Η μέρα της κουκουβάγιας

"Όσο γράφετε, γράφετε. Τέχνη κάνετε σβήνοντας", γράφει ο Αλέξης Πανσέληνος στον 28ο αφορισμό του στα ευφυή Σεμινάρια δημιουργικής γραφής. Αν πολλοί από τους εκατοντάδες σημερινούς συγγραφείς μας προσπαθούσαν να ακολουθήσουν έστω και μια ντουζίνα από τους 48 αφορισμούς του, θα είχαμε όχι μόνο περισσότερα δέντρα να χαιρόμαστε αλλά και περισσότερα καλά βιβλία να απολαμβάνουμε...
Συγγνώμη που το γράμμα μου είχε τέτοιο μάκρος αλλά δεν είχα το χρόνο να το κάνω πιο σύντομο, έγραφε κάποιος Γάλλος συγγραφέας μερικούς αιώνες πριν από την εποχή μας. Και ο Σικελός Λεονάρντο Σάσα αναφέρει σε μια σημείωση του βιβλίου ότι του χρειάστηκε ένας ολόκληρος χρόνος μετά τη συγγραφή του μυθιστορήματός του, "Η μέρα της κουκουβάγιας", για να αφαιρεί συνεχώς κομμάτια και τελικά να το συντομεύσει τόσο, ώστε να χωρέσει σε λιγότερο από 140 σελίδες (στην ελληνική του μετάφραση). Δικαίως βέβαια γιατί η Μέρα της κουκουβάγιας είναι ένα έξοχο αστυνομικό μυθιστόρημα για την Σικελία και την Μαφία. Είναι το δεύτερο έργο του που διαβάζω μετά το εξαιρετικό, ίσως και καλύτερο, "Στον καθένα αυτό που του αξίζει" (εκδ. Καστανιώτης) με παρόμοιο θέμα. Μέσα σε ελάχιστες σελίδες με μια σχεδόν ελλειπτική γραφή γράφει όσα χρειάζεται για να σκιαγραφήσει την πατρίδα του, την κοινωνία της, τις διαπλοκές της και τους χαρακτήρες του δίνοντάς μας μερικές θαυμάσιες σελίδες σχεδόν ποιητικής γραφής.
[Ο Γάλλος συγγραφέας είναι ο Μπλαιζ Πασκάλ και το ακριβές απόσπασμα είναι "Je n'ai fait celle-ci plus longue que parce que je n'ai pas eu le loisir de la faire plus courte" από την 16η Επαρχιακή επιστολή]

Ελαφρά ελληνικά τραγούδια

"Ελαφρά ελληνικά τραγούδια" του Αλέξη Πανσέληνου. 

Ένα έξοχο και απολαυστικότατο μυθιστόρημα! Σπάνια διαβάζω μυθιστορήματα σύγχρονων Ελλήνων συγγραφέων και όταν το κάνω, συνήθως αποφεύγω να τα σχολιάσω δημόσια γιατί είναι απογοητευτικά και δεν θέλω να αρχίσουν να με "ξεφιλιώνουν" είτε οι ίδιοι είτε οι "φίλοι" τους, που έχουν αναλάβει την προστασία της φήμης τους. Δυστυχώς, υπάρχει μια άτυπη συντεχνία (κάποιων συγγραφέων-μεταφραστών) και όποιος τολμήσει να κατακρίνει κάποιον που ανήκει σε αυτήν, πρέπει να αντιμετωπίσει τη χλεύη τους.
Το βιβλίο του Πανσέληνου, όπως και τα περισσότερα από τα προηγούμενα που έχει γράψει, αποτελεί μια εξαίρεση. Ο Πανσέληνος, πρώτα απ' όλα, "ξέρει να γράφει", αυτό το αυτονόητο που όμως λίγοι συγγραφείς το κατέχουν. Οι λέξεις του κυλούν, χορεύουν, θα τολμούσα να πω, στον ανάλαφρο ρυθμό των τραγουδιών της δεκαετίας του '50. Στη συνέχεια, ξέρει να κτίζει, να συνθέτει, να χρησιμοποιεί την αντίστιξη, να σαρκάζει αλλά και να σχολιάζει υπαινικτικά τα πιο σημαντικά γεγονότα... Τα "τραγούδια" είναι ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα που στόχο έχει να σχολιάσει με ειρωνεία και χιούμορ τα τεκταινόμενα στην μετεμφυλιακή Αθήνα. Ένα γαϊτανάκι χαρακτήρων γύρω από γεγονότα και καταστάσεις που σημάδεψαν τη σύγχρονη ιστορία. Τα πεζά που το συνθέτουν είναι από αξιόλογα έως και εξαιρετικά και θα πρότεινα στους μερακλήδες αναγνώστες μετά την ανάγνωση του κάθε κεφαλαίου να ακούνε από το διαδίκτυο και το ανάλογο τραγουδάκι... ;-)
Προς επίρρωση των ανωτέρω, ας διαβάσει κανείς το 33ο πεζό με τίτλο "Το παναμαδάκι". Ένα κομψοτέχνημα που εκτυλίσσεται στις 31/3/1952, στην Μητροπόλεως, όπου ο πρωταγωνιστής μπαίνει στου "Δραγώνα" να διαλέξει ένα καπελάκι ενώ έξω οι εφημεριδοπώλες διαλαλούν το έκτακτο παράρτημα για την εκτέλεση που έλαβε χώρα εκείνη τη μέρα. Ο εκτελεσμένος δεν κατονομάζεται πουθενά, στις πέντε σελίδες του πεζογραφήματος, αλλά η συζήτηση του πρωταγωνιστή με την πωλήτρια και ο σχολιασμός της είναι ό,τι πιο καίριο και έξοχο έχω διαβάσει για το γεγονός εκείνο!