H τοπολογία της βίας

Τελικά η «Θεωρία των Δύο Άκρων» (ΘτΔΑ) θα πρέπει να είναι η πιο διαδεδομένη, αφού όλοι σ’ αυτήν αναφέρονται, και συνάμα η πιο απλή θεωρία που γνώρισε ποτέ ο επιστημονικός κόσμος. Ακούμε συνέχεια γιαυτήν, αλλά η καρδιά της παραμένει μυστική, στα τρίσβαθα θαμμένη, γνωστή μόνο στους μύστες και τους σοφούς αυτού του τόπου. Γιατί εμείς οι ατελείς κοινοί θνητοί δεν βλέπουμε, όπως αρμόζει σε μια Θεωρία, ούτε θέσεις και προϋποθέσεις, ούτε πορίσματα, ούτε κάποια πειστήρια που να την επαληθεύουν, ούτε κάποια μονοσήμαντα συμπεράσματα. Και για προβλέψεις, ούτε λόγος.  Όμως σ’ αυτές τις περιπτώσεις, αρκεί που οι σοφοί μάς διαβεβαιώνουν για την ύπαρξη και παντοδυναμία της, οπότε και δεν πρέπει ν’ αμφιβάλουμε για την ειλικρίνειά τους.  

Κοντολογίς, η ΘτΔΑ είναι μια θεωρία τηλεγράφημα. Μια θεωρία τόσο συνοπτική ώστε ν’ αρχίζει και να τελειώνει στ’ όνομά της. Μια θεωρία που θα την ζήλευαν όλοι οι μεγάλοι θεμελιωτές θεωριών, που άρχισαν και τέλειωσαν την καριέρα τους με ένα μονάχα όνειρο, όμως πεισματικά ανεκπλήρωτο: Στο πώς δηλαδή, θα  κατάφερναν να σκαρώσουν μια θεωρία οικουμενική όπως η ΘτΔΑ, της οποίας το αποτύπωμα και η ουσία, θα συνοψίζονταν σε έναν  κομψό, λιτό, περιεκτικό και εύληπτο τύπο, όπως τον ονειρεύτηκε ο Αϊνστάιν και τον κατάφερε τελικά ο Σαμαράς με την εξίσωση  

v(i)*a=S(y)*[r(i)-z(a)]

Κι όμως, αν κρίνει κανείς από τον πακτωλό των κειμένων που παράγονται καθημερινά, που όμως αντί να διαφωτίσουν περεταίρω, εμφανίζονται να βολοδέρνουν παγιδευμένα στα δίχτυα του παράξενου ελκυστή της, αδυνατώντας να δραπετεύσουν προς ένα καταληπτό και μονοσήμαντο συμπέρασμα, η ΘτΔΑ θα πρέπει να έχει ένα σοβαρό πρόβλημα. Ή μάλλον δύο.

Το ένα πρόβλημα είναι οντολογικό, το άλλο τοπολογικό.

Οντολογικό, καθ’ ότι η θεωρία εμφανίζεται ελλιπής ως προς τον προσδιορισμό του «τι συνιστά άκρο». Γεγονός, που θέτει εν αμφιβόλω την ανωτέρω μαθηματική, καταληκτική της έκφραση, καθ’ ότι δεν νοείται Θεωρία που να εγκαταλείπει τους ορισμούς των μεταβλητών της σε τυχάρπαστες και αυθαίρετες εννοιοδοτήσεις. Κι απ’ όσο γνωρίζουμε καμιά τροπολογία της ΘτΔΑ προς την κατεύθυνση αυτή, δεν έχει ακόμα κατατεθεί.

Και τοπολογικό, εφ’ όσον δεν καθίσταται σαφής, ως όφειλε, η υφή, η γεωμετρία και οι διαστάσεις του χώρου επί του οποίου θεμελιώνεται η ΘτΔΑ. Η ύπαρξη δυο άκρων προϋποθέτει χώρο με κατοπτρική συμμετρία ως προς κάποιο κέντρο, άξονα ή επίπεδο, όπου το δεξιό άκρο θα αποτελεί εικόνα του αριστερού. Τέτοιοι χώροι όντως προβλέπονταν μέχρι πρόσφατα από τις Υπερσυμμετρικές Θεωρίες, οι οποίες όμως με την ανακάλυψη στο CΕRN του σωματιδίου Higgs, ετέθησαν δια παντός εις το χονδροντούλαπον της επιστήμης. Συνεπώς, το ένα άκρο ουδόλως προϋποθέτει την ύπαρξη και του συμμετρικού του. Κάλλιστα θα μπορούσε να υπάρχει κι από μόνο του.

Κάποιος όμως θα μπορούσε να επικαλεστεί μια παράλληλη εκδοχή της ΘτΔΑ, στην οποία τα δύο άκρα, αντί να τοποθετούνται επί ενός άξονος σε δυο αντιδιαμετρικά σημεία, θα μπορούσαν και να ταυτίζονται.  Στην περίπτωση αυτή, στο χώρο εφαρμογής της θεωρίας, που θα έμοιαζε ας πούμε με σαμπρέλα,  θα ήταν αδύνατον, όπως αντιλαμβάνεστε, να προσδιοριστεί ένα κέντρο επ' αυτής, μιας και το σημείο όπου θα συνέπιπταν τα άκρα θα μπορούσε να βρίσκεται οπουδήποτε. Το ίδιο και το εκάστοτε κέντρο. Έτσι το άκρον και συνεπώς η «βία» δεν θα αποτελούσε μονοπώλιο κάποιου συγκεκριμένου σημείου του χώρου, μιας και κάλλιστα θα μπορούσε να εντοπιστεί και στο κέντρο.

 Άλλωστε αυτό ακριβώς εκφράζει και μια πρόσφατη, βελτιωμένη θεωρία, η αποκαλούμενη και «Θεωρία του Εξτρεμισμού του Κέντρου», (ΘτΕΚ), σύμφωνα με την οποία άκρο μπορεί να είναι και το κέντρο και ότι η βία που εκπορεύεται από αυτό μπορεί και να υπερτερεί αυτής που εκπορεύεται από τα άκρα, όποια και να είναι αυτά.

Σύμφωνα λοιπόν με τα ανωτέρω, η ΘτΔΑ όπως αυτή διακινείται εσχάτως στο δημόσιο χώρο, λόγω των κενών που παρουσιάζει, δεν πληροί τις προϋποθέσεις μια κανονικής θεωρίας, και θα πρέπει πάραυτα να εγκαταλειφθεί.

Το αθάνατο σκουλήκι

Θέλετε να ζήσετε παραπάνω απ' όσο έχει γράψει η μοίρα στα κιτάπια της; Μήπως είσαστε λιγάκι πλεονέκτες και θέλετε να ζήσετε όχι απλώς πολύ, αλλά για πάντα;

Ξεσκίζεστε στην πεζοπορία, την ορειβασία, την κωπηλασία, το τρέξιμο, τα βάρη και το αερόμπικ για να οξυγονώνετε τα κύτταρα; Απεμπολήσατε το κρέας, τα λιπαρά, τα αλμυρά, τα ξινά, το κάπνισμα, τα ποτά και τα ξενύχτια για να δώσετε χρόνο στα κύτταρα να αναζωογονηθούν; Το ρίξατε στην υγιεινή διατροφή, στο διαλογισμό και στο detoxing, πρακτικές που ξεπλένουν το σώμα μέσα έξω απ' τη σαβούρα;

Και περιμένετε να δείτε προκοπή; Αμ δε! Χαμένος κόπος. Η συνταγή είναι μόνο μια, κόψτε το σεξ. Επιστήμονες, μπλα, μπλα, του πανεπιστημίου, μπλα, μπλα, μπλα ανακοίνωσαν στο εξέχον περιοδικό (μπλα+μπλα)^2 ότι βρήκαν μια ποικιλία σκουληκιού planarian, το planarian ας πούμε 1, το οποίο όσο περισσότερο ζει, τόσο περισσότερο αυξάνει και τις πιθανότητες να ζήσει περισσότερο!

Η διαφορά του σκουληκιού planarian 1 από το planarian 2 είναι ότι το μεν δεύτερο είναι επιρρεπές εις το σεξ, το δε πρώτο όχι. Το δεύτερο αναπαράγεται δια της συνήθους σεξουαλικής οδού, το πρώτο δια της ασυνήθου, ασεξουαλικής.

Σε γενικές γραμμές, αν πάρουμε ένα σκουλήκι planarian 1 ή 2, και το διαμελίσουμε με κέφι οριζόντια ή κάθετα, (η κατεύθυνση δεν παίζει ρόλο), αυτό μπορεί να αναγεννήσει τμήματα του δέρματος, των μυών, των εντέρων, ακόμα και του εγκεφάλου και να δώσει ένα δεύτερο σκουλήκι planarian 1 ή 2 αντιστοίχως.

Το ασέξουαλ όμως σκουλήκι planarian 1 έχει κι ένα άλλο κρυφό και μοναδικό πλεονέκτημα: Μετά από κάθε σκίσιμο αυξάνει τα αποθέματα ενός κομβικού για τη μακροζωία ενζύμου, της τελομεράσης.

Για την ιστορία, η μακροβιότητα των κυττάρων έχει συσχετιστεί με το μήκος των τελομερών, τα οποία είναι κομμάτια DNA που καπακώνουν τις άκρες των χρωμοσωμάτων, προστατεύοντάς τα από σκόνες, μικρόβια και φθορά. Όσο πιο κοντά τα τελομερή, τόσο πιο γρήγορα το ταξίδι για τον Άγιο Πέτρο. Η δε τελομεράση, είναι το ένζυμο εκείνο το οποίο ντύνει, στολίζει και νοικοκυρεύει τα τελομερή, τα γυαλίζει, τα ξεσκονίζει και τα φροντίζει ώστε να μένουν μακριά και υγιή. Όπως αντιλαμβάνεστε, η παραγωγή τελομεράσης είναι μεγαλύτερη στους νεότερους οργανισμούς, ενώ όσο περνάει ο καιρός, αρχίζει σιγά σιγά και στερεύει.

Αυτά λοιπόν, συμβαίνουν στους ανθρώπους και στα σεξουαλικά ενεργά σκουλήκια planarian 2, διότι στα φρόνιμα planarian 1, η ποσότητα τελομεράση μετά από κάθε αναγέννηση βρίσκεται αυξημένη και τα τελομερή, στο σωστό τους μήκος.

Τώρα, θα ρωτήσετε αν έχει ποτέ βρεθεί σκουλήκι planarian 1 μαθουσάλας. Η απάντηση είναι όχι, διότι δύσκολα τα σκουλήκια ολοκληρώνουν τον βιολογικό τους κύκλο, καθ’ ότι είτε θα βρεθούν λιωμένα κάτω από καμιά σόλα, είτε στο αγκίστρι κανενός επίδοξου ψαρά.

Και με τους ανθρώπους; Δύσκολα. Κανείς θα πρέπει να ανατρέξει πολύ πίσω στο χρόνο και πολύ μακριά, μέχρι τον κήπο της Γεσθημανής, για να μπορέσει να εκμαιεύσει το μυστικό του χειρισμού των βλαστικών κυττάρων από τον Θεό, όταν από τα πλευρά του Αδάμ έκοβε και έφτιαχνε την Εύα. Αν δεν τα σκάτωναν τόσο γρήγορα οι πρώτοι μας πρόγονοι, θα μπορούσαμε και μεις να απολαμβάναμε τα προνόμια του ευτελούς σκουληκιού planarian 1.

Αλλά δυστυχώς, ακόμα και τα σκουλήκια πιο σοφά πορέυτηκαν.

Η στύση της στρουθοκαμήλου

Μην είναι τίτλος από ταινία της Ο’ Μαλλέα; Μην είναι τίτλος από κανένα ξεχασμένο θεατρικό του Ιονέσκο; Μην είναι τίτλος από κανένα καταχωνιασμένο πίνακα του Νταλί; Μην είναι κανένα ποίημα του Εμπειρίκου; Μην είναι το θέμα καμιάς παράστασης του Τζαρά που μας διέφυγε;

Τίποτε απ’ όλα αυτά! Είναι το νέο επαναστατικό επιστημονικό πόνημα των Βρετανών, που έρχεται να δώσει την τελειωτική απάντηση στο καλά φυλαγμένο μυστήριο της φύσης για το πώς πηδάνε τα πουλιά, και ειδικά η στρουθοκάμηλος.

Είναι αλήθεια, απ’ όσο δείχνει τουλάχιστον η εμπειρία, ότι οι τέχνες και τα γράμματα παίρνουν τα πάνω τους σε περιόδους κρίσης. Κάτι συμβαίνει στο μυαλό των ανθρώπων και αρχίζουν να οργάζονται και να γεννάνε ιδέες, ιστορίες και παιδιά. Έχουμε το προηγούμενο της Βαϊμάρης, έχουμε και την περίοδο της κατοχής. Και τώρα έχουμε την περίοδο της κρίσης και της αυξανόμενης ανέχειας. Όπως όλα δείχνουν, φαίνεται να υπάρχει συσχέτιση ανάμεσα στη μαλθακότητα των καιρών και τη μαλθακότητα του πνεύματος, στη λειτουργία του εντέρου και τη λειτουργία του εγκεφάλου. Όταν το αίμα κάθεται όλη την ώρα στο στομάχι για να χωνέψει την τροφή, μάλλον θα εξασθενεί και θα βαριέται να πάρει τον ανηφορικό δρόμο προς τον εγκέφαλο. Όταν όμως το στομάχι μένει αδειανό, απελευθερώνονται φαίνεται, οι δυνάμεις που το κρατούνε δεσμευμένο, με αποτέλεσμα, αυτό να βρίσκει ανενόχλητο το δρόμο του για τον εγκέφαλο, να τον γονιμοποιεί και να γεννάει.

Πολλά μυστήρια και ανατροπές συνάντησε το 2011 στην ετήσια πορεία του. Ήταν η περίφημη ανακοίνωση της ΝΑΣΑ για την πιθανότητα ύπαρξης ζωής σε δύσκολα περιβάλλοντα και εξ αυτού σε άλλους πλανήτες, ήταν η ανακοίνωση ότι το φως μπορεί και κάπου κάπου ν’ αφηνιάζει (κακόμοιρε Αϊνστάιν, εσύ που τόθελες καθηλωμένο σε μια μόνιμη βαρετή ταχύτητα), ήταν και η πιθανότητα να μας έχει κάνει επιτέλους τη χάρη ο Θεός να μας δείξει το πρόσωπό του, όχι στους ουράνιους καθρέφτες, αλλά στο φευγαλέο ίχνος, στην πτυχή μιας ασήμαντης και μικροσκοπικής διακύμανσης στον υπόγειο σωλήνα του CERN.

Παρ’ όλα αυτά τίποτε δεν μπορεί να σταθεί μπροστά και να συγκριθεί με την επίλυση του μυστηρίου της στύσης της στρουθοκαμήλου. Τώρα η ανθρωπότητα μπορεί επιτέλους να γυρίσει απ’ την άλλη πλευρά, να νανουριστεί από την παραμυθία της επιστήμης και ήσυχα ήσυχα να κοιμηθεί.

Οι καταιγίδες του Αυγούστου

Μπορεί να κόπασαν οι ταραχές στην υπνωτική Βρετανία, όχι όμως και οι αναλύσεις. Μάλλον θα τελειώσουν μαζί με τον Αύγουστο, όταν άλλα γεγονότα θα μπουν στο προσκήνιο και θα τις παραμερίσουν. Ως γνωστόν, τον Αύγουστο δεν υπάρχουνε ειδήσεις, και η εν λόγω εξέγερση, στη μέση του θέρους, ήταν όντως ένα σπάνιο και αναπάντεχο γεγονός, αυτό που λένε ότι συμβαίνει «once in a blue moon». Ίσως, γι αυτό και παραπήραν οι αναλύσεις, οι οποίες φρόντισαν να καλύψουν όλο το φάσμα των γενεσιουργών αιτίων και να αποδώσουν όλη τη γκάμα των χαρακτηρισμών στους εξεγερμένους, από αλήτες και εγκληματικά στοιχεία, μέχρι ηρωικούς επαναστάτες.

Κούνησαν το δάχτυλο στους ανόητους πολιτικούς, στους ροπαλοφόρους και μολοτωφόρους κουκουλοφόρους, στην αποξενωμένη νεολαία, στους άπληστους τραπεζίτες, στις περικοπές και στα bail-outs των τραπεζών, αλλά κανενός δεν πέρασε απ’ το μυαλό να καθίσει και να βρει τον κρίκο που συνδέει την αυγουστιάτικη παραζάλη των αγορών, την υποβάθμιση των ΗΠΑ, την πτώση του δείκτη Dow Jones, την επικείμενη υποβάθμιση της Γαλλίας, την επερχόμενη διάλυση της Ευρωζώνης, και τις μαζικές δολοφονίες στη Νορβηγία, με την εμφάνιση αγανακτισμένων στο Ισραήλ, την επαναλειτουργία της Puerta del Sol, και τις εξεγέρσεις στις βρετανικές πόλεις και μητροπόλεις.

Κι όμως τέτοια ενιαία και ενοποιητική εξήγηση όντως υπάρχει, μόνο που διέλαθε της προσοχής των αναλυτών. Σκυμμένοι στα εγκόσμια, αμέλησαν να στρέψουν το κεφάλι προς τα επουράνια, όπου και θα εύρισκαν τη λύση.

Όχι βέβαια, οι συνήθεις αεροψεκασμοί, η πατρότητα ανακάλυψης των οποίων αποδίδεται αναμφισβήτητα στον Λιακόπουλο, αλλά κάτι ανώτερο, και απείρως πιο συνταρακτικό: οι αεροψεκασμοί, αυτή τη φορά, του Ήλιου!

Ακόμα δεν έχει συνέλθει η ανθρωπότητα, ισχυρίζονται οι επιστήμονες, από την πρωτοφανή σε ισχύ ηλιακή καταιγίδα της 5^ης Αυγούστου, η οποία ξαμόλησε στην ατμόσφαιρα τεράστιο αριθμό φορτισμένων σωματιδίων, τα οποία, όπως αποφαίνονται ευυπόληπτοι ακαδημαϊκοί, επηρεάζουν την ανθρώπινη βιοχημεία και συμπεριφορά από το αρνητικό, έως το αρνητικότατο.

Αν, οι έως τώρα εμβριθείς επιστημονικές μελέτες δείχνουν ότι τις μέρες που ο Ήλιος αφηνιάζει, τα χρηματιστήρια πέφτουν, ενώ αυξάνονται τα νευρολογικά περιστατικά, από δω και στο εξής θα πρέπει να λαμβάνουν υπ’ όψιν τους και να καταχωρούν στα συμβάντα και τις συλλογικές αρνητικές συμπεριφορές, που είναι οι εξεγέρσεις.

Ευτυχώς, όπως μας πληροφορούν οι άγρυπνοι παρατηρητές των αγορών, μπόρα ήταν και πέρασε. Τα χρηματιστήρια αναμένεται να ανακάμψουν και οι εξεγερμένοι να πάνε στα σπίτια τους.

Αλλά όχι για πολύ. Ο ηλιακός κύκλος βρίσκεται σε εξέλιξη, και η κορύφωση αναμένεται να συμβεί το 2013. Δηλαδή, έχουμε δυο και κάτι χρόνια μπροστά μας, που οι εξεγέρσεις θα είναι και επιστημονικώς δικαιολογημένες, να μην πω και επιβεβλημένες…

Ένας λόγος που τ' ανθρώπινα όντα είναι ιδιαίτερα και μοναδικά

Είπα ν' αφήσω για λίγο τα περί ΔΝΤ και τα περί της αλητείας που μάς περιβάλει, και ν' ασχοληθώ με κάτι διαφορετικό, με κάτι ελαφρύ τέλος πάντων, να δώσω κι εγώ την ευκαιρία στα νεύρα μου, που γίνηκαν τσατάλια, να χαλαρώσουνε κομμάτι.

Το Cosmopolitan μου είπαν ότι σταμάτησε να βγαίνει εδώ και καιρό, το Φαντάζιο που είχα κατά νου, δεν το είχαν καν ακούσει, για το Ρομάντσο και τον Θησαυρό, ούτε συζήτηση. Δεν μαγειρεύω, δεν κεντάω, δεν πλέκω, δεν μαστορεύω, οπότε τι άλλο; Κατέληξα κι εγώ στα συνήθη. Ένα Scientific American, ήταν ό,τι έπρεπε. Παρά την προκατάληψη που υπάρχει, στην πραγματικότητα είναι ένα πολύ διασκεδαστικό περιοδικό. Αν σκάψετε κάτω από τη σοβαροφάνεια με την οποία επενδύει τα θέματά του, λόγω του τίτλου "scientific" πιο πολύ, κι όχι λόγω ουσίας, θα βρείτε μπόλικο υλικό να σατιρίσετε και να περάσετε ευχάριστα την ώρα σας.

Αφού διάβασα το πολύ χρήσιμο άρθρο για τον χρόνο που θα χρειαστεί ο εγκέφαλός μου ν' αναγνωρίσει το ακουστικό βαρηκοΐας που θα χρειαστεί κάποια στιγμή να φορέσω, κι αφού προχώρησα και στο επόμενο εξ ίσου σημαντικό, για το πόσο καλό πράγμα είναι κάποιος που τον γαργαλάνε να παραμένει απαθής και να μην γαργαλιέται, έπεσα σ' ένα μακροσκελές άρθρο που παρεμπιπτόντως είχε ανακηρυχτεί παμψηφεί το άρθρο της χρονιάς.

Ο τίτλος μου κίνησε πάραυτα το ενδιαφέρον:

"Ένας λόγος που τ' ανθρώπινα όντα είναι ιδιαίτερα και μοναδικά".

Α! εδώ τα πιάσαμε τα λεφτά μας, σκέφτηκα.

Σίγουρα θα είναι η λογική! Μπα, και τα δελφίνια έχουν μυαλό, κι οι μαύρες καρακάξες.

Οι άνθρωπο γελάνε! Σιγά, κι οι χιμπατζήδες γελάνε.

Οι άνθρωπο μιλάνε! Μα κι οι παπαγάλοι μιλάνε, το ίδιο κι οι μάινες.

Για να μην τα πολυλογώ, ό,τι και να σκεφτόμουν που θα διέκρινε το υψηλόν μας είδος, από το χαμηλό των ζώων, έπεφτε στο κενό. Είναι δυνατόν να μην μπορώ να προσδιορίσω την μοναδικότητα του ανθρώπου, είναι δυνατόν να μην τού βρίσκω τίποτε που να τον διακρίνει;

Κι όμως ο συγγραφέας ήτανε απόλυτος και κάθετος σ' αυτό που υποστήριζε: We masturbate, συνέχιζε ο τίτλος. Και τέλειωνε μάλιστα μ' ένα: A lot!

...Γίναμε που γίναμε πρότυπο στον κόσμο τελευταία με τα χάλια μας, αλλά να εμπνέουμε και την επιστημονική αρθρογραφία περί ανθρωπίνων συμπεριφορών, ποιος να το φανταζόταν! Δεν μου το βγάζετε απ' το μυαλό ότι εμάς είχε κατά νου. Αυτό που περιμένω από τον συγγραφέα είναι το επόμενο άρθρο του περί της "γ..ώ και δέρνω" συμπεριφοράς.

Η Εγκεφαλική Λειτουργία του Εντέρου

Για όσους διαθέτουν μυαλό η ερώτηση «πού είναι το μυαλό», δηλαδή ο νους, έχει μια και μόνη απάντηση: στον εγκέφαλο! Είναι από τα λίγα πράγματα για τα οποία είμαστε σίγουροι. Ενώ για μας είναι πέρα από αυτονόητο, ο Αριστοτέλης για παράδειγμα, είχε δική του γνώμη, μιας και θεωρούσε ότι φωλιά της ευφυΐας είναι η καρδιά, και ότι ο εγκέφαλος δεν αποτελεί παρά το κύκλωμα ψύξης του αίματος. Λογικό, αν σκεφτείς πόσο θερμόαιμοι ήμασταν από παλιά και πόσο εύκολα οι καρδιές μας παίρνανε φωτιά από τότε. Πώς να την έσβηνες, δηλαδή αν δεν υπήρχε ο εγκέφαλος να την ψύχει διοχετεύοντας ψυχρούς παλμούς ορθοφροσύνης. Σόμπα η καρδιά, αιρκοντίσιον ο εγκέφαλος! Το τέλειο ζευγάρι!

Μιας και η εποχή μας αρέσκεται στο να καταρρίπτει τα αυτονόητα, όχι πάντοτε με επιτυχία ευτυχώς, σήμερα θα έπρεπε να ήμασταν περισσότερο προσεχτικοί στην απάντηση που θα δίναμε σχετικά με την έδρα του μυαλού. Διότι στον ορίζοντα ξεπροβάλλει και ένας καινούργιος μουστερής, το Έντερο!

Τι μας λέτε καλέ, είναι δυνατόν να σκέφτεται το έντερο, αυτό το εννιάμετρο μακρινάρι που ξεκινάει από τον οισοφάγο και καταλήγει στον κώλο; Εντάξει, ας μην υπερβάλλουμε κιόλας, δεν είναι δυνατόν να εκτελεί για παράδειγμα, πολλαπλασιασμούς και διαιρέσεις, δεν είναι δυνατόν να εμπλέκεται σε υψηλούς φιλοσοφικούς στοχασμούς, ίσως μόνο σε φιλοσοφίες του κώλου, δεν είναι δυνατόν να συλλαμβάνει υψηλές αφηρημένες έννοιες όπως θεούς και δαίμονες, μπορεί όμως να κάνει ένα σωρό άλλα πράγματα. Και αυτό συμβαίνει, διότι αν η διαδικασία της σκέψης στον εγκέφαλο έχει σαν όχημα τους νευρώνες, τότε υπ’ αυτή την έννοια το έντερο έχει νευρώνες τόσους όσους να φάν’ κι οι κότες. 100 εκατομμύρια και βάλε μέτρησαν κάποιοι υπομονετικοί νευρο-γαστροεντερολόγοι, πολύ περισσότερους δηλαδή, από όσους περιέχουν η σπονδυλική στήλη και το περιφερειακό νευρικό σύστημα μαζί. Είναι δυνατόν να μην κάνουν κάτι χρήσιμο; Όχι φυσικά!

Πρώτα πρώτα βρίσκονται εκεί δερβέναγες για να κόβουν κίνηση σε οτιδήποτε συμβαίνει στο έντερο, από την αίσθηση της τροφής, τη χημική αποσύνθεσή της, τη μετατροπή της σε σκατά και την αποβολή τους μέσα από λεπτές ρυθμίσεις των περισταλτικών του κινήσεων. Όντως σημαντική και ιδιοφυής εργασία. Και κυρίως αυτονομημένη και ανεξάρτητη από την εγκεφαλική ηγεμονία. Και όχι μόνο αυτό, αλλά με το 90% των νευρώνων του εντέρου να μεταδίδουν οι ίδιοι πληροφορίες στον εγκέφαλο και όχι το ανάποδο. Ίσως απ’ εδώ να ξεκινάει και η λαϊκή έκφραση: «έχει το κεφάλι του γεμάτο σκατά».

Ένα άλλο πράγμα που κάνει το έντερο, και δεν το κάνει ο εγκέφαλος είναι ότι το έντερο αισθάνεται, αγαπάει, πονάει, ταβλιάζεται, αναστενάζει, μιας και επηρεάζει ένα μεγάλο ποσοστό από τα συναισθήματά μας. Είδατε εσείς ποτέ «εγκέφαλο» ν’ αγαπάει; Οι γνωστές «πεταλούδες» στο στομάχι, όταν πεθαίνουμε από αγωνία για μια καινούργια μας συνάντηση ή περιμένοντας ένα αποτέλεσμα, οι ξινίλες στο στομάχι στη θέα ενός ανεπιθύμητου προσώπου, τι άλλο παραπάνω δηλώνουν πέρα από την βαθιά αισθαντικότητα του εντέρου; Και για του λόγου το αληθές, το 90% της σεροτονίνης του σώματος, στα έντερα παράγεται από μια συνομοσπονδία 30 και βάλε νευροδιαβιβαστών, σε τόση ποσότητα ώστε η ασθένεια του ευερέθιστου εντέρου να αποδίδεται πλέον στις παθήσεις του νου και όχι του σώματος.

Μετά από αυτά, δεν ξέρω τελικά, αν και η δυσκοιλιότητα μπορεί να περιληφθεί και αυτή στις ασθένειες του νου! Ας περιμένουμε όμως τις νέες σπουδαίες έρευνες, που θα φέρουν τα πάνω κάτω σε όλη την ψυχιατρική. Λέτε να έρθουν κάποτε έτσι τα πράγματα που αντί για τα μυαλά να κοιτάμε πλέον τους κώλους;

Additional Information

http://www.scientificamerican.com/article.cfm?id=gut-second-brain

Τα Ιδρωμένα Κορμιά: Μια Επιστημονική Μελέτη

Στα μεταπολεμικά χρόνια, η λαϊκή φιλολογία και ειδικά το τραγούδι και ο κινηματογράφος εξύμνησαν υπέρ το δέον το γιαπί όχι τόσο για τη συμβολή του στην οικονομική ανάκαμψη και τον εκσυγχρονισμό της χώρας, όσο για τα σφριγηλά κορμιά, που τούβλο στο τούβλο το μαστόρευαν στις σκαλωσιές, πυρωμένα από τον ήλιο και στιλβωμένα από τον μόχθο, και που ταυτόχρονα γήτευαν και κόλαζαν όσα θηλυκά συνέρεαν στο νεοεγειρόμενο βωμό για να προσκυνήσουν το Κάλλος και να δοξάσουν το Αντριλίκι.

Αν το γυμνασμένο κορμί είναι ένα δέλεαρ, το ιδρωμένο γυμνασμένο κορμί είναι η απογείωση. Σ’ αυτό ο Παπαμιχαήλ δεν είχε ταίρι και κει πάνω μάλιστα πόνταρε για να τουμπάρει τα κοριτσόπουλα και τη Βουγιουκλάκη. Στο τέλος τον κέρδισε, φευ, η τελευταία! Ο Άρης πάλι, σε ένα μεταγενέστερο χρόνο, όταν τα κορμιά τα έφτιαχναν τα γυμναστήρια και όχι τα γιαπιά, τύλιξε το καλοσχηματισμένο του κορμί σε μια λευκή πετσέτα, αλλά, δυστυχώς αστόχησε στο να διεγείρει το πάθος, προφανώς γιατί δεν ήταν ιδρωμένο.

Τα βράδια στα γυμναστήρια, χύτρες που κοχλάζουν με ιδρώτα και σάλιο, μαζί με τα βλέμματα διασταυρώνονται και οι ορμόνες. Τα κορμιά, και γυμνασμένα και ιδρωμένα. Και η μυρωδιά διαπεραστική, ζωώδης, πρωτόγονη, ερεθιστική.

Κάτι γίνεται λοιπόν εδώ. Κάτι έχει το ιδρωμένο κορμί, το ιδρωμένο ανδρικό κορμί, που σαγηνεύει και ξεσηκώνει. Για τα ζώα το ξέραμε εδώ και καιρό, τα θηλυκά εκκρίνουν χημικά σήματα, τις φερομόνες, για να δηλώσουν διαθεσιμότητα, αλλά και τα αρσενικά κάνουν το ίδιο για να δηλώσουν ταυτότητα ή για να εντοπίσουν και ν’ αποπλανήσουν το θηλυκό. Όλη η φύση έτσι δουλεύει, με σινιάλα, με μυρωδιές που εκτοξεύονται από κάθε κατεύθυνση προς κάθε κατεύθυνση, με μικροσκοπικά μόρια που ανταλλάσσονται για ν’ αναστατώσουν και να διεγείρουν, γι αυτό λοιπόν και ένας περίπατος στη φύση μάς γεμίζει με ευφορία, γι αυτό και μιλάμε για φύσεις οργιαστικές και οργασμούς της φύσης.

Με τους ανθρώπους όμως τα πράγματα δεν είναι τα ίδια. Οι προσπάθειες να ανιχνευτούν φερομόνες στα κορμιά και τις μασχάλες, δεν είχαν ευτυχή κατάληξη. Ή μάλλον σαφή τεκμηρίωση. Πιο πολλοί ήταν οι ευσεβείς πόθοι παρά τα hard data. Κι όμως κάτι έπρεπε να συμβαίνει με τον ιδρώτα. Δεν μπορεί τόσα κοριτσόπουλα, που συνέρεαν για χρόνια στα γιαπιά να έκαναν λάθος!

Το κλειδί προς το παρόν φαίνεται να είναι η ανδροσταδιενόνη (androstadienone), ένα στεροειδές αντίστοιχο των φερομονών, που εντοπίζεται στον ιδρώτα. Προέρχεται από το μεταβολισμό της τεστοστερόνης και έχει ενοχοποιηθεί για κάποιου είδους ορμονική παρενόχληση των γυναικών. Μη τυχόν δε και χαθεί η «ανακάλυψη», έσπευσαν οι επιτήδειοι να κυκλοφορήσουν στο εμπόριο γυναικείες και ανδρικές κολόνιες με το πολύτιμο αυτό συστατικό, αλλά αν κρίνουμε από τα ράφια του Hondos που τις αγνοούν, μάλλον τζούφια η κολόνια και τζίφος η ανδροσταδιενόνη.

Φυσικά η επιστήμη ποτέ δεν το βάζει εύκολα κάτω, ειδικά αν τα μηνύματα από τα γιαπιά και τα γυμναστήρια συνεχίζουν να έρχονται ενθαρρυντικά και ανελλιπώς. Μια καλή και ακούραστη επιστημόνισα από το Berkeley αποφάσισε να βάλει τον δάκτυλον εις τον τύπον των ήλων και να διεξάγει εδώ και τώρα εμπεριστατωμένη έρευνα. Μάζεψε λοιπόν 21, αποφασισμένα να λύσουν το μυστήριο, θηλυκά τα οποία και υπέβαλε στο μαρτύριο των 30 mg ανδροσταδιενόνης. Τα υποχρέωσε δηλαδή να σνιφάρουν από 20 σνιφιές τη φορά, ενώ ταυτόχρονα τους μετρούσε τους παλμούς, τη θερμοκρασία, την αγωγιμότητα, την αναπνοή, καθώς και τα επίπεδα της κορτιζόλης, μιας καλής ορμόνης που συνδέεται με τη σεξουαλική διέγερση. Το μαρτύριο συνεχίστηκε για 15 λεπτά έως μια ώρα, όσο δηλαδή μπόρεσαν ν’ αντέξουν τα κορίτσια πριν σωριαστούν μπαϊλντισμένα στο πάτωμα. Προφανώς και το πείραμα στέφθηκε με επιτυχία. Όλοι οι δείκτες, μηδενός εξαιρουμένου, είχαν χτυπήσει κόκκινο.

Η Dr. Claire Wyart θα πρέπει να κοιμήθηκε πολύ ήσυχα εκείνο το βράδυ. Η Επιστήμη είχε αποδείξει και πειραματικώς αυτό που όλες και όλοι ξέραμε, ότι δηλαδή το ιδρωμένο κορμί, και ειδικά το ιδρωμένο και γυμνασμένο κορμί, όπως και να το κάνουμε, τραβάει! Φυσικά αυτό το δεύτερο δεν έχει ακόμα αποδειχτεί, πώς δηλαδή οι τσιτωμένοι κοιλιακοί, και οι φουσκωμένοι δικέφαλοι, τρικέφαλοι και τετρακέφαλοι ενισχύουν θετικά το σεξουαλικό αποτέλεσμα των ιδρωτοποιών αδένων. Αλλά μην ανησυχείτε. Ήδη ένα καινούργιο πείραμα βρίσκεται στα σκαριά.

Περί Ωών και Ορνίθων

Ο άνθρωπος, όταν τύχαινε να βρεθεί με κάπως γεμάτο το στομάχι, πάντα αρεσκόταν στο να αφήνεται χαλαρός στις ερεβώδεις αγκάλες του στοχασμού, προσπαθώντας να αναμετρηθεί με τα μεγάλα μυστήρια της νύχτας και του κόσμου που τον περιέβαλλε. Ακόμα και στις πιο παλιές γραπτές μαρτυρίες υπάρχουν νύξεις για την ηδονή που προσφέρει η συγκεκριμένη αυτή νοητική περιπλάνηση και αφαίρεση.

Τι πιο φυσιολογικό λοιπόν, από το να θέτει ερωτήματα για την προέλευση του κόσμου, για την αρχή του και το τέλος του, για την αρχή και το τέλος το δικό του, για την προέλευση των θεών και των δαιμόνων του. Δύσκολα τα ερωτήματα και εν μέρει μόνο απαντημένα. Πιο πολλές οι υποθέσεις και τα κενά, ενώ οι βεβαιότητες απελπιστικά πιο λίγες.

Κι όμως, ανάμεσα στις μεγαλειώδεις αυτές απορίες πάντα υπήρχε μια μικρή κόγχη όπου εδώ και αιώνες εύρισκε μέρος να κουρνιάσει και ένα ασήμαντο θαρρείς, μα θεμελιακό ερώτημα, αν κρίνουμε από το γεγονός ότι ενώ κάθε γενιά το έθετε, δεν κατάφερνε ποτέ να το σπρώξει ένα βήμα παραπέρα για να το λύσει, παρά το μετέδιδε αυτούσιο και αναπάντητο στην επομένη, χωρίς ούτε ένα παραπάνω διαφωτιστικό στοιχείο να είναι σε θέση να παραδώσει.

Ενώ για τον άνθρωπο, όλως περιέργως, ποτέ κανένα παρόμοιο ερώτημα δεν ετέθη, αν δηλαδή η φύση έδωσε προτεραιότητα σ’ αυτόν ως όλον ή στη γενεσιουργό του ύλη, το σπέρμα δηλαδή και το ωάριο, στην περίπτωση των πουλερικών, και δη της κότας, η αμφιβολία παρέμενε διαχρονικά τόσο μεγάλη, ώστε να κατατρώγει επίμονα τα σωθικά και το νου της ανθρωπότητας.

Τι έφτιαξε πρώτα η φύση λοιπόν; Την κότα ή το αυγό; Κυκλικό το ερώτημα, το ονόμασαν οι φιλόσοφοι, και κατά συνέπεια το παράτησαν.

Άλυτο βέβαια μέχρι χθες, μιας και οι επίμονες έρευνες ομάδας ερευνητών από το Πανεπιστήμιο Μπλα, Μπλα Μπλα, κατέληξαν με βεβαιότητα στο συμπέρασμα ότι οι κότες γενικώς είχαν προηγηθεί προ πολλού των αυγών.

Η συλλογιστική τους, βασιζόμενη στη θεωρία της εξέλιξης, ήταν ότι θύτες των οποίων η γεύση εξελίχτηκε προς ένα συγκεκριμένο ωοτόκο θύμα, εξελίχτηκε κατόπιν και προς τα αυγά τους. Εξετάζοντας για παράδειγμα το οικογενειακό δέντρο τεσσάρων ειδών φιδιών με ιδιαίτερες γευστικές προτιμήσεις στα αυγά, ωμά κατά προτίμηση και όχι μάτια, ανακάλυψαν ότι οι πρόγονοί τους είχαν ήδη αποκτήσει ειδικότητα στο να τρώνε τους γεννήτορες των αυγών αυτών, δλδ τις μαμάδες τους, τις σαύρες εν προκειμένω. Πράγμα, που στον αμείλικτα μονοκατευθυντικό χρόνο της εξέλιξης σημαίνει ότι πρώτα οι σαύρες και μετά τα αυγά, ή για να έρθουμε πίσω στο αρχικό μας ερώτημα, πρώτα η κότα και μετά το αυγό!

Όχι, σιγά μην περιμέναμε από τους φιλοσόφους να μας λύσουν τα προβλήματα!

Όταν τα Μυρμήγκια Αποκήρυξαν το Σεξ…

Ακόμα δεν μπορώ να συνέλθω από αυτό που διάβασα χθες, ότι δηλαδή κάποια φάρα μυρμηγκιών αποφάσισε οριστικά και αμετάκλητα ν’ αποχωριστεί τ’ αρσενικά της. Όχι εξορίζοντας ή φυλακίζοντάς τα, αλλά ξεπαστρεύοντάς τα εντελώς και γονιδιακώς με οριστική πράξη διαγραφής από τα δημοτολόγια της έμβιας ζωής!

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα απ’ την αρχή.

Τα περισσότερα κοινωνικά έντομα όπως σφήκες, μέλισσες και μυρμήγκια έχουν συνηθίσει για αιώνες να τα κουτσοκαταφέρνουν χωρίς πολλά-πολλά αρσενικά στα πόδια τους. Υπήρχε ένας στρατός από τίμιες και αμόλυντες αδερφές για να κάνουν το κουμάντο στην αποικία, καθώς και μια σοδειά από κηφήνες για να κρατούν τη βασίλισσα happy, ώστε να γεννοβολά εξ ίσου happy μυρμηγκόπουλα και να διαιωνίζεται το γένος.

Αυτά βέβαια μέχρι χθες. Γιατί από σήμερα, χάρις στις άοκνες προσπάθειες γερμανών και βραζιλιάνων ερευνητών, είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι στην αποικία των μυρμηγκιών Mycocepurus smithii κάπου μεταξύ Παναμά και Πουέρτο Ρίκο αρσενικό μυρμήγκι δεν κυκλοφορεί ούτε για δείγμα. Όχι ότι τα έπιασε τα θηλυκά κάποιο αμόκ στα ξαφνικά και την πέσανε ομαδικά στ’ αρσενικά και τα κατασπαράξανε. Μακριά από τέτοιες βαρβαρότητες και κανιβαλισμούς. Απλά ανακάλυψαν τη δύναμη μέσα τους, δηλαδή ότι η βασίλισσα μπορεί ν’ αναπαράγεται και από μόνη της, καθιστώντας τα ήδη άχρηστα αρσενικά ακόμα πιο περιττά και άχρηστα.

Στη φύση, είδη που αναπαράγονται ασεξουαλικώς είναι πολύ σπάνια, επειδή δεν κατορθώνουν να μακροημερεύσουν. Ο λόγος είναι ότι επειδή ακριβώς δεν υπάρχει ανάμιξη και ανανέωση των γονιδίων από γενιά σε γενιά, οι απόγονοι γίνονται ολοένα και πιο ελαττωματικοί με αποτέλεσμα το είδος να φθίνει και στο τέλος να αποθνήσκει. Βέβαια η μέθοδος παρέχει και πλεονεκτήματα, όπως την ταχύτερη, μέχρι και διπλάσια, αναπαραγωγή, διότι όπως είναι εύλογο, άλλο να αναπαράγεσαι μόνος σου και στα γρήγορα, κι άλλο να ξεροσταλιάζεις περιμένοντας το κατάλληλο έτερον ήμισυ για να ενώσεις μαζί του τους γαμέτες σου. Όπως και να το κάνουμε παίρνει χρόνο που φρενάρει την ταχύτητα εξέλιξης του είδους.

Είδη που αναπαράγονται με ένα μόνο γονιό είναι όλοι οι μονοκύτταροι οργανισμοί, όπως τα βακτήρια για παράδειγμα. Ομοίως κάποια είδη φυτών και μυκήτων.

Επομένως η ανακάλυψη ότι και πολυκύτταροι οργανισμοί μπορούν να αναπαράγονται ασεξουαλικώς και επιτυχώς έχει μεγάλη επιστημονική σημασία. Δεν χρειάζεται να επισημάνω πόσο αναγκαία είναι η περαιτέρω μελέτη της πρωτότυπης αυτής αποικίας, μπας και μάθουμε κανένα από τα μυστικά της!

ΥΓ. Η είδηση ότι άγγλοι επιστήμονες έφτιαξαν σπερματοζωάρια από γυναικεία βλαστοκύτταρα δεν έχει ακόμα διαψευστεί.

Προσθετική Μυαλών

Δεν μπορώ να θυμηθώ πότε ακριβώς άρχισε όλη αυτή η ιστορία με τις προσθετικές για λόγους βασικά αισθητικής, μερών σώματος, σίγουρα κάμποσες δεκαετίες πιο πίσω, με νύχια στην αρχή, μετά με μαλλιά, μετά με βυζιά, μετά με πέη και πιθανόν και με κάποια άλλα δευτερεύοντα μέλη που προς στιγμήν, λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος, μού διαφεύγουν.

Κι αφού τα είδαμε, τα συνηθίσαμε και πάψαμε να τα προσέχουμε, παρά μόνον όταν από το πολύ τιγκάρισμα η σιλικόνη έρεε ποτάμι απ’ τα μπατζάκια, και όταν πια η αντίστοιχη αγορά φτάνοντας πια σε κορεσμό, κόντευε να βάλει λουκέτο, κάποιες ντουζίνες νοματαίων, από αρχαιολόγους, ανθρωπολόγους, τεχνολόγους, νευρολόγους και φιλοσόφους, (οι τελευταίοι σίγουρα σε ρόλο μαϊντανού, για να συγκρατούν τάχατες τα καβαλημένα τεχνοφρικιά), ένωσαν τις δυνάμεις τους κάποια νυχτιά στο Βερολίνο, με σκοπό να την αναστήσουν, εισηγούμενοι την πιο καινοτόμο υπηρεσία που μπορούσε κανείς να φανταστεί στον 21ο αιώνα, αυτή της προσθετικής μυαλού.

Κατ’ αρχήν δεν ήταν και πολύ άσχημη η ιδέα, αν σκεφτεί κανείς την επιδημία νέκρωσης εγκεφαλικών κυττάρων που ενέσκηψε στον πλανήτη τις τελευταίες δεκαετίες. Και πού καιρός να περιμένουμε τη φυσική επιλογή να κοπιάσει και να φτιάξει τα πράγματα! Θα αργήσει που θ’ αργήσει, άσε που υπάρχει κι ο κίνδυνος να βγει και σε λάθος μεριά.

Αν αφήσουμε κατά μέρος τη γενετική μηχανική, γιατί παρ’ όλο το σπρώξιμο, γονίδιο που να το τσιγκλάς και να αυξάνει την ευφυΐα δεν έχει προς το παρόν ακόμα βρεθεί, δεν μένει τίποτε άλλο πιο προσιτό και εύκολο, από την προσθετική. Και σε τι θα συνίσταται αυτή; Απλά, απλούστατα. Είτε από ένα μικρό βαλιτσάκι με συνθετικό μυαλό, κατά προτίμηση ρεπλίκα του μυαλού του Αϊνστάιν, που θα το σέρνεις πάντα μαζί σου και θα το συμβουλεύεσαι στα δύσκολα, είτε, το πιο πιθανό, από ένα κύκλωμα μικροτσίπ που θα κουβαλάς στην τσάντα και αναλόγως των περιστάσεων θα το προσαρμόζεις σε κάποια εξωτερική περιοχή του εγκεφάλου, κάτω από καμιά πιάστρα δηλαδή, ή πίσω από κανένα σκουλαρίκι, για να μην γινόμαστε και ρεζίλι που καταφεύγουμε στα τεχνητά και στα έτοιμα.

Αν εσείς δυσκολεύεστε να το χωνέψετε, δεν συμβαίνει το ίδιο και με τον Dr. Λάμπρο Μαλαφούρη, νευρο-αρχαιολόγο στο Cambridge, (πάλι οι δικοί μας καβάλα στην πρωτοπορία), ο οποίος πιστεύει ότι η εγκεφαλο-προσθετική είναι το μόνο διαθέσιμο, λογικό (και αναγκαίο) βήμα, για την ενίσχυση της γνωστικής ικανότητας του ανθρώπου. Κι ας παλεύετε εσείς τάλαινες γονείς με μουρουνόλαδο, φρέσκο ψάρι, και γάλα, Βέλτσο, Μότσαρτ και Ντεριντά να διεγείρετε τα εγκεφαλικά κύτταρα των βλαστών σας. Ό,τι και να κάνετε, θα μοιάζει απλή βόλτα με παπάκι, ενώ δίπλα σας θα περνούν σφεντόνα τα παιδιά Φερράρι των γειτόνων, με την τελευταία λέξη της προσθετικής στα κρανία τους. Και άντε μετά να τα πιάσεις! Και άντε μετά να εξηγείς στα παιδάκια σου ότι δεν ήταν το μουρουνόλαδο αυτό που έφταιγε.

Τώρα, αν κάπου στο βάθος, σαν σώφρονες άνθρωποι, διαβλέπετε και κάποιο ηθικό πρόβλημα, μη θορυβείστε. Υπάρχουν στην ομήγυρη και μια αρμαθιά φιλόσοφοι γιαυτόν ακριβώς το λόγο: Για να το επιλύσουν!

Σώματα για Φάγωμα

Εδώ και δυο μήνες περίπου, ο Δήμος Αθηναίων προσφέρει στο φιλοθέαμον και φιλομαθές κοινό της πόλης ως βορά, την παγκοσμίου φήμης έκθεση «Bodies», (το περιεχόμενο της οποίας σας είναι ήδη γνωστό), με σκοπό να διαφωτίσει, να ενδυναμώσει, να εντυπωσιάσει, να διδάξει και να εμπνεύσει τους ανέμπνευστους, καθηλωμένους και απαίδευτους δημότες του.

Η έκθεση αυτή, παρά τα αναμενόμενα, δεν ξεσήκωσε καμιά σοβαρή αντίδραση, τουλάχιστον ίσης έντασης με αυτήν που είχε προκαλέσει πριν λίγα χρόνια το πουλί του Κυρίου, πράγμα που σημαίνει ότι οι συμπολίτες μας εξοικειωμένοι πλέον με τα χειρότερα, ξεπέρασαν γρήγορα το γεγονός ότι τα πουλιά που αντίκριζαν αυτή τη φορά δεν ήταν ζωγραφιστά, αλλά ανήκαν σε σώματα ανθρώπων, που κάποτε όμως ήταν ζωντανά.

Είναι γνωστό ότι από τους προϊστορικούς ήδη χρόνους οι άνθρωποι σέβονταν και τιμούσαν τους νεκρούς τους, τους έθαβαν και σε μερικές κοινωνίες τους θεωρούσαν μάλιστα και ιερούς. Άλλωστε κάτι παρόμοιο συμβαίνει και σήμερα στις δυτικές κοινωνίες, όπου ο νομοθέτης σεβόμενος το λαϊκό αίσθημα κατατάσσει τη σκύλευση νεκρού στα ποινικά αδικήματα. Ο νεκρός λοιπόν παρότι απών από την κοινωνία των ζωντανών ανθρώπων, δεν παύει να θεωρείται ακόμα άνθρωπος και μάλιστα σεπτός ο οποίος και χρήζει του σεβασμού μας.

Στην προκειμένη όμως περίπτωση, η χαλαρότητα και η ανεμελιά με την οποία το κοινό περιεργάζεται τα εκθέματα, μαρτυρούν ότι τα νεκρά σώματα δεν γίνονται αντιληπτά σαν τέτοια, αλλά σαν σάρκες.

Να, όπως για παράδειγμα, η σάρκα του βοδιού, του γουρουνιού και του προβάτου. Αν λοιπόν είμαστε πρόθυμοι και άνετοι στο να δούμε το σώμα του νεκρού σαν σάρκα, γιατί λοιπόν να μην μπορούμε να ξεπεράσουμε τα εμπόδια και να το φάμε;

Γιατί δηλαδή, να μην υπάρχουν, δίπλα στα άλλα, και ανθρώπινα κρεοπωλεία με ολόφρεσκα, μόλις θανόντα σώματα να κρέμονται λαχταριστά απ’ τα τσιγκέλια, ή κονσέρβες, παριζάκια, ζαμπονάκια και λοιπά από ανθρώπινο κρέας στοιβαγμένα σε ειδικά ράφια στα σουπερμάρκετ, ή εξειδικευμένα εστιατόρια με ωραίες πίτες και κεφτεδάκια από εξαιρετικές ποικιλίες ανθρώπων;

Λέτε να δυσκολευόμασταν; Από τι όμως; Επειδή θα ήταν ανήθικο που θα τρώγαμε έναν από μας; Επειδή θα μάς ξίνιζε το διαφορετικό και το πρωτόγνωρο, όπως συμβαίνει σε πολλούς που δεν μπορούν να φάνε βατράχια; Ή, επειδή έτσι θα άνοιγε ο δρόμος για να αρχίσουμε να βλέπουμε και τους ζωντανούς συνανθρώπους μας σαν απλή σάρκα και όχι σαν πρόσωπα;

Η εντύπωση όμως που απεκόμισα παρατηρώντας τα χαρωπά πρόσωπα των επισκεπτών είναι ότι δεν θα δυσκολευόμασταν και πολύ, αρκεί στην αρχή να βρισκόταν κάποιος κ. Μαμαλάκης να μας καθησυχάσει ότι θα τα μαγείρευε με πολύ νοστιμιά και φροντίδα.

A Treatise on Sexo-Economics

Δεν ξέρω πως, μπορεί να κάνω και λάθος, αλλά μου φαίνεται ότι η ανθρωπότητα ανέκαθεν είχε με το χρήμα μια σχέση έρωτα, μίσους και διαστροφής. Δηλαδή, από την μια μεριά έτρωγε τα λυσσακά της για να το αποκτήσει, κι από την άλλη το έβαζε τελευταίο, για να μην πω και καθόλου, στη λίστα των αξιών της. Άσε και που ντρεπόταν να το πει ανοιχτά, ούτε ότι το επιθυμούσε, ούτε όταν το αποκτούσε.

Το χρήμα είναι μια περίεργη και αμφιλεγόμενη υπόθεση. Είναι «στίγμα» όταν το έχεις. Και στίγμα ακόμα πιο μεγάλο, όταν σου λείπει. Και στη μια και στην άλλη περίπτωση ο καθένας για δικούς του διαφορετικούς λόγους, δείχνει να επιθυμεί να το κρύψει, με το να επιστρατεύει ιδιότητες δανεισμένες από άλλα αξιακά στρατόπεδα. Για παράδειγμα, αυτός που το στερείται, για να τ’ αναπληρώσει θα πρέπει να αναδείξει ας πούμε, την καλή του την καρδιά, την τιμιότητά του και αξιοπρέπεια, αυτός δε, που το φυσάει θα πρέπει να το αντισταθμίζει με φιλανθρωπία, απλότητα και καταδεχτικότητα. Η νεοσύστατη δε κατηγορία των νεόπλουτων, η οποία φέρεται να είναι απαλλαγμένη από τις ενοχές της κραυγαλέας επίδειξης, δεν βρίσκεται και πολύ ψηλά στην εκτίμηση των συμπολιτών της, ούτε μάλιστα και μεταξύ των ομοίων της.

Το χρήμα δεν είναι παρά πρόσφατο στην ιστορία του ανθρώπου, παρ’ όλα αυτά η χρήση του πρόλαβε και συνοδεύτηκε από ποικίλα ταμπού. Δεν μπορείς για παράδειγμα να ρωτήσεις νέτα σκέτα κάποιον πόσα λεφτά κερδίζει, δεν μπορείς να βγάλεις εύκολα το μάτσο από την τσέπη και να πληρώσεις ένα φίλο για κάποια εξυπηρέτηση που σου έκανε, δεν μπορείς να δώσεις εύκολα φακελάκι, γιατί υπάρχει πάντα ο κίνδυνος της προσβολής και της διατάραξης των κοινωνικών σχέσεων, ούτε επίσης μπορείς να βγάλεις χρήματα και να πληρώσεις hard cash το έτερόν σου ήμισυ για τις ιδιαίτερα θερμές περιπτύξεις της προηγούμενης νύχτας. Ειδικά για το τελευταίο, πάντα βρίσκεται κάποιος άλλος τρόπος, περισσότερο μάλιστα κομψός.

Σαν το μεγαλύτερο όμως, απ’ όλα τα εγκλήματα, λογίζεται η υιοθέτηση μιας κλίμακας ανταλλαγής ανάμεσα σε χρήμα και αισθήματα, και ειδικά με αυτό του έρωτα, πράγμα που θεωρείται ότι υποβιβάζει το κορυφαίο αυτό συναίσθημα σε μια απλή μετρήσιμη και άρα χρηματικά ανταλλάξιμη ποσότητα.

Δεν είναι λίγα τα μυθιστορήματα και οι ταινίες, όπου ο κεντρικός ήρωας, που τυχαίνει να είναι και πλούσιος σκαρφίζεται ένα σωρό ψέματα και μπλέκεται σε ένα σωρό περιπέτειες μόνο και μόνο για να σιγουρευτεί ότι η αγαπημένη του τον θέλει για τα ωραία του μάτια και την τρυφερή του καρδιά μόνο, κι όχι για τα καράβια και τ’ αεροπλάνα του. Συνήθως βέβαια η εν λόγω κόρη τα γνωρίζει αυτά πριν από μας, για μάς και τον δουλεύει, αλλά αυτό δεν έχει καμιά πρακτική σημασία. Το δίδαγμα είναι ότι ο έρωτας και τα λεφτά είναι δυο εντελώς αποκλίνουσες οντότητες, δεν πρέπει να έρχονται καθόλου σε επαφή και ότι τα δεύτερα επ’ ουδενί λόγο πρέπει να μαγαρίζουν τον πρώτο.

«... Θα τα κάψω τα ρημάδια τα λεφτά μου για να δω αν την καρδιά μου ή το χρήμα αγαπάς...» λέει το λαϊκό άσμα και μαζί του συντονίζεται άμα λάχει, σύμπασα η ανθρωπότης. Βέβαια, όπως πάντα, άλλο πράγμα το τι χορεύει, κι άλλο το τι κάνει στην πράξη, η ανθρωπότης. Γιατί, μπορεί μεν μεγαλόφωνα να διακηρύττει ότι βάζει τον έρωτα στα πάνω πάνω, κορώνα στο κεφάλι της που λέμε δηλαδή, αλλά ενδόμυχα και ποτέ στα φανερά, καλεί και τη λογιστική να πει τον τελευταίο λόγο. Η συλλογική εμπειρία λέει ότι ένας έρωτας έχει περισσότερες πιθανότητες ν’ ανθίσει σ’ ένα πλούσιο χρηματικό περιβάλλον, παρά σ’ ένα ισχνό. Κι αυτό, γιατί για ν’ ανοίξει η καρδιά θέλει ευρυχωρία, πράγμα, που όπως είναι λογικό, επιτυγχάνεται σε χώρους ανάλογους, κι όχι σε στενόκαρδα κι ανήλιαγα δυάρια. Άρα το χρήμα παίζει και παραπαίζει το ρόλο του, άσχετο αν κανένας δεν τολμάει να το παραδεχτεί ευθαρσώς και στ’ ανοιχτά.

Έχει σχέση το σεξ με το χρήμα; Πολύ μεγάλη, θα σου απαντήσουν, έως και οι γάτες. Όποιος έχει χρήματα μπορεί να έχει τον καλύτερο ή την καλύτερη. Βέβαια, σύμφωνα με την τελευταία ηθική παραχώρηση της σεμνότυφης πλειοψηφίας, δεν μπορεί παρά να τον/την έχει τύποις μόνο και όχι ολόψυχα, το κορμί του/της μόνο κι όχι την ψυχή, αλλά απ’ ότι φαίνεται η σεμνότυφη πλειοψηφία για ακόμα μια φορά πιάνεται στον ύπνο. Η πλειοψηφία μεν υπνώττει, η Επιστήμη όμως καιροφυλακτεί, επανορθώνει και απελευθερώνει!

Χάρις λοιπόν, στις τελευταίες επιστημονικές μελέτες του πανεπιστημίου του Newcastle που διεξήχθησαν σε σύνολο N τιμίων γυναικών, που για καλό και για κακό και για να διαφυλαχτεί η αξιοπιστία των αποτελεσμάτων, πέρασαν πρώτα από ορό αληθείας, μάθαμε επί τέλους την αλήθεια, ότι το καλύτερο σεξ γίνεται με τα γεμάτα παρά με τα άδεια πορτοφόλια. Και όταν λέμε καλό σεξ εννοούμε όχι σεξ γιαλαντζί, αλλά πιστοποιημένο, μετά πολλαπλών και veritable παρακαλώ οργασμών, με pedigree, ISO και με τη βούλα της αστυνομίας, για καπάκι.

Καινοφανές και ανατρεπτικό το επιστημονικό αυτό αποτέλεσμα, και μάλιστα ενάντια στη κοινή πεποίθηση που θέλει το σεξ με τη μεγάλη τσέπη να είναι ιδιοτελές, ιμιτασιόν και υποβαθμισμένο. Το χρήμα λοιπόν, και με τη έγκυρη σφραγίδα της επιστήμης, αποδεικνύεται το μέγιστο των αφροδισιακών, καθώς εκτός των άλλων, μπορεί να κινητοποιεί και τους ορμονικούς υποδοχείς των γυναικών, γεμίζοντάς τους με ανείπωτες ηδονές. Έτσι, το τρίπτυχο έρωτας-σεξ-χρήμα μπορεί κάλλιστα πλέον να απενοχοποιηθεί, μιας και η ερωτική διέγερση από τους τραπεζικούς λογαριασμούς του παρτενέρ, δεν μπορεί παρά ν’ αποδοθεί σε δαρβινικές αφετηρίες φυσικής επιλογής του τύπου «γερό πορτοφόλι-γερά παιδιά» και ν’ αποδώσει.

Μέχρι τώρα γνωρίζαμε ότι η φύση τράβαγε προς την κατεύθυνση της ρώμης, της τόλμης, του σφρίγους, της προσαρμοστικότητας κ.λ.π., χαρακτηριστικά με τη βοήθεια των οποίων οι άνθρωποι επιβίωσαν και πολλαπλασιάστηκαν. Η συγκεκριμένη όμως μελέτη, για πρώτη φορά στην ιστορία, περιλαμβάνει και το χρήμα μέσα στους εξελικτικούς παράγοντες, επιτυγχάνοντας, παρά τα τόσα λίγα χρόνια που πέρασαν από την εφεύρεσή του, τη φυσικοποίησή του και την ανάδειξη του σε κεντρικό παράγοντα της ανάπτυξης και της ισορροπίας του οικοσυστήματος!

Αν λοιπόν μέχρι τώρα, το χρήμα μπορούσε ν΄ αγοράσει τα περισσότερα, εκτός από τα ολίγα, για τα οποία, όπως έλεγαν, δεν υπήρχε καν τιμή, τώρα θα μπορεί πλέον να το κάνει μέσα από μια εντελώς τίμια και άκρως συμφέρουσα για το μέλλον του είδους μας, συναλλαγή...

Ο Ιός της Ευτυχίας

Σήμερα θ’ ασχοληθώ με ένα θέμα βαρύ. Βαρύ κι ασήκωτο. Για την Ευτυχία, και πώς μπορεί ν’ αποκτηθεί. Για το αιώνιο ζητούμενο και το αιωνίως διαφεύγον.

Τι είναι η Ευτυχία λοιπόν; Μια γεμάτη αγκαλιά από το αγαπημένο έτερον; Ένα σπιτάκι φτωχικό στην αμμουδιά; Το αμπαζούρ το θαλασσί, αγκαλιά εγώ και συ; Μια στρωμένη οικογένεια με μεζονέτα, εξοχικό, σκύλο και δυο αυτοκίνητα; Μια μέρα για ψώνια στου Βερόπουλου; Μια αιώρα ανάμεσα σε δυο κοκκοφοίνικες σε παραλία στις Μπαχάμες; Ή ένα σαλέ στην Ελβετία, με το Φιούρι το άλογο δεμένο απ’ έξω και τον Μπραντ Πητ δεμένο από μέσα; Μια καλή κληρονομιά και με μηδέν φορολογία από πάνω;

Με αυτά τα λίγα παραδείγματα που παρέθεσα εύκολα μπορούμε να καταλάβουμε ότι τα είδη ευτυχίας είναι δυο, αυτή που επιτυγχάνεται με την εκπλήρωση ευγενών συναισθημάτων και αυτή που πραγματώνεται με την εκπλήρωση υλικών απαιτήσεων. Έτσι, τα μεν πρώτα εμπίπτουν στη δικαιοδοσία της Ψυχολογίας, τα δε δεύτερα στη δικαιοδοσία της Οικονομικής/Εφορίας. Αμφότερες λοιπόν οι επιστήμες με τη μεθοδολογία και τα συστήματα που έχουν αναπτύξει είναι επιφορτισμένες με την εξασφάλιση της ευτυχίας μας. Παρά τα εντατικά όμως μαθήματα συνεχίζουμε τα έρμα να ψοφάμε και να βουλιάζουμε στο πηγάδι της δυστυχίας. Κάποιοι αποδίδουν το αίτιο της δυστυχίας μας στον Καπιταλισμό, άλλοι αντίθετα στον Κομμουνισμό, τον πολυαναμενόμενο και πολυπαινεμένο που μας εγκάστρωσε περιμένοντάς τον για αιώνες στη γωνιά. Άλλοι, στις λάθος θεωρίες, άλλοι στις λανθασμένες εφαρμογές τους. Και πάει λέγοντας, με το αποτέλεσμα να παραμένει απογοητευτικά πενιχρό.

Η Ευτυχία είναι μια έωλη μορφή, δεν μετριέται, δεν οριοθετείται, δεν διδάσκεται. Είναι όπως σου κάτσει, όπως σου έρθει, όταν πας να την πιάσεις σου φεύγει, όταν πας να την περιγράψεις οι λέξεις βλέπεις δεν φτάνουν, αποδεικνύονται φτωχές και κατώτερες, όταν σου έρχεται δεν το καταλαβαίνεις, το παίρνεις πρέφα μονάχα όταν σου φύγει. Η ευτυχία ποτέ δεν είναι του παρόντος, εκπληρώνεται είτε σε κάποιο παρελθόν που αναπολούμε, είτε σε κάποιο μέλλον που φαντασιωνόμαστε. Χαμένη από χέρι δηλαδή, έτσι σε δουλειά να βρισκόμαστε.

Κι όμως, όχι, βροντοφωνάζει η Επιστήμη. Όχι, όσο υπάρχουν φίλοι! Και ποιοι είναι αυτοί οι φίλοι; Όχι φυσικά οι μουρτζούφληδες, οι καρμίρηδες, οι κακομοιριασμένοι, οι μαγκούφηδες και οι μίζεροι, αλλά οι ευδιάθετοι, οι θετικοί, οι κεφάτοι, οι αισιόδοξοι, και προπαντός οι ευτυχισμένοι. Η Ευτυχία δεν είναι κάτι που όπως λανθασμένα μάθαμε, αποκτάται ή κατακτάται ατομικά, αλλά είναι αρρώστια, καλή όμως αρρώστια, που αν είσαι τυχερός τηνε κολλάς και σώνεσαι. Είναι ιός, όπως όλοι οι άλλοι οι ιοί, μόνο που δεν μεταδίδεται ατάκτως και αδιακρίτως, αλλά διακριτά και επιλεκτικά μέσα από δίκτυα φίλων και δη φίλων επιστήθιων.

Ο καινούργιος αυτός ιός έχει μερικές πολύ αξιοσημείωτες ιδιότητες, μπορεί για παράδειγμα να διακρίνει και να ιεραρχεί τις σχέσεις ανάλογα με την ισχύ του δεσμού φιλίας που εμπεριέχουν, και εξ αυτού να δρα αναλόγως, με το να γίνεται δηλαδή, πιο επιθετικός όταν διαβλέπει σχέση βαθιάς φιλίας και να αδρανεί διακόπτοντας τα δίκτυα, όταν αντί για φιλία υποπτεύεται λυκοφιλία, στερώντας με τον τρόπο αυτό, τους ιδιοτελείς από τις ευεργεσίες της καλής αυτής αρρώστιας.

Και όπως ένας κοινός ιός μπορεί κάποια στιγμή ξεκινώντας από την Κίνα με συνεχή στραβοπατήματα να φτάσει ως εμάς, το ίδιο ακριβώς μπορεί να συμβεί και με τον εν λόγω καλο-ιό. Δηλαδή, δεν είναι μόνο οι κολλητοί μας φίλοι που μπορεί να μας μολύνουν, αλλά όπως καταλαβαίνεται, είναι και οι φίλοι των φίλων μας και οι φίλοι των φίλων των φίλων μας, μια ατέλειωτη αλυσίδα δηλαδή, που δεν υπάρχει κανένας λόγος να μη μπορεί στο τέλος να φέρνει βόλτα όλη τη Γη. Μπορεί να τύχει δηλαδή τη μέρα που νοιώθουμε να πλημμυρίζουμε από αισθήματα υψιπετή και ευφρόσυνα, την προέλευση των οποίων αδυνατούμε να μαντέψουμε, να βρίσκεται κάπου, κάποιος μακρινός Ευτυχισμένος, που να ένοιωσε τα ίδια ακριβώς υπέροχα συναισθήματα με μας και να κατάφερε, αρχής γενομένης από αυτόν, να μας τα μεταδώσει μέσα από μια σπάνια και ευτυχή συγκυρία ταυτόχρονης σύνδεσης των πολλαπλών δικτύων των φίλων.

Η Ευτυχία λοιπόν είναι κολλητική, και οι ευτυχισμένοι είναι μια νέα κατηγορία τυχερών που ευνοήθηκαν απλά και μόνο, όχι γιατί διάλεξαν οι φίλοι τους να είναι ευτυχισμένοι, αλλά, και εδώ είναι η διαφορά, γιατί τους διάλεξε ο ιός και τους εμόλυνε. Οι ευτυχισμένοι, λέει η επιστήμη, δεν είναι σκορποχώρι, αλλά συνομαδώνονται, όπως, άλλωστε και κάθε κατηγορία προνομιούχων, σιγά μην περιμέναμε από την επιστήμη να μάς το πει, που έχουν κάτι πολύτιμο να μοιραστούν και να διαφυλάξουν.

Σαν νοήμονες όμως αναγνώστες, θα θέλατε να μάθετε πώς στο καλό συμβαίνει και μπορούμε να κολλάμε ευτυχία, όπως ας πούμε ιλαρά. Τίποτε πιο εύκολο. Με μια απλή μίμηση ενός διπλανού ευτυχισμένου και τελειώσαμε: αρκεί να αντιγράψουμε τις κινήσεις του, τις εκφράσεις του, τη γλώσσα του σώματός του, τις γκριμάτσες του, τόσο απλά, όπως συμβαίνει και μ’ ένα χασμουρητό. Ένας Βέγγος αρκεί, καθώς και μια αρμαθιά γεροί μιμητικοί νευρώνες (mirror neurons) στον εγκέφαλο του καθ’ ενός μας!

Και επειδή οι σύγχρονες έρευνες έχουν αποδείξει ότι ο ιός της ευτυχίας μπορεί να μετεξελιχθεί και διαπερνώντας τα δίκτυα και τα διαδίκτυα να πάρει και ηλεκτρονική μορφή, από σήμερα κι από το φόβο μην και στερηθώ την εύνοιά του, σκοπεύω να απαγορεύσω δια ροπάλου τους μουρτζούφληδες, καρμίρηδες, κακομοιριασμένους, μαγκούφηδες και μίζερους να εισέρχονται εις το blog μου!

Einverstanden?

Ο Έκλυτος Βίος των Γυναικών:μια οικονομο-τεχνο-κοινωνιο-βιολογική μελέτη

Η σεξουαλική χειραφέτηση της γυναίκας, ή μάλλον η χειραφέτηση που απομένει ακόμα να ολοκληρωθεί έφερε στο φως και τις διαφορές των φύλων, οι οποίες κατά κύριο λόγο σχετίζονται με τις προσδοκίες που τρέφουν ο ένας για τον άλλον και για τις πανθομολογούμενες ματαιώσεις τους. Μεγάλο και ατελεύτητο κεφάλαιο που δεν σκοπεύω να το πιάσω στα χέρια μου.

Όσο οι ρόλοι παρέμεναν διακριτοί και οι κοινωνικοί παράγοντες που τους εμπέδωναν σαν τέτοιους, εθεωρούντο νομοτελειακοί, δεν υπήρχε καμιά εμφανής τριβή. Οι γυναίκες όταν έφταναν σε ηλικία γάμου παντρεύονταν και έκαναν παιδιά τα οποία και μεγάλωναν, ενώ οι σύζυγοι ήταν αυτοί που χρηματοδοτούσαν το όλο προτσές. Η οικονομική δε κυριαρχία, όπως είναι γνωστό συνεπάγεται και εξουσία, η οποία για να τρωθεί θα πρέπει το άλλο φύλο να αντιπαραθέσει ισότιμη τουλάχιστον οικονομική ισχύ.

Οι σχέσεις των φύλων είναι βασικά σχέσεις εξουσίας, ο συσχετισμός δε δυνάμεων είναι θέμα εκκαθαριστικού της εφορίας και σχετικής αριθμητικής υπεροχής του ενός φύλου έναντι του άλλου σε μια δεδομένη κοινωνία.

Η οικονομική ανεξαρτησία είναι βασικός παράγοντας ελευθερίας και επιλογής, και ένας από τους καθοριστικούς όρους της σεξουαλικής συμπεριφοράς. Στο παρελθόν ο αφέντης είχε όλη την ευχέρεια να διαλέγει τις ομορφότερες και υγιέστερες γυναίκες για να εξασφαλίσει καλή γονιδιακή προίκα στους απογόνους του, οι οποίοι ήσαν ταυτόχρονα και κληρονόμοι της περιουσίας του. Η οικονομική ανεξαρτησία των γυναικών σήμερα έχει επιδράσει ομοίως και στην δική τους σεξουαλική συμπεριφορά με το να επιδίδονται στο ευκαιριακό σεξ και να επικεντρώνουν τα κριτήρια επιλογής συντρόφου στην εξωτερική κυρίως εμφάνιση, όπως στην αρρενωπότητα και την συμμετρία των χαρακτηριστικών. Εξ ου και η ανταπόκριση των ανδρών με την αυξημένη φροντίδα που δείχνουν στην περιποίησή τους και η ταυτόχρονη μεγέθυνση της βιομηχανίας προϊόντων ανδρικού καλλωπισμού.

Η οικονομική αυτάρκεια των γυναικών συνετέλεσε επίσης και στο σπάσιμο του μονοπωλίου της απιστίας εκ μέρους των ανδρών, με τις γυναίκες να αυξάνουν σταθερά τα ποσοστά συμμετοχής τους. Επειδή ο οικονομικός μετασχηματισμός μιας κοινωνίας συνεπάγεται και την πολιτισμική της μετάλλαξη, η οικονομική ανεξαρτησία των γυναικών συνετέλεσε και στην αλλαγή των ηθών, τα οποία με τη σειρά τους επέδρασαν θετικά στην εξάπλωση του φαινομένου της γυναικείας απιστίας και στην κοινωνική της αποδοχή.

Έχει βρεθεί ότι σε κοινωνίες με σχετικό πλεόνασμα ανδρών, οι άνδρες τείνουν περισσότερο προς μονογαμικές συμπεριφορές, ενώ το αντίθετο συμβαίνει όταν πλειοψηφούν οι γυναίκες. Ο λόγος είναι καθαρά ο συσχετισμός μεταξύ προσφοράς και ζήτησης και προέρχεται από τους αναλλοίωτους νόμους της σεξουαλικής αγοράς. Όταν οι άνδρες πλειοψηφούν, διαθέτοντας τοιουτοτρόπως ανταγωνιστικό μειονέκτημα σε σχέση με τις γυναίκες, η σεξουαλική τους συμπεριφορά υπαγορεύεται κυρίως από την επιθυμία των γυναικών, οι οποίες σε γενικές γραμμές προσανατολίζονται προς σταθερές και μονογαμικές σχέσεις. Απεναντίας, όταν οι άνδρες μειοψηφούν, τότε είναι περισσότερο επιρρεπείς στα κελεύσματα της φύσης τους, όπως η πολυγαμία και το περιστασιακό σεξ. Στην Ελλάδα, όπου οι γυναίκες υπερτερούν των ανδρών μόνο κατά 103000, αριθμός που αντιστοιχεί στο 1% του συνολικού πληθυσμού, δεν δικαιολογούνται αντιδράσεις πανικού εκ μέρους των ανδρών, οι οποίοι, όσο η στατιστική δεν τους πολυενοχλεί, θα μπορούν να συνεχίζουν τις αγαπημένες τους ασχολίες, χωρίς το φόβο των κυρώσεων.

Είναι όμως οι άνδρες πολυγαμικοί; Αν επικαλεστούμε τη φυσική επιλογή, η πρακτική αυτή δεν αντιτίθεται στους νόμους της φύσης, διότι εμπεριέχει το μικρότερο κόστος για τη διαιώνιση της κοινωνίας και της ανθρωπότητας που είναι και το τελικό ζητούμενο. Το αρσενικό μπορεί να διασπείρει το σπέρμα του χωρίς κανένα κόστος, διότι το βάρος της κύησης και της ανατροφής πέφτουν εκ φύσεως σε άλλους ώμους. Η πολυγαμία όμως εκ μέρους των γυναικών δεν αποτελεί παρά σπατάλη πόρων, μιας και ένα μόνο αρσενικό είναι ικανό να γονιμοποιεί το θηλυκό. Αν μου αντιτείνετε το επιχείρημα ότι λόγω ενδεχόμενης μειωμένης γονιμότητας, ένα θηλυκό δικαιούται να προστρέξει σε περισσότερα του ενός αρσενικά για να συλλάβει, θα σας απαντήσω ότι το πρόβλημα αυτό είναι γέννημα θρέμμα των τελευταίων δεκαετιών του πολιτισμού μας και δεν έχει ακόμα προλάβει να εγγραφεί στα κατάλληλα γονίδια. Ήδη, η διαπιστωμένη αύξηση τής περιστασιακού χαρακτήρα σεξουαλικής πρακτικής των γυναικών μετά τα 30, (όπως δείχνουν οι μελέτες), αντανακλά αυτό ακριβώς το γεγονός, δηλαδή, αφ’ ενός την μετάθεση της τεκνοποίησης σε μεγαλύτερες ηλικίες, όπου η αναπαραγωγική ικανότητα μειώνεται, και αφ’ ετέρου την μείωση της ίδιας της αναπαραγωγικής ικανότητας αμφοτέρων των φύλων, ανεξαρτήτως ηλικίας, λόγω τρόπου ζωής και επιβαρημένου περιβάλλοντος.

Η δραστηριοποίηση των γυναικών τα τελευταία χρόνια σε σεξουαλικές πρακτικές, που ανέκαθεν αποτελούσαν προνομιακό πεδίο και καμάρι των ανδρών, όπως περιστασιακό σεξ, πολλαπλούς συντρόφους, και απιστία, και παρά τη μικρή αριθμητική τους υπεροχή, ενεργοποίησε όπως ήταν φυσικό και την αντίστοιχη έρευνα των ψυχολόγων, κοινωνιολόγων, βιολόγων και άλλων τινών -ολόγων.

Αν το φαινόμενο έχει βιολογικές καταβολές, (όπως είναι τώρα της μόδας), κι αν τα γονίδια του αχαλίνωτου γυναικείου σεξ δεν έχουν ακόμα ανακαλυφθεί, σε αντίθεση με τα γονίδια της απιστίας των ανδρών τα οποία δεν ήταν καθόλου δύσκολο να εντοπιστούν με τη βιολογία να τους παρέχει ένα αδιαμφισβήτητο συγχωροχάρτι, τότε τι κάνει τις γυναίκες σήμερα να συμπεριφέρονται περισσότερο σαν άνδρες;

Η τεστοστερόνη, η τεστοστερόνη, αποφαίνονται οι επιστήμονες!. Δηλαδή, οι γυναίκες που βρίσκονται πλησιέστερα στο μοντέλο του «σκοινιού και του παλουκιού», έχουν μεγαλύτερα ποσοστά τεστοστερόνης στο αίμα τους. Και εδώ αρχίζει το «επιστημονικό» τζέρτζελο.

Πώς διαπιστώνεται όμως, ότι μια γυναίκα έχει τη συγκεκριμένη προδιάθεση, ώστε να την αποφεύγουμε, αναρωτιούνται οι άνδρες; Α! Πολύ απλά. Αντί να την στείλουμε στο κοντινότερο μικροβιολογικό ιατρείο και να την αναγκάσουμε να υποβληθεί σε εξέταση αίματος, τής πιάνουμε δήθεν τρυφερά το χέρι και με μια γρήγορα ματιά υπολογίζουμε στο περίπου το λόγο μηκών του δείκτη με τον παράμεσο δάχτυλο. Αν τον βρούμε μικρότερο της μονάδας, τότε, δυστυχώς, την κάναμε από κούπες, και κόβουμε λάσπη. Η γυναίκα αυτή θα μας φορέσει το κέρατο πολύ πιο γρήγορα απ’ ότι θα προλάβουμε εμείς, μονολογούν οι άντρες και απομακρύνονται.

Αλλά, το ίδιο συμβαίνει αντίστοιχα και με τους άνδρες. Άνδρες με μικρότερες συγκεντρώσεις τεστοστερόνης στο αίμα είναι συνήθως μονογαμικοί και πολύ πιο αξιόπιστοι για να φτιάξουν οικογένεια. Πώς βρίσκουμε λοιπόν τα κελεπούρια, αναρωτιούνται με τη σειρά τους οι γυναίκες; Στην περίπτωση αυτή, ο εντοπισμός τους είναι λιγάκι πιο περίπλοκος. Τους υποκλέπτουμε με κάποιο τρόπο το σάλιο, το οποίο και υποβάλλουμε σε εργαστηριακή ανάλυση. Τα πράγματα βέβαια αλλάζουν αν ο άντρας βρεθεί παντρεμένος. Έχει αποδειχτεί ότι οι παντρεμένοι άντρες διαθέτουν πολύ χαμηλότερα επίπεδα τεστοστερόνης, απ’ ότι όταν ήταν ελεύθεροι, που σημαίνει ότι οι γυναίκες θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεχτικές, μην και μετά το χωρισμό τους, η τεστοστερόνη τους επανέρθει στα πρωταρχικά, προ του γάμου επίπεδα και άντε να τους πιάσεις!

Από την προηγούμενη ανάλυση βγαίνει το συμπέρασμα ότι η συγκέντρωση τεστοστερόνης στο αίμα των ανδρών, όπως και των γυναικών, δεν είναι αποκλειστικά γενετικά προκαθορισμένη, αλλά μπορεί να τροποποιηθεί και κατά τη διάρκεια του βίου, και φυσικά ανάλογα με το είδος του βίου που διάγουμε. Επομένως, μπορούμε να υποθέσουμε ότι η αύξηση του ποσοστού των γυναικών με μεγαλύτερες του κανονικού συγκεντρώσεις τεστοστερόνης, δύναται να οφείλεται και στο ίδιο το γεγονός της οικονομικής τους ανεξαρτησίας, η οποία όπως είδαμε και στην αρχή αυτού του πονήματος, αποτελεί μια σημαντική προυπόθεση για τον έκλυτο βίο, ο οποίος με θετική ανάδραση αυξάνει τα επίπεδα τεστοστερόνης κ.ο.κ.

Επειδή το όλο θέμα, πολύ εύκολα μπορεί να πάρει εκρηκτικές διαστάσεις, θα ήταν εύλογο να επανεξεταστεί η θέση των γυναικών στην παραγωγή και την κοινωνία.

Το Εγωιστικό Blog-ίδιο

Σε σας τους συνεπείς και παθιασμένους blogger-άδες, flicker-άδες και YouTube-άδες σκοπεύω σήμερα ν’ απευθύνω κάποιες σημαντικές ερωτήσεις. Γιατί παιδιά μου σκοτώνεστε να γράφετε, να φωτογραφίζετε, να βιντεοσκοπείτε, να χάνετε τον ύπνο σας, τον χρόνο σας και την ψυχική σας ηρεμία;

Βγάζετε κανένα φράγκο απ’ αυτά;

Όχι!

Παραμελείτε άλλες πιθανές πηγές απόκτησης πρόσθετου εισοδήματος;

Ναι!

Τότε γιατί τα κάνετε όλα αυτά;

Την απάντηση την ξέρουμε όλοι μας, φυσικά κι έτσι δεν χρειάζεται να σπαταλήσω παραπάνω λέξεις για να την διατυπώσω και γραπτώς.

Τώρα θα κάνω την ερώτηση λιγάκι πιο σύνθετη. Ας υποθέσουμε λοιπόν, ότι οι αναρτήσεις σας, οι φωτογραφίες σας, τα βιντεάκια σας πάνε φυσέκι, κι ότι πριν καλά καλά προφτάσετε να τ’ ανεβάσετε, μιλούνια οι αναγνώστες συνωστίζονται από κάτω για να τα γευτούν και να τα κατεβάσουν.

Τι θα νοιώθατε;

Ικανοποίηση, είναι η πιο ακριβής λέξη για να περιγράψει το συναίσθημα.

Και ποια είναι η πιο φυσιολογική κίνηση μετά την αναγνώριση και την επακόλουθη ικανοποίηση; Θέλει και ρώτημα;

Η αύξηση του ρυθμού αναρτήσεων κειμένων, φωτογραφιών και βίντεο.

Είναι όπως και σε μια επιχείρηση. Όσο πιο πολύ σε ζήτηση βρίσκονται τα προϊόντα της, τόσο και επιταχύνεται η παραγωγή για να ικανοποιηθεί η ζήτηση. Στην περίπτωσή μας βέβαια, δεν μιλάμε για προϊόντα, αλλά για δημόσια αγαθά, εφ’ όσον τίθενται στη διάθεση του οποιοδήποτε αδιακρίτως και δωρεάν.

Ας πάρουμε τώρα την αντίθετη περίπτωση, όπου κανένας δεν δείχνει να συγκινείται απ’ την πραμάτεια σας και το πόστο σας στο διαδίκτυο πιάνει ν’ αραχνιάζει.

Ποια είναι πάλι η πιο φυσιολογική κίνηση;

Η αναστολή, ή ακόμα και η διακοπή των εργασιών.

Απ’ όλα όσα είπα προηγουμένως υπάρχει κάποιο απ’ αυτά που ν’ ακούγεται περίεργο και παράλογο; Νομίζω πως όχι. Όσα περιέγραψα αποτελούν λίγο-πολύ τις πιο λογικές και κοινές αντιδράσεις στις αντίστοιχες περιπτώσεις.

Κι όμως, κι όμως, όλα αυτά έπρεπε να αποδειχτούν, δηλαδή να μεταβούν σε καθεστώς ποσοτικοποίησης, να χτιστούν τα κατάλληλα μοντέλα και να επιλυθούν οι κατάλληλες εξισώσεις για να καταλήξουν, οι κ.κ. Bernardo, Huberman, Romero και Wu από το Social Computing Lab της Hewlett Packard, ότι

1. Η παραγωγικότητα που παρατηρείται σ’ αυτού του είδους τις δραστηριότητες (συγκεκριμένα, πρόκειται για στοιχεία που αντλήσανε από το YouTube) έχει ισχυρή θετική εξάρτηση από την προσοχή των άλλων, με συνέπεια η έλλειψη προσοχής να μεταφράζεται σε ελάττωση των αναρτήσεων, έως και τον μηδενισμό τους, (Μεγάλη φιλοσοφία).

2. αυτοί που αναρτούν υλικό στο διαδίκτυο τείνουν να συγκρίνουν τους εαυτούς τους με τους άλλους όταν έχουν χαμηλή επισκεψιμότητα, ενώ δεν κάνουν κανενός είδους σύγκριση όταν το στέκι τους φυσάει, κατάσταση που τους επιτρέπει, φυσικά να αισθάνονται κάπως σαν βασιλιάδες. Και

3. με το να επιζητούν την προσοχή των άλλων σαν ανταμοιβή, μετατρέπουν τα προϊόντα τους από Δημόσια σε Ιδιωτικά, εξ ου και το συμπέρασμά τους περί εγωιστών blogg-ers, Flicker-ers, YouTube-ers.

Λέτε να πρόκειται, προσθέτω εγώ, περί ενός νέου γονιδίου, του blog-ιδίου, το οποίο να ευθύνεται για την περίεργη αυτή συμπεριφορά των φορέων του; Άκου να μας πούνε και εγωιστές; Σε λίγο θα μας πούνε και μαλάκες!

Παρεμπιπτόντως το πιο χρήσιμο στοιχείο που συγκράτησα απ’ αυτή την εργασία είναι ότι το YouTube από μόνο του τραβάει το 20% της http κυκλοφορίας, ή το 10% όλης της ιντερνετικής κυκλοφορίας. Εντυπωσιακό!

Θα τελειώσω, αναφερόμενη στον Άγγλο φιλόσοφο Bernard Russell, ο οποίος αφιέρωσε αρκετή φαιά ουσία και δαπάνησε αρκετές σελίδες στο έργο του Principia Mathematica, (μαζί με τον Alfred North Whitehead), για ν’ αποδείξει ρητά ότι το 1 προστιθέμενο στο 1 δίνει πάντα, μα πάντα 2!


Το άρθρο ολόκληρο μπορείτε να το πάρετε από το τεύχος 4 Oκτωβρίου του NewScientist.