Ήρθε!

Έχω μήνες να προσέξω σε τι μέρος αφήνω το αυτοκίνητο παρκαρισμένο. Αν δεν κλείνω είσοδο, διάβαση πεζών, κ.α., δεν πολυνοιάζομαι και δεν πολυπροσέχω.

Τις τελευταίες μέρες κάποια προειδοποιητικά σημάδια στη σκεπή και το καπό, μικρές, αδιόρατες κουτσουλιές στην αρχή, σταδιακά μεγαλύτερες και πολυπληθέστερες στη συνέχεια, μου υπενθυμίζουν ότι από δω και πέρα θα πρέπει να προσέχω.

Όχι πια κάτω από δέντρα. Ναι!

Ήρθαν πάλι πίσω τα πουλιά. Ήρθε η Άνοιξη παιδιά με τους χυμούς και τις εκκρίσεις της!

Μια Γενναία Πράξη

Σήμερα κανονικά. θα έπρεπε να πανηγυρίζω. Δεν είναι δα και μικρό αυτό που τόλμησα και κατάφερα να κάνω. Αν και απλό, δεν είναι κάτι με το οποίο είμαστε εξοικειωμένοι. Θα μπορούσα να το έκανα από καιρό, απ’ ανέκαθεν, αλλά το απέφευγα όπως ο διάολος το λιβάνι. Δεν τολμούσα ούτε καν να το σκεφτώ ότι θα μπορούσα να το κάνω. Φόβος και ντροπή, αλλά και ψιλο-μπαγαμποντιά και ιδιοτέλεια. Απ’ τη μια, μεμφόμουν τον εαυτό μου που δεν αποφάσιζε να παραμερίσει τις χαμερπείς αυτές σκέψεις και συναισθήματα κι απ’ την άλλη τον δικαιολογούσα πως φερόταν τάχατες λογικά και κατά το συμφέρον του.

Μέχρι σήμερα όμως. Τον φώναξα στο σπίτι ν’ ανοίξει μια πόρτα, να περάσει μια κλειδαριά και ν’ αλλάξει ένα χερούλι. Από τα πριν είχαμε συμφωνήσει την τιμή, στα τόσα. Όταν ήρθε με το καλό κι έκανε ό,τι έκανε έβγαλα να τον πληρώσω στα συμφωνημένα. Και τότε, με αποφασιστική και σταθερή φωνή, την οποία όλο το προηγούμενο βράδυ πρόβαρα μπροστά στον καθρέφτη, ξεστόμισα το βλάσφημο και μέχρι χθες ανείπωτο:

«Παρακαλώ, θα ήθελα και μια απόδειξη».

Κι αυτό συνέβη έτσι απλά, χωρίς υπερβολές και παρακάλια, πληθυντικούς ευγενείας και υπερσυντέλικους του στυλ, «Σας παρακαλώ, μήπως θα μπορούσα να είχα μια απόδειξη;», ή τού «Μήπως θα είχατε την ευγενή καλοσύνη να μού κόβατε μια αποδειξούλα». Τίποτα απ’ όλα αυτά τα δουλικά και τα αναξιοπρεπή.

Ο κλειδαράς, αφού με κοίταξε αποσβολωμένος σαν να τού ‘ρθε ταμπλάς, παραμέρισε τα διαρρηκτικά του εργαλεία και από τον πάτο ανέσυρε ένα χιλιοφθαρμένο μπλοκ.

«Ξέρετε, το νέο φορολογικό...», τραύλισα προς στιγμήν, πηγαίνοντας να δικαιολογηθώ για το ξεδιάντροπο του αιτήματός μου.

«Κανένα πρόβλημα κυρία μου», απάντησε έχοντας φανερά ανακτήσει την αυτοκυριαρχία του. «Συν 20% ο ΦΠΑ και είμαστε εντάξει». Όχι ότι δεν είχα προετοιμαστεί, αλλά άλλο να το φαντάζεσαι κι άλλο να τ’ ακούς. Αλλά σήμερα είχα αποφασίσει να πέσω ηρωικά και δεν επρόκειτο να υποχωρήσω και να το παζαρέψω.

«Μπράβο, μαλάκα», είπα από μέσα μου. «Σ’ εσένα έπεσε ο κλήρος για ν’ αποκτήσει φορολογική συνείδηση ο κλειδαράς. Να σε δω τι θα κάνεις τη Δευτέρα με τον γκαραζίστα που τα συμφωνήσατε στα 500 και δεν τόλμησες να τον ρωτήσεις καν, αν θα είναι με ή χωρίς. Και σκέψου ν’ αλλάξει γνώμη ο Παπακωνσταντίνου, (μήπως η πρώτη θα είναι;), και να πει τέρμα οι αποδείξεις. Πάλι εσύ θα την πληρώσεις, ηλίθια μητέρα Τερέζα!».

Παιδιά, τα ‘χω μπλέξει και δεν ξέρω τι να κάνω τη Δευτέρα. Να ικανοποιήσω την τσέπη μου ή την Ελλάδα;

Ας στηρίξουμε τη Wikipedia!

Είμαι, αυτό που λένε βαρύς χρήστης της Wikipedia. Έχω αντλήσει, και συνεχίζω να αντλώ από αυτή, εμπεριστατωμένες πληροφορίες για ο,τιδήποτε με απασχλεί, από στενά επιστημονικά, έως και ιατρικά θέματα. Σε πρόσφατη μάλιστα έρευνα του οργανισμού Cochrane: about evidence-based medicine, βρέθηκε ότι οι ιατρικές πληροφορίες της Wikipedia είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό αξιόπιστες.

Εδώ και λίγο καιρό ο ιδρυτής της καλεί απεγνωσμένα τους χρήστες να συνεισφέρουν οικονομικά ώστε να μπορέσει η προσπάθεια αυτή να συνεχιστεί. Προσπάθησα, μάταια, να κάνω τα στραβά μάτια και να αγνοήσω την έκκληση. Η συνείδησή μου όμως δεν μέ άφηνε να ησυχάσω. Έχω επωφεληθεί τα μέγιστα από την προσπάθεια αυτή και θα αισθανόμουν πραγματικά αβοήθητη αν έπαυε να λειτουργεί. Σαν ελάχιστη ένδειξη ευγνωμοσύνης αποφάσισα να δράσω. Να κάνω το ελάχιστο δηλαδή. Το στοιχειώδες.

Παρακινούμενη, μάλιστα από παρόμοια ανάρτηση του arxediamedia, αυτή ακριβώς τη στγμή αποφάσισα να εξιλεωθώ. Έβγαλα την πιστωτική από το πορτοφόλι και τους έστειλα ένα φιλί κι ένα χαιρετισμό!

Πραγματικά τους ευχαριστώ!

ΚΛΕΙΣΤΟΝ λόγω ΔΙΑΚΟΠΩΝ

Αγαπητοί μου έφτασε δυστυχώς ο καιρός που θα πρέπει να αποχωριστούμε για ένα δεκαήμερα ας πούμε, εξ αιτίας του εθίμου των θερινών διακοπών. Ευκαιρία και για μένα να κάνω αποτοξίνωση από το blog, αλλά και για σας, καθώς θα έχετε ένα λιγότερο να προσκυνάτε και ένα σχόλιο λιγότερο ν' αφήνετε.

Η Cynical στο δρόμο για το αεροδρόμιο με τον προσωπικό της οδηγό

Άφιξη στα νησιά Bora Bora

Τακτοποίηση στο ξενοδοχειο ιδιοκτησια του χορηγού της Cynical και του blog αυτής.

Καθημερινά καθήκοντα

ΡΑΝΤΕΒΟΥ στις 14/7

Ακριβό μου Χειρόγραφο!

Επί τέλους μπόρεσα να ανταποκριθώ,
έστω και καθυστερημένα λόγω υπερβολικού φόρτου εργασίας, που είχε να κάνει με τον συντονισμό του παγκόσμιου αντιπυρηνικού κινήματος,
και την αποκάλυψη των δόλιων σκοπών της Νέας Τάξης,
και να καταθέσω στην ανθρωπότητα τον ακριβοθώρητο (λόγω πληκτρολογίου) γραφικό χαρακτήρα μου.

Τον άλλον, δεν χρειάζεται, τον έχετε ήδη αντιληφθεί.

Ευχαριστώ ιδιαιτέρως τον κ. Nomad, που πρώτος με έσυρε στο χορό, καθώς και τον κ. VK, που ελπίζω να έχει συνέρθει από τον νευρικό κλονισμό που του προκάλεσε η αβλεψία μου μιας προηγούμενης πρόσκλησής του σε κάποιο από τα πολλά μπλογκοπαίγνια, στα οποία αυτό το παιδί ανελλιπώς συμμετέχει.

για το

http://autographcollectors.blogspot.com/

Η πρόσκληση είναι ανοιχτή σε ολους τους επισκέπτες.

Άντε να Παίξουμε και μεις, (αφού μας έλαχε), Το Παιχνίδι των 40 Ερωτήσεων

Τη σκυτάλη για το συγκεκριμένο ερωτηματολόγιο μου την προσέφερε ο κ. Νomad, όχι ευφρόσυνα όπως θα ήταν το φυσικό και το αναμενόμενο, αλλά αφού προηγουμένως φρόντισε να με παγιδεύσει με τέτοιο τρόπο ώστε να μην μπορώ, για λόγους αξιοπρέπειας να αρνηθώ την “προσφορά”.

Για την ιστορία, αφορμή στάθηκε ένα λίαν κακεντρεχές δικό μου σχόλιο στο blog του, σχετικά με την αξία ενός τέτοιου παιγνίου, μιας και από τις απαντήσεις που ο ίδιος έδωσε, αφ’ ενός ουδέν νεώτερον και ουσιαστικό προέκυψε για την προσωπικότητά του, όπως ήλπιζαν τα πλήθη των αναγνωστών του, που για το λόγο αυτό αισθάνθηκαν προδομένα, αφ’ ετέρου ουδεμία ωφέλεια είχε και αυτός ο ίδιος σχετικά με την διεύρυνση της αυτογνωσίας του, εξ αιτίας του στερεότυπου και παιγνιώδη χαρακτήρα των ερωτήσεων.

Η φυσιολογική και ευφυής τολμώ να ειπώ αντίδραση του κ. Nomad, αντί άλλης απάντησης, ήταν να μου μηνύσει ένα χαιρέκακο: «Ορίστε, κυρία μου. Ήρθε η σειρά σας», πρόταση την οποία απεδέχθην για να περισώσω κάτι από την Ήττα μου. Κοινώς: πήγα για μαλλί και βγήκα κουρεμένη. Ή όποιος σκάβει τον λάκκο του αλλουνού πέφτει ο ίδιος μέσα.

Το όνομά μου, λυπάμαι, δεν μπορώ να σας το αποκαλύψω, για να μην εγείρει άστοχους συνειρμούς με συγκεκριμένους αριστοκρατικούς κύκλους παλαιότερων εποχών, με τους οποίους έπαψα να διατηρώ πλέον σχέσεις.
Στην ημερομηνία γέννησης υπάρχει ένα μικρό λαθάκι, το οποίο πιστεύω θα αντιληφθείτε με κάποια μικρή προσπάθεια,
Κατά τα άλλα, τα στοιχεία που παραθέτω είναι απολύτως ειλικρινή και θα σας βοηθήσουν να με εκλέξετε όταν θέσω υποψηφιότητα στην Επιτροπή Εκπροσώπησης της ελληνικής μπλογκόσφαιρας στο 1ο Διαγαλακτικό Συνέδριο.

ΠΡΟΦΙΛ

1. Όνομα(τα): Α.Β. (Όχι, δεν είμαι η χρυσή κληρονόμος του Βασιλόπουλου)

2. Γενέθλια: 01/11/1011

3. Ζώδιο: Γαλέος

4. Χρώμα μαλλιών: Όπως το χρώμα των αγγέλων και ακόμα καλύτερο.

5. Χρώμα ματιών: Απροσδιόριστο, μαγικό, μοναδικό, μυστηριακό, χαοτικό, μενεξεδένιο, με ξανθές ανταύγειες.

6. Έχεις ερωτευτεί ποτέ; Και μόνο λόγω πιθανοτήτων, εξ αιτίας του χρόνου παραμονής μου επί της γης, αυτό έτυχε να συμβεί κάποιες φορές.

7. Είδος μουσικής που ακούς; Ό,τι παίζει ο Μάριος ο Blackman.

8. Χαρακτήρας Disney/Warner Bross : Άβερελ, (ή ήταν από άλλη εταιρία; Μπορεί όμως και να εξαγοράστηκε. Τσέκαρέ το!)

9. Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά; Για να μην περιπέσω σε σφάλμα, θα πρέπει να συμβουλευτώ τον πίνακα με τις καινούργιες χιλιομετρικές αποστάσεις, ο οποίος θα εκδοθεί όμως στο τέλος του έτους.

10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: Πάλι ξέχασα ν’ αγοράσω γάλα και το παιδί θα πάει νηστικό στο σχολείο, αν πάει φυσικά, γιατί κι αυτό παίζεται.

11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: το 45 lt σακίδιο με όλα τα χρειώδη, για την αντιμετώπιση όλων των απρόβλεπτων καταστάσεων της ημέρας, π.χ. πιθανή απαγωγή μου.

12. Τι έχεις στον τοίχο σου; Τις φωτογραφίες μου.

13. Τι έχεις κάτω απ’ το κρεβάτι σου; Ένα άλλο κρεβάτι, το οποίο επίσης έχει από κάτω του ένα άλλο κρεβάτι, ad infinitum.

14. Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τι θα έκανες; Ευχέλαιο για τα φαντάσματα.

15. Αγαπημένος αριθμός: Ef(X) = P(X _ a) = PX((−1, a]) = Z f(x)PX(dx).

16. Αγαπημένο όνομα: Μπιμπίκος

17. Τα χόμπι σου: Να οργώνω βουνά, κοιλάδες, ποτάμια, ρουμάνια, ραχούλες. Καμιά φορά και να διαβάζω.

18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα; Αυτό δεν λέγεται, γιατί θα με κόψει το Ε.Σ.Ρ.

19. Μια ευχή για το μέλλον: Να γαληνέψω επιτέλους. Μεγάλωσα πια. Και μα τον Μανιτού, κουράστηκα!

20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες; Έχω ελλιπή στοιχεία και δεν μπορώ να βγάλω πορεία εκ του ασφαλούς.

21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: Τα χάπια μου, τη γούνα μου...

22. Αγαπημένο λουλούδι: Νεραγκούλες.

23. Αγαπημένη σειρά: Πάντα την πρώτη και την καλύτερη!

24. Αγαπημένη ταινία: Amarcord

25. Αγαπημένο τραγούδι: «Θα τα βροντήξω όλα κάτω και θα φύγω». Ρίτα

26. Aγαπημένο βιβλίο: «Το κατά Ιησού Ευαγγέλιο» και όλα του Σαραμάγκο.

27. Αγαπημένο ζώο: Άντρες

28. Αγαπημένο ρούχο: Αρβύλες

29. Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: Cezanne


30. Αγαπημένο χρώμα: Ώχρα


31. Αγαπημένο φαγητό: Ντολμαδάκια γιαλαντζί. (Τα δικά μου).

32. Με ποιόν χαρακτήρα από cartoon ταυτίζεσαι; Μπαγκς Μπάνυ

33. Κακή συνήθεια: Ενοχές

34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: Σαρκασμός, Με (αυτο) και σκέτο.

35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: Επιείκεια

36. Συνηθισμένη ατάκα: Άντε και γαμήσου

37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Κληρονόμος

38. Μεγαλύτερος φόβος: Να γίνει το παιδί χλιδάνεργος

39. Η καλύτερη pizza: Αυτή που φτιάχνω εγώ.

40. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι: για να σε γηροκομούν

Και τώρα, για ποιούς χτυπάει η Καμπάνα;
Μήπως για την κυρία Νέλλη μας;

Μήπως για τον κ. Κ.Κ.Μοίρη μας;

Μήπως για τον κ. Αerostatik μας;