ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΒΡΥΩΝΑΚΗΣ (1925-2012)

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΒΡΥΩΝΑΚΗΣ – ένας επαναστάτης κομμουνιστής εργάτης-προλετάριος αδιάλλακτος αντίπαλος και μαχητικός πολέμιος του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού

Τον περασμένο μήνα συμπληρώθηκαν 5 χρόνια από το θάνατο (17.11.2012) του επαναστάτη κομμουνιστή εργάτη-προλετάριου ΛΕΥΤΕΡΗ ΒΡΥΩΝΑΚΗ, αδιάλλακτου αντίπαλου και μαχητικού πολέμιου του προδοτικού χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού και όλων των άλλων αντεπαναστατικών ρευμάτων (σοσιαλδημοκρατίας, τιτοϊσμού, μαοϊσμού, τροτσκισμού, αναρχισμού, κλπ), συνεπή υπερασπιστή του επαναστατικού μαρξισμού δηλ. του Λενινισμού-Σταλινισμού και πρώην Προέδρου της «Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55».

Ο σύντροφος Λευτέρης Βρυωνάκης με καταγωγή απ’ τα Χανιά της Κρήτης γεννήθηκε το 1925 και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη (ο πατέρας του Χρήστος ήταν παλιός κομμουνιστής και είχε εξοριστεί το 1936 απ’ τη δικτατορία του Μεταξά).

Σε νεαρή ηλικία παίρνει μέρος στους επαναστατικούς αγώνες της εργατικής τάξης και του λαού μας απ’ τις γραμμές αρχικά της ΟΚΝΕ και της ΕΠΟΝ και ύστερα του ΚΚΕ. Κατά τη διάρκεια της τριπλής Κατοχής της χώρας πολέμησε απ’ τις γραμμές της ΕΑΜΟ-ΕΛΑΣίτικης Αντίστασης (υπηρέτησε στο 19 Σύνταγμα του ΕΛΑΣ) τους ιταλο-γερμανο-βουλγάρους φασίστες κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους.

Μετά την απελευθέρωση της χώρας απ’ τους ξένους κατακτητές, ο τόπος με την ένοπλη επέμβαση των άγγλων ιμπεριαλιστών βρέθηκε και πάλι σκλαβωμένος και ο λαός μας αλυσοδεμένος με τις προδοτικές συμφωνίες των Λιβάνου-Καζέρτας-Βάρκιζας με αποκορύφωμα την παράδοση των όπλων απ’ την τότε δεξιά οπορτουνιστική ηγεσία με επικεφαλής τον πράκτορα της Ιντέλιντζενς Σέρβις Γ. Σιάντο. Έτσι ο σύντροφος Βρυωνάκης διώκεται, συλλαμβάνεται και βασανίζεται απ’ το μοναρχοφασιστικό καθεστώς για τη δράση του κατά των κατακτητών, όπως και πολλές εκατοντάδες χιλιάδες αγωνιστές, αντιφασίστες και κομμουνιστές, ενώ το 1947 η ηλικία του καλείται να καταταχθεί στο μοναρχοφασιστικό στρατό.

Για να αποφύγει τη στράτευση απευθύνθηκε στην ηγεσία της Οργάνωσης του ΚΚΕ Θεσσαλονίκης και ζητά να του δοθεί σύνδεση για να βγει στο βουνό, η καθοδήγηση αρνείται να του δώσει σύνδεση , λέγοντάς του πως τάχα η Οργάνωση «δεν είχε εντολή για το βουνό»(!) παρόλο που είχε ήδη παρθεί πριν ένα και πλέον χρόνο απόφαση στη 2^η Ολομέλεια του ΚΚΕ (12 Φλεβάρη 1946) για την έναρξη του 2^ου αντάρτικου, και τον αναγκάζει να καταταγεί στο μοναρχοφασιστικό στρατό.

Η προκλητικότατη και καταδικαστέα αυτή στάση της δεξιάς οπορτουνιστικής καθοδήγησης της ΚΟΘ (αλλά και άλλων μεγάλων πόλεων π.χ. Αθήνας) αποτελεί: α)ανοιχτή παραβίαση της απόφασης της 2^ης Ολομέλειας, και β) χονδροειδές ψεύδος ότι «δεν είχε εντολή για το βουνό» (διαψεύδεται απ’τις μαρτυρίες όχι μόνο των Ζαχαριαδικών αλλά και πολλών αντιζαχαριαδικών), ενώ γ) συνιστά σαμποτάζ ανάπτυξης του Αντάρτικου, και δ) προδοσία της επαναστατικής γραμμής του Κόμματος προώθησης και μαζικοποίησης του ΔΣΕ (σ’ άλλη ευκαιρία θα γίνει λεπτομερής αναφορά σ’ αυτό το σπουδαίο ζήτημα).

Ο σύντροφος Λευτέρης Βρυωνάκης αφού υποχρεώθηκε να καταταγεί στο μοναρχοφασιστικό στρατό, την άνοιξη του 1948 στέλνεται με το τάγμα 592 στο μέτωπο του Γράμμου και απ’ το Νεστόριο της Καστοριάς μαζί με το φαντάρο Νίκο Δανιηλίδη αυτομολούν με τον οπλισμό τους τη νύχτα και περνάν στις γραμμές του ΔΣΕ και κατατάσσονται στο τάγμα του Νίκου Νικητίδη. Πήρε μέρος στις μεγάλες μάχες του Γράμμου και του Βίτσι και τραυματίστηκε δυο φορές και μετά τη νοσηλεία του κατατάχθηκε σε τμήματα του πυροβολικού και αναδείχθηκε σε αξιωματικό του ΔΣΕ.

Μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ, όταν δεν υπήρχαν πλέον προοπτικές νίκης (εξαιτίας του πισώπλατου χτυπήματος του ΤΙΤΟ και της αλλαγής συσχετισμού δυνάμεων με το πέρασμά του στο στρατόπεδο των ιμπεριαλιστών, ζήτημα έλλειψης εφεδρειών, κλπ.)ο σύντροφος Λευτέρης Βρυωνάκης βρέθηκε μαζί με χιλιάδες άλλους αντάρτες στη φιλόξενη σοσιαλιστική Σοβιετική Ένωση του Στάλιν (Τασκένδη του Ουζμπεκιστάν) όπου δούλεψε τα επόμενα χρόνια εργάτης, παίρνοντας ταυτόχρονα δραστήρια μέρος στην πολιτική ζωή του ΚΚΕ με επικεφαλής το ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ ως το θάνατο-ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ (δηλητηρίαση-γιατροί) του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ.

Η όξυνση της ταξικής πάλης στο εξωτερικό της Σοβιετικής Ένωσης κατέληξε, ως γνωστόν, σε ήττα των επαναστατικών δυνάμεων στο ΚΚΣΕ και επικράτηση της ρεβιζιονιστικής χρουστσοφικής αστικής αντεπανάστασης, σε ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου (= απώλεια της πολιτικής Εξουσίας της εργατικής τάξης) μέσω βίαιου στρατιωτικού πραξικοπήματος (=τμήματα στρατού-KGB-Αστυνομίας), που δεν άνοιξε μόνο το δρόμο της ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού και της σταδιακής παλινόρθωσης του καπιταλισμού αλλά και εκείνον της ωμής επέμβασης των χρουστσοφικών προδοτών σοσιαλδημοκρατών στα επαναστατικά Κομμουνιστικά Κόμματα όλων των χωρών, μεταξύ των οποίων και στο ΚΚΕ.

Οι απανωτές επεμβάσεις της προδοτικής κλίκας του Χρουστσόφ στο ΚΚΕ κορυφώνονται με την προβοκάτσια της επίθεσης στα Γραφεία της ΚΟ Τασκένδης του ΚΚΕ στις 9 Σεπτέμβρη 1955 από λιγοστούς δεξιούς οπορτουνιστές (γύρω στους 150), υπό την άμεση καθοδήγηση του συνταγματάρχη της KGB Σαάκοφ, επιχειρώντας να τα καταλάβουν. Αποκρούονται μαχητικά απ’ τους χιλιάδες έλληνες επαναστάτες κομμουνιστές και η κατάληψη των γραφείων ματαιώνεται. Συνεχίστηκαν με πολλές εκατοντάδες συλλήψεις, φυλακίσεις πολλών κομμουνιστών, τις σκηνοθετημένες φασιστικές χρουστσοφικές δίκες και καταδίκες με νόμους για χούλιγκανς, ενώ το Μάρτη του 1956 συγκαλείται απ’ τους σοβιετικούς χρουστσοφικούς (Επιτροπή Κοουζίνεν-Ντεζ) η παρασυναγωγή της διαβόητης «6^ης Ολομέλειας» που επίσημα πλέον διαλύει βίαια το παλιό επαναστατικό ΚΚΕ και το αντικαθιστά με ένα νέο αστικό, σοσιαλδημοκρατικού τύπου, έκτρωμα και γραμμή τον «ειρηνικό κοινοβουλευτικό δρόμο»(!) της παλιάς προδοτικής σοσιαλδημοκρατίας, το νέο «Κ»ΚΕ (’56), που υπάρχει ως τα σήμερα.

Το παλιό επαναστατικό ΚΚΕ με επικεφαλής το μεγάλο και αλύγιστο κομμουνιστή ηγέτη ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ απόρριψε και δε δέχθηκε το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, μαζί και η τεράστια πλειοψηφία των ελλήνων κομμουνιστών (στην Τασκένδη πάνω από 95%).

Οι έλληνες κομμουνιστές, ανάμεσα στους οποίους και ο επαναστάτης εργάτης-προλετάριος σύντροφος ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΒΡΥΩΝΑΚΗΣ, υπεράσπισαν την επαναστατική μαρξιστική γραμμή των ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, μ’ όλες τις γνωστές και άγνωστες συνέπειες (μαζικές διαγραφές, συλλήψεις, φυλακίσεις, καταδίκες, εξορίες, διωξίματα από δουλειές και σχολεία, κλπ., κλπ.). Οι χιλιάδες σταλινικοί-ζαχαριαδικοί κομμουνιστές, απ’ τους πρώτους και ο σ. ΛΕΥΤΕΡΗΣ διατήρησαν τις παλιές κομματικές Οργανώσεις στις διάφορες Πολιτείες της Τασκένδης, δρώντας στην παρανομία και καταπολεμώντας το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό παρά τις παντοειδείς φασιστικές διώξεις ως την επιστροφή τους στην Ελλάδα.

Οι άγριες φασιστικές διώξεις δεν κατάφεραν να κάμψουν τους έλληνες επαναστάτες κομμουνιστές σταλινικούς-ζαχαριαδικούς, οι οποίοι παρά τις όποιες επιζήμιες διασπάσεις που πέτυχαν οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές (χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα, ακόμα και την ψευδή διάδοση ότι τάχα ο εξόριστος Ζαχαριάδης «προσχώρησε» στο χρουστσοφισμό, κλπ.) έμειναν στην τεράστια πλειοψηφία τους ως το τέλος της ζωής τους σε επαναστατικό μαρξιστικό δρόμο δηλ. στο δρόμο του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού χωρίς να προσχωρήσουν (εκτός από ελάχιστες μετρημένες περιπτώσεις) στο μεγαλο-αστικό ΠΑΣΟΚ και στα σοσιαλδημοκρατικά ρεφορμιστικά «Κ»ΚΕ-«Κ»ΚΕεσ. (ΣΥΡΙΖΑ), κλπ.

Αξίζει να σημειωθεί πως οι ψευδείς φήμες για «προσχώρηση» του Ζαχαριάδη στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό – που τελικά δολοφονήθηκε τον Αύγουστο του 1973 στον τόπο εξορίας Σουργκούτ της Σιβηρίας απ’ τη σοσιαλφασιστική κλίκα των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ – απορρίφθηκαν απ’ την τεράστια πλειοψηφία των σταλινικών-ζαχαριαδικών, μεταξύ των πρώτων ο σύντροφος ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΒΡΥΩΝΑΚΗΣ που διακρίνονταν πάντα για την οξυδέρκεια και την επαναστατική προλεταριακή ταξική συνείδηση, την παραδειγματική σταθερότητα, συνέπεια και μαχητικότητά του, απ’ τα οποία διδάσκονται οι νεότεροι κομμουνιστές.

Με την επιστροφή του στην Ελλάδα συνέχισε την επαναστατική δράση και πρωτοστάτησε στη συγκέντρωση-συσπείρωση των παλιών κομμουνιστών, ενώ ανήκε απ’ την αρχή στην καθοδήγηση της «Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55» και μετά το θάνατο του πρώτου Προέδρου, συντρόφου Βασίλη Παπασωτηρίου, διετέλεσε Πρόεδρός της ως το θάνατό του, με καθοριστική συμβολή στην Οργάνωση.

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο ενδοξος αγωνας του ΔΣΕ & η ηγεσια του «Κ»ΚΕ- οψιμη δικαιωση του απο τη σημερινη ηγεσια ή δημαγωγια για εξαπατηση των αγωνιστων;

Του Λευτέρη Βρυωνάκη

Είναι δημαγωγία και απάτη η όψιμη δήθεν "δικαίωση" του αγώνα του ΔΣΕ όταν 85- 90% των ανταρτών-μελών του ΚΚΕ διαγράφτηκε και κυνηγήθηκε πολύμορφα από τις ρεβιζιονιστικές ηγεσίες, όταν διατηρείται ακόμα η καταδίκη του ως "τυχοδιωκτικού" (1957)και ο χρουτσωφικός σοσιαλδημοκρατικός "ειρηνικός δρόμος" στο νέο πρόγραμμα.
Μετά την επικράτηση της χρουτσωφικής αντεπανάστασης καν προδοσίας, αυτή η αντικομμουνιστική προδοτική γραμμή επιβλήθηκε σε όλα τα κομμουνιστικά κόμματα. Στο ΚΚΕ επιβλήθηκε με τον πιο άγριο και βάρβαρο τρόπο γιατί βρισκόμασταν σαν πολιτικοί πρόσφυγες στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες πρώην σοσιαλιστικές χώρες και σαν επαναστάτες αντισταθήκαμε στην ατιμία της αντεπαναστατικής χρουτσωφικής κλίκας. Το αποτέλεσμα ήταν να καθαιρεθεί βίαια η νόμιμη εκλεγμένη Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ και ο Γενικός Γραμματέας Νίκος Ζαχαριάδης, να εξοριστεί και το 1973 να δολοφονηθεί άνανδρα από τη μαφιόζικη ΚΟΒ - με τη συγκατάθεση βέβαια των εγκάθετων του χρουτσωφικού "Κ ΚΕ. Γιατί οι καγκεμπίτες δεν ήταν τόσο βλάκες να πραγματοποιήσουν μόνοι τους την εγκληματική ενέργεια της δολοφονίας του Ν. Ζαχαριάδη.

Από τότε που οι χρουσωφικοί αντικομμουνιστές προδότες διέλυσαν το ΚΚΕ, έφτιαξαν ένα κόμμα "κομμένο και ραμένο" στα μέτρα του χρουσωφικού αντικομμουνισμού και βέβαια, όπως πάντα, βρέθηκαν δυστυχώς και ανθρωπάκια φιλοτόμαρα και συμφεροντολόγοι για να υπηρετήσουν την αντικομμουνιστική αντεπαναστατική χρουσωφική κλίκα. Τα σκουλήκια αυτά χειροτονήθηκαν από τον Πατριάρχη της προδοσίας Νικ. Χρουσώφ και ονομάστηκαν "Κ"ΚΕ. Δηλαδή έγινε το εξής: ο εγκληματίας δολοφόνησε το θύμα και φόρεσε την ενδυμασία του δολοφονημένου θύματος. Πήραν από το δοξασμένο ΚΚΕ (1918-55) τα σύμβολα του και τον τίτλο του, που βέβαια τα κρατούν ακόμα. Έκαναν πολλά αίσχη: κυνήγησαν, εξόρισαν, φυλάκισαν, διέγραψαν, έστειλαν επαναστάτες σε ψυχιατρεία και στον τάφο. Συντρόφους που αντιστάθηκαν στη χρουσωφικη αντικομμουνιστικη προδοτική λαίλαπα, προπαντός μετά το πογκρόμ της Τασκέντης (9.9.1955). Αυτά είναι σε όλους γνωστά παρά τις προσπάθειες που κατέβαλαν και καταβάλλουν οι ρεβιζιονιστές του χρουσωφικο-μπρεζνιεφικο-γκορμπατσωφισμού, οι ρεβιζιονιστές του ' Κ"ΚΕ, να μη μαθευτούν. Από όλα όμως τα αίσχη που διέπραξαν τα σκουλήκια αυτά το πιο αισχρό, το πιο σιχαμερό ήταν η ατιμία του 1957 που στην περιβόητη 7η Ολομέλεια, ο τίμιος και δοξασμένος ένοπλος αγώνας του ΔΣΕ χαρακτηρίστηκε τυχοδιωκτικός, ήταν λέει αποτέλεσμα της "τυχοδιωκτικής πολιτικής">του Ν. Ζαχαριάδη. Βέβαια αυτό ήταν επόμενο αφού επικράτησαν οι αντεπαναστάτες αναθεωρητές. Ένα όμως έπρεπε να γνωρίζουν οι τότε και οι τωρινοί αναθεωρητές ότι η απόφαση τους αυτή και ο χαρακτηρισμός-καταδίκη του δίκαιου ένοπλου αγώνα του ΔΣΕ δικαίωσε τους αιματοβαμμένους μοναρχοφασίστες, τις εγκληματικές συμμορίες (σούρληδες, παπαδογκοναίους, βουρλάκηδες, μαγγαναδες, κλπ.) και όλα τα κατακάθια της ελληνικής κοινωνίας, που ορκίζονταν στον αρχηγό των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων Αδόλφο Χίτλερ. Αυτοί, λοιπόν, που έσφαζαν τους έλληνες πατριώτες επειδή αντιστέκονταν και πάλευαν ενάντια στους ναζιφασίστες κατακτητές αντί μετά την απελευθέρωση να δικαστούν και να τιμωρηθούν, με τη βοήθεια των νέων κατακτητών, άγγλων ιμπεριαλιστών, και με τα απαράδεκτα λάθη της ηγεσίας ΕΑΜικής της Εθνικής Αντίστασης, τα καθάρματα αυτά, έγιναν κρατικός μηχανισμός, κράτος, παρακράτος, κυβέρνηση. Μετά τα Δεκεμβριανά και την προδοσία της Βάρκιζας - το αποκορύφωμα των προηγούμενων συμφωνιών Λιβάνου και Γκαζέρτας -άρχισαν οι διώξεις και το άγριο αιματοκύλισμα των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης από το κράτος της Δεξιάς. Μπρος σ' αυτή την κατάσταση δυο δρόμοι υπήρχαν για τους αγωνιστές: ή να κάτσουν να τους κόψουν τα κεφάλια οι φονιάδες συμμορίτες της Δεξιάς ή να βγουν στα βουνά να παλέψουν με το όπλο στο χέρι για να υπερασπίσουν τη ζωή τους.
Προτίμησαν το δεύτερο. Και έτσι δημιουργήθηκε ο ένδοξος ΔΣΕ που έδωσε πάρα πολλά μαθήματα στους ψευτοπαληκαράδες του μοναρχοφασισμού. Ορισμένοι μικροαστοί και λιπόψυχοι ψευτοαριστεροί είχαν αντίθετη γνώμη που την, εκδήλωναν και τότε δειλά-δειλά δηλ. ήθελαν να μην αρχίσει ο ένοπλος αγώνας, αλλά να ακολουθήσουμε το "σφάξε με αγά μου να αγιάσω" για να πετύχουμε δήθεν κάποια "ειρηνική εξέλιξη . Αυτή η γνώμη-γραμμή εκδηλώθηκε ανοιχτά μετά την επικράτηση της αντεπανάστασης στη Σοβιετική Ένωση. Μετά τη χρουσωφικη επέμβαση και διάλυση του ΚΚΕ και τη δημιουργία ενός ρεβιζιονιστικού χρουσωφικού "Κ"ΚΕ και αφού επικράτησε η αντεπανάσταση επόμενο ήταν να συκοφαντηθεί κάθε τι που είχε σχέση με επανάσταση και πρώτα απ' όλα ο δίκαιος και τίμιος επαναστατικός αγώνας του ΔΣΕ που χαρακτηρίστηκε από τους ρεβιζιονιστές ηγέτες του "Κ"ΚΕ τυχοδιωκτικός και συνέπεια της "τυχοδιωκτικής πολιτικής" του Ν. Ζαχαριάδη.

Αλήθεια τι είναι τώρα εκείνο που κάνει την ηγεσία του "Κ"ΚΕ να γλύφει εκεί που τόσες δεκαετίες έφτυνε; Πως έναν "τυχοδιωκτικό" αγώνα, όπως τον έχει χαρακτηρίσει, αναγκάζεται τώρα να τον "δικαιώνει"; Ή μήπως το κάνει για να εξαπατήσει τους αγωνιστές; Το κάνει προφανώς για εξαπάτηση των αγωνιστών και όχι για "δικαίωση" του ένδοξου αυτού αγώνα. Γιατί αφού θέλει να "τιμήσει" τον αγώνα του ΔΣΕ δεν καταδικάζει την απόφαση της 7ης Ολομέλειας του '57 που κατασυκοφάντησε τον ΔΣΕ και την 8η Ολομέλεια του '58 που επικύρωσε την απόφαση της 7ης Ολομέλειας; "Δικαιώνει" μήπως η ηγεσία αυτόν τον αγώνα επειδή "άλλαξε" ίσως γραμμή και θέλει τώρα να ακολουθήσει τον επαναστατικό δρόμο του ένοπλου αγώνα του ΔΣΕ για την ανατροπή του καπιταλισμού; Σίγουρα όχι. Δεν κάνει ούτε το ένα ούτε το άλλο γιατί αυτό το κόμμα είναι δημιούργημα του αντεπαναστατικού, αντικομμουνιστικού χρουσωφικού ρεβιζιονισμού και η ηγεσία του μένει πιστή στις αποφάσεις και τη γραμμή του ρεβιζιονιστικού 20ου Συνεδρίου του "ειρηνικού περάσματος" στο σοσιαλισμό και της "ειρηνικής συνύπαρξης".

Αυτό το αποδεικνύει και το νέο πρόγραμμα που ψηφίστηκε στο 15ο Συνέδριο του "Κ"ΚΕ. Στο πρόγραμμα αυτό δεν γίνεται πουθενά λόγος για βίαιη επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού, μα ούτε και για κομμουνισμό. Γίνεται όμως λόγος για διατήρηση της ατομικής καπιταλιστικής ιδιοχτησίας στο σοσιαλισμό, ή• όπως αναφέρεται στο πρόγραμμα θα επιτρέπεται η δράση ενός μέρους του κεφαλαίου του "μη μονοπωλιακού" ("Πρόγραμμα του ΚΚΕ", "Ρ" σελ. 12,9.6.96). Και παρόλο που η ηγεσία του "Κ"ΚΕ στα παλιότερα προγράμματα της δεν τάσσονταν ανοιχτά υπέρ της διατήρησης και ύπαρξης της ατομικής καπιταλιστικής ιδιοκτησίας στο σοσιαλισμό, από το γεγονός όμως ότι σ' αυτά υποστήριζε την ελεύθερη ύπαρξη πολλών κομμάτων στο σοσιαλισμό ("Πρόγραμμα του ΚΚΕ", σελ. 46, Αθήνα 1978) απέρρεε έμμεσα ότι και σε εκείνα τα Προγράμματα ήταν υπέρ της διατήρησης της ατομικής καπιταλιστικής ιδιοχτησίας στο σοσιαλισμό, διότι τίθεται το ερώτημα τίνος συμφέροντα θα εκφράζαν αυτά τα κόμματα αν δεν υπήρχε όποια μορφή καπιταλιστικής ιδιοχτησίας και αντίστοιχες κοινωνικές τάξεις; Μα αυτό δεν είναι σοσιαλισμός αλλά είναι ο μασκαρεμένος καπιταλισμός της σοσιαλδημοκρατίας. Να , γιατί ο ρεβιζιονισμός και η σοσιαλδημοκρατία δεν έχουν καμιά σχέση με την κομμουνιστική ιδεολογία και το σοσιαλισμό.

Η ηγεσία του "Κ"ΚΕ πιστεύει στην εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού με τον "ειρηνικό δρόμο" που χάραξε το ρεβιζιονιστικό χρουτσωφικό 20ο Συνέδριο. Ο σοσιαλισμός όμως δεν πραγματοποιείται με ειρηνικό τρόπο αλλά με τη βίαιη επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού, τη συντριβή του αστικού κρατικού μηχανισμού, την επιβολή της διχτατορίας του προλεταριάτου αναγκαίας για την επικράτηση και οικοδόμηση του σοσιαλισμού μέχρι τον κομμουνισμό, μια και ο σοσιαλισμός είναι η μεταβατική περίοδος από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό. Αυτή είναι η μαρξιστική-λενινιστική-σταλινική θεωρία, που την επιβεβαίωσε η πράξη. Άλλες προσπάθειες οπορτουνιστικές σοσιαλδημοκρατικές για το πέρασμα στο σοσιαλισμό θα έχουν την τύχη της Χιλής, μα και την τύχη του εθνικοαπελευθερωτικού μας αγώνα, γιατί στην τότε ηγεσία του ένοπλου αγώνα επικράτησε ο σοσιαλδημοκρατικός οπορτουνισμός, με τα γνωστά σε όλους αποτελέσματα. Αλλά ακόμα τι σχέση μπορεί να έχει η όψιμη υποτίθεται "αναγνώριση" του ένοπλου αγώνα του ΔΣΕ από την ηγεσία του "Κ"ΚΕ (εκτός του ότι ο "ειρηνικός κοινοβουλευτικός δρόμος" του ρεφορμιστικού προγράμματος είναι σε πλήρη ρήξη-αντίθεση με τον ένοπλο αγώνα του ΔΣΕ) με την μετά το '56 αντεπαναστατική γραμμή των ηγεσιών αυτού του κόμματος; Ας θυμίσουμε τη μακρόχρονη ρεβιζιονιστική χρουσωφικο- μπρεζνιεφικο-γκορμπατσωφική επικράτηση, τη διάλυση του ΚΚΕ (1918-55) και τη δημιουργία ενός "Κ"ΚΕ μαϊμού και όλα όσα συνέβηκαν από τότε: την 6η Ολομέλεια το Μάρτη του 1956, την 7η Ολομέλεια το Φλεβάρη 1957 που κατασυκοφάντησε τον ΔΣΕ και δικαίωσε με τον τρόπο αυτό τον αιματοβαμμένο μοναρχοφασισμό της Δεξιάς, την 8η Ολομέλεια του 1958 που ψηφίστηκε η απόφαση για τη διάλυση των παρανομούν κομματικών οργανώσεων στην Ελλάδα, και το 8 ο Συνέδριο το 1961 που επικύρωσε τις αποφάσεις της 7ης και 8ης Ολομέλειας, και τυπικά μετά το Συνέδριο αυτό διαλύθηκαν όλες οι κομματικές οργανώσεις στην Ελλάδα. Μετά την μεταπολίτευση στις 2 Οχτώβρη 19/4 την ντροπιαστική δήλωση του Φλωράκη στον Άρειο Πάγο, δήλωση υποταγής στην αστική τάξη και αποκήρυξη του μαρξισμού από την ηγεσία του "Κ"ΚΕ. Το 1989 το σύμφωνο Φλωράκη-Μητσοτάκη-Κύρκου για κυβερνητική συνεργασία με την αμαρτωλή Δεξιά; δηλαδή την ταγματαλητία, τους δήμιους της Μακρονήσου; Αϊ Στράτη; Γιούρας, κλπ. (κυβερνήσεις Τζανετάκη και Ζολώτα), Ας θυμίσουμε ακόμα ότι το 1991 αντιπροσωπεία του "Κ"ΚΕ από τους ΠαΛαρήγα, Κολοζόφ και Τριγάζη, επισκέφθηκαν στη Μόσχα τον αρχίπροοότη και πράχτορα του διεθνούς ιμπεριαλισμού Γκορμπατσώφ και του δωρίζουν αγαλματίδιο του μυθικού Ηρακλή για το "Ηράκλειο έργο" του, δηλαδή τη διάλυση του παλινορθωμένου κρατικού καπιταλισμού, που όμως διατηρούσε τον τίτλο του σοσιαλισμού για να εξαπατά τους λαούς, και το πέρασμα στον κλασικό Καπιταλισμό της^ ατομικής ιδιοχτησίας. Και μην πει κανείς ότι η ηγεσία δεν καταλάβαινε τους σκοπούς και τις επιδιώξεις του Γκορμπατσώφ, όταν ένας απλός άνθρωπος που δεν έχει ιδέα από ταξική πάλη και μαρξισμό καταλάβαινε, βλέποντας τους καπιταλιστές όλου του κόσμου να χειροκροτούν τον άνθρωπο τους, για που τραβούσε ο πράκτορας τους Γκορμπατσώφ. Και η καϋμένη ηγεσία δεν το καταλάβαινε!... Αλλά βλέπετε ήταν Γ.Γ. του Κομμουνιστικού Κόμματος της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.

Αλλά είναι γνωστό ότι μετά την επικράτηση της αντεπανάστασης στη Σοβιετική Ενωση, τη διάλυση της διχτατορίας του προλεταριάτου και τη μετατροπή του σοβιετικού κράτους σε παλλαϊκό κράτος" και του κομμουνιστικού κόμματος σε "κόμμα όλου του λαού" και το Μπρεζνιεφικό Σύνταγμα του 1977, δόθηκε η δυνατότητα στους πράχτορες Γκορμπατσώφ, Γιέλτσιν, Μετβέεφ, Γιάκοβλεφ, Βολκογκονοφ, Σεβαρντνάντζε, Ναζαρμοδάεφ και όλο το κακό συναπάντημα να μπουκάρουν στο κόμμα και στον κρατικό μηχανισμό και να αναποδογυρίσουν το παν, όμως προσποιούνταν τον υπερασπιστή του σοσιαλισμού και ξελαρυγγίζονταν υπέρ του Λένιν, μα ταυτόχρονα λασπολογούσαν σε βάρος του Στάλιν. Και όλα αυτά για να ξεγελούν το λαό παριστάνοντας τους "υπερκομμουνιστές" ενώ στην πράξη ήταν οι νεκροθάφτες του σοσιαλισμού και φανατικοί εχθροί των λαών. Οι εγκάθετοι του χρουτσωφικού ρεβιίζιονισμού στο "Κ"ΚΕ είναι το ίδιο υπεύθυνοι για τη διάλυση του σοσιαλισμού γιατί δέχτηκαν να συνεργαστούν μαζί στη μεγάλη προδοσία.

Αυτά είναι τα έργα των ρεβιζιονιστών στην πρώην Σοβιετική Ένωση μα και σε παγκόσμια κλίμακα. Ο Λένιν έλεγε για τους ρεβιζιονιστές: χωρίς αυτούς η μπουρζουαζία δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτε. Μα αυτό το βλέπουμε και σήμερα με τη σοσιαλδημοκρατία είναι η πιο έξυπνη λύση του καπιταλισμού. Τα παραπάνω δείχνουν ότι και η σημερινή ηγεσία του "Κ"ΚΕ μένει πιστή στη γραμμή του 20ου ρεβιζιονιστικού χρουσωφικού Συνεδρίου και των άλλων αποφάσεων του "Κ"ΚΕ, δηλαδή από το '56 μέχρι και το νέο πρόγραμμα του 15ου Συνεδρίου στο οποίο γίνεται λόγος για διατήρηση της καπιταλιστικής ιδιοχτησίας ενός μέρους του κεφαλαίου του "μη μονοπωλιακού" και για "ειρηνικό κοινοβουλευτικό δρόμο" και επομένως με βάση αυτό το ρεφορμιστικό πρόγραμμα η ηγεσία ενδιαφέρεται για τη διαιώνιση ενός εξωραϊσμένου μεταρρυθμισμένου καπιταλισμού, όπως και η σοσιαλδημοκρατία. Αφού, λοιπόν, η ηγεσία είναι ενάντια στη βίαιη επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού με τη διχτατορία του προλεταριάτου και αφού διατηρεί την απόφαση της 7ης Ολομέλειας (1957) που καταδίκασε το δοξασμένο αγώνα του ΔΣΕ σαν "τυχοδιωκτικό", δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στις αιματοβαμμένες συμμορίες του μοναρχοφασισμού να δικαιολογήσουν τις εγκληματικές τους ενέργειες ενάντια στο λαό, τότε προς τι η υμνολογία για τα 50 χρόνια του ΔΣΕ, ενός επαναστατικού ένδοξου λαϊκοαπελευθερωτικού στρατού; Μιας δόξας και τιμής που το '57 η απόφαση της 7ης Ολομέλειας ενός ρεβιζιονιστικού αντεπαναστατικού κόμματος κατασυκοφάντησε σαν τυχοδιωκτικό. Κατά βάθος η ηγεσία παραμένει πιστή στην 7η Ολομέλεια για τον χαρακτηρισμό του ΔΣΕ σαν "τυχοδιωκτισμό" του Ζαχαριάδη. Αλλά η πολλή όψιμη υμνολογία που γίνεται τώρα για τον αγώνα του ΔΣΕ έχει ένα και μονό σκοπό: την εξαπάτηση των αγωνιστών και ορισμένων που αντιμετωπίζουν την προσπάθεια αυτή με αφέλεια.

Ανασύνταξη αρ, φυλ. 11, 15-31/3/97

Διαβάστε Περισσότερα »

Λευτέρης Βρυωνάκης: Ο ΔΣΕ και η υποκριτική στάση των χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατών του «Κ»ΚΕ

Λευτέρη Βρυωνάκη
«Ο εμφύλιος ήταν ένας μεγάλος τυχοδιωκτισμός της ηγεσίας του ΚΚΕ… που αιματοκύλησε και κατέστρεψε τη χώρα» Α.Καρκαγιάννης-«Καθημερινή» και ασχολίαστη προβολή από το «Ριζοσπάστης» (17/2/2009, σελ. 2) δηλ. εκ νέου προπαγάνδιση της γνωστής αντιδραστικής άποψης των χρουστσοφικών ηγετών περί «τυχοδιωκτισμού του Ν.Ζαχαριάδη»
Κυριακή 12 Απρίλη είδα στην τηλεόραση το μέλος της ΚΕ του υποτιθέμενου ΚΚΕ να «δοξάζει» το ΔΣΕ. Το άσκημο είναι ότι δεν το είδα από την αρχή.
Όμως μου προκάλεσε αηδία αυτή η υποκριτική στάση αυτών των ανθρώπων που «ξέχασαν» τις κατηγορίες για το ΔΣΕ ότι ο αγώνας του ήταν δήθεν «τυχοδιωκτική πολιτική του Νίκου Ζαχαριάδη». Αυτοί οι υποτιθέμενοι κομμουνιστές, στην πραγματικότητα πάντοτε μαριονέτες των προδοτών χρουστσοφικών,  μπρεζνιεφικών, γκορμπατσοφικών ρεβιζιονιστών, οι οποίοι διέλυσαν όλα τα κομμουνιστικά κόμματα στον κόσμο, εκδικήθηκαν τους έλληνες αντάρτες του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ και εξόντωσαν όλους τους Γραμματείς των κομμουνιστικών κομμάτων του κόσμου.
Οι «δικοί μας», αυτοί οι εγκάθετοι των χρουστσοφικών προδοτών, τώρα μας παρουσιάζονται σαν να «τιμούν» τους αγωνιστές του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ. Έχω δει παπατζήδες, αλλά αυτοί τους ξεπερνάν όλους. Εμείς τους ζήσαμε στη δήθεν Σοβιετική Ένωση των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ και Γκορμπατσόφ στον οποίο η κα Παπαρήγα με τους Κολοζώφ και Τριγάζη δώρισαν το αγαλματίδιο του μυθικού Ηρακλή για το «Ηράκλειο έργο» του, όταν πήγαν στη Μόσχα, δηλαδή το «Ηράκλειο έργο» της διάλυσης και της καπιταλιστικής Σοβιετικής Ένωσης.
Είναι γνωστό σε όλους εμάς τους παλιούς κομμουνιστές πως το χρουστσοφικό έκτρωμα που φέρει το όνομα «Κ»ΚΕ και οι εκάστοτε προδοτικές σοσιαλδημοκρατικές ηγεσίες δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με το παλιό ηρωικό ζαχαριαδικό ΚΚΕ 1918-55.
Αυτές το πρώτο που έπραξαν αμέσως το ΄56 με την παρασυναγωγή της διαβόητης «6^ης Ολομέλειας», με τις οδηγίες προφανώς των αφεντικών τους χρουστσοφικών, ήταν να χτυπήσουν και αμαυρώσουν τον αγώνα του ΔΣΕ, χαρακτηρίζοντάς τον «τυχοδιωκτισμό του Νίκου Ζαχαριάδη», δεύτερο, να συλλάβουν και εξορίσουν τον πολιτικό καθοδηγητή, το γραμματέα του Κόμματος Νίκο Ζαχαριάδη, τρίτο, να συλλάβουν και να ρίξουν εκατοντάδες μαχητές του ΔΣΕ, κατά τη διάρκεια του πογκρόμ της Τασκένδης (9 Σεπτέμβρη 1955), στη φυλακή, τέταρτο, να καταδικάσουν δεκάδες αγωνιστές με νόμους για χούλιγκανς (=αλήτες), όπως το στρατηγό του ΔΣΕ Γ. Καλιανέση, τον πολιτικό Επίτροπο της 103 ταξιαρχίας Δημ. Βύσιο και πολλούς άλλους και να τους εξορίσουν στη Σιβηρία, δίπλα σε στρατόπεδα φασιστών γερμανών αιχμαλώτων, πέμπτο, να εξορίσουν αργότερα για πολλά χρόνια και πολλές άλλες δεκάδες μαχητών και στελεχών του ΔΣΕ στη Σιβηρία.
Πέρα από αυτά εξαπέλυσαν ένα χωρίς προηγούμενο πογκρόμ διώξεων και κυνηγητών με «φωτιά και σίδερο» εναντίον δεκάδων χιλιάδων μαχητών του ΔΣΕ στις ρεβιζιονιστικές χώρες, διώξεις που κράτησαν ως τη διάλυση του ρεβιζιονιστικού στρατοπέδου το 1989-90 (συλλήψεις, εξορίες, ανακρίσεις, δίκες επανειλημμένες, απολύσεις απ’ τη δουλειά, διώξιμο παιδιών απ’ τα σχολεία, απαγόρευση εισαγωγής των παιδιών και εγγονών των ανταρτών στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, παρακολουθήσεις, χαφιεδισμοί, κλπ., κλπ.).
Χαρακτήρισαν τους θρυλικούς ηρωικούς αντάρτες του ΔΣΕ «αντισοβιετικούς», αποκαλώντας τους όχι μόνο «αντισοβιετικούς» αλλά και «πράκτορες» της ΣΙΑ και της Ιντέλιντζενς Σέρβις.
Αλλά μήπως παρά τα τόσα πολλά εγκλήματα που διέπραξαν οι χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ σε βάρος όχι μόνο των αγωνιστών του ΔΣΕ, με κορυφαίο έγκλημα τη δολοφονία του Νίκου Ζαχαριάδη, τον Αύγουστο του 1973 (διορισμένος γραμματέας Χ. Φλωράκης), αλλά και το κυνήγι των παιδιών και εγγονών και λοιπών συγγενών τους, η σημερινή ηγεσία άλλαξε θέση απέναντι στο ΔΣΕ;
Καταρχήν ποτέ ως τώρα δεν αποκήρυξαν τις παλιές τους θέσεις και πουθενά απ’ ότι είναι γνωστό δεν καταδίκασαν τα εγκλήματά τους.
Αυτό που κάνουν σήμερα είναι απ΄ τη μια να διατηρούν τις παλιές τους θέσεις και απ’ την άλλη προσποιούνται ότι τάχα «υιοθετούν» και «τιμούν» τον ένδοξο αγώνα του ΔΣΕ. Γίνεται ολοφάνερη η προσποίηση αν πάρουμε υπόψη ότι πρώτο διατηρούν τις παλιές τους θέσεις γι’ αυτόν τον αγώνα, αφού δεν τις έχουν ως τώρα καταδικάσει και δεύτερο, ακόμα σπουδαιότερο, συνεχίζουν να υπερασπίζουν τον αντεπαναστατικό «ειρηνικό κοινοβουλευτικό δρόμο» και στο πρόγραμμα του 15^ο Συνεδρίου, δρόμος που βρίσκεται σε πλήρη ρήξη και αντίθεση με τη μαρξιστική θέση της ένοπλής πάλης ως μοναδικής μορφής πάλης για την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας απ’ την εργατική τάξη, και επομένως και με τον ένοπλο αγώνα του ΔΣΕ.
Η σημερινή ρεβιζιονιστική σοσιαλδημοκρατική ηγεσία με την υποκριτική της «υπεράσπιση» του αγώνα του ΔΣΕ στόχο έχει να εξαπατήσει τους επιζώντες αγωνιστές για ψηφοθηρικούς λόγους και επιπλέον να παρασύρει τους νεότερους στην αντεπαναστατική κατεύθυνσή της, δημιουργώντας τους την ψεύτικη εντύπωση ότι ακολουθεί τάχα «επαναστατική» (!) γραμμή για να τους εγκλωβίσει όλους μαζί στην αντεπαναστατική σοσιαλδημοκρατική γραμμή ώστε να εξυπηρετηθούν καλύτερα τα συμφέροντα της αντιδραστικής αστικής τάξης και να διασωθεί ο καπιταλισμός.   
Όμως υπάρχουν και κάποιες στιγμές που οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες δεν μπορούν να συγκρατήσουν τον αντικομμουνισμό τους και να αποκρύψουν το μίσος του απέναντι στον αγώνα του ΔΣΕ και τον συκοφαντούνε εκ νέου ανοιχτά δια γραφίδας της αντιδραστικής «Καθημερινής»: «Ο εμφύλιος ήταν ένας μεγάλος τυχοδιωκτισμός της ηγεσίας του ΚΚΕ… που αιματοκύλησε και κατέστρεψε τη χώρα» – απόσπασμα που ο «Ριζοσπάστης» (17/2/2009, σελ. 2) παραθέτει, προβάλει και διαφημίζει χωρίς τον παραμικρό επικριτικό σχολιασμό, επειδή ακριβώς η «Καθημερινή» υιοθετεί-προβάλλει τη δική τους θέση περί «τυχοδιωκτισμού του Ν.Ζαχαριάδη».
Παρακάτω δίνεται ένας ανολοκλήρωτος κατάλογος των εξόριστων στη Σιβηρία ανταρτών του ΔΣΕ πολιτικών προσφύγων της Τασκένδης που η χρουστσοφική ηγεσία με συγκατάθεση-υπόδειξη  της Κολιγιαννικής αντικομμουνιστικής ηγεσίας έκλεισε σε  εξοντωτικές φυλακές και εξόρισε στη Σιβηρία. Μερικές δεκάδες εξορίστηκαν και στις άλλες ρεβιζιονιστικές χώρες (Βουλγαρία, Ουγγαρία, κλπ.)
1) Καλιανέσης Γιώργης, Συνταγματάρχης του ΕΛΑΣ (διοικητής του 85 Συντάγματος), Στρατηγός του ΔΣΕ, Διοικητής Μεραρχίας του ΔΣΕ.
2) Βύσσιος Δημήτρης, Αντισυνταγματάρχης, Πολιτικός Επίτροπος της 103 Ταξιαρχίας, στέλεχος της ΚΟ 7ης πολιτείας
3) Κεβρεκίδης Γιάννης, Ταγματάρχης του ΔΣΕ, μέλος της Κομμ. Επιτρ. της 12ης Πολιτείας. 
4) Πεπέκης Δήμος (Γεροδήμος), Ταγματάρχης του ΔΣΕ.
5) Φράγκος Νίκος, Ταγματάρχης του ΔΣΕ, στέλεχος της Κομμ. Οργ. της 7ης Πολιτείας. 
6) Κυριακίδης Παντελής, Πολ. Επιτρ. Λόχου του ΔΣΕ, μέλος Κομμ. Επιτρ. Τασελμας  
7) Σπύρου Τάκης, Πολιτ. Επίτροπος τάγματος του ΔΣΕ, Γραμματέας της Κομμ. Επιτρ. της Κομμ. Οργ. 3ης Πολιτείας.
8) Μπάστης Οδυσσέας, Πολιτ. Επιτρ. Αντισυνταγματάρχης του ΔΣΕ, στέλεχος της Κομμ. Οργ. της 3ης Πολιτείας.
9) Σουμελίδης Κώστας, Πολιτ. Επιτρ. Τάγματος του ΔΣΕ, Γραμμ. Κομμ. Επιτρ. της Κομμ. Οργ. 4ης Πολιτείας.
10) Κοτρώτσος Γιώργος, Πολιτ. Επιτρ. Τάγματος του ΔΣΕ, μέλος της Κομμ. Επιτρ. της Κομμ. Οργ. της 4ης Πολιτείας.
11) Στρατομήτρος Ταξιάρχης, Πολιτ. Επιτρ. Λόχου του ΔΣΕ, μέλος της Κομμ. Επιτρ. της Κομμ. Οργ. της 4ης Πολιτείας
12) Ιωσηφίδης Κώστας, Συνταγματάρχης του Πυροβολικού του ΔΣΕ, μέλος της Κομμ. Επιτρ. της Κομμ. Οργ. της 5ης Πολιτείας
.13) Ελευθερίου Μήτσος, Λοχαγός του ΔΣΕ, Γραμματέας της Κομμ. Επιτρ. της Κομμ. Οργ. της 5ης Πολιτείας.
14) Κόκκας Στέργιος, Αντισυνταγματάρχης του ΔΣΕ, Γραμματέας της Κομμ. Επιτρ. της Κομμ. Οργ. της 6ης Πολιτείας.
15) Κιάκος Γιάννης, Υπολοχαγός του ΔΣΕ, 2ος Γραμματέας της Κομμ. Επιτρ. της Κομμ. Οργ. της 6ης Πολιτείας.
16) Παπαϊωάννου Αχιλλέας, Αντισυνταγματάρχης του ΔΣΕ, Διοικητής της 103 ταξιαρχίας, Γραμμ. της Κομμ. Επιτρ. της Κομμ. Οργ. της 7ης Πολιτείας.
17) Παλλές Σάββας, Εθελοντής στον εμφύλιο πόλεμο της Ισπανίας, Λοχαγός. Πολ. Επιτρ. του ΔΣΕ, 2ος Γραμμ. της Κομμ. Επιτρ. της Κομμ. Οργ. της 7ης Πολιτείας.
18) Σιδηρόπουλος Δήμος, Αντισυνταγματάρχης, Πολιτ. Επιτρ. της 9ης Μεραρχίας του ΔΣΕ, Γραμμ. της Κομμ. Επιτρ. της Κομμ. Οργ. της 8ης Πολιτείας.
19) Θεολόγης Γιάννης, Λοχαγός του ΔΣΕ, 2ος Γραμμ. της Κομμ. Επιτρ. της  Κομμ. Οργ. της 8ης πολιτείας.
20) Γιαννόπουλος Θύμιος, Λοχαγός του ΔΣΕ, Γραμμτέας της Κομμ. Επιτρ. της Κομμ. Οργ. της 10ης Πολιτείας.
21) Ξενίδης Ευγένης, Ακροναυπλιώτης στη Μεταξική δικτατορία. Πολ. Επιτρ. λόχου του ΔΣΕ, 2ος Γραμμ. της Κομμ. Επιτρ. της Κομμ. Οργ. της 10ης Πολιτείας.
22) Ζερβός Αλέκος, Υπολοχαγός του ΔΣΕ, μέλος της Κομμ. Επιτρ. της Κομμ. Οργ. της 10ης Πολιτείας.
23) Στάμος Λάμπρος, Υπολοχαγός του ΔΣΕ, μέλος της Κομμ. Επιτρ. της Κομμ. Οργ. της 10ης Πολιτείας.
24) Κουλμαντάς Στέλιος, Ακροναυπλιώτης της Μεταξικής δικτατορίας, 2ος Γραμματέας της Κομμ. Επιτρ. της Κομμ. Οργ. της 11ης Πολιτείας.
25) Σταματάκος Σπύρος, Υπολοχαγός του ΔΣΕ, Γραμματέας της Κομμ. Επιτρ. της Κομμ. Οργ. της 12ης Πολιτείας.
26) Αμανατίδης Απόστολος, Αχτιβίστας της 12ης Πολιτείας.
27) Τουλούδης Πέτρος, Λοχαγός του ΔΣΕ, Γραμματέας της Κομμ. Επιτρ. της Κομμ. Οργ. της 13ης Πολιτείας.
28) Δαβής Γιάννης, Λοχαγός του ΔΣΕ, 2ος Γραμματέας της Κομμ. Επιτρ .της Κομμ. Οργ. της 13ης Πολιτείας.
29) Ουνοφριάδης Λάζαρος, Πολιτ. Επιτρ. Τάγματος του ΔΣΕ μέλος της Κομμ. Επιτρ. της Κομμ. Οργ. της 13ης Πολιτείας.
30) Οικονόμου Στέφανος, Λοχαγός του ΔΣΕ, μέλος της Κομμ. Επιτρ. της Κομμ. Οργ. της 13ης Πολιτείας.
31) Καραστάθης Γιάννης, Υπολοχαγός του ΔΣΕ, Γραμμ. Της Κομμ. Επιτρ. της Κομμ. Οργ. της 14ης Πολιτείας.
32) Νικολάου Αντώνης, ταγματάρχης του ΔΣΕ, 2ος Γραμματέας της Κομμ. Επιτρ. της Κομμ. Οργ. της 14ης Πολιτείας.
33) Βλαμόπουλος Γιάννης, Λοχαγός του ΔΣΕ, Πολιτ. Επιτρ. της Κομμ. Επιτρ. της Κομμ. Οργ. Οικοδόμων (πέθανε εξόριστος στο Αμμους της Καρακαλπακίας).
34) Ράφτης Κώστας (Νεμέρτσικας), Καπετάνιος του 15ο Συντάγματος του ΕΛΑΣ, Αντισυνταγματάρχης του ΔΣΕ.
35) Κυργιάννης Κώστας (Λακαρέας), Αντισυνταγματάρχης του ΔΣΕ, μετά την εξορία στάλθηκε σε ψυχιατρική κλινική.
36) Μωραϊτόπουλος-Παγώνας Δημήτρης, Ταγματάρχης του ΔΣΕ.
37) Κουλουμβάκος Γιώργος, Λοχαγός του ΔΣΕ.
38) Κιτσικόπουλος Νίκος, Ταγματάρχης του ΔΣΕ.
39) Σαράντης Βασίλης, Λοχαγός του ΔΣΕ.
40) Παρίσης Γιώργος, εξορίστηκε από τη Μόσχα στο Τσιμκέντ, το 1966, μέχρι το 1977 που επαναπατρίστηκε στην Ελλάδα.
41) Λαμπράκης Παναγιώτης (Λαδιάς), Ταγματάρχης του ΔΣΕ.
42) Ρόσιος Αλέκος (Υψηλάντης), Υποστράτηγος, Διοικητής Μεραρχίας του ΔΣΕ.
43) Προβόπουλος Βασίλης, μέλος του ΚΚΕ από το 1934.
44) Μακρής Γιώργος, λοχαγός του ΔΣΕ, Β' γραμματέας της ΚΕ της ΚΟ 6ης πολιτείας
Από τις αντάρτισσες εξορίστηκαν στη Σιβηρία: Κόκκα Νίκη, Σαράντη Κατίνα, Κτενά-Αυγή Ελευθερία, Ράφτη Μαρίκα κλπ.
Σημείωση:  Ο κατάλογος δεν είναι ολοκληρωμένος. Δεν περιέχονται σ’ αυτόν όλες οι εξόριστες στη Σιβηρία κομμουνίστριες και ίσως και κάποιοι κομμουνιστές εξόριστοι. Λείπουν από τον κατάλογο οι πολλές δεκάδες συλληφθέντες και φυλακισμένοι στην Τασκένδη και αλλού. Επίσης λείπουν απ’ τον κατάλογο οι εξόριστοι και φυλακισμένοι έλληνες κομμουνιστές πολιτικοί πρόσφυγες στις άλλες ρεβιζιονιστικές χώρες.

Διαβάστε Περισσότερα »