Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ ΙΣΧΥΡΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ

Δημοκράτης, 09-12-1952

Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ

ΙΣΧΥΡΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ

Στην εποχή μας μεγάλωσε ασύγκριτα ο ρόλος των κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων στην καθοδήγηση, κινητοποίηση και οργάνωση της πάλης των λαών για την ειρήνη, τη δημοκρατία και το σοσιαλισμό. Για τις εργαζόμενες μάζες όλων των χωρών οι κομμουνιστές είναι οι πραγματικοί υπερασπιστές των συμφερόντων τους, οι τολμηροί μαχητές ενάντια στις σκοτεινές δυνάμεις του πολέμου και της ιμπεριαλιστικής αντίδρασης. Με την ηρωική πάλη των κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων είναι συνδεδεμένες αδιάρρηχτα οι τύχες των λαών, το φωτεινό μέλλον της ανθρωπότητας.

Οι ιστορικές αποφάσεις του 19ου Συνεδρίου του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, το μεγαλοφυές έργο του Στάλιν «Τα οικονομικά προβλήματα του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ» και ο ιστορικός του λόγος στη τελική συνεδρίαση του Συνεδρίου εξόπλισαν το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα με ιδεολογικό όπλο τεράστιας δύναμης. Τα ντοκουμέντα αυτά είναι το πρόγραμμα της νικηφόρας πάλης του σοβιετικού λαού για τον κομμουνισμό. Για τις εργαζόμενες μάζες των χωρών της Λαϊκής Δημοκρατίας είναι ο οδηγός στην πάλη για καινούργιες επιτυχίες στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Επίσης τα ντοκουμέντα αυτά κινητοποιούν εκατοντάδες εκατομμύρια απλούς ανθρώπους στις καπιταλιστικές και αποικιακές χώρες στην πάλη για τις δημοκρατικές ελευθερίες, για την εθνική ανεξαρτησία και την ειρήνη, δημιουργούν στις λαϊκές μάζες την ακλόνητη πεποίθηση για την μελλοντική νίκη.

Το Κόμμα του Λένιν – Στάλιν, που 50 χρόνια τώρα βρίσκεται επικεφαλής του επαναστατικού κινήματος, πάντα έδινε και δίνει μεγάλη προσοχή στην ανάπτυξη της κριτικής και της αυτοκριτικής σαν την βασική μέθοδο της διαπαιδαγώγησης των στελεχών, σαν μια από τις κυριότερες κινητήριες δυνάμεις της ανάπτυξης της σοσιαλιστικής κοινωνίας. Εκτελώντας σήμερα τα κυριότερα καθήκοντα της οικοδόμησης της κομμουνιστικής κοινωνίας στο δρόμο του βαθμιαίου περάσματος από το σοσιαλισμό στο κομμουνισμό, το ΚΚΣΕ δίνει μεγάλη προσοχή στην αποφασιστική ανακάλυψη και εξάλειψη των αδυναμιών, στην πάλη ενάντια στην επίδειξη και στην επανάπαυση από τις επιτυχίες της δουλείας. Σύμφωνα με το Καταστατικό του ΚΚΣΕ, που ψηφίστηκε από το 19ο Συνέδριο, η κριτική και η αυτοκριτική είναι όχι μονάχα δικαίωμα, αλλά ταυτόχρονα και υποχρέωση των μελών του κόμματος, ένα από τα κύρια καθήκοντα όλων των κομματικών οργανώσεων. Όποιος πνίγει την κριτική, την υποκαθιστά με πανηγυρισμούς και μ' επαίνους δεν μπορεί να βρίσκεται στις γραμμές του Κόμματος.

«Η πάλη ανάμεσα στο παλιό και στο καινούργιο – διδάσκει ο σύντροφος Στάλιν – ανάμεσα σ' αυτό που πεθαίνει και σ' αυτό που γεννιέται, να η βάση της ανάπτυξής μας. Αν δεν υπογραμμίζουμε και δεν φανερώνουμε τίμια και ανοιχτά, όπως γίνονταν στους μπολσεβίκους, τις ελλείψεις και τα λάθη στη δουλειά μας κλείνουμε το δρόμο μας προς τα μπρος. Εμείς όμως θέλουμε να τραβήξουμε προς τα μπρος και γι' αυτό ακριβώς, επειδή θέλουμε να τραβήξουμε μπροστά οφείλουμε να αναγνωρίσουμε σαν ένα από τα πιο σοβαρότερα καθήκοντά μας την τίμια και επαναστατική αυτοκριτική. Χωρίς αυτό δεν μπορεί να γίνει καμιά κίνηση προς τα μπρος. Χωρίς αυτό δεν υπάρχει ανάπτυξη».

Κάτω από την καθοδήγηση των κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων οι εργαζόμενες μάζες της Κίνας και των ευρωπαϊκών χωρών της Λαϊκής Δημοκρατίας είχαν εξαιρετικές επιτυχίες στο δρόμο της οικοδόμησης της καινούργιας ζωής. Οι κοινωνικο – οικονομικές επαναστατικές μεταμορφώσεις γίνονται σ' αυτές τις χώρες μέσα σε συνθήκες οξυμένης ταξικής πάλης, μέσα σε λυσσώδικη πάλη ενάντια στις παλιές κοινωνικές δυνάμεις, που έχουν φτάσει στο τέρμα της ζωής τους, μέσα σε πορεία αποφασιστικού ξεπεράσματος των δυσκολιών, σε πάλη με τις οργανωτικές αδυναμίες και τις ελλείψεις στην πειθαρχία, με τις εκδηλώσεις του γραφειοκρατισμού και την όχι με κατανόηση συμπεριφορά απέναντι στις απαιτήσεις των εργαζομένων μαζών. Η αυτοκριτική και η κριτική απ' τα κάτω βοηθούν τα κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα αυτών των χωρών, που είναι κόμματα κυβερνητικά, στην υπερνίκηση των αδύνατων πλευρών τους και των αδυναμιών τους στη δουλειά, και τα βοηθάει στην καθοδήγηση για την ανάπτυξη των χωρών τους που βαδίζουν προς το σοσιαλισμό.

Συγκεκριμένο παράδειγμα χρησιμοποίησης ουσιώδικης κριτικής ήταν το ξεσκέπασμα και η εξάλειψη της δεξιάς παρέκκλισης στο εργατικό Κόμμα της Ρουμανίας, που αποτελούσε κίνδυνο για το κόμμα, για το κράτος και για ολόκληρο τον εργαζόμενο λαό. Σήμερα, στη διάρκεια των προετοιμασιών για τις κομματικές συνδιασκέψεις του Εργατικού Κόμματος της Ρουμανίας γίνονται σοβαρά βήματα με σκοπό το δυνάμωμα της κριτικής και αυτοκριτικής από τα κάτω.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Τσεχοσλοβακίας, προετοιμαζόμενο για την Συνδιάσκεψη του κόμματος, δίνει ιδιαίτερη προσοχή στην ανάπτυξη της θαρραλέας, της δημιουργικής κριτικής και αυτοκριτικής. Το προσχέδιο του καινούργιου Καταστατικού του ΚΚ Τσεχοσλοβακίας, που σήμερα γίνεται πάνω σ' αυτό συζήτηση στις κομματικές οργανώσεις, υπογραμμίζει την κριτική και την αυτοκριτική σαν ένα από τα βασικότερα δικαιώματα και υποχρεώσεις του κάθε μέλους του κόμματος. Η κριτική και η αυτοκριτική αναπτύσσεται όλο και πιο περισσότερο επίσης και στα άλλα κομμουνιστικά κόμματα των χωρών της Λαϊκής Δημοκρατίας, αποτελώντας όλο και σε μεγαλύτερο βαθμό την καθημερινή μέθοδο της δουλειάς αυτών των κομμάτων.

Ωστόσο στη δράση των κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων των χωρών της Λαϊκής Δημοκρατίας φαίνεται, ότι η κριτική και η αυτοκριτική παντού ακόμη δεν έχει πάρει τις ανάλογες διαστάσεις. Υπάρχουν ακόμα ταχτικά και δόκιμα μέλη του κόμματος που δεν εφαρμόζουν τις υποδείξεις των ανώτερων κομματικών οργανώσεων. Υπάρχουν περιπτώσεις, που Κομματικές οργανώσεις της υπαίθρου ανέχονται τη μη εκτέλεση των αποφάσεων του κόμματος. Παρουσιάζονται ακόμη περιπτώσεις αδιαφορίας των κομματικών οργανώσεων απέναντι στις επιθέσεις του ταξικού εχθρού, προπάντων στα χωριά, παρουσιάζονται περιπτώσεις ανοιχτής διαστρέβλωσης της γραμμής του κόμματος από κομματικά μελή, και ακόμη από ορισμένες κομματικές οργανώσεις βάσης.

Όλα τα κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα των χωρών της Λαϊκής Δημοκρατίας κάνανε σοβαρή δουλειά, που έχει σαν σκοπό ν' ακούν προσεχτικά οι κομματικές οργανώσεις και τα όργανα της εξουσίας την κριτική απ' τα κάτω.

Τα κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα στις καπιταλιστικές και αποικιακές χώρες δουλεύουν κάτω από το πέλμα των δρακόντειων αστικών νόμων.

«Ωστόσο όμως – λέει ο σύντροφος Στάλιν – δεν είναι γι' αυτά τόσο δύσκολο να δουλέψουν, όσο ήταν δύσκολο σε μας, στους ρώσους κομμουνιστές, στην περίοδο του τσαρισμού, όταν η παραμικρότερη κίνηση προς τα μπρος κηρύσσονταν στυγερό έγκλημα. Όμως οι ρώσοι κομμουνιστές άντεξαν, δεν φοβήθηκαν τις δυσκολίες και κέρδισαν την νίκη. Το ίδιο θα γίνει και μ' αυτά τα κόμματα».

Παρ' όλες τις λυσσώδεις καταδιώξεις και τις αστυνομικές φασιστικές προβοκάτσιες των κυβερνητικών κύκλων, που ξεπουλούν για τα δολάρια τα δικαιώματα και την ανεξαρτησία των λαών, τα κομμουνιστικά κόμματα στις καπιταλιστικές χώρες αυξάνουν και δυναμώνουν την επιρροή τους μέσα στις πλατιές λαϊκές μάζες.

Όλο και πιο μεγαλύτερη ένταση παίρνει η πάλη των κομμουνιστικών κομμάτων στις καπιταλιστικές χώρες για την ενότητα των γραμμών τους, ενάντια σ' όλες τις σεχταριστικές και οπορτουνιστικές εκδηλώσεις, ενάντια στις ελλείψεις της ιδεολογικής, πολίτικης και οργανωτικής δουλειάς του κόμματος, ενάντια στους δεξιο–σοσιαλιστές και στους τιτο–φασίστες πράχτορες των αμερικανών εμπρηστών του πόλεμου, στην πάλη για το παραπέρα δυνάμωμα του δεσμού με τις πλατιές μάζες του εργαζόμενου λαού.

Τα Κομμουνιστικά Κόμματα της Γαλλίας και της Ισπανίας δίνουν μεγάλη προσοχή στην ανάπτυξη της κριτικής και αυτοκριτικής στις γραμμές τους.

Η αυστηρή, αλλά δυνατή κριτική των λαθών και της φραξιονιστικής δράσης του Αντρέ Μαρτί και του Σταρλ Τιλλόν συσπείρωσε ακόμα πιο πολύ όλους τους γάλλους κομμουνιστές γύρω από την Κεντρική Επιτροπή, δυνάμωσε ακόμα πιο πολύ το δοξασμένο, μαχητικό Κομμουνιστικό Κόμμα της Γαλλίας.

Η υποχρέωση των κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων συνιστάται στο να ανεβάσουν ολόκληρη τη δουλειά τους στο επίπεδο των μεγάλων καθηκόντων, που στέκονται μπροστά τους στην πάλη για την ειρήνη, για τις δημοκρατικές ελευθερίες, για την εθνική ανεξαρτησία, για το σοσιαλισμό.

Στις σημερινές συνθήκες οι πιο πλατιές λαϊκές μάζες σε όλες τις καπιταλιστικές και στις αποικιακές χώρες, συσπειρώνονται στα κομμουνιστικά κόμματα, και περιμένουν απ' αυτά βοήθεια και καθοδήγηση στην πάλη.

Τα κόμματα δεν μπορούν να εκτελέσουν τα ιστορικά τους καθήκοντα, αν δεν αναπτύξουν σε πλατιά κλίμακα την κριτική και αυτοκριτική, αν δεν διεξάγουν αποφασιστική πάλη ενάντια στις ελλείψεις και στα λάθη στη δουλειά. Οι καθοδηγήσεις των κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων, ο τύπος τους, πρέπει να διαπαιδαγωγήσουν τα κομματικά στελέχη και όλους τους κομμουνιστές έτσι, που να έχουν μεγάλες απαιτήσεις και όχι να ανέχονται τις αδυναμίες. Πρέπει να διαπαιδαγωγήσουν τις πλατιές μάζες του εργαζόμενου λαού στο επαναστατικό πνεύμα, της ανειρήνευτης πάλης ενάντια στους εχθρούς της ειρήνης, της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού.

Εκμεταλλευόμενοι την ανεξάντλητη πείρα του ΚΚΣΕ, βγάζοντας συμπεράσματα από την πραχτική τους δράση, τα κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα με τιμή εκπληρώνουν τα ιστορικά τους καθήκοντα στην πάλη για το λαμπρό μέλλον των λαών τους.

(Απόσπασμα από το κύριο άρθρο της Εφημερίδας, Για σταθερή Ειρήνη, για τη Λαϊκή Δημοκρατία. 21-11-52)

Διαβάστε Περισσότερα »

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ

ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ, 24/09/1952

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ 19Ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ Π.Κ.Κ. (ΜΟ)

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην «ΠΡΑΒΝΤΑ» της 7-9-52

Στις κομματικές οργανώσεις γίνεται βαθιά μελέτη και πολύπλευρη συζήτηση του υλικού του 19ου Συνεδρίου του Κόμματος. Με βάση τις υποδείξεις της ΚΕ του ΠΚΚ (μπ) τα περιφερειακά κομματικά όργανα προσελκύουν όλα τα ταχτικά και δόκιμα μέλη του Κόμματος στη συζήτηση των προσχεδίων για το καινούργιο πεντάχρονο πλάνο και το καταστατικό του Κόμματος, εξασφαλίζοντας την πλήρη ελευθερία της κριτικής. Η συζήτηση πάνω στο υλικό του συνεδρίου γίνεται στις συνελεύσεις των ΚΟΒ και στις κομματικές συνδιασκέψεις των περιφερειών, των πόλεων και των περιοχών.

Το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα των κομματικών συνελεύσεων και συνδιασκέψεων είναι το υψηλό ιδεολογικό - πολιτικό επίπεδό τους, η μεγάλη δραστηριότητα των κομμουνιστών, η σοβαρή, θαρραλέα και ουσιώδικη μπολσεβίκικη αυτοκριτική και κριτική απ' τα κάτω, η βαθιά εξέταση των προβλημάτων της κομματικής και κρατικής οικοδόμησης. Σ' αυτές βρίσκουν την πιστή έκφρασή τους οι βασικές αρχές της εσωκομματικής δημοκρατίας, που έχουν σα σκοπό το παραπέρα δυνάμωμα του Κόμματος, και το ανέβασμα της μαχητικής του ικανότητας. Τη δημοκρατία, διδάσκει ο σύντροφος Στάλιν, πρέπει να τη βλέπουμε σαν την ελευθερία των κομματικών μαζών στη λύση των ζητημάτων της ανάπτυξής μας, σαν ανάπτυξη της κομματικής δραστηριότητας των μαζών, τράβηγμα τους στην υπόθεση της καθοδήγησης του Κόμματος και ανάπτυξης σ' αυτές του αισθήματος, ότι είναι οι νοικοκύρηδες στο Κόμμα.

Η δραστήρια συμμετοχή των εκατομμυρίων κομμουνιστών στη συζήτηση των υλικών του 19ου Συνεδρίου του Κόμματος είναι απόδειξη της ανάπτυξης του ιδεολογικού επιπέδου των πλατιών κομματικών μαζών, που δείχνουν εξαιρετική φροντίδα για το παραπέρα δυνάμωμα των γραμμών του Κόμματος, για τη σωστή λύση των καθηκόντων που στέκονται μπροστά στο κόμμα μας, των καθηκόντων της οικοδόμησης του κομμουνισμού. Οι βασικές αρχές των σχεδίων του καινούργιου πεντάχρονου πλάνου και του Καταστατικού του Κόμματος συναντούν την θερμή ομόφωνη υποστήριξη όλων των ταχτικών και δοκίμων μελών του Κόμματος.

Οι μεγάλοι δημιουργοί και αρχηγοί του κόμματός μας Β.Ι. Λένιν και Ι.Β. Στάλιν διδάσκουν, ότι η αυτοκριτική είναι η ιδιαίτερη μέθοδος, η μπολσεβίκικη μέθοδος διαπαιδαγώγησης των στελεχών του κόμματος και της εργατικής τάξης γενικά, στο πνεύμα της επαναστατικής ανάπτυξης, είναι το αχώριστο και δραστικό όπλο στο οπλοστάσιο του μπολσεβικισμού. Ακόμα απ' την αρχή της ίδρυσης του κόμματός μας, ο Λένιν καλούσε το κόμμα σε αυτοκριτική και σε άμεσο ξεσκέπασμα των δικών του λαθών. Αργότερα, όταν το κόμμα μας, έγινε Κόμμα κυβερνητικό, ο Λένιν ξανά υπέδειξε τη σημασία της αυτοκριτικής για το δυνάμωμα του Κόμματος.

«... Ν' αναγνωρίζει ανοιχτά το λάθος του – γράφει ο Λένιν – να βρίσκει τις αίτιες του, ν' αναλύει την κατάσταση που το γέννησε, να συζητάει προσεχτικά τα μέσα της διόρθωσης του λάθους, αυτό είναι το γνώρισμα του σοβαρού Κόμματος, αυτό θα πει εκπλήρωση των υποχρεώσεών του, αυτό θα πει αγωγή και διαπαιδαγώγηση της ΤΑΞΗΣ και έπειτα της ΜΑΖΑΣ».

Σε όλους τους σταθμούς της πάλης και της μεγάλης δημιουργικής δουλειάς στον τομέα της οικοδόμησης της σοσιαλιστικής κοινωνίας, το Κόμμα μας, με συνέπεια πραγματοποίησε τη λενινο-σταλινική αρχή της αυτοκριτικής.

Σχεδόν πριν 25 χρόνια ο σύντροφος Στάλιν είπε, ότι το σύνθημα της αυτοκριτικής βρίσκεται στις ίδιες τις βάσεις του μπολσεβίκικου Κόμματος. Βρίσκεται στις βάσεις του καθεστώτος της διχτατορίας του προλεταριάτου. Μονάχα η χώρα μας είναι χώρα της διχτατορίας του προλεταριάτου, και την διχτατορία την καθοδηγεί ένα Κόμμα, το Κόμμα των κομμουνιστών, που δεν μοιράζεται και δεν μπορεί να μοιραστεί την εξουσία με τ' άλλα κόμματα – μήπως δεν είναι φανερό, ότι πρέπει εμείς οι ίδιοι να βγάζουμε στο φως και να διορθώνουμε τα λάθη μας, εάν θέλουμε να βαδίσουμε εμπρός, μήπως δεν είναι φανερό, ότι κανένας άλλος δεν μπορεί αυτά να τα βγάλει στο φως και να τα διορθώσει; Μήπως δεν είναι φανερό σύντροφοι, ότι η αυτοκριτική πρέπει νάναι μια απτίς πιο βασικές δυνάμεις που μας προωθούν προς τα μπρος στην ανάπτυξη;

Το Κόμμα μας, καθοδηγούμενο από τις υποδείξεις του Λένιν και του Στάλιν, διαπαιδαγωγεί όλους τους κομμουνιστές στο πνεύμα της υψηλής απαιτητικότητας, τόσο απτόν εαυτό του όσο και από τους άλλους, στο πνεύμα της θαρραλέας κριτικής των αδυναμιών και των ελλείψεων, στο ότι δεν επιτρέπεται να επαναπαύεσαι απτίς επιτυχίες και να θαμπώνεσαι απ' αυτές. Η αυτοκριτική είναι ισχυρό όπλο στην πάλη για τον κομμουνισμό, δίνει τη δυνατότητα της ανάπτυξης της δημιουργικής δραστηριότητας των μαζών, το τράβηγμά τους στην πλατιά συζήτηση και στην πραχτική λύση των καθηκόντων της κομμουνιστικής οικοδόμησης. Το σχέδιο για την τροποποίηση του Καταστατικού του Κόμματος με καινούργια δύναμη υπογραμμίζει τη σημασία της αυτοκριτικής και κριτικής απτά κάτω. Η τρίτη παράγραφος του σχεδίου για την τροποποίηση του Καταστατικού λέει, ότι το μέλος του κόμματος είναι υποχρεωμένο:

« ... Να αναπτύσσει την αυτοκριτική και την κριτική απτά κάτω, να αποκαλύπτει τις ελλείψεις στη δουλειά και να επιδιώκει την εξάλειψή τους, να παλεύει ενάντια στην ευδαιμονία της παράτας και τη μέθη απτίς επιτυχίες στη δουλειά. Η κατάπνιξη της κριτικής είναι βαρύ παράπτωμα. Όποιος πνίγει την κριτική, την υποκαθιστά με πανηγυρισμούς και με επαίνους δεν μπορεί να βρίσκεται στις γραμμές του Κόμματος».

Στις συνελεύσεις των ΚΟΒ, και στις κομματικές συνδιασκέψεις, οι κομμουνιστές, ομόφωνα εγκρίνουν τα καθήκοντα που μπαίνουν στο κάθε μέλος του κόμματος, που έχουν σα σκοπό το ανέβασμα του επιπέδου ολόκληρης της εσωκομματικής δουλειάς, το ξεσκέπασμα των στραγγαλιστών της κριτικής και την πολύπλευρη δραστηριότητα των κομματικών μαζών για την εξάλειψη των αδυναμιών.

Για τους κομμουνιστές δεν υπάρχει τίποτες το ανώτερο πάνω απτά συμφέροντα του κόμματος και του σοβιετικού κράτους. Γι' αυτό ξεσκεπάζουν αμείλικτα αυτούς, που ποραβιάζουνε την κριτική και κομματική πειθαρχία, που πνίγουν την κριτική απτά κάτω και προξενούν μεγάλα εμπόδια στο Κόμμα.

Οι αντιπρόσωποι της περιφερειακής κομματικής συνδιάσκεψης της περιοχής Άλμα – Άτα στις ομιλίες τους αυστηρά καυτηρίασαν, το πνίξιμο της κριτικής, που γίνονταν από μέρους του πρώην καθοδηγητή της περιφερειακής επιτροπής του Κόμματος. Ένας από τους κομμουνιστές κολχόζνικους αυτής της περιφέρειας, ο σύντροφος Μπαϊγκάλ Νουρουμπάτεβ, στη διάρκεια ενός μεγάλου χρονικού διαστήματος πολλές φόρες έγραψε προς την περιφερειακή επιτροπή του Κόμματος και προς την περιφερειακή εξελεγκτική επιτροπή του Κόμματος για την παραβίαση του Καταστατικού του Γεωργικού Αρτέλ του κολχόζ «Αντρέγεβ». Οι καθοδηγητές της περιφερειακής δεν παίρναν υπ' όψη τα γράμματά του. Αντίθετα υποστήριζαν τους καθοδηγητές του κολχόζ, κήρυξαν σε διωγμό τον τίμιο κομμουνιστή κολχόζνικο και ακόμη τον διέγραψαν από το Κολχόζ και τον παρέπεμψαν σε δικαστήριο.

Οι προειδοποιήσεις του κομμουνιστή συντρόφου Νουρουμπάτεβ για την ωμή παραβίαση του Καταστατικού του Γεωργικού Αρτέλ και για την καταδίωξή του για την κριτική ήταν γνωστά στην κομματική επιτροπή της περιοχής και της κομματικής οργάνωσης της δημοκρατίας. Ωστόσο δεν πάρθηκαν τα ανάλογα μέτρα ενάντια στους γραφειοκράτες και στους στραγγαλιστές της κριτικής. Και μονάχα ύστερα από επέμβαση της κεντρικής οργάνωσης, μπήκε τέρμα σ' αυτή την κατάσταση. Η λεπτομερειακή επιτόπου εξέταση των καταγγελιών του κομμουνιστή συντρόφου Νουρουμπάτεβ διαπίστωσε την πέρα για πέρα ορθότητα των προειδοποιήσεών του. Οι οργανωτές του πνιξίματος της κριτικής, ο γραμματέας της περιφερειακής επιτροπής Κουαμσαλίγεβ, ο πρόεδρος της περιφερειακής εξελεγκτικής επιτροπής Μασίτοβ, καθώς και ο πρόεδρος του κολχόζ και ο διευθυντής του περιφερειακού τμήματος της αγροτικής οικονομίας ξεσκεπάστηκαν, απομακρύνθηκαν απ' τη δουλειά, διώχτηκαν από το Κόμμα και παραπέμφθηκαν στο δικαστήριο. Η όχι σωστή σχέση προς την κριτική δυστυχώς δεν εξαλείφθηκε ακόμη στις περιφερειακές κομματικές επιτροπές. Μερικοί που εμφανίζονται στα λόγια υπέρμαχοι της κριτικής και τις αυτοκριτικής συχνά στη πράξη είναι στραγγαλιστές της κριτικής απ' τα κάτω. Όπως δημοσιεύει η εφημερίδα «Πράβντα» το τελευταίο διάστημα οι κομμουνιστές του Μπριάνσκ των Επιχειρήσεων Κατασκευής Ατμομηχανών πολλές φορές κάνουν κριτική τον διευθυντή της επιχείρησης σ. Λάντσοφ και το γραμματέα της κομματικής επιτροπής σ. Ζέϊτσεβ για σοβαρές αδυναμίες στην οικονομική και κομματική δουλειά στην επιχείρηση. Αν οι διευθυντές των επιχειρήσεων όπως επίσης και η Κομματική Επιτροπή της πόλης Μπιεζίτσκ έγκαιρα παίρναν υπ' όψη τους την κριτική των κομμουνιστών, θα μπορούσαν να ξεπεράσουν τις αδυναμίες στην επιχείρηση και να αποφύγουν τις ελλείψεις τους στη δουλειά. Ωστόσο αυτοί ακολούθησαν άλλο δρόμο. Άρχισαν να κατηγορούν όλους αυτούς που τους υπόδειχναν τις ελλείψεις και τις αδυναμίες στη δουλειά σαν συκοφάντες και υπονομευτές του κύρους των διευθυντών. Είναι ολοφάνερο, ότι τέτοιος τρόπος αντιμετώπισης από μέρους της κομματικής επιτροπής της πόλης Μπιεζίντσκ της υγιούς κριτικής απ' τα κάτω δεν είναι σωστός, είναι απαράδεκτος από τις αρχές της κομματικής καθοδήγησης. Για να αναπτυχθεί απ' τα κάτω πλατιά αυτοκριτική και κριτική απαιτεί αποφασιστική πάλη ενάντια σ' όλους εκείνους που σταματούν και εμποδίζουν την ανάπτυξή της. Χρειάζεται να βρουν υποστήριξη απέναντι στις καταδιώξεις, όλα τα δραστήρια στοιχεία που κάνουν υγιή κριτική. Αυτός που κάνει δίκαια κριτική πρέπει να δέχεται οργανωμένη υποστήριξη από την δύναμη της κολεχτίβας. Ο σύντροφος Στάλιν διδάσκει, ότι πρέπει ανελέητα να χτυπάμε τις εκδηλώσεις του στραγγαλισμού και της καταδίωξης της αυτοκριτικής. Να καταδιώκουμε την αυτοκριτική, είπε ο σύντροφος Στάλιν, σημαίνει να σκοτώνουμε όλη την δραστηριότητα της κομματικής οργάνωσης, να μειώνουμε το κύρος της καθοδήγησης στις κομματικές μάζες, να διαλύουμε το κόμμα και να υποστηρίζουμε στη ζωή της κομματικής οργάνωσης τις αντικομματικές συνήθειες των γραφειοκρατών, των λυσσασμένων εχθρών του Κόμματος.

Το κόμμα μας συνεχώς είχε και έχει επιτυχίες γιατί είχε διαπαιδαγωγήσει και διαπαιδαγωγεί τα στελέχη μας, όλους τους κομμουνιστές, τις πλατιές εργαζόμενες μάζες του λαού, στο πνεύμα της μεγάλης απαιτητικότητας και στη αδιάλλακτη πάλη, ενάντια στις αδυναμίες, στο πνεύμα της ασταμάτητης επιδίωξης προς τα μπρος. Η κριτική και η αυτοκριτική είναι ο νόμος της ανάπτυξής μας, το αποφασιστικό μέσο στο ξεπέρασμα όλων των δυσκολιών και κάθε αδράνειάς του, κάθε παλιού που πεθαίνει, του κάθε τι που εμποδίζει τη νικηφόρα προς τα μπρος πορεία μας. Ενιαίο και συσπειρωμένο γύρω στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματός μας, γύρω στον αρχηγό και δάσκαλο σύντροφο Στάλιν τραβάει το Κομμουνιστικό Κόμμα στο 19ο Συνέδριό του. Περιβαλλόμενο με τη παλλαϊκή αγάπη, το Κόμμα του Λένιν – Στάλιν οργανώνει και θερμαίνει ολόκληρο τον εργαζόμενο λαό της Μεγάλης Πατρίδας μας στην πάλη για τη νίκη του Κομμουνισμού.

(μετάφραση απ' τα Πολωνικά)

Διαβάστε Περισσότερα »

Η ΜΕΡΑ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝΙΚΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ, 5/12/1952

Σήμερα ο σοβιετικός λαός γιορτάζει τη μέρα του Συντάγματος. Αυτή η παλλαϊκή γιορτή καθιερώθηκε προς τιμή της ψήφισης του συντάγματος της Σοβιετικής Ένωσης πριν από 16 χρόνια, στα 1936.

Όλοι οι λαοί και τα έθνη που κατοικούν στη Σοβιετική Ένωση πανηγυρικά γιορτάζουν αυτή τη μέρα σαν επέτειο ενός από τα πιο σπουδαία γεγονότα της ιστορίας τους. Για το Σύνταγμά του περηφανεύεται όλος ο Σοβιετικός λαός. Αυτό εξηγείται πρώτα απ' όλα απ' το ότι το Σοβιετικό Σύνταγμα είναι σύνταγμα γνήσια δημοκρατικό. Το Σύνταγμα της Σοβιετικής Ένωσης διακηρύττει και εξασφαλίζει στη πράξη πλέρια κι' απόλυτα την ισοτιμία όλων των πολιτών. Όλος ο ενήλικος πληθυσμός της Σοβιετικής Ένωσης, ανεξάρτητα από εθνότητα, γένος, θρησκεία, μόρφωση, περιουσιακή κατάσταση κλπ έχει εκλογικό δικαίωμα. Μπορεί να εκλέγει και να εκλέγεται στα όργανα εξουσίας. Αυτό, όπως είναι γνωστό, δεν υπάρχει σε κανένα καπιταλιστικό κράτος παρά το ότι αυτά τα κράτη διακηρύττουν στα Συντάγματά τους την αρχή της ισοτιμίας. Όμως, όπως δείχνει πειστικά η ζωή, αυτή η διακήρυξη φέρνει καθαρό τυπικό χαρακτήρα. Ας πάρουμε για παράδειγμα το Σύνταγμα των ΕΠΑ. Εδώ η ισοτιμία των πολιτών είναι περιορισμένη από αναρίθμητους περιορισμούς. Αυτοί οι περιορισμοί δίνουν το δικαίωμα ψήφου μόνον στους εγγράμματους. Καθορίζουν μονιμότητα κατοικίας δηλαδή δίνουν το δικαίωμα να εκλεγούν και να εκλέγονται σε κείνους τους πολίτες που πριν πολλά χρόνια ζουν μόνιμα σε ένα μέρος. Απ' το εκλογικό δικαίωμα σε πολλές κεφαλαιοκρατικές χώρες στερούνται οι άνθρωποι που δεν έχουν μεγάλη περιουσία καθώς και οι γυναίκες και οι στρατιωτικοί.

Το Σύνταγμα της Σοβιετικής Ένωσης δεν ξέρει παρόμοιους περιορισμούς. Όλοι οι Σοβιετικοί πολίτες είναι ισότιμοι χωρίς όρους και περιορισμούς. Αυτή η ισοτιμία επεκτείνεται σ' όλους τους ανθρώπους, σ' όλα τα Έθνη, που κατοικούν στη Σοβιετική Ένωση. Τα αστικά κράτη δεν παρέχουν σ' όλους τους πολίτες τέτοια ισοτιμία. Ιδιαίτερα στις ΕΠΑ οι Νέγροι και πολλές άλλες εθνικές μειονότητες ουσιαστικά στερούνται το δικαίωμα της ψήφου. Αυτοί όχι μόνο δεν μπορούν να ψηφίσουν αλλά δεν μπορούν να βρίσκονται στην ίδια στέγη ή να ταξιδεύουν στα ίδια βαγόνια με τους λευκούς.

Η Σοβιετική Ένωση δεν ξέρει τι θα πει διάκριση ανάμεσα σε Ρώσο ή Αρμένιο, σε Ουκρανό ή Κυργίζιο. Όλοι οι Λαοί και οι εθνικές ομάδες που κατοικούν στη Σοβιετική Ένωση έχουν τα ίδια δικαιώματα. Η δε ισοτιμία της γυναίκας στη Σοβιετική Ένωση εξασφαλίζεται όχι μόνο με το δικαίωμα της ψήφου αλλά και με την ίσια αμοιβή για ίση εργασία. Οι συνθήκες στη Σοβιετική Ένωση εξασφαλίζουν στη γυναίκα πραγματικά ενεργό συμμετοχή στη κοινωνική ζωή της χώρας.

Αυτές οι συνθήκες ονομάζονται στην Σοβιετική Ένωση κρατική προστασία των συμφερόντων της μητέρας και του παιδιού. Στη μάνα χορηγείται άδεια εγκυμοσύνης με πλήρεις αποδοχές. Δημιουργούνται μαιευτήρια, παιδικοί και βρεφικοί σταθμοί. Το Σοβιετικό Σύνταγμα προβλέπει δουλειά για όλους τους πολίτες τους ικανούς για δουλειά. Προβλέπει την εξασφάλιση των γηρατειών. Αυτό το δικαίωμα είναι όχι μονάχα γραμμένο στο Σύνταγμα αλλά ολοκληρωτικά και καθολικά το εξασφαλίζουν οι σοβιετικοί άνθρωποι. Τέτοια δικαιώματα δεν παρέχονται στα Συντάγματα των καπιταλιστικών χωρών για το λαό. Οι σοβιετικοί άνθρωποι πλατιά χρησιμοποιούν το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου, της ελευθερίας του τύπου, των συνελεύσεων, που τους εξασφαλίζει το Σύνταγμα. Στη Σοβιετική Ένωση ανήκουν στο λαό οι εφημερίδες, ο τύπος, το ράδιο κι' όλες οι επιστημονικές, συνδικαλιστικές, πολιτιστικές και άλλες οργανώσεις. Στη Σοβιετική Ένωση εκδίδονται 8 χιλ. εφημερίδες σε 119 γλώσσες των λαών της Σοβιετικής Ένωσης. Στη Σοβιετική Ένωση δεν υπάρχει ελευθεριά εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Όλα τα εργοστάσια, τα μέσα παραγωγής, οι σιδηρόδρομοι, τα δάση, τα νερά, οι τράπεζες ανήκουν στο Σοβιετικό κράτος, στο λαό.

Οι σοβιετικοί πολίτες έχουν το δικαίωμα να κατέχουν, και κατέχουν, προσωπικά κινητή και ακίνητη περιουσία, που ανήκει σ' αυτούς, καθώς και το δικαίωμα να την κληρονομούν στους συγγενείς τους. Όλοι οι σοβιετικοί αγρότες έχουν δική τους κατοικία, οικιακά ζώα κλπ. Οι σοβιετικοί πολίτες έχουν στις τράπεζες και τα ταμιευτήρια τις εργατικές τους οικονομίες. Το Σοβιετικό Σύνταγμα προβλέπει πλέρια ελευθεριά θρησκείας και θρησκευτικών λειτουργιών. Στη Σοβιετική Ένωση υπάρχουν πολλές θρησκείες. Ορθόδοξη εκκλησία, Μουσουλμανική Ένωση. Η Ένωση των καθολικών της Ρώμης, η Ένωση των Λουθηρανών κλπ. Το Σοβιετικό σύστημα εξασφαλίζει την ασυλία του ατόμου, το άσυλο της κατοικίας.

Το ανώτατο όργανο της νομοθετικής εξουσίας στη Σοβιετική Ένωση αποτελείται από δυο ισότιμα σώματα που εκλεγεί ο λαός με γενική άμεση ισότιμη και μυστική ψηφοφορία. Στο ανώτατο Σοβιέτ της ΕΣΣΔ είναι 418 εργάτες, 269 αγρότες. Ανάμεσα στους αντιπροσώπους είναι πολλοί παράγοντες της επιστήμης, της παιδείας, των γραμμάτων, των τεχνών. Σε καμιά κεφαλαιοκρατική χώρα δεν μπορεί να υπάρχει μια τέτοια πραγματικά λαϊκή βουλή. Κάθε αυτόνομη δημοκρατία έχει το δικό της ανώτατο σοβιέτ. Κάθε πόλη, συνοικισμός, χωριό έχει το τοπικό σοβιέτ των αντιπροσώπων των εργαζομένων, που εκλέγεται με γενική ισότιμη άμεση και μυστική ψηφοφορία. Σ' αυτά τα πραγματικά δημοκρατικά όργανα της εξουσίας εκλέγονται εκατοντάδες χιλιάδες εργάτες, αγρότες, υπάλληλοι, διανοούμενοι, άνθρωποι απ' όλες τις εθνότητες, άνδρες και γυναίκες. Τέτοιο είναι το Σύνταγμα της Σοβ. Ένωσης. Σύνταγμα πραγματικά δημοκρατικό.

Ο σοβιετικός λαός το ονομάζει Σταλινικό Σύνταγμα στο όνομα του εμπνευστή και δημιουργού του Ι. Β. Στάλιν.

Διαβάστε Περισσότερα »

Άπόσπασμα απ’ το χαιρετιστήριο λόγο του σ. Ν. Ζαχαριάδη στο ΧΙΧ συνέδριο του ΚΚ της Σοβ. Ένωσης

 

Το καθήκον μας είναι να αφομοιώσουμε δημιουργικά τη θεωρία του μαρξισμού-λενινισμού, τη διδασκαλία των Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν-Στάλιν και να οδηγήσουμε το λαό στη νίκη στην πάλη του για το ψωμί, τη δημοκρατία, την ανεξαρτησία και την ειρήνη. Ξέρουμε ότι μπροστά μας στέκουν ακόμα μεγάλα εμπόδια και δυσκολίες. Όμως μαθαίνουμε από σας, τους μπολσεβίκους, να παλεύουμε ενάντια στις δυσκολίες και να τις ξεπερνάμε.

Η πάλη του λαού μας είναι κομμάτι της πάλης που κάνουν οι λαοί του κόσμου με επικεφαλής τη Σοβιετική Ένωση για τη δημοκρατία, την ανεξαρτησία και το σοσιαλισμό. Εδώ βρίσκεται η εγγύηση και για τη δική μας νίκη.

(Άπόσπασμα απ’ το χαιρετιστήριο λόγο του σ. Ν. Ζαχαριάδη στο ΧΙΧ συνέδριο του ΚΚ της Σοβ. Ένωσης)

ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ, 22.11.1952

Διαβάστε Περισσότερα »

ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ ΠΡΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ

Ο Ρ.Σ. της Βαρσοβίας μετέδωσε γράμμα που απηύθυνε ο μεγάλος Τούρκος ποιητής και μέλος του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ειρήνης Ναζίμ Χικμέτ προς τον Ελληνικό λαό. Στο γράμμα του ο Ναζίμ Χικμέτ ανάμεσα στ' άλλα λέει:


Αδέλφια έλληνες,
Υπάρχουν δυό Τουρκίες και δυο Ελλάδες. Η αληθινή και η ψεύτικη. Η ανεξάρτητη και η δουλική. Η μια είναι η Ελλάδα του Μπελογιάννη και των χιλιάδων ελλήνων πατριωτών που υποφέρουν στις φυλακές. Η πατρίδα του ελληνικού λαού. Αυτή είναι η γνήσια Ελλάδα. Είναι η Τουρκία με τους χιλιάδες τούρκους πατριώτες, που σαπίζουν στα μπουντρούμια. Η Τουρκία του τούρκικου λαού. Αυτή είναι η γνήσια Τουρκία.
Υπάρχουν και η Τουρκία και η Ελλάδα του Μεντερές και του Πλαστήρα. Είναι οι επίσημες, όχι οι πραγματικές. Είναι αυτές που με τους ελάχιστους υποστηριχτές τους, ξεπούλησαν και τις δυό χώρες στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό.
Τώρα τελευταία, κάτω απ' τις αμερικάνικες ευλογίες, ο Μεντερές και ο Πλαστήρας έσφιξαν τα χέρια στην Αθήνα. Τα ματωβαμμένα χέρια τους, που στέλνουν τούρκους και έλληνες στρατιώτες στην Κορέα. Τα ματωβαμμένα χέρια τους που ετοιμάζουν νέο πόλεμο. Έβγαλαν και επίσημο ανακοινωθέν και μίλησαν για ελληνοτουρκική φιλία. Τη φιλία αυτή την καταλαβαίνουμε όλοι.
Να χτυπούν μαζί τους αγωνιστές του τούρκικου και ελληνικού λαού, που παλεύουν για την ανεξαρτησία, ειρήνη και ελευθερία. Να αλέσουν στον ίδιο αμερικάνικο κρεατόμυλο, παιδιά του ελληνικού και του τούρκικου λαού. Να υποχρεώσουν το λαό της Τουρκίας και της Ελλάδας, να σκύβει το κεφάλι και να προσκυνάει τα αφεντικά τους και τα αφεντικά των αφεντικών τους.
Όμως οι λαοί της Τουρκίας και της Ελλάδας, δίνουν πέρα για πέρα διαφορετικό νόημα στην ελληνο-τουρκική φιλία. Γι' αυτούς η φιλία σημαίνει κοινό αγώνα για την απελευθέρωση της πατρίδας τους. Για την εθνική ανεξαρτησία, για την ευτυχία, για να μπορούν να γεύονται πλάι πλάι στο αδελφικό τραπέζι της φιλίας το ψωμί και τις ελιές του τόπου τους.
Ο τούρκικος και ο ελληνικός λαός, θέλει να στείλει στο διάβολο τους ξένους καταχτητές. Τους εμπειρογνώμονες για τα βασανιστήρια, και τους εμπειρογνώμονες για την οικονομική καταστροφή.
Στις καρδιές του τούρκικου και του ελληνικού λαού, υπάρχουν τα ίδια αισθήματα. Αγάπη στις πατρίδες τους, αγάπη στη Σ.Ε., τις Λ. Δημοκρατίες, τη Μεγάλη Λαϊκή Κίνα. Κάθε εξαρτημένο και μισοεξαρτημένο λαό, που αγωνίζεται για την εθνική ανεξαρτησία. Αγάπη για το Κορεάτικο λαό. Αγάπη για τους τίμιους αμερικανούς. Αυτή τη σημασία έχει η φιλία ανάμεσα στον τούρκικο και τον ελληνικό λαό.
Φίλοι μου έλληνες.
Πρέπει ν' αγωνιστούμε μαζί, χέρι με χέρι για την εθνική ανεξαρτησία των χωρών μας, για τη δημοκρατία ενάντια σε κάθε εκδήλωση φασισμού, ενάντια στους ιμπεριαλιστές. Έτσι η φιλία μας θα γίνεται μέρα με τη μέρα πιο ισχυρή.
Σαν εκπρόσωπος του λαού μου, μπορώ να σας πω, ότι ο τούρκικος λαός αγαπάει τον ελληνικό λαό και νοιώθει θαυμασμό, για τα ηρωικά του κατορθώματα. Μπορώ να σας πω, ότι οι τούρκοι αγωνιστές μάθαιναν ακόμα και μέσα στη φυλακή, τα νέα από τους απελευθερωτικούς αγώνες του λαού και του λαϊκού σας στρατού. Μπορώ να σας πω, ο,τι παρακολουθούσαν τα γεγονότα στην Ελλάδα με δάκρυα στα μάτια. Ο τούρκικος λαός ήταν στο πλευρό του ελληνικού λαού, στις τραγικές και ηρωικές αυτές μέρες και θα είναι και στο μέλλον πάντα στο πλευρό του.
Αδέλφια μου Έλληνες.
Εδώ και δέκα μέρες βρίσκομαι στην Ουγγαρία. Η Ουγγαρία είναι μια απ' αυτές τις θαυμάσιες χώρες που μεσ' τη λεύτερη και ειρηνική ζωή χτίζουν την ευτυχία τους. Σ' αυτό το ανεξάρτητο και αυτοκυβερνούμενο κράτος, κανείς δεν κάνει προπαγάνδα για πόλεμο.
Επισκέφθηκα μια θαυμάσια κατασκήνωση πιονέρων στην Βουδαπέστη, όπου βρήκα επίσης και ελληνόπουλα. Όλα ήταν ροδοκόκκινα σαν τα μήλα της πατρίδας μας. Πάιζαν, τρέχαν, τραγουδούσαν και μάθαιναν μαζί με τα αδελφάκια τους τα ουγγαρεζόπουλα. Όταν περνούσαμε από μπροστά τους ένα μικρο κοριτσάκι ρίχτηκε στο λαιμό μου, και φώναξε ζωηρά : «Να φτιάσετε τέτοιες κατασκηνώσεις, όσο μπορείτε γρήγορα και για τα αδέλφια μας στην Ελλάδα και την Τουρκία.» Δάκρυσα και της έδωσα την υπόσχεση ότι οι λαοί της Τουρκίας και της Ελλάδας, θα γίνουν γρήγορα ανεξάρτητοι και ελεύθεροι.
Φίλοι μου
Σας μιλώ σαν ένας τίμιος άνθρωπος, σαν φίλος, σαν ποιητής του λαού μου, σαν ένας πατέρας, και σας λέω, ότι τα παιδιά που ζούνε εδώ στη Ουγγαρία ζούνε κάτω από τις καλλίτερες συνθήκες. Είναι όλα γερά. Δεν κόβουν τους δεσμούς τους με το λαό τους. Μιλούν όλα θαυμάσια ελληνικά. Ο λαός της Ουγγαρίας τους παραστέκεται στοργικά. Όλα αυτά ζητούν από σας, να λευτερώσετε την Ελλάδα από τα νύχια των ιμπεριαλιστών και φασιστών. Να φτιάσετε μια ανεξάρτητη, λεύτερη, ευτυχισμένη Ελλάδα. Έτσι τα παιδιά του λαού θάχουν δικαίωμα στο γέλιο και στη χαρά.
ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ, 19.08.1952

Διαβάστε Περισσότερα »

ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΣΟΒ. ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΥ ΣΤΟΝ ΟΕΕ ΜΑΛΙΚ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ Ν. ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΤΟΥ

ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ, 6-2-1952, ΠΟΛΩΝΙΑ

ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΣΟΒ. ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΥ ΣΤΟΝ ΟΕΕ ΜΑΛΙΚ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ Ν. ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΤΟΥ


ΡΕΕ 4. Ο αναπληρωτής του αρχηγού της αντιπροσωπείας της Σοβιετικής Ένωσης στην ΣΤ! σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΕΕ, Μάλικ, απηύθυνε προχθές στον πρόεδρο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΕΕ, Νέρβο, επιστολή που ανάμεσα στ' άλλα λέει:
Κύριε πρόεδρε,
Ομάδα ελλήνων πατριωτών που καταδικάστηκαν σε θάνατο στη δίκη των 93 έστειλαν στον υπουργό των εξωτερικών της σοβιετικής ένωσης το ακόλουθο τηλεγράφημα:
Οι υπογεγραμμένοι καταδικαστήκαμε σε θάνατο από το έκτακτο στρατοδικείο της Αθήνας με τη δίκη που είναι γνωστή σαν υπόθεση Μπελογιάννη.
Η κυβέρνηση υποσχέθηκε προεκλογικά στον ελληνικό λαό να δώσει γενική αμνηστία και να πάρει ιδιαίτερα μέτρα υπέρ των πολιτικών της αντιπάλων που καταδικάστηκαν από τα έκτακτα στρατοδικεία. Όμως θέλοντας στην πραγματικότητα να τους εξοντώσει χρησιμοποίησε νέο μέσο. Η κυβέρνηση εκτελώντας τις υποδείξεις του έλληνα αντιπροσώπου στον ΟΕΕ Κύρου και του υπουργού της άμυνας Σακελλαρίου ετοίμασε ενάντιά μας νέα κατηγορία επί κατασκοπεία. Και έχει σκοπό να μας καταδικάσει σε θάνατο και έπειτα να μας τουφεκίσει σαν κατασκόπους.
Διαμαρτυρόμαστε ενάντια στις νέες μέθοδες της ελληνικής κυβέρνησης που εφαρμόζονται για την εξόντωση και την καταδίωξη των πολιτικών της αντιπάλων και σας παρακαλούμε εν ονόματι του στοιχειώδους ανθρωπισμού να υψώσετε φωνή διαμαρτυρίας και να βοηθήσετε στην αποτροπή του νέου αυτού εγκλήματος ενάντια στους έλληνες πατριώτες τους συνεπείς αγωνιστές για το θρίαμβο των αρχών της δημοκρατίας και της λευτεριάς.
Νίκος Μπελογιάννης, Στέργιος Γραμμένος, Αθανάσιος Κανελλόπουλος, Δημήτριος Καλοφωληάς, Έλλη Ιωαννίδου, Δήμητρα Γιωργιάδου.
Όπως είναι γνωστό απτόν τύπο τηλεγραφήματα με το ίδιο περιεχόμενο στάλθηκαν απ' τους παραπάνω έλληνες πατριώτες και στους υπουργούς των εξωτερικών της Αγγλίας και της Γαλλίας στη γραμματεία του ΟΕΕ, στην αγγλική ένωση για την υπεράσπιση της δημοκρατίας στην Ελλάδα και στην επιτροπή των δικαιωμάτων του ανθρώπου στον ΟΕΕ.
Απτό παραπάνω κείμενο του τηλεγραφήματος φαίνεται ότι οι επίσημες διαβεβαιώσεις που έκανε ο αντιπρόσωπος της Ελλάδας στις 20 και 23 του Νοέμβρη 1951 στη συνεδρίαση της ειδικής πολιτικής επιτροπής της ΣΤ! συνόδου της Γενικής Συνέλευσης του ΟΕΕ για τους έλληνες πατριώτες που έστειλαν το τηλεγράφημα, ότι δηλαδή δεν απειλούνται να εκτελεστούν και ότι όλοι εμπίπτουν στα μέτρα ειρηνεύσεως που πήρε η ελληνική κυβέρνηση, στην πραγματικότητα απέβλεπαν μόνο στο να εξαπατήσουν τον ΟΕΕ και την παγκόσμια κοινή γνώμη.
Το παραπάνω τηλεγράφημα μαρτυρεί ακόμα ότι ενάντια σ' αυτούς τους έλληνες πατριώτες ετοιμάζεται νέα δικαστική σκηνοθεσία «επί κατασκοπεία» και η ζωή τους εξακολουθεί να βρίσκεται σε κίνδυνο.
Ύστερα απ' αυτά που αναφέρθηκαν σας παρακαλώ κύριε πρόεδρε έχοντας υπόψη την ανθρωπιστική στάση της Γ! Και Δ! γενικών συνελεύσεων για την υπεράσπιση των θυμάτων της τρομοκρατίας στην Ελλάδα να πάρετε δια του ΟΕΕ όλα τα απαραίτητα επείγοντα μέτρα για τη σωτηρία της ζωής αυτών των ελλήνων πατριωτών.
Σας παρακαλώ ακόμη να πάρετε μέτρα για να εκδοθεί αυτό το γράμμα σαν ντοκουμέντο της γενικής συνέλευσης και να μοιραστεί σ' όλες τις αντιπροσωπείες της ΣΤ! συνόδου της γενικής συνέλευσης.

ΜΑΛΙΚαναπληρωτής του αρχηγού της αντιπροσωπείας της Σοβ. Ένωσης στην ΣΤ! σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΕΕ.

Διαβάστε Περισσότερα »

ΕΚΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΓΓΕΝΩΝ ΤΩΝ 12 ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΘΕΝΤΩΝ ΣΕ ΘΑΝΑΤΟ ΠΑΤΡΙΩΤΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ

ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ, 30-1-1952, ΠΟΛΩΝΙΑ

ΕΚΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΓΓΕΝΩΝ ΤΩΝ 12 ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΘΕΝΤΩΝ ΣΕ ΘΑΝΑΤΟ ΠΑΤΡΙΩΤΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ

ΡΕΕ 28 Σ, Σ' όλες τις χθεσινές εφημερίδες της Μόσχας δημοσιεύεται έκκληση που έστειλαν στο Στρατάρχη Στάλιν οι συγγενείς των Ελλήνων πατριωτών που καταδικάστηκαν απ' το στρατοδικείο σε θάνατο.
Την έκκληση αυτή την απηύθυνε στον πρόεδρο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΕΕ, Νέρβο, ο αναπληρωτής του αρχηγού της Σοβιετικής αντιπροσωπείας στον ΟΕΕ, Μάλικ.
Η Έκκληση λέει:
ΠΡΟΣ
Την αυτού εξοχότητα τον Πρόεδρο του Υπουργικού Συμβουλίου της Σοβιετικής Ένωσης Στρατάρχη Ιωσήφ Στάλιν.
Θερμά ζητούμε τη συμβολή σας για να ακυρώσει η Ελληνική Κυβέρνηση τη νέα δίκη των 12 πατριωτών που έχουν καταδικασθεί σε θάνατο και δεν εκτελεστήκαν χάρις στην επέμβασή σας. Η νέα δίκη με βάση το νόμο 375 είναι μια άλλη απόπειρα εξόντωσης των κατηγορουμένων. Η απόφαση της νέας δίκης, αν θα γίνει, θάναι επίσης θανατική απόφαση και η εκτέλεση της θανατικής απόφασης σε βάρος των λαϊκών αγωνιστών θάναι αρχή νέας αιματηρής περιόδου για την Ελλάδα και φοβερό πλήγμα για το τόσο βασανισμένο ελληνικό λαό που ποθεί ειρήνη και πάλι ειρήνη.
Σας παρακαλούμε θερμά ξανά να σώσετε τα παιδιά μας απ' το θάνατο.
Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων, όντας βέβαιες ότι τα βάσανά μας θα βρουν απήχηση στα ανθρωπιστικά και ειρηνικά σας αισθήματα.
Β. ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ, Α. ΚΑΛΟΦΩΛΗΑ, ΗΡΩ ΠΑΠΑ, Α. ΚΑΝΕΛΟΠΟΥΛΟΥ

Στο γραμμα του προς τον πρόεδρο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΕΕ, ο Μάλικ τονίζει:
Απτήν έκκληση φαίνεται ότι οι επίσημες καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις που έκανε στις 20 και στις 23 του Νοέμβρη ο αντιπρόσωπος της ελληνικής κυβέρνησης στις συνεδριάσεις της ειδικής πολιτικής επιτροπής της ΣΤ! συνόδου της Γενικής Συνέλευσης του ΟΕΕ, σχετικά με το ότι τους έλληνες πατριώτες, που αναφέρει αυτή η έκκληση, δεν τους απειλεί η εκτέλεση και ότι υπάγονται στα μέτρα επιείκειας της ελληνικής κυβέρνησης, στην πραγματικότητα απόβλεπαν να παραπλανήσουν τον ΟΕΕ και την παγκόσμια κοινή γνώμη.
 Η αναφερόμενη έκκληση, λέει στο γραμμα του ο Μάλικ, μαρτυράει ότι ενάντια σ' αυτούς τους έλληνες πατριώτες ετοιμάζεται νέα δίκη και η ζωή τους πάλι διατρέχει κίνδυνο. Απειλούνται με νέα θανατική καταδίκη.
Λόγω των αναφερομένων σας παρακαλώ κύριε πρόεδρε όπως εμφορούμενοι απ' την ανθρωπιστική στάση που ψηφίσαν η Γ! και Δ! Γενική συνέλευση του ΟΕΕ για υπεράσπιση των θυμάτων της πολιτικής τρομοκρατίας στην Ελλάδα, λάβητε μέσου του ΟΕΕ αμέσως όλα τα απαραίτητα μέτρα για τη σωτηρία της ζωής αυτών των ελλήνων πατριωτών.
Σας παρακαλώ κύριε πρόεδρε, καταλήγει στο γράμμα του ο Μάλικ, η επιστολή μου με την επισυναπτόμενη έκκληση να εκδοθούν σαν ντοκουμέντα της Γενικής Συνέλευσης και να δοθούν σ' όλες τις αντιπροσωπείες της Γενικής Συνέλευσης.
Οι συγγενείς των ελλήνων πατριωτών έστειλαν ανάλογη επιστολή προς τον πρόεδρο των ΕΠΑ Τρούμαν, τον Πρόεδρο της Γαλλικής δημοκρατίας Ωριόλ και τον πρωθυπουργό της Αγγλίας Τσώρτσιλ.

Διαβάστε Περισσότερα »

ΣΤΑΛΙΝΙΚΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΣΕ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ (1951)

ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ, 27.12.1951


ΣΤΑΛΙΝΙΚΑ   ΒΡΑΒΕΙΑ   ΣΕ   ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ    ΓΙΑ   ΤΗΝ   ΕΙΡΗΝΗ
Δημοσιεύουμε παρακάτω άρθρο με τον παραπάνω τίτλο του Σοβιετικού ακαδημαϊκού Ντ. Β. Σκομπιέλτσιν, πρόεδρο της επιτροπής Διεθνών Σταλινικών Βραβείων «Για την στερέωση της ειρήνης ανάμεσα στους λαούς» που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «ΠΡΑΒΝΤΑ» της 21 του Δεκέμβρη.

Χτες το Συμβούλιο για τα Διεθνή Σταλινικά Βραβεία «Για την στερέωση της ειρήνης ανάμεσα στους λαούς» αποφάσισε ομόφωνα να δοθούν Διεθνή Σταλινικά Βραβεία σε μια καινούργια ένδοξη πλειάδα εξεχόντων αγωνιστών για την ειρήνη στους  Γκο Μο Ζο , Πιέτρο Νέννι, Ικούο Οϊάμα, στη Μόνικα Φέλτον, στην Άννα Σέγκερς και στον Ζώρζη Αμάντου.
Απ' τη μέρα που δοθήκαν τα πρώτα  Διεθνή Σταλινικά Βραβεία το κίνημα για την υπεράσπιση της ειρήνης σημείωσε καινούργιες επιτυχίες. Στις γραμμές του μπήκαν χιλιάδες καινούργιοι αγωνιστές σ' ολάκερες τις χώρες και το κίνημα αυτό σήμερα είναι μια τεράστια δύναμη στη διεθνή ζωή. Για τους εμπρηστές του καινούργιου παγκόσμιου πολέμου είναι μια προειδοποίηση οι εκατοντάδες εκατομμύρια υπογραφές κάτω απ' την έκκληση του Παγκόσμιου Συμβουλίου της Ειρήνης για τη σύναψη συμφώνου ειρήνης ανάμεσα στα 5 μεγάλα κράτη.
Η επιτροπή για τα Διεθνή Σταλινικά βραβεία είναι πεπεισμένη ότι και τούτη τη φορά η απόφασή της θα εκφράσει τα αισθήματα εκατομμυρίων ανθρώπων όλων των χωρών, που νοιώθουν και εγκρίνουν την επιμονή κι ανιδιοτελή δράση των αγωνιστών της ειρήνης, την ευγενική δουλειά τους που εκφράζει το θρίαμβο των ιδεών της ειρήνης και τη φιλία ανάμεσα στους λαούς.
  Μ' απόφαση της επιτροπής δίδεται βραβείο στο Γκο Μο Ζο, στον μεγάλο αυτό συγγραφέα της Κινέζικης Λ. Δημοκρατίας, στον επιστήμονα ιστορικό, σ' αυτόν τον κοινωνικό και κρατικό παράγοντα, που δραστήρια παίρνει μέρος στο εθνικό και διεθνές κίνημα για την υπεράσπιση της ειρήνης. Ο Γκο Μο Ζο πούναι ένας απ' τους αγαπημένους συγγραφείς και δραματουργούς του Κινέζικου λαού μ' όλη του τη δημιουργικότητα αγωνίζεται με συνέπεια για την ειρήνη, την πρόοδο και την εθνική ανεξαρτησία των λαών.
Με την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας άρχισε η πλούσια περίοδος της δράσης του Γκο Μο Ζο. Ο ίδιος κάνει μια μεγάλη κοινωνική και κρατική δουλειά, είναι επικεφαλής της κινέζικης λαϊκής επιτροπής για την υπεράσπιση της ειρήνης και την πάλη ενάντια στην αμερικάνικη επιθετικότητα. Είναι επικεφαλής της Πανκινέζικης ένωσης των καλλιτεχνών, των λογοτεχνών. Είναι ταυτόχρονα πρόεδρος της κινέζικης ακαδημίας επιστημών και κατέχει ένα ψηλό κρατικό πόστο στη χώρα του.
Όλη η πολύπλευρη και μεγάλη δράση του  Γκο Μο Ζο σαν συγγραφέα, επιστήμονα και κοινωνικό παράγοντα μαρτυρεί πως πραγματικά υπηρετεί στην υπόθεση της ειρήνης σ' ολάκερο το κόσμο και στην υπόθεση της προόδου και της ελευθερίας των λαών.
Στ' άλλο τμήμα του κόσμου – στην ειρήνη – εργάζεται επίσης, για την ειρήνη ενας επιφανής αντιπρόσωπος του διεθνούς κινήματος της ειρήνης ο Πέτρο Νέννι. 
Το όνομα του Νέννι, αυτού του επιφανούς και με κύρος κοινωνικού παράγοντα είναι γνωστό κι έξω απ' τα σύνορα της χώρας του.  Ο Νέννι είναι ένας ανειρήνευτος αντίπαλος της επιθετικότητας σ' οποιαδήποτε μορφή κι αν παρουσιάζεται, ένας θερμός υπερασπιστής των συμφερόντων των απλών ανθρώπων της Ιταλίας. Δεν λυπάται τις δυνάμεις του, όταν πρόκειται για την τύχη της χώρας και του λαού του.
Ο Νέννι είναι ένας διαπρεπής δημοσιολόγος. Ξεσκεπάζει ενεργητικά τους αμερικάνους επιδρομείς καλώντας ακούραστα τους εργαζόμενους της Ιταλίας να παλέψουν ενάντια στον κίνδυνο ενός καινούργιου πολέμου.
Με την πλούσια δράση του σαν καθοδηγητής των αγωνιστών για την ειρήνη, με την ακούραστη δουλειά του για το άπλωνα και τη στερέωση του κινήματος για την υπεράσπιση της ειρήνης στην Ιταλία και σ' ολάκερο τον κόσμο ο Νέννι απόχτησε την ευγνωμοσύνη των πλατιών λαϊκών μαζών, που στο πρόσωπό του βλέπουν τον πρωτοπόρο αγωνιστή για την ειρήνη και την ευτυχία της ανθρωπότητας.
Ο καθηγητής Ικούο Οϊάμα, ο επιφανής αυτός επιστήμονας και πολιτικός παράγοντας της Ιαπωνίας, αναπτύσσει την πλούσια δράση του για την ειρήνη στη χώρα του, που μαζί με τη Δυτική Γερμανία ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός θέλει να τη χρησιμοποιήσει σα βασική πολεμική βάση για το ανάμα ενός καινούργιου παγκοσμίου πολέμου.
Ο Ικούο Οϊάμα που είναι ένας παλιός παράγοντας του πολιτισμού στη χώρα του, είναι ένας ανειρήνευτος εχθρός της γιαπωνέζικης στρατοκρατίας, που σωρέψε πάρα πολλές δυστυχίες στον ιαπωνικό λαό.
Να μην επιτρέψουμε να παρασυρθεί η Ιαπωνία σε καινούργιο πόλεμο. Να μην επιτρέψουμε στις αντιδραστικές δυνάμεις να σπρώξουν το λαό σε καινούργιο πόλεμο – να με ποιες εκκλήσεις αποτάνθηκε ο καθηγητής Οϊάμα προς τις καλύτερες δυνάμεις της χώρας του, αμέσως ύστερα απ' την κατάρρευση του γιαπωνέζικου ιμπεριαλισμού. Τον Απρίλη 1949 με πρωτοβουλία του Οϊάμα έγινε στην Ιαπωνία το πρώτο εθνικό συνέδριο για την υπεράσπιση της ειρήνης, πούβαλε την αρχή του μαζικά οργανωμένου κινήματος των οπαδών της ειρήνης στην Ιαπωνία.
Όλοι οι άνθρωποι του κόσμου καλής θέλησης ξέρουν το όνομα της Μόνικα Φέλτον. Είναι κείνη που όρθωσε το παράστημά της μπροστά στις ανείπωτες διώξεις κι έριξε στα ματια των οργανωτών του πολέμου της Κορέας τα λόγια της δικαιοσύνης για τη δράση τους. Είναι κείνη που ξεσκέπασε τον αισχρό ρόλο των αμερικανών κι άγγλων στρατιωτών στην Κορέα.
 Η Μόνικα Φέλτον φέτος το Μάη επισκέφτηκε την Κορέα σα μέλος της επιτροπής ΠΔΟΓ και σαν επέστρεψε στην Αγγλία ανέπτυξε μεγάλη δράση για τη διάδοση της αλήθειας για την Κορέα. Οι λόγοι της στις μαζικές συγκεντρώσεις στο Λονδίνο, Εδεμβούργο, στη Γκλασκόβη, στο Κόβεντρ και σ' άλλες πόλεις άνοιξαν τα μάτια σε πολλούς ανθρώπους της Αγγλίας και τους βοήθησαν να μάθουν την πραγματική κατάσταση στην Κορέα. Οι τίμιες αφηγήσεις της ξεσήκωσαν κύματα συκοφαντίας ενάντιά της στη βουλή και στον αντιδραστικό τύπο. Η Φέλτον απολύθηκε απτή θέση του προέδρου της εταιρίας οικοδομών της πόλης Στίφνατζ, που την κατείχε σα μέλος του εργατικού κόμματος. Αποπειράθηκαν να την ενοχοποιήσουν για «έσχατη» «προδοσία». Όμως χάρις στις αναρίθμητες διαμαρτυρίες του κοινού τη δικάσανε. Ανεξάρτητα όμως απτίς καταδιώξεις και τ' αντίποινα Φέλτον δεν έπαψε να μιλάει ενάντια στον πόλεμο στην Κορέα.
Οι οπαδοί της ειρήνης όλων των χωρών θα διαβάσουν με ικανοποίηση στον κατάλογο των βραβευμένων με το Διεθνές Σταλινικό βραβείο και το τόνομα της Άννας Σέγκερς. Η Άννα Σέγκερς είναι μια επιφανής συγγραφέας πούγραψε βιβλία γνωστά σ' ολάκερο τον κόσμο. Ολάκερη τη ζωή της την αφιέρωσε για τα ζωτικά συμφέροντα του γερμανικού λαού. Και προπολεμικά ακόμα η  Άννα Σέγκερς πάλευε για την ειρήνη και την πρόοδο κι ενάντια στον πόλεμο και τον φασισμό. Βρίσκεται στις πρώτες γραμμές των αγωνιστών της ειρήνης και τώρα που οι αγγλοαμερικάνοι ιμπεριαλιστές ετοιμάζουν έναν καινούργιο πόλεμο, στον οποίον θέλουν να χρησιμοποιήσουν τη Δυτική Γερμανία σα βάση εξόρμησης και τους Γερμανούς σαν κρέας για τα κανόνια τους.
Σαν την Άννα Σέγκερς κι ο συγγραφέας μιας άλλης χώρας σ' ένα άλλο μέρος του κόσμου – ο βραζιλιάνος Ζώρζη Αμάντο αφιερώνει το λογοτεχνικό ταλέντο για την υπόθεση της ειρήνης.
Ο  Ζώρζη Αμάντο είναι ένας απ' τους πιο προσφιλείς συγγράφεις του βραζιλιανού λαού, πούναι πολύ γνωστός στις χώρες της Λατινικής Αμερικής. Τα έργα του είναι εμπνευσμένα με την ιδέα της πάλης για την εθνική ανεξαρτησία των χωρών κι ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. 
Οι σοβιετικοί άνθρωποι εκτιμούν κι υποστηρίζουν θερμά τη σπουδαία δράση των βραβευμένων με το Διεθνές Σταλινικό βραβείο συνεπών αγωνιστών για την υπόθεση της ειρήνης.
Για το σοβιετικό λαό δεν υπάρχει μεγαλύτερο βραβείο που είναι δεμένο με το όνομα του μεγάλου Στάλιν. Τα Διεθνή βραβεία της ειρήνης που καθιερώθηκαν με την ευκαιρία των 70 χρόνων του Ι.Β. Στάλιν, δίνονται σε πολίτες οποιασδήποτε χώρας, ανεξάρτητα απ' τα πολιτικά φρονήματα, τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις και τις φυλετικές τους διαφορές, για τις εξαιρετικές υπηρεσίες τους, για τη διατήρηση και στερέωση της ειρήνης.
Η απονομή των Διεθνών Σταλινικών βραβείων της ειρήνης είναι μια καινούργια ένδειξη της ειρηνικής πολιτικής του σοβιετικού κράτους και εγκρίνεται θερμά απ' τους εργαζόμενους της πατρίδας μας, που χτίζουν το μεγαλειώδικο χτίριο του κομμουνισμού. (Μετάφραση από τα ρούσικα)

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο ΜΑΧΗΤΗΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ, 01.04.1952, ΠΟΛΩΝΙΑ

ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΝΔΟΞΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΤΟΥ Δ.Σ.Ε.

Ο ΜΑΧΗΤΗΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

Ως τη στερνή πνοή του κράτησε αλύγιστος το μετερίζι ο πολέμαρχος.

Κι όπως έζησε και πάλεψε σ΄ όλη του τη ζωή έτσι λόρθος και περήφανος έπεσε.

…. Ήταν καλοκαίρι του 1949. Το Βίτσι και ο Γράμμος είχαν πέσει. Ο εχθρός λυσσασμένα χτύπαγε τις δυνάμεις μας στη Θεσσαλία και τη Ρούμελη. Ήθελε να τις διαλύσει, να εμποδίσει τη σύμπτυξή τους, να τις εξοντώσει.

Ο Μπελογιάννης βρίσκεται εκεί. Το τμήμα του κινείται προς Νότο. Στο δρόμο του συμμαζεύει τους ξεκομμένους, τους εμψυχώνει, τους οργανώνει. Οι μοναρχοφασίστες έχουν κατά πόδι το τμήμα. Μέρα και νύχτα μάχεται ο Μπελογιάννης πρώτος ανάμεσα στους πρώτους. Νικάει την κούραση. Δαμάζει τον ύπνο. Είναι το παράδειγμα, η ψυχή για όλους.

Και ποιος δεν θυμάται τον καλοσυνάτο Επίτροπο ! Γαλήνιος αντιμετωπίζει τον καθημερινό εχθρικό κλοιό. Ήρεμα βρίσκει πάντα την καλύτερη λύση. Ξεκουράζει με τον καλό το λόγο τους κουρασμένους. Βοηθάει τους αδύναμους. Κόβει τη μπουκιά του για τον τραυματία και τον άρρωστο. Και το τμήμα του συνεχίζει την αποστολή του. Μπορεί νάπεσε το Βίτσι και ο Γράμμος. Μπορεί να νίκησαν οι μοναρχοφασίστες. Το τμήμα του Μπελογιάννη συντρίβει την αντίσταση του εχθρού. Τίποτα δεν μπορεί να φράξει το δρόμο του. Θα εκπληρώσει την αποστολή του.

«Το πολυτιμότερο κεφάλαιο είναι ο άνθρωπος. Αυτό μας διδάσκει ο μεγάλος Στάλιν. Πρέπει να σώσουμε τα τμήματα, που σκόρπισε ο εχθρός. Δύσκολη η αποστολή μας. Μεγάλες δυνάμεις μας κυνηγούν. Μα εμείς πρέπει να πραγματοποιήσουμε την εντολή που μας έδωσε το κόμμα». Αυτά έλεγε κάθε φορά που κάποιος ταλαντεύονταν, που είχε αμφιβολίες, που υπερεκτιμούσε τις δυσκολίες. Κι όλοι πείθονταν, όλοι συμφώναγαν, όλοι ακολουθούσαν με πίστη και ενθουσιασμό.

… Το τμήμα ύστερα από πολυήμερες μάχες ξεκουράζεται πάνω απ’ τη Νεραΐδα των Τρικάλων. Ξέρουμε ότι ο εχθρός μας περιμένει μπροστά. Μα εμείς είμαστε βέβαιοι ότι κι αυτή τη φορά θα σπάσουμε τον κλοιό που μας στήνει.

Μας τώπε ο Επίτροπος μας τώπε ο Νίκος. Και περάσαμε …

… Τα τμήματα προωθούνται για το πέρασμα απτόν άλλον κλοιό. Ο Μπελογιάννης μένει πίσω για να φροντίσει και για τις τελευταίες λεπτομέρειες, να συμπτύξει και την τελευταία ομάδα ασφαλείας. Ξαφνικά πάνω απ’ τις θέσεις μας διακρίνονται κινήσεις. Είναι ο εχθρός που πάει να καβαλήσει τις θέσεις μας, να μας ριχτεί απ’ τα νώτα. Είναι κάτι που δεν το περιμέναμε, που δεν το είχαμε προβλέψει. Μερικοί τα χάνουν, κινούνται σπασμωδικά. Μα ο Μπελογιάννης δεν τα χάνει. Ορμάει ο ίδιος μπροστά με το πολυβόλο στα χέρια. Γαζώνει τους μοναρχοφασίστες αλύπητα. Για άλλη μια φορά ο Επίτροπος έσωσε το τμήμα …

… Στα Ζαγόρια της Ηπείρου το τμήμα σταμάτησε να μαγειρέψει. Απ’ τη βρύση, που παίρναμε νερό, ακούγονται ριπές … Δύο μαχήτριές μας είχαν παει προς τα κει για νερό. Ο εχθρός τις παραμόνεψε. Οι μαχήτριες κινδυνεύουν. Ο Μπελογιάννης τινάζεται, τρέχει ο ίδιος, ξεσηκώνει το τμήμα. Ο εχθρός κυνηγιέται. Οι κοπέλες σώθηκαν απ’ την αιχμαλωσία, την ατίμωση ή το θάνατο.

Η αποστολή πραγματοποιήθηκε στο ακέραιο. Έτσι όπως σ’ όλη του τη ζωή εκπλήρωσε όλες τις αποστολές που τούδωσε το Κόμμα, ο λαός. Σεμνά, παλικαρίσια, αδιάλλαχτα.

* * * * * *

Ο Μπελογιάννης έπεσε σαν πιστός στρατιώτης του Κου-Κου-ε. Σαν γνήσιος πολέμαρχος του λάου.

Για τους μαχητές του, τους συμπολεμιστές του, για ολάκερο το λαό της Ελλάδας, η ζωή, το έργο κι ο ανδρείος θάνατός του είναι πολύτιμο ανεχτίμητο κεφάλαιο. Είναι παράδειγμα και σύμβολο. Είναι σύνθημα και χρέος αγωνιστικό …

Στ. Κ.

Διαβάστε Περισσότερα »

O ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ ΕΠΕΣΕ - Η ΑΘΑΝΑΤΗ ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΜΑΣ ΚΑΛΕΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΩΣ ΤΗ ΝΙΚΗ

«Δημοκράτης», καθημερινή εφημερίδα των προσφύγων απτήν Ελλάδα, 1.04.1952

O ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ ΕΠΕΣΕ

Η ΑΘΑΝΑΤΗ ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΜΑΣ ΚΑΛΕΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΩΣ ΤΗ ΝΙΚΗ

Ο Μπελογιάννης έπεσε.

Οι αμερικάνοι εμπρηστές του πολέμου έφαγαν το γενναίο πρωτόμαχο της ειρήνης.

Ο Πλαστήρας εκτέλεσε πιστά τον άθλιο ρόλο του δημίου, αψηφώντας τους βόμβους εκατομμυρίων ανθρώπων όλης της γης. Τη φωνή των εργατών και αγροτών, τη φωνή του Ζολιώ, και του πατριάρχη της Αλεξανδρείας και σκότωσε ένα μεγάλο σύμβολο της ειρήνης και της πατρίδας. Νομίζοντας πως μ’ αυτό θα σκοτώσει και τον πατριωτισμό και τον αγώνα για την ειρήνη.

Η εκτέλεση του Μπελογιάννη είναι μια τρομερή προειδοποίηση για την Ελλάδα και τους άλλους λαούς. Ο αμερικάνικος πόλεμος σιμώνει αν δεν τον σταματήσουμε. Η θυσία του Μπελογιάννη είναι προσκλητήριο για πιο ενεργητικό, πιο τολμηρό, πιο αποφασιστικό λαϊκό συναγερμό για την ειρήνη. Σκότωσαν τον Μπελογιάννη. Το λαό όμως μπορούν να τον σκοτώσουν; Το ηφαίστειο του λαϊκού μίσους μπορούν να το σβήσουν; Αυτοί που παζάρεψαν με το κεφάλι του Μπελογιάννη μια προσωρινή παραμονή τους στην εξουσία, οι δήμιοι τι λόγο θα δώσουν στο λαό που δεν τον λογάριασαν;

Σ’ όλα τα λαϊκά στρώματα και πρώτα απόλα στους οπαδούς του Πλαστήρα που τους γέλασε, ογκώνεται ο αναβρασμός και το μίσος απτό απαίσιο αυτό έγκλημα.

Τώρα ανοίγουν πιο πολύ τα μάτια και βλέπουν σε πιο βάραθρο οδηγεί την Ελλάδα ο Πλαστήρας με την υποταγή του στις προσταγές των γκάγκστερς πείνα – κρεμάλα – πόλεμος είναι η πολιτική τους. «Όποιος δεν υποκύψει στον αμερικάνικο νόμο τον σκοτώνουμε».

Ο Παπάγος τρίβει τα χέρια του. Μα έτσι βγαίνει απτά πράγματα η ανάγκη για το λαό να αντιπαλέψει αυτήν την πολιτική, για να επιβάλει την ειρήνη, τη δημοκρατία, την ανεξαρτησία, την ανακούφιση του λαού.

Σήμερα περισσότερο από άλλοτε μπορεί και πρέπει να δυναμώσει σε κάθε γωνιά της Ελλάδας το πιο πλατύ παλλαϊκό μέτωπο εθνικής ανεξαρτησίας εναντία στην αμερικανοκρατία και τους λακέδες της για να φράξουμε το δρόμο στον Παπάγο, για να σώσουμε την ειρήνη της Πατρίδας και τη ζωή των παιδιών της.

Υπάρχουν οι περισσότεροι και πίσω υπάρχουν οι λίγοι, οι άνανδροι που σέρνονται για να ζήσουν. Αυτοί έχουν πεθάνει και πριν εκτελεστούν. Μα υπάρχουν και οι άνθρωποι που στηρίζονται στους πόθους και τις λαχτάρες του λαού. Είναι τα παλληκάρια που δεν πεθαίνουν. Τον ανδρείο δεν τον κλαιν. Τον ανδρείο τον τιμούν, τον μιμούνται και νικούν.

Η τυραννία γεννάει, όπως πάντα γεννούσε ηρωισμούς που σαρώνουν κάθε τύραννο.

Το ΚΚΕ που ξέθρεψε το λαϊκό ήρωα Μπελογιάννη, το κόμμα του Ζαχαριάδη, που τόσο το τρέμουν οι εχθροί του, το κόμμα που ακολουθεί πιστά το Μεγάλο Στάλιν έχασε ένα λεβέντη ηγέτη του. Μα η ακτινοβολία του έργου του μεγάλωσε όπως ομολογούν και οι εχθροί του.

Το ΚΚΕ είναι περήφανο για το μεγάλο τέκνο του που έπεσε σήμερα.

Το ΚΚΕ που ανέθρεψε τον ήρωα Μπελογιάννη, όχι μόνο δεν σκοτώνεται, αλλά γίνεται η ελπίδα και η απαντοχή των μαζών στον αγώνα για την ειρήνη, την εθνική ανεξαρτησία και τη Λευτεριά.

Από σήμερα ο Μπελογιάννης μπαίνει στο πάνθεο των λαϊκών συμβόλων.

Η θυσία του Μπελογιάννη είναι κάλεσμα για συνέχιση του έργου του ενάντια στην αμερικάνικη πισοδρόμηση και τους απάτριδες γραικύλους υπηρέτες της.

Αιώνια η μνήμη του. Αιώνια η δόξα του. Ας ορκιστούμε πάνω στο τάφο του πως ο καθένας στο μέγιστο των δυνάμεών του θα συνεχίσει πιο φανατικά το έργο του Μπελογιάννη ως τη νίκη του λαού.

Η Ειρήνη θα νικήσει το πόλεμο.

Η αμερικάνικη ακρίδα θα σαρωθεί. Ο λαός θα ζήσει ελεύθερος.

Διαβάστε Περισσότερα »

ΓΙΑΡΟΣΛΑΒ ΝΤΟΡΜΠΡΟΦΣΚΙ

ΜΙΑ ΑΠ ΤΙΣ ΗΡΩΪΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΑΣ

 

Ο Γιάροσλαβ Ντομπρόφσκι είναι μια απ' τις ηρωικές μορφές της Κομμούνας. Ήταν το άξιο παλικάρι, ο «κεραυνός» και ο «τρόμος για τους βερσαλιέρους» όπως τον αποκαλούσανε οι κομμουνάριοι.

 

Ο άξιος αυτός γιος του Πολωνικού λαού, μαζί με πολλούς άλλους συμπατριώτες του κι έναν απ' αυτούς το στρατηγό της κομμούνας Βαλερί Βρουμπλέφσκι, αναδείχτηκε στρατηγός, αρχηγοί των ενόπλων δυνάμεων της Κομμούνας. Ο στρατηγός, επαναστάτης Ντομπρόφσκι συνειδητά και αδιάρρηχτα συνέδεσε την τύχη του με την τύχη της Κομμούνας. «Στις μέρες της «μαγιάτικης βδομάδας» πολέμησε κι έπεσε σαν γενναίος στρατιώτης στο οδόφραγμα.

 

« ..... Κοντά στο οδόφραγμα στο χαράκωμα της οδού Μερ και Πουασονιέ παίχτηκε η τελευταία ζωντανή τραγωδία του Γιάροσλαβ Ντομπρόφσκι. Παρά τις παρακλήσεις των συντρόφων του, αδιαφορούσε για όλα, κάτω από χαλάζι σφαίρες πήγαινε έφιππος σε θέσεις εντελώς ακάλυπτες. Στις 2 η ώρα της 23 Μάη τραυματίστηκε με σφαίρα στην κοιλιά και έπεσε απτό άλογο. Τέσσεροι άνθρωποι τον μετέφεραν στα χέρια θανάσιμα τραυματισμένο – μνημονεύει η Βικτώρια Β. που τους συνάντησε.

 

Ο Ντομπρόφσκι μας έσφιξε τα χέρια λέγοντας: Μην πάτε εκεί. Όλα τελείωσαν, θα χαθείτε άσκοπα. Εγώ πεθαίνω. Η ζωή μου δεν έχει σημασία. Σκεφθείτε μόνο για τη διάσωσή της. – Μιλούσε δύσκολα, ήταν εξαντλημένος. Γεια σας σύντροφοι – μας είπε.

 

Ο Γ. Ντομπρόφσκι από επαναστάτης δημοκράτης, που στην αρχή στέκονταν και οραματίζονταν για την απελευθέρωση της πατρίδας του της Πολωνίας, μεταβλήθηκε σε αγωνιστή της Κομμούνας, σε φρουρό των ιδεών του προλεταριακού κράτους και του διεθνούς σοσιαλισμού.

 

Μαζί με τις πιο υπέροχες ηρωικές μορφές των κομμουνάρων, γεμάτη ακτινοβολία και η μορφή του στρατηγού της κομμούνας Γιάροσλαβ Ντομπρόφσκι πέρασε στην ιστορία για πάντα σαν υπόδειγμα δραστηριότητας, ακλόνητου αισθήματος στο καθήκον και κορυφώματος επαναστατικού ενθουσιασμού.

 

«ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ», 18.03.1952, ΠΟΛΩΝΙΑ

Διαβάστε Περισσότερα »

ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ: Ο ΜΕΓΑΛΟΦΥΗΣ ΘΕΜΕΛΙΩΤΗΣ ΤΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ

ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ – 15.03.1952, ΠΟΛΩΝΙΑ

69 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ

ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ
Ο ΜΕΓΑΛΟΦΥΗΣ ΘΕΜΕΛΙΩΤΗΣ ΤΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ

Ο Καρλ Μαρξ, ο μεγαλοφυής θεμελιωτής του επιστημονικού κομμουνισμού, δάσκαλος και αρχηγός του παγκόσμιου προλεταριάτου, ο εμπνευστής και οργανωτής της Ιης Διεθνούς γεννήθηκε στο Τρίϊρ της Γερμανίας στις 5 του Μάη 1818. Από τα φοιτητικά του χρόνια προσχώρησε στην με επαναστατικές προϋποθέσεις διαποτισμένη ομάδα των «αριστερών Χεγκελιανών».
Το Σεπτέμβρη του 1844 στο Παρίσι έγινε η συνάντηση του Μαρξ και του Ένγκελς που ήταν η απαρχή της μεγάλης τους φίλιας και του κοινού αγώνα τους για την υπόθεση της εργατικής τάξης. Έγραψαν μαζί το έργο “Η αγία οικογένεια” οπού διατύπωσαν την καινούργια διαμορφωμένη θεωρία τους του επιστημονικού κομμουνισμού. Στο Παρίσι ο Μαρξ μελέτησε βαθιά την πολιτική οικονομία και την ιστορία της γαλλικής επανάστασης, χωρίς να σταματά τη μεγάλη επαναστατική δουλειά του. Με απαίτηση της πρωσικής κυβέρνησης ο Μαρξ στο 1845 απελάθηκε από το Παρίσι, σαν επικίνδυνος επαναστάτης και πήγε στις Βρυξέλλες, όπου εξακολουθούσε τον αγώνα του ενάντια στη κυβέρνηση της Πρωσίας.
Το 1847 στις Βρυξέλλες δημοσίεψε το έργο του «Η αθλιότητα της φιλοσοφίας» σ' απάντηση του έργου του μικροαστού σοσιαλιστή και αναρχικού Προυντόν «Η φιλοσοφία της αθλιότητας». Στις Βρυξέλλες έγινε μέλος της παράνομης οργάνωσης «Ένωση Κομμουνιστών», στο ΙΙ συνέδριο της οποίας έπαιξε δραστήριο καθοδηγητικό ρόλο και κατ' εντολή του επεξεργάστηκε μαζί με τον Ένγκελς το πρόγραμμά της. Έτσι το Φλεβάρη του 1848 είδε το φως το περίφημο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» που ο σ. Στάλιν το χαρακτήρισε σαν το «Άσμα ασμάτων του Μαρξισμού».
Το 1848 ο Μαρξ απελάθηκε από τις Βρυξέλλες με ένοπλη συνοδεία μέχρι τα γαλλοβελγικά σύνορα κι εγκαταστάθηκε στο Παρίσι.
Μετά τη γερμανική επανάσταση του Μάρτη του 1848 ξαναγύρισε στην Κολωνία κι έβαλε τις βάσεις της «Νέας εφημερίδας του Ρήνου». Μετά τη νίκη της αντεπανάστασης πέρασε από δίκη κι εξορίστηκε. Πήγε στο Παρίσι αλλά απελάθηκε και απ' εκεί μετά τις διαδηλώσεις του Ιούνη του 1849 και κατέφυγε στο Λονδίνο όπου έζησε μέχρι τέλους της ζωής του.
Μετά το κίνημα του 1851 στη Γαλλία, δημοσίευσε το έργο του «Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη», βγάζοντας τα γενικά συμπεράσματα της επανάστασης του 1848-1851. Τα μετά την επανάσταση χρόνια ήταν για τον Μαρξ χρόνια εντατικής δουλειάς πάνω στο κύριο επιστημονικό του έργο «Το κεφάλαιο». Ο πρώτος καρπός των πολυετών οικονομικών ερευνών του ήταν «Η κριτική της πολιτικής οικονομίας» που δημοσιεύτηκε το 1867 στο Αμβούργο.
Ο 1ος τόμος του «Κεφαλαίου» που ο Ένγκελς τον χαρακτήρισε με τα ακόλουθα λογία : Ο πρώτος τόμος είναι το κύριο έργο του Μαρξ στο οποίο αναπτύσσονται οι βάσεις των οικονομικών και σοσιαλιστικών αντιλήψεών του καθώς επίσης και οι βάσεις της κριτικής του για τη σύγχρονη κοινωνία, τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και τις συνέπειές του. Για τον Μαρξ η περίοδος της συγγραφής του «Κεφαλαίου» ήταν ταυτόχρονα περίοδος εντατικής επαναστατικής πρακτικής δράσης. Το 1864 ιδρύοντας τη 1η Διεθνή έβαλε τα θεμέλια του παγκόσμιου προλεταριακού αγώνα για το σοσιαλισμό, αντικαθιστώντας τις σοσιαλιστικές και μισοσοσιαλιστικές σεχταριστικές οργανώσεις με μια, πραγματικά ικανή για πάλη, οργάνωση της εργατικής τάξης. Επεξεργάστηκε την επαναστατική ταχτική της πάλης του προλεταριάτου μέσα σε αδιάκοπους και ανειρήνευτους αγώνες με τους τότε οπορτουνιστές, τους προυντονιστές, τους οπαδούς του Μπακούνιν και τους άλλους αντιπροσώπους του μη προλεταριακού σοσιαλισμού.
Το 1871 έγραψε το έργο «Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία» με το οποίο έκανε μια μεγαλοφυή ανάλυση της πείρας της Κομμούνας του Παρισιού, εχτιμώντας την, όπως εκφράστηκε ο Λένιν «βαθιά εύστοχα, υπέροχα και δραστικά επαναστατικά»». Μετά την πτώση της Κομμούνας του Παρισιού, το Γενικό Συμβούλιο της 1ης Διεθνούς, ύστερα από απόφαση του Κογκρέσου της Χάγης, μεταφέρθηκε στην Αμερική και σε λίγο ανακοινώσε την αυτοδιάλυσή του.
Μετά το Κογκρέσο της Χάγης ο Μαρξ αφοσιώθηκε στο αποτελείωμα της συγγραφής του «Κεφαλαίου» έχοντας ξεκάθαρη αντίληψη της σπουδαιότητας αυτής της εργασίας του για την προλεταριακή επανάσταση, για την παγκόσμια εργατική τάξη. Μαζί με τις επιστημονικές έρευνες ο Μαρξ συνέχισε την επαναστατική δουλιά του για την οργάνωση της εργατικής τάξης. Γιατί, όπως είπε ο Ένγκελς, «ο Μαρξ πριν απ’ όλα ήταν επαναστάτης», και κέντρο έλξης όλων των επαναστατικών δυνάμεων του κόσμου.
Οι διώξεις εκ μέρους των αντιδραστικών κυβερνήσεων, η οικονομική ανέχεια που τον συνόδευε σ’ όλη του τη ζωή και που ως ένα βαθμό μόνο ξαλαφρώνονταν με την υλική βοήθεια του Ένγκελς, η σκληρή πάλη ενάντια στα διάφορα μη προλεταριακά και αντιπρολεταριακά ρεύματα, η εντατικότατη θεωρητική δουλιά, όλα αυτά εξάντλησαν τις δυνάμεις του Μαρξ και στις 2 και 45 το απόγευμα της 14 Μάρτη του 1883 σταμάτησε η ζωή του πιο μεγαλοφυούς ανθρώπους, που ενσάρκωσε μέσα του το μυαλό, και την καρδιά του προλεταριάτου της πιο πρωτοπόρας τάξης στη ιστορία της ανθρωπότητας, της τάξης που θα πραγματοποιήσει τη ριζική στροφή της παγκόσμιας ιστορίας.
* * *
Ο Μαρξ είναι ο δημιουργός της θεωρίας και της τακτικής της προλεταριακής επανάστασης. Μαζί με τον Ένγκελς δημιούργησε την επαναστατική κοσμοθεωρία του προλεταριάτου – τον διαλεχτικό υλισμό.
Επεκτείνοντας την καινούργια κοσμοθεωρία στη μελέτη της ιστορίας και της κοινωνίας, ο Μαρξ δημιούργησε τον ιστορικό υλισμό, την επιστήμη για τους νόμους της κοινωνικής εξέλιξης, για τους νόμους της ταξικής πάλης. Η δημιουργία του διαλεχτικού και ιστορικού υλισμού ήταν πραγματική επαναστατική ανατροπή στην ιστορία της φιλοσοφίας.
Εξοπλισμένος με τον διαλεχτικό και ιστορικό υλισμό, με τη βαθύτατη γνώση της παγκόσμιας ιστορίας και αφού μελέτησε ολόπλευρα την οικονομική και πολίτικη ζωή της αστικής κοινωνίας, ο Μαρξ με μεγαλοφυή τρόπο ξεσκέπασε την πορεία της γέννησης του καπιταλισμού, τους νόμους και τις τάσεις της ανάπτυξής τους και τους όρους του χαμού του. Ο Μαρξ απέδειξε τον ιστορικά διαβρωτικό χαραχτήρα του καπιταλιστικού συστήματος και το αναπόφευκτο της νίκης του νέου συστήματος του κομμουνισμού. Ξεκινώντας απ’ το ανειρήνευτο των ταξικών συμφερόντων του προλεταριάτου και της αστικής τάξης, από την ανάλυση της ιστορικής αποστολής του προλεταριάτου σαν νεκροθάφτη του καπιταλισμού και δημιουργού της καινούργιας, της κομμουνιστικής κοινωνίας, ο Μαρξ παρουσίασε την ιδέα της δικτατορίας του προλεταριάτου σαν όπλο μετατροπής του καπιταλισμού σε σοσιαλισμό. Η διδασκαλία για τη δικτατορία του προλεταριάτου είναι το βασικό και κύριο στο μαρξισμό.
Μετά το θάνατο του Μαρξ και του Ένγκελς η διδασκαλία τους αναπτύχτηκε παραπέρα από τους μεγαλοφυείς μαθητές τους Λένιν – Στάλιν. Η διδασκαλία τους είναι ο μαρξισμός της εποχής του ιμπεριαλισμού και των προλεταριακών επαναστάσεων, της νικηφόρας οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, της ιστορικής στροφής στο δρόμο της Λαϊκής Δημοκρατίας και του σοσιαλισμού των χωρών της Κεντρικής και Νοτιο – ανατολικής Ευρώπης και των λαών της Κίνας, του πρωτόφαντου αντιιμπεριαλιστικού κινήματος των καταπιεζόμενων λαών του κόσμου.
Το κόμμα μας, το δοξασμένο ΚΚΕ που βρίσκεται επικεφαλής των αγώνων για το ξεσκλάβωμα του λαού μας από κάθε σκλαβιά, φωτίζει το μοναδικό δρόμο που οδηγεί στη νίκη, με το ζωντανό φως του μαρξισμού – λενινισμού – σταλινισμού. Πιστό στη μαρξιστική διδασκαλία για την αξία της θεωρίας, χωρίς να παραλείπει να τονίζει, τη διαφορά ανάμεσα στο δημιουργικό και δογματικό μαρξισμό και την ενότητα της επαναστατικής θεωρίας με την επαναστατική πραχτική, το ΚΚΕ φρόντισε και φροντίζει στο να γνωρίσουμε, να καταχτήσουμε και ν’ αφομοιώσουμε τη μαρξιστική – λενινιστική – σταλινική θεωρία. Η απόφαση της ΙΙΙ Συνδιάσκεψης του ΚΚΕ για τη μετάφραση και έκδοση στα Ελληνικά κλασσικών έργων των μεγάλων μας Μαρξ –Ένγκελς – Λένιν και Στάλιν αποτελεί ακόμα ένα βήμα στην προσπάθεια για τη μελέτη κι αφομοίωση του Μαρξισμού – Λενινισμού. Οι συνεχείς πετυχημένες εκδόσεις του Εκδοτικού μας «Ν. ΕΛΛΑΔΑ» και πλάι τους οι κατώτερες μεσαίες και ανώτερες σχολές που φοίτησαν και φοιτούν σύντροφοί μας αποτελούν την καλύτερη βοήθεια προς τα μέλη και στελέχη του ΚΚΕ και προς όλους τους αγωνιστές και αγωνίστριες της Ελλάδας να οπλιστούν με το δυνατό αυτό όπλο της επαναστατικής θεωρίας που χάρισε στην εργατική τάξη ο Μεγάλος μας Δάσκαλος Κάρολος Μαρξ.

Διαβάστε Περισσότερα »

Η ΠΑΡΙΣΙΝΗ ΚΟΜΜΟΥΝΑ

ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ, 18-03-1952

ΤΟ ΕΜΒΡΥΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΩΝ ΣΟΒΙΕΤ

Η ΠΑΡΙΣΙΝΗ ΚΟΜΜΟΥΝΑ

81 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΝΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ

Η δημοκρατία των σοβιέτ είναι, έτσι, εκείνη η άγνωστη και η ανακαλυφθείσα, επί τέλους, πολίτικη μορφή, στα πλαίσια της οποίας οφείλει να πραγματοποιηθεί η οικονομική απελευθέρωση του προλεταριάτου, η πλέρια νίκη του σοσιαλισμού.

Η παρισινή κομμούνα ήταν το έμβρυο αυτής της μορφής. Η σοβιετική εξουσία είναι εξέλιξη και τελειοποίησή της … - Στάλιν

Κλείνουν 81 χρόνια απ’ την ιστορική μέρα τις 18 Μάρτη 1871 που ο γαλλικός λαός ξεσηκώθηκε, εκτόπισε την εξουσία των καπιταλιστών και δημιούργησε έτσι το αθάνατο έπος στα οδοφράγματα του Παρισιού, το μεγαλειώδικο έργο της Παρισινής Κομμούνας. Το γαλλικό προλεταριάτο, καθώς και οι εργαζόμενοι σ’ όλο το κόσμο, κάθε χρόνο τη μέρα αυτή τιμούν στη μνήμη των κομμουνάρων τους προγόνους τους.

Κάτω από ποιες όμως συνθήκες έγινε η λαϊκή αυτή επανάσταση και γιατί τελικά νικήθηκε;

Στα 1870 ο βασιλιάς της Γαλλίας Ναπολέων 3ος για να σταθεροποιήσει την κλονισμένη κυριαρχία του κήρυξε τον πόλεμο ενάντια στην Πρωσία. Ο γαλλικός στρατός άσχημα προετοιμασμένος πάθαινε ήττα πάνω στην ήττα, και τελικά κυκλώθηκε στα φρούρια Μετς και Σεντάν. Στην 1 του Σεπτέμβρη γερμανός σύνδεσμος ανέφερε στον αυτοκράτορά του. «Το Σεντάν συνθηκολογεί μ’ ολόκληρη τη στρατιά και με τον αυτοκράτορα Ναπολέοντα στο φρούριο».

Η είδηση για την καταστροφή του Σεντάν στο Παρίσι, προκάλεσε εξέγερση. Ο λαός ζητά έκπτωση του αυτοκράτορα και ανακήρυξη της δημοκρατίας. Σχηματίστηκε αμέσως προσωρινή κυβέρνηση, που πήρε τον τίτλο «Κυβέρνηση Εθνικής Άμυνας», που στην ουσία ήταν εξουσία εχθρική προς το λαό. Οι γερμανοί λεύτερα πια κινούνται προς τη γαλλική πρωτεύουσα. Για την απόκρουση του εχθρού οι εργάτες του Παρισιού απαιτούν απτήν κυβέρνηση εξοπλισμό του λαού. Συγκροτήθηκαν 200 καινούργια τάγματα. Στις 19 Σεπτέμβρη οι γερμανοί κύκλωσαν το Παρίσι. Τα τάγματα αυτά ολόψυχα παίρνουν μέρος για την υπεράσπιση της αγαπημένης τους πόλης. Οι λαϊκές μάζες που μόλις είχαν λευτερωθεί απτήν κυριαρχία του Ναπολέοντα ήταν έτοιμες να πεθάνουν και να μην επιτρέψουν στους γερμανούς να πατήσουν στην πρωτεύουσα της δημοκρατίας τους.

Η πατριωτική ορμή αγκάλιασε όλο το γαλλικό λαό.

«Ας δώσει κάθε σπίτι στρατιώτη …
ας μεταβληθεί κάθε πόλη σε στρατιά…
ας αρπάξουν τα χωριά δικράνια …
θα διεξάγομε αγώνα μέρα και νύχτα.
Ξεσηκωθείτε…» έγραφε ο Βίκτωρ Ουγκώ.

Η κυβέρνηση όμως φοβούμενη απτόν εξοπλισμό του λαού προτιμούσε να συνθηκολογήσει με τους γερμανούς. Άρχισε μυστικές διαπραγματεύσεις. Από κυβέρνηση «εθνικής άμυνας» αποδείχτηκε κυβέρνηση εθνικής προδοσίας.

Το Γενάρη του 1871 κλείστηκε με τους γερμανούς ανακωχή, και το Μάρτη η κυβέρνηση πήρε απόφαση για αφοπλισμό της εθνοφρουράς.

Τη νύχτα 17 προς 18 Μάρτη τα κυβερνητικά στρατεύματα κινήθηκαν προς την Μονμάρτη για να αρπάξουν τα τοποθετημένα εκεί κανόνια της εθνοφρουράς. Στην πόλη γίνεται συναγερμός. Οι στρατιώτες αρνούνται να εκτελέσουν τις διαταγές του στρατηγού κι ενώνονται με τον ξεσηκωμένο λαό. Ο πρωθυπουργός της κυβέρνησης Θιέρσος κατάλαβε πως δεν μπορεί να αφοπλίσει το επαναστατημένο Παρίσι, και βιαστικά φεύγει για τις Βερσαλίες να συγκεντρώσει εκεί δυνάμεις.

Το βράδυ στις 18 του Μάρτη τα τμήματα της εθνοφρουράς κατέλαβαν όλα τα κυβερνητικά ιδρύματα. Στα κτίρια υψώθηκαν κόκκινες σημαίες.

Αυτή ήταν η πρώτη στον κόσμο προλεταριακή επανάσταση.

Στις 28 του Μάρτη έγινε ανακήρυξη της Κομμούνας. Μεγαλόπρεπα και πανηγυρικά γιόρτασε ο λαός του Παρισιού την κατάληψη της εξουσίας απτήν εργατική τάξη. Η χαρά του φαίνεται στο παρακάτω απόσπασμα του ρωμάντσου «εξεγερμένος» του Ζ. Βάλες.

«Τι μέρα θαυμάσια!...
Ο χαϊδευτικός λαμπρός ήλιος χρυσαφίζει τις κάννες των κανονιών, το θρόισμα των σημαιών, το μπουμπουνιτό της επανάστασης, που τρέχει ήσυχα και μεγαλόπρεπα, σαν γαλανό ποτάμι, αυτός ο παλμός, αυτό το φως, οι ήχοι των χάλκινων σαλπίγγων, η λάμψη των μπρούντζων, η αναλαμπή των ελπίδων, το άρωμα της δόξας, είναι κάτι απτήν νικηφόρα δημοκρατική στρατιά, που σε γεμίζει περηφάνια και χαρά … Σαλπιγκτές σαλπίστε το ξεκίνημα. Τύμπανα, χτυπάτε εκστρατεία. Αγκάλιασέ με σύντροφε, στα μαλλιά σου έχεις ασπράδα όπως και εγώ. Και συ παιδάκι που παίζεις πίσω απτό οδόφραγμα αγκάλιασέ με να σε φιλήσω. Η μέρα 18 Μάρτη άνοιξε μπροστά σου θαυμάσιο μέλλον. Εσύ όπως και μείς θα μεγάλωνες στο σκοτάδι, θα τσαλαβοτούσες μεσ’ τη λάσπη, θα σφάδαζες στο αίμα, θα πνιγόσουν από ντροπή, θα περνούσες ανείπωτα βάσανα της ατιμίας. Αυτά τελείωσαν».

Οι κομμουνάροι παίρνοντας την εξουσία στα χέρια ακολούθησαν μια καινούργια εντελώς κοινωνικο – οικονομική πολίτικη. Με την ίδια τους την πείρα πείστηκαν ότι έπρεπε ν’ αντικαταστήσουν τον παλιό κρατικό μηχανισμό. Στις 72 μέρες που έζησε φάνηκε όλη η φροντίδα για τους εργάτες γιατί αυτό που πρόλαβε να πραγματοποιήσει δείχνει πως αυτή ήταν κράτος των εργαζομένων.

Το 1ο διάταγμά της ήταν για την κατάργηση του παλιού στρατού και η αντικατάστασή του με την εθνοφρουρά. Η εκκλησία χωρίστηκε απ’ το κράτος, παύτηκε η διδασκαλία των θρησκευτικών στα σχολεία. Οι επιχειρήσεις που τ’ αφεντικά τους έφυγαν απ’ το Παρίσι πέρασαν στα χέρια των εργατών. Οι εργάτες μεταφέρθηκαν απ’ τα υγρά και σκοτεινά υπόγειά τους στα σπίτια των πλουσίων. Εξέδωσε διάταγμα για τη υποχρεωτική και δωρεάν μόρφωση. Οι λαϊκές μάζες υποστήριξαν τη εξουσία τους και κάτω απ’ την επίδρασή της η Κομμούνα πολλές φορές διόρθωνε τα λάθη της. Ο Λένιν έλεγε, πως η Κομμούνα έκανε μεγάλα έργα «με το αισθητήριο των ξυπνημένων μαζών».

Όμως η Κομμούνα έζησε εν όλω 72 μέρες. Ο Θιέρσος αφού στις 10 Μάη υπόγραψε συνθήκη ατιμωτική με τους γερμανούς στους οποίους παραχωρούσε την Αλσατία – Λωρραίνη και 5 δισεκ. χρυσά φράγκα, με την υποστήριξή τους και με τα στρατεύματα που ήδη προετοίμασε στις 20 Μάη πέρασε σε επίθεση και στις 21 με προδοσία μπαίνει στο Παρίσι. Άρχισε πεισματώδικος και σκληρός αγώνας στους δρόμους, που μπήκαν στην ιστορία με τον τίτλο «μαγιάτικη βδομάδα». Εδώ πρόβαλε με όλο του το μεγαλείο ο ηρωισμός της εργατικής τάξης. Οι κομμουνάριοι πολεμούσαν για κάθε δρόμο, για κάθε σπίτι, για κάθε σπιθαμή γης. Όμως στις 28 Μάη έπεσε και το τελευταίο οδόφραγμα και η αντεπανάσταση νίκησε.

Άγριες επακολουθήσαν σφαγές …

Το Παρίσι μεταβλήθηκε σ’ ένα τεράστιο σφαγείο. 30 χιλ. κομμουνάριοι εκτελεστήκαν, πάνω από 40 χιλ. ρίχτηκαν στις φυλακές και στάλθηκαν σε μακρινές αποικίες στα κάτεργα.

Η κομμούνα νικήθηκε. Σοβαρή επίδραση για την ήττα είχαν τα λάθη της. Όμως παρά τα λάθη της η μνήμη για τον ηρωικό αγώνα των παρισινών εργατών αιώνια θα ζει στη συνείδηση των εργαζομένων όλου του κόσμου, γιατί «η υπόθεση της κομμούνας είναι υπόθεση σοσιαλιστικής επανάστασης, είναι υπόθεση ολοκληρωτικής πολιτικής και οικονομικής απελευθέρωσης του κόσμου της δουλειάς, είναι υπόθεση του διεθνούς προλεταριάτου. Και μ’ αυτή την έννοια αυτή είναι αθάνατη» (Λένιν).

Διαβάστε Περισσότερα »

Η ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΚΙΛΕΛΕΡ

«ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ», ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΑΠΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, 19.03.1952, ΠΟΛΩΝΙΑ
Είχε οριστεί από πριν σα μέρα του συλλαλητηρίου στη Λάρισα η 6/19 Μάρτη. Το συλλαλητήριο ήταν να γίνει ένοπλο. Με την επέμβαση όμως των δημάρχων των χωριών αποφασίστηκε να γίνει ειρηνικά. Απ’ το πρωί της 6/19 Μάρτη οι αγρότες απ’ όλα τα χωριά της περιφέρειας Λάρισας άρχισαν να πλημμυρίζουν την Λάρισα με μαύρες και κόκκινες σημαίες και συνθήματα «απαλλοτρίωση των τσιφλικιών», «η γη στους αγρότες», «ζωή ή θάνατος» κλπ. Οι αγρότες των απομακρυσμένων χωριών της Λάρισας, θα έρχονταν στη Λάρισα με το πρωινό τραίνο. Ο πρώτος σταθμός στον οποίο θα ανέβαιναν στο τραίνο, είναι ο σταθμός Κιλελέρ (τώρα Κυψέλη). Απ’ το πρωί στο σταθμό βρίσκονταν εκατοντάδες αγρότες με μαύρες σημαίες και περίμεναν το πέρασμα του τρένου. Το τραίνο σε λίγο έφτασε στο σταθμό μεταφέροντας και δύναμη στρατού απ’ το Βόλο και τη Λάρισα «για την τήρηση της τάξης» στο συλλαλητήριο. Οι αγρότες με φωνές και ζητωκραυγές προσπάθησαν να μπουν στο τραίνο, χωρίς να βγάλουν εισιτήρια, για να πάνε στη Λάρισα. Ο επιθεωρητής των θεσσαλικών σιδηροδρόμων Πολίτης που συνόδευε το τραίνο, δεν τους επέτρεψε και βρίζοντάς τους «χτήνη, ζώα, παλιάνθρωποι …» διατάσσει το στρατό να κατεβάσει με τη βία «αυτό το σκυλολόι» και δίνει εντολή να προχωρήσει το τραίνο. Οι αγρότες, που αύξαιναν, γιατί στο μεταξύ κατέφθαναν κι άλλοι, άρχισαν να γιουχαΐζουν τον Πολίτη και να λιθοβολούν το τραίνο. Ο Πολίτης τότε δίνει εντολή, να πυροβολήσουν τους αγρότες. Ο στρατός πυροβολεί. Δύο νεκροί, ο Θανάσης Νταφούλης και ο Θανάσης Μπόκας και κάμποσοι τραυματίες είναι ο μακάβριος απολογισμός. Οι αγρότες όμως ακλόνητοι, αν και άοπλοι, δε σκορπούν. Συνεχίζουν να κυνηγούν το τραίνο με τις πέτρες και γιουχαΐζουν τον Πολίτη. Το τραίνο φτάνει στον επόμενο σταθμό του Τσολάν (τωρα Μιλά). Κι εδώ άλλες εκατοντάδες αγρότες με μαύρες σημαίες περιμένουν το τρένο, για να ανεβούν. Ο Πολίτης κι εδώ δεν τους επιτρέπει και δίνει εντολή να προχωρήσει το τραίνο. Οι αγρότες δεν υποχωρούν, λιθοβολούν κι αυτοί το τραίνο και γιουχαΐζουν. Ο στρατός πυροβολεί και πάλι. Πέφτουν κι άλλα κορμιά αγροτών. Ο Στέφανος Ακριβούσης μένει στο τόπο νεκρός. Οι τραυματίες ξεπερνούν τους 15.
Τα γεγονότα αυτά γίνονται γνωστά στη Λάρισα και σαν αστραπή μεταδίδονται σ’ όλους τους διαδηλωτές, που απ’ τα κοντινά χωριά είχαν ήδη έρθει και πλημμύρισαν την πλατεία της Λάρισας. Οι αγρότες γίνονται τώρα πιο μαχητικοί και ορμητικοί και σαν μια μάζα παίρνουν το δρόμο προς την πόλη των Φαρσάλων, απ’ όπου θα ερχόντουσαν οι αγρότες των χωριών της Λάρισας, που δε μπόρεσαν να έρθουν με το τραίνο. Η Λάρισα στρατοκρατείται κυριολεκτικά. Στρατός και χωροφυλακή περιτρέχουν στους δρόμους πάνοπλοι, μα δε μπορούν να συγκρατήσουν το χείμαρο των εξεγερμένων αγροτών. Ο στρατός με ιππικό και με επικεφαλής το λοχαγό Πηχεών συγκεντρώνει δυνάμεις στην πόλη Φαρσάλων, για να εμποδίσει τις χιλιάδες αγρότες, που καταφθάνουν απ’ τον κάμπο της Λάρισας, να μπουν στην πόλη. Οι αγρότες όμως δεν υποχωρούν. Ο Πηχεών διατάσσει το στρατό και ρίχνει. Κι άλλα κορμιά πέφτουν, μα οι δουλευτάρες της γης δε λυγούν. Αντίθετα γίνονται πιο ορμητικοί και σπάνε τη ζώνη του στρατού. Με κραυγές «ελευθερία», «κάτω η σκλαβιά», ορμούν στην πόλη και σε διαδήλωση περνούν το δρόμο Φαρσάλων και φτάνουν στην πλατεία.
Η πλατεία της Λάρισας και οι γύρω δρόμοι είναι πλημυρισμένοι. Ο νομάρχης Λάρισας, Πεπές Αργυρόπουλος και ο μοίραρχος Ψαροδήμος δινουν εντολη στον Πηχεών «να καταστείλει αντί πάσης θυσίας την ανταρσίαν των χωρικών». Γίνεται καινούργια επέλαση του ιππικού. Ο στρατός πάλι πυροβολεί, μα πάλι οι αγρότες δεν υποχωρούν. Ο στρατός προσπαθεί μάταια να διαλύσει τους διαδηλωτές.
Οι αρχές της Λάρισας τώρα τα έχουν χαμένα. Μπροστά στην πίεση των εξεγερμένων αγροτών αναγκάζονται να κάνουν υποχώρηση. Κάνουν σύσκεψη και με εισήγηση του εισαγγελέα αποφασίζουν και καλούν μια επιτροπή του συλλαλητηρίου, για να συζητήσουν τα αιτήματά τους. Στην επιτροπή υποσχεθήκαν, ότι θα επιτρέψουν να γίνει το συλλαλητήριο, ότι το ψήφισμά τους θα το διαβιβάσουν στην κυβέρνηση με ευνοϊκή εισήγηση και ότι θ’ αφήσουν λεύτερους όσους αγρότες έπιασαν.
Όσοι πιάστηκαν αφέθηκαν ελεύθεροι. Το συλλαλητήριο έγινε στην κεντρική πλατεία Λάρισας και εγκρίθηκε ψήφισμα που στάλθηκε στην κυβέρνηση και τη βουλή.
Η κυβέρνηση Στεφ. Δραγούμη για να καλμάρει την αγανάχτηση των εξεγερμένων αγροτών, διόρισε μια επιτροπή για τη «μελέτη» του αγροτικού προβλήματος. Στην ειδική όμως συνεδρίαση της βουλής για τη συζήτηση του αγροτικού προβλήματος, ο Στεφ. Δραγούμης, ο Γ. Θεοτόκης, ο Δ. Ράλλης και η βουλή υποστήριξαν με φανατισμό τα συμφέροντα των τσιφλικάδων κι όχι μονάχα την απαλλοτρίωση των τσιφλικιών δεν ψηφίσαν, μ’ αντίθετα ζήτησαν να παρθούν δρακόντεια μέτρα «δια να επιβληθεί το κράτος του νόμου».
Λίγο πιο ύστερα η κυβέρνηση Δραγούμη ξαπόλησε μια χωρίς προηγούμενο τρομοκρατία σε βάρος των αγροτών. Έγιναν πολλές διώξεις και συλλήψεις. Οι επικεφαλής των συλλαλητηρίων Λάρισας, Καρδίτσας και Τρικάλων πιάστηκαν και παραπέμφθηκαν στα κακουργιοδικεία Χαλκίδας και Λαμίας. Ήταν όμως τόση η συμπάθεια με την οποία ο ελληνικός λαός είδε την εξέγερση των θεσσαλών αγροτών, ώστε όταν πήγαν τους συλληφθέντες να δικαστούν, ο λαός των δύο πόλεων τους υποδέχτηκε με ενθουσιασμό και ανθοδέσμες και οι ένορκοι τους αθώωσαν.

Διαβάστε Περισσότερα »

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ, 19.08.1951, ΠΟΛΩΝΙΑ
Ο Ναζίμ Χικμέτ μίλησε στις 3 Αυγούστου από το ραδιόφωνο της Μόσχας για την Ελλάδα.
Στη ομιλία του ο μεγάλος Τούρκος ποιητής και φλογερός υπερασπιστής της ειρήνης ειπε :
Με σεβασμό και θαυμασμό φέρνω στη μνήμη μου τα παιδιά του ελληνικού λαού, που έπεσαν ηρωικά και έδωσαν την ζωή τους, για την εθνική ανεξαρτησία της πατρίδας τους, για το καλύτερο μέλλον του ελληνικού λαού, για τα υψηλά ιδανικά της ανθρωπότητας, για την ειρήνη.
Η φωτεινή μνήμη τους θα ζει αιώνια μέσα στις καρδιές όλων των τίμιων ανθρώπων.
Με σεβασμό και θαυμασμό χαιρετώ τους έλληνες αδελφούς μου, που παρά την τρομοκρατία, τους διωγμούς και τις φυλακές έχουν γίνει σύμβολο της λευτεριάς αγωνιζόμενοι για την εθνική ανεξαρτησία, τη δημοκρατία και την ειρήνη.
Ο ελληνικός λαός και ο τούρκικος λαός, έχουν κοινούς εχθρούς τους αμερικάνους ιμπεριαλιστές, τους φασίστες κυβερνήτες τους, που πούλησαν την Ελλάδα και την Τουρκία στους εμπρηστές του πολέμου και στις ντόπιες εκμεταλλευτικές τάξεις που πρόδωσαν την πατρίδα και το λαό της.
Η Ελλάδα και η Τουρκία έχουν μετατραπεί σε αποικία των αμερικάνων ιμπεριαλιστών, σε πολεμικές βάσεις τους. Οι ίδιοι ασυνείδητοι εσωτερικοί εχθροί, αμερικάνοι ιμπεριαλιστές καταπιέζουν και εκμεταλλεύονται τον ελληνικό και τον Τούρκικο λαό.
Με διαταγή του αμερικάνικου γενικού επιτελείου τα γενικά επιτελεία της Ελλάδας και της Τουρκίας καταρτίζουν σχέδια από κοινού, για να ρίξουν τα παιδιά του ελληνικού και του τούρκικου λαού, σε νέο πόλεμο για τα συμφέροντα των αμερικάνων ιμπεριαλιστών και των ελλήνων και τούρκων λακέδων τους. Αυτούς δεν τους φτάνει, συνέχισε ο Ναζίμ Χικμέτ, που μετέτρεψαν τους έλληνες και τους τούρκους νέους σε δολοφόνους των παιδιών της Κορέας.
Ο ελληνικός λαός και τούρκικος λαός όμως, που δεν σταματούν την πάλη τους για την ανεξαρτησία των χωρών τους και το ψωμί, τη λευτεριά και την ειρήνη, ενάντια στους ντόπιους και τους ξένους εχθρούς και που γι' αυτό θυσίασαν τα καλύτερα παιδιά τους ποτέ δεν θα γίνουν τυφλά όργανα των αιμοβόρων εμπρηστών του πολέμου και των εργολάβων του θανάτου.
Ο ελληνικός και ο τούρκικος λαός, κατέληξε ο Ναζίμ Χικμέτ, θέλουν ψωμί, λευτεριά και ειρήνη.
Πιστεύουν ότι το ψωμί, η λευτεριά και η ειρήνη, θα νικήσουν την πείνα, το φασισμό και τον πόλεμο. Μ' όλο που την Ελλάδα και την Τουρκία τις περιβάλουν οι τοίχοι των φυλακών, που δεν αφήνουν να μπει στις χώρες αυτές η αλήθεια, ο ελληνικός και ο τούρκικος λαός, ξέρουν ότι οι εκατοντάδες εκατομμύρια οπαδοί της ειρήνης, με επικεφαλής τους λαούς της Σ.Ε. Και το σημαιοφόρο της ειρήνης Στάλιν είναι ακατανίκητοι.

Διαβάστε Περισσότερα »

Γιούσεφ Κουβάλσκι: «Για τον Μέγαλο Πατριωτικό Πόλεμο της Σ.Ε.»

ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ, 21-22/06/1952

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟΦΥΕΣ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΙΩΣΗΦ Β. ΣΤΑΛΙΝ

«ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ ΤΗΣ Σ.Ε.»

ΓΙΟΥΣΕΦ ΚΟΥΒΑΛΣΚΙ

Πέρασαν 10 χρόνια από τότε που εκδόθηκε το μεγαλοφυές έργο του σ. Στάλιν «Για τον Μεγάλο Πατριωτικό πόλεμο της Σοβιετικής Ένωσης». Σ' αυτό το έργο περιέχονται οι εισηγήσεις, οι λόγοι και οι διαταγές του Ι. Στάλιν στη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού πολέμου, που ήταν οδηγός για το σοβιετικό λαό και τον απελευθερωτικό του στρατό στον ηρωικό τους αγώνα για τη νίκη ενάντια στον χιτλερικό ιμπεριαλισμό και τον γιαπωνέζικο μιλιταρισμό, που ενέπνεαν όλους τους σκλαβωμένους λαούς στον αγώνα ενάντια στους φασίστες καταχτητές, για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωσή τους. Το έργο του σ. Στάλιν «Για τον Μεγάλο Πατριωτικό πόλεμο της Σοβιετικής Ένωσης», που δείχνει τον αποφασιστικό ρόλο του Μπολσεβίκικου Κόμματος και του μεγάλου αρχηγού του, στην πραγματοποίηση απτήν ΕΣΣΔ της ιστορικής νίκης ενάντια στις μαύρες δυνάμεις του φασισμού, είναι υπόδειγμα δημιουργικού μαρξισμού, παράδειγμα μεγαλοφυούς επιστημονικής πρόβλεψης, ανεχτίμητη συνεισφορά στο θησαυροφυλάκιο του μαρξισμού-λενινισμού. Αυτό το έργο εξοπλίζει σήμερα τους λαούς του κόσμου κι ανάμεσά τους και το λαό μας στον αγώνα τους, πλάι στη Σ. Ένωση, για την Ειρήνη, ενάντια στους διαδόχους των χιτλερικών εγκληματιών, τους αμερικάνους εμπρηστές πολέμου και τους λακέδες τους.

* * *

Στις 22 του Ιούνη, χτυπώντας τη Σ. Ένωση ο Χίτλερ υπέγραψε τη θανατική καταδίκη του. Στο Μεγάλο Πατριωτικό πόλεμο ο σοβιετικός λαός κάτω απτήν καθοδήγηση του Μπολσεβίκικου Κόμματος, κάτω από την ηγεσία του σοφού αρχηγού και στρατηλάτη σ. Στάλιν, στάθηκε αντιμέτωπος με το στρατό του εχθρού, έφερε μέχρι την τελευταία στιγμή το βάρος του πολέμου, ήταν η αποφασιστική δύναμη που συνέτριψε το χιτλερισμό.

Τεράστια ήταν η προσπάθεια του Μπολσεβίκικου Κόμματος, του σοβιετικού λαού, των ενόπλων δυνάμεων της ΕΣΣΔ, για να αποκρούσουν την ύπουλη εισβολή, να συντρίψουν τις χιτλερικές συμμορίες, να καταδιώξουν τους φασίστες καταχτητές και ν' απελευθερώσουν τους καταπιεσμένους λαούς της Ευρώπης. Σ' αυτούς τους κρίσιμους μήνες και χρόνια φάνηκε η μεγαλοφυΐα του μεγάλου Στάλιν που επικεφαλής του Κρατικού Συμβουλίου Άμυνας και των ενόπλων δυνάμεων της Σοβ. Ένωσης συγκέντρωσε τις τεράστιες προσπάθειες του λαού και του στρατού, επεξεργάστηκε το μεγαλοφυές στρατηγικό σχέδιο πολεμικών ενεργειών και ακλόνητα, άφοβα διηύθυνε τον αγώνα της Σοβ. Ένωσης και του Στράτου της οδηγώντας τον στην υπέροχη, ιστορική νίκη ενάντια στον εχθρό.

Διευθύνοντας τις πολεμικές ενέργειες του Κόκκινου Στρατού και την τεράστια πολίτικη, οργανωτική και οικονομική δουλιά του κόμματος και της κρατικής εξουσίας ο σ. Στάλιν ανέπτυξε ταυτόχρονα δημιουργικά τη μαρξιστική - λενινιστική θεωρία. »Στις εργασίες του που περιέχονται στο έργο «Για τον Μεγάλο Πατριωτικό πόλεμο της Σοβιετικής Ένωσης» ο σ. Στάλιν έκανε βαθειά ανάλυση του χαρακτήρα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, απεκάλυψε τη ταξική μορφή του φασισμού και ξεσκέπασε τη ψεύτικη φρασεολογία του χιτλερισμού, αυτού του τμήματος εφόδου του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού, φώτισε τη μορφή και τους σκοπούς του Μεγάλου πατριωτικού πολέμου και έδειξε τους δρόμους που οδηγούσαν στη νίκη του, ανέπτυξε τη σοβιετική πολεμική επιστήμη που αυτός δημιούργησε, ανεβάζοντας την σε ανήκουστο ύψος. Στην εργασία του σ. Στάλιν, συγκεντρώνοντας την πείρα του πολέμου έδειξε ακόμα μια φορά την ανωτερότητα του σοβιετικού, σοσιαλιστικού συστήματος απέναντι στο καπιταλιστικό, φώτισε τις πηγές της δύναμης του σοβιετικού λαού και κράτους, ανάπτυξε πιο πέρα τη διδασκαλία για το σοσιαλιστικό κράτος και τις λειτουργίες του.

* * *

Ακόμα στους πρώτους λόγους του ύστερα απ' την εισβολή των χιτλερικών ορδών στη Σοβ. Ένωση ο σ. Στάλιν τόνισε το χαρακτήρα του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, σαν πόλεμο δίκαιου, απελευθερωτικού, σε αντίθεση με τον άδικο, καταχτητικό, ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της χιτλερικής εισβολής. Ο σ. Στάλιν υπέδειξε ότι ο πόλεμος με τους γερμανούς φασίστες δεν είναι μόνο πόλεμος ανάμεσα σε δυο στρατούς. Είναι ταυτόχρονα μεγάλος πόλεμος ολόκληρου του σοβιετικού λαού ενάντια στο γερμανικό φασιστικό στρατό. Σκοπός αυτού του Πατριωτικού Πολέμου ενάντια στο φασίστα τύραννο είναι όχι μόνο η απομάκρυνση του κινδύνου που κρέμεται πάνω απ' τη χώρα μας, μα και η βοήθεια προς όλους τους λαούς της Ευρώπης που στενάζουν κάτω απ' το ζυγό του γερμανικού φασισμού.

Ο σ. Στάλιν υπέδειχνε ότι η νίκη στον πόλεμο είναι στενά συνδεδεμένη με τον πολίτικο χαρακτήρα του πόλεμου. Κυρίως η ευγενικιά, πατριωτική και πανανθρώπινη αποστολή του απελευθερωτή Κόκκινου Στρατού ήταν η κύρια πηγή της δύναμής του, των νικών του ενάντια στους χιτλερικούς εισβολείς. Ο σ. Στάλιν υπέδειχνε ότι οι καταχτητικοί, ιμπεριαλιστικοί σκοποί του άδικου πόλεμου δεν μπορούν να προκαλέσουν τον ενθουσιασμό των στρατιωτών. Αυτό το τόνισε ξανά στη συνομιλία του με τον ανταποκριτή της «Πράβντα» το Φλεβάρη 1951, υποδείχνοντας ότι οι αμερικάνοι κι άλλοι στρατιώτες οδηγούμενοι για θυσία στην Κορέα πολεμούνε χωρίς ενθουσιασμό, χωρίς πίστη σε δίκαιο της υπόθεσης. Αυτό το πράγμα συχνά το ξεχνάν οι ιμπεριαλιστές εμπρηστές πολέμου.

Οι υπέροχες νίκες του Κόκκινου Στρατού μπροστά στη Μόσχα, το Στάλινγκραντ, το Κουρσκ, η ισχυρή επίθεση του Σοβιετικού Στρατού που έφερε τη λευτεριά και στις χώρες της Λ.Δ. και τελείωσε με την κατάληψη του Βερολίνου και τη συντριβή της χιτλερικής πολεμικής μηχανής, είναι το αποτέλεσμα της εφαρμογής της μεγαλοφυούς σταλινικής πολεμικής επιστήμης. Σε αντίθεση με τον δογματισμό και τη ρουτίνα που χαρακτηρίζουν όλα τα αστικά πολεμικά δόγματα, ο σ. Στάλιν δημιούργησε τον επιστημονικό πολεμικό κανόνα στηριγμένο στις βάσεις του μαρξισμού-λενινισμού, τη στρατηγική του και την ταχτική του επεξεργαζόμενος και νικηφόρα εφαρμόζοντας στην πράξη τη θεωρία της ενεργητικής άμυνας και αντεπίθεσης, τις βάσεις της συνεργασίας των διαφόρων όπλων, την ταχτική του παρτιζάνικου πολέμου κλπ. Η επεξεργασία απ' τον σ. Στάλιν των προβλημάτων των σταθερών αποφασιστικών παραγόντων για το αποτέλεσμα του πολέμου και κυρίως : Το πρόβλημα της σταθερότητας των μετόπισθεν, δηλ. της οικονομικής και ηθικο-πολιτικής ισχύος της χώρας, του ηθικού των στρατευμάτων, της ποσότητας και ποιότητάς τους, του εξοπλισμού και της οργανωτικής ικανότητας της διοίκησής, έχουν τεράστια σημασία. Όλη η δουλειά του σ. Στάλιν σ' αυτόν τον τομέα είναι ανεξάντλητος θησαυρός για όλες τις χώρες του στρατοπέδου του σοσιαλισμού και της δημοκρατίας.

Στο έργο του «Για τον Μεγάλο Πατριωτικό πόλεμο της Σοβ. Ένωσης» ο σ. Στάλιν υπέδειχνε το πόσο τεράστια σημασία για τη νίκη έχει ο χαρακτήρας του κοινωνικού συστήματος της δοσμένης χώρας, η οικονομική της ανάπτυξη, το ηθικό του λαού. Ο Μεγάλος πατριωτικός πόλεμος της ΕΣΣΔ επιβεβαίωσε πλέρια την ανωτερότητα του σοβιετικού σοσιαλιστικού συστήματος απέναντι στο φασιστικό, καπιταλιστικό σύστημα.

Η πείρα του πολέμου διδάσκει – υποδείχνει ο σ. Στάλιν – ότι το σοβιετικό σύστημα αποδείχτηκε όχι μόνο σαν η πιο καλή μορφή οργάνωσης της οικονομικής και πολιτιστικής ανάπτυξης της χώρας στα χρόνια της ειρηνικής οικοδόμησης, μα επίσης και η καλύτερη μορφή κινητοποίησης όλων των δυνάμεων του λαού για την απόκρουση του εχθρού στη διάρκεια του πολέμου.

Στη διάρκεια του Μεγάλου πατριωτικού πολέμου φάνηκε πλέρια η δύναμη του σοβιετικού κράτους, που γεννήθηκε απ' την Μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση, του κράτους του νικηφόρου σοσιαλισμού, φάνηκαν πλέρια τα τεράστια αποτελέσματα της σοφής σταλινικής πολιτικής εκβιομηχάνισης της χώρας που χάρη σ' αυτήν η Ρωσία που ήταν οπισθοδρομική στον καιρό των τσαρικών κυβερνήσεων, αγροτική Ρωσία, έγινε σύγχρονη ισχυρή βιομηχανικο–κολχόζνικη δύναμη. Η θαυμάσια σοσιαλιστική βιομηχανία της Σοβ. Ένωσης χάρη στον πρωτόφαντο ηρωισμό δουλειάς και αυτοθυσίας της σοβιετικής εργατικής τάξης εφοδίαζε τον Κόκκινο Στρατό με αρκετή ποσότητα νεότατου πολεμικού υλικού, πράγμα που συντέλεσε στο να ξεπεραστεί η αρχική τεχνική υπεροχή των χιτλερικών στρατευμάτων.

Ο Μεγάλος πατριωτικός πόλεμος της ΕΣΣΔ έδειξε επίσης πλέρια – όπως υπόδειχνε ο σ. Στάλιν – τη δύναμη και τη ζωτική ικανότητα του κολχόζνικου συστήματος, τη δύναμη της σοσιαλιστικής αγροτιάς της ΕΣΣΔ, που χάρη στη μεγάλη πατριωτική δραστηριότητα της κολχόζνικης αγροτιάς εφοδίαζε το στρατό και τον πληθυσμό με αρκετή ποσότητα τροφίμων και τη βιομηχανία με πρώτες ύλες.

Πλάι στη εργατική τάξη και την κολχόζνικη αγροτιά η σοβιετική διανόηση συνέβαλλε τεράστια στη νίκη ενάντια στους φασίστες επιδρομείς αναπτύσσοντας την επιστήμη, την τεχνική, τον πολιτισμό στα συμφέροντα της υπεράσπισης της σοσιαλιστικής πατρίδας.

Στη διάρκεια του Μεγάλου πατριωτικού πολέμου φάνηκαν – όπως διδάσκει ο σ. Στάλιν – ξεκάθαρα οι ισχυρές κινητήριες δυνάμεις της σοβιετικής σοσιαλιστικής κοινωνίας, η ηθικο-πολιτική ενότητά της, η φιλία των λαών της ΕΣΣΔ, ο σοβιετικός πατριωτισμός.

Παρά τις συκοφαντικές «προφητείες» των γερμανών και αγγλο–αμερικάνων ιμπεριαλιστών, η αδελφική φιλία των σοσιαλιστικών λαών της ΕΣΣΔ, με το μεγάλο ρώσικο λαό επικεφαλής, δυνάμωσε στη διάρκεια του τελευταίου πολέμου ακόμα περισσότερο, κάνοντας τη Σοβ. Ένωση ένα αδιάσπαστο σύνολο.

Ο απαράμιλλος ηρωισμός των σοβιετικών στρατιωτών στο μέτωπο και του πληθυσμού στα μετόπισθεν που φάνηκε στη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού πολέμου έδειξε τι τεράστια αποθέματα ενέργειας, αυτοθυσίας, φλόγας γεννάει ο σοσιαλιστικός σοβιετικός πατριωτισμός, που είναι στενά συνδεδεμένος με τον προλεταριακό διεθνισμό.

«Η δύναμη του σοβιετικού πατριωτισμού – υποδείχνει ο σ. Στάλιν – βρίσκεται στο ότι βάση του είναι όχι οι φυλετικές είτε εθνικές προκαταλήψεις, παρά η βαθειά αφοσίωση και πίστη του λαού στη σοβιετική πατρίδα, η αδελφική φιλία των ανθρώπων της δουλείας όλων των λαών της χωράς μας».

... «Η αρχή της ισοτιμίας όλων των φυλών και λαών, η αρχή της φιλίας των λαών, που στερεώθηκε στη χώρα μας, έφερε την ολοκληρωτική νίκη ενάντια στην αρχή του ζωώδικου εθνικισμού και του φυλετικού μίσους των χιτλερικών».

Ο σ. Στάλιν πάντα τονίζει στα έργα του ότι καθοδηγητική δύναμη του σοβιετικού λαού, που τον κινητοποίησε, τον οργάνωσε και τον οδήγησε στη νίκη, ήταν, όπως και στις ειρηνικές περιστάσεις, το μπολσεβίκικο κόμμα.

«Στον καιρό του πατριωτικού πολέμου - υποδείχνει ο σ. Στάλιν – το κόμμα μας ήταν η ψυχή και ο οργανωτής της παλλαϊκής πάλης ενάντια στους φασίστες επιδρομείς. Στη διάρκεια του πολέμου το κόμμα ενώθηκε ακόμα πιο πολύ με το λαό, συνδέθηκε πιο στενά με τις πλατιές μάζες του εργαζόμενου λαού. Εδώ βρίσκεται η πηγή της δύναμης του κράτους μας».

* * *

Ο Μεγάλος Πατριωτικός πόλεμος της Σοβιετικής Ένωσης και ο στρατός της είχε τεράστια διεθνή σημασία, καθώς και για το πολωνικό λαό. Στις συνθήκες της τρομερής χιτλερικής κατοχής οι εργαζόμενες μάζες της χώρας μας με απληστία ακούγανε την κάθε λέξη των λόγων και των διαταγών του αρχιστράτηγου Στάλιν, που τα ανατύπωνε και τα διέδιδε ο παράνομος τύπος του Πολωνικού Εργατικού Κόμματος. Βαθειά χαράχτηκαν στην καρδιά του λαού τα λόγια του σ. Στάλιν για «τους πολωνούς που σταύρωσαν» οι χιτλερικοί δήμιοι, για την αναπόφευγη τιμωρία που θα βρουν οι χιτλερικοί στρατηγοί και διοικητές, οι εκκλήσεις του προς τους στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού, τους οποίους «οι σκλαβωμένοι λαοί της Ευρώπης βλέπουν σαν σωτήρες» για να εκπληρώσουν την απελευθερωτική τους αποστολή.

Η ιστορική απάντηση του σ. Στάλιν στα ερωτήματα του ανταποκριτή του ξένου τύπου, που μ' αυτήν βεβαίωνε ότι η κυβέρνηση της ΕΣΣΔ επιθυμεί απόλυτα «δυνατή και ανεξάρτητη Πολωνία», φιλία και συμμαχία με τον πολωνικό λαό, ήταν έκφραση της λενινιστικής-σταλινικής πολιτικής για τις εθνότητες που ακολουθεί η Σοβιετική Ένωση. Πραχτική έκφραση αυτής της πολιτικής της φιλίας και αδελφότητας, ήταν η ανιδιοτελής βοήθεια που έδωσε η σοβ. κυβέρνηση και προσωπικά ο μεγάλος Στάλιν στην οργάνωση, απ' την Ένωση των Πολωνών Πατριωτών, του Πολωνικού Στρατού στην ΕΣΣΔ, ήταν ο ηρωικός γεμάτος αυτοθυσία αγώνας εκατομμυρίων σοβιετικών στρατιωτών για την απελευθέρωση της γης μας.

Αυτή η πολιτική της αδελφικής φιλίας βρήκε την επιβεβαίωσή της στη συμφωνία φιλίας, αμοιβαίας βοήθειας και μεταπολεμικής συνεργασίας ανάμεσα στη Σοβ. Ένωση και την Πολωνία, που κλείστηκε στις 21 Απρίλη 1945 και στον ιστορικό λόγο του μεγάλου Στάλιν σχετικά μ' αυτήν.

Η πραγματικότητα πλέρια επιβεβαίωσε την σωστότητα των λέξεων του σ. Στάλιν που τότε είπε για το ότι «η συμφωνία αυτή είναι εγγύηση της ανεξαρτησίας της καινούργιας δημοκρατικής Πολωνίας, εγγύηση της δύναμής της, της άνθισής της».

Η Σοβ. Ένωση και ο Στράτος της κάτω από την ηγεσία του μεγάλου Στάλιν έφερε τη λευτεριά στον πολωνικό λαό, άνοιξε στις εργαζόμενες πολωνικές μάζες το δρόμο για την εξουσία, έκανε δυνατή τη δημιουργία ενιαίας λαϊκο-δημοκρατικής Πολωνίας κάτω απ' την καθοδήγηση του Πολωνικού Εργατικού Κόμματος στηριγμένης στην εργατοαγροτική συμμαχία. Η βοήθεια της Σοβ. Ένωσης συντελεί σήμερα στο να χτίζει νικηφόρα το σοσιαλισμό ο πολωνικός λαός κάτω απ' την καθοδήγηση του Πολωνικού Εργατικού Κόμματος, κάτω απ' την ηγεσία του σ. Μπιερούτ.

Στη γιγάντια σύγκρουση ανάμεσα στο σοσιαλιστικό σύστημα και το φασισμό βγήκε νικητής το σοσιαλιστικό σύστημα. Η Σοβ. Ένωση βγήκε απ' αυτόν τον πόλεμο ακόμα πιο δυνατή και σήμερα είναι το πιο δυνατό κράτος του κόσμου. Η ιστορική νίκη της Σοβ. Ένωσης στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο έσπασε το παγκόσμιο μέτωπο του ιμπεριαλισμού σε μια σειρά σημεία, άνοιξε στις χώρες της Κεντρικής και ΝΑ Ευρώπης, Πολωνία, Βουλγαρία, Αλβανία, το δρόμο για λαϊκές κυβερνήσεις, για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Χάρη στη νίκη της Σοβ. Ένωσης έγινε η Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας, κατόρθωσε να νικήσει ο μεγάλος κινέζικος λαός, φτιάχνοντας τη Λαϊκή Κίνα.

Άλλαξε ο συσχετισμός των δυνάμεων στον κόσμο. Γύρω στη ΕΣΣΔ και το σ. Στάλιν συγκεντρώνεται το ισχυρό στρατόπεδο της ειρήνης που κάθε μέρα δυναμώνει, το στρατόπεδο της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού στο οποίο ανήκει το μέλλον του κόσμου.

Στο φως του έργου του σ. Στάλιν «Για τον Μεγάλο Πατριωτικό πόλεμο της Σοβιετικής Ένωσης» φαίνεται εκφραστικά το πως οι αμερικανοάγγλοι ιμπεριαλιστές σαμποτάριζαν συστηματικά τη δημιουργία δεύτερου μετώπου στη Δ. Ευρώπη. Σήμερα είναι γνωστό ότι οι αμερικανοάγγλοι ιμπεριαλιστές, που πραγματικά υποστήριζαν το χιτλερικό φασισμό και τον έσπρωξαν στον πόλεμο ενάντια στην ΕΣΣΔ, το φθινόπωρο του 1941 καθώς και το 1942 και 1943 κρυφά έρχονταν σε συνεννόηση με τους χιτλερικούς γερμανούς σκοπεύοντας να κάνουν μαζί τους συμβιβασμό και να ρίξουν τις δυνάμεις όλων των ιμπεριαλιστικών κρατών ενάντια στη Σοβ. Ένωση. Στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο φάνηκαν οι ιμπεριαλιστικοί σκοποί τους. Επιδίωξαν το αδυνάτισμα της Γερμανίας και της Ιαπωνίας σαν επικίνδυνους ανταγωνιστές τους. Υπολόγιζαν σε μια αιμορραγία της Σοβ. Ένωσης, σε αδυνάτισμα της διεθνούς επιρροής της και σε υποταγή της μετά το τέλος του πολέμου.

Όμως πικρά γελάστηκαν στους υπολογισμούς τους.

«Ο πόλεμός μας για τη λευτεριά της πατρίδας μας – είπε ο σ. Σταλιν – ενώνεται με τον αγώνα των λαών της Ευρώπης και της Αμερικής για την ανεξαρτησία τους και τις δημοκρατικές ελευθερίες. Αυτό θα γίνει ένα μονολιθικό μέτωπο των λαών που παλεύουν για την λευτεριά ενάντια στην υποδούλωση και την απειλή υποδούλωσης απ' την πλευρά του φασιστικού στρατού του Χίτλερ.

Οι λαοί του κόσμου υποστήριξαν το δίκαιο πόλεμο της Σοβ. Ένωσης ενάντια στις βάρβαρες χιτλερικές ορδές. Ο πόλεμος ενάντια στο Χίτλερ ενώθηκε αργότερα με τον αγώνα των λαών της Ευρώπης ενάντια στο χιτλερικό ζυγό.

Η επαγρύπνηση της κοινής γνώμης του κόσμου, οι επιτυχίες του Σοβιετικού Στρατού, το ξεσήκωμα των εργαζόμενων μαζών των ΕΠΑ και Αγγλίας εμπόδισαν τα ύπουλα σχέδια των ιμπεριαλιστών για κλείσιμο ξεχωριστής ειρήνης με τον Χίτλερ.

Οι ιμπεριαλιστές δεν άνοιγαν δεύτερο μέτωπο στην Ευρώπη εφ' όσον υπολόγιζαν σε αιμορραγία της ΕΣΣΔ, το άνοιξαν όμως αυτό τη στιγμή που ο Κόκκινος Στρατός συνέτριψε πια τις βασικές δυνάμεις του Χίτλερ και ήταν φανερό ότι ήταν σε θέση μόνος του να καταλάβει τη Γερμανία και ν' απελευθερώσει τη Γαλλία.

Αμέσως μόλις σταμάτησαν οι ομοβροντίες των κανονιών πάνω στην Ευρώπη οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές επιδιώκοντας την κυριαρχία σ' όλο το κόσμο και συνεχίζοντας την εγκληματική πολίτικη των χιτλερικών συμμοριτών, άρχισαν να προετοιμάζουν καινούργιο παγκόσμιο πόλεμο. Οι αμερικάνοι δολοφόνοι δυο χρόνια τώρα διεξάγουν τον ατιμωτικό πόλεμο στην Κορέα χρησιμοποιώντας ραφιναρισμένα μέσα εξόντωσης, προπάντων το βακτηριολογικό όπλο. Δήμιοι κάτω απ' την ιδιότητα του στρατηγού, όπως ο Ριτζγουαίη, Μπότνερ, Κλαρκ κ.α. βασανίζουν στο νησί Κοζεντό τους άοπλους κορεάτες και κινέζους αιχμαλώτους με τρόπο ακόμα πιο άγριο απ' τους χιτλερικούς καταχτητές. Οι αμερικάνοι εμπρηστές πολέμου και οι δορυφόροι τους, οι άγγλοι και γάλλοι ιμπεριαλιστές σκάρωσαν στη Δ. Γερμανία τη λεγόμενη «γενική συμφωνία» που είναι ανοιχτή συμμαχία με τους νεοχιτλερικούς αντεκδικητές. Με διαταγή των αμερικάνων ιμπεριαλιστών οι κυβερνήσεις των δορυφόρων τους στην Ευρώπη φασιστικοποιούν τις πολιτικές συνθήκες στις χώρες τους, π.χ. Στη Γαλλία, που έκφραση αυτού του γεγονότος είναι η σύλληψη του Ζακ Ντυκλώ και του Αντρέ Στηλ. Οι αμερικάνοι εμπρηστές πολέμου προσπαθούν μ' αυτόν τον τρόπο να σπάσουν την αντίσταση των λαϊκών μαζών των καπιταλιστικών χωρών, που αντιδρούν ενάντια στα εγκληματικά πολεμικά σχέδια.

Όμως οι εργαζόμενες μάζες, οι λαοί όλου του κόσμου όλο και πιο καλά νοιώθουν ότι η «η Ειρήνη θα διατηρηθεί και θα σταθεροποιηθεί αν οι λαοί πάρουν στα χέρια τους τη διατήρηση της ειρήνης και την υπερασπίσουν ως το τέλος». Γι' αυτό ο αγώνας για την ειρήνη δυναμώνει σ' όλο τον κόσμο από μέρα σε μέρα, και γίνεται ακόμα πιο ισχυρό εμπόδιο στο δρόμο των αμερικάνων εμπρηστών πόλεμου.

Σ' αυτή την πάλη για την ειρήνη, που διεξάγει το ισχυρό στρατόπεδο της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού κάτω από την ηγεσία της μεγάλης Σοβιετικής Ένωσης, κάτω απ' την καθοδήγηση του σ. Στάλιν, όλο και πιο δραστήριο μέρος παίρνει η Λαϊκή Πολωνία συσφίγγοντας ταυτόχρονα ακόμα πιο πολύ την αδιάσπαστη φιλία με τον αδελφικό σοβιετικό λαό και με τις χώρες της Λ. Δημοκρατίας. Θυμούμενες τις υποδείξεις του μεγάλου Στάλιν οι εργαζόμενες μάζες της Λαϊκής Πολωνίας, συσπειρωμένες γύρω στο ΕΕΠΚ, γύρω στον καθοδηγητή τους, τον πιστό μαθητή του Στάλιν, σ. Μπιερούτ, αναπτύσσουν την οικονομική και πολιτιστική οικοδόμηση, σταθεροποιούν τις καταχτήσεις τους, που βρήκαν την έκφρασή τους στο σχέδιο του Συντάγματος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας, παλεύουν για την πραγματοποίηση του 6χρονου πλάνου οικοδόμησης του σοσιαλισμού, δυναμώνουν την πατρίδα τους, δυναμώνοντας έτσι το διεθνές μέτωπο της Ειρήνης.

Διαβάστε Περισσότερα »