Ιστορία του κόσμου σε 10 1/2 κεφάλαια

Τζούλιαν Μπαρνς, "Ιστορία του κόσμου σε 10 1/2 κεφάλαια" σε μετάφραση Θωμά Σκάσση.
Ένα καλογραμμένο βιβλίο που προσωπικά δεν θα το χαρακτήριζα μυθιστόρημα καθώς αποτελείται από 11 διηγήματα. Το ότι υπάρχουν στοιχεία που τα συνδέουν, δεν μου αρκεί για να το χαρακτηρίσω ως μυθιστόρημα. Κάποια από τα διηγήματα είναι εξαιρετικά, έως και αριστουργηματικά ("Το ναυάγιο"), και κάποια άλλα τόσο μέτρια, όπως οι "Επισκέπτες" και η "Επιζήσασα", που αναρωτιέμαι αν ανήκουν στον ίδιο δημιουργό. Υπάρχουν και μερικά που είναι μάλλον φλύαρα με μεταμοντέρνα ευφυολογήματα και κοινοτοπίες. Το χιούμορ, η ειρωνεία και οι αφηγηματικές αρετές του Μπαρνς κάνουν την ανάγνωσή του, τουλάχιστον στα μισά από τα κεφάλαια του έργου, απολαυστική.
Στην έκδοση που έχω υπάρχει και μπόνους. Ένα ένθετο με ένα εξαιρετικό βιβλιοφιλικό και αυτοβιογραφικό κείμενο του Μπαρνς: "Μια ζωή μέσα στα βιβλία" (μτφ. Κ. Σχινά)
"Εξακολουθώ να αγοράζω βιβλία πιο γρήγορα απ' ό,τι τα διαβάζω. Θα ήταν αλλόκοτο να έχεις γύρω σου μόνο τόσα βιβλία όσα θα προλάβεις να διαβάσεις ως το τέλος της ζωής σου"
"Η ανάγνωση είναι η δεξιότητα της πλειοψηφίας, αλλά η τέχνη της μειοψηφίας"
"Κάθε βιβλίο βιώνεται και φαίνεται διαφορετικό στα χέρια σου, κάθε download στο kindle βιώνεται και φαίνεται ακριβώς το ίδιο"
"Η ζωή και το διάβασμα δεν είναι χωριστές δραστηριότητες. Η διάκριση είναι πλαστή. Όταν διαβάζεις ένα σπουδαίο βιβλίο, δεν δραπετεύεις από τη ζωή, βυθίζεσαι σ' αυτήν... Η ανάγνωση και η ζωή δεν εξελίσσονται ξεχωριστά -συμβιώνουν"

Η μοναδική ιστορία

Τζούλιαν Μπαρνς, "Η μοναδική ιστορία", σε μετάφραση Κατερίνας Σχινά (εκδ. Μεταίχμιο)

Ένα απολαυστικό μυθιστόρημα για τον έρωτα και τη μνήμη. Ωραία η γραφή του Μπαρνς: Έξοχη αφήγηση με χιούμορ και ειρωνεία για την κοινωνία των λονδρέζικων "καλών" προαστίων της δεκαετίας του '70, ενίοτε δοκιμιακή και συχνά αποφθεγματική.

Εντγκάρ Μορέν, "Γνώση, άγνοια, μυστήριο", σε μετάφραση Γιάννη Καυκιά (εκδ. 21ου).

Ο αειθαλής Μορέν γράφει στα 96 του ένα μικρό και χαλαρό δοκίμιο για τα όρια της γνώσης και της άγνοιας. Μια ζωή μελετάει και θαυμάζει την εξέλιξη των επιστημών και καταλήγει ότι όσο μεγαλώνει η γνώση μας για τη "ζωή", τόσο πυκνώνει το μυστήριο γύρω από αυτήν. Ο Μορέν πλησιάζοντας τα 100 χρόνια δεν παύει να παραμένει γεμάτος θαυμασμό και απορία μπροστά στην ομορφιά της ζωής και το μυστήριο του σύμπαντος. Αν και κάπως φλύαρο, διαβάζεται με μεγάλο ενδιαφέρον.