε το μεμπτόν, αν και για το συγκεκριμένο κέρασμα ελήφθησαν οι δέουσες προφυλάξεις ώστε να μη γίνει ευρέως γνωστό και ως εκ τούτου αρχίσει να τον παίρνει στο στόμα του, τον Προβόπουλο εννοώ, ο κ. Χίος. Αν και ο νομικός εκπρόσωπος της τράπεζας Πειραιώς, κ. Κωτσοβίλης ανέφερε στο πρακτορείο ότι το ποσό είχε δημοσιευθεί σε εφημερίδες και sites, ο κ. Gray στάθηκε άτυχος στο να εντοπίσει έστω και ένα δημοσίευμα τόσο στα ελληνικά όσο και στα αγγλικά. Το ίδιο ανήξερε εμφανίστηκε και η κ. Λούκα Κατσέλη η οποία είχε διατελέσει και Υπ. Οικονομικών.

Ας μπούμε τώρα στο ζουμί. Τον Σεπτέμβριο του 2007 ο κ. Σάλλας παρότρυνε (μέχρι ποιου βαθμού το αγνοώ), τα στελέχη του να πάρουν δάνειο από την Τράπεζα για ν’ αγοράσουν μετοχές. Ανάμεσα σ’ αυτούς ήταν και ο κ. Προβόπουλος, ο οποίος αγόρασε 219,911 μετοχές με δάνειο 5,024,812 ευρώ από την Πειραιώς.  Τον Δεκέμβριο αγόρασε κι άλλες 23,250 διότι οι προηγούμενες δεν του φάνηκαν αρκετές. Ποιος ξέρει…

Τις μετοχές της Τράπεζας Πειραιώς τις κράτησε για τρεις μήνες αφ’ ότου ανέλαβε τη διοίκηση της ΤτΕ, η οποία υποτίθεται ότι θα ήλεγχε τις ελληνικές τράπεζες, και μαζί μ’ αυτές και την Πειραιώς, της οποία σημαντικό τμήμα του χαρτοφυλακίου κατείχε. Κι όμως ερωτηθείς επ’ αυτού ο κ. Προβόπουλος, είχε απαντήσει ότι δεν εντόπιζε κάποια αντίφαση.

Δυστυχώς όμως ο κ. Προβόπουλος αποδείχτηκε άτυχος. Τη ζημιά την έκανε η Lehman όταν κατεδαφίστηκε τον Οκτώβριο της επόμενης χρονιάς. Μαζί μ’ αυτή κατεδαφίστηκαν και οι μετοχές του κ. Προβόπουλου. Αναγκάστηκε τότε να τις πουλήσει από τις οποίες εισέπραξε μόνο 2,449,256 ευρώ, πολύ δηλαδή λιγότερα από το δάνειο που είχε πάρει από την Πειραιώς για να τις αγοράσει.

Παρά την τραγική αυτή απώλεια, ο κ. Προβόπουλος, αμέσως μετά υπέγραψε ένα τσεκ 2.1 εκ. ευρώ με το οποίο και ξεπλήρωσε το πρώην αφεντικό του. Πού τα βρήκε όμως τόσα λεφτά; Παρά την ερώτηση του κ. Καρχιμάκη, ο κ. Προβόπουλος κράτησε το στόμα του κλειστό για τα 3.4 εκ. ευρώ της αποζημίωσης που πήρε από την Τράπεζα Πειραιώς, άμα τη αποχωρήσει…

Η ιστορία δεν θα είχε κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον αν δεν ήμασταν εμείς, ο καθείς από μας δηλαδή, αναγκασμένοι να πληρώνουμε τα κουβαρνταλίκια μιας χρεοκοπημένης τράπεζας και, το πιο σημαντικό, αν δεν ανέκυπτε το πρόβλημα με την ΑΤΕ, η οποία ως γνωστόν χαρίστηκε στον κ. Σάλλα, αφού πρώτα το κακό της κομμάτι αποκόπηκε και πετάχτηκε στα σκυλιά, δηλαδή σε μας.

Όχι, το Reuters, δεν μίλησε για αλλαξοκωλιές…

Οι παπαριές περί βιωσιμότητας και η περίπτωση του Τ.Τ.

Σύμφωνα με την επίσημα εκδοχή, όλο το πατιρντί των μέτρων, περικοπών και ανασκολοπισμού της κοινωνίας γίνεται ώστε το δημόσιο χρέος της χώρας να καταστεί βιώσιμο το μακρινό και εθνοσωτήριο έτος 2020. Ο δε δείκτης βιωσιμότητας έχει τεθεί, κατόπιν ενοράσεως, στο 120% του ελληνικού ΑΕΠ.

Ας αφήσουμε στη μπάντα ότι το χρέος είχε ήδη χαρακτηριστεί μη-βιώσιμο όταν ξεκινούσε όλη αυτή η ιστορία, τότε που ήταν σαν ποσοστό του ΑΕΠ κάτι παραπάνω από 100%, ποσοστό στο οποίο είχε σκαλώσει, με μικρές διακυμάνσεις, για αρκετά χρόνια, μπορεί και για δεκαετία. Και ας αφήσουμε, επίσης στη μπάντα το γεγονός ότι το 120, σαν νούμερο αυτό καθ’ αυτό, δεν μπορεί να τεκμηριωθεί από πουθενά. Γιατί να είναι βιώσιμο στο 120% του ΑΕΠ, και όχι στο 130%; Εδώ, δεν υπάρχει απάντηση που να μπορεί τελεσιδίκως να πείσει, αλλά δικαιολογείται κατά περίσταση με προχειρότητες και σοφιστείες της στιγμής, έτσι για να ξεφύγουμε το σκόπελο και να περάσουμε στα παρακάτω.

Κανένας οικονομικός παράγων δεν μπορεί να κάνει προβλέψεις σε μακρο-οικονομικό επίπεδο, και μάλιστα σε περίοδο μεγίστης ρευστότητας όπως η σημερινή, πόσο μάλλον η τρόικα, η οποία επανειλλημένως έχει αποδείξει την ανικανότητά της να μαντεύει ακόμα και σε χρονιακό διάστημα τριμήνου. Ό,τι προέβλεψε πήγε στράφι, και όσα μέτρα επέβαλε, με βάσει αυτές τις προβλέψεις, απεδείχθησαν κατώτερα των περιστάσεων. Όταν λοιπόν αποτυγχάνει στο τρίμηνο, πόσο συνεπής μπορεί να είναι στο οκτάχρονο; Η απάντηση είναι προφανής. Άσε, που μέσα σ’ αυτά τα χρόνια, μπορεί να έρθει ο κόσμος τα πάνω κάτω, να διαλυθεί η ΕΖ, να επιτεθεί η Αμερική στο Ιράν, η Κίνα στην Ιαπωνία, η Αμερική στη Ρωσία, η Ελλάδα να κολυμπάει στο πετρέλαιο, κοκ. Παρά, τα περί του αντιθέτου λεγόμενα, η Τρόικα, παραβαίνει όλα τα κριτήρια αξιοπιστίας.

Η λέξη βιώσιμος, και όλα τα παράγωγα αυτής, αποτελούν καινούργια αστέρια που έρχονται να προστεθούν ανάμεσα στα παλαιότερα του λεξιλογίου του νεοφιλελευθερισμού, που είναι αλήθεια, ότι έχουν αρχίσει από την πολύ χρήση να χάνουν τη λάμψη τους.

Προσφάτως, ο χαρακτηρισμός μη-βιώσιμος, εισβάλει και στο ελληνικό τραπεζικό λεξιλόγιο, και που όλως τυχαίως αφορά τις εναπομείνασες δημόσιες τράπεζες ΑΤΕ και Τ.Τ., οι οποίες ήταν και οι μοναδικές, εκτός των ξένων, που αποκλείστηκαν από το πακέτο ανακεφαλαιοποίησης. Δηλαδή, από την ίδια τη διαδικασία που θα τις καθιστούσε βιώσιμες, μετά το κούρεμα με την ψιλή που επέβαλε το PSI plus-pus.

 Πέρα, όμως από αυτά, έρχεται αβίαστα το ερώτημα, για το ποια είναι τέλος πάντων τα κριτήρια που καθιστούν μια τράπεζα βιώσιμη και το Τ.Τ. για παράδειγμα, μη-βιώσιμο, για να μπορούμε και μεις οι κοινοί θνητοί να γνωρίζουμε, να κρίνουμε, και να μη-φωνασκούμε λαϊκίζοντες, για σκάνδαλα, δωράκια, και ξεπουλήματα. Αμ δε!

Όσο και να ψάξετε, τέτοια κριτήρια γραμμένα σε κάποιο κιτάπι δεν υπάρχουν, παρά εφευρίσκονται ανάλογα του πώς γυρνάει κάθε φορά η κυβέρνηση το φούρνο του χόντζα.

Άμα καθίσει και βάλει κάποιος κάτω τους δείκτες κερδοφορίας και διαχρονικής σώφρωνος τραπεζικής πολιτικής, το Τ.Τ. έρχεται πρώτο και με διαφορά. Για παράδειγμα:

Το δημόσιο έχει εισπράξει απ'ο αυτό πάνω από 3 δις τα τελευταία 5 χρόνια.

Το Τ.Τ. έχει 9.5 δις δάνεια λιγότερα από την καταθετική του βάση.

Οι επισφάλειες της τράπεζας από στεγαστικά δάνεια ανέρχονται στο 10%, ενώ ο Μ.Ο. των συστημικών, και βαφτισμένων βιώσιμων τραπεζών, ανέρχεται στο 20%. Το Τ.Τ. δεν χορηγεί επιχειρηματικά δάνεια, αλλά χρηματοδοτεί αναπτυξιακά έργα του ελληνικού δημοσίου.

Η εξάρτηση του Τ.Τ. από την ΕΚΤ και ΤτΕ είναι στο 24%, ποσοστό που είναι το μικρότερο από τις άλλες βιώσιμιες, για την μεν Πειραιώς, η οποία χαρακτηρίζεται super-βιώσιμη, να ανέρχεται γύρω στο 70%. Ο κ. Στουρνάρας, χρησιμοποιεί στο Βουλή το νούμερο αυτό σαν πρόχειρο κριτήριο μη βιωσιμότητας του Τ.Τ., ενώ αποσιωπεί ότι είναι το μικρότερο σε σχέση με τις υπόλοιπες χαρακτηρισμένες ως βιώσιμες.

Και άλλα, πολλά, που δεν είναι επί του παρόντος...

Κάποιοι, λοιπόν βουλευτές, τόλμησαν να ζητήσουν από τον κ. Στουρνάρα στην οικονομική επιτροπή της Βουλής, να τους παραθέσει τα στοιχεία τα οποία καθιστούν το Τ.Τ. μη βιώσιμο. Και ποια ήταν η απάντηση του κ. Στουρνάρα; Ότι, αυτά είναι απόρρητα στοιχεία, τα οποία δεν τα γνωρίζει, τα οποία γνωρίζει μόνο η ΤτΕ, και την οποία εμπιστεύεται για του λόγου της το αληθές. Εκεί επάνω, έρχεται καπάκι και το άρθρο του κ. Πρετεντέρη στα «ΝΕΑ», για το ρόλο των ειδικών, και την εμπιστοσύνη με την οποία πρέπει να περιβάλλουμε τα λόγια τους.

Παρά ταύτα, ενώ ούτε ο κ. Στουρνάρας φέρεται να γνωρίζει τα στοιχεία βάσει των οποίων χαρακτηρίζεται το Τ.Τ. μη βιώσιμο, ή το πιο πιθανό, κάνει ότι δεν τα γνωρίζει, την ίδια στιγμή η ΤτΕ χορηγεί ενδελεχή οικονομικά στοιχεία που αφορούν στο Τ.Τ. στις 4 γνωστές συστημικές, τράπεζες, όπως αποκαλύπτει δημοσίευμα του bankingnews, (20/9).  

Άρα, ο κ. Στουρνάρας δουλεύει αγρίως τη Βουλή. Το ίδιο κάνει και ο κ. Παπαδάκης, της ΤτΕ, προσκληθείς επίσης στην ίδια επιτροπή. Όχι, απαντάει κατηγορηματικά, ο κ. Παπαδάκης. Το Τ.Τ. δεν κατέστη μη βιώσιμο, λόγω του PSI, αλλά λόγω κακής διοίκησης. Ποιος όμως διορίζει τη διοίκηση μιας κρατικής τράπεζας; Ο φούφουτος, είναι η επίσημη απάντηση!

Μα, αφού το Τ.Τ. είναι κερδοφόρο, τότε γιατί δεν είναι βιώσιμο;

Δεν είναι βιώσιμο, γιατί αφαιρέθηκε από τα κριτήρια βιωσιμότητας, το κριτήριο της κερδοφορίας, απαντάει ο κ. Παπαδάκης. Και τι προστέθηκε στη θέση του; Δεν γνωρίζω, απαντά ο κ. Παπαδάκης. Μόνο η ΤτΕ γνωρίζει, η οποία και θέτει τα κριτήρια, συνεχίζει παίζοντας την κολοκυθιά ο κ. Παπαδάκης, μεταθέτοντας το απόρρητο της γνώσης από την ΤτΕ στη Black Rock, αμφότερες ιδιωτικές και εισηγμένες στο χρηματιστήριο. Και το δούλεμα, πάει σύννεφο...

Τι θα πούμε, λοιπόν στα παιδιά μας, όταν μάς ρωτήσουν, «Μαμά, τι είναι βιώσιμο;».

«Μια παπαριά παιδί μου και τίποτε άλλο. Άντε τώρα, κάνε την προσευχή σου και πήγαινε για ύπνο»...

Μια υπέροχη ιστορία για 4 ανεμοδαρμένα Air-bus

Μια από τις πρώτες κινήσεις του νέου ΥΠΟΙΚ ήταν να υπογράψει την πώληση των τεσσάρων Air-Bus στην εταιρία, με το ελληνοπρεπές, όπως θα ταίριαζε στην περίσταση, όνομα Apollo Aviation Group, αντί του ευτελούς, για τους επαΐοντες, τιμήματος των 40 και κάτι ψιλά εκατ. ευρώ.

Η τιμή μοιάζει σκανδαλώδης, παρ’ όλα αυτά βρέθηκαν οι κατάλληλες δικαιολογίες, ότι τα αεροσκάφη αν και καινούργια παρέμειναν για χρόνια σε υπόστεγα εκτεθειμένα στη βροχή και το ξεροβόρι, και αν και κανένας δεν τις μάσησε, εν τούτοις δεν βρέθηκε και κανένας άλλος να σκαλίσει γιαυτό που όλοι ήταν λίγο-πολύ σίγουροι ότι θα εύρισκαν. Δηλαδή, σκάνδαλο.  

Πόσο μεγάλο όμως; Πόσο μικρό; Πόσο βαθύ; Και πόσο πολυπλόκαμο; Δύσκολο να το πεις, ειδικά όταν τα σκάνδαλα είναι πια τόσα πολλά, που στο τέλος, μη ξέροντας κανείς από πού να πρωταρχίσει, σηκώνει τα χέρια ψηλά και τα παρατάει.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Διαβάζοντας σήμερα στο defence net σαν παραμύθι, όλη την προϊστορία της αγοραπωλησίας αυτής, τού τρόπου δηλαδή  και τού χρόνου που έγινε η χρηματοδότηση, των προσώπων που ενεπλάκησαν και των περίεργων συμπτώσεων και συνεργειών, περνάει πλέον σε άλλη σφαίρα. Όχι της οργής και της σιχασιάς, αισθήματα που συνοδεύουν συνήθως την εξιχνίαση ενός σκανδάλου, αλλά περιέργως πως, του θαυμασμού! Ναι θαυμασμού, για κάποιον άσχετο και ψοφοδεή, όπως ελόγου μου, μπροστά στην εφευρετικότητα, την άνεση, τη τόλμη και το μέγεθος της ξετσιπωσιάς με την  οποία κάποιοι μπορούν και στήνουν την επιχείρηση σκάνδαλο, και μάλιστα για κάποια 40 μόνο ψωροεκατομμύρια.

Εν ολίγοις, όπως αναφέρει με λεπτομέρειες ο αρθρογράφος, η Appolo Aviation Group δεν αποτελεί παρά όψιμη επένδυση μιας εταιρίας με το όνομα Sciens, η οποία έχει μια θυγατρική με το όνομα Cyprus Properties and Holdings, που παραθερίζει μονίμως στα Κeyman, η οποία θυγατρική, κοίτα να δεις, παραμονή Χριστουγέννων, ένα χρόνο πριν την αγοροπωλησία, επισκέπτεται την Proton Bank του γνωστού μας κ. Λαυρεντιάδη και ζητάει ένα δανειάκι των 35 εκ. ευρώ και η οποία είναι τόσο καπάτσα, που το παίρνει αυτοστιγμής.  Δηλαδή στις 24 το ζήτησε, στις 29 το πήρε!  Σημειωτέον, η εν λόγω εταιρία είναι ταπί, υπερδανεισμένη, και απ’ ότι φάνηκε, ψύχραιμη. Δικηγόρος της Sciens, είναι μια κυρία η οποία τυγχάνει να είναι σύζυγος του διευθύνοντος συμβούλου της Proton, οπότε τα υπόλοιπα τα καταλαβαίνετε, και δεν χρειάζεται να μακρηγορήσω.

Αν θυμηθούμε ότι η Proton φαλίρισε και ότι διασώθηκε με τη βοήθεια, αν δεν απατώμαι του ΤΕΚΕ και των 100 εκ. του φιλεύσπλαχνου Βενιζέλου, ποιο είναι το συμπέρασμα; Ότι στο τέλος τέλος, τα αεροπλάνα πάλι δικά μας είναι! Αν κινηθούν, βεβαίως οι σωστές διαδικασίες και οι δικαστικοί μηχανισμοί.

Γιατί αναφέρομαι στην εν λόγω ιστορία;

Πρώτα, όπως σας είπα, λόγω θαυμασμού, για τον τρόπο που στήνονται οι δουλειές. Το να γνωρίζεις τις λεπτομέρειες, πέρα από διασκεδαστικό, όπως ας πούμε όταν διαβάζεις ένα μυθιστόρημα με εξαιρετική πλοκή, είναι και χρήσιμο, γιατί μια τέτοια τεχνογνωσία μπορεί να αποβεί χρήσιμη σε κάποιο απώτερο μέλλον στον οποιονδήποτε. 

Αρχίζω να αντιλαμβάνομαι ότι το concept «offshore» αποτελεί ένα χρήσιμο εργαλείο, ένα πασπαρτού για ένα σωρό επικερδείς εργασίες. Κάνε μερικές off-shore, και άστες να βρίσκονται, λέει το ένστικτο. Το να ανοίξει κανείς μια off-shore, απ’ ό,τι έχω πληροφορηθεί δεν είναι και τόσο δύσκολο, αρκεί να πληρώσεις ένα παράβολο 2-3 χιλιάδων ευρώ. Μπορεί τώρα τέτοια ποσά να φαντάζουν υπέρογκα, αλλά σκεφτείτε πόσο μπορεί να αυγατίσουν. Και πόσο σύντομα.

Ο δεύτερος λόγος, που αναφέρομαι στα Air-bus είναι ότι επίκεινται πολύ σημαντικότερες αποκρατικοποιήσεις. Αν μη τι άλλο, περιμένω με μεγάλο ενδιαφέρον να διαβάσω και να μάθω τους τρόπους με τους οποίους θα στηθούν τα νέα σκάνδαλα. Είμαι σίγουρη ότι η ευρηματικότητά τους θα με συναρπάσει. Και επιπλέον, θα συμβάλουν και στον εμπλουτισμό των γνώσεών μου επί του αντικειμένου. Πού ξέρεις καμιά φορά. Μάθε τέχνη κι άστηνε, κι αν πεινάσεις πιάστηνε… Έτσι δε λένε;

Οι παπαριές του ΔΝΤ για την εξέλιξη του χρέους

Στις 14 Ιουνίου του παρελθόντος έτους, γράφαμε ποστ υπό τον προφητικόν τίτλον «Οι παπαριές του Παπακωνσταντίνου σχετικά με τη χρονική εξέλιξη του χρέους», όχι από έμφυτη κακοήθεια, αλλά ορμώμενοι από τα απλοικά γραφήματα και προβλέψεις, που, όπως είχαμε επισημάνει, στηρίζονταν σε γραφικότητες και φαντασιοπληξίες σχετικά με τους ρυθμούς ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας.

Παίρνοντας στα χέρια μας την τελευταία πρόσφατη έκθεση του ΔΝΤ σχετικά με τις προβλέψεις και υπολογισμούς του για τη χρονική εξέλιξη του χρέους και ΑΕΠ στα χρόνια που μεσολαβούν ως τη Δευτέρα Παρουσία, παρατηρούμε ότι ο Παπακωνσταντίνου, σε σύγκριση με αυτούς ήταν πολύ, μα πολύ ρεαλιστής.

Βλέπουμε ξανάι το γνωστό γράφημα να επανέρχεται στο προσκήνιο, σαν αυτοί οι καλοί άνθρωποι, στα τόσα χρόνια των σπουδών τους να μην έμαθαν να κάνουν τίποτε άλλο, παρά αυτό, συνοδευόμενο από ακόμα πιο παράδοξα σενάρια.

Αν οι άνθρωποι ήταν ακαδημαϊκοί και απλώς ήθελαν να δημοσιεύσουν κάτι τις για τις ανάγκες της καριέρας τους, θα τους βλέπαμε με συμπάθεια και θα τους βάζαμε μάλιστα και καλό βαθμό. Αλλά να κάθονται οι σοφοί της ΕΕ γύρω από ένα τραπέζι, ένα ολόκληρο μερόνυχτο και να το παίρνουνε μάλιστα στα σοβαρά για να καθορίσουν το μέλλον της Ελλάδας, της ΕΕ και του πλανήτη ολόκληρου, αυτό μόνο ένας ψυχίατρος θα μπορούσε να το εξηγήσει. Και ας δούμε το γιατί.

Η μπλε γραμμή στο παρακάτω γράφημα παριστά τους υπολογισμούς για το ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ στα επόμενα χρόνια, αν η Ελλάδα κάνει όλα όσα βρίσκονται στο Μνημόνιο I και ΙΙ. Η κόκκινη γραμμή δείχνει το πόσο θα πάει το ΑΕΠ, στην χειρότερη περίπτωση. Δηλ, ό,τι και να συμβεί, εκεί κάτω στο ΔΝΤ το έχουν δέσει κόμπο ότι από -7% ύφεση σε μια χρονιά, θα περάσουμε σε σταθεροποίηση τo 2013, και το 2014 σε ανάπτυξη. Έτσι, πορευόμενοι μόνο με λιτότητα και με την καλή νεράιδα παραμάσχαλα!

Το δεύτερο γράφημα, δείχνει τη χρονική εξέλιξη του χρέους με βάση τους προβλεπόμενους ρυθμούς ανάπτυξης. Η μπλε γραμμή είναι το προσδοκώμενο καλύτερο σενάριο, με βάση ενα μη αναγραφόμενο σταθερό πρωτογενές πλεόνασμα (PB), το οποίο το υπολογίζουν σε μεγαλύτερο του 3.5% για όλα τα χρόνα που ο πλανήτης θα βρίσκεται εν ζωή. Οι υπόλοιπες διακεκομμένες γραμμές αναπαριστούν το χρέος με βάση διάφορες υποθέσεις για το πρωτογενές πλεόνασμα (Primary Balance). Όσο μικρότερο, τόσο μεγαλύτερο το χρέος στο χρόνο.

Με βάση λοιπόν αυτές τις Παπαριές ΙΙ, βγήκε η Τρόικα χθες και με περισπούδαστο ύφος ανακοίνωσε ότι το χρέος το 2020, δεν θα είναι ίσο με 120.0%, αλλά με 120.5%. Άπαπα, ανατρίχιασα!

Γιατί τόσο ρε κουμπάροι; Άμα τρέξεις με διπλή ακρίβεια το μοντέλο, δεν βρίσκεις 120.5% του ΑΕΠ, αλλά 120.531415239 %.

Έχετε αντιληφθεί πόσα δεκαδικά πηδήξατε; Γνωρίζετε σε πόσα εκατοντάδες εκατομμύρια αντιστοιχούν τα οχτώ δεκαδικά ψηφία που παραλείψατε; Άντε πίσω, αγόρια μου και κορίτσια, να ξανακάνετε τις πράξεις. Αλλιώς, ξανά πίσω στα θρανία!

11,000,000 κατάρες!

Αγαπητές μου κουφάλες, αγαπητοί μου προδότες και προδότισσες, φίλτατα ρεμάλια, και ξεπουλημένα τομάρια, προσφιλείς μου λεχρίτες και λεχρίτισσες, υπνωτισμένοι ακόμα από τα μαγικά λόγια του Μπενίτο, και κάτω από την ευφορία της ευόδωσης του σχεδίου «Σωτηρία της Πατρίδας», έχετε συνειδητοποιήσει τι πρόκειται να συμβεί απ’ εδώ και στο εξής; Τίποτε απ’ όσα φανταστήκατε ανόητοι τιποτένιοι μου! Τα spreads θα συνεχίζουν τα ανεβαίνουν και τα κρατικά δοβλέτια θα παραμείνουν στα αζήτητα.

Μπορεί την προδοσία να την αγάπησαν πολλοί, τον προδότη όμως κανείς!

Και σεις είστε προδότες και με τη βούλα, άρα άχρηστοι πλέον, άρα χαρτιά καμένα!

Ξέρετε μόνο τι πετύχατε; Να στενέψετε ακόμα περισσότερο τους βαθμούς της μετακίνησης και ελευθερίας σας, και να στρέψετε 11,000,000 κόσμο εναντίον σας.

Ξέρετε τι μπορούν να πετύχουν 11,000,000 κατάρες;

11,000,000 καρφιά;

Ούτε να το σκέφτομαι δεν τολμώ! Κρίμα, τα παιδιά...

Όταν ο ουρανός θυμώνει, βρέχει σκατά

Τις τελευταίες μέρες, την καημένη την κυβέρνηση και τους εναπομείναντες λακέδες της, είναι στ’ αλήθεια να τους λυπάσαι. Πού είναι η αύρα των πρώτων ημερών! Πού είναι η κομπορρημοσύνη, ο αέρας, ο ρέων και υψηλόφρων λόγος, οι μεγάλες κουβέντες! Πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις το χρυσάφι έπιασε σκουριά, τα μούτρα ήρθαν και ζάρωσαν κι οι λέξεις ξίνισαν. Όσο και να τις ανακάτωσαν, όσο και να τις άλλαξαν φορεσιά και να τις μασκάρεψαν, στο τέλος δεν έμεινε απ’ αυτές παρά η μπόχα. Ο σοσιαλισμός πιάνεται πλέον σαν βρισιά, και οι σοσιαλιστές δεν γράφονται πια με γιώτα, αλλά με ήτα.

Κακοί ταχυδακτυλουργοί, για τα παζάρια της επαρχίας, κι αυτό υπό όρους. Σαν θεατρίνοι, ατζαμήδες, κανονικά ούτε σε μπουλούκι δεν θα μπορούσαν να σταυρώσουν δουλειά. Θα μπορούσες να τους σιχαθείς μόνο και μόνο από τη φτήνια και τη χοντράδα τους, από την κενότητα της σκέψης τους, από την αθλιότητα των επιχειρημάτων τους. Κολυμπώντας μήνες τώρα σ’ έναν οχετό από ψέματα, έχουν πια εξαντληθεί και όσο και να προσπαθούν, δεν μπορούν να αποτρέψουν το βούλιαγμα στη λυματώδη λάσπη των ίδιων τους των λόγων.

Μένει πια να πιαστούν απ’ όσες σκατούλες μπορούν ν’ αρπάξουν στην τύχη από τον ουρανό, όταν κι αυτός θυμώνει. Πράσινες, μπλε, μαύρες, ό,τι λάχει και πέσει μέσα στο βόθρο τους. Μια απ’ αυτές φαίνεται να ‘πιασε προχθές και ο Μαγκριώτης. «Τα διόδια είναι δίκαια. Γιατί να πληρώνει ο άνθρωπος από την Κρήτη για έναν δρόμο που χρησιμοποιεί ο Αθηναίος;», έγραφε το cookie που φώλιαζε στη σκατούλα του Μαγκριώτη.

Η Θάτσερ τουλάχιστον ήταν πιο εκλεπτυσμένη. Έλεγε τα ίδια, αλλά στρεφόταν με χάρη στη βιβλιοθήκη της, και για του λόγου το αληθές κατέβαζε και τον ανάλογο δερματόδετο τόμο με το μεταξωτό χαρτί. Χάγιεκ, ξε-Χάγιεκ, νομπελίστας ήταν ο άνθρωπος, και όπως και να το κάνουμε άλλη η βαρύτητα του χρησμού ενός νομπελίστα και άλλη η βαρύτητα του χρησμού μιας ξεραμένης σκατούλας. Κι επιπλέον, η Θάτσερ ποτέ δεν είπε ότι ήταν σοσιαλίστρια. Ούτε σ’ αυτή τη ζωή, ούτε σε κάποια άλλη. Σκύλα μεν, ποτέ δεν μπέρδεψε τις πούτσες με τις βούρτσες, δε.

Αυτή η κυβέρνηση όμως τις μπερδεύει άσχημα. Λίγο καιρό πριν θα μπορούσες να πεις ότι μάς μπέρδευε και μάς. Όχι πλέον. Τι θα μπορούσε να πει λοιπόν, ο οποιοσδήποτε στον κ. Μαγκριώτη; Να για παράδειγμα, ότι δεν θα συνέχιζε να πληρώνει το φόρο που του αναλογεί, ώστε να μπορεί ο κ. Μαγκριώτης να αγοράζει με έκπτωση ή και τζάμπα, τα φάρμακα απ’ το ταμείο του. Ότι δεν θα συνέχιζε να πληρώνει το σχολείο στο οποίο φοιτούν τα παιδιά του κ. Μαγκριώτη, γιατί ο ίδιος δεν έτυχε ή δεν θέλησε να έχει παιδιά. Ότι δεν θα ήθελε να πληρώσει για την εγχείριση σκωληκοειδίτιδας του κ Μαγκριώτη, γιατί ο ίδιος δεν τη χρειάστηκε ποτέ του να την κάνει. Δόξα τω θεώ είναι γερός, ενώ ο άλλος γεννήθηκε με σάπιο DNA. Κι αυτός τι φταίει; Ότι θα απέσυρε την επιδότηση που δίνει στα καράβια της άγονης γραμμής για να πηγαίνει εκδρομές τα καλοκαίρια ο Μαγκριώτης. Ο ίδιος δεν μπήκε ποτέ του σε καράβι. Ούτε και σ’ αεροπλάνο. Γιατί λοιπόν να πληρώνει και τ’ αεροδρόμια; Για να πηγαίνει για ούζα τα σαββατοκύριακα στα λαδάδικα ο Μαγκριώτης;

Και στο τέλος τέλος, γιατί να πληρώνει το μισθό και τα bonus και τα κινητά, και τα διόδια και τα αυτοκίνητα του Μαγκριώτη; Για να τον πετροβολά κι από πάνω με τις σκατούλες του;

Το ανταγωνιστικό Σύνταγμα

Χωρίς να είμαι νομικός, μέχρι τώρα νόμιζα η έρμη ότι τα απανταχού Συντάγματα κατοχύρωναν κάποιες θεμελιώδεις αξίες, και κάποιες μεγάλες ιδέες που ανά τους αιώνες εξέθρεψαν, όχι χωρίς αίμα, και τίμησαν οι λαοί. Ξέρετε τώρα, αξίες όπως ελευθερία, ισότητα, αξιοπρέπεια, προστασία ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων κ.λ.π., οι οποίες και θα αποτελούσαν το υπόστρωμα όλων των νόμων που θα απέρρεαν από αυτά, ώστε οι πολίτες της συγκεκριμένης πολιτείας να ζούνε καλά κι εμείς καλύτερα.

Και πάλι στην πορεία των αιώνων και μέσα στους δαιδάλους του μυαλού φωτεινών πνευμάτων βρέθηκε ότι οι αξίες αυτές οι ίδιες και όχι κάποιες άλλες, θα μπορούσαν να συστήσουν αυτό που ονομάζεται κοινωνία και Πολιτεία.

Γιατί, όπως καταλαβαίνετε, ένα Σύνταγμα που θα αποθέωνε, ας πούμε, την κλεψιά και θα την έθετε στη βάση του δικαίου, δεν θα μπορούσε να σταθεί και για πολύ, γιατί πάραυτα θα έπαυε να υφίσταται και η χώρα που θα το υιοθετούσε, λόγω γενικευμένου εσωτερικού πολέμου και άλλων δυσάρεστων τινών.

Τα Συντάγματα για τη νεωτερικότητα είναι ό,τι η βίβλος, το κοράνι, το πράσινο και το κόκκινο βιβλιαράκι για τις προ-νεωτερικές κοινωνίες, δηλαδή κάτι παραπάνω από ιερά, και τούτο γιατί χωρίς θεμελιώδεις κανόνες δικαίου και αλληλοσεβασμού δεν υπάρχει συνοχή κι όλα όσα προκύπτουν από την έλλειψη αυτής.

Σκεφτείτε τώρα ένα Σύνταγμα που θα θεμελιωνόταν πάνω στον ανταγωνισμό και την ανταγωνιστικότητα, τι σόι νόμους θα μπορούσε να παραγάγει, αλλά και τι σόι ποινές θα επέσυρε η παραβίασή τους, γιατί νόμος χωρίς ποινές, απλά δεν είναι νόμος. Αν η αλληλεγγύη εξασφαλίζει την ύπαρξη μιας κοινωνίας, ο ανταγωνισμός των μελών της την διαλύει. Το γεγονός όμως ότι μια διαλυμένη κοινωνία είναι και άνομη, αυτό φαίνεται να μην περνάει απ’ το μυαλό κανενός.

Αν λοιπόν το Σύνταγμα σκοπεύει εφ εξής να αναδεικνύει την ανταγωνιστικότητα ως μια από τις θεμελιώδεις αρχές της κοινωνίας, λογικά αυτή θα πρέπει να αντικατοπτρίζεται και σε όλων των ειδών τις σχέσεις και όχι μόνο τις οικονομικές και εμπορικές. Διότι αλλιώς τι νόημα θα είχε να κατοχυρωνόταν και συνταγματικά! Και επειδή ο νόμος είναι νόμος, κάθε σχέση λοιπόν μη ανταγωνιστική θα πρέπει να ποινικοποιείται.

Να ποινικοποιείται δηλαδή η αγάπη, η αλληλεγγύη, ο έρωτας, η φιλία, η φιλευσπλαχνία, η φιλανθρωπία, η φιλοζωία, η φιλοπατρία, η φιλοκαλία, η φιλολογία, η φιλομάθεια, η φιλοξενία, η φιλοπονία, οι φιλόπτωχες κυρίες, η φιλοσοφία, η φιλοστοργία, οι φιλότιμοι, αλλά και ο φιλοτελισμός, ενώ σαν εξαίρεση του νόμου ενάντια σε κάθε «φιλο» θα επιτρέπονται η φιλοκέρδεια, οι φιλοχρήματοι και ο φιλοτομαρισμός.

Καθώς και οι άφιλοι, οι αφιλόξενοι, οι αφιλότιμοι, οι αλήτες και οι φίλοι αυτών...

Κολεγιοπαιδαρισμοί

Σα ξαναζεσταμένο φαί ακούστηκε η πρόσφατη σάχλα του Γιωργάκη για το πόσο θα ήθελε να διαδηλώσει πάλι μετά των πτωχών και αδυνάτων, ενάντια στον κακό επικυρίαρχο της κυρίαρχης κυβέρνησης με τα πλήρη όμως κυριαρχικά δικαιώματα επί του λαού της, δλδ, εναντίον του εαυτού του. Το είπε μια τον Μάη, (εδώ), και το ερμηνεύσαμε επιεικώς ως πρόβλημα διχασμού προσωπικότητας, το είπε δυο τον Ιούνη (εδώ), και το ερμηνεύσαμε ως σύμπτωμα της νόσου του κολεγιοπαιδαρισμού, η οποία συνίσταται στην άμετρη εκδήλωση αμετροέπειας, αλαζονείας, χλεύης και υποτίμησης της προσωπικότητας του άλλου, στην προκειμένη του θύματος, το οποίο ο θύτης με γαλιφιές επιδιώκει να προσεταιριστεί για να γλιτώσει.

Το ότι το επανέλαβε και για άλλη μια, τρίτη, φορά, σημαίνει είτε ότι στέρεψε από εξυπνάδες, ο ίδιος ή οι σύμβουλοί του που τον τροφοδοτούν, οπότε πρέπει να βιαστεί να τους αλλάξει, είτε ότι έχει προσβληθεί από τη νόσο του Αλτσχάιμερ.

Επειδή όμως οι καιροί είναι δύσκολοι και ακατάλληλοι για τέτοιες χαριτωμενιές και εξυπνάδες, καλόν είναι να έχομεν κατά νου, ότι χρειάζεται λιγάκι παραπάνω προσοχή στο χειρισμό των «όπλων» των εργαζομένων.

Όταν κάποιος τους στερεί, ή ξευτελίζει τα όπλα που διαθέτουν, δηλαδή την απεργία και τη διαδήλωση, τότε όπως η ιστορία δείχνει, οι λαοί καταφεύγουν σε άλλα «όπλα», δυναμικότερα…

Για για την τιμή των όπλων!

Στατιστικές Υπηρεσίες στη δούλεψη του ΔΝΤ και των αγορών

Όταν η Eurostat ανακοίνωσε στα ξαφνικά ότι το έλλειμμα του 2009 θα έπρεπε για μια ακόμα φορά να αναθεωρηθεί, παρά το γεγονός ότι στην κεφαλή της ελληνικής στατιστικής υπηρεσίας είχε επιτέλους τεθεί άνθρωπος αξιόπιστος, από τα σπλάχνα μάλιστα του ΔΝΤ, και παρά το γεγονός ότι στο πρόσφατο παρελθόν είχε αναθεωρηθεί, προφανώς προς τα πάνω, για άλλες 999 φορές, η κοινή γνώμη δέχτηκε το νέο αυτό κακό περίπου σαν λογικό και αυτονόητο. Όπως περίπου θα δεχόταν το φόρτωμα ακόμα μιας ξεκρέμαστης κλοπής σ’ ένα σεσημασμένο κλεφτρόνι, ή ακόμα μιας απιστίας στην πεταχτούλα παντρεμένη του 3^ου.

Ελάχιστες ήταν οι εκπεφρασμένες αμφιβολίες και τα ερωτηματικά για τη σκοπιμότητα αυτού του τόσο οδυνηρού για τον κόσμο, γεγονότος. Ερωτηματικά, όπως για το ενιαίον ας πούμε της εφαρμογής των εν λόγω κριτηρίων υπολογισμού δημοσίων ελλειμμάτων και στην υπόλοιπη ευρωπαϊκή κοινότητα, με τους τόσο διαφορετικά διαρθρωμένους δημόσιους τομείς, ή όπως για το εάν οι επιδιώξεις της πήγαιναν μακρύτερα και πέρα από την πιστή εφαρμογή των κανόνων μιας ουδέτερης λογιστικής τέχνης.

Μετά την απότομη πτώση από τον παράδεισο των «αδέκαστων» οίκων αξιολόγησης Fitch, S&P, Moody’s κλπ, είχαμε κάθε λόγο να ψυλλιαζόμαστε ότι και η Eurostat μπορεί, τέλος πάντων, να μην ήταν και τόσο παρθένα. Άντε όμως να το αποδείξεις, με τις τόσες εξελιγμένες τεχνικές παρθενορραφής που κυκλοφορούν στο Λουξεμβούργο.

Θα είχα αφήσει τις αμφιβολίες μετέωρες να πλανώνται, αν δεν έπεφτα πάνω στο κεφάλαιο 12 του βιβλίου «Το Δόγμα του Σοκ», της Ναόμι Κλάιν, εκδ. Λιβάνη. Διαβάζοντάς το, έτυχε πολλές φορές να αναρωτηθώ αν το κορίτσι αυτό όταν το έγραφε είχε στο νου του μόνο την Ελλάδα, ή αν όσα εξιστορούσε για τις άλλες χώρες απ’ όπου πέρασε το ΔΝΤ, δεν ήταν απλώς μυθεύματα και προβολές της δικής μας περίπτωσης. Η ομοιότητα δράσης ήταν συντριπτική, αλλά αυτό στο οποίο θ’ αναφερθώ στη συνέχεια αφορά κάτι ειδικότερο, συγκεκριμένα δυο τουλάχιστον κράτη τα οποία επιδιώχτηκε να σπρωχτούν στην αγκαλιά του ΔΝΤ με τη μέθοδο της φαλκίδευσης των οικονομικών τους στοιχείων. Το ένα κράτος ήταν ο Καναδάς και το άλλο το Τρίντινταντ & Τομπάγκο.

Παράδειγμα πρώτο

Τον Φεβρουάριο του 1993 διάφορα μέσα του Καναδά, έντυπα και ηλεκτρονικά, άρχισαν να διακηρύττουν δεξιά κι αριστερά ότι η χώρα βρισκόταν προ των πυλών μιας μεγάλης κρίσης χρέους, γεγονός που θα έσπερνε τον τρόμο στους επενδυτές και στα κεφάλαιά τους. Επειδή λοιπόν οι καναδοί δεν θα μπορούσαν να δανειστούν από τις αγορές, θα έπρεπε να προβούν σε σημαντικές περικοπές στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και την ασφάλιση των ανέργων. Πράγμα το οποίο και πραγματοποίησε το Φιλελεύθερο κόμμα, το οποίο είχε κερδίσει πρόσφατα τις εκλογές με τα εντελώς αντίθετα.

Δεν πέρασαν δυο χρόνια και η ικανή δημοσιογράφος Λίντα Μακουέγκ αποκάλυψε ότι όλο αυτό το σκηνικό κρίσης είχε στηθεί για τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης από μια φούχτα δεξαμενές σκέψης οι οποίες χρηματοδοτούνταν από μεγάλες τράπεζες και εταιρίες του Καναδά. Επισκεπτόμενη στη συνέχεια τα γραφεία της Moody’s στη Νέα Υόρκη και συνομιλώντας με τον επικεφαλής της επιτροπής αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας του Καναδά, ανακάλυψε ότι η Moody’s βρισκόταν σε ασφυκτική πίεση από τις ίδιες τις καναδικές εταιρίες και τράπεζες να υποβαθμίσει τη χώρα τους, κι αυτό σαν μέσο πίεσης προς την κυβέρνηση να μειώσει τη φορολογία και να προβεί σε κοινωνικές περικοπές. Προς τούτο διοχέτευαν στον οίκο «μαγειρεμένα» στατιστικά στοιχεία, προσπαθώντας να πείσουν ότι ο Καναδάς τελεί όντως υπό χρεοκοπία. Όταν οι καναδοί έμαθαν μετά από καιρό ότι η κρίση δημοσιονομικού ελλείμματος είχε κατασκευαστεί, οι περικοπές είχαν πια παγιωθεί.

Παράδειγμα δεύτερο

Ο Ντέιβισον Μπαντού, διαπραγματευτής για χρόνια στο ΔΝΤ, όταν κάποια στιγμή αυτομόλησε αηδιασμένος και πλήρης ενοχών για τα όσα κακά προξένησε στους κατοίκους χωρών που βρέθηκαν στην επιρροή του, έδωσε στη δημοσιότητα πολλές από τις πρακτικές του οργανισμού εργοδότη του. Μια από αυτές ήταν το μαγείρεμα των στοιχείων με τα οποία καταδίκαζε μια χώρα, φτωχή μεν, αλλά με ισχυρή θέληση αντίστασης. Παρέθεσε δε λεπτομερή στοιχεία για το πώς είχε αναμειχθεί σε εσκεμμένα στατιστικά σφάλματα, προκειμένου να διογκωθούν τα αριθμητικά στοιχεία στις εκθέσεις του Ταμείου για το πλούσιο σε πετρέλαιο Τρίνινταντ & Τομπάγκο, ώστε η χώρα να δείχνει λιγότερο σταθερή απ’ όσο ήταν στην πραγματικότητα. Ο Μπαντού ισχυρίστηκε ότι το ΔΝΤ είχε φουσκώσει τα στατιστικά στοιχεία για το εργατικό κόστος, με συνέπεια η παραγωγικότητα της χώρας να φαίνεται χαμηλή. Σε άλλη περίπτωση δε, (δώστε προσοχή εδώ!) επινόησε κυριολεκτικά από το πουθενά ένα τεράστιο απλήρωτο κρατικό χρέος. Η άμεση συνέπεια των εσκεμμένων αυτών παραποιήσεων ήταν οι αγορές να θεωρήσουν το Τρίνινταντ & Τομπάγκο επισφαλές, διακόπτοντας έτσι τη χρηματοδότηση. Η συνέχεια μπορεί να προβλεφτεί: επέλαση του ΔΝΤ, απολύσεις, περικοπές μισθών, ιδιωτικοποιήσεις, σαν κύρια συστατικά στοιχεία του προγράμματος ριζικής «αναμόρφωσης» του κράτους, ώστε καθαρό πλέον και ελαφρωμένο να δεχτεί την ευλογία των κεφαλαίων.

Y.Γ. Σε πρόσφατο άρθρο του ο Economist (25 Νοv 2010), με τίτλο "Poverty in Canada", έγραφε ότι παρά το γεγονός ότι η χώρα πέρασε ξώφαλτσα από την κρίση, εν τούτοις κατατάσσεται στην 22η θέση, από τις 31 του ΟΟΣΑ σχετικά με την παιδική φτώχεια. Πάνω από 3 εκ. Καναδοί είναι φτωχοί , εκ των οποίων 610,000 παιδιά. Και τι λέει παρακάτω;

Ότι αυτή η κατάσταση ανάγεται στις δεκαετίες του '80 και '90, όταν η κυβέρνηση είχε προβεί σε περικοπές κοινωνικών επιδομάτων και μείωση των δημοσίων επενδύσεων, για να φέρει σε ισορροπία τα οικονομικά της. Σ' αυτό ακριβώς αναφέρεται η Ν. Κλάιν στο πρώτο παράδειγμα, τις επιπτώσεις του οποίου βλέπουμε σήμερα.

Η αρπαγή του δημόσιου τομέα

Μετά το εκρηκτικό ξεφούσκωμα της χρηματοπιστωτικής φούσκας που αιμοδοτούσε τον καπιταλισμό τις τελευταίες δεκαετίες, και με την άλλη εν δυνάμει φούσκα της πράσινης ανάπτυξης να μην λέει να φουσκώσει, το κεφάλαιο πλέον ασφυκτιά μη βρίσκοντας την ασφαλή και κερδοφόρα γωνιά να επωαστεί. Όπου και να κοιτάξει ανασφάλεια, δυσπιστία και ύφεση. Αμ έτσι, χωρίς το χρήμα να κυκλοφορεί και ν' αυγατίζει, καπιταλισμός δεν γίνεται. Ψοφάει, που να ψοφήσει!

Καιρό τώρα κλωθογύριζε στα μπατζάκια του κράτους και ξερογλειφόταν. Μιζάροντας από δω κι από κει, καλά τα κατάφερνε. Καλοζούσε, μα όσο να ' ναι ένα κομμάτι άρπαζε, η φρατζόλα ολόκληρη ήταν στα χέρια αλλουνού. Ώσπου έφτασε η ώρα να την πάρει κι αυτή.

Σ΄ολόκληρο τον κόσμο, αυτό τον καιρό βγήκαν τα μαχαίρια και θερίζουν. Ουρλιάζουν οι Γκαίμπελς, μικροί και μεγάλοι, λειαίνοντας το έδαφος για τη μεγάλη επίθεση. Μεγάλη αγορά, τεράστια τα κέρδη, τα παράσιτα το βάλανε σκοπό να κυριεύσουν ολόκληρο τον ξενιστή τους.

Για να εκπορθήσεις όμως το κάστρο, θέλει στρατηγική. Θέλει σφουγγοκωλάριους, θέλει και λάσπη. Μπόλικη. Κι όσο πιάσει.

Ξεκίνησαν με το μεγάλο κράτος, και με τον υπερβολικά μεγάλο αριθμό υπαλλήλων. Έπαιξαν σ' αυτό τον σκοπό για αρκετούς μήνες. Δεν τους βγήκε κι άλλαξαν βιολί.

Το 'ριξαν στην ηθική, κι ανακάλυψαν την τεμπελιά, και την ανευθυνότητα. Στα χνάρια πάλι της ηθικής, ποιοι(;), οι ακόλαστοι (!), επικαλέστηκαν το δίκαιο. Πόσο άδικο τάχατες είναι να καλοταΐζονται οι ΔΥ και πόσο άδικο να ψωμολυσσάνε οι ιδιωτικοί. Άσχετο αν αυτό, όπως δείξαμε δεν αληθεύει. Ακόμα, πόσο άδικο είναι να έχουν σταθερή δουλειά οι μεν, και ασταθή οι δεν. Σαν να μην είναι δηλαδή αυτό το ίδιο το σκυλολόι που έκανε την αγορά εργασίας σαν τα δικά του μούτρα.

Κι έρχεται καπάκι ο Δασκαλόπουλος, το πρότυπο του αργόσχολου ραντιέρη, με το νέο του ευφυολόγημα, ότι το κράτος τάχατες δεν αφήνει τον ιδιωτικό τομέα να ορθοποδήσει! Ε, εδώ χρειάζεται πολύ μεγάλη δόση αλητείας για να κάνεις το μαύρο άσπρο και να το ξεστομίσεις. Και μάλιστα την ώρα και τη στιγμή, που οι οικονομίες γονατίζουν από το ξελάσπωμα της χασούρας του ιδιωτικού, με χρήματα των μισθωτών.

Σ' ολόκληρο τον κόσμο, ο δημόσιος τομέας και το κοινωνικό κράτος, με τα ίδια ακριβώς προπαγανδιστικά εργαλεία, και με τον ίδιο ακριβώς αήθη τρόπο που εκδηλώνεται στη χώρα μας, υφίστανται τη μεγαλύτερη ποτέ επίθεση από τότε που συστάθηκαν.

Η καθολική αρπαγή τους είναι το νέο επιχειρηματικό σάλτο του καπιταλισμού, κι η νέα γραμμή αιμοδοσίας του, ώστε να μπορέσει να εξασφαλίσει μερικά χρόνια ζωής ακόμα. Ας μην του κάνουμε τη χάρη. Έτσι που έφτασαν τα πράγματα ή αυτοί ή εμείς...

Οι αλητείες του Δασκαλόπουλου

Χθες η κ. Ξαφά, και σήμερα ο κ. Δασκαλόπουλος. Ποιο το ζόρι; Οι απολύσεις των δημοσίων υπαλλήλων, δικαιολογημένες μάλιστα με τη βαριά επιχειρηματολογία ότι τα δεινά της ανεργίας δεν είναι δίκαιο να τα σηκώνουν εξ ολοκλήρου οι μοχθούντες ιδιωτικοί υπάλληλοι, αλλά κάπως θα πρέπει να τα μοιράζονται και οι ξεκούραστοι δημόσιοι. Πέραν τούτου ουδέν, το επιχείρημα παραμένει μετέωρο και ακατανόητο, παραπέμπει σε αποκρυφισμό στην καλύτερη των περιπτώσεων και στην κατσίκα του γείτονα, στη χειρότερη.

Γιατί ζορίζεται όμως ο κ. Δασκαλόπουλος; Δεν μπορεί να μη γνωρίζει ότι το σώμα του οποίοι προΐσταται δεν έχει να κερδίσει και πολλά αν μειωθούν οι καταναλωτές των προϊόντων του. Μεγαλύτερη ανεργία, λιγότερα εισοδήματα, μικρότερη κατανάλωση. Η εξίσωση δεν επιδέχεται άλλες λύσεις.

Τι παραπάνω άραγε έχει στο μυαλό του ο κ. Δασκαλόπουλος και δεν το ομολογεί;

Μήπως είναι το ίδιο πράγμα που είχαν στο μυαλό τους και οι ένοικοι της Wall Street ένα μήνα πριν, όταν με το άκουσμα της αύξησης της ανεργίας στην Αμερική, πετάγανε τις σκούφιες τους στον αέρα προσβλέποντας σε πτώση των αμοιβών, λόγω μιας φρέσκιας και λαχταριστής φουρνιάς ανέργων;

Μήπως ο κ. Δασκαλόπουλος προσβλέπει στα παλιά τα μπερικέτια και τα ρεγάλα του απλόχερου κράτους προς το σινάφι του, τα οποία όσο να ' ναι πήρανε να λιγοστεύουν;

Δεν μάς το έκανε λιανά ο κ. Δασκαλόπουλος πώς ακριβώς το εννοεί, πώς ακριβώς δηλαδή η επιπρόσθετη ανεργία των δημοσίων υπαλλήλων θα μειώσει την ανεργία των προστατευόμενών του ιδιωτικών. Έφερε κανένα παράδειγμα; Αναφέρθηκε σε κάποιο περισπούδαστο μοντέλο και μού διέφυγε;

Για να είμαι ειλικρινής, δεν το πήρε ούτε το μάτι μου, ούτε το αυτί μου. Το δικό μου όμως το μοντέλο λέει άλλα. 'Οτι κατά τη διάρκεια των παχιών αγελάδων, για παράδειγμα, κάποια δέκα χρόνια πριν και εντεύθεν, η ανεργία στην Ελλάδα έβαινε συνεχώς αυξανόμενη. Και τούτο συνέβαινε κ. Δασκαλόπουλε, παρότι το ελληνικό κράτος, κατά τα λεγόμενα των ψιττακών σας, προσλάμβανε αβέρτα κουβέρτα και σε δεσμίδες των χιλίων μάλιστα, δημοσίους υπαλλήλους, δηλαδή για να το πούμε καθαρά, όλα αυτά τα χρόνια απέσυρε ανέργους το κράτος και δεν δημιουργούσε.

Ποιος λοιπόν έκανε τον εργαζόμενο άνεργο κ. Δασκαλόπουλε; Το κράτος ή εσείς; Και τώρα που τα σούρτα φέρτα με το κράτος λιγόστεψαν, όχι λόγω διάθεσης φυσικά, (οι καλές φιλίες είναι σαν τα διαμάντια και διαρκούν παντοτινά), αλλά λόγω στενότητας, πώς εσείς οι μονίμως μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι, οι ζητιάνοι και οι νταβάδες του κράτους θα φτιάξετε δουλειές;

Μα, το είπα παραπάνω. Βάζοντας στο χέρι και τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων!

Τα βαμπίρ στη λεωφόρο με τις ΔΕΚΟ

Δεν χόρτασε φαίνεται ακόμα το αίμα, η συμμορία των βαμπίρ που μας κάθισε στο σβέρκο και τις προάλλες βγήκε παγανιά, αυτή τη φορά, στη λεωφόρο με τις ΔΕΚΟ. Καλή προοιωνίζεται η σοδιά. 21,670 φρέσκες κεφαλές, έτοιμες να γεμίσουν το κανιβαλικό καζάνι. Έτοιμη η κατηγόρια, αυτοί φαλίρισαν τις ΔΕΚΟ, έτοιμη και η απόδειξη. 40.772 ευρώ, το μέσο κόστος μισθοδοσίας ανά εργαζόμενο, διαλαλούσαν ολημερίς κι ολονυχτίς οι βαμπιρέλλες στα ηλεκτρονικά χαμαιτυπεία, αγωνιώντας μήπως και κάποιοι βρίσκονταν ν' απολαμβάνουν το 1/10 τουλάχιστον των δικών τους απολαβών.

5,300 όμως ευρώ η ασφαλιστική εισφορά, 6,161 ευρώ η φορολογία, από τα 40.772, στα 29.331, δηλαδή στα 2.093 το μήνα*. Λίγο το βλέπω το αίμα τελικά, και τα βαμπίρ τα κόβω γρήγορα να ψάχνουνε αλλού για το κόκκινο υγρό.

Αυτά, τον μήνα Οκτώβριο του σωτήριου έτους 2010.

Τον μήνα Οκτώβριο όμως του σωτήριου έτους 2009, τα πράγματα ήτανε αλλιώς. Τα μάτια ήταν στραμμένα και πάλι στις ΔΕΚΟ, αλλά στα ψηλότερα κλαδιά. Ι. Κωστόπουλος, διευθύνων σύμβουλος στα Ελληνικά Πετρέλαια. Τρεφόταν με 270.000 ευρώ. Χ. Χατζηεμμανουήλ πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος στην ΟΠΑΠ Α.Ε., με 500.000 ευρώ. Τ. Αθανασόπουλος, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΔΕΗ, με 300.000 ευρώ και bonus 100.000 ευρώ. Παναγής Βουρλούμης, πρόεδρος του ΟΤΕ είχε ετήσιο μισθό 580.000 ευρώ, χωρίς να υπολογίζονται οι παροχές και τα bonus (stock options, έξοδα παραστάσεως, πιστωτικές κάρτες, αυτοκίνητο κ.ά.). Χρήστος Παναγόπουλος, πρόεδρος της ΕΡΤ Α.Ε. λάμβανε ετήσια αμοιβή 347.000 ευρώ. Και η συνέχεια στον πίνακα που ακολουθεί. (Δείτε τον σε μεγέθυνση ΕΔΩ)

Έγραφαν λοιπόν προχτές οι εφημερίδες:

«…Το χαλί για νέες μειώσεις αποδοχών σε 21.627 εργαζόμενους στις ΔΕΚΟ έστρωσε χθες η κυβέρνηση, δίνοντας στην δημοσιότητα τον κατάλογο με τις αμοιβές τους, οι οποίες παρά τις πρόσφατες περικοπές συνεχίζουν να προκαλούν το κοινό αίσθημα…».

Περίεργη στ’ αλήθεια φάρα. Να σοκάρεται με τα 2,000 και να χωνεύει τα 20,000. Τι να πεις! Αν δεν ξαναγυρίσουν τα βαμπίρ στους τάφους τους, κι άλλα πολλά παράξενα έχουν να δουν τα μάτια μας.

*. «Ιδού τα ρετιρέ, ιδού και τα χαλκεία»: Ν. Μπογιόπουλος, Ριζοσπάστης, 15/10.

"Εκπαιδευτές" Δολοφόνοι

Από τη μεγαλοδιαφθορά, τύπου Siemens, με την οποία ασχολήθηκα μόλις προηγουμένως, είπα σήμερα να κάνω μια βουτιά στα χαμηλά και ν’ ανασύρω ένα επεισόδιο από το ευρύ πάνθεον της μικροδιαφθοράς αυτή τη φορά, έτσι για να ξυπνήσουμε λιγάκι από την αποχαύνωση και το θάμπωμα που μάς προκάλεσαν οι λαμπεροί stars της ιστορίας αυτής και να κοιτάξουμε και τα δικά μας μούτρα. Αν και το σενάριο και η σκηνοθεσία δύσκολα θα έλεγες ότι πλάστηκαν από τα επιδέξια χέρια ενός Βισκόντι, εν τούτοις το θέαμα που προσφέρθηκε και κυρίως αυτό που αναμένεται να προσφερθεί στα προσεχώς, στάθηκε ικανό να μάς κάνει να ξεχάσουμε ότι κι ο καθένας από εμάς είναι κι από ένας μικρός star, που μπορεί μεν να μην κάνει διεθνή καριέρα όπως ο κ. Χριστοφοράκος, μπορεί να μην έχει συνεχώς επάνω του τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά δεν τα πάει κι άσχημα στην εγχώρια σκηνή του παράνομου πάρε-δώσε, έχοντας μάλιστα συστηματική και μακροχρόνια παρουσία.

Κατά γενική ομολογία, οι πλέον διάσημες ομάδες των μικρο-stars της εκ των κάτω διαφθοράς είναι τα σινάφια των εφοριακών, των ιατρών, των πολεοδόμων και των τελωνειακών, (συγχωρήστε μου αν παρέλειψα κάποιο), τα οποία και καρπούνται το μεγαλύτερο μερίδιο της αντίστοιχης φιλολογίας επισκιάζοντας τη σημαντική συμβολή άλλων επαγγελματικών ομάδων.

Για το σκοπό αυτό θα ανασύρω σήμερα από τον πάτο, προσπαθώντας να το αναβαθμίσω σε θέση ανάλογη της συνεισφοράς του, το σινάφι των υπαλλήλων του Υπουργείου Συγκοινωνιών. Το φακελάκι στον εφοριακό, στον τελωνειακό, στον γιατρό ή στον υπάλληλο της πολεοδομίας μπορεί να είναι δύσοσμο, αλλά για να πούμε και του στραβού το δίκαιο, δεν είναι και δηλητηριώδες, δεν σε στέλνει δηλαδή. Το φακελάκι όμως στον υπάλληλο του Υπουργείου Συγκοινωνιών για να σου στείλει το δίπλωμα οδήγησης με το ταχυδρομείο στο σπίτι είναι ένα συμβόλαιο με τον Θάνατο, το οποίο υπογράφουν συνειδητά και με δική τους θέληση οι ίδιοι οι μελλοθάνατοι. Και όταν μάλιστα πρόκειται για νέους οδηγούς των 18 χρόνων, το υπογράφουν και οι γονείς οι ίδιοι, με πλήρη συναίσθηση τού τι πράττουν.

Η διαδικασία είναι γνωστή, αλλά θα την επαναλάβω εν συντομία. Ο υποψήφιος οδηγός δίνει ένα ποσό (η ταρίφα, όπως πληροφορήθηκα είναι γύρω στα 200 ευρώ) στον «εκπαιδευτή-δολοφόνο», ο οποίος μεταβιβάζει ένα μέρος του ποσού στον αρμόδιο «δημόσιο υπάλληλο-δολοφόνο». Ο έχων το θράσος να αρνηθεί αυτό το διακανονισμό, μένει απλά με το τιμόνι στο χέρι. Ο δρόμος θα παραμείνει για πάντα κλειστός! Τα περιστατικά που έχω υπ’ όψιν μου είναι πολλά, ώστε να μπορώ να υποθέσω ότι δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει και αλλιώς.

Αν είχα την εξουσία ενός νομοθέτη θα έστελνα τους υπαλλήλους και εκπαιδευτές κατ’ ευθείαν στο απόσπασμα, τους δεν υποψήφιους οδηγούς που συναινέσανε, στη φυλακή με κάθειρξη.

Πείτε μου σας παρακαλώ, ότι δεν είναι έτσι! Δεν μπορώ να φανταστώ ότι η κοινωνία μας έφτασε σε τέτοιο σημείο ώστε να θέλει να αυτοκτονεί και να πληρώνει κι από πάνω γι αυτό!

Ένας Μάγκας στα Μπουζούκια

Στον απόηχο των γεγονότων, και τώρα που η συγκινησιακή φόρτιση αρχίζει και καταλαγιάζει, κάποιες μικρές, πολύ μεγάλες όμως, αν τις δεις αλλιώς, λεπτομέρειες αρχίζουν να σκάνε μύτη δειλά δειλά απ’ τα μονόστηλα.

Κάποιος δημοσιογράφος, (συγχωρήστε μου που δεν συγκράτησα το ποιος και σε ποια εφημερίδα), δημοσίευσε φωτογραφία του κ. Στυλιανίδη από την παρουσία του σε γήπεδο τη Δευτέρα το βράδυ, κατά τη διάρκεια ποδοσφαιρικής συνάντησης μεταξύ ΑΕΚ Πανθρακικού, ενός δίχως αμφιβολία κοσμοιστορικού ντέρμπυ, την ώρα που η Αθήνα και μαζί της σύμπασα η χώρα και τ’ αποκαΐδια των αξιών της ήταν παραδομένα στην οργή του πλήθους.

Σήμερα, άκουσα στον City, στην εκπομπή του κ. Καρζή ότι ο ίδιος κύριος, το Σάββατο το βράδυ, πετούσε γαρύφαλλα στα πόδια, (ομολογουμένως ωραία σμιλεμένα και σαγηνευτικά) της κυρίας Παπαρίζου, την ώρα που ένα παιδί κείτονταν νεκρό στη γνωστή διασταύρωση των Εξαρχείων, κάνοντας κέφι τρελό με τον επίσης διαβόητο γλεντζέ, τον Υφυπουργό μας των Εσωτερικών, τον αποτέτοιο. Τόσο δε είχαν ανάψει τα αίματα, απ’ το ουίσκι δίχως άλλο, μην πάει ο νους σας κάπου αλλού, που η καλή παρέα παρέμεινε στο μαγαζί ως το πρωί, περιμένοντας το σπουπιδιάρικο του Δήμου να έρθει να τούς μαζέψει μαζί με τα υπόλοιπα σκουπίδια που σέρνονται στο πάτωμα στο τέλος της ξεφτίλας.

Δεν θα σταθώ τόσο στην διπλά υβριστική στάση του υπουργού. Είναι τόσο ξετσίπωτη που καμιά τιμωρία δεν θα τού ήταν αρκετή, παρά μόνον η χειρότερη. Θα σταθώ όμως στο προφίλ, ξέχωρα από την προηγούμενη συμπεριφορά του, τού ανθρώπου που έχει επιλεγεί να προΐσταται του πιο ευαίσθητου υπουργείου, αυτού που είναι επιφορτισμένο με την καλλιέργεια και την παιδεία των νέων ανθρώπων.

Και ποιο είναι αυτό;
Το προφίλ ενός ανθρώπου, που φέρεται να περιφέρεται από γήπεδο σε μπουζουκτσίδικο και από μπουζουκτσίδικο σε γήπεδο. Αυτές είναι οι καταβολές του Υπουργού Παιδείας, αυτές οι προσλαμβάνουσες, αυτοί οι ορίζοντες. Αυτή είναι η εικόνα του. Η πληροφορία, ότι συχνάζει και σε πατσατζίδικα βρίσκεται ακόμα στο στάδιο της εξακρίβωσης. Για τον Μπαϊρακτάρη, δεν χρειάζεται, έχει εξακριβωθεί και είναι σίγουρο.

Η συμμορία του πατσά και της κοιλιάς. Της βρώμας και της δυσωδίας. Του κυνισμού και του αρριβισμού. Της αναλγησίας και της ποταπότητας. Της χαμέρπειας και της εγκληματικής ανικανότητας. Να τους χαιρόμαστε!

ΥΓ. Η φωτό είναι από εδώ