Περί "ποιοτικών" μεταναστών

Η χθεσινή δήλωση Δένδια περί "ποιοτικών μεταναστών", βάσει των νέων standards που καλλιεργούνται στην ελληνική κοινωνία, δεν θα πρέπει να ενόχλησε και πολλούς, εκτός από μια μικρή μερίδα, αυτή των συνήθων υπόπτων, που αναλογικά δεν είναι  και πλεοψηφική.

Από τη μια μεριά, έχουμε όσους παθαίνουν αλλεργία, με τους κάθε λογής "άπλυτους", διότι ως γνωστόν η καθαριότητα του σώματος συνεπάγεται και ήθος και καθαρότητα ψυχής, για την οποία υπερηφανευόμαστε από αρχαιοτάτων χρόνων.

Από την άλλη, οι εν λόγω "άπλυτοι", συμβαίνει να είναι και αλλόθρησκοι, μουσουλμάνοι ως επί το πλείστον, γεγονός που προσβάλλει το πανάρχαιον ελληνορθόδοξο πνεύμα, οπότε καλόν θα είναι να μην προσέρχονται στα άγια εδάφη μας να τα μολύνουν. 

Και τέλος, υπάρχει και η μεγάλη μερίδα των εκσυγχρονιστών, η οποία έχοντας οψίμως γαλουχηθεί στους νέους  περί ποιότητας ορισμούς, αναγνωρίζει σαν ποιοτικό, τον ανταγωνιστικό άνθρωπο, τον αποδοτικό, αυτόν που φέρνει χρήματα, αυτόν που δεν επιβαρύνει με την παρουσία του το κοινωνικό σύνολο, αυτόν δηλαδή που περνάει με επιτυχία τα αντίστοιχα, επιστημονικώς συντεταγμένα, τεστ ποιοτικής αξιολόγισης. Όπως όλα τα προιόντα, δηλαδή. Ό,τι δεν μπαίνει στα τεστ αυτά, ως οικονομικώς μη ανταποδοτικό, όπως ας πούμε ήθος, φιλότιμο, καλή καρδιά, κλπ, δεν μετριέται ως ποιοτικό, άρα κατοχυρώνεται ως κοινωνικά επιζήμιο.

Με βάση τα παραπάνω κριτήρια, το σύγχρονο ελληνικό κράτος δεν είναι εναντίον των μεταναστών. Τουναντίον επιβραβεύει αυτούς που φέρνουν χρήματα, απ' όποιο μέρος του κόσμου και να προέρχονται, τους δίνει μάλιστα διαβατήριο και υπηκοότητα, ενώ η ελληνική κοινωνία δεν εμφανίζει φαινόμενα μισαλλοδοξίας με τους αλλόθρησκους καθολικούς και προτεστάντες, παρά περιέργως πως με τους φτωχούς μουσουλμάνους. 

Οι άνθρωποι που φτάνουν θαλασσοδαρμένοι και ενίοτε πνιγμένοι στις ακτές μας από τις εμπόλεμες και μη πατρίδες τους, δεν έχουν πάνω τους το βιογραφικό, δεν έχουν ISO χαραγμένο στο μέτωπό τους, ούτε καν στα χαρτιά τους, τα οποία είτε χάθηκαν στα κύματα, είτε γίνηκαν στάχτη απ' τη φωτιά που έκαψε τα σπίτια τους. Πώς να τους αξιολογήσεις λοιπόν; Κι αφού δεν μπορείς, δεν μπορείς να τους λες και ποιοτικούς.

Απλά, τα πράγματα... Και αυτοσυνεπή!

Έλληνες, οι νέοι Αλβανοί του κόσμου

Η κολοσσιαία πια ανεργία, και η ελεύθερη πτώση των μισθών στην Ελλάδα είναι οι δυο βασικοί λόγοι που θα σπρώξουν τα πιο δυναμικά και τα πιο μορφωμένα κομμάτια της κοινωνίας σε αναζήτηση καλύτερης τύχης στο εξωτερικό. Ήδη φεύγουν πολλοί, πολλαπλάσιοι βρίσκονται σε διερευνητικό στάδιο, ενώ σε ένα με δυο χρόνια στα αεροδρόμια και τα λιμάνια θα επικρατεί συνωστισμός από την κοσμοσυρροή.

Οι επιπτώσεις από τη μεγάλη αυτή φυγή, έχουν διερευνηθεί, άλλωστε δεν είναι δύσκολο κανείς να τις αντιληφθεί. Αλλά, πέρα απ’ αυτό, όμως, επιπτώσεις θα υπάρξουν και στις νέες χώρες της μετανάστευσης, και θα είναι απρόβλεπτες, τα πρώτα δε σημάδια έχουν ήδη αρχίσει να διακρίνονται.

Ελεύθερος επαγγελματίας, έλληνας, εγκατεστημένος σε χώρα Χ από δεκαετίας και με μέση αμοιβή για τις υπηρεσίες του επί σειρά ετών ας πούμε Υ, την τελευταία φορά μετά την παράδοση της δουλειάς του, δεν εισέπραξε το σύνηθες ποσόν Υ, αλλά το 60% του Υ, με τη μοναδική δικαιολογία ότι έτσι είναι, κι άμα θέλει, κι αν τού αρέσει, αλλιώς ας γυρίσει πίσω στην πατρίδα του να βρει εκεί δουλειά!

Το παράδειγμα αυτό, που είναι αληθινό, σίγουρα δεν είναι το μοναδικό, και είναι ακόμα πιο σίγουρο ότι θα αποτελέσει τη νόρμα και για τους υπόλοιπους εξόριστους αυτής της χώρας, όπως ακριβώς είχε συμβεί και με τους μετανάστες από τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες και την Αλβανία που εισέρρεαν στα μέρη μας για τον ίδιο ακριβώς λόγο που εγκαταλείπουμε εμείς σήμερα τα δικά μας.

Αν λοιπόν συνυπολογίσουμε ότι το ίδιο θα συμβεί και με τους Ιρλανδούς, Ισπανούς και Πορτογάλους εργαζόμενους, που θα συρρέουν μαζικά από την περιφέρεια στο κέντρο για δουλειά, τότε οι εργαζόμενοι αυτοί του κέντρου, της Γερμανίας, Ολλανδίας, κλπ, που τώρα μας χλευάζουν και μας λοιδορούν σαν άχρηστους και σαν τεμπέληδες, ας μη χαίρονται άλλο κι ας ετοιμάζονται σιγά-σιγά να δουν κι αυτοί και τα δικά τους μεροκάματα να κατρακυλάνε. Νόμος είναι αυτός της αγοράς, δεν είναι παίξε γέλασε…

Άσε, που δεν αποκλείεται στο κοντινό μέλλον, να δούμε και πηχυαίους τίτλους στις γερμανικές εφημερίδες, ας πούμε, για τη νέα «ελληνική υγειονομική βόμβα», όπως τώρα δα ανακαλύψαμε ότι μια τέτοια υπάρχει και στην πατρίδα μας που αφορά τους δικούς της ξένους. Τα πιο θανατηφόρα μικρόβια σε μια κοινωνία, δεν είναι τα μικρόβια της χολέρας και της φυματίωσης, αλλά του φασισμού...

Η Μεγάλη Έξοδος των Ανέργων

Η ανεργία στο νότιο κυρίως ημισφαίριο της Ευρωζώνης, αλλά και στην Ιρλανδία και στις χώρες της Βαλτικής όπως είναι γνωστό, έχει εκτοξευτεί. Ειδικά, ανάμεσα στους νέους μεταξύ 16-24 είναι τόση, ώστε κοντεύει να καταπιεί ολόκληρη την εν λόγω ηλικιακή κατηγορία. Για παράδειγμα στην Ισπανία έχει γραπώσει το 51.4%, ενώ μόλις πριν από λίγα χρόνια, συγκεκριμένα το 2008, στο θυσιαστήριο πήγαινε μόνο το 18%. Στην Ελλάδα, το μαστίγιο της ανεργίας πίπτει επί του 46.6% των νέων, ενώ στην Πορτογαλία και Ιταλία έχει αγγίξει μόλις(!) το 30.7% και το 30.1% αντιστοίχως, φερόμενη θαρρείς με μεγαλύτερη αβρότητα.

Εξ αυτού και η απογοήτευση χτυπάει ταβάνι. Το 80% των Πορτογάλων θεωρεί ότι η περίοδος δεν ενδείκνυται για ψάξιμο, ενώ την ίδια γνώμη έχει και το 91% των Ιταλών, το 92% των Ισπανών, το 93% των Ιρλανδών και το 96% των Ελλήνων.

Η μετανάστευση λοιπόν αποτελεί μια εκ των ενόντων λύση. Και την ακολουθούν ουκ ολίγοι, αλλάζοντας μάλιστα για πρώτη φορά και τη φορά των μεταναστευτικών οδών.

Οι Ισπανοί αρχίζουν και κοιτάνε προς τη μεριά της Λατινικής Αμερικής. Ειδικά προς την Αργεντινή, στην οποία μετά τη χρεοκοπία, ανθίζουν χαμόγελα και δουλειές. Δεν είναι πια οι Αργεντινοί που μεταναστεύουν στην Ισπανία, αλλά το αντίστροφο. 50,000 ισπανοί πήραν το δρόμο για την Αργεντινή μόνο μέσα στο 2011.

Οι Πορτογάλοι ξαναανακαλύπτουν τις παλιές τους αποικίες. Η Αγκόλα, πέρα από το ότι μιλάει πορτογαλέζικα, αναπτύσσεται με διψήφιους αριθμούς, και τούτο λόγω των πετρελαίων. Η πρωτεύουσά της μάλιστα Λουάντα θεωρείται η πιο ακριβή πρωτεύουσα του κόσμου. Έτσι 70,000 Πορτογάλοι πήραν το δρόμο για την αφρικανική αυτή αποικία, μόνο μέσα στο 2010. Ίδια είναι τα προγνωστικά και για το 2011.

Άλλοι Πορτογάλοι τραβούν για τη Βραζιλία, που διαθέτει και περισσότερες επιλογές. Η κυβέρνηση μάλιστα άλλαξε τη μεταναστευτική της πολιτική, προς το ευνοϊκότερο, ώστε να διευκολύνει τη μετανάστευση των πιο μορφωμένων από τους πρώην επικυρίαρχους. Από κοντά κόλλησαν και οι Ισπανοί, των οποίων η μετανάστευση προς την ωραία αυτή χώρα αυξήθηκε κατά 45%.

Η Ιρλανδία, από την άλλη δείχνει μια καθαρή μεταναστευτική εκροή, όχι μόνο από τους Πολωνούς που επέστρεψαν στην πατρίδα τους, αλλά και από τους ίδιους τους Ιρλανδούς, οι οποίοι προτίμησαν την Αυστραλία και Nέα Ζηλανδία. Μέσα στο 2011 έφυγαν γύρω στους 40,000, οι περισσότερες γυναίκες.

Οι Έλληνες, μιας και χάσαμε τις αποικίες μας, εδώ και κάποιες χιλιάδες χρόνια, φεύγουμε για Γερμανία, σε ένα δεύτερο μεταναστευτικό κύμα μετά τον πόλεμο. Προς το παρόν δεν υπάρχουν επίσημα νούμερα για το μέγεθος της φυγής.

Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουμε για το βραχυπρόθεσμο και μακροπρόθεσμα αποτέλεσμα της εκροής, κυρίως των πιο δυναμικών, μορφωμένων και παραγωγικών ηλικιών.

Η κατάσταση δε είναι τέτοια, που τόσο οι «πατριωτικές» εκκλήσεις του πρώην πρωθυπουργού για παραμονή των νέων στην Ελλάδα, όσο και η, προς την αντίθετη κατεύθυνση, προτροπή του ομολόγου του της Πορτογαλίας για να μεταναστεύσουν, ακούγονται προκλητικές, πανικόβλητες και εξοργιστικές.

Οι χώρες λοιπόν αυτές, οι οποίες χτυπιούνται και πιο έντονα από τις βάρβαρες και αδιέξοδες πολιτικές της ΕΖ, που τους έχουν βίαια επιβληθεί, έχουν περισσότερα κοινά προβλήματα να λύσουν, απ’ όσο οι ίδιες νομίζουν. Αν το συμφέρον όλων αυτών είναι να φέρουν το νεανικό δυναμικό πίσω και να το εντάξουν στην κοινωνία και την παραγωγή, δεν έχουν και πολλούς τρόπους να το καταφέρουν. Έλληνες, Ισπανοί, Πορτογάλοι, και Ιρλανδοί, έχουν κληρονομήσει από την πρόσφατη ιστορία τους το know how για το πώς διώχνεται ο κατακτητής, εξωτερικός και εσωτερικός.

Ένα ξεσκόνισμα της μνήμης, θα 'ταν μια αρχή…

Υ.Γ. Στοιχεία από ΕΔΩ

Πόσο απειλούν οι μουσουλμάνοι την Ευρώπη;

Το μακελειό που συνέβη στο Όσλο ήταν ένα τυχαίο γεγονός. Θα μπορούσε να είχε συμβεί οπουδήποτε αλλού στο δυτικό κόσμο, όπως άλλωστε είχε ξανασυμβεί στην Οκλαχόμα τo 1995 με 168 νεκρούς, και αυτή τη χρονιά, τον Ιανουάριο, στο Tucson της Αριζόνα με έξι, και τον Απρίλιο, σε mall έξω από το Άμστερνταμ, με άλλους έξι επίσης. Πιστεύω ότι μια εξονυχιστική έρευνα στον τύπο θα αποκάλυπτε πολλά περισσότερα περιστατικά, τα οποία όμως δεν εντυπώθηκαν στη μνήμη ή πέρασαν απαρατήρητα εξ αιτίας του μικρότερου αριθμού θυμάτων, γεγονός τυχαίο κι αυτό.

Αυτό, όμως που δεν είναι καθόλου τυχαίο είναι η ακρο-δεξιά πολιτική ταυτότητα των θυτών. Μπορεί τα κίνητρα σε κάθε περίπτωση να διέφεραν, το ενοποιητικό όμως στοιχείο της δράσης όλων αυτών είναι η ολοένα και μεγαλύτερη διείσδυση που έχει στη δημόσια σφαίρα η εμπρηστική ακρο-δεξιά ρητορική και η ανοχή που επιδεικνύεται προς αυτήν.

Με τα μάτια στραμμένα μονίμως προς τους μουσουλμάνους εξτρεμιστές, πολύ λίγοι ήταν σε θέση να διαπιστώσουν ότι η πραγματική και μόνιμη απειλή στις ευρωπαϊκές δημοκρατίες δεν ήταν το Ισλάμ αλλά, για μια ακόμα φορά, ο φασισμός και οι ρατσιστές.

Στην προκειμένη περίπτωση του Όσλο, η αρχική πεποίθηση ότι πίσω από την εγκληματική ενέργεια βρίσκονταν μουσουλμάνοι εξτρεμιστές ή η Αλ-Κάιντα αυτοπροσώπως, συντονίζεται πολύ αρμονικά με μια στρεβλή και στα όρια της υστερίας κατανόηση της δημογραφίας και της θρησκευτικής και φυλετικής δυναμικής των μουσουλμανικών πληθυσμών στην Ευρώπη και την Αμερική.

Γενικά, το στόρι πάει ως εξής: Η Ευρώπη έχει κατακλυστεί από μουσουλμάνους και άλλους έγχρωμους μετανάστες, οι οποίοι υπερκεράζουν τους χριστιανούς γηγενείς με τρομακτικούς ρυθμούς. Απρόθυμοι να ενσωματωθούν πολιτισμικά, και ανίκανοι να ανταγωνιστούν τους λευκούς διανοητικά, (βλ. Τίλιο Ζαρατσίν, SPD), οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί έχουν μετατραπεί σε φυτώρια τρομοκρατικών πράξεων. Η παρουσία τους απειλεί όχι μόνο την ασφάλεια, αλλά και τις φιλελεύθερες κατακτήσεις σχετικά με τα δικαιώματα των γυναικών και των ομοφυλοφίλων, και ότι αυτό έχει φυσικά συμβεί, λόγω της υπεράσπισης του ιδεολογήματος της "πολυπολιτισμικότητας".

Τα προγνωστικά, για παράδειγμα, έλεγαν ότι ο μουσουλμανικός πληθυσμός στην Ευρώπη σχεδόν θα διπλασιαζόταν μέχρι το 2015 (Oner Taspiner, the Brookings Institution); θα διπλασιαζόταν ακριβώς μέχρι το 2020, (Don Melvin, the Associated Press); ή θα αποτελούσε το 20% του πληθυσμού της Ευρώπης ως το 2050,(Esther Pan, Council on Foreign Relations). Όλα τα προηγούμενα, είναι φανερό ότι δεν έχουν καμιά αληθοφάνεια και υπόσταση.

Ποια είναι όμως η πραγματικότητα;

Όχι μόνο η γεννητικότητα δεν είναι μεγαλύτερη ανάμεσα στους μουσουλμάνους της Ευρώπης, αλλά δείχνει και καθαρά σημάδια πτώσης. Μια μελέτη του ερευνητικού ινστιτούτου Pew, που δημοσιεύτηκε τον Ιανουάριο του 2011 προβλέπει αύξηση μέχρι το 2030 του μουσουλμανικού πληθυσμού στην Ευρώπη από το 6% που είναι σήμερα, στο 8%. Στη Νορβηγία δε, δεν ξεπερνά το 3%, ποσοστό μικρότερο κι από το ποσοστό των αφροαμερικανών στην Αλάσκα.

Αλλά ακόμα κι αν όλες οι προβλέψεις αποδεικνύονταν αληθινές, για ποιο λόγο θα έπρεπε η Ευρώπη να παραμείνει χριστιανική και πάλευκη;

Σχετικά με την ενσωμάτωση των μεταναστών στη Βρετανία, μουσουλμάνοι, σιίτες και ινδουιστές συνηθίζουν να παντρεύονται έξω από τις δικές τους εθνικές ομάδες στα ίδια ποσοστά όπως και οι λευκοί. Για τις περισσότερες εθνικές μειονότητες, περίπου οι μισοί από τους φίλους τους είναι λευκοί, και μόνο το 20% περιορίζεται στην δική του ομάδα. Ενώ σύμφωνα με έρευνα του Pew, οι πιο σπουδαίες έγνοιες που έχουν οι μουσουλμάνοι, είναι η ανεργία και ο ισλαμικός εξτρεμισμός.

Από την άλλη μεριά, ούτε υπήρξαν ποτέ στην Ευρώπη ενεργές πολιτικές ενθάρρυνσης της πολυπολιτισμικότητας εις βάρος της κοινωνικής συνοχής. Στην πραγματικότητα, αυτό που υπήρχε ήταν η άρνηση του φαινομένου της μετανάστευσης και της διαφοράς. Ούτε συνιστούν τελικά οι μουσουλμάνοι τη μεγαλύτερη απειλή σχετικά με τρομοκρατικές πράξεις. Σύμφωνα με τη Europol, ανάμεσα στo 2006 και 2008, μόνο το 0.4% από αυτές είχε αποδοθεί σε ισλαμιστές. Η τεράστια πλειονότητα, 85% σχετιζόταν με αποσχιστικές ενέργειες.

Το σημερινό σκηνικό στην Ευρώπη, με την οικονομική δυσπραγία, την ανεργία, την αβεβαιότητα, την παρακμή των θεσμών και το έλλειμμα δημοκρατίας εξ αιτίας του τρόπου λειτουργίας της Ε.Ε., είναι ό,τι καλύτερο για την άνοδο του φασισμού. Μια ματιά μόνο να ρίξει κανείς στα εθνικά κοινοβούλια πολλών ευρωπαϊκών χωρών είναι αρκετή για να πειστεί ότι ο φασισμός δεν είναι έξω από την πόρτα, αλλά στρογγυλοκάθεται στο σαλόνι.

Υ.Γ. Τα στοιχεία είναι από το «The Nation».

Αυξάνουν οι μετανάστες την ανεργία;

Το αντιμεταναστευτικό αίσθημα, παρά το γεγονός ότι περιορίζεται σε μια μειονότητα και όχι στο σύνολο του πληθυσμού, βρίσκεται σε έξαρση όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Αμερική, κυρίως λόγω της δραματικής οικονομικής κατάστασης αμφοτέρων των χωρών. Απόδειξη, ο νόμος που πέρασε στην Αριζόνα, όπου η αστυνομία θα μπορεί να συλλαμβάνει οποιονδήποτε υποπτεύεται ότι είναι ξένος χωρίς χαρτιά. Όπως επίσης και η σκέψη κατάργησης της απόδοσης αμερικανικής υπηκοότητας στα παιδιά τα οποία γεννιούνται σε αμερικανικό έδαφος, ανεξαρτήτως της κατάστασης νομιμότητας των γονιών τους.


Τα αισθήματα αυτά βασίζονται κυρίως στη (λανθασμένη) αντίληψη ότι οι μετανάστες κλέβουν τις δουλειές των γηγενών, και μάλιστα των λιγότερο ευνοημένων, ότι ρίχνουν τους μισθούς και ότι ευθύνονται για την περικοπή των κοινωνικών παροχών, γεγονός όμως που διαψεύδεται από τις μελέτες. Στις σημερινές συνθήκες, ο αριθμός των μεταναστών που φθάνουν κάθε χρόνο στις ΗΠΑ υπολογίζεται στα 1.25 εκατομμύρια, αριθμός ο οποίος αντιστοιχεί στο 40% της αύξησης του πληθυσμού. Το 30%-40% των νεοαφιχθέντων, έχουν όντως περάσει παράνομα στη χώρα, προερχόμενοι από το Μεξικό και την Κεντρική Αμερική.

Ας δούμε λοιπόν κατά πόσον οι μετανάστες κλέβουν όντως τις δουλειές. Η πρώτη εντύπωση είναι ότι όντως έτσι συμβαίνει, βάσει της απλής εφαρμογής του αξιώματος της προσφοράς και της ζήτησης, η οποία όμως κάνει το λάθος να υποθέτει ότι ενώ η προσφορά αυξάνει, η ζήτηση παραμένει σταθερή. Μελέτες δε επί μελετών έδειξαν ότι συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο.

Μια από τις πλέον ενδελεχείς μελέτες επί του συγκεκριμένου αυτού ζητήματος έγινε από τον οικονομολόγο του Berkeley, David Card, ο οποίος χρησιμοποιώντας στοιχεία από την απογραφή του 2000 συνέκρινε την κατάσταση της αγοράς εργασίας σε 17 μεγάλα μητροπολιτικά κέντρα των ΗΠΑ. Οι λόγοι ήταν οι εξής: Πρώτα στις πόλεις αυτές το μεταναστευτικό στοιχείο είναι πολύ υψηλό, κατά μέσο όρο στο 27% του πληθυσμού τους, που αντιστοιχεί στο μισό περίπου του εθνικού μέσου όρου. (Πόσο άραγε είναι διαφορετικό από αυτό της Ελλάδας;). Έτσι οποιαδήποτε επίδραση της μετανάστευσης στην αγορά εργασίας θα γινόταν φανερή κατά κύριο λόγο στις περιοχές αυτές. Επιπλέον, το ποσοστό των μεταναστών διαφέρει από πόλη σε πόλη του δείγματος, με τη Φιλαδέλφεια στο 8%, και το Los Angeles στο 35%.

Επομένως, αν οι μετανάστευες έκλεβαν όντως δουλειές από τους ντόπιους, τα πράγματα θα ήταν χειρότερα στο Los Angeles απ’ ότι στη Φιλαδέλφεια και μάλιστα για τους ντόπιους οι οποίοι απασχολούνται σε δουλειές με χαμηλή ή καθόλου εξειδίκευση όπως σερβιτόροι, οδοκαθαριστές, οδηγοί ταξί, κηπουροί κλπ. Ο Card όμως έδειξε, όπως και άλλοι μελετητές, χρησιμοποιώντας διαφορετική μεθοδολογία, ότι ανεξαρτήτως του πληθυσμού των μεταναστών, δεν υπάρχουν διαφορές από πόλη σε πόλη ανάμεσα στον αριθμό των συγκεκριμένων θέσεων εργασίας και στο ύψος των αντίστοιχων αμοιβών.

Ποια όμως εξήγηση υπάρχει γιαυτό;

Η εξήγηση βρίσκεται στο ότι οι μετανάστες δεν αυξάνουν απλώς την προσφορά εργασίας, αλλά και τη ζήτηση, διότι ταυτόχρονα καταναλώνουν, νοικιάζουν σπίτια και γραφεία, αγοράζουν αυτοκίνητα, γεγονός που ενθαρρύνει τις επιχειρήσεις να επενδύουν. Επιπλέον, οι μετανάστες στήνουν δικές τους επιχειρήσεις σε μεγαλύτερο βαθμό απ’ ότι οι γηγενείς. Και είναι γεγονός ότι πόλεις όπως το Miami, το Los Angeles και η Νέα Υόρκη έχουν να επιδείξουν αυξημένη επενδυτική δραστηριότητα. Επικαιροποιημένα δε στοιχεία για την περίοδο 2008-2009, δείχνουν την ίδια ακριβώς εικόνα.

Τι γίνεται όμως με το επιχείρημα ότι οι μετανάστες χρησιμοποιούν τις κοινωνικές παροχές, όπως εκπαίδευση και υγεία, χωρίς την αντίστοιχη καταβολή φόρων; Κι εδώ, τα στοιχεία πάλι δείχνουν προς την αντίθετη κατεύθυνση: οι περισσότεροι από τους μετανάστες χωρίς χαρτιά πληρώνουν περισσότερους φόρους από τις παροχές που απολαμβάνουν. Σύμφωνα με μελέτη των πανεπιστημίων Princeton και Γκουανταλαχάρα, τα ¾ των παράνομων μεξικανών είχαν κρατήσεις φόρων και κοινωνικής ασφάλισης, ενώ μόνο το 10% εξ αυτών έστελνε το παιδί του σε δημόσιο σχολείο και μόνο το 5% εξ αυτών έκανε χρήση των κουπονιών διατροφής και των επιδομάτων ανεργίας. Ο δε οργανισμός κοινωνικής ασφάλισης δήλωσε ότι για το 2007 το καθαρό κέρδος από τους παράνομους μετανάστες ανερχόταν σε $240 δις, στο 10% δηλαδή του ενεργητικού του. Η εξήγηση είναι απλή και αποδίδεται στην επισφαλή θέση που κατέχουν και στην εκμετάλλευση που υφίστανται.

Όσον αφορά λοιπόν τις ΗΠΑ, χώρα παραπλήσια με τη δική μας στα ποσοστά ροής παράνομων μεταναστών, οι μελέτες δείχνουν ότι δεν είναι οι τελευταίοι υπεύθυνοι για τη μαζική ανεργία και τις περικοπές κοινωνικών παροχών. Οι πραγματικοί υπεύθυνοι είναι αυτοί οι οποίοι πασχίζουν να καταστήσουν υπεύθυνους τους μετανάστες.

Στην Ελλάδα, υπάρχει καμιά αντίστοιχη μελέτη;;;

Στοιχεία από το άρθρο του Τruth-out: «Can We Please Stop Blaming Immigrants?» του Robert Pollin, who is a professor of economics and co-director of the Political Economy Research Institute (PERI) at the University of Massachusetts-Amherst.

Τα κουρέλια, που έκαναν τη Νομική ...κουρέλια

Δεν με νοιάζει ποιος τους έφερε, αν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ, αν ήταν το ΚΚΕ, αν ήταν το ΠΑΣΟΚ, αν ήρθαν μόνοι τους, αν ήτανε η μοίρα, αν ήτανε ο άνεμος.

Όποιος στυλώνει το μάτι του στο "ποιος", μοιραία χάνει το νόημα του "που". Και όντας τυφλωμένος, σκοντάφτει και προσπερνά τον συμβολισμό, όπως αδυνατεί και ν' ακούσει την αντίφαση που κραυγάζει.

Γιατί αυτό το "που", δεν είναι ο όποιος κι όποιος τόπος, αλλά ο τόπος όπου αυτά, που κάποιοι μεγαλοσχήμονες διδάσκουν και τα οποία στρεσαρισμένοι πρωτοετείς διδάσκονται και πιθηκίζουν,όπως, ας πούμε τα παρακάτω:

"...ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ (Α! Εξάμηνο): Θεμελιώδεις αρχές:

Δημοκρατική αρχή,

αρχή του κράτους δικαίου,

αρχή του κοινωνικού κράτους,

αρχή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας,

αρχή της ισότητας,

αρχή της ελευθερίας...".

φτάνει μια δράκα κουρελιάρηδων, για να τα κάνει όλα κουρέλια...

Δεν θα μπορούσε λοιπόν, να βρισκόταν καλύτερος τόπος από αυτή τη σχολή!

Δεν θα μπορούσε να βρισκόταν καλύτερος τρόπος για να λάμψει η τόση υποκρισία, που όσο και ν' ασπρίζεις και να ξανασπρίζεις τους τοίχους, αυτή, όπως η γλίτσα, θα μένει ματαίως κολλημένη επάνω τους.

Οι 300 της Νομικής και το ξεγύμνωμα της κοινωνίας

Όσο η Σταχτοπούτα παραμένει χάρτινη φιγούρα εγκλωβισμένη στις σελίδες του παραμυθιού, ο καθένας μπορεί να δηλώνει όσο φιλεύσπλαχνος αντέχει η φαντασία του, και να χύνει όσα δάκρυα του επιτρέπουν οι δακρυγόνοι αδένες του. Όταν όμως η Σταχτοπούτα πάρει αίφνης σάρκα και οστά, σου χτυπήσει την πόρτα και στρογγυλοκάτσει στο κατώφλι του σπιτιού σου, τότε τα παραμύθια τελειώνουν. Πρέπει τότε να αναμετρηθείς με τη φιλευσπλαχνία σου και να δεις κατάματα ποιος είσαι συ και ποια η Σταχτοπούτα.

Το πλοίο δεν μετέφερε μόνο 250 ανθρώπους από την Κρήτη στην Αθήνα, αλλά έκανε κάτι παραπάνω απ' αυτό: τους έβγαλε απ' το παρασκήνιο και τους εγκατέστησε στο προσκήνιο. Οι προβολείς όμως δεν είναι στραμμένοι κατά πάνω τους, τι παραπάνω άλλωστε να δείξουν, παρά στρώματα και εξασθενισμένα κορμιά, αλλά έχουν γυρίσει κατά πάνω μας και εμάς είναι που ανακρίνουν. Και το φως είναι τόσο δυνατό, τόσο ενοχλητικό που δεν μπορείς να βρεις ούτε στάλα σκιά για να κρυφτείς. "Τσούζει...", όπως έλεγε κι ο μακαρίτης.

Νάμαστε λοιπόν, εδώ μπροστά σας, αυτοί είμαστε εμείς, και το τι θα κάνετε, θα δείξει και ποιοι είσαστε εσείς. Εδώ θα φανούν οι αντοχές σας, εδώ θα φανούν οι αξίες σας, εδώ θα φανούν οι προτεραιότητές σας. Εδώ θα φανεί η ανθρωπιά σας, εδώ θα φανεί η αλήθεια και οι προθέσεις σας.

Για να δούμε τώρα πώς θα μπορέσετε να ξεφύγετε. Μπορεί να πείτε ότι είναι το φρεσκοβαμμένο κτίριο που θα χάσει τη γυαλάδα του, μπορεί να βάλετε μπροστά τους φοιτητές που θα χάσουν μια βδομάδα μάθημα, μπορεί να ξεφουρνίσετε κάνα τσιτάτο, ότι δεν έρχεται έτσι ασύντακτα και στα ξεκούδουνα ο σοσιαλισμός, μπορεί ακόμα να σκεφτείτε ότι δεν είναι της ώρας η σύγκρουση, αυτή η ώρα η άχρονη που, πανάθεμά της, ποτέ δεν βρήκε μια ώρα κατάλληλη για νάρθει, μπορείτε να βγάλετε τη ζυγαριά και να ψάχνετε πόσα θα χάσετε στο ζύγι στο πάρε δώσε με την εξουσία, δίνουμε τους μετανάστες, κερδίζουμε το άσυλο κ.λ.π.

Κάτω απ' τον φερετζέ των λέξεων όμως, δεν θα μπορέσετε να κρύψετε αυτό που πάψατε να είστε. Δηλαδή, άνθρωποι...

Υ.Γ. Δείτε επίσης το ποστ του Δείμου του Πολιτη: Σκέψεις για την κατάληψη στη Νομική

The Age of the Fence

Με την πτώση του τείχους του Βερολίνου είχαμε πιστέψει ότι η ανθρωπότητα δεν θα ανήγειρε πια άλλους τοίχους. Άλλωστε, όπως μας έλεγαν, το 1989 σημάδευε το τέλος της καταπίεσης και την αρχή της ελευθερίας. Η τάση από δω και πέρα θα ήταν η σταδιακή κατάργηση όλων των εμποδίων, ενώ οι άνεμοι της παγκοσμιοποίησης θα σάρωναν κι αυτά τα ίδια τα σύνορα. Μόνο που τα ροζ σύννεφα του ‘89 αντικαταστάθηκαν πολύ σύντομα από τα μαύρα σύννεφα της πραγματικότητας. Η μόνη ελευθερία που έμεινε από ‘κείνη την εποχή της ευφορίας ήταν η ελευθερία των κεφαλαίων, ενώ για τους ανθρώπους, πέραν ολίγων και εκλεκτών, τα σύνορα έκτοτε θα παρέμεναν ερμητικά κλειστά.

Τα τείχη όμως φαίνεται ότι είχαν μέσα τους το σπέρμα της Λερναίας Ύδρας. Ένα γκρέμιζες εδώ, δέκα ξεπετάγονταν αλλού. Πάρτε για παράδειγμα το πιο γνωστό, αυτό που άρχισε να χτίζει το 2002 το Ισραήλ στη Δυτική Όχθη. Ένα τείχος, που μεγάλωνε και μάκραινε, για να φτάσει σήμερα τα 800 χιλιόμετρα, με εκατοντάδες θηλιές μέσα στις κατεχόμενες εκτάσεις να περικλείουν έναν-έναν τους παράνομους οικισμούς των ισραηλινών εποίκων, στραγγίζοντας και στραγγαλίζοντας τις ζωές των εγκλωβισμένων Παλαιστινίων. 3.5 μέτρα ήταν σε ύψος το τείχος του Βερολίνου, 8μ μέτρα είναι των Ισραηλινών. Βελτιωμένο και με καλύτερης μάλιστα ποιότητας μπετόν. Παρά τη διεθνή κινητοποίηση και τις διεθνείς καταδικαστικές αποφάσεις, το τείχος στέκεται ορθό, επεκτείνεται και καταβροχθίζει όλο και περισσότερες περιοχές, κι εντός ακόμα της Πράσινης Γραμμής.

Ολόκληρη η Λωρίδα της Γάζας, και καθ’ όλο το μήκος των συνόρων της με το Ισραήλ ήταν ήδη από το 1994 σε συρματένιο κλουβί, με πέντε μόνο τρύπες για τα 1.8 εκατ. των κατοίκων της να μπαινοβγαίνουν. Από τη μεριά της η Αίγυπτος άρχισε κι αυτή να κατασκευάζει τείχος, μήκους 14 χιλιομέτρων στο νότιο τμήμα της λωρίδας, στη Ράφα, εκτεινόμενο μάλιστα και σε μεγάλο βάθος, με στόχο να ματαιώσει κάθε διαφυγή μέσω των ήδη υπαρχόντων εκατοντάδων τούνελ.

Σε γενικές γραμμές, υπάρχουν δυο λογιών τείχη. Αυτά που αποκλείουν την έξοδο, όπως τα παραπάνω, και αυτά που αποκλείουν την είσοδο, όπως για παράδειγμα, αυτό που άρχισε να χτίζει το 2005 ο Θαπατέρο στους θύλακες Μελίγια και Θέουτα της Ισπανίας στην απέναντι αφρικανική ακτή, όπως αυτό το φιλόδοξο που ξεκίνησε ο Μπους, από το φθινόπωρο του 2006 στα σύνορα της Αμερικής με το Μεξικό, όπως αυτό των 5 χλμ που περικλείει τη σουνιτική συνοικία Αντεμίγια στη Βαγδάτη, όπως αυτό που άρχισε να κατασκευάζει το 2004 η Σαουδική Αραβία κατά μήκος των συνόρων της με την Υεμένη στο νότο και με το Ιράκ στο βορρά, όπως αυτό το ενισχυμένο και ηλεκτροφόρο των 200 χλμ που κατασκεύασε το 2004 το Κουβέιτ στα σύνορά του με το Ιράκ, όπως αυτό των 700 χλμ, που άρχισε να υψώνει το 2007 το Ιράν κατά μήκος των συνόρων του με το Πακιστάν, όπως αυτό, το επίσης ηλεκτροφόρο που χωρίζει την Ινδία από το Πακιστάν στο Κασμίρ, όπως αυτό που έχει ξεκινήσει, (οποία ειρωνεία της τύχης!) να χτίζει το Μεξικό στα νότια σύνορά του με τη Γουατεμάλα, και τελευταία, όπως αυτό που σκοπεύει να ανυψώσει ο Παπουτσής στον Έβρο.

Και δυστυχώς δεν είναι μόνο αυτά. Ατέλειωτος, ο κατάλογος. Άλλα, όπως της Κύπρου και του Μπέλφαστ, προϋπήρχαν, άλλα όμως, τα περισσότερα, άρχισαν να ανεγείρονται, καθόλου συμπτωματικά, από τη δεκαετία του ’90 και εντεύθεν. Από τη μια λοιπόν, η παγκοσμιοποίηση και οι υποσχέσεις της, και από την άλλη οι φράχτες να προσπαθούν να αναχαιτίσουν τις συνέπειές της. Μπροστά στα 200 εκατομμύρια που υπολογίζονται σήμερα οι μετανάστες, και στα άλλα πόσα που θα προκύψουν σε λίγα χρόνια, τι άραγε μπορεί να κάνει ένας φράχτης, παρά να τους μετατρέπει σε εχθρούς! Και μάλιστα, όσο πιο ψηλός και πιο μακρύς, τόσο πιο επικίνδυνος φαντάζει κι ο εχθρός.

Το πιο φιλόδοξο από τα νεότευκτα τείχη είναι αυτό κατά μήκος των συνόρων Αμερικής-Μεξικού. Από τα 3000 χλμ, έχει αποκλειστεί περίπου το 1/3, αφήνοντας προς το παρόν ακάλυπτες τις πιο δύσβατες και επικίνδυνες περιοχές, ερήμους και αφιλόξενα βουνά, οι οποίες και γίνονται οι νέοι δρόμοι διαφυγής. Τα τελευταία 15 χρόνια πάνω από 5,000 μεξικανοί, μόνο 1,100 το διάστημα 2004 έως σήμερα, έχουν αφήσει την τελευταία τους πνοή στα σύνορα, αριθμός ο οποίος αυξάνει παρά τη μείωση της μεταναστευτικής ροής από το νότο. Μείωση, η οποία όμως οφείλεται εν μέρει και στην κρίση και ανεργία που μαστίζουν την Αμερική.

Οι φράκτες όμως σημαίνουν και κάτι άλλο. Στην κοινή, αυτό το άλλο ονομάζεται «Επιχειρηματική Ευκαιρία». Η παγκόσμια αγορά που σχετίζεται με περιφράξεις και προστασία συνόρων, κατασκευαστικές δηλαδή εταιρίες και εταιρίες με ηλεκτρονικά συστήματα παρακολούθησης, μόνο για το 2010 υπολογίζεται στα 16 δις δολάρια. Σημειωτέον ότι η αγορά αυτή, η οποία άνοιξε την 11η Σεπτεμβρίου του 2001, και γιγαντώθηκε με τον πόλεμο στο Ιράκ, φρόντισε κατά πως φαίνεται να μην μείνει έκτοτε ανενεργή. Οι εκτιμήσεις προβλέπουν άνοδο έως και κατά 400% μέσα στα επόμενα χρόνια, παρά το γεγονός ότι ο Ομπάμα αποφάσισε προσφάτως το πάγωμα της κατασκευής ενός «εικονικού», δηλαδή μόνο ηλεκτρονικού φράκτη, το SBInet, αξίας 1 δις δολαρίων.

«Χτίζουμε πάρα πολλά τείχη και όχι αρκετές γέφυρες», φέρεται να έχει πει ο Ισαάκ Νιούτον στον καιρό του, και παρά τα τόσα χρόνια που πέρασαν, το νόημα παραμένει αναλλοίωτο και επίκαιρο…

Αχ ρημάδα ξενητιά, που τρως τα καλύτερα παιδιά...

Επίκαιρα άσματα!

Δείτε και την παλιότερη ανάρτηση: "Τα τραγούδια της Γερμανίας"

Μετανάστες στην Αθήνα

Το μεταναστευτικό δεν είναι ένα ζήτημα που μπορεί να λυθεί με ένα «ΝΑΙ» ή με ένα «ΟΧΙ». Οι μετανάστες δεν είναι εχθροί, βάρβαροι, εισβολείς για να βγάλεις τα όπλα και να σαλπίσεις αντεπίθεση. Πέρα από τους γείτονες Αλβανούς οι οποίοι αποτελούν και την πλειονότητα, αλλά και το μικρότερο πρόβλημα ενσωμάτωσης, οι υπόλοιποι, Αφγανοί, Πακιστανοί, Σομαλοί, Ιρακινοί και Παλαιστίνιοι προέρχονται από εμπόλεμες ζώνες. Η έξοδος από τις πατρίδες τους αποτελεί ζήτημα ζωής και θανάτου γι αυτούς, ενώ τυχόν επιστροφή τους έχει πολλές πιθανότητες να κοντύνει κι άλλο την έτσι κι αλλιώς λειψή τους ζωή.

Από την άλλη μεριά, όπως είδα χθες στο ντοκιμαντέρ του Βαξεβάνη στη ΝΕΤ, περί τους 250 πρόσφυγες ή ό,τι άλλο αντιπροσωπεύουν, περνάνε καθημερινά τα σύνορα του Έβρου με κατεύθυνση την Ομόνοια. Ένας πολλαπλασιασμός επί 365, βγάζει κοντά στους 90,000 το χρόνο, κι αυτό μόνο από το συγκεκριμένο σύνορο. Με όποιο μάτι κι αν το δεις, το νούμερο μεγάλο, και η Αθήνα όλο και πιο στενή, να τους χωρέσει όλους με άπλα.

Αν όλοι αυτοί βρίσκανε δουλειές, δεν θα υπήρχε καν πρόβλημα, όπως δεν υπήρξε σε προηγούμενες εποχές στις χώρες που από παράδοση δέχονταν μετανάστες για να κινούν τα εργοστάσιά, βλ. για παράδειγμα Γερμανία, Βέλγιο και Αμερική. Όταν άρχισαν οι δουλειές να στερεύουν, τότε ανακαλύψαμε ότι μάς πείραζε η μαντίλα, μάς πείραζε ο μιναρές, μάς πείραζε η έντονη μυρωδιά απ’ την κουζίνα του Ινδού. Το δόγμα της πολυπολιτισμικότητας σε αυτά ακριβώς τα στοιχεία στόχευε, στο χώνεμα της μαντίλας, του μιναρέ και του κάρυ. Ως εδώ, καλά. Όσο οι δουλειές έτρεχαν, η «ανεκτικότητα» μπορούσε να φορεθεί σαν πολύχρωμο πανωφόρι πάνω απ’ τη δυσφορία και να την καλύψει. Τώρα όμως;

Ο Αγ. Παντελεήμονας και η περί αυτόν συνοικίες αποτελούν αυτή τη στιγμή τη θεατρική σκηνή όπου πρόκειται να «επιλυθεί» το μεταναστευτικό. Τον πρωταγωνιστικό ρόλο έχουν οι ροπαλοφόροι της Χρυσής Αυγής, η οποία και παίρνει εργολαβία τη βρώμικη δουλειά. Δηλαδή, τη μετατροπή τμήματος των Αθηνών σε κολαστήριο, τόσο για τους προηγούμενους, όσο και για τους νυν κατοίκους, με συνέπεια τη μεταστροφή του κλίματος εναντίον των μεταναστών ακόμα και από τους μετριοπαθείς και συγκαταβατικούς σε τέτοιο βαθμό, ώστε να λύσει τα χέρια μιας επόμενης, μεθεπόμενης κυβέρνησης για να πράξει αυτό που δεν τολμάει να πράξει τώρα: δηλαδή να αντιμετωπίσει το μεταναστευτικό με μια επιχείρηση ανάλογη του τύπου «σοκ και δέος», «πίσσα και πούπουλα» ή «φωτιά και τσεκούρι».

Η Αριστερά αυτή τη στιγμή δρα σαν ανάχωμα απέναντι σε εξτρεμιστικές διαθέσεις, προσπαθεί να κατευνάσει τα πνεύματα και να λειάνει όσο μπορεί άκαμπτες νοοτροπίες. Όπως επίσης και να διαχειριστεί ένα μείζον ανθρωπιστικό πρόβλημα. Η Αριστερά δεν μπορεί να λύσει το μεταναστευτικό, ούτε κανένας δήμαρχος μπορεί να το κάνει από μόνος του. Το πολύ πολύ να νοικιάσει ακόμα ένα ξενοδοχείο, το πολύ πολύ να διπλασιάσει τις μερίδες στα συσσίτια. Ούτε φυσικά η Αριστερά μπαίνει εμπόδιο σε κάθε προσπάθεια επίλυσης, εκτός φυσικά από τις προσπάθειες της Χρυσής Αυγής. Στην πραγματικότητα καμιά κυβέρνηση δεν έχει αγγίξει το μεταναστευτικό. Ούτε με ενεργές, ούτε με ανενεργές πολιτικές. Ή μάλλον οι μόνες ενεργές πολιτικές που εφαρμόζει είναι αυτές της εγκατάλειψης σαν μέσο αποτροπής έλευσης νέων μεταναστών.

Η άνοδος των ακροδεξιών κομμάτων στην Ευρώπη και η είσοδος μάλιστα πολλών εξ αυτών στη Βουλή, δρα σαν μοχλός πίεσης προς τις κυβερνήσεις να δράσουν περισσότερο αποφασιστικά. Γι αυτό το λόγο, προσπάθειες και πιέσεις εκ μέρους της Ελλάδας ώστε να πειστούν τα δυτικοευρωπαϊκά κράτη να δεχτούν κάποιους από τους μετανάστες που βρίσκονται εγκλωβισμένοι στην Ελλάδα, δεν πρόκειται να τελεσφορήσουν.

Τι θα μπορούσε να κάνει, ας πούμε μια καλοπροαίρετη κυβέρνηση; Θα μπορούσε για παράδειγμα, να φυλάξει καλύτερα τα σύνορα, ώστε να περιοριστεί η ροή. Συμφωνούμε με αυτό;

Θα μπορούσε, άλλο παράδειγμα, να κατευθύνει όλο αυτό το σφύζον και ανεκμετάλλευτο εργατικό δυναμικό σε καλλιέργειες νέων εδαφών ή στην κατασκευή μεγάλων έργων. Αν δεν μπορεί να βρει τους πόρους μόνη της, πιστεύω ότι θα είχε την οικονομική αρωγή της Δύσης, αν ήταν να ξεφορτωθεί από πάνω της τη μεταναστευτική «απειλή».

Μια καουμπόικη ενέργεια θα ήταν να μοιράσει σε όλους ελληνικά διαβατήρια, γεγονός που θα αυτομάτως θα άνοιγε στον καθένα την πόρτα για όπου τραβάει η καρδιά του.

Φυσικά θα μπορούσε να συνεχίσει να κάνει αυτό που κάνει και τώρα. Πόλεμο χαρακωμάτων μεταξύ των κατοίκων, μέχρι η μάχη να ανεβεί σε μεγαλύτερο level, το οποίο και θα κρίνει την περαιτέρω στάση της όποιας κυβέρνησης.

Η Γερμανία που αλλάζει...

Αίσθηση προκάλεσαν τα λόγια της καγκελαρίου Μέρκελ όταν σε συγκέντρωση νεοσσών του κόμματός της στις 16 του περασμένου Οκτώβρη στο Πότσνταμ, έκλεισε την ομιλία της με μια θεαματική κλωτσιά στην μέχρι τούδε πολιτική του «multikulti», για να συμπληρώσει αμέσως μετά, ασφαλώς ψευδόμενη, ότι για το φρενάρισμα της γερμανικής οικονομίας φταίνε ούτε λίγο ούτε πολύ οι ορδές των πληβείων μεταναστών, τη στιγμή που το μόνο που χρειάζεται η χώρα είναι ένα εισαγόμενο πολλαπλά εκπαιδευμένο εργατικό δυναμικό, το οποίο δυστυχώς, τα γερμανικά σχολεία αδυνατούν να παράσχουν.

Λόγια αιχμηρά έως κυνικά, και συνάμα επικίνδυνα με ποικίλες κοινωνικές και γεωπολιτικές προεκτάσεις. Όπως επίσης και λόγια, πίσω από τα οποία θα μπορούσε κανείς να διακρίνει και σαφείς υπαινιγμούς για την υπεράσπιση της γερμανικότητας, από αλλότριες κουλτούρες, θέματα, αμφότερα άθικτα και ανομολόγητα ήδη από την επομένη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, κυρίως εξ αιτίας της ασάφειας στον καθορισμό του περιεχομένου της κυρίαρχης γερμανικής κουλτούρας.

Φυσικά δεν ήταν η πρώτη φορά που καγκελάριος κήρυττε το τέλος της πολυπολιτισμικότητας. Το 2004 είχε προηγηθεί ο Σρέντερ με τις δηλώσεις του για άμεση ενσωμάτωση των μεταναστών, σπάζοντας έτσι τη γερμανική παράδοση η οποία ποτέ δεν αναγνώρισε τη χώρα επισήμως ως μεταναστευτικό προορισμό. Αλλά τότε, το εξωτερικό περιβάλλον ήταν λιγότερο επιρρεπές από το σημερινό στο να στήσει ευήκοον ους και οι γερμανοί, λιγότερο πρόθυμοι να συντονιστούν.

Τι θέλει να πει η Μέρκελ;

Τι ήθελε άραγε να πει η Μέρκελ και γιατί αυτή τη στιγμή, όταν μάλιστα η στάση της λίγο μόλις καιρό πριν στο άκρως προκλητικό βιβλίο του Ζαρατσίν, (μέλος του διοικητικού συμβουλίου της κεντρικής τράπεζας της Γερμανίας), με τίτλο «Η Γερμανία καταργεί τον εαυτό της», ήταν όχι μόνο έντονα επικριτική, αλλά συνοδευόταν και από αίτημα άμεσης παραίτησής του;

Σήμαιναν αλλαγή πλεύσης, πρόθεση αυτονόμησης και επιθυμία επανόδου στο ιστορικό προσκήνιο όχι πλέον σαν ισότιμο μέλος παραπαιόντων είναι αλήθεια, διεθνών οργανισμών, όπως ΝΑΤΟ και ΕΕ, αλλά σαν ηγέτιδα δύναμη και αυτόνομο έθνος με τις δικές του στρατηγικές και εν δυνάμει συμμαχίες, ας πούμε με τη Ρωσία;

Σήμαιναν μόνο επιθυμία συμπόρευσης με τον πρωθυπουργό της Βαυαρίας και κυβερνητικό εταίρο Ζέεχόφερ, ο οποίος στον ίδιο με τη Μέρκελ χώρο είχε δηλώσει δέσμευση σε μια ηγεμονική γερμανική κουλτούρα και αντίθεση στο φιλελεύθερο ιδεολόγημα της πολυπολιτισμικότητας;

Ήταν απλώς δευτερευούσης σημασίας λαϊκιστικές κορώνες για την ανάκτηση μέρους της καταρρέουσας δημοφιλίας του κυβερνητικού σχήματος του οποίου ηγείται, με το να επιχειρεί να στρέψει την οργή από την ανεργία και την υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου των λαϊκών στρωμάτων, προς τον συνήθη αποδιοπομπαίο τράγο, δηλαδή τους μετανάστες, και για να είμαστε περισσότερο σαφείς, προς τα περίπου 4 εκατομμύρια των μουσουλμάνων μεταναστών και δη των Τούρκων;

Θέλησε να στενέψει το πολιτικό κενό με κομμάτια της ακροδεξιάς, μέσα και έξω από το κόμμα της, τα οποία θα μπορούσαν να εμφανιστούν με μια άκρως αντι-ισλαμική ατζέντα;

Πόσο ειλικρινής ήταν η ομολογία της για το τέλος των ψευδαισθήσεων σχετικά με τη δυνατότητα αρμονικής συμβίωσης με τους μετανάστες και κατά πόσο στόχευε με την ομολογία της αυτή ν’ ανοίξει επιτέλους ο διάλογος για το τι πρέπει να γίνει από δω και πέρα;

Διαζύγιο

Δύσκολα ν’ απαντήσει κανείς με σιγουριά. Το σημαντικό όμως είναι ότι έθιξε με απροκάλυπτο πλέον τρόπο, ένα θέμα το οποίο έρπει από καιρό και στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, όπου αν λάβουμε επιπλέον υπ’ όψιν μας και την πρόσφατη πολιτική Σαρκοζί και Μπερλουσκόνι προς τους Ρομά, και πριν από αυτή, την πολιτική απαγόρευσης της μπούρκας σε Γαλλία και των τεμένων στην Ελβετία, όπως επίσης και την άνοδο των ακροδεξιών αντι-μεταναστευτικών κομμάτων σε Ολλανδία, Αυστρία, Βέλγιο, Δανία, Ελβετία, Ουγγαρία, Γερμανία και προσφάτως Σουηδία, διαπιστώνουμε ότι η τουφεκιά της Μέρκελ κάθε άλλο παρά άστοχη ήταν. Τα λόγια της έβγαλαν στην επιφάνεια αυτό που από δεκαετία τουλάχιστον ψιθυριζόταν, ότι οι ευρωπαϊκές κοινωνίες αρχίζουν πλέον ανοιχτά να παίρνουν διαζύγιο από την ανεκτικότητα των «παράλληλων κοινωνιών». Σε αντίθεση με τη Γαλλία που είχε εξ αρχής εφαρμόσει πολιτικές αφομοίωσης των μεταναστών, και την Αγγλία με τις πιο ενεργές πολιτικές, έστω και τύποις, σεβασμού της διαφοράς, η Γερμανία, ποτέ δεν παραδέχτηκε ανοιχτά ότι στο έδαφός της οι μετανάστες κόντευαν ήδη στην τρίτη γενιά και ότι ήταν κάτι παραπάνω από προσωρινοί. Έτσι η ελλιπής ενσωμάτωσή τους κάθε άλλο παρά στη δική τους άρνηση θα μπορούσε να χρεωθεί.

«Η απαίτηση για ενσωμάτωση θα αποτελέσει ένα από τα κύρια καθήκοντά μας», δηλώνει η Μέρκελ, και αμέσως μετά το Βερολίνο θα πλημμυρίσει με αφίσες παροτρύνοντας το πολυπληθές τουρκικό στοιχείο να καθίσει στα θρανία και να μάθει τουλάχιστον τη γλώσσα. Για να προλάβει δε κάθε όσμωση με τους ακροδεξιούς που παραμονεύουν να τραβήξουν το σπαθί, σπεύδει να προειδοποιήσει ότι τα τζαμιά αποτελούν κομμάτι του γερμανικού χώρου, ενώ ο γερμανός πρόεδρος Βουλφ, αναλαμβάνει να καθησυχάσει τον τούρκο ομόλογό του τονίζοντας με θέρμη ότι οι γερμανοί τρέφουν τα «καλυτερότερα» των αισθημάτων προς τους ξενιτεμένους συμπατριώτες του.

Η πραγματικότητα όμως στο εσωτερικό της Γερμανίας δείχνει ότι όντως υπάρχει πρόβλημα, κυρίως με την κυριαρχία στερεοτυπικών αντιλήψεων, εξ αιτίας της απουσίας εκπαίδευσης στην αποδοχή, σεβασμό και συμβίωση με τον άλλον. Πρόβλημα, που ενώ βρισκόταν ανέκαθεν σε λανθάνουσα κατάσταση, τώρα εκδηλώνεται ανοιχτά. Πρόσφατη δημοσκόπηση ενός think tank προσκείμενου στο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, είχε δείξει ότι το 55% των Γερμανών θεωρεί ότι οι μετανάστες αποτελούν βάρος στην οικονομία, ενώ το 33%, ότι η χώρα έχει κυριολεκτικά κατακλυστεί από αυτούς. Το πιο ανησυχητικό όμως σημείο της μελέτης ήταν η εξάπλωση των ακροδεξιών συμπεριφορών από τα περιθωριακά στρώματα στο κέντρο ακριβώς της γερμανικής κοινωνίας. Οι απόψεις δε του Ζαρατσίν, το βιβλίο του οποίου αναμένεται να ξεπεράσει σε πωλήσεις το εκατομμύριο, συντονίστηκαν αρκετά καλά με το θυμό των Γερμανών για τη γκετοποίηση των μουσουλμάνων, και την απροθυμία τους, όπως την αντιλαμβάνονται, να ενσωματωθούν.

Η Μέρκελ, είναι φανερό ότι προσπαθεί να ισορροπήσει στο αντι-μεταναστευτικό αίσθημα των ψηφοφόρων της και την κακή πλευρά της γερμανικής ιστορίας. Παρά ταύτα, το ερώτημα «γιατί τώρα;» παραμένει. Και τούτο, διότι η γερμανική οικονομία βρίσκεται σε άνοδο, η ανεργία πέφτει σταθερά και γρήγορα, και η ροή των μεταναστών ειδικά από την Τουρκία έχει αρχίσει να παίρνει αρνητικό πρόσημο. Ένα όμως πράγμα φαίνεται σίγουρο. Με το τέλος της κρίσης, η Γερμανία δεν θα είναι καθόλου αυτή που για τόσες δεκαετίες ξέραμε.

Δημοψήφισμα για τους Μετανάστες;

Το δημοψήφισμα είναι όντως μια μορφή άμεσης δημοκρατίας, μέσα από το οποίο ζητείται δια της ψήφου του λαού ή του εκλεκτορικού σώματος η έγκριση κάποιου νόμου ή μιας συγκεκριμένης κυβερνητικής πολιτικής. Στη χώρα μας την πρωτοβουλία για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος ανάλογα με το περιεχόμενό του την έχει είτε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, είτε η Βουλή ύστερα από απόφαση ενισχυμένης πλειοψηφίας 180 βουλευτών.

Οι θιασώτες της άμεσης δημοκρατίας θεωρούν ότι το δημοψήφισμα οφείλει να γίνει ο κυρίαρχος θεσμός για την άσκηση κυβερνητικής πολιτικής, παρακάμπτοντας το νομοθετικό έργο των εκλεγμένων αντιπροσώπων.

Υπάρχει αρκετός και εύλογος σκεπτικισμός για την αποτελεσματικότητα των δημοψηφισμάτων (ακυβερνησία), όπως και για την αντιπροσωπευτικότητα της λαϊκής θέλησης, (εύκολο θύμα προπαγάνδας και συνήθως άγνοια του θέματος για το οποίο καλείται να πάρει απόφαση).

Σίγουρα όμως, κανείς δεν μπορεί ν’ αρνηθεί ότι το δημοψήφισμα υπό μια έννοια αποτελεί "Τυραννία της Πλειοψηφίας".

Όσοι λοιπόν σήμερα, προερχόμενοι μάλιστα από ένα συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, επιζητούν την διεξαγωγή δημοψηφίσματος, επικαλούμενοι και υπερθεματίζοντας μάλιστα τη δημοκρατικότητα του θεσμού, για να κατοχυρώσουν δικαιώματα της ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ, εν προκειμένω των μεταναστών, μέσα από την απόφαση της ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ, δεν μου το βγάζετε απ’ το μυαλό ότι το κάνουν εκ του πονηρού, για να χρησιμοποιήσω έναν πολύ επιεική χαρακτηρισμό.

http://www.opengov.gr/ypes/

Χώρα Επικίνδυνη, η Χώρα μας

Τώρα, που θα πάμε στα νησιά, ειδικά σε αυτά του ανατολικού Αιγαίου θα τους ξαναδούμε. Και φέτος, όπως και πέρσι, όπως και αντιπροπέρσι. Στριμωγμένους στην ταράτσα κάποιου αστυνομικού τμήματος, ή μαντρωμένους πίσω από πρόχειρα καγκελόφρακτα πεζοδρόμια, δίπλα στην παραλία, δίπλα στην περαντζάδα των ανέμελων τουριστών. Θέαμα τσίρκου, άκρως ενοχλητικό για τις ευαισθησίες μας, τσιγκλάει τις ενοχές μας πάνω στην ώρα που θα θέλαμε να τις ξεχάσουμε. Δύσκολο να τις ξεπλύνεις, όσο κι αν θες, με ένα πακέτο τσιγάρα ή ένα μπουκάλι κρύο νερό. Οι απλωμένες παλάμες ζητάνε επίμονα την ανθρωπιά μας .

Δύσκολο, να είσαι μετανάστης στην Ελλάδα, ειδικά το καλοκαίρι, ειδικά τώρα.

Την περασμένη Παρασκευή, το γαλλικό τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας, ζήτησε από τον Γάλλο υπουργό Μετανάστευσης να αναστείλει τις επαναπροωθήσεις των αιτούντων άσυλο προς την Ελλάδα, βάσει του κανονισμού «Δουβλίνο ΙΙ», εξ αιτίας των πολυάριθμων παραβιάσεων των δικαιωμάτων τους στη χώρα μας, εκφράζοντας εκ νέου τις ανησυχίες του για τη μεταχείριση των μεταναστών και τις ανεπαρκείς διαδικασίες χορήγησης ασύλου.


Μόλις τις προάλλες, αποχώρησε και η Υπάτη Αρμοστεία του ΟΗΕ από τις κατά τόπους γνωμοδοτικές επιτροπές που στήθηκαν για την εξέταση αιτήσεων χορήγησης ασύλου.

Και να ‘ταν μόνο αυτό;

Πέρσι τον Φεβρουάριο, το 2008, η Νορβηγία με απόφαση της Επιτροπής Προσφύγων της Υπηρεσίας Μετανάστευσης απαγόρευσε στους πρόσφυγες που πρέπει να ζητήσουν άσυλο στην Ελλάδα να επιστρέψουν στη χώρα μας, διότι όπως επισημαίνεται «δεν υπάρχει καμία εγγύηση για τον σεβασμό των δικαιωμάτων τους»! «Με βάση τις τελευταίες πληροφορίες για πιθανή παραβίαση των δικαιωμάτων των προσφύγων που αιτούνται άσυλο στην Ελλάδα, η Επιτροπή απαγορεύει στους πρόσφυγες που θέλουν να υποβάλουν αίτηση ασύλου να πάνε στην Ελλάδα», καταγράφει στην έκθεσή της η νορβηγική υπηρεσία, που περιέχει και τις μαρτυρίες προσφύγων οι οποίοι καταγγέλλουν βασανισμούς ακόμη και με ηλεκτροσόκ από Έλληνες αστυνομικούς! Αν και από τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου υπαναχώρησε και ανακοίνωσε ότι οι επιστροφές στην Ελλάδα θα αποφασίζονται μετά από ατομική αξιολόγηση, αυτό ουδόλως σημαίνει αποδοχή των συνθηκών κράτησης.

Επιπλέον, (Human Rights Watch) τον Απρίλιο του 2008 και η Φινλανδία εξήγγειλε μια παρόμοια κίνηση, ενώ και η Γερμανία και η Σουηδία έχουν περιορίσει τις επαναπροωθήσεις ασυνόδευτων ανηλίκων.

Παρ’ όλα αυτά, η χώρα μας συνεχίζει να βαυκαλίζεται ότι ενσαρκώνει τον απόλυτο Μύθο. Μπορεί όμως να έχει και δίκαιο. Πού αλλού συμβαίνουν όλα αυτά τα μυθικά;

Μια Φωτογραφία που Μπορεί να Γίνει Αληθινή

Παρακολουθώντας τις προάλλες τις ειδήσεις μού έκανε εντύπωση ρεπορτάζ που αναφερόταν σε μια καινούργια «επιχειρηματική» δραστηριότητα που ακμάζει στους δρόμους γύρω απ’ την Ομόνοια. Όχι, μην πάει ο νους σας στο κακό. Δεν πρόκειται για κανένα ύποπτο πάρε-δώσε. Άλλωστε, όλη η εφευρετικότητα γύρω από το «ύποπτο» έχει εξαντληθεί εδώ και καιρό.

Μια καινούργια πελατεία ήρθε να δώσει ζωή σε δεκάδες φωτογραφεία εκεί γύρω. Ασιάτες κυρίως μετανάστες συνωστίζονται στους σκοτεινούς θαλάμους τους για μια καλή φωτογραφία που θα στείλουν πίσω στην πατρίδα, στους συγγενείς και φίλους, στη μάνα, στ’ αδέρφια, στα ξαδέρφια, στους γείτονες. Καθαρό άσπρο πουκάμισο, καλοχτενισμένα μαλλιά, αστραφτερό χαμόγελο και στο φόντο το lobby ενός πολυτελούς ξενοδοχείου, ή η απαστράπτουσα αίθουσα ενός gourmand εστιατορίου, ή ένα καλοχτισμένο σπιτικό. Και μπροστά σε όλα αυτά τα φανταστικά και ονειρεμένα, να ποζάρει ένας ευτυχισμένος πετυχημένος, ένας περήφανος ιδιοκτήτης.

Πέρα όμως από το μειδίαμα, που αναδύεται σαν πρώτη αντίδραση στο ανέφικτο που το εν λόγω ρεπορτάζ υπαινίσσεται, υπάρχει και μια άλλη πραγματικότητα, η οποία μόνο σε μια δεύτερη ανάγνωση γίνεται αντιληπτή. Ότι, πίσω εκεί στη μακρινή πατρίδα υπάρχει ένα κάρο κόσμος που πιστεύει ότι όλα αυτά είναι όντως αληθινά. Ότι ο Χασάν, το δικό τους παιδί, το προικισμένο τους παιδί, τα κατάφερε επιτέλους! Και φυσικά ούτε ένας δεν θ' αμφέβαλε όταν τον αποχαιρετούσε ότι ο Χασάν κάποια μέρα θα επέστρεφε δοξασμένος.

Εμείς όμως αμφιβάλουμε. Ίσως φταίει το σκουρόχρωμο πρόσωπο, ίσως φταίει η ένδεια και η απόγνωση που τους προκαλούμε και που μας κάνει να βγάζουμε θολά συμπεράσματα. Ίσως φταίει και η μνήμη για τους δικούς μας μετανάστες της Αμερικής και της Γερμανίας, που την έχουμε ολοσχερώς εξορίσει. Για το πώς δηλαδή οι δικοί μας άνθρωποι είχαν φύγει και για το πώς γύρισαν, όσοι γύρισαν.

Κυρίως όμως φαίνεται να ξεχνάμε ότι από μια χώρα, είτε Ελλάδα λέγεται αυτή, είτε Αφγανιστάν, είτε Πακιστάν, πάντα φεύγουν τα πιο νέα και από τα νέα τα πιο δυναμικά και ικανά άτομα. Ποιος άλλος θα τολμούσε να κάνει ένα τόσο επικίνδυνο ταξίδι στο άγνωστο, ποιος θα μπορούσε να εξοικονομήσει τα χιλιάδες δολάρια που απαιτούνταν για την πληρωμή των δουλεμπόρων, εισόδημα πολλών χρόνων δουλειάς αν το καλοσκεφτεούμε, ποιος από μας θα είχε τη δύναμη και το κουράγιο για μια τέτοια περιπέτεια;

Και τέλος-τέλος, ας έχουμε και στο μυαλό μας ότι ένα 18% από αυτούς τους ασιάτες που βλέπουμε να τριγυρνάνε στο άσκοπο στους δρόμους και από τους οποίους αποστρέφουμε το βλέμμα είτε από απέχθεια, είτε από φόβο είτε από οίκτο, έχει τελειώσει και κάποιο πανεπιστήμιο στην πατρίδα του.


Υ.Γ1. Στο Calais, όπου, όπως γράφαμε πριν λίγες μέρες, οι αρχές προέβησαν κι εκεί στο ξήλωμα αυτοσχέδιου καταυλισμού μεταναστών, η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ αποφάσισε να επέμβει παρέχοντας κάθε είδους βοήθεια, από εξασφάλιση ενός ανθρώπινου τρόπου διαβίωσης, έως και νομική για όσους δικαιούνται άσυλο. Στην Πάτρα ποιος θα επέμβει;

ΥΓ2. Διαβάστε και μια ιστορία για μια αλλη φωτογραφία, που τραβήχτηκε όμως στη Καμπούλ.

Τι Απέγιναν οι Συλληφθέντες της Πάτρας;

Η μαφιόζικου στυλ, (hit and run και μετά βάλε και καμιά φωτιά για κάλυψη των ιχνών), εκκαθαριστική επιχείρηση των ελληνικών αρχών, τα χαράματα της Κυριακής στον καταυλισμό της Πάτρας είχε σαν αποτέλεσμα συλλήψεις εκατοντάδων περίπου προσφύγων.

Σύμφωνα με ανακοινώσεις, 44 ανήλικοι μεταφέρθηκαν στην Κόνιτσα, 20-25 που ήταν καταγεγραμμένοι, εξ αιτίας αίτησης για άσυλο μεταφέρθηκαν σε ξενοδοχείο στην Πάτρα, φυσικά όχι για μόνιμες διακοπές, ενώ άγνωστος παραμένει ο αριθμός αυτών που δεν είχαν έγγραφα και συνεπώς συνελήφθησαν.

Ερωτήματα ανοιχτά είναι τα ακόλουθα:

1. Ξέρει κανείς τι απέγιναν;

2. Τι ετσί "Κέντρο Υποδοχής" ανηλίκων στην Κόνιτσα;

3. Υπάρχει κάποια ομάδα ή οργάνωση που παρακολουθεί στενά την υπόθεση;

4. Από πού μπορούμε να έχουμε συνεχή πληροφόρηση;

Δεν είναι περίεργο, μέσα στο καλοκαίρι και τα μπάνια να φαγωθούνε και μερικοί.

Αν γνωρίζετε κάτι, στείλτε το εδώ.

Πάτρα-Calais: Σημειώσατε Χ.

Αν η Πάτρα αποτελεί τον ένα πόλο μαρτυρίου των Αφγανών και Πακιστανών κυρίως, προσφύγων, το Calais, λίγα μόνο μίλια από τις ακτές της ultimum «Γης της Επαγγελίας», αποτελεί τον άλλον. Και στις δυο πόλεις, πόλος έλξης το λιμάνι, τα πλοία, τα φορτηγά και οι νταλίκες και η μεγάλη υπόσχεση για μια νέα ζωή, την οποία όμως ένα υδάτινο σύνορο κρατάει ανεκπλήρωτη. Και στις δυο πόλεις το ίδιο σκηνικό. Άθλια στρατόπεδα, εξαθλιωμένες ψυχές, μόνη τους έγνοια το κυνήγι της καρότσας. Δυο λιμάνια που στομώνουν από απελπισμένους. Όσοι καταφέρνουν να σαλτάρουν από Πάτρα στην Ιταλία, μοιραία θα φρενάρουν στο Calais. 10, 20, 30 οι προσπάθειες σε κάθε λιμάνι, άλλες τόσες οι αποτυχίες.

Όπως εδώ, έτσι και κει ο τόπος βρίθει από δουλεμπόρους. 500 ως 1200 λίρες η ταρίφα γι’ απέναντι και τα κεφάλια πολλά.

Στις άκρες της πόλης του Calais, κοντά σ’ ένα υποβαθμισμένο ξερότοπο, μια νέα πόλη φάντασμα έχει ξεπηδήσει με καλύβες φτιαγμένες στα πρόχειρα από χαρτόνια, πλαστικά, παλιοσίδερα, ξύλα, χωρίς νερό χωρίς ηλεκτρικό, χωρίς τίποτε. Η «Ζούγκλα». Όνομα δοσμένο όχι για την πλούσια βλάστηση του τόπου φυσικά, αλλά για ό,τι απέμεινε από τους ανθρώπους που ήρθαν από το Ιράκ, Αφγανιστάν και Πακιστάν. Γύρω στις χίλιες ψυχές. Οι Αφρικάνοι ζούνε αλλού, σε εγκαταλελειμμένα κτήρια στο κέντρο του Calais. Όπως και δω. Τρέφονται από φιλάνθρωπους Γάλλους που μοιράζουν φαΐ, ρούχα και κουβέρτες.

Το 2002, κάτω από την πίεση της Αγγλίας, οι γαλλικές αρχές ισοπέδωσαν ένα γειτονικό προσφυγικό στρατόπεδο του Ερυθρού Σταυρού, στη Sangatte, για να τους εξαναγκάσουν σε φυγή και να αποθαρρύνουν τους επόμενους. Μπορείς όμως να διώξεις τη δυστυχία με μια μπουλντόζα; Σήμερα, η γαλλική αστυνομία κάνει ό,τι περνάει απ’ το χέρι της. Συλλήψεις, δακρυγόνα, συνεχείς παρενοχλήσεις επί το επιεικότερον. Τον Απρίλιο δε, λίγο πριν την άφιξη του Γάλλου Υπουργού Μετανάστευσης, η αστυνομία ξήλωσε ένα κομμάτι της «Ζούγκλας» και προέβη σε συλλήψεις 190 μεταναστών, με στόχο να έχει ξηλωθεί μέχρι το τέλος του χρόνου όλο το στρατόπεδο. Μέχρι τότε, ίσως κάποιοι καταφέρουν να περάσουν απέναντι. Γιατί το μετά, θα είναι ακόμα δυσκολότερο.

Μερικές ανταποκρίσεις εδώ.
http://news.bbc.co.uk/2/hi/europe/7941060.stm
http://www.guardian.co.uk/world/2009/apr/23/calais-migrants-the-jungle
http://www.thisislondon.co.uk/standard/article-23663401-details/Instant+detention+centre+to+deter+Calais+migrants/article.do

ΥΓ. Δεν πρόλαβα να αναρτήσω το ποστ και νάσου έσκασαν τα νέα από την κατεδάφιση του καταυλισμού προσφύγων της Πάτρας. Σαν να είχα προαίσθημα όταν έγραφα τα ίδια για το Calais πριν λίγο. Δείτε εδώ.

http://nosferatos.blogspot.com/2009/07/120709-bbc.html

http://kersanidis.wordpress.com/2009/07/13/%ce%b1%cf%85%cf%84%cf%8c%cf%80%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%bc%ce%ac%cf%81%cf%84%cf%85%cf%81%ce%b1%cf%82-%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%b5%ce%b9-%cf%84%ce%bf-%cf%80%ce%bf%ce%b3%ce%ba/

Θέσεις των Κομμάτων για τους Μετανάστες

Κάμποσο καιρό τώρα προσπαθώ να ανιχνεύσω τα σχέδια των διαφόρων κομμάτων για την αντιμετώπιση πρωταρχικών θεμάτων του μεταναστευτικού, όχι αυτά της διαχείρισης των προβλημάτων των ήδη εδώ ευρισκομένων, τα οποία τουλάχιστον στα λόγια βρίθουν από ανθρωπιστικές κορώνες, αλλά αυτά για τη διαχείριση των συνόρων, που πιστεύω ότι αντανακλούν ευθέως και τη βαθύτερη στάση του καθενός κόμματος προς το μεταναστευτικό συνολικά.

Εκτός από τον Καρατζαφέρη, από κανέναν άλλον δεν είχα την αίσθηση ότι μιλάει ανοιχτά, παραδείγματος χάριν, για το αν τους θέλουνε ή δεν τους θέλουνε, για το πόσους θέλουνε, για το τι θα τους κάνουν αυτούς που θέλουνε, κ.ο.κ., και επειδή δεν μου αρέσει να μένω με απορίες, και επειδή οι γενικές διακηρύξεις περί ιμπεριαλισμού και νεοφιλελευθερισμού δεν δίνουν λύσεις, πήγα στις αντίστοιχες ιστοσελίδες των κομμάτων για να ξεσκαλίσω συγκεκριμένες θέσεις και προτάσεις.

ΠΑΣΟΚ: εδώ
ΚΚΕ: εδώ
ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ: εδώ

Έτσι λοιπόν οι απαντήσεις που πήρα στα κάτωθι ερωτήματα ήταν οι εξής:

Ποια είναι η νέα (μόλις χθεσινή) πολιτική της Ν.Δ. για
1. Τα Σύνορα Εισόδου: Κλειστά.

2. Τη Φύλαξη των Συνόρων: Εμείς+Frontex.

3. Όσους που παρ’ όλα αυτά τα καταφέρνουν και μπαίνουν παράνομα στη χώρα:
Θα συλλαμβάνονται και θα «φιλοξενούνται για χρονικό διάστημα μέχρι 12 μηνών σε ειδικά στρατόπεδα.
Επανεισδοχή στις κύριες χώρες προέλευσης και διέλευσης (Τουρκία-Λιβύη)

Σχόλιο: Ποιες θα είναι οι προϋποθέσεις παροχής ασύλου και νομιμοποίησης; Υποπτεύομαι καμιά.


Ποια είναι η (φρέσκια) πολιτική του ΠΑΣΟΚ για
1. Τα Σύνορα Εισόδου: Μηδενική ανοχή στη λαθρομετανάστευση. Δηλαδή σύνορα ερμητικά κλειστά.

2. Τη Φύλαξη των Συνόρων: Εμείς και η Ε.Ε. μέσω του προγράμματος Frontex.

3. Όσους που παρ’ όλα αυτά τα καταφέρνουν και μπαίνουν παράνομα στη χώρα:
Παροχή πολιτικού ασύλου σε όσους το δικαιούνται και παραμονή στη χώρα μας ή προώθηση σε χώρες της Ε.Ε.
Ισότιμη ανάληψη βαρών των πολιτικών (μόνο) προσφύγων από όλα τα κράτη-μέλη της Ευρώπης.
Επαναπροώθηση στη Τουρκία ή αλλού σε όσους δεν δικαιούνται άσυλο.

Σχόλιο: Παρόμοια πολιτική στα θέματα αυτά με τη Ν.Δ. Πιθανόν διαφοροποίηση στις προϋποθέσεις νομιμοποίησης και παροχής ασύλου, προς το ελαστικότερο.


Ποια είναι η πολιτική του ΚΚΕ για
1. Τα Σύνορα Εισόδου: δεν την βρήκα διατυπωμένη ούτε ανοιχτά ούτε υπαινικτικά.

2. Τη Φύλαξη των Συνόρων: Αντιτίθεται στη φύλαξη των συνόρων από μηχανισμούς της Ε.Ε., αλλά αποφεύγει να διατυπώσει αν θα φυλάγονται τα σύνορα.

3. Όσους που παρ’ όλα αυτά τα καταφέρνουν και μπαίνουν παράνομα στη χώρα:
Νομιμοποίηση όλων όσων το επιθυμούν και προώθηση στην Ε.Ε. όσων δεν το επιθυμούν.

Σχόλιο: Η πολιτική του ΚΚΕ θα τολμούσα να πω ότι είναι και η πλέον ρεαλιστική για την αναίμακτη επίλυση του μεταναστευτικού προβλήματος. Με το να εφοδιάζει όλους τους μετανάστες με ελληνικό διαβατήριο είναι σίγουρο ότι κανείς απ’ αυτούς δεν πρόκειται να μείνει στη χώρα, μεταθέτοντας έτσι το πρόβλημα της απορρόφησης των μεταναστών στην υπόλοιπη Ευρώπη. Έτσι, με την πολιτική αυτή απαλλασσόμαστε από την ανέγερση δαπανηρών χώρων υποδοχής και από τα επιπλέον έξοδα και το στρες της φύλαξης των συνόρων, καθώς και από τις εσωτερικές συγκρούσεις στο κέντρο των πόλεων. Επειδή όμως βάσει συμφωνιών, η Ευρώπη δεν πρόκειται να δεχθεί κανέναν από αυτούς που θα τούς στείλουμε πακέτο, και επειδή είναι αδιανόητο να μην το γνωρίζει αυτό το ΚΚΕ., μήπως δεν θα ήταν παράλογο να σκεφτούμε ότι το ΚΚΕ πάει απλώς να ρίξει στάχτη στα μάτια;



Ποια είναι η πολιτική του ΣΥΝ για
1. Τα Σύνορα Εισόδου: δικαίωμα στην ελεύθερη και ασφαλή είσοδο και το άσυλο. Κατάργηση των άτυπων επαναπροωθήσεων από τον Έβρο και το Αιγαίο.

2. Φύλαξη Συνόρων: Ριζική αναδιοργάνωση του Τμήματος Φύλαξης Συνόρων.

3. Όσους που παρ’ όλα αυτά τα καταφέρνουν και μπαίνουν παράνομα στη χώρα:
Σύστημα διαρκούς νομιμοποίησης υπό προϋποθέσεις.
Παροχή πολιτικών δικαιωμάτων στους μετανάστες, όπως ιθαγένεια, δυνατότητα ενεργού συμμετοχής στην πολιτική ζωή.
Έξοδος στην Ε.Ε. για όσους το επιθυμούν.

Σχόλιο: Λύση τού «ναι, μεν, αλλά». Και εδώ η Ευρώπη χρησιμοποιείται σαν δικλείδα ασφαλείας. Χωρίς νόημα φυσικά, για τους λόγους που εξήγησα αναφερόμενη πιο πάνω στο ΚΚΕ.

Τέλος, δεν θα αναφερθώ καθόλου στη μεταναστευτική πολιτική του ΛΑΟΣ, για τους λόγους πως αν βρεθεί ποτέ στη θέση να την υλοποιήσει, αυτή δεν θα έχει καμιά σχέση με τα όσα τώρα διακηρύσσει.


Αυτή είναι η εικόνα που αποκόμισα. Αν κανείς διαφωνεί, μετά χαράς να κάνει τις απαραίτητες διορθώσεις.

Λίγες Σκέψεις για την Παράνομη Μετανάστευση

Αν και η απαράδεκτη κατάσταση στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας δεν είναι ορθό ν’ αποδοθεί εξ’ ολοκλήρου στους λαθρομετανάστες, μιας και τα ναρκωτικά, το λαθρεμπόριο και η πορνεία κατέχουν πολύ μεγαλύτερο ειδικό βάρος στην περιοχή, παίρνοντας αφορμή από την πρωτοβουλία της κίνησης πολιτών για τη διάσωση του ιστορικού κέντρου, θα ήθελα να εκθέσω κάποιες γενικές σκέψεις, που με τρώνε καιρό τώρα, για το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης στην χώρα μας και την αναπόφευκτη, λόγω διεθνών συγκυριών, διόγκωσή του.

Η Ελλάδα σε σχέση με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες βρίσκεται σε ιδιαίτερα μειονεκτική θέση, μιας και έχει πάρα πολλές πύλες εισροής μεταναστών, δηλαδή απ’ όλα τα βόρεια χερσαία σύνορα και απ’ όλα τα νοτιοανατολικά παράλια, και μόνο μια πύλη εκροής, αυτή του λιμανιού της Πάτρας. Στην Ιταλία και Ισπανία κατ’ αναλογία, συμβαίνει το αντίθετο, δηλαδή ενώ οι μετανάστες εισέρχονται από τις νότιες θαλάσσιες οδούς, έχουν τη δυνατότητα μέσω των βορείων χερσαίων τους συνόρων να προωθούνται στην υπόλοιπη Ευρώπη, όπου άλλοι θα κληθούν να βγάλουν το φίδι από την τρύπα.

Άρα η Ελλάδα φαίνεται να έχει πρόβλημα. Πόσο μεγάλο όμως είναι αυτό; Τα στοιχεία που έδωσε ο Σταύρος Λυγερός χθες σε ρεπορτάζ στην Καθημερινή της Κυριακής, δείχνουν μια σημαντική αύξηση του αριθμού μεταναστών που εισέρχονται λαθραία στη χώρα μας, ώστε οι συλλήψεις από 51,000 που ήταν το 2003, να εκτοξευθούν στις 146,300 το 2008. Την διόγκωση αυτή δε, δεν θα την απέδιδα για ευνόητους λόγους στην αποτελεσματικότητα των ελληνικών διωκτικών αρχών.

Πριν αρχίσουμε να συζητάμε για λύσεις και προοπτικές, τις οποίες δεν γνωρίζω εκ των προτέρων, θα ήθελα να παρουσιάσω μια εικόνα λίγο πολύ ακριβή του όγκου της λαθρομετανάστευσης και της εθνοτικής σύνθεσης των λαθρομεταναστών, εγχείρημα πολύ δύσκολο από τη φύση του. Για το λόγο αυτό άντλησα πρόσφατα στοιχεία από την ενδελεχή έκθεση-μελέτη του Ινστιτούτου Μεταναστευτικής Πολιτικής με τίτλο: «Εκτίμηση του όγκου των αλλοδαπών που διαμένουν παράνομα στην Ελλάδα», Απρίλιος 2008.

Λαμβάνοντας υπ’ όψιν οι συντάκτες πολλές πηγές, όπως εκτιμήσεις των συλλόγων των ίδιων των μεταναστών, εκτιμήσεις λιμενικών και αστυνομικών αρχών, εκτιμήσεις δήμων, εκτιμήσεις της ΕΣΥΕ κ.α., κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο αριθμός των αλλοδαπών που διαμένουν παράνομα στην Ελλάδα είναι μεταξύ 172,250 και 209,402 σε σύνολο 800,000 έως 1,000,000 μεταναστών.

Ας κάνουμε ένα κόπο παραπάνω και ας δούμε ποια είναι η σύνθεση των «παρανόμων», σύμφωνα με τη χώρα προέλευσής τους. Βάσει εκτιμήσεων λοιπόν των Αστυνομικών και Λιμενικών Αρχών για το 2007, οι χώρες προέλευσης είναι:

Αλβανία 71,232
Ιράκ 11,772
Αφγανιστάν 9,737
Ιράν 586
Πακιστάν 2,080
Μπαγκλαντές 664
Γεωργία 1,371
Σομαλία 3,105 και
Παλαιστίνη 4,691


Παρατηρούμε δηλαδή ότι ο μεγαλύτερος αριθμός λαθρομεταναστών, ένα 68%, προέρχεται από την Αλβανία, πράγμα που το μαρτυρούν και οι συλλήψεις στα χερσαία σύνορα, που ανέρχονται στο 61% του συνόλου. Οι παράνομοι δε λαθρομετανάστες από τρίτες χώρες, σαν τάξη μεγέθους είναι γύρω στους 30,000.


Η άποψή μου είναι ότι η λαθρομετανάστευση των Αλβανών δεν αποτελεί μείζον πρόβλημα που θα μας απασχολεί για πολλά ακόμα χρόνια. Διότι αφ’ ενός ένα 50% από αυτούς μπαινοβγαίνει στη χώρα εκτελώντας εποχιακές εργασίες, οπότε δεν διαμένει μόνιμα εδώ όντας ανενεργό, οι περισσότεροι παράνομοι αλβανοί έχουν ήδη συγγενείς που διαμένουν και εργάζονται νόμιμα στην Ελλάδα, οπότε είναι δύσκολο να εξαθλιωθούν αν δεν εργάζονται, η Αλβανία σαν χώρα κάποια στιγμή είναι προδιαγεγραμμένο ότι θα αναπτυχθεί οικονομικά, οπότε και θα πάψει να διώχνει τους κατοίκους της, και τέλος-τέλος η Αλβανία έχει μικρό σχετικά πληθυσμό, οπότε δεν αντιπροσωπεύει τον ίδιο κίνδυνο με άλλες ασιατικές χώρες. Ακόμα δηλαδή και όλοι οι αλβανοί να μεταναστεύσουν, δεν θα είναι τόσοι πολλοί, όπως εάν μετανάστευαν όλοι οι Πακιστανοί, για παράδειγμα.

Το πρόβλημα, κατά τη γνώμη μου είναι πώς αντιμετωπίζουμε τους υπόλοιπους 30,000. Ποιες είναι θεωρητικά οι λύσεις; 1). τους απελαύνουμε, 2). τους κρατάμε, 3). άλλους τους απελαύνουμε, άλλους τους κρατάμε και 4). προωθούμε την οικονομική ανάπτυξη των χωρών τους ώστε να παραμείνουν και να εργαστούν στις εστίες τους.

Η απέλαση, σαν λύση, παρουσιάζει πολλά προβλήματα διότι οι χώρες καταγωγής τους αρνούνται να τους δεχτούν και διότι κοστίζει. Υπάρχει και το ανθρωπιστικό πρόβλημα, για το τι θα απογίνουν όταν επιστρέψουν στις πατρίδες τους.

Το να αφήσουμε τα σύνορα ανοιχτά, δεν νομίζω ότι κανένας το λογαριάζει σαν βιώσιμη λύση, για προφανείς λόγους. Οι προφανέστεροι από αυτούς είναι η ικανότητα απορρόφησής τους από την ελληνική οικονομία και ο αναμενόμενος συνωστισμός στα σύνορα. Παρά ταύτα, μια τέτοια πολιτική θα μπορούσε να λειτουργήσει μόνο σε συνεργασία με τις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες, αν δηλαδή αποφάσιζαν όλες μαζί να ανοίξουν τα σύνορα και να μοιράσουν τους μετανάστες στα εδάφη τους, νομιμοποιώντας τους ταυτόχρονα. Δεν γνωρίζω να υπάρχει τέτοια σκέψη. Θα μου φαινόταν όμως περίεργο αν υπήρχε, γιατί η μεταναστευτική πίεση στην υπόλοιπη Ευρώπη είναι μικρή, αναλογικά με τον πληθυσμό τους.

Η τρίτη εκδοχή είναι αυτή που εφαρμόζεται άτσαλα σήμερα. Το ερώτημα στην περίπτωση αυτή είναι τι κάνουμε με αυτούς που δεν απελαύνονται και δεν νομιμοποιούνται, και οι οποίοι είναι οι συντριπτικά περισσότεροι. Στην πραγματικότητα μετά την πάροδο ορισμένου χρονικού διαστήματος αφήνονται ελεύθεροι και μάλιστα στην τύχη τους. Εδώ χρειάζεται η χώρα να έχει την πολυθρύλητη μεταναστευτική πολιτική.

Η τέταρτη εκδοχή, περί της απ’ ευθείας οικονομικής βοήθειας, δεν είναι στο χέρι της Ελλάδας να την υλοποιήσει. Αλλά ακόμα και αν το επιχειρούσε, το αποτέλεσμα δεν θα φαινόταν παρά σε βάθος χρόνου, ενώ η κατάσταση απαιτεί γρήγορες διευθετήσεις.

Έχω όμως την ταπεινή εντύπωση ότι ένα σύνολο 30,000 παράνομων μεταναστών, κυρίως ασιατών όπως είδαμε παραπάνω, δεν είναι δα και ένα τεράστιο νούμερο που δεν θα μπορούσε να απορροφηθεί από την τρέχουσα αγροτική κυρίως οικονομία. Οπότε, είναι αδικαιολόγητο να αφήνονται έρμαια στα χέρια των οποιωνδήποτε και να εξαθλιώνονται.

Όμως μια μεταναστευτική πολιτική του σήμερον θα πρέπει να έχει ισχύ και αποτελεσματικότητα και αύριο. Το αύριο όμως δεν προμηνύεται να είναι το ίδιο με το σήμερα, αλλά αρκετά πιο πιεστικό. Πώς θα είναι προετοιμασμένη η χώρα να αντιμετωπίσει την πλημμυρίδα των μεταναστών πού ολοένα θα διογκώνεται; Και αυτό δεν αποτελεί μόνο πρόβλημα της Ελλάδας όπως ξέρουμε, αλλά και ολόκληρου του κόσμου.

Τα ερωτήματα κατά την άποψή μου είναι καθαρά. Οι απαντήσεις όμως δύσκολες γιατί είναι κατά πολύ και ηθικής τάξης.

Θέλουμε να ανοίξουμε τα σύνορα σε όλους τους μετανάστες; Μπορούμε να απορροφήσουμε όλους όσους θα χτυπήσουν την πόρτα μας; Αν ναι, ας αναλογιστούμε όμως ταυτόχρονα, ότι είμαστε η πύλη της Ευρώπης στην Ασία και ότι η Ασία είναι πολύ φτωχή και πολυάριθμη.

Θέλουμε να τους αποκλείσουμε εντελώς; Και ανέφικτο είναι και απάνθρωπο. Πολλοί από μας θα ξεσηκώνονταν.

Τότε τι κάνουμε; Το αφήνουμε στην τύχη; Όσους πιάσουμε κι όσους αφήσουμε; Όσοι τα κατάφεραν κι όσους τους πήρε το κύμα; Είναι όμως δίκαιο αυτό; Αν η Ελλάδα ζητήσει, ας πούμε, από την Ευρωπαϊκή Ένωση μεγάλη χρηματοδότηση ώστε να καταστεί απροσπέλαστο φρούριο και υποθετικά η ΕΕ συγκατανεύσει, θα το θελήσουμε σαν άνθρωποι με συνείδηση; Θα διεκδικούσαμε, ας πούμε, αυτά τα κονδύλια σε μια διαδήλωση; Δεν το νομίζω. Δηλαδή θέλουμε μεν να έχουμε δίχτυα, αλλά δίχτυα με τρύπες; Δεν είναι όμως και πολύ τίμια η στάση αυτή.

Δεν ξέρω, μπορεί να τα βλέπω όλα μαύρα και από λάθος μεριά. Αλλά, επιθυμώ διακαώς να βρω μια σαφή και καθαρή απάντηση στο τι θέλουμε σαν χώρα. Επιπλέον, αν έπρεπε να επιλύσω το μεταναστευτικό, θα πάλευα πολύ με τη συνείδησή μου και στο τέλος θα τα παράταγα από ανημπόρια...