Ο καπιταλισμός ανάβει φωτιές στον Καύκασο για ακόμη μια φορά

Μαδρίτη, Αύγουστος 2008

 

Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό)
Γραμματεία της Κεντρικής Επιτροπής

Ακόμη μια φορά η περιοχή του Καυκάσου γίνεται πεδίο αντιπαράθεση μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων.

Σε πολλές περιπτώσεις, το Κόμμα μας έχει αναφερθεί στην προσπάθεια του Αμερικάνικου ιμπεριαλισμού να δημιουργήσει ένα κλοιό γύρω από τη Ρωσία: η πρόσφατα συναφθείσα συμφωνία με την Πολωνία και την Τσεχία για την δημιουργία αντιπυραυλικής ασπίδας στην περιοχή, όπως επίσης και οι, μέχρι τώρα αναποτελεσματικές, προσπάθειες για την ένταξη της Ουκρανίας και της Γεωργίας στο ΝΑΤΟ, είναι ξεκάθαρα παραδείγματα αυτή της ταχτικής.

Στην περίπτωση αυτή, τουλάχιστον με την συγκατάθεση των ΗΠΑ, ο Γεωργιανός τους σύμμαχος, ο μαφιόζος Μιχαήλ Σαακσβίλι, προετοίμασε την σφαγή της Νότιας Οσετίας (η οποία είναι υπέρ της ένταξης της στη Ρωσία), μια επίθεση η οποία ήταν ταυτόχρονα μια προειδοποίηση στην εξίσου εξεγερμένη περιοχή της Αμπχαζίας. Η ρωσική αντίδραση, στην υπεράσπιση των δυο ειρηνευτικών δυνάμεων της που σταθμεύουν εκεί, καθώς και των πολιτών της στην Οσετία, δεν άργησε πολύ και ήταν δυναμικότερη από το αναμενόμενο, γεγονός που οδήγησε στην καταστροφή των βασικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων σε διάφορες πόλεις της Γεωργίας, σε μια σκληρή αντεπίθεση.

Φυσικά, αλληλοσυγκρουόμενες ανακοινώσεις έχουν εκδοθεί από τις δυο μεριές, που αφορούν τόσο στις επιθέσεις κατά του άμαχου πληθυσμού και των μη στρατιωτικών υποδομών, καθώς και στη χρήση απαγορευμένων όπλων. Ωστόσο, πρέπει να υπογραμμίσουμε τον επαίσχυντο ρόλο του Δυτικού τύπου, ο οποίος υποστήριξε θρασύτητα την εκδοχή της Ουάσινγκτον και που αναπτύχθηκε σταδιακά από τις ΗΠΑ, κρύβοντας συστηματικά την ευθύνη της Γεωργίας στην αρχή της σύγκρουσης και που υπερβαίνει ακόμα και τη θέση των ηγετών της ΕΕ, που γρήγορα αλλά με «φιλικό» τρόπο εργάστηκαν για την επίτευξη συμφωνίας μεταξύ των αντιπάλων μεριών, έχοντας επίγνωση του τι διακυβεύονταν.

Η επιθετικότητα για την ώρα είναι σε ύφεση, με μια ισορροπία,  στην οποία οι ΗΠΑ (με την υποστήριξη της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου) προσπαθεί να επιστρέψει στις συμφωνίες για την κατάπαυση του πυρός, ενώ οι Ρώσοι έχουν αναστείλει τη συνεργασία τους με το ΝΑΤΟ , αύξησε την περιοχή που ελέγχεται από τα στρατεύματά της στη Γεωργία και άνοιξε το "κουτί της Πανδώρας" για το μελλοντικό καθεστώς της Νότιας Οσετίας και της Αμπχαζίας. Με το μπλοκάρισμα κάθε πιθανής επίλυσης στα πλαίσια του ΟΗΕ, το άμεσο αποτέλεσμα του τυχοδιωκτισμού του Σαακσβίλι είναι η επισφαλής ισορροπία, γεμάτη με τις αβεβαιότητες για το μέλλον της χώρας του και, βέβαια, του πληθυσμού της.
Ωστόσο, το βασικό σημείο της σύγκρουσης δεν είναι μόνο πολιτικό. Όπως δήλωσε ο Μεντβέντεφ «ποτέ δεν θα αφήσουμε κανέναν να σκοτώσει τους πολίτες μας, τους στρατιώτες και τους αξιωματικούς της ειρηνευτικής μας δύναμης ατιμώρητο. Η Ρωσία έχει οικονομικές, πολιτικές και στρατιωτικές δυνατότητες για αυτό». Σε υλοποίηση αυτής της δήλωσης, η Ρωσία σαν απάντηση εξέφρασε κάτι περισσότερο από την οργή της για τη Δυτική πολιτική στο Κοσσυφοπέδιο, και για την επέκταση του ΝΑΤΟ. Η Ρωσία έχει δείξει ότι είναι σε θέση να αρχίσει να ανακτά την επιρροή της και να παρέμβει αποτελεσματικά στη διαμόρφωση της διεθνούς πολιτικής, για τα τρία μέτωπα που αναφέραμε.

Είναι σαφές ότι αυτή ήταν μια πολιτική και διπλωματική νίκη της Μόσχας έναντι της Ουάσιγκτον: «έδειρε» το γεωργιανό μαφιόζο - σύμμαχος των ΗΠΑ, έχει ανοίξει το δρόμο για την ανεξαρτησία της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας, υπό την εποπτεία της, πριν από την είσοδο της Γεωργίας στο ΝΑΤΟ και απάντησε δυναμικά τις ΗΠΑ για το χαστούκι που δέχτηκε στο Κοσσυφοπέδιο, αφήνοντας τον Μπους χωρίς επιχειρήματα σχετικά με την μελλοντική ανεξαρτησία των δύο αυτών περιοχών. Όσο για την ΕΕ, η διάσταση των απόψεων που ήδη επέλθει κατά τη Σύνοδο Κορυφής του Βουκουρεστίου σχετικά με τη Ρωσία έχει παγιωθεί. Αν και το Ηνωμένο Βασίλειο, στη Γαλλία οι Δημοκρατίες της Βαλτικής και η Πολωνία έχουν ευθυγραμμιστεί με τις ΗΠΑ, η Κοντολίζα Ράις δεν μπορούσε να επιβάλει την αμερικάνικη σκέψη κατά την έκτακτη συνεδρίαση του Συμβουλίου του ΝΑΤΟ, που εγκαλέστηκε στις Αυγούστου 19 μετά από απαίτηση των ΗΠΑ για «να μπει η Ρωσία στη θέση της». Η Συμμαχία δεν έκανε δεκτή την πρόταση του Μπους για τη χαλάρωση των δεσμών της με τη Ρωσία, δεν ήταν πρόθυμη να επιταχύνει την ενσωμάτωση της Γεωργίας, που είναι ο στόχος που επιδίωκαν οι ΗΠΑ, ως αποτέλεσμα της σύρραξης.

Σε στρατιωτικό επίπεδο, η σύγκρουση στη Γεωργία μπορεί να σχετίζεται με την πάλη που διεξάγουν οι ΗΠΑ και η Ρωσία, με τη σαφή υπεροχή του πρώτου, αλλά στην οποία η Ρωσία ετοιμάζεται να δυναμώσει τις θέσεις του: εκτός από τη στρατιωτική συνεργασία με την Λευκορωσία, η Μόσχα προσπαθεί να ανανεώσει τη στρατιωτική της παρουσία στην Κούβα, όπως ανακοινώθηκε μόλις λίγες ημέρες πριν από τις γεωργιανές επίθεση κατά της Νότιας Οσετίας. Μ’ αυτό, οι Ρώσοι «έκαναν την κίνησή του» υπό την πίεση των ΗΠΑ που χρησιμοποιούν την αντιπυραυλική ασπίδα στην Πολωνία. Ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ δήλωσε επίσης ότι «θα πρέπει να αντιδράσουμε, και όχι μόνο με διπλωματικές διαμαρτυρίες». Η επίδειξη ισχύος στη Γεωργίας απέναντι στην επιθετικότητα του Σαακσβίλι, ως εκ τούτου, μπορεί να είναι μια προειδοποίηση για το τι η Ρωσία δεν θα ανεχθεί στο μέλλον.

Αλλά η Λυδία λίθος, το ενοποιητικό στοιχείο όλων αυτών των αντιφάσεων είναι αναμφίβολα το οικονομικό. Το ψήφισμα με το οποίο η Ρωσία έχει αντιμετωπίσει την κρίση, προχωρώντας πέρα από την εξασφάλιση της πολιτών της στην Οσετία, έχει το ίδιο βαθιές αιτίες, όπως η στάση των ευρωπαίων συμμάχων της Ουάσινγκτον: τα οικονομικά συμφέροντα. Η Ρωσία, η οποία επεκτείνει την οικονομική της επιρροή σε ολόκληρο τον κόσμο χάρη σε εμπορικές συμφωνίες και επενδύσεις, παράγει το ένα τρίτο του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος με τα κέρδη της από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, τα οποία αγοράζονται κατά κύριο λόγο από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Στην πραγματικότητα, οι εμπορικές συναλλαγές μεταξύ της Ρωσίας και της ΕΕ είναι περίπου επτά φορές μεγαλύτερες από εκείνες μεταξύ της Ρωσίας και των ΗΠΑ. Τα στοιχεία αυτά εξηγούν τη σχετική ηρεμία που έχει επέλθει στις σχέσεις των Ευρωπαίων και των Ρώσων με τις τελευταίες εβδομάδες, κυρίως στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ σε σχέση με τις ΗΠΑ. Εκτός αυτού, οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να εξετάσουν ευνοϊκά για την πτώση του ενός στοιχείου όπως  ο Σαακσβίλι, που δεν είναι ευνοϊκό για τις επιχειρήσεις τους, και, μαζί του, την απώλεια της επιρροής των ΗΠΑ στον Καύκασο, γεγονός που περιπλέκει την σχέσεις μεταξύ της Ρωσίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ωστόσο, η στρατηγική σημασία της Ρωσίας για τη μεταφορά των υδρογονανθράκων, τόσο των δικών τους όσο και αυτών που προέρχονται από την περιοχή της Κασπίας, έχει μειωθεί από τη δημιουργία, το 2005, του αγωγού πετρελαίου BTC [Μπακού-Τιφλίδα-Τσεϊχάν], που συνδέει το Αζερμπαϊτζάν με την Τουρκία , και ο οποίος διέρχεται από τη Γεωργία. Επί του παρόντος, πέραν τούτου, χώρες όπως το Τουρκμενιστάν, το Καζακστάν και το Ουζμπεκιστάν μάλλον προσπαθούν να ξεφύγουν από την εξάρτηση από τους αγωγούς φυσικού αερίου της Ρωσία, που κλίνει προς την Τουρκία (μέσω της Αρμενίας), μια χώρα που προσπαθεί να θέσει τέλος στο μονοπωλιακό καθεστώς της Gazprom, ως το μόνο αγοραστή αερίου της Κεντρικής Ασίας, με την έγκριση του Ισραήλ. Χωρίς αμφιβολία, η εμβάθυνση της αστάθειας στη Γεωργία συμβάλλει στο να γίνει η μεταφορά των υδρογονανθράκων μέσω του BTC λιγότερο ελκυστική, και χρησιμεύει για να δείξει στην ΕΕ (και τις εταιρείες πετρελαίου και στους μετόχους του BTC) ότι η καλύτερη επιλογή είναι η Ρωσία. Όπως δήλωσε ο Κωνσταντίν Σιμόνοβ, Γενικός Διευθυντής Ενέργειας του Ρωσικού Εθνικού Ταμείου Ασφαλείας: «Η κατάσταση αυτή αυξάνει την ελκυστικότητα των ρωσικών δρομολόγιων για την προμήθεια ενεργειακών πόρων στην Ευρώπη». Έτσι ο πόλεμος στη Γεωργία θα είχε ως αποτέλεσμα, είτε συνειδητά ή μη, την οριστική αποθάρρυνση της Ευρώπης από τη χρήση του διαδρόμου από την Κασπία Θάλασσα και την Κεντρική Ασία μέσω του Αζερμπαϊτζάν, της Τουρκίας και της Γεωργίας. Επιπλέον, η ρωσική επίδειξη μπορεί να χρησιμεύσει ως «οδηγίες προς ναυτιλλόμενους», που απευθύνονται σε άλλες πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της περιοχής να διατηρήσει τους οικονομικούς και πολιτικούς δεσμούς με τη Μόσχα, μετά από χρόνια αμερικανική διείσδυση.

Τέλος, χωρίς να ξεχνάμε ότι η αιτία της σύγκρουσης ήταν η επιθετικότητα από το Γεωργιανό εθνικιστικό κράτος, που υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ, δεν μπορούμε να ξεχνάμε ότι στη βάση του προβλήματος είναι οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, ο αγώνας για την πρόσβαση και τον έλεγχο των στρατηγικών ζωνών για την εξόρυξη και τη μεταφορά των υδρογονανθράκων. Και αυτός είναι ο θεμελιώδης λόγος, όχι μόνο για την πίεση και την επιθετικότητα των ΗΠΑ και των κύριων συμμάχων τους κατά της Ρωσίας, αλλά για τις προσπάθειες της τελευταίας να απαντήσει στις επιθέσεις και για την οικοδόμηση νέων συμμαχιών.

Για την αυτοδιάθεση των Λαών και ενάντια στην καπιταλιστική λεηλασία

Έξω οι ιμπεριαλιστές από τον Καύκασο

Διαβάστε Περισσότερα »

Η έκτακτη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ για την κρίση στον Καύκασο Ανίσχυρες και αναποτελεσματικές οι πιέσεις των ΗΠΑ

Όξυνση των ενδοιμπεριαλιστικών αντιθέσεων και παραπέρα χειροτέρευση των σχέσεων Ρωσίας-ΗΠΑ

Εφημερίδα "Ανασύνταξη", αρ. φυλ. 281, 1-15 Σεπτέμβρη 2008

Η δήλωση της Άγκελα Μέρκελ κατά την άφιξή της στις Βριξέλλες για την έκτακτη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ (1/9/2008) των 27 με θέμα την κρίση στον Καύκασο, σύμφωνα με την οποία, «η γερμανική θέση είναι ότι δεν θα πρέπει να διακόψουμε το διάλογο με τη Ρωσία» ήταν αυτή που ουσιαστικά προκαθόρισε το περιεχόμενο του κειμένου της απόφασης των 27 ηγετών της ΕΕ.

Οι έντονες πιέσεις των ΗΠΑ στην ΕΕ, μεσω των φιλοαμερικάνικων δυνάμεων (Αγγλία) και των αμερικανόδουλων κυβερνήσεων στην ΕΕ (Πολωνία, Βαλτικές, χώρες της Ανατολικής Ευρώπης) για κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας και «διακοπή του διαλόγου» μ’ αυτήν δεν «πέρασαν» στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Συνάντησαν την αποφασιστική αντίσταση των τριών μεγάλων χωρών-μελών της ΕΕ Γερμανίας-Γαλλίας-Ιταλίας.

Η συνέχιση του διαλόγου ΕΕ-Ρωσίας απλά αναβλήθηκε για αργότερα, χωρίς να γίνει δεκτή η πρόταση της Αγγλίας για διακοπή των συνομιλιών όπως ζήτησε ο Άγγλος πρωθυπουργός Γκόρντον Μπράουν: «υπό το φως των ενεργειών της Ρωσίας, θα πρέπει να αναστείλουμε τις διαπραγματεύσεις για μια νέα συμφωνία σύμπραξης και συνεργασίας». Ο Σαρκοζί δήλωσε ότι «αναβάλλουμε όλες τις συνόδους για τη συμφωνία στρατηγικής συνεργασίας», ενώ ο Μπαρόζο γνωστοποίησε ότι «η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφάσισε να αναβάλλει τις προσεχείς συνόδους που προβλέπονται για τη διαπραγμάτευση μιας συμφωνίας ενισχυμένης συνεργασίας με τη Ρωσία».

Η απόφαση της ΕΕ ήταν αναμενόμενο να καταδικάσει την ενέργεια της Ρωσίας αναγνώρισης των Νότιας Οσετίας-Αμπχαζίας, όμως η Ρωσία απ’ την πλευρά της, την ίδια μέρα, δια στόματος του προέδρου της Ντμίτρι Μεντβέντεφ, δήλωσε πως η αναγνώριση απ’ την πλευρά της Μόσχας της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας είναι «οριστική και αμετάκλητη», κάτι που επανέλαβε και στη συνάντησή του με τους Μπαρόζο-Σαρκοζί-Σολάνα στη Μόσχα (8/9/2008) λέγοντας ότι η αναγνώριση αποτελεί «μια πραγματικότητα που οι εταίροι μας, συμπεριλαμβανομένων και των ευρωπαίων, πρέπει να πάρουν υπόψη τους»

Την παραπάνω αναμενόμενη απόφαση των 27 ηγετών της ΕΕ, επέβαλλαν σειρά αντικειμενικοί-υποκειμενικοί παράγοντες, μεταξύ των οποίων:

πρώτο, η γενικότερη διαρκής όξυνση των αντιθέσεων ΕΕ-ΗΠΑ με πρώτη ανοιχτή περίπτωση εκείνη του Ιράκ (2003) λόγω των αντίθετων και αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων,

δεύτερο, η εξάρτηση των χωρών-μελών της ΕΕ απ’ το ρώσικο πετρέλαιο και φυσικό αέριο,

τρίτο, η διείσδυση του ευρωπαϊκού κεφαλαίου στη Ρωσία, η επέκτασή του σ’ αυτή και τις Δημοκρατίες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης σ’ ανταγωνισμό με το αμερικάνικο κεφάλαιο στην περιοχή,

τέταρτο, η παραπέρα διαρκής αμφισβήτηση της ηγεμονίας του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού εκ μέρους των ισχυρών ιμπεριαλιστικών χωρών της ΕΕ που αντικειμενικά συμπίπτει με την ανάλογη της ιμπεριαλιστικής Ρωσίας,

πέμπτο, η αντίθεση στην εγκατάσταση της «αντιπυραυλικής ασπίδας» στην Ευρώπη που σημαίνει: α. στρατιωτικό έλεγχο της ΕΕ απ’ τις ΗΠΑ, β. μεταφορά του εξοπλιστικού ανταγωνισμού στην Ευρώπη, γ. όξυνση των σχέσεων ΕΕ-Ρωσίας,

έκτο, η αντίθεση των ισχυρών της ΕΕ στη στρατιωτική περικύκλωση της Ρωσίας,

έβδομο, άρνηση συγκρότησης αντιρωσικού μετώπου,

όγδοο, πολιτική διαλόγου και όχι ρήξης με τη Ρωσία,

ένατο, η επιδίωξη «ενότητας» όλων των χωρών-μελών της ΕΕ απέναντι στην κρίση στον Καύκασο.

Οι πιέσεις των αμερικάνικων ιμπεριαλιστών στην ΕΕ σ’ όλα τα επίπεδα και με επιπλέον μοχλό τις αμερικανόδουλες κυβερνήσεις ορισμένων χωρών-μελών της για πρακτικά μέτρα σε βάρος της Ρωσίας απέτυχαν παταγωδώς, αποδείχθηκαν αναποτελεσματικές και έμειναν ουσιαστικά χωρίς πρακτική αξία.

Η απόφαση των ηγετών των κρατών-μελών της ΕΕ για τον πόλεμο στον Καύκασο πρέπει να εκτιμηθεί σαν μια επιπλέον ήττα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού μετά το ισχυρό στρατιωτικό πλήγμα που δέχθηκε στην περιοχή του Καυκάσου με τη συντριβή του γεωργιανού στρατού.

Αποτυχημένο υπήρξε και το ταξίδι του πιο επικίνδυνου, ακραία πολεμοχαρούς και αιμοδιψούς, γερακιού των ΗΠΑ, Ντικ Τσένεϊ, σε Γεωργία, Αζερμπαϊτζάν και Ουκρανία παρά τις θριαμβολογίες των εκπροσώπων του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

Πέρα απ’ τη συμπαράσταση στη μαριονέτα των ΗΠΑ, Σαακασβίλι, και την υπόσχεση για χορήγηση «βοήθειας» στη Γεωργία, η επίσκεψη στο Αζερμπαϊτζάν δεν απέδωσε τα αναμενόμενα, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του τύπου (ο Αλίεφ απάντησε μάλλον αρνητικά στις νέες προτάσεις του αμερικανού αντιπροέδρου για την κατασκευή νέου αγωγού αερίου που θα παρακάμπτει το ρωσικό έδαφος). Ο Αλίεφ φαίνεται να έχει δεχθεί πρόταση της Ρωσίας για αγορά εκ μέρους της αζέρικου φυσικού αερίου, ενώ τον περασμένο χρόνο (12/5/2007) η Ρωσία συμφώνησε με Καζακστάν-Τουρκμενιστάν να κατασκευάσουν από κοινού νέο αγωγό φυσικού αερίου στην Κασπία.

Ούτε η επίσκεψη στην Ουκρανία μπορεί να θεωρηθεί επιτυχής για την προώθηση των αμερικάνικών συμφερόντων στην περιοχή, γιατί το μοναδικό στήριγμά του εκεί είναι ο αμερικανόδουλος πρόεδρός της Β. Γιουτστένκο αφού πρώτο η πρωθυπουργός Γ. Τιμοσένκο αρνήθηκε να συμπαραταχθεί μαζί του στηρίζοντας το Σαακασβίλι της Γεωργίας, κρατώντας έτσι «φιλορώσικη» στάση και δεύτερο ο κυβερνητικός συνασπισμός έχει ήδη διαλυθεί. Ο Τσένεϊ, δεν πέτυχε ούτε την «συμφιλίωση» Γιουτστένκο-Τιμοσένκο.

Επίσης με το ταξίδι του στάθηκε εντελώς αδύνατο να αναστηλώσει στα μάτια των υποτακτικών του το ανεπανόρθωτα κλονισμένο απ’ την ήττα στον Καύκασο γόητρο ισχύος των ΗΠΑ.

Στο μεταξύ η κατάσταση στη Μαύρη Θάλασσα είναι κρίσιμη και έχει πάρει όψη άμεσης πολεμικής αντιπαράθεσης μεταξύ Ρωσίας-ΗΠΑ αφού ο χώρος της γέμισε με πολεμικά πλοία του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, τα οποία παρακολουθούνται στενά απ’ το ρώσικο πολεμικό στόλο που σταθμεύει στην περιοχή. Επιπλέον ρωσικό στόλος απέπλευσε για τη Συρία και σταθμεύει στα παράλιά της, ενώ η Βενεζουέλα υποδέχεται ρωσικά πολεμικά για κοινά στρατιωτικά γυμνάσια.

Απ’ την πλευρά της η Ρωσία αμφισβητεί ευθέως την παγκόσμια ηγεμονία των ΗΠΑ. Ο ρώσος πρόεδρος Ντμιτρι Μεντβέντεφ δήλωσε την 1^η Σεπτέμβρη: «ο κόσμος πρέπει να είναι πολυπολικός. Η μονοπολικότητα είναι απαράδεκτη. Η κυριαρχία ενός είναι ανεπίτρεπτη. Δεν μπορούμε να αποδεχθούμε μια παγκόσμια τάξη όπου όλες οι αποφάσεις λαμβάνονται από μια χώρα, έστω τόσο σοβαρή και με τόσο κύρος όσο οι Ηνωμένες Πολιτείες». Ο δε υπουργός των Εξωτερικών Σεργκέϊ Λαβρόφ που ως γνωστόν χαρακτήρισε τη μαριονέτα των ΗΠΑ, Σαακασβίλι, «πολιτικό πτώμα», σε ομιλία του την ίδια μέρα στο κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας δήλωσε, μεταξύ άλλων, με νόημα: «η Ρωσία επέστρεψε στην παγκόσμια σκηνή, ως υπεύθυνο κράτος που μπορεί να υπερασπιστεί τους πολίτες του και αν κάποιος είχε αμφιβολίες γι’ αυτό, οι ενέργειές μας για τον εξαναγκασμό της Γεωργίας στην Ειρήνη και η επιβαλλόμενη από τις συνθήκες αναγνώριση της ανεξαρτησίας της Νότιας Οσετίας και της Αμπχαζίας, θα πρέπει νάχουν διαλύσει αυτές τις αμφιβολίες».

Η Ρωσία σε οικονομικό επίπεδο έχει πετύχει συμφωνίες για το φυσικό αέριο με Ουζμπεκιστάν-Τουρκμενιστάν και πιθανόν με το Αζερμπαϊτζάν, ενώ σε διπλωματικό επίπεδο εξασφάλισε ουσιαστικά τη στήριξη, για την περίπτωση του Καυκάσου, της «Οργάνωσης Συνεργασίας της Σαγκάης» (Κίνα-Ρωσία-Ουζμπεκιστάν-Καζακστάν-Τατζικιστάν-Κιργιστάν) αλλά και την πλήρη στήριξη της «Οργάνωσης του Συμφώνου Συλλογικής Ασφάλειας» (Ρωσία-Ουζμπεκιστάν-Καζακστάν-Τατζικιστάν-Κιργιστάν-Λευκορωσία-Αρμενία), οι οποίες σε ανακοίνωση που δόθηκε στη δημοσιότητα (5/9/2008) καταδικάζουν την επίθεση της Γεωργίας ενάντια στη Νότια Οσετία και υποστήριξαν τη στάση της Ρωσίας.

Τέλος οι συνομιλίες της Μόσχας (8/9/2008) των Μπαρόζο-Σαρκοζί-Σολάνα με το ρώσο πρόεδρο Ντμίτρι Μεντβέντεφ κατέληξαν σε συμφωνία αποδεκτή απ’ τις δυο πλευρές για την κρίση στον Καύκασο, στις οποίες, κατά τον Σαρκοζί, εκείνα που επετεύχθηκαν ήταν σημαντικά και πως «δεν μπορούν να λυθούν όλα σε 4 ώρες».

Διαβάστε Περισσότερα »

ΚΚ Εργατών Γαλλίας: Να σταματήσει η Ιμπεριαλιστική Κλιμάκωση στον Καύκασο

Εδώ και αρκετές ημέρες, η κατάσταση στον Καύκασο έχει και πάλι αναφλεγεί επικίνδυνα.

Ωθούμενο από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, το Γεωργιανό αντιδραστικό καθεστώς άρχισε τις εχθροπραξίες με μια στρατιωτική επιχείρηση της οποίας ο σκοπός ήταν η επανάκτηση του ελέγχου της «αυτονομιστικής» περιοχής της Νότιας Οσετίας η οποία υποστηρίζεται από τη Μόσχα. Η Ρωσία των Μεντβέντεφ και Πούτιν απάντησε με μια στρατιωτική αντεπίθεση μεγάλης κλίμακας. Οι βόμβες των δύο στρατοπέδων έπληξαν άμαχο πληθυσμό στην Νότια Οσετία, αλλά επίσης και στην Αμπχαζία και διάφορες πόλεις τηςΓεωργίας γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα πολλές ανθρώπινες απώλειες και χιλιάδες πρόσφυγες.

Όλα αυτά δεν είναι «κεραυνός εν αιθρία», αλλά το αποτέλεσμα μιας χρόνιας έντασης που έχει υπόβαθρο τον ανταγωνισμό των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για τον έλεγχο μιας περιοχής πλούσιας σε υδρογονάνθρακες. Η Γεωργία είναι για τον Καύκασο ότι είναι το Αφγανιστάν για την Μέση Ανατολή: ένα πέρασμα για τη μεταφορά Αζέρικου πετρελαίου από την Κασπία στη Μαύρη Θάλασσα. Όπως οι περισσότερες από τις πρώην δημοκρατίες του νότου της Σοβιετικής Ένωσης, είναι το όργανο μιας πολιτικής αποσταθεροποίησης που χρησιμοποιεί ο Αμερικάνικος ιμπεριαλισμός ενάντια στη Ρωσία. Αυτή η πολιτική, η οποία έχει ήδη φέρει φωτιά και τσεκούρι στα Βαλκάνια, πήρε μια πιο επιθετική και προκλητική τροπή με την εγκατάσταση της κακόφημης «αντιπυραυλικής ασπίδας» στην Ανατολική Ευρώπη και με τις πιέσεις για να επιταχυνθεί η ένταξη της Γεωργίας στο ΝΑΤΟ.

Ας μηνέχουμεαυταπάτες! Όπως και με το Κόσσοβο, δεν έχουμε μια κατάσταση όπου οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι της υπερασπίζονται τη δημοκρατία και το δικαίωμα των λαών να διαχειρίζονται τις δικές τους υποθέσεις! Είναι μια υπόθεση ενός πολέμου για το ιμπεριαλιστικό ξαναμοίρασμα του κόσμου με φόντο την ενεργειακή κρίση και την οικονομική ύφεση! Η βία της Ρώσικης απάντησης, η οποία χαρακτηρίστηκε «δυσανάλογη» από τις Δυτικές δυνάμεις, αποτελεί ένα σημάδι από την πλευρά της Ρωσίας ότι δε θα επιτρέψει σε κανένα να ξεπεράσει κάποια όρια.
Ο Σαρκοζύ και Υπουργός των Εξωτερικών του έσπευσαν να παίξουν τους μεσολαβητές εξ ονόματος των 27 κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι θέσεις των κυβερνήσεων των ΕΕ απέχουν πολύ από το να είναι ενιαίες, ωστόσο είναι ξεκάθαρο ότι δεν επιθυμούν ανοιχτή αντιπαράθεση με την Ρωσία, ούτε μια ασταθή κατάσταση στην οποία θα εμπλέκονται και αυτές.

Το Κόμμα μας καταγγέλλει αυτόν τον πόλεμο μεταξύ των δύο αντιδραστικών πλευρών, του οποίου το τίμημα πληρώνουν οι λαοί του Καυκάσου.

Αυτό αποδεικνύει, αν ήταν ανάγκη να αποδειχτεί, τον κίνδυνο της «Ατλαντικής» πολιτικής που αναπτύσσεται από τον Σαρκοζύ. Αυτή η πολιτική, η οποία πρόσφατα φάνηκε με την ενίσχυση της Γαλλικής παρουσίας στο Αφγανιστάν – ανταποκρινόμενη με τις προσδοκίες του Μπους – και από την επανένταξη της Γαλλίας σε όλες τις δομές του ΝΑΤΟ, είναι μια επιθετική και πολεμοκάπηλη πολιτική.

- Να σταματήσουν οι ιμπεριαλιστικέςπροκλήσεις!

- Να σταματήσουν οι βομβαρδισμοί!

- Να εργαστούμε για να ενισχυθεί η διεθνής αλληλεγγύη των λαών στον αγώνα τους ενάντια στους ιμπεριαλιστές εμπρηστές του πολέμου!

Παρίσι, 12 Αυγούστου, 2008

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο πόλεμος στον Καύκασο – προϊόν όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων

Ηχηρότατο χαστούκι Ρωσίας σε ΗΠΑ στην περιοχή του Καυκάσου

Οξύνονται οι αντιθέσεις και επιδεινώνονται συνεχώς οι σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσίας

Τα τελευταία χρόνια οι σχέσεις μεταξύ Ρωσίας-Γεωργίας επιδεινώθηκαν συνεχώς εξαιτίας του ότι ο αμερικανοθρεμένος Μ.Σαακασβίλι ενεργούσε-ενεργεί μόνιμα και προκλητικά ως απεσταλμένος και μακρύ χέρι των ΗΠΑ σε μια περιοχή που ανήκει στη σφαίρα επιρροής της Ρωσίας, μια περιοχή που γεωγραφικά βρίσκεται στα πλευρά της και αποτελεί το μαλακό υπογάστριό της, σε μια περιοχή , όπως είναι ο Καύκασος, όπου ο ανταγωνισμός μεταξύ ΗΠΑ-Ρωσίας εκδηλώνεται οξύτατος λόγω της μεγάλης γεωστρατηγικής της σημασίαςκαι και εξαιτίας των πετρελαίου-φυσικού αερίου και των αγωγών μεταφοράς τους προς άλλες χώρες αλλά και της διαμάχης των Οσετίας-Αμπζαχίας με τη Γεωργία. Η Μόσχα είχε σχεδόν αποσύρει ολόκληρο το διπλωματικό της προσωπικό απ την πρωτεύουσα της Γεωργίας, Τιφλίδα, αρνούμενη οποιαδήποτε σχέση της με την κυβέρνησηΣαακασβίλι, μαριονέτα των αμερικανών ιμπεριαλιστών.

Όταν πριν δυο χρόνια, στα μέσα του 2006, ο αποθρασυμένος απ’ τις «πλάτες» των αφεντικών του Μ. Σαακασβίλι, η πιο διάσημη πολιτική πόρνη του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, καλούσε σε συναγερμό-εθνικιστική πανστρατιά – σε μιαπαραληρηματικού χαρακτήρα τυχοδιωκτική φιλοπόλεμη έκκληση και ακραίου εθνικιστικού παροξυσμού – τους απανταχού γεωργιανούς να συγκεντρωθούν στη Γεωργία για να γιορτάσουν όλοι μαζί την Πρωτοχρονιά του 2007 στο Τσχινβάλι, την πρωτεύουσα της νότιας Οσετίας, η οποία μαζί με την Αμπχαζία είχε αποσχιστεί από τη Γεωργία, κανένας δεν έπαιρνε στα σοβαρά τις προκλητικές και φιλοπόλεμες δηλώσεις του, θεωρούσε τις απειλές του γελοίες και ψευτοπαληκαρισμούς ενός επιπόλαιου και υπερφίαλου φασίστα εθνικιστή.

Δεν χρειάστηκαν ούτε καν 2 χρόνια από τότε για να μετεξελιχθεί ο Μ. Σαακασβίλι από διάσημη πόρνη του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στην αθλιέστερη εγκληματική πόρνη με τη στρατιωτική του επίθεση(8/8/2008) στη νότια Οσετία και την ολοσχερή ισοπέδωση-καταστροφή της πρωτεύουσάς της Τσχινβάλι με χιλιάδες θύματα, με 30-35000 πρόσφυγες και την ολοκληρωτική ερήμωση της πόλης.

Ο σημερινός αιματηρός «περιφερειακός» πόλεμος στον Καύκασο – προϊόν ουσιαστικά όξυνσης των ενδοιμπεριαλιστικών αντιθέσεων, ειδικότερα εκείνων των ΗΠΑ-Ρωσίας – ξεκίνησε με δυο προκλήσεις: 1. τη δημόσια ομολογημένη στρατιωτική επίθεση της Γεωργίας ενάντια στην πρωτεύουσα της νότιας Οσετίας, 2. την εξαπόλυση της επίθεσης την ημέρα της έναρξης των Ολυμπιακών αγώνων στο Πεκίνο.

Η προκλητικότητα και το θράσος του φασιστοειδούς που ακούει στο όνομα Σαακασβίλι δεν γνωρίζουν όρια. Από πού όμως αντλεί το «θάρρος»-θράσος και εξαπολύει μια τέτοια αιματηρή στρατιωτική επίθεση το θρασύδειλο και εγκληματικό αυτό φασιστοειδές; Προφανώς απ’ τ’ αφεντικά του αμερικανούς ιμπεριαλιστές.

Είναι φανερό ότι η στρατιωτική επίθεση της Γεωργίας ενάντια στην Οσετία έγινε μετά από υποκίνηση-συνεννόηση με τους αμερικανούς ιμπεριαλιστέςκαι υπήρξε μια πρώτη δοκιμή σφυγμομέτρησης στην πράξη της αντίδρασης της Ρωσίας σε μια περιοχή που γεωγραφικά βρίσκεται στα πλευρά της και ανήκει στη σφαίρα επιρροής της.

Φαίνεται πως το ξεπουλημένο στις ΗΠΑ φασιστοειδές προχώρησε στον επικίνδυνο στρατιωτικό τυχοδιωκτισμό, νομίζοντας (ή είχε τη διαβεβαίωση) ότι επειδή τυχαίνει να είναι η πιο διάσημη και πιο ελεεινή πόρνη του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού ότι τ΄ αφεντικά του θα προστρέξουν στρατιωτικά στην περιοχή να τον στηρίξουν-διασώσουν σε περίπτωση στρατιωτικής αντίδρασης της Ρωσίας, κάτι που ήταν εντελώς απίθανο να συμβεί γιατί αυτό θα είχε ως αναπόφευχτο αποτέλεσμα την άμεση σύγκρουση των ρωσικών με τα αμερικάνικα στρατεύματα με απρόβλεπτες συνέπειες. Η Ρωσία αντέδρασε, όπως εξάλλου αναμένονταν, και μάλιστα αστραπιαία. Απάντησε με μια κεραυνοβόλο επίθεση του ρωσικού στρατού που σύντριψε σε ελάχιστες ώρες το στρατό της Γεωργίας, δίνοντας έτσι ένα πολύ καλό και ιδιαίτερα σκληρό μάθημα στον εθνικιστή φασίστα Σαακασβίλι μα πρώτα απ’ όλα στους αμερικανούς ιμπεριαλιστές και για πρώτη φορά μετά την κατάρρευση-διάλυση του ρεβιζιονιστικού-καπιταλιστικού στρατοπέδου με επικεφαλής την καπιταλιστική Σοβιετική Ένωση και τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Έδωσε την πρώτη σαφέστατη και αποφασιστική στρατιωτική απάντηση στις αρχές του 21^ου αιώνα στην προκλητικότερη και πιο μισητή στους λαούς ιμπεριαλιστική δύναμη της εποχής μας, τις ΗΠΑ, που επεμβαίνει στρατιωτικά σ’ όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου – απάντηση ιδιαίτερης ιστορικής σημασίας και μεγάλης πολιτικής βαρύτητας για τη σημερινή περίοδο.

Τώρα, μετά τη συντριπτική ήττα η τρισάθλια πόρνη των ΗΠΑ έντρομη, πανικόβλητη και τρεμάμενη απ’ το σοκ μασάει τη γραβάτα μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες και παραπονείται στην αφεντικίνα του, ύαινα του αμερικάνικου Πενταγώνου, Κοντολίζα Ράϊς, που έχει καταφτάσει στην Τιφλίδα να παρηγορήσει το Σαακασβίλι, και κλαψουρίζει καταρρακωμένος («ζω το χειρότερο εφιάλτη μου»), παριστάνοντας τη «βιασμένη» από τους Ρώσους «παρθένα» («οι Ρώσοι βίασαν τη Γεωργία»).

Η στρατιωτική αποφασιστικότητα της Ρωσίας και η ήττα για πρώτη φορά των ΗΠΑ στη σύγκρουσή τους με τη Ρωσία (μέσω Γεωργίας-Σαακασβίλι) είναι πλέον δυο πραγματικά γεγονότα που δεν μπορούν από κανέναν να αμφισβητηθούν. Η ήττα των ΗΠΑ-Γεωργίας στη σύγκρουσή τους με τη Ρωσία έπληξε και τραυμάτισε ανεπανόρθωτα το γόητρο της ισχύος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στα μάτια όλων των λαών και όλων των χωρών.

Πέρα απ΄ τη γενικότερη όξυνση των ενδοιμπεριαλιστικών αντιθέσεων, το ξέσπασμα του αιματηρού πολέμου στον Καύκασο μεταξύ Γεωργίας-Ρωσίας (στην πραγματικότητα μεταξύ ΗΠΑ-Ρωσίας) συνδέεται άμεσα τόσο με το σφοδρό ανταγωνισμό των ΗΠΑ-Ρωσίας στην περιοχή αυτή για το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο αλλά και τους αγωγούς μεταφοράς τους όσο και προπαντός με τις συνεχείς προσπάθειες τα τελευταία χρόνια εκ μέρους του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού να απομονώσεικαι περικυκλώσει στρατιωτικά ως το μαλακό υπογάστριό της τη Ρωσία, περικύκλωση που άρχισε με τις κυβερνήσεις μαριονέτες των ΗΠΑ σε Γεωργία-Ουκρανία και τη διαρκή επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς.

Αρχικά οι ΗΠΑ προσπάθησαν να εκτοπίσουν τη Ρωσία απ’ τα Βαλκάνια με το αδυνάτισμα της Σερβίας, στη συνέχεια πέτυχαν την εγκατάσταση στρατιωτικών βάσεων σε Ρουμανία και Βουλγαρία, ακολούθησαν τα σχέδια εγκατάστασης της λεγόμενης «αντιπυραυλικής ασπίδας» σε Πολωνία και Τσεχία και τελευταία η προσπάθεια στο Βουκουρέστι για ένταξη στο ΝΑΤΟ της Γεωργίας και της Ουκρανίας που ματαιώθηκε εξαιτίας των αντιδράσεων όχι μόνο της Ρωσίας αλλά και των ισχυρών ιμπεριαλιστικών χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τελευταία η Μόσχα απάντησε με επίσης σαφέστατο και αποφασιστικό τρόπο και στην πρόσφατη υπογραφή της συμφωνίας μεταξύ ΗΠΑ-Πολωνίαςγια την εγκατάσταση της λεγόμενης «αντιπυραυλικής ασπίδας» στο έδαφος της τελευταίας δια στόματος του υπαρχηγού του ρωσικού επιτελείου στρατού, στρατηγού Ανατόλι Νογκοβίτσιν: «η Πολωνία καθίσταται στόχος, αναπτύσσοντας στοιχεία του επιθετικού αυτού συστήματος. Η καταστροφή τέτοιων στόχων θα αποτελέσει πρώτη προτεραιότητα».

Τέλος ο ρώσος πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεφ σε ομιλία του στην πόλη Κουρσκ κατά τις εκδηλώσεις για την επέτειο της σημαντικής μάχης δήλωσε (18/8/2008) : «αν κάποιος πιστεύει ότι μπορεί να σκοτώνει τους πολίτες μας και να διαφεύγει ατιμώρητος, εμείς δε θα το επιτρέψουμε ποτέ. Αν κάποιος το προσπαθήσει και πάλι, η απάντησή μας θα είναι συντριπτική. Έχουμε όλους τους απαραίτητους πόρους, πολιτικούς, οικονομικούς και στρατιωτικούς. Αν κάποιος έχει οποιεσδήποτε αυταπάτες γι’ αυτό θα πρέπει να τις εγκαταλείψει. Δεν θέλουμε να επιδεινώσουμε τη διεθνή κατάσταση, αλλά επιθυμούμε να μας σέβονται, να σέβονται το κράτος μας, το έθνος μας, τις αξίες μας». Αποφασιστική απάντηση και σαφέστατη προειδοποίηση προς τις ΗΠΑ.

***

Απ’ την πρώτη στιγμή της κατάρρευσης-διάλυσης του ρεβιζιονιστικού-καπιταλιστικού στρατοπέδου (1956-1990) μ’ επικεφαλής την καπιταλιστική (1956-1990) Σοβιετική Ένωση των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσόφ και τη διάλυση της ΕΣΣΔ, οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές έσπευσαν αμέσως: πρώτο, να εκμεταλλευτούν τις εθνικιστικές αντιθέσεις των νέων αποσχισθέντων απ’ τη Ρωσία κρατών με στόχο την οικονομική-πολιτική-στρατιωτική διείσδυση σ’ αυτά και με κύριο ανομολόγητο όμως σχέδιο την αποδυνάμωση αρχικά της Ρωσίας αλλά και ταυτόχρονα την οικονομική-πολιτική και κυρίως τη στρατιωτική της περικύκλωση, και δεύτερο να φέρουν σε ρήξη με τη Ρωσία όλες τις ως τότε εξαρτημένες απ’ τη Σοβιετική Ένωση ρεβιζιονιστικές-καπιταλιστικές χώρες της ανατολικής Ευρώπης (Πολωνία, Τσεχία-Σλοβακία, Ρουμανία, Ουγγαρία,Βουλγαρία) και τις αποσχισθείσες απ’ αυτή βαλτικές χώρες.

Σ’ όλες αυτές τις χώρες κυριάρχησαν και κυριαρχούν όχι μόνο οι πιο ακραίες αντιδραστικές-φασιστικές δυνάμεις αλλά και ακραία φιλοαμερικάνικες και εχθρικές προς τη Ρωσία δυνάμεις, πράγμα που διευκόλυνε τα σχέδια των ΗΠΑ για περικύκλωση της Ρωσίας.

Η ιμπεριαλιστική Ρωσία απ’ την πλευρά της παρόλο που διέβλεπε τα σχέδια των ανταγωνιστών της ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ, εξαιτίας των τεράστιων προβλημάτων (προπαντός οικονομικών) που αντιμετώπιζε έμενε τα πρώτα χρόνια σχεδόν παθητικός θεατής, προφανώς από αδυναμία, προσπαθώντας να ανορθώσει την οικονομία της και ταυτόχρονα επεξεργάζονταν τα δικά της σχέδια για τον ευρωπαϊκό χώρο και την αντιμετώπιση της ολόπλευρης αμερικάνικης επίθεσης που βρίσκονταν σε εξέλιξη.

Μετά το «ξεκαθάρισμα των λογαριασμών» με τους διάφορους μεγαλομαφιόζους της ρώσικης οικονομίας (Μπερεζόφσκι, Χοντορκόφσκι, κλπ.), ο Πούτιν και το επιτελείο του δίνει προτεραιότητα στη ανόρθωση της οικονομίας συγκεντρώνοντας στα χέρια του κράτους πετρέλαιο-αέριο και ταυτόχρονα, έχοντας πάντα μπροστά τους τα σχέδια των ΗΠΑ και τον σκληρό ανταγωνισμό ΗΠΑ-Ρωσίας, επεξεργάστηκε μια εξωτερική πολιτική προσέγγισης και συνεργασίας με την ΕΕ (με δεδομένες τις ενδοιμπεριαλιστικές αντιθέσεις ΗΠΑ-ΕΕ-Ρωσίας) και την Κίνα.

Στο βαθμό που ισχυροποιείται η οικονομία της Ρωσίας η αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ σε διάφορα σημεία του πλανήτη δυναμώνει και οι αντιθέσεις ΗΠΑ-Ρωσίας γίνονται οξύτερες* (στο πλαίσιο και της γενικότερης όξυνσης** των ενδοιμπεριαλιστικών αντιθέσεων, μέρος των οποίων αποτελούν).

Οι αντιπαραθέσεις της Ρωσίας με τις ΗΠΑ πυκνώνουν και γίνονται οξύτερες στο χώρο των Βαλκανίων, της κεντρικής Ευρώπης, της Κασπίας και σε άλλα σημεία του πλανήτη και ο ανταγωνισμός διεξάγεται σφοδρότερος όσο ποτέ για το πετρέλαιο-αέριο αλλά και για τις σφαίρες επιρροής και τον έλεγχο των γεωστρατηγικής σημασίας περιοχών.

Η όξυνση των σχέσεων ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται αμείωτη, ιδιαίτερα στην περιοχή του Καυκάσου, αλλά και εξαιτίας των σχεδίων των ΗΠΑ εγκατάστασης της λεγόμενης «αντιπυραυλικής ασπίδας» σε Πολωνία-Τσεχία που στρεφεται κατά της Ρωσίας αλλά κατά των ευρωπαϊκών χωρών και αναμένεται να τροφοδοτήσει την κούρσα των εξοπλισμών.

Ας παρακολουθήσουμε την πορεία αντιπαράθεσης Ρωσίας-ΗΠΑ σχετικά με τη λεγόμενη «αντιπυραυλικήςασπίδας».

Η Ρωσία από την πρώτη στιγμή αποδοκίμασε και απέρριψε τα σχέδια εγκατάστασης της λεγόμενης «αντιπυραυλικής ασπίδας» των ΗΠΑ στο χώρο της κεντρικής Ευρώπης και συγκεκριμένα την τοποθέτηση στην Πολωνία 10 βάσεων εκτόξευσης πυραύλων και ένα σύστημα ραντάρ στην Τσεχία, με πρόσχημα την απόκρουση πυραύλων από το Ιραν (οι ΗΠΑ ζήτησαν επίσημα στις 22 Γενάρη 2007 να δεχθούν το σύστημα πυραύλων).

Ένα μήνα αργότερα ο Πούτιν στο λόγο του στη «43^η Διάσκεψη του Μονάχου για την Ασφάλεια» (αρχές του δεύτερου δεκαήμερου του Φλεβάρη 2007)έκφρασε όχι μόνο την έντονη δυσαρέσκειά του για τη λεγόμενη «αντιπυραυλική ασπίδα» αλλά αντιτάχθηκε και στην πολιτική των ΗΠΑ, τις οποίες επέκρινε έντονα: «το σενάριο ενός μονοπολικού κόσμου … με ένα κέντρο εξουσίας, ένα κέντρο ισχύος, ένα κέντρο λήψης αποφάσεων, ενός κόσμου με έναν αφέντη, έναν ηγεμόνα» και κατάγγειλε «τη σχεδόν απεριόριστη προσφυγή στη στρατιωτική βία, που σπρώχνει την ανθρωπότητα στην άβυσσο των αέναων συγκρούσεων… Μια χώρα, οι Ηνωμένες Πολιτείες, υπερβαίνουν τα εθνικά τους σύνορα με κάθε δυνατό τρόπο, επιβάλλοντας τις οικονομικές, πολιτικές, πολιτιστικές και εκπαιδευτικές πολιτικές τους σε άλλα έθνη. Είναι η κυριαρχία αυτής της δύναμης, που αναπόφευχτα ενθαρρύνει αριθμό χωρών να αποκτήσουν όπλα μαζικής καταστροφής» (10/2/2007).

Σχετικά με την «αντιπυραυλική ασπίδα», η ελληνική κυβέρνηση παίρνοντας αφορμή (22/2/2007) απ’ τις δηλώσεις του ρώσου στρατηγού Σολοβτσόφ, διοικητή των Δυνάμεων Στρατηγικών Πυραύλων της Ρωσίας, ότι «αν οι κυβερνήσεις της Πολωνίας και της Τσεχίας πάρουν μια τέτοια απόφαση, τότε οι ρωσικές στρατηγικές δυνάμεις είναι σε θέση να βάλουν αυτές τις χώρες στο στόχαστρο» («Ελευθεροτυπία» 23/2/2007, σελ. 5), σε ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών τονίζει ότι οι δηλώσεις «οι οποίες στρέφονται κατά των συγκεκριμένων κρατών δεν βοηθούν» και ότι «επηρεάζουν αρνητικά το διάλογο που είναι επωφελής για όλους με το να συμβάλλει αποφασιστικά στη σταθερότητα και την ασφάλεια της Ευρώπης».

Είναι σαφής η απροκάλυπτη υπεράσπιση των επιθετικών στρατιωτικών σχεδίων των ΗΠΑ εκ μέρους της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή. Η δήλωση προκάλεσε την έντονη δυσαρέσκεια της Μόσχας, η οποία, σύμφωνα με δημοσιεύματα, έδωσε εντολή στον πρεσβευτή της να ζητήσει εξηγήσεις από το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών «για την παρέμβαση υπέρ των αμερικανών στη διένεξη για την εγκατάσταση πυραύλων των ΗΠΑ στην Τσεχία και την Πολωνία»

Ενώ, λοιπόν, η κυβέρνηση Καραμανλή έσπευσε να στηρίξει τα επιθετικά σχέδια των ΗΠΑ, αυτά όμως προκάλεσαν διχασμό στο χώρο της ΕΕ. Τέλη του δεύτερου δεκαήμερου του Μάρτη 2007 ο πρόεδρος του γερμανικού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, Κουρτ Μπέκ, δήλωσε ότι «στην Ευρώπη δεν πρέπει να εγκατασταθούν πύραυλοι» και ότι «δεν επιθυμούμε μια νέα κούρσα εξοπλισμών των ΗΠΑ και της Ρωσίας σε ευρωπαϊκό έδαφος», ο δε γερμανός υπουργός Εξωτερικών, Φρανκ-Βάλτερ Στάϊνμαϊερ διευκρίνισε ότι το θέμα πρέπει να συζητηθεί στην Ατλαντική Συμμαχία και την Ευρωπαϊκή Ένωση και ταυτόχρονα να αρχίσει διάλογος με τη Ρωσία, ενώ αργότερα δήλωσε ότι «κύρια προτεραιότητά μας είναι ο αφοπλισμός και όχι ένα νέο κυνήγι εξοπλισμών. Στη διαμάχη για το αντιπυραυλικό σύστημα η Ευρώπη θα πρέπει με κάθε τρόπο να αποφύγει το διχασμό. Η εποχή του Ψυχρού Πολέμου έχει περάσει για πάντα… δεν επιθυμούμε ένα νέο κυνήγι εξοπλισμών στην Ευρώπη». Ανάλογες δηλώσεις έκανε και ο γερμανός υπουργός Άμυνας, Φραντς Γιόζεφ Γιουνγκ. Επίσης η καγκελάριος Α. Μέρκελ δήλωσε (19/3/2007):«κανείς δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις προκλήσεις της εποχής μας ενεργώντας από μόνος του. Αυτό ισχύει όχι μόνο για την Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και για τις ΗΠΑ». Αρνητική στάση κρατάει και η Γαλλία.

Απ’ την πλευρά του ο Χαβιέ Σολάνα , επικεφαλής της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Ασφάλειας της ΕΕ , σε δηλώσεις του (29/3/2007) υποστήριξε ότι οποιαδήποτε απόφαση χωρών-μελών της ΕΕ να συμμετάσχουν στα συγκεκριμένα αμερικάνικα σχέδια δεν πρέπει να βάλλουν σε κίνδυνο την ασφάλεια της ΕΕ και επιπλέον η τυχόν εγκατάσταση πυραύλων θα «επηρεάσει τις σχέσεις μας με τρίτες χώρες όπως με τη Ρωσία».

Αρχές Μάρτη (5/3/2007) ο ρώσος στρατηγός Ιγκορ Χβόροφ γνωστοποίησε δηλώνοντας ότι «καθώς όλα τα στοιχεία του συστήματος αντιπυραυλικής άμυνας δεν μπορούν να προστατευθούν σωστά, όλοι οι τύποι αεροσκαφών μας είναι σε θέση να τα καταστρέψούν»

Δυο περίπου μήνες αργότερα ο Πούτιν (26/4/2007) ανακοίνωσε – έκφραση της όξυνσης των αντιθέσεων και επιδείνωση των σχέσεων ΗΠΑ-Ρωσίας – την απόφαση της Μόσχας να παγώσει μονομερώς τη Συνθήκη για τα Συμβατικά Όπλα (CFE) στην Ευρώπη, αν δεν παραιτηθούν οι ΗΠΑ απ’ την εγκατάσταση της «αντιπυραυλικής ασπίδας» σε Πολωνία και Τσεχία, σημειώνοντας παράλληλα πως οι χώρες του ΝΑΤΟ που υπέγραψαν τη Συνθήκη (Παρίσι 19/11/1990 μεταξύ ΝΑΤΟ-Συμφώνου Βαρσοβίας, τροποποιήθηκε στις 19/11/1999) δεν τήρησαν τις ρυθμίσεις της και δεν την έχουν επικυρώσει. Ταυτόχρονα επισήμανε τον κίνδυνο για τη Ρωσία ότι με την εγκατάσταση πυραύλων στην κεντρική Ευρώπη θα ελέγχεται «η ρώσικη επικράτεια ως τα Ουράλια αν δεν πάρουμε αντίμετρα» και καταλήγοντας δήλωσε αποφασιστικά: «και θα το πράξουμε».

Εν τω μεταξύ σε οικονομικό επίπεδο, η Ρωσία συμφώνησε (12/5/2007) με το Καζακστάν και το Τουρκμενιστάν να κατασκευάσουν από κοινού νέο αγωγό φυσικού αερίου στην Κασπία, συμφωνία που ισχυροποιεί και δυναμώνει παραπέρα το ρόλο της Ρωσίας ως προμηθευτή ενέργειας στις χώρες της ΕΕ,γεγονός που ανησύχησε έντονα τις ΗΠΑ.

Στις 23 Μάη 2007 από τη Βιέννη ο Πούτιν αναφερόμενος εκ νέου στην «αντιπυραυλική ασπίδα» δήλωσε πεπεισμένος: «πιστεύουμε ότι η διμερής απόφαση έχει ήδη ληφθεί μεταξύ ΗΠΑ και Τσεχίας, από τη μια πλευρά, και ΗΠΑ και Πολωνίας από την άλλη», ενώ στις 29 Μάη 2007 δήλωσε ότι η εγκατάσταση της αμερικάνικης «αντιπυραυλικής ασπίδας» στην Ευρώπη θα μετατρέψει τη γηραιά ήπειρο σε «πυριτιδαποθήκη»: «κρίνουμε ότι είναι επιζήμιο και επικίνδυνο να μετατραπεί η Ευρώπη σε πυριτιδαποθήκη και να τη γεμίσουμε με νέα όπλα». Ταυτόχρονα η Ρωσία έδωσε και την πρώτη αποφασιστική απάντηση στην εμμονή των ΗΠΑ να εγκαταστήσουν την«αντιπυραυλική ασπίδα» στην κεντρική Ευρώπη, πραγματοποιώντας την πρώτη (29/5/2007) επιτυχή εκτόξευση ενός νέου διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου πολλαπλών κεφαλών (RS-24), που αποφεύγει τα συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας και ο οποίος μπορεί να διαπερνά οποιαδήποτε «αντιπυραυλική ασπίδα». Ο τότε αντιπρόεδρος της ρωσικής κυβέρνησης Σεργκέϊ Ιβανόφ είχε δηλώσει (29/5/2007) σχετικά: «τα νέα τακτικά και στρατηγικά συγκροτήματα της Ρωσίας μπορούν να διαπεράσουν οποιοδήποτε υπάρχον ή μελλοντικό πυραυλικό αμυντικό σύστημα. Έτσι από άποψη άμυνας και ασφάλειας οι Ρώσοι μπορούν να αισθάνονται ασφαλείς»

Αρχές Ιούνη (4/6/2007) ο Πούτιν προειδοποίησε ότι σε περίπτωση εγκατάστασης «αντιπυραυλικής ασπίδας» σε Πολωνία-Τσεχία, η Ρωσία θα στρέψει τους πυραύλους της προς αυτές τις χώρες της Ευρώπης.

Στις 23 Ιούλη κατατέθηκε το νομοσχέδιο για το πάγωμα της συμμετοχής της Ρωσίας στο «Σύμφωνο Ελέγχου Συμβατικών Όπλων» το οποίο επικυρώθηκε από τη ρωσική κρατική Δούμα το πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη (2007).

Είναι φανερό ότι οι σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχώς επιδεινώθηκαν καθόλη τη διάρκεια του περασμένου χρόνου για να επιδεινωθούν πολύ περισσότερο αυτό το χρόνο με τον αιματηρό πόλεμο στον Καύκασοκαι την υπογραφή (18/8/2008) της συμφωνίας εγκατάστασης της «αντιπυραυλικής ασπίδας» στην Πολωνία από τους υπουργούς εξωτερικών των ΗΠΑ-Πολωνίας

* Οι εκτιμήσεις της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του«Κ»ΚΕ ότι η Ρωσία είναι υποταγμένη και σέρνεται πίσω απ’ το άρμα των ΗΠΑ αποδείχθηκαν σαπουνόφουσκες.

** Επίσης οι πόλεμοι στο Ιράκ και στον Καύκασο και η παραπέρα όξυνση των αντιθέσεων μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων διέλυαν τον αντιδραστικό μύθο των ηγετών του «Κ»ΚΕ περί «συγκρότησης ενός διεθνούς ιμπεριαλιστικού συνασπισμού με επικεφαλής τις ΗΠΑ» (Παπαρήγα: «Ρ», 25/9/2001, σελ. 7-8) – αστική σοσιαλδημοκρατική αντίληψη-εκτίμηση που αρνείται την ύπαρξη και επιπλέον την όξυνση των ενδοιμπεριαλιστικών αντιθέσεων (επανέκδοση στον 21^ο αιώνα της πασίγνωστης περί «υπεριμπεριαλισμού» αντιμαρξιστικής θεωρίας του Κ.Κάουτσκι).

Διαβάστε Περισσότερα »