Για το χαρακτήρα του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου

ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΣΤΑΛΙΝ – ΚΚΕ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ

Για το χαρακτήρα του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου

Ακολουθεί η πρώτη εντελώς σύντομη (η δεύτερη πιο ολοκληρωμένη δημοσιεύτηκε στο προηγούμενο φύλλο 410 1-31 Μάη 2015) απάντηση-κριτική στις «νέες» παμπάλαιες φιλο-Χιτλερικές τροτσκιστικές περί «ιμπεριαλιστικού»(!) Β’ παγκόσμιου πολέμου, κλπ. θέσεις των σοσιαλδημοκρατών χρουστσοφικών-τροτσκιστών ηγετών του ρεφορμιστικού «Κ»ΚΕ:

«ΣΗΜΕΡΑ – ακριβώς 70 χρόνια μετά τη Μεγάλη Αντιφασιστική ΝΙΚΗ των Λαών και μάλιστα στις παραμονές του γιορτασμού δηλ. την ίδια ώρα που το προλεταριάτο και οι ευρωπαϊκοί λαοί γιορτάζουν, τιμούν και υπερασπίζουν τη μεγαλειώδη ΝΙΚΗ – τα «βαμμένα» αντισταλινικά-αντιζαχαριαδικά εγγονο-δισέγγονα των προδοτών σοσιαλδημοκρατών ΤΡΟΤΣΚΙ-ΤΙΤΟ-ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΣΙΑΝΤΟΥ της ηγετικής κλίκας των Παπαρηγο-Κουτσουμπο-Μαϊληδων, κλπ., του αστικού-σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ εξαπολύουν νέες σφοδρότατες συκοφαντικές επιθέσεις ενάντια στην επαναστατική μαρξιστική γραμμή των ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΣΤΑΛΙΝ–ΚΚΕ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ – την αποκλειστικά μοναδική μαρξιστική επαναστατική γραμμή που ΟΔΗΓΗΣΕ: 1. στην τεράστια ανάπτυξη του ένοπλου Αντιφασιστικού Κινήματος στην Ευρώπη, κάτω απ’ την καθοδήγηση των επαναστατικών κομμουνιστικών κομμάτων, 2. στη ΔΙΑΣΩΣΗ της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής Σοβιετικής Ένωσης, που ηγήθηκε και καθοδήγησε τη ΝΙΚΗ, 3. στη στρατιωτική ΗΤΤΑ του ΦΑΣΙΣΜΟΥ και ΝΑΖΙ-ΦΑΣΙΣΜΟΥ, 4. στην απελευθέρωση των λαών, 5. στην κατάργηση του καπιταλισμού σε σειρά χώρες, 6. στη δημιουργία του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, ενώ με τις νέες αλλά παμπάλαιες ΤΡΟΤΣΚΙΣΤΙΚΕΣ θέσεις περί «ιμπεριαλιστικού» πολέμου απ’ τις ΔΥΟ πλευρές (!), ακόμα και ΜΕΤΑ τη ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής ΕΣΣΔ σ’ αυτόν, και περί «ιμπεριαλιστικού» πολέμου απ’ τις ΔΥΟ πλευρές(!) μεταξύ Ιταλίας-Ελλάδας, κλπ. ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ να εγκαταλείψουν το τότε Αντιφασιστικό στρατόπεδο με επικεφαλής τη σταλινική ΕΣΣΔ – ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΑ βέβαια – και να περάσουν ΑΝΟΙΧΤΑ στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο για να μπουν ΑΜΕΣΑ και ΚΑΤ’ΕΥΘΕΙΑΝ στην υπηρεσία του υπεραντιδραστικού επιθετικού φασιστικού «Άξονα» ΒΕΡΟΛΙΝΟ-ΡΩΜΗ-ΤΟΚΙΟ: και τώρα μεταμορφωμένα ΠΛΕΟΝ σε αντιδραστικές φιλο-Χιτλερικές βαρυπενθούσες μαυρομαντηλούσες γονατισμένες πάνω στους τάφους των ΧΙΤΛΕΡ-ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ ξεσπούν απαρηγόρητες σε γοερούς σπαρακτικούς θρήνους για την καταστροφική ΗΤΤΑ του ΦΑΣΙΣΜΟΥ και ΝΑΖΙ-ΦΑΣΙΣΜΟΥ το Μάη του 1945. Σε ΠΛΗΡΗ αντίθεση και οξύτατη ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ μ’ αυτές τις πεμπτο-φαλλαγγίτικες φιλο-Χιτλερικές θέσεις-στάσεις, η ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ και το σύνολο των επαναστατικών κομμουνιστικών κομμάτων (μαζί και το ΚΚΕ) – μέλη-τμήματα της ΚΔ ΟΡΘΟΤΑΤΑ χαρακτήρισαν αργότερα το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ως «αντιφασιστικό», ενώ και ο μεγάλος καθοδηγητής του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος και κλασικός του μαρξισμού ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ – ο μεγάλος οργανωτής, αρχιτέκτονας και καθοδηγητής της μεγάλης Αντιφασιστικής ΝΙΚΗΣ των Λαών – αναλύοντας μαρξιστικά τις ΔΙΑΦΟΡΕΣ μεταξύ του Α΄ και Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου σημείωνε σαφέστατα, το 1946, μετά τη λήξη του πολέμου, στο «Λόγο του προς τους εκλογείς»: «γι’ αυτό ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος ενάντια στα κράτη του άξονα είχε από την πρώτη μέρα χαρακτήρα πολέμου αντιφασιστικού, απελευθερωτικού, που ένας από τους σκοπούς του ήταν και η αποκατάσταση των δημοκρατικών ελευθεριών. Η είσοδος της Σοβιετικής Ένωσης στον πόλεμο ενάντια στα κράτη του άξονα δε μπορούσε παρά να δυναμώσει – και πραγματικά δυνάμωσε – τον αντιφασιστικό και απελευθερωτικό χαρακτήρα του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου. Πάνω σ’ αυτή τη βάση δημιουργήθηκε ο αντιφασιστικός συνασπισμός της Σοβιετικής Ένωσης, των Ενωμένων Πολιτειών, της Μεγάλης Βρετανίας και των άλλων φιλελεύθερων κρατών, που έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην υπόθεση της συντριβής των ενόπλων δυνάμεων του άξονα. Έτσι έχει το ζήτημα της γέννησης και του χαρακτήρα του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου». 1^η Μάη 2015

ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΣΤΑΛΙΝ: Για το χαρακτήρα του Β΄Παγκόσμιου Πολέμου

ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ: ΛΟΓΟΣ  ΣΤΟΥΣ  ΕΚΛΟΓΕΙΣ ΜΟΥ

Στις 9 του Φλεβάρη 1946 ο στρατάρχης Στάλιν μίλησε στους εκλογείς της εκλογικής του περιφέρειας, σε συγκέντρωσή τους στο Μεγάλο θέατρο της Μόσχας. Ο πρόεδρος της συγκέντρω­σης έδωσε το λόγο στον Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν. Η εμ­φάνιση τον Στάλιν στο βήμα χαιρετίζεται από τους εκλογείς με θυελλώδεις ζητωκραυγές, που διαρκούν κάμποση ώρα. Όλοι οι παρευρισκόμενοι όρθιοι χαιρετούν το Στάλιν. Στην αίθουσα αντηχούν αδιάκοπα οι φωνές: «Ζήτω ο μεγάλος Στάλιν!», «Να μας ζήσεις μεγάλε Στάλιν!», «Ζήτω ο αγαπημένος μας Στάλιν!». Ο στρατάρχης Στάλιν εκφώνησε τον παρακάτω λόγο:

«Σύντροφοι,

Πέρασαν οχτώ χρόνια από τις προηγούμενες εκλογές για το Ανώτατο Σοβιέτ της ΕΣΣΔ. Η περίοδος αυτή ήταν πλούσια σε αποφασιστικά γεγονότα. Τα πρώτα τέσσερα χρόνια πέρασαν με την εντατική δουλειά των σοβιετικών ανθρώπων για την πραγματοποίηση του τρίτου πεντάχρο­νου σχεδίου. Τα υπόλοιπα τέσσερα χρόνια τα γέμισαν τα γεγονότα του πολέμου ενάντια στους γερμανούς και γιαπωνέζους επιδρομείς, τα γεγονότα του δευτέρου παγκόσμιου πολέμου.

Δε χωρεί αμφιβολία ότι ο πόλεμος είνε το σημαντι­κότερο γεγονός της περιόδου που πέρασε.

Θα ήταν σφάλμα να νομίζουμε πώς ο δεύτερος παγ­κόσμιος πόλεμος ήρθε ξαφνικά, ή ήρθε σαν αποτέλεσμα των σφαλμάτων που έκαναν τούτοι ή εκείνοι οι πολιτικοί ηγέτες των κρατών, αν και δε χωρεί αμφιβολία πώς έχουν γίνει σφάλματα. Ο πόλεμος γεννήθηκε σαν αναπόφευκτη συνέπεια της ανάπτυξης των διεθνών οικονομικών και πο­λιτικών δυνάμεων του σύγχρονου μονοπωλιακού καπιταλι­σμού. Οι μαρξιστές δεν έπαψαν να τονίζουν ότι το κεφα­λαιοκρατικό σύστημα της παγκόσμιας οικονομίας κρύβει μέσα του τα στοιχεία της γενικής κρίσης και της ένοπλης σύγκρουσης, ότι ακριβώς γι' αυτό η ανάπτυξη του παγκό­σμιου καπιταλισμού στην εποχή μας δε συντελείται με ομαλή και ρυθμική κίνηση προς τα εμπρός, αλλά με κρί­σεις και πολεμικές καταστροφές. Η ανισόμετρη ανάπτυξη των κεφαλαιοκρατικών χωρών οδηγεί με τον καιρό στην απότομη παραβίαση της «Ισορροπίας» του παγκόσμιου κε­φαλαιοκρατικού συστήματος, οπότε η ομάδα εκείνη των κεφαλαιοκρατικών χωρών που θεωρεί τον εαυτό της λιγό­τερο εξασφαλισμένο σε πρώτες ύλες και αγορές για τα προϊόντα της, προσπαθεί συνήθως ν’ αλλάξει την κατάσταση και να ξαναμοιράσει προς όφελός της τις «σφαίρες επιρροής», χρησιμοποιώντας την ένοπλη δύναμη. Αποτέ­λεσμα αυτού του φαινομένου είνε το χώρισμα του κεφα­λαιοκρατικού κόσμου σε δυο εχθρικά στρατόπεδα και ο πόλεμος ανάμεσα τους.

Θα ήταν ίσως δυνατό ν’ αποφευχθεί η πολεμική καταστροφή, αν υπήρχε η δυνατότητα να ξαναμοιράζονται περιοδικά ανάμεσα στις χώρες οι πρώτες ύλες και οι αγορές για την πώληση των προϊόντων ανάλογα με την οικονο­μική βαρύτητα των χωρών, αν υπήρχε η δυνατότητα να παίρνονται συντονισμένα και ειρηνικά τέτιες αποφάσεις. Αυτό όμως δεν είνε δυνατό να πραγματοποιηθεί μέσα στις σημερινές κεφαλαιοκρατικές συνθήκες ανάπτυξης της παγ­κόσμιας οικονομίας.

Έτσι, σαν αποτέλεσμα της κρίσης του κεφαλαιοκρα­τικού συστήματος της παγκόσμιας οικονομίας, γεννήθηκε ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος και σαν αποτέλεσμα της δεύτερης κρίσης ήρθε ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος.

Αυτό βέβαια δε θα πει πώς ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος είνε αντιγραφή του πρώτου. Απεναντίας, ο δεύτε­ρος παγκόσμιος πόλεμος διαφέρει ουσιαστικά από τον πρώτο. Πρέπει να 'χουμε υπόψη μας ότι τα κυριότερα φα­σιστικά κράτη — Γερμανία, Ιαπωνία, Ιταλία — πριν επι­τεθούν κατά της Σοβιετικής Ένωσης εκμηδένισαν στις ίδιες τις χώρες τους και τα τελευταία λείψανα των αστικό-δημοκρατικών ελευθεριών, εγκαθίδρυσαν στις χώρες τους σκληρά καθεστώτα τρομοκρατίας, καταπάτησαν την αρχή της κυριαρχίας και της ελεύθερης ανάπτυξης των μικρών χωρών, διακήρυξαν σαν αρχή τους την πολιτική της αρπα­γής ξένων εδαφών, δηλώνοντας απροκάλυπτα πως επιδιώ­κουν να καταχτήσουν την παγκόσμια κυριαρχία και να επι­βάλουν παντού το φασιστικό καθεστώς. Με την κατά­ληψη της Τσεχοσλοβακίας και των κεντρικών περιοχών της Κίνας έδειξαν πως είνε έτοιμα να πραγματοποιήσουν την απειλή τους για υποδούλωση όλων των φιλελεύθερων λαών. Γι' αυτό ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος ενάντια στα κράτη του άξονα πήρε από την πρώτη μέρα χαραχτήρα πολέμου αντιφασιστικού, απελευθερωτικού, που ένας από τους σκοπούς του ήταν και η αποκατάσταση των δημοκρατικών ελευθεριών. Η είσοδος της Σοβιετικής Ένωσης στον πόλεμο ενάντια στα κράτη του άξονα δε μπορούσε παρά να δυναμώσει — και πραγματικά δυνάμωσε — τον αντιφασι­στικό και απελευθερωτικό χαραχτήρα του δεύτερου παγ­κόσμιου πολέμου.

Πάνω σ’ αυτή τη βάση δημιουργήθηκε ο αντιφασι­στικός συνασπισμός της Σοβιετικής Ένωσης, των Ενωμέ­νων Πολιτειών, της Μεγάλης Βρετανίας και των άλλων φιλελεύθερων κρατών, που έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην υπόθεση της συντριβής των ενόπλων δυνάμεων του άξονα.

Έτσι έχει το ζήτημα της γέννησης και του χαραχτήρα του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου».

(από: Ι.Β.ΣΤΑΛΙΝ: «Λόγος στους εκλογείς μου» σελ.7-10, εκδ. «Τα νέα βιβλία», Αθήνα 1946)

Ι.Β.ΣΤΑΛΙΝ: 26η επέτειος της μεγάλης σοσιαλιστικής επανάστασης του Οχτώβρη (6 Νοέμβρη 1943)

«Η χιτλερική Γερμανία και οι δορυφόροι της βρίσκονται στο χείλος της καταστροφής τους.

Η νίκη των συμμάχων χωρών ενάντια στη Γερμανία θα βάλει στην ημερήσια διάταξη τα σπουδαιότατα ζητήματα για την οργάνωση και ανα­δημιουργία της κρατικής, οικονομικής και εκπολιτιστικής ζωής των ευρω­παϊκών λαών. Η πολιτική της κυβέρνησης μας σ' αυτά τα ζητήματα παρα­μένει αμετάβλητη. Μαζί με τους συμμάχους μας έχουμε την υποχρέωση:

1) Να απελευθερώσουμε τους λαούς της Ευρώπης από τους φασίστες επιδρομείς και να τους βοηθήσουμε να αναδημιουργήσουν τα εθνικά τους κράτη που διαμελίστηκαν από τους φασίστες υποδουλωτές: οι λαοί της Γαλλίας, του Βελγίου, της Γιουγκοσλαβίας, της Τσεχοσλοβακίας, της Πολω­νίας, της Ελλάδας και άλλων κρατών που βρίσκονται κάτω από το γερμα­νικό ζυγό, πρέπει να ξαναγίνουν ελεύθεροι και ανεξάρτητοι.

2) Να δόσουμε στους απελευθερωμένους λαούς της Ευρώπης το πλή­ρες δικαίωμα και την πλήρη ελευθερία να λύσουν μόνοι τους το ζήτημα για το σύστημα της διακυβέρνησης τους.

3) Να πάρουμε τα μέτρα που χρειάζονται ώστε όλοι οι φασίστες εγ­κληματίες, οι υπεύθυνοι για το σημερινό πόλεμο και τα βάσανα των λαών, σε οποιαδήποτε χώρα κι αν κρύβονται, να τιμωρηθούν αυστηρά και να πληρώσουν για όλα τα κακουργήματα που έκαναν.

4) Να αποκαταστήσουμε στην Ευρώπη μια τέτια τάξη πραγμάτων, που ν' αποκλείει πέρα για πέρα τη δυνατότητα μιας νέας επίθεσης από μέρος της Γερμανίας.

5) Να αποκαταστήσουμε ανάμεσα στους λαούς της Ευρώπης μια μα­κρόχρονη οικονομική, πολιτική και εκπολιτιστική συνεργασία, βασισμένη στην αμοιβαία εμπιστοσύνη και βοήθεια, για να ανορθωθεί η οικονομία και ο πολιτισμός που κατάστρεψαν οι γερμανοί»

(από: Ι.Β.ΣΤΑΛΙΝ: «Ο Μεγάλος Πόλεμος για την Πατρίδα», σςλ.89, εκδ. ‘Τα νέα βιβλία», Αθήνα 1946).

======================================

Αυτοδιάλυση της ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ

Ι.Β.ΣΤΑΛΙΝ: ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΤΟΥ ΑΝΤΑΠΟΚΡIΤΗ ΤΟΥ ΑΓΓΛΙΚΟΥ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟΥ «ΡΩΥΤΕΡ»

O ανταποκριτής του αγγλικού πρακτορείου «Ρώυτερ» στη Μόσχα κ. Κίνγκ, απευθύνθηκε με γράμμα του, στον πρόεδρο του Συμβουλίου των επιτρόπων του λαού της ΕΣΣΔ σ. Ι.Β. Στάλιν και τον παρακαλούσε να απαντήσει σ' ένα ερώτημα που ενδιαφέρει την αγγλική κοινή γνώμη.

Ο σ. Ι.Β. Στάλιν απάντησε στον κ. Κίνγκ με το παρακάτω γράμμα:

«Κύριε Κίνγκ,

Έλαβα την παράκληση σας ν' απαντήσω στο ερώτημα που σχετίζεται με τη διάλυση της κομμουνιστικής Διεθνούς. Σας στέλνω την απάντησή μου:

Ερώτημα : «Τα βρεταννικά σχόλια απ' αφορμή την απόφαση για τη διάλυση της κομ­μουνιστικής Διεθνούς ήταν πολύ ευμενή. Ποια είνε η σοβιετική άποψη γι' αυτό το ζήτημα και για την επίδραση που θαχει στο μέλλον των διεθνών σχέσεων;»

Απάντηση: Η διάλυση της κομμουνιστικής Διεθνούς είνε σωστή και επίκαιρη, επειδή διευκολύνει την οργάνωση της κοινής επίθεσης όλων των εθνών που αγαπούν την ελευθερία ενάντια στον κοινό εχθρό, το χι­τλερισμό.

Η διάλυση της κομμουνιστικής Διεθνούς είνε σωστή, γιατί:

α) Ξεσκεπάζει το ψέμμα των χιτλερικών, πως η «Μόσχα» έχει τάχα τη διάθεση να ανακατεύεται στη ζωή των άλλων κρατών και να τα «μπολσεβικοποιεί». Από δω και μπρος μπαίνει τέλος σ' αυτή την ψευτιά.

β) Ξεσκεπάζει τη συκοφαντία των αντιπάλων του κομμουνισμού μέσα στο εργατικό κίνημα, ότι τα κομμουνιστικά κόμματα των διαφόρων χωρών δεν ενεργούν τάχα για το συμφέρον του λαού τους, αλλά σύμφωνα με δια­ταγές απ' έξω. Από δω και μπρος μπαίνει τέλος και σ' αυτή τη συκοφαντία.

γ) Διευκολύνει τη δουλειά των πατριωτών στις χώρες που αγαπούν την ελευθερία, για τη συνένωση των προοδευτικών δυνάμεων της χώρας τους, ανεξάρτητα από κομματικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις, σε ένα ενιαίο εθνικοαπελευθερωτικό στρατόπεδο, για την ανάπτυξη της πάλης ενάντια στο φασισμό.

δ) Διευκολύνει τη δουλειά των πατριωτών σε όλες τις χώρες, για τη συνένωση όλων των λαών που αγαπούν την ελευθερία σε ένα ενιαίο διε­θνές στρατόπεδο για τον αγώνα ενάντια στην απειλή της παγκόσμιας κυ­ριαρχίας του χιτλερισμού, ξεκαθαρίζοντας έτσι το δρόμο για την οργάνωση της φιλίας των λαών στο μέλλον πάνω στη βάση της ισοτιμίας.

Νομίζω, πως όλα αυτά τα περιστατικά μαζί, θα οδηγήσουν στο δυνά­μωμα του ενιαίου μετώπου των συμμάχων και των άλλων Ενωμένων Εθνών στην πάλη τους για τη νίκη κατά της χιτλερικής τυραννίας.

Βρίσκω πως η διάλυση της κομμουνιστικής Διεθνούς, είνε πέρα για πέρα επίκαιρη, γιατί ακριβώς τώρα που το φασιστικό θηρίο εντείνει τις τελευταίες του δυνάμεις, είνε απαραίτητο να οργανωθεί η κοινή επίθεση των φιλελεύθερων χωρών για να αποτελειώσουμε αυτό το θηρίο και να απαλλάξουμε τους λαούς από το φασιστικό ζυγό.

Με εκτίμηση

I. ΣΤΑΛΙΝ

20 του Μάη 1943»

(από: Ι.Β. ΣΤΑΛΙΝ: «Ο Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος», σελ. 76-77, εκδ. «Τα νέα βιβλία», Αθήνα 1946»

ΚΚΕ: «Η αυτοδιάλυση της Κομουνιστικής Διεθνούς

15.— Το Μάη 1943, ύστερα από αμοιβαία συμφωνία των κομμουνιστικών κομμάτων αυτοδιαλύεται η ΚΔ. Τα κομμουνιστικά κόμματα είχαν γίνει μέσα στη σκληρή δοκιμασία 25 χρόνων αγώνων, μαζικά και πέρα για πέρα ώριμα για να καθοδηγήσουν την πάλη του προλεταριάτου και του λαού για τη συντριβή του χιτλεροφασισμού και τη νίκη του αντιφασιστικού στρατοπέδου, για τη νίκη της λαϊκής δημοκρατίας και του σοσιαλισμού στις χώρες τους. Η ΚΔ αυτοδιαλύθηκε γιατί εκπλήρωσε την ιστορική της αποστολή, να δημιουργήσει και να σφυρηλατήσει—να μπολσεβικοποιήσει—τα ΚΚ σ' όλο τον κόσμο. Ακόμα η αυτοδιά­λυση της ΚΔ εξυπηρετούσε, για την περίοδο του 1943, τα κα­θήκοντα της παραπέρα ανάπτυξης του αντιφασιστικού μετώπου για την ολοκληρωτική συντριβή του χιτλερισμού.

16.—Η καθοδήγηση του ΚΚΕ δεν κατάλαβε τότε σωστά το Ιστορικό αυτό γεγονός της αυτοδιάλυσης της ΚΔ. Η απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ της 2/6/43 και η εισήγηση ήταν λαθεμένες. Τα ντοκουμέντα αυτά από άποψη πολιτικής υποτάσσουν το κόμ­μα στους εγγλέζους και από οργανωτική άποψη διαλύουν το κόμμα μέσα στη μάζα των εσωκομματικών εργατών και από πρωτοπορία το κάνουν ουρά της εργατικής τάξης και του λαού. Η απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ της 2/6/43 εγκαταλείπει τις μπολσεβίκικες οργανωτικές αρχές και καλεί το κόμμα «πιο θαρ­ρετά να ανοίξει τις πόρτες σε ό,τι καλύτερο διαθέτει η αγροτιά και τα λαϊκά στρώματα της πόλης κλπ.». Η στραβή αυτή οργανωτική γραμμή στοίχισε πολύ ακριβά στο κόμμα μας.

Το ΚΚΕ και η Γ' Διεθνής

17.—Το ΚΚΕ προσχώρησε στην Γ' Διεθνή στο δεύτερο συνέδριο του (Απρίλης 1920). Στα 1924 ονομάστηκε ΚΚΕ (ελληνικό τμήμα της ΚΔ). Από τότε ως την αυτοδιάλυση της ΚΔ (Μάης 1943) το ΚΚΕ βρίσκεται κάτω από την καθοδήγηση και διαρκή βοήθεια της ΚΔ.

18.—Η ΚΔ βοήθησε το ΚΚΕ από τα πρώτα βήματα του για να μπει στο δρόμο της επαναστατικής πάλης. Η βοήθεια της ΚΔ είναι ουσιαστική σε μια σειρά σοβαρές φάσεις της ιστο­ρίας του ΚΚΕ, όπως λχ. στην πάλη ενάντια στη λεγόμενη «κομ­μουνιστική ένωση» του Πειραιά στα 1924, ενάντια στους λικβινταριστές και τους κεντριστές στα 1927-28. Στα 1931 η EE της ΚΔ επεμβαίνει, καθαιρεί την οπορτουνιστική καθοδήγηση, ανα­δείχνει καινούργια καθοδήγηση και δημοσιεύει τη γνωστή έκκληση προς όλα τα μέλη του κόμματος, που ανοίγει καινούργια πε­ρίοδο στην πάλη του κόμματος για την πραγματοποίηση των καθηκόντων και τη μπολσεβικοποίησή του.

19.—Η έκκληση της EE της ΚΔ έδοσε στο ΚΚΕ σωστό στρατηγικό και ταχτικό προσανατολισμό. Το ΚΚΕ βασισμένο στην έκκληση της EE της ΚΔ και με την άμεση βοήθεια της καθορίζει στα 1934 το χαραχτήρα και τις κινητήριες δυνάμεις της επανάστασης στην Ελλάδα.

20.—Η ΚΔ καταδίκασε από το 1939 τη θέση της 3ης ολομέλειας, που αποπροσανατόλισε το ΚΚΕ, υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα οριστικά σύνδεσε την τύχη της με τους διεθνείς τυ­χοδιώκτες Χίτλερ και Μουσσολίνι και κάλυπτε τον ουσιαστικό ρό­λο της Αγγλίας στον καθορισμό της βασιλομεταξικής πολιτικής της 4ης Αύγουστου.

21.—Γενικά με τη βοήθεια της ΚΔ το ΚΚΕ επεξεργάστηκε τα προβλήματα του κινήματος μας, τις βάσεις της προπαγάνδας και ζύμωσης γύρω απ' τις ιδέες του κομμουνισμού, τις βάσεις και τη δημιουργία του ηγετικού πυρήνα και τη στελέχωσή του».

(από: «Βοήθημα για την ιστορία του ΚΚΕ», σελ. 182-183, έκδοση της ΚΕ του ΚΚΕ, 1952)

======================================
ΚΚΕ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ: «Ο χαραχτήρας του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου

2. —Ποιός ήταν ο χαραχτήρας αυτού του πολέμου;

«Ο Λένιν και ο Στάλιν διδάσκουν πως υπάρχουν δύο ειδών πόλεμοι. Υπάρχουν πόλεμοι άδικοι, καταχτητικοί, που σκοπό τους έχουν να αρπάξουν ξένα εδάφη, να υποδουλώσουν ξένους λαούς . . .

Υπάρχουν όμως και άλλοι πόλεμοι, πόλεμοι δίκαιοι, όχι καταχτητικοί, απελευθερωτικοί. Είναι οι πόλεμοι των λαών για την υπεράσπιση της ανεξαρτησίας τους ενάντια στην υποδούλω­ση από τον εξωτερικό εχθρό... είναι οι πόλεμοι των λαών των αποικιακών και εξαρτημένων χωρών ενάντια στο ζυγό του ιμπερια­λισμού και της φεουδαρχίας, για την εγκαθίδρυση της λαϊκής εξουσίας ...». (Πολιτικά Γράμματα, τεύχος 1ο, σελ. 150)

«Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος ενάντια στα κράτη του άξονα πήρε από την πρώτη μέρα χαραχτήρα πολέμου αντιφασιστικού, απελευθερωτικού, που ένας από τους σκοπούς του ήταν και η αποκατάσταση των δημοκρατικών ελευθεριών. Η είσοδος της ΣΕ στον πόλεμο ενάντια στα κράτη του άξονα δε μπορούσε παρά να δυναμώσει — και πραγματικά δυνάμωσε — τον αντιφασιστικό και απελευθερωτικό χαραχτήρα του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου.

Πάνω σ' αυτή τη φάση δημιουργήθηκε ο αντιφασιστικός συνασπισμός της Σοβιετικής Ένωσης, των Ενωμένων Πολιτει­ών, της Μεγάλης Βρετανίας και των άλλων φιλελεύθερων κρα­τών, που έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην υπόθεση της συντρι­βής των δυνάμεων του άξονα». (Στάλιν, «Λόγος στους εκλογείς του», ελλην. έκδ., 1946, σελ. 9-10).

Ο ελληνοϊταλικός πόλεμος και η θέση του ΚΚΕ

3.—Στις 28 του 'Οχτώβρη 1940 ο Μουσσολίνι επετέθηκε στην Ελλάδα με σκοπό να την καταλάβει και να την υπο­δουλώσει. Ο πόλεμος που έκανε ο Μουσσολίνι ενάντια στην Ελλάδα ήταν άδικος, ιμπεριαλιστικός, ληστρικός πόλεμος. Από τη μεριά της Ελλάδας ήταν δίκαιος, εθνικοαπελευθερωτικός πό­λεμος. Ο πόλεμος όμως βρήκε την Ελλάδα, όχι μόνο εσωτερικά διασπασμένη και ηθικά αδυνατισμένη αντίκρυ στη φασιστική εισβολή, μα και υλικά «προπαρασκευή, χάρη στην οικονομική καθυστέρησή της και την τεταρτοαυγουστιανή ρεμούλα.

4.—Ο πόλεμος βρίσκει το ΚΚΕ κάτω απ' τη φασιστική τυραννία της 4ης Αυγούστου με σοβαρά οργανωτικά χτυπήμα­τα. Με φυλακισμένα ή εξόριστα τα πιο άξια στελέχη του και πρώτα απ' όλα τον ίδιο τον άξιο αρχηγό του σ. Ν. Ζαχαριάδη, που τον κρατάει η ασφάλεια φυλακισμένο στα μπουντρούμια της Κέρκυρας.

5.—Η θέση του ΚΚΕ απέναντι στον πόλεμο αυτόν καθο­ρίστηκε με το ιστορικό ανοιχτό γράμμα του αρχηγού του σ. Ν. Ζαχαριάδη προς τον ελληνικό λαό, που η διχτατορία, διαστρε­βλώνοντας τον τίτλο του, υποχρεώθηκε να δημοσιεύσει στις 2 του Νοέμβρη 1940. Το ιστορικό αυτό γράμμα λέει:

Προς το Λαό της Ελλάδας

«Ο φασισμός του Μουσσολίνι χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα με σκοπό να την υποδουλώσει και εξανδραποδίσει. Σήμερα όλοι οι έλληνες παλαίβουμε για τη λευτεριά, την τι­μή, την εθνική μας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή. Μα ένα έθνος που θέλει να ζήσει πρέπει να παλαίβει, αψηφώντας τους κινδύνους και τις θυσίες. Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό του Μουσσολίνι. Δίπλα στο κύριο μέτωπο και Ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ, ΠΟΛΗ, ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ.

Κάθε πράχτορας του φασισμού) πρέπει να εξοντωθεί αλύπητα. Στον πόλεμο αυτό που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέ­πει να δόσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη. Έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέ­πει να είναι και θα είναι, μια καινούργια Ελλάδα της δουλιάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ' ένα πραγματικό παλλαϊκό πολιτισμό.

Όλοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θάναι νίκη της Ελλάδας και του λαού της. Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου στέκουν στο πλευρό μας».

Αθήνα 31 του Οχτώβρη  1940

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ

Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ

Μαζί με το γράμμα αυτό ο σ. Ζαχαριάδης έβαλε 4 όρους στη διχτατορία του Μεταξά:

1) Αύτη η γραμμή του γράμματος θα ισχύει μέχρι το τέ­λος του πολέμου. 2) Να βγει ο «Ριζοσπάστης». 3) Να δοθεί γενική αμνηστεία. 4) Όποιος δε συμφωνεί με τη γραμμή του γράμματος αυτού θα διαγράφεται από το ΚΚΕ.

6.—Το γράμμα του σ. Ν. Ζαχαριάδη ήταν συνέπεια της πολιτικής γραμμής και ταχτικής του ΚΚΕ στο Ζήτημα του φα­σισμού και του πολέμου. Είναι ιστορική πολιτική πράξη, που έδειχνε τόλμη, διορατικότητα και πρωτοβουλία. Έδινε κατεύθυν­ση στον εθνικοαπελευθερωτικό πόλεμο του ελληνικού λαού και αποτέλεσε τη βάση ολόκληρης της κατοπινής εαμικής πολιτικής. Έβαλε το λαϊκό κίνημα στο δρόμο της πλατιάς επαναστατικής δράσης και έφερνε το ΚΚΕ επικεφαλής του λαού.

7.—Αντίθετα και έξω απ' τη λεγόμενη Κεντρική Επιτρο­πή του ΚΚΕ, που κήρυξε το γράμμα του σ. Ν. Ζαχαριάδη «πλα­στό» και την προσωρινή διοίκηση του ΚΚΕ που το υιοθέτησε, ερμηνεύοντας το σοσιαλπατριωτικά, όπως σύμφερνε στη διχτα­τορία, η μάζα του κόμματος δέχτηκε με ενθουσιασμό το γράμ­μα του αρχηγού του. Μέσα στις φυλακές, όπου βρίσκονταν τα περισσότερα στελέχη του ΚΚΕ, οι κομματικές οργανώσεις (Ακρο­ναυπλία, Πύλος, Κίμωλος) υιοθετούν με ενθουσιασμό το γράμμα του σ. Ν. Ζαχαριάδη και με τηλεγραφήματα τους ζητούν να σταλούν στο μέτωπο για να πολεμήσουν τον εισβολέα. Η κομ­ματική οργάνωση μάλιστα  της  Ακροναυπλίας,  που ήξερε από πριν τη γραμμή του αρχηγού του κόμματος, παίρνοντας την ίδια θέση που είχε και το γράμμα του σ. Ν. Ζαχαριάδη, έστει­λε και υπόμνημα προς τη μεταξική διχτατορία, πριν ακόμα δημοσιευτεί το γράμμα του σ. Ν. Ζαχαριάδη.

8. — Η μάζα των μελών και των οπαδών του κόμματος, κι ολόκληρος ο ελληνικός λαός δέχονται με ικανοποίηση και ενθουσιασμό το αντιφασιστικό, παλλαϊκό προσκλητήριο του σ. Ν. Ζαχαριάδη: «Όλοι στον αγώνα» και παλαίβουν στα βουνά και τα μετόπισθεν «για μια καινούργια Ελλάδα της λευτεριάς, λυτρω­μένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, με ένα πραγ­ματικά παλλαϊκό πολιτισμό».

9.—Η μεταξική κλίκα, χωμένη στα καταφύγια του ξενο­δοχείου «Μεγάλη Βρετανία» θέλει να μεταβάλει τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του ελληνικού λαού σε πόλεμο καθεστωτι­κό, ιμπεριαλιστικό, για τα συμφέροντα της ιμπεριαλιστικής Αγ­γλίας. Εμφανίζει το Μεταξά σαν «πρωταγωνιστή του αντιφα­σιστικού πολέμου». Ανάβει μια άγρια σωβινιστική ψύχωση με το σύνθημα της «Μεγάλης Ιδέας», της προσάρτησης της Αλ­βανίας κλπ.

10.—Τις επιδιώξεις αυτές και τον κίνδυνο της τέτιας πο­λιτικής της διχτατορίας διαπιστώνει και ξεσκεπάζει ο σ. Ν. Ζα­χαριάδης με το δεύτερο γράμμα του (20 Νοέμβρη 1940) που τόστειλε στην «Προσωρινή διοίκηση» να το δημοσιεύσει, μα που αυτή δεν το δημοσίευσε. Στο γράμμα του αυτό ο σ. Ν. Ζα­χαριάδης έγραφε:

«Ολόκληρος ο λαός της Ελλάδας ξεσηκώθηκε σαν ένας άνθρωπος και χάλασε τα σχέδια του φασισμού. Με το αίμα του ο λαός εξασφά­λισε τη λευτεριά και την ανεξαρτησία του. Έξω απ' αυτά η Ελλάδα δεν έχει καμιά θέση στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ανάμεσα στην Αγ­γλία και Ιταλία-Γερμανία. Αφού ο λαός μας υπερασπίσει αποτελεσμα­τικά την ανεξαρτησία και την εθνική λευτεριά του, σήμερα ένα μονά­χα πράγμα θέλει: Ειρήνη και ουδετερότητα με τούτους τους όρους: 1) Να ξανάρθουν τα πράγματα όπως ήταν στις 28 του Οχτώ­βρη 1940 δίχως καμία εδαφική-οικονομική-πολιτική ζημιά σε βάρος της Ελλάδας. 2) Οι πολεμικές δυνάμεις της Αγγλίας να φύγουν όλες απ' τα χώματα και τα νερά της Ελλάδας. Με βάση τους δυο αυτούς όρους να ζητήσουμε αμέσως απ' την κυβέρνηση της ΕΣΣΔ να μεσο­λαβήσει για να γίνει ελληνοϊταλική ειρήνη. Αυτό είναι σήμερα το μο­ναδικό εθνικολαϊκό συμφέρον. Και η πράξη έχει αποδείξει ότι μόνο η ΕΣΣΔ σήμερα έσωσε την ειρήνη και ουδετερότητα της Γιουγκοσλα­βίας- Βουλγαρίας-Τουρκίας.

26 του Νοέμβρη 1940. Ν. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ

Υ. Γ. Είμαστε υποχρεωμένοι να ζητήσουμε ειρήνη έντιμη και δί­χως κυρώσεις και για να ξεκαθαρίσουμε άλλη μια φορά τόσο τον εθνικό-αμυντικό-απελευθερωτικό χαραχτήρα του πολέμου που κάνουμε, όσο και ότι είμαστε ξένοι προς τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο που κάνουν οι πλουτοκρατικές μεγάλες δυνάμεις. Αν σήμερα δε δουλέψουμε για μια έντιμη ειρήνη ο πόλεμος θα χάσει για μας τον εθνικό αμυντικό χαραχτήρα του, θα γίνει καταχτητικός και τότε θα έχει αντίθετο το λαό». (Το ΚΚΕ απτό 1931 ως το 1952, σελ. 95).

11.—Στο τρίτο ανοιχτό γράμμα του, στις 15 του Γενάρη του 1941, που δημοσιεύτηκε μετά τον πόλεμο και που ανέπτυσσε τις θέσεις και το νόημα του πρώτου ανοιχτού γράμματος της 31 Οχτώβρη, σύμφωνα με τις νέες συνθήκες, που διαμορ­φώθηκαν στους πρώτους μήνες του πολέμου, που θα ξεσκέπα­ζε την Προσωρινή διοίκηση σα δημιούργημα του Μανιαδάκη και τον προδοτικό ρόλο του Μιχαηλίδη, ο σ. Ν. Ζαχαριάδης έγραφε:

ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΚΑΙ ΣΤΕΛΕΧΗ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΤΟΥ ΚΚΕ (ΕΤΚΔ) ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΚΝΕ (ΕΤΚΔΝ)

Το γράμμα αυτό το γράφω, γιατί παρουσιάστηκε μια βασική ριζική διαφωνία μου με την Προσωρινή διοίκηση που παρουσιάζεται σαν εκπρόσωπος του ΚΚΕ από το Σεπτέμβρη του 1940. Είχα δεχτεί την πολιτική μόνο συνεργασία με την Προσωρινή διοίκηση (παρά τους σοβαρούς δισταγμούς μου) γιατί είχα εμπιστευθεί σ' ένα παλιό σύν­τροφο να καθαρίσει το ΚΚΕ από τη χαφιεδική σφηκοφωλιά του Μάθεση-Παπαγιάννη.

Από την πρώτη στιγμή είχα παρατηρήσει σοβαρά λάθη στην πολιτική γραμμή της Προσωρινής διοίκησης, που αυτή παρά τις υποδείξεις μου, αρνήθηκε να τα διορθώσει όπως δε δέχτηκε και άλλες υποδείξεις μου. Η βασική όμως διαφωνία μας, που θα αναφέρω πιο κάτω, με αναγκάζει να μιλήσω ανοιχτά. Το γράμμα μου που δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες στις 2 του Νοέμβρη 1940 αποβλέπει στα παρακάτω: 1) Να δόσει έγκυρη ενιαία κατεύθυνση στους κομμουνιστές όλης της χώρας. 2) Να κινητοποιήσει το λαό στην αντιφασιστική εξόρμηση για την εθνική ανεξαρτησία, και λευτεριά. 3) Να αποκαταστήσει στο εσωτερικό τις λαϊκές ελευθερίες, μια λαϊκή αντιπλουτοκρατική πολιτική. 4) Να κάμει τον πόλεμο εθνικό αντιφασιστικό, αντιιμπεριαλιστικό με βασικό και μοναδικό σκοπό την εξασφάλιση της εθνικής μας ανεξαρτη­σίας, της ειρήνης και ουδετερότητας μας, έξω από το γενικό ιμπερια­λιστικό πόλεμο. Αυτό θα μπορούσαμε να το επιτύχουμε μόνο μ' ένα ολόπλευρο προσανατολισμό στην ΕΣΣΔ και με μια πραγματική βαλ­κανική συνεργασία. Ο Μεταξάς από την πρώτη στιγμή έκαμε το αν­τίθετο, έκαμε πόλεμο φασιστικό, καταχτητικό πόλεμο. Ενώ, αφού διώ­ξαμε τους ιταλούς από την Ελλάδα βασική προσπάθεια μας έπρεπε να είναι να κάνουμε μια ξεχωριστή, έντιμη και δίχως παραχωρήσεις ελ­ληνοϊταλική ειρήνη, πράγμα που μπορούσε να γίνει με τη μεσολάβη­ση της ΕΣΣΔ, η μοναρχοφασιστική διχτατορία συνέχισε τον πόλεμο για λογαριασμό όχι του λαού της Ελλάδας μα της πλουτοκρατίας και του αγγλικού ιμπεριαλισμού. Μετά το διώξιμο δε των ιταλών από την Ελλάδα, το αίμα των φαντάρων μας χύνεται άδικα, σήμερα δε ο εγ­γλέζικος ιμπεριαλισμός εισπράττει σε αίμα των παιδιών της Ελλά­δας τους τόκους των κεφαλαίων που διέθεσε στα 1935-36 για την παλινόρθωση του Γεωργίου και την εγκαθίδρυση της μοναρχοφασιστικής διχτατορίας του Μεταξά. Αφού δε ο Μεταξάς αρνιέται να απο­καταστήσει τις ελευθερίες του λαού, να εξασφαλίσει την ειρήνη της Ελλάδας και κάνει πόλεμο καταχτητικό ιμπεριαλιστικό, που όλα του τα βάρη τα πληρώνει ο λαός, παραμένει (ο Μεταξάς) κύριος εχθρός του λαού και της χώρας. Η ανατροπή του είναι το πιο άμεσο και ζωτικό συμφέρον του λαού μας. Λαός και στρατός πρέπει να πάρουνε στα χέρια τους τη διαχείριση της χώρας και του πολέμου με σκοπό ειρήνη, εθνική ανεξαρτησία, εσωτερικό αντιφασιστικό, αντιπλουτοκρατικό λαϊκό καθεστώς, ολόπλευρη προσέγγιση προς την ΕΣΣΔ και βαλ­κανική συνεργασία με βάση την ειρηνική λύση των εσωβαλκανικών διαφορών. Όλες τις απόψεις μου αυτές τις ανέπτυξα σ' ένα ανοιχτό γράμμα κι ένα σχέδιο απόφασης που στις 22-11-1940 έστειλα στην Προσωρινή διοίκηση. Αυτή αρνήθηκε να δεχθεί και να δημοσιεύσει αναπτύσσοντας μια καθαρή σοσιαλπατριωτική επιχειρηματολογία που έχει αυτή τη βάση: Ο πόλεμος της Ελλάδας εναντίον της Ιταλίας στην Αλβανία είναι παρόμοιος με τον πόλεμο της ΕΣΣΔ-Φιλανδίας και ότι ο Μεταξάς είναι ο πρωτεργάτης στον παγκόσμιο αντιφασιστι­κό αγώνα. Η Προσωρινή διοίκηση θέλει να υποδουλώσει ολοκληρω­τικά το ΚΚΕ στη μοναρχοφασιστική διχτατορία αντί να οργανώσει την ανατροπή της. Έτσι η Προσωρινή διοίκηση και το ανοιχτό γράμμα μου της 2-11-1940 (που ακέραια την ευθύνη του την έχω εγώ μπρο­στά στο ΚΚΕ και στην ΚΔ) το καταντά ένα καθαρό σοσιαλπατριωτικό ντουκουμέντο και πάει να λερώσει την τιμή του ΚΚΕ. Αυτή είναι η διαφωνία μου και η στάση της Προσωρινής διοίκησης. Έτσι πίσω από τη στάση αυτή καθαρίζει ολότελα και τούτο: Ότι η Προσωρινή διοί­κηση είναι δημιούργημα και όργανο του Μανιαδάκη και ότι ο Γιάννης Μιχαηλίδης, ψηλός, Κατσανέβης, Κάμος, πρόδοσε την εντολή που είχε να καθαρίσει το ΚΚΕ από τη σπείρα του  Μάθεση, πουλήθηκε στη μοναρχοφασιστική διχτατορία. Ύστερα απ' όλα αυτά η στάση όλων των μελών, στελεχών και οργανώσεων του  ΚΚΕ και της ΟΚΝΕ μέσα στη χώρα και το μέτωπο πρέπει να είναι αυτή: Ο λαός της Ελλάδας υπερασπίζει στον πόλεμο αυτό μόνο την εθνική του ανεξαρτησία. Εί­ναι ξένος ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο Αγγλίας-Γερμανίας και Σία. Θέλει χωριστή, έντιμη, άμεση ειρήνη με τη μεσολάβηση της ΕΣΣΔ. Αναγνωρίζει την  αρχή  της  αυτοδιάθεσης  μέχρις   αποχωρισμού για όλους. Θέλει την ελευθερία του, τη δουλιά  του, την επικράτηση της θέλησης του που του πνίγει ο Μεταξάς. Εξωτερική συμμαχία με την ΕΣΣΔ και αληθινή βαλκανική συνεννόηση. Οι λαοί και φαντάροι της Ελλάδας και Ιταλίας δεν είναι εχθροί μα αδέρφια και η συναδέλφω­ση τους στο μέτωπο θα σταματήσει τον πόλεμο που κάνουν οι κεφαλαιοκράτες εκμεταλλευτές τους. Για να γίνουν όλα αυτά, λαός και στρα­τός πρέπει να ανατρέψουν τη μοναρχοφασιστική  διχτατορία του Με­ταξά που είναι ο κύριος και βασικός  εχθρός τους και να εγκαθιδρύ­σουν τη λαϊκή αντιφασιστική κυβέρνηση. Για να μπορεί ένας λαός να κρατεί την εθνική λευτεριά, πρέπει να είναι και εσωτερικά   λεύτερος. Λαός εσωτερικά σκλάβος δε θάναι άξιος να κρατήσει και την εθνική του ανεξαρτησία και κάθε νίκη του  εσωτερικού του τυράννου θά δυ­ναμώνει τη σκλαβιά του.

Αυτός είναι σήμερα ο δρόμος του ΚΚΕ. Κάθε μέλος-στέλεχος οργάνω­σης αυτή τη γραμμή πρέπει να μπάσει στις μάζες και οργανώνοντας τες γύρω απ' αυτή να την επιβάλει νικηφόρα.  Ακόμα μην ξεχνάτε ούτε στιγμή τους φυλακισμένους και εξόριστους μας. Στην Κέρκυρα κάθε στιγμή η ζωή των καλύτερων παιδιών μας, είναι σε άμεσο κίνδυνο από το μαχαίρι του Μεταξά και τις μπόμπες του Μουσσολίνι. Εγώ είμαι γερός και καλά. Όλη μου η σκέψη και η καρδιά μου είναι στο κόμμα, όπως και η ζωή μου είναι δοσμένη σ' αυτό.

Ζήτω το ΚΚΕ! Ζήτω η ΚΔ!

Αθήνα, κρατητήρια Γενικής Ασφάλειας

15/1/1941

Γειά-χαρά

Ν. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ

(Το ΚΚΕ απ' το 1931 ως το 1952, σελ. 98-100)

12.— Στις 6 του  Απρίλη 1941 επετέθηκε ενάντια στην Ελλάδα και ο Χίτλερ. Ύστερα απ' την εισβολή του Χίτλερ και την προδοσία των στρατηγών του μετώπου της μοναρχοφασιστικής κλίκας, η αντίσταση του ελληνικού στρατού κάμφθηκε και η Ελλάδα βρέθηκε κάτω από τη γερμανοϊταλική κατοχή και τυραννία. Η κυβέρνηση του Γλύξμπουργκ (Τσουδερός) έφυγε στην Αίγυπτο. Από τα πρωτοπαλίκαρα του μοναρχοφασισμού, ο Τσολάκογλου σχημάτισε την πρώτη κυβέρνηση της εθνικής προδοσίας.

Στην αντίσταση του ελληνικού λαού και τη διεξαγωγή του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα εμπνευστής, οργανωτής και καθοδηγητής έγινε το ΚΚΕ.

13.—Η μοναρχοφασιστική διχτατορία παρέδωσε όλους τους φυλακισμένους-εξόριστους αγωνιστές του ΚΚΕ στους χιτλερο-φασίστες καταχτητές. Παρέδωσε και τον αρχηγό του ΚΚΕ σ. Ν. Ζαχαριάδη στη Γκεστάπο που τον μετέφερε στη Γερμανία.

(από: «Βοήθημα ιστορίας του ΚΚΕ», σελ. 190-197 έκδοση της ΚΕ του ΚΚΕ, 1952)

============================

ΚΚΕ: «2η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη (Δεκέμβρης 1942)

«Διαπιστώνει: α) Ότι ο παγκόσμιος πόλεμος που εί­ναι αντιφασιστικός, προοδευτικός, ξεσηκώνει όλες τις προοδευ­τικές δυνάμεις της ανθρωπότητας κατά του φασισμού. β) Η σκληρή πάλη της ΕΣΣΔ φέρνει βαθιές αλλαγές, κοινωνικές ανα­κατατάξεις, ραγδαία επαναστατικοποίηση και αριστεροποίηση των πλατιών μαζών. γ) Το ΕΑΜ έγινε πόλος συγκέντρωσης όλων των εθνικών δυνάμεων. Καθοδηγεί όλους τους αγώνες στις πόλεις και τον ανταρτοπόλεμο που φουντώνει θυελλώδικα. δ) Κα­ταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας, οικονομική καταστροφή, σμπαράλιασμα του αστοτσιφλικάδικου κρατικού μη­χανισμού, με παράλληλη ανάπτυξη της μαχητικής αντίστασης του λαού.

Οι συνθήκες αυτές βάζουν στο κόμμα το καθήκον να καταχτήσει την τελική νίκη.

Καθορίζει στρατηγικό σκοπό: Απελευθέρωση της χώρας και απαλλαγή της από κάθε ξενική εξάρτηση. Λαϊ­κή δημοκρατία, που ανοίγει το δρόμο  για το σοσιαλισμό.

Η συνδιάσκεψη δε μπόρεσε να δόσει σωστή γραμμή στο ΚΚΕ. Δεν έβλεπε σωστά το ζήτημα των άγγλων. Η εισήγηση του Σιάντου στη συνδιάσκεψη δείχνει ανάγλυφα όλη την προδοτική γραμμή πούβαζε συνειδητά στο κόμμα μας ο προβοκάτορας αυτός.

Πολιτική γραμμή: (Ταχτική) α) Εθνική ενότητα. Όλες οι εθνικές δυνάμεις στο ΕΑΜ. Οι εργάτες και οι αγρότες είναι οι κύριες επαναστατικές δυνάμεις, με ηγεμόνα την εργατική τά­ξη. Γι' αυτό η οργάνωση και το αγκάλιασμα τους μέσα στις γραμμές του εθνικοαπελευθερωτικού μετώπου, είναι βασικό κα­θήκον του κόμματος. Γύρω τους να συσπειρωθούν όλα τα κόμ­ματα των εργαζομένων. Η νέα γενιά να συγκροτηθεί σε ενιαία και γιγάντια εθνικοαπελευθερωτική οργάνωση, β) Οι εθνικές μειο­νότητες στο πλευρό του ΕΑΜ. γ) Απομόνωση των διασπαστών του αγώνα (Γλύξμπουργκ, «δημοκρατικοί» ηγέτες κλπ.), δ) Πά­λη κατά των πραχτόρων του καταχτητή (Κυβέρνηση κατοχής, ασφάλεια, ΓΣΕΕ,  «νέα εποχή», «αριστερή παράταξη του ΚΚΕ», «παλαιοί πολεμιστές»), ε) Στο πλευρό της ΕΣΣΔ και των συμ­μάχων, στ) Ολόπλευρη οργανωτική τεχνική προετοιμασία (στε­λέχη, πλατιά στρατολογία, μαζικές οργανώσεις, μαχητικοποίηση του ΕΛΑΣ, τύπος, επαγρύπνηση κλπ.). Όσο θα προχωρούμε, τό­σο η τρομοκρατία θα εντείνεται, η αντίδραση θα συνεργάζεται ανοιχτά με τον καταχτητή. ζ) Πάλη για τις καθημερινές απαι­τήσεις της ζωής, μαχητικοποίηση των μαζών.

Μετά την απόφαση της πανελλαδικής συνδιάσκεψης ιδρύ­θηκε στις 23/2/1943 η ΕΠΟΝ. Σκοπός της ίδρυσης είναι η εξα­σφάλιση της ενότητας της νέας γενιάς και το ολόπλευρο ξεσή­κωμα της στον εθνικό αγώνα.

28. - Συνεδρίαση της ΚΕ στις 2 του Ιούνη 1943 για την αυτοδιάλυση της ΚΔ. Στη συνεδρίαση αυτή η ΚΕ αποδέχτηκε την πρόταση του προεδρείου της EE της ΚΔ για την αυτοδιάλυση της ΚΔ. Και αποφασίζει: Το ΚΚΕ παύει να τιτλοφορείται Ε.Τ. της ΚΔ. «Τα πάντα για τη συν­τριβή του φασισμού». «Ανοιχτή πλατιά στρατολογία στο κόμ­μα και στις εξωκομματικές οργανώσεις». Η τότε καθοδήγηση του ΚΚΕ δεν είδε σωστά την αυτοδιάλυση της ΚΔ. Απομακρύν­θηκε περισσότερο απ' την 6η ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ (Γε­νάρης 1934), που καθόρισε τη γενική γραμμή του κόμματος. Απομακρύνεται απ' τις μπολσεβίκικες οργανωτικές αρχές. Γίνε­ται η στρατολογία με τις καμπάνες. Μπαίνουν μαζικά στο κόμ­μα οι δηλωσίες και άλλα ασταθή μικροαστικά στοιχεία. Το κόμ­μα έφτασε τις 435.000 μέλη στο τέλος της κατοχής. Έτσι «το κόμμα οργανωτικά έχανε την ξεκαθαρισμένη λενινιστική-σταλινική οργανωτική κομματική διάρθρωσή του και πήγαινε να δια­λυθεί μέσα στην πλατιά μάζα». (Ν. Ζαχαριάδης)».

(από: «Βοήθημα για την ιστορία του ΚΚΕ», σελ.205-207, έκδοση της ΚΕ του ΚΚΕ, 1952)

Διαβάστε Περισσότερα »

Νέα σφοδρότατη απ’ τα ΔΕΞΙΑ επίθεση σε ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΣΤΑΛΙΝ και ΚΚΕ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ (μέρος Β’)

Νέα σφοδρότατη απ’ τα ΔΕΞΙΑ επίθεση σε ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΣΤΑΛΙΝ και ΚΚΕ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ ή τα φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΑ Χρουστσοφικά-τροτσκιστικά σοσιαλδημοκρατικά μυθεύματα του Μ.ΜΑΪΛΗ – του πιο ΞΕΤΣΙΠΩΤΟΥ ΛΑΚΕ της ξενόδουλης-εθελόδουλης αντιδραστικής αστικής τάξης που ανέδειξε η ντόπια χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατία απ’ το 1956 ως τα σήμερα

συνέχεια από το φ. 397

4. Γ΄ ΚΔ: βίαιη-ένοπλη Προλεταριακή Επανάσταση - συντριβή αστικού κράτους - Διχτατορία του Προλεταριάτου – 20^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ: «ειρηνικός κοινοβουλευτικός δρόμος» της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας - διατήρηση αστικού κράτους - απόρριψη της Διχτατορίας του Προλεταριάτου

Η επαναστατική γραμμή του διεθνούς προλεταριάτου δηλ. της βίαιης προλεταριακής επανάστασης εκφράστηκε, ως γνωστόν, με σαφήνεια στο πρώτο «Πρόγραμμα» του προλεταριάτου, το «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος» των Μαρξ – Ένγκελς (γράφτηκε το 1847, δημοσιεύθηκε το 1848): «Οι κομμουνιστές θεωρούν ανάξιό τους να κρύβουν τις απόψεις και τις προθέσεις τους. Δηλώνουν ανοιχτά ότι σκοποί τους μπορούν να πραγματοποιηθούν μονάχα με τη β ί α ι η (υπογρ.«Α») ανατροπή όλου του σημερινού κοινωνικού καθεστώτος» (Μαρξ/ Ένγκελς: Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος σελ.65-66, 1968), που στη συνέχεια συμπληρώθηκε με δυο ακόμα βασικά ζητήματα: α) την αναγκαιότητα συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής, β) την αναγκαιότητα εγκαθίδρυσης της Διχτατορίας του Προλεταριάτου.

Αργότερα στο «Πρόγραμμα της Γ’ΚΔ» (1928) – διατυπώθηκε στην ιμπεριαλιστική περίοδο του καπιταλισμού και των προλεταριακών επαναστάσεων αλλά και της νικηφόρας οικοδόμησης του σοσιαλισμού – κομμουνισμού στην Σοβιετική Ένωση – επαναπροβάλλεται η επαναστατική γραμμή του διεθνούς προλεταριάτου και στα τρία (3) βασικά ζητήματα της προλεταριακής επανάστασης – επαναστατικό «Πρόγραμμα», που έγινε αποδεκτό από όλα τα επαναστατικά κομμουνιστικά κόμματα μέλη-τμήματα της Κομμουνιστικής Διεθνούς, μεταξύ των οποίων και το ΚΚΕ.

Όμως στα μέσα της δεκαετίας του ’50 του 20^ου αιώνα η επαναστατική γραμμή της ΚΔ απορρίφθηκε ανοιχτά από την αντεπαναστατική γραμμή του διαβόητου 20^ου συνεδρίου του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956), και έτσι στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα επιβλήθηκε η ρεφορμιστική γραμμή της παλιάς προδοτικής σοσιαλδημοκρατίας. (Παρακάτω γίνεται μόνο μια απλή αντιπαράθεση των δυο γραμμών: της επαναστατικής γραμμής του «Μανιφέστου» και του «Προγράμματος της Γ’ ΚΔ» και της σοσιαλδημοκρατικής γραμμής του Χρουστσοφικού 20^ου συνεδρίου, χωρίς ανάπτυξη των σχετικών θεμάτων).

Α. Επαναστατικό «Πρόγραμμα» της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς (1928). Σ’ αυτό για τα τρία (3) βασικά ζητήματα της προλεταριακής επανάστασης, ανεξάρτητα από το χαρακτήρα της, αναφέρεται σαφέστατα: «Η δ ι χ τ α τ ο ρ ί α τ ο υ π α γ κ ό σ μ ι ο υ π ρ ο λ ε τ α ρ ι ά τ ο υ είναι η πιο αναγκαία και αποφασιστική προϋπόθεση για το πέρασμα απ’ την καπιταλιστική παγκόσμια οικονομία στη σοσιαλιστική. […] Η κατάκτηση της εξουσίας από το προλεταριάτο δεν είναι ειρηνική “κατάκτηση” της έτοιμης αστικής κρατικής μηχανής με την εξασφάλιση της πλειοψηφίας στο κοινοβούλιο. Η μπουρζουαζία εφαρμόζει όλα τα μέσα βίας και τρομοκρατίας, για να διασφαλίσει και να ισχυροποιήσει τη ληστρική της ιδιοκτησία και την πολιτική της κυριαρχία. Η μπουρζουαζία, όπως και στα περασμένα χρόνια η φεουδαρχική αριστοκρατία, δεν μπορεί να παραχωρήσει την ιστορική της θέση στη νέα τάξη χωρίς την πιο απεγνωσμένη και την πιο λυσσασμένη πάλη. Γι’ αυτό η βία της μπουρζουαζίας μπορεί να τσακιστεί μόνο με την αποφασιστική εφαρμογή της βίας του προλεταριάτου. Η κατάκτηση της εξουσίας από το προλεταριάτο είναι η βίαιη καταστροφή της αστικής εξουσίας, η σ υ ν τ ρ ι β ή της καπιταλιστικής κρατικής μηχανής (αστικός στρατός, αστυνομία, γραφειοκρατική ιεραρχία, δικαστήρια, κοινοβούλιο κλπ) και η α ν τ ι κ α τ ά σ τ α σ ή της με ν έ α όργανα προλεταριακής εξουσίας, που είναι πρώτα απ’ όλα όργανα της κατάπνιξης των εκμεταλλευτών.» (Programm der Kommunistischen Internationale, σελ.35-36, Αμβούργο-Βερολίνο 1928).

Β. Αντεπαναστατικό σοσιαλδημοκρατικό 20^ο συνέδριο του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956). Σ’ αυτό, πέρα απ’ τη συνολική αναθεώρηση-απόρριψη του Μαρξισμού, για τα τρία (3) βασικά ζητήματα της προλεταριακής επανάστασης, αναφέρεται σαφέστατα – σε πλήρη αντίθεση-απόρριψη της επαναστατικής γραμμής του «Προγράμματος της Γ’ ΚΔ» – αφού δίνονται πρώτα δημόσια πλέον εξετάσεις, διαβεβαιώνοντας τους καπιταλιστές-ιμπεριαλιστές ότι οι χρουστσοφικοί ηγέτες «δεν είναι οπαδοί της βίας πάντα και σε κάθε περίπτωση» (σελ.40) σημειώνεται: «Στις σημερινές συνθήκες η εργατική τάξη, συνενώνοντας γύρω της την εργαζόμενη αγροτιά, τη διανόηση, όλες τις πατριωτικές δυνάμεις […] μπορεί να κατακτήσει σταθερή πλειοψηφία στη βουλή και να τη μετατρέψει από όργανο της αστικής δημοκρατίας σε όργανο της πραγματικής λαϊκής θέλησης. Σ’ αυτή τη περίπτωση ο θεσμός τούτος, ο πατροπαράδοτος για πολλές πολυαναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες μπορεί να γίνει όργανο πραγματικής δημοκρατίας, δημοκρατίας για τους εργαζόμενους» (Ν.Σ.Χρουστσιόφ: Λογοδοσία της ΚΕ του ΚΚΣΕ στο ΧΧ συνέδριο, σελ.40-42, 1956).

Και οι τρεις (3) αυτές «νέες» θέσεις του 20^ου συνεδρίου: 1) «ειρηνικός κοινοβουλευτικός δρόμος» ΑΝΤΙ της ένοπλης πάλης ως του μοναδικού δρόμου κατάληψης της εξουσίας από το προλεταριάτο, 2) διατήρηση του αστικού κράτους, που από όργανο της «αστικής δημοκρατίας» μετατρέπεται ΤΑΧΑ, ως δια μαγείας, σε «όργανο λαϊκής θέλησης» ΑΝΤΙ της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής, 3) άρνηση της αναγκαιότητας εγκαθίδρυσης της Διχτατορίας του Προλεταριάτου ΑΝΤΙ της εντελώς υποχρεωτικής – αναγκαίας εγκαθίδρυσής της για την κατάληψη και διατήρηση της πολιτικής εξουσίας από το προλεταριάτο αλλά και την οικοδόμηση του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ: πρώτο, πλήρη εγκατάλειψη-προδοσία του επαναστατικού μαρξισμού και δεύτερο, ανοιχτό πέρασμα στην πασίγνωστη αντιμαρξιστική ρεφορμιστική γραμμή της παλιάς προδοτικής παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας της Β’ Διεθνούς.

Ακριβώς αυτή την αντεπαναστατική αντιμαρξιστική ρεφορμιστική γραμμή της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας ακολούθησαν όλες οι εκάστοτε ηγεσίες – και η σημερινή σοσιαλδημοκρατική-τροτσκιστική – του νεοσυγκροτημένου από τους «σοβιετικούς» χρουστσοφικούς προδότες το Μάρτη του 1956 «Κ»ΚΕ που αντικατέστησε το παλιό ένδοξο επαναστατικό ΚΚΕ, μ’ αρχηγό το ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, που απέρριψε και καταπολέμησε την αντιμαρξιστική γραμμή του 20^ου συνεδρίου και της παρασυναγωγής της λεγόμενης «6^ης Ολομέλειας» (Μάρτης 1956).

Στα διάφορα ρεφορμιστικά «Προγράμματα» του «Κ»ΚΕ(’56) επαναλαμβάνονται για την «κατάληψη» της πολιτικής εξουσίας, οι γνωστές αντιμαρξιστικές θέσεις του «ειρηνικού και μη ειρηνικού δρόμου» και ο «εκδημοκρατισμός» του αστικού κράτους (με διάφορες παραπλανητικές διατυπώσεις), ενώ στο τελευταίο ρεφορμιστικό «Πρόγραμμα» του 19^ου συνεδρίου, κουτοπόνηρα σκεπτόμενη η σοσιαλδημοκρατική – τροτσκιστική ηγεσία αποφάσισε, «φρονίμως» πράττοντας, να μην εμπλακεί ευθέως με τέτοιες διατυπώσεις αλλά ρεφορμιστικά συνεχίζοντας περνάει την σοσιαλδημοκρατική γραμμή του «ειρηνικού κοινοβουλευτικού δρόμου» και τη διατήρηση της αστικής κρατικής μηχανής του 20^ου συνεδρίου εντελώς ΣΙΩΠΗΡΑ, παρά τις ρεφορμιστικές φλυαρίες περί «επαναστατικής διαδικασίας», «επαναστατικού μετώπου», «επαναστατική εργατική εξουσία» κλπ, όταν σ’ αυτό γίνεται λόγος, ότι το μέτωπο «μπορεί να γίνει το κέντρο της λαϊκής εξέγερσης ενάντια στη καπιταλιστική εξουσία, υπερισχύοντας σε βασικές περιοχές, ιδιαίτερα στα βιομηχανικά – εμπορικά – συγκοινωνιακά κέντρα, κέντρα επικοινωνιών ενέργειας, ώστε να επιτευχθεί η πλήρης αδρανοποίηση των μηχανισμών της αστικής εξουσίας και η εξουδετέρωσή τους», και ότι «το εργατικό – λαϊκό μέτωπο αποκτά την ικανότητα για να περιφρουρεί την επανάσταση, να επιβάλλει τον εργατικό έλεγχο στα εργοστάσια, στις τράπεζες, στην αγροτική παραγωγή, […] αποκτά την ικανότητα να αντιτάσσει την δική του βία ενάντια στη βία του κεφαλαίου, την ικανότητα να δρα παραλυτικά στα επιτελεία του ταξικού αντιπάλου, να αδρανοποιεί τα αντεπαναστατικά του σχέδια […]» (Πρόγραμμα του ΚΚΕ, σελ.24-25, Αθήνα 2013). ΟΥΤΕ, λοιπόν, ένοπλη πάλη ΟΥΤΕ συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής μα ούτε καν τουλάχιστον, έστω δημαγωγικά, «ειρηνικός και μη ειρηνικός δρόμος» και «εκδημοκρατισμός» του αστικού κράτους αλλά απλά και ΣΙΩΠΗΡΑ μόνο: «ειρηνικός κοινοβουλευτικός δρόμος» και διατήρηση του αντιδραστικού αστικού κράτους.

Πολύ εύστοχα και ορθότατα παρατηρεί ένας, και δυστυχώς μόνος, απ’ τους συμμετέχοντες στον προσυνεδριακό διάλογο ότι γίνεται προσπάθεια να σκεπαστεί «μια δεξιά οπορτουνιστική αντίληψη» και ότι η άποψη που διατυπώνεται στο νέο «Πρόγραμμα» για την «κατάληψη»(!) της πολιτικής εξουσίας είναι «άποψη που αποτελεί μια κλασική “ευρωκομμουνιστική” και δεξιά οπορτουνιστική στρατηγική» («Ρ» 8/3/2013, σελ.18).

Διατηρείται βέβαια, όπως ως τώρα, και στο νέο «Πρόγραμμα» η «Διχτατορία του Προλεταριάτου» (σελ. 51) ως κενή όμως περιεχομένου και κούφια φράση για παραπλάνηση – εξαπάτηση των κομμουνιστών, αφού είναι πασίγνωστο ότι η εγκαθίδρυση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου προϋποθέτει απαραιτήτως να ΠΡΟΗΓΗΘΟΥΝ: 1) η νικηφόρα βίαιη – ένοπλη επανάσταση και 2) η συντριβή – τσάκισμα της αστικής κρατικής μηχανής, και επομένως χωρίς αυτές τις δυο (2) εντελώς αναγκαίες προϋποθέσεις ΔΕΝ μπορεί ποτέ αυτή να εγκαθιδρυθεί: «ο νόμος της βίαιης επανάστασης του προλεταριάτου, ο νόμος της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής, σαν προκαταβολικός όρος για μια τέτοια επανάσταση, είναι νόμος αναπόφευκτος» (ΣΤΑΛΙΝ).

Πέρασαν έτσι εκ νέου χωρίς αντίσταση αλλά και χωρίς συζήτηση στον προσυνεδριακό διάλογο οι γνωστές αντιμαρξιστικές σοσιαλδημοκρατικές θέσεις και στο νέο «Πρόγραμμα» με την προσχεδιασμένη και σκόπιμη σιωπηρή μετατόπιση απ’ τα τρία (3) παραπάνω βασικά ζητήματα της προλεταριακής επανάστασης – που αποτέλεσαν ΠΑΝΤΑ τα κεντρικά ζητήματα ιδεολογικο-πολιτικής αντιπαράθεσης μεταξύ των δεξιών οπορτουνιστών και των επαναστατών μαρξιστών (βλέπε κυρίως Λένιν: Κράτος και Επανάσταση, Κάουτσκι κλπ) – σε μια ανούσια, μα πρωτίστως αποπροσανατολιστική συζήτηση-απάτη για το λεγόμενο «ενδιάμεσο στάδιο».

Και στο σπουδαίο ζήτημα της ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ (οικονομική-πολιτική-στρατιωτική κλπ) παρά το κατά κόρον διαρκώς επαναλαμβανόμενο καθημερινά προεκλογικό σλόγκαν – απάτη δημαγωγική για ψήφους – «αποδέσμευση από την ΕΕ με το λαό στην εξουσία» και «αποδέσμευση από την ΕΕ με εργατική-λαϊκή εξουσία» στο νέο «Πρόγραμμα» πουθενά ΔΕΝ γίνεται λόγος για ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ-ΕΞΟΔΟ της Ελλάδας από την ΕΕ μα ούτε καν φραστικά-δημαγωγικά αναφέρεται η διαβόητη «αποδέσμευση» (που σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει και «αποχώρηση»), ενώ αντίθετα ΣΙΩΠΗΡΑ υπονοείται: ΠΑΡΑΜΟΝΗ της Ελλάδας σε ΕΕ, ΝΑΤΟ, αλλά και ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ολόκληρου του πλέγματος της ιμπεριαλιστικής ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ (οικονομική, πολιτική, στρατιωτική: ΝΑΤΟ-βάσεις-υποδουλωτικές συμφωνίες κλπ).

Έτσι, λοιπόν, η σημερινή σοσιαλδημοκρατική τροτσκιστική ηγεσία, ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΕ, για ΠΡΩΤΗ φορά, και ΔΙΕΓΡΑΨΕ απ’ το νέο «Πρόγραμμα» του «Κ»ΚΕ ακόμα και την πολυθρύλητη «ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ», που διατηρούνταν, έστω δημαγωγικά, ως τώρα, δηλ. ως το προηγούμενο «Πρόγραμμα» του «Κ»ΚΕ: «αποδέσμευση από την ΕΕ […] απεμπλοκή από το πλέγμα της πολιτικο-στρατιωτικής εξάρτησης από τις ΗΠΑ την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ, αποχώρηση από το ΝΑΤΟ και τη Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση (ΔΕΕ) απομάκρυνση των αμερικανο-ΝΑΤΟϊκών βάσεων, των πυρηνικών όπλων […]» (Πρόγραμμα του ΚΚΕ, σελ.32-33, Αθήνα 1996).

Περιττό να τονιστεί ότι η σοσιαλδημοκρατική γραμμή του «ειρηνικού κοινοβουλευτικού δρόμου» κλπ του 20^ου συνεδρίου του ΚΚΣΕ έχει πλήρως χρεοκοπήσει με τραγικότερες περιπτώσεις εκείνες της Χιλής, της Ινδονησίας κλπ.

5.Στάση της Γ’ ΚΔ – Χρουστσοφικών απέναντι στα αστικά ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ.

Και στο ζήτημα της στάσης της Γ’ ΚΔ και των Χρουστσοφικών απέναντι στα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, ενώ έχουμε μπροστά μας, όπως θα φανεί αμέσως παρακάτω, δυο διαμετρικά αντίθετες γραμμές-στάσεις, και επομένως ο σοσιαλδημοκράτης τροτσκιστής Μ. Μαΐλης ψεύδεται χονδροειδέστατα όταν επιτίθεται ενάντια στη Γ’ ΚΔ, ισχυριζόμενος ότι ΤΑΧΑ και τότε το «διεθνές κομμουνιστικό κίνημα» θεωρούσε τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα «ως κόμματα εργατικά, δυνάμει σύμμαχοι των ΚΚ, διατεθειμένα μάλιστα υπό προϋποθέσεις να αποδεχθούν ακόμα και το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό και τη διχτατορία του προλεταριάτου» («Ρ» 26-1-2014, σελ.15-17).

Α. Στάση της Γ’ ΚΔ απέναντι στα αστικά ρεφορμιστικά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα. Σ’ αντίθεση μ’ αυτά τα προκλητικότατα ψεύδη του Μ. Μαΐλη στο «Πρόγραμμα» της ΚΔ, πέρα απ’ τη λεπτομερή καταγραφή της πρακτικής πολιτικής προδοτικής δράσης στήριξης και υπεράσπισης του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού, γίνεται λόγος για «αντεπαναστατική σοσιαλδημοκρατία» (σελ.20-21), και αυτή χαρακτηρίζεται ως μια δύναμη που στρέφεται ενάντια στη σοσιαλιστική επανάσταση και το σοσιαλισμό, ως «κύριος εχθρός του επαναστατικού κομμουνισμού στο εργατικό κίνημα» (σελ.72 κλπ) η οποία στο ΘΕΩΡΗΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ: «έχει προδώσει το μαρξισμό πλέρια και ολοκληρωτικά, περνώντας δια μέσου του σταδίου του ρεβιζιονισμού στον ολοκληρωμένο αστικό-φιλελεύθερο σοσιαλρεφορμισμό και στον ανοιχτό σοσιαλιμπεριαλισμό: τη διδασκαλία του Μαρξ για τις αντιθέσεις του καπιταλισμού την αντικατέστησε με την αστική διδασκαλία της αρμονικής του ανάπτυξης, τη διδασκαλία για τις κρίσεις και για την εξαθλίωση του προλεταριάτου την πέταξε στα χρονοντούλαπα, τη μαχητική και φλογερή θεωρία της ταξικής πάλης τη μετέτρεψε σε ένα πρόστυχο κήρυγμα ταξικής ειρήνης, τη διδασκαλία της όξυνσης των ταξικών αντιθέσεων την άλλαξε με το μικροαστικό μύθο της “δημοκρατικοποίησης” του καπιταλισμού, στη θέση της θεωρίας για το αναπόφευκτο των πολέμων στο καπιταλισμό την αντικατέστησε με την ψαλμωδία της αστικής απάτης του πασιφισμού και την ψεύτικη διδασκαλία του “υπεριμπεριαλισμού”, τη θεωρία της επαναστατικής κατάρρευσης του καπιταλισμού την αντικατέστησε με την κάλπικη μονέδα του “υγιούς” καπιταλισμού, που μετατρέπεται ειρηνικά σε σοσιαλισμό, την επανάσταση την αντικατέστησε με την εξέλιξη, την καταστροφή του αστικού κράτους με τη δραστήρια συμμετοχή στην ανοικοδόμησή του, τη διδασκαλία της δικτατορίας του προλεταριάτου – με τη θεωρία της συμμαχίας με τη μπουρζουαζία, τη διδασκαλία για τη παγκόσμια προλεταριακή αλληλεγγύη – με το ευαγγέλιο της υπεράσπισης της ιμπεριαλιστικής πατρίδας, το διαλεκτικό υλισμό του Μαρξ με την ιδεαλιστική φιλοσοφία και με το φλερτάρισμα με τα θρησκευτικά απορρίμματα της μπουρζουαζίας» (Programm der Kommunistischen Internationale, σελ.73-74, Αμβούργο-Βερολίνο 1928).

Β. Η στάση των χρουστσοφικών απέναντι στη παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατία. Μια απλή σύγκριση των «νέων» θέσεων («ειρηνικός κοινοβουλευτικός δρόμος», κλπ) του 20^ου συνεδρίου του ΚΚΣΕ δείχνει καθαρά ότι αυτό υιοθέτησε ανοιχτά τη ρεφορμιστική γραμμή της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας στα βασικά ζητήματα της προλεταριακής επανάστασης και ότι όλα τα πρώην κομμουνιστικά κόμματα που μετά το 1956 ακολούθησαν αυτή τη γραμμή μετατράπηκαν από επαναστατικά που ήταν σε αστικά, σοσιαλδημοκρατικού τύπου, κόμματα που πρόδωσαν ολοκληρωτικά τον επαναστατικό μαρξισμό δηλ. τον Λενινισμό-Σταλινισμό, την Προλεταριακή Επανάσταση και το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό (μεταξύ των οποίων και το νεοσυγκροτημένο έκτρωμα που φέρει το όνομα «Κ»ΚΕ ’56), ενώ εκείνα που ως τότε βρίσκονταν στην εξουσία ανέτρεψαν τη Διχτατορία του Προλεταριάτου στις χώρες τους με πρώτο το ΚΚΣΕ, μ’ επικεφαλής τους Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ, και παλινόρθωσαν σταδιακά τον καπιταλισμό σ’ αυτές.

Έτσι η ποιοτική αυτή αλλαγή δηλ. η προδοσία του επαναστατικού μαρξισμού οδήγησε και σε εγκατάλειψη της επαναστατικής στάσης της Γ’ ΚΔ απέναντι στη παλιά προδοτική σοσιαλδημοκρατία.

Σ’ αντίθεση με τις χονδροειδέστατες ψευδολογίες του λακέ του κεφαλαίου Μ. Μαΐλη, το πέρασμα των χρουστσοφικών κομμάτων (μαζί και του «Κ»ΚΕ) στη ρεφορμιστική γραμμή της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας οδήγησε και σε τρεις (3) κοινές θέσεις μεταξύ χρουστσοφικών – παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας, όπως αυτό επιβεβαιώνεται σαφέστατα από το περιεχόμενο μας «Μπροσούρας» με τίτλο «Κομμουνιστές και σοσιαλδημοκράτες» (Μόσχα 1972) των σοβιετικών χρουστσομπρεζνιεφικών, στα εξής βασικά ζητήματα:

πρώτο, ότι τόσο τα χρουστσοφικά κόμματα όσο και τα παλιά σοσιαλδημοκρατικά «εκπροσωπούν»(!) την εργατική τάξη: «η σύγχρονη διεθνής εργατική τάξη εκπροσωπείται στην πολιτική σκηνή από δυο κύριες δυνάμεις – τους κομμουνιστές (διάβαζε: χρουστοφικούς ρεβιζιονιστές σοσιαλδημοκράτες «Α») και τους σοσιαλδημοκράτες» (W. Wassin / S. Gribanow / I. Undasynow: Kommunisten und Sozialdemokraten, σελ.3, APN-Verlag, Moskau 1972),

δεύτερο, ότι δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ τους σχετικά με το δρόμο προς το «σοσιαλισμό» τους, έχουν πλέον και τα δυο κόμματα κοινή γραμμή τον «ειρηνικό κοινοβουλευτικό δρόμο»: οι σοσιαλδημοκράτες τάσσονται «υπέρ της σταδιακής και ειρηνικής μετεξέλιξης της αστικής κοινωνίας σε σοσιαλιστική» αλλά και οι «κομμουνιστές» (=χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές «Α») «δεν απορρίπτουν σε καμιά περίπτωση τη δυνατότητα βασικών αλλαγών μέσω του ειρηνικού δρόμου» (στο ίδιο σελ.19),

τρίτο, ότι όλοι μαζί, χρουστσοφικοί – σοσιαλιστές – σοσιαλδημοκράτες, θα συνεργαστούν για να εγκαθιδρύσουν το «σοσιαλισμό» – προφανώς χωρίς Διχτατορία του Προλεταριάτου – όπως αναφέρεται σε ένα απόσπασμα απ’ το «Βασικό ντοκουμέντο της Διεθνούς Σύσκεψης των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων» (Μόσχα 1969) με το οποίο κλείνει η «μπροσούρα» των 144 σελίδων: «οι κομμουνιστές (=οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές «Α»), που αποδίδουν αποφασιστική σημασία στην ενότητα της εργατικής τάξης τάσσονται υπέρ της συνεργασίας με τους σοσιαλιστές και τους σοσιαλδημοκράτες, για να εγκαθιδρύσουν σήμερα ένα προοδευτικό δημοκρατικό καθεστώς και στο μέλλον τη σοσιαλιστική κοινωνία» (στο ίδιο σελ.144 και «Διεθνής Σύσκεψη Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων, 5-17 Ιούνη 1969, Μόσχα», σελ. 29, «Verlag Frieden und Sozialismus, Prag 1969»).

Εδώ πρέπει να σημειωθεί και να προσεχθεί ιδιαίτερα ότι αυτή η «Διεθνής Συνάντηση» έγινε μετά τη διάσπαση του «Κ»ΚΕ το 1968 και ΔΕΝ πήρε μέρος το «Κ»ΚΕεσ. (ομάδα Παρτσαλίδη – Δημητρίου κλπ) σ’ αυτή αλλά ΜΟΝΟ το χρουστσο-μπρεζνιεφικό «Κ»ΚΕ με επικεφαλή της αντιπροσωπίας τον αποστάτη Κ. Κολιγιάννη, καθοδηγητή του Μ. ΜΑΪΛΗ (βέβαια την ίδια ακριβώς άποψη είχαν και οι «ευρωκομμουνιστές» του «Κ»ΚΕεσ.).

Έτσι στην Ελλάδα της «μεταπολίτευσης» οι χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες των Φλωρακο-Παπαρηγο-Μαΐληδων, κλπ, «βάφτισαν» το μεγαλοαστικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ σε «σοσιαλιστικό – σοσιαλδημοκρατικό» και προπαγάνδισαν στην εργατική τάξη και το λαό την άποψη – απάτη ότι τα «Κ»ΚΕ – ΠΑΣΟΚ θα φέρουν μαζί τη διαβόητη «αλλαγή» και στη συνέχεια τη γνωστή ρεφορμιστική σαπουνόφουσκα του «σοσιαλισμού» τους.

6. Νεκρανάσταση του αντιδραστικού μύθου της διαβόητης «προσωπολατρίας» των ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ.

Η νεκρανάσταση του άγνωστου στη σημερινή νεολαία μύθου της «προσωπολατρίας» απ’ το Μ. Μαΐλη γίνεται πάλι με κουτοπόνηρο τρόπο, δηλ. χωρίς να την κατονομάζει ευθέως αλλά και χωρίς να κατονομάζει τους εμπνευστές της, γράφοντας πως ΤΑΧΑ «η αστική αντίληψη παρουσιάζει την ιστορική εξέλιξη ως έργο της ηγετικής προσωπικότητας. Ο Στάλιν, ο Ζαχαριάδης, ο τάδε ή ο δείνα…» («Ρ» 26/1/2014, σελ.15), δημιουργώντας έτσι την απατηλή-ψευδή εντύπωση στη νεολαία και τους κομμουνιστές ότι ΗΤΑΝ δήθεν οι παραδοσιακοί αστοί που μίλησαν για «προσωπολατρία» των ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, ενώ ήταν ακριβώς οι δάσκαλοί του προδότες ρεβιζιονιστές ηγέτες Χρουστσόφ – Μπρέζνιεφ – Μικογιάν – Σουσλόφ κλπ εκείνοι που μίλησαν για «προσωπολατρία του ΣΤΑΛΙΝ», την οποία δανείστηκαν – υιοθέτησαν αυτή την ξένη προς το μαρξισμό ιδεαλιστική αντίληψη απ’ τους αντιδραστικούς αστούς ιστορικούς και την οποία παρουσίασαν κατά τη διάρκεια των εργασιών του 20^ου συνεδρίου σε κλειστή σύνοδο με τίτλο «η προσωπολατρία και οι συνέπειές της» για να δυσφημίσουν τον ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ (υπάρχει σε διάφορες εκδόσεις μεταξύ των οποίων: Ν. Χρουστσόφ: η «μυστική έκθεση» στο 20^ο συνέδριο του ΚΚΣΕ, η προσωπολατρία και οι επιζήμιες συνέπειές της, πρόλογος-μετάφραση-σχόλια Λευτέρης Μαυροειδής, εκδ. «Θεμέλιο», Αθήνα 1989 αλλά και «σφηνωμένη» εκ των υστέρων απ’ τους Χρουστσοφικούς στη σύντομη βιογραφία του Ιωσήφ Στάλιν, εκδ. Γνώσεις).

Ο σοσιαλδημοκράτης τροτσκιστής Μ. Μαΐλης με τη νεκρανάσταση της κακόφημης «προσωπολατρίας» επιδιώκει: πρώτο, να αποκρύψει απ’ τους κομμουνιστές ότι ήταν η προδοτικές σοσιαλδημοκρατικές κλίκες των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ και Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Φλωράκη κλπ δηλ. η σοσιαλδημοκρατική κατεύθυνση του «Κ»ΚΕ(’56), που ύψωσαν την αντιδραστική σημαία της λεγόμενης «προσωπολατρίας» των ΣΤΑΛΙΝ – ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, δεύτερο, να δυσφημίσει και σήμερα τους ΣΤΑΛΙΝ – ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ και τρίτο, να αρνηθεί τη συμβολή των προσωπικοτήτων στην ιστορία γενικά και ειδικά των ηγετών του Κομμουνιστικού Κινήματος στην ταξική πάλη του προλεταριάτου την οποία αποδέχεται ο Μαρξισμός, που θεωρεί την ιστορία των κοινωνιών ως «ιστορία της πάλης των τάξεων» (ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ).

Το μύθο της «προσωπολατρίας» απέρριψαν και καταπολέμησαν όλοι οι επαναστάτες κομμουνιστές και διάσημοι θεωρητικοί μεταξύ των οποίων ο Ελβετός μαρξιστής Konrad Farner που δικαιολογημένα χαρακτήρισε το 1963 την διαβόητη «προσωπολατρία» ως μια «γελοία και αντεπιστημονική έννοια»: «[…] οι Ρώσοι δεν μπορούν να ορίσουν την έννοια της “προσωπολατρίας”, αυτή είναι για μένα μια γελοία, αντεπιστημονική έννοια» («Neutralitaet», τεύχος 3, σελ.9, Δεκέμβρης 1963). Όχι μόνο μαρξιστές αλλά και Χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές χαρακτήρισαν την «προσωπολατρία» ιδεαλιστική αντίληψη μεταξύ των οποίων και ο Αυστριακός οικονομολόγος Theodor Prager, που απαντώντας στον ανατολικογερμανό ρεβιζιονιστή Otto Rheinhold, δήλωσε για την «πρωσοπολατρία»: «τη θεωρώ μια πέρα για πέρα ιδεαλιστική αντίληψη» (Kritik der Politischen Oekonomie heute, 100 Jahre «Kapital», σελ.323, Frankfurt am Main 1968) ενώ ο Ούγγρος ρεβιζιονιστής Georg Lukacs και ο Palmiro Togliatti κράτησαν μια περισσότερο «προσεκτική» αλλά επικίνδυνα παραπλανητική διπρόσωπη στάση.

Η έννοια της «προσωπολατρίας» των χρουστσοφικών ρεβιονιστών σοσιαλδημοκρατών (μαζί και του «Κ»ΚΕ) είναι: 1) μια έννοια εντελώς ξένη προς τον επαναστατικό Μαρξισμό δηλ. το Λενινισμό-Σταλινισμό, 2) μια εντελώς γελοία, αφελής και ανόητη έννοια, 3) μια αντεπιστημονική αστική έννοια, και τέλος 4) συνιστά ιδεαλιστική αντίληψη της ιστορίας.

7. Σοβιετική Ένωση 1953-1991: «ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ-ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ» ή ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΜΕΝΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ;

Η αντεπανάσταση στη Σοβιετική Ένωση ΔΕΝ πραγματοποιήθηκε το 1989-91, όπως ισχυρίζεται ο σοσιαλδημοκράτης Μ.ΜΑΪΛΗΣ («Ρ» 26/1/2014, σελ. 15: «η αντεπανάσταση του 1989-1991») και οι ομοϊδεάτες του τροτσκιστές – για να διασώσουν το αντεπαναστατικό σοσιαλδημοκρατικό ρεύμα του ΧΡΟΥΣΤΣΟΦΙΣΜΟΥ – αλλά αρχές του 1953 καθοδηγούμενη απ’ την προδοτική κλίκα των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ, κλπ.. Τότε με τη νίκη της Χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης, πραγματοποιήθηκε η βίαιη πραξικοπηματική ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου που αντικαταστάθηκε απ’ τη δικτατορία της, υπό διαμόρφωση, ΝΕΑΣ ΜΠΟΥΡΖΟΥΑΖΙΑΣ δηλ. το λεγόμενο «κράτος όλου του λαού», και το Κομμουνιστικό Κόμμα μετατράπηκε από επαναστατικό σε αστικό κόμμα σοσιαλδημοκρατικού τύπου, δηλ. στο «κόμμα όλου του λαού», όπως παραδέχθηκαν αργότερα ανοιχτά και οι ίδιοι οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές στο 22^ο Συνέδριο ΚΚΣΕ (1961), που οργάνωσε, καθοδήγησε και εφάρμοσε όλα τα αναγκαία αντεπαναστατικά μέτρα κατάργησης του Σοσιαλισμού-κομμουνισμού, εγκαινιάζοντας έτσι ευθύς εξαρχής (αμέσως με τις πρώτες απ’ το 1953 καπιταλιστικές οικονομικές μεταρρυθμίσεις) τη σταδιακή ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ που ολοκληρώθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Και δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με τις τότε πραγματικές αντεπαναστατικές εξελίξεις τα χρουστσοφικά αντιδραστικά μυθεύματα του Μ. Μαΐλη περί «αδυναμίας του υποκειμενικού παράγοντα να δώσει με επιτυχία μέχρι τέλους τη μάχη για τα ζητήματα κάθε μορφής ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής» («Ρ» 26-1-2014, σελ. 15) – αφού αυτή είχε ήδη εξαλειφτεί ως τις αρχές-μέσα της δεκαετίας του 1950 και την επανέφεραν οι χρουστσομπρεζνιεφικοί προδότες, δάσκαλοι και καθοδηγητές του Μ. Μαΐλη ούτε «η θεωρητική και πολιτική αδυναμία των κομμουνιστικών (=ρεβιζιονιστικών κομμάτων «Α») κομμάτων» οδήγησε στην «υιοθέτηση καπιταλιστικών μεθόδων» (σελ.15), αλλά εντελώς ΑΝΤΙΘΕΤΑ: η υιοθέτηση-προώθηση και εφαρμογή των καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικών μεταρρυθμίσεων υπήρξε συνειδητή πολιτική ΕΠΙΛΟΓΗ αυτών των προδοτικών χρουστσομπρεζνιεφικών κομμάτων που επέλεξαν τον καπιταλιστικό δρόμο της Τιτοϊκής Γιουγκοσλαβίας την οποία «βάφτισαν» στο 20^ο συνέδριο «σοσιαλιστική χώρα»: «όχι μικρές επιτυχίες στη σοσιαλιστική οικοδόμηση σημείωσε και η Γιουγκοσλαβία» (Ν.Σ.Χρουστσοφ: Λογοδοσία της ΚΕ του ΚΚΣΕ στο ΧΧ συνέδριο, σελ.6, 1956).

Ήταν, λοιπόν, τα χρουστσομπρεζνιεφικά κόμματα (ΚΚΣΕ κλπ) εκείνα που πρωτοστάτησαν και καθοδήγησαν άμεσα την εξάλειψη του σοσιαλισμού-κομμουνισμού και την ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΣΗ του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες χώρες.

Γι’ αυτό την περίοδο 1953-1991 στην κοινωνία της Σοβιετικής Ένωσης ΔΕΝ υπήρχε σοσιαλισμός, αλλά κυριαρχούσε ο παλινορθωμένος καπιταλισμός, κι αυτό επειδή:

στον ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ: δεν υπήρχε ΟΥΤΕ Διχτατορία του Προλεταριάτου – και χωρίς Διχτατορία του Προλεταριάτου δεν υπάρχει Σοσιαλισμός-Κομμουνισμός – ΟΥΤΕ επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα υπήρχε – και χωρίς Κομμουνιστικό Κόμμα δεν μπορεί να υπάρξει ούτε υπήρχε Διχτατορία του Προλεταριάτου,

στον ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΤΟΜΕΑ: στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες ρεβιζιονιστικές χώρες μετά την πραξικοπηματική ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου και τη νίκη της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης – νίκη που επισφραγίστηκε ανοιχτά και επίσημα με το 20^ο αντεπαναστατικό Συνέδριο του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956) – κυρίαρχη ιδεολογία δεν ήταν πλέον ο επαναστατικός μαρξισμός δηλ. λενινισμός-σταλινισμός αλλά το αντεπαναστατικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού (= παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας) και ταυτόχρονα άνθησαν στην αστική ΠΛΕΟΝ Σοβιετική κοινωνία όλα τα αντιδραστικά αστικά ιδεαλιστικά φιλοσοφικά ρεύματα, αλλά ακόμα και υπεραντιδραστικά ανορθολογικά ρεύματα (Νιτσεϊσμός-γερμανικός ρομαντισμός), όπως παραδέχεται, μεταξύ πολλών άλλων, και ο αμετανόητος δυτικογερμανός χρουστσοφικός ρεβιζιονιστής θεωρητικός του «D»KP Robert Steigerwald, που ομολογεί ανοιχτά το 1989, έστω και «κατόπιν εορτής», ότι στη Σοβιετική Ένωση «ορισμένοι φιλόσοφοι αυτομόλησαν προς την πλευρά των Heidegger, Popper, Gadamer (ορισμένοι μάλιστα προς το Nietzsche!) ή άλλοι περιόριζαν τη θεωρία σε κοινωνιολογική και θετικιστική ανάλυση γεγονότων» (R. Steigerwald, στο: Neues Denken und Marxistische Philosophie, σελ.68, Wuppertal 1991),

στον ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΤΟΜΕΑ: η εφαρμογή του συνόλου των καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικών μεταρρυθμίσεων, μετά το 1953, εξάλειψε ολοσχερώς το σοσιαλισμό, ενώ η πλήρης και ολόπλευρη επέκταση των εμπορευματο-χρηματικών σχέσεων οδήγησε, μαζί με όλα τ’ άλλα μέτρα, αναπόφευκτα: 1) σε πλήρη κυριαρχία της καπιταλιστικής εμπορευματικής παραγωγής στη οικονομία, σε μια ολοκληρωμένη εμπορευματική οικονομία στην οποία όλα είχαν μετατραπεί σε ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΑ, μαζί και: α) τα μέσα παραγωγής και β) η εργατική δύναμη, 2) ο Νόμος της Αξίας ρύθμιζε πλέον την παραγωγή 3) η πλήρης αυτοτέλεια των επιχειρήσεων και επανεισαγωγή του μεταξύ τους ανταγωνισμού και λειτουργία τους στη βάση της πλήρους οικονομικής Ιδιοσυντήρησης με σκοπό την μεγιστοποίηση του κέρδους που μαζί με τη δραστική μείωση των υποχρεωτικών οικονομικών δεικτών οδήγησαν σε κατάργηση του κεντρικού Πλάνου, 4) το Κέρδος καθιερώθηκε ως γενικός σκοπός της παραγωγής αλλά και των επιχειρήσεων και ως κριτήριο της αποδοτικότητάς τους, 5) οι επενδύσεις κατανέμονταν με βάση το διαβόητο «ποσοτικό συντελεστή των επενδύσεων κεφαλαίου» δηλ. η κατανομή τους καθορίζονταν από το μέσο ποσοστό κέρδους και την καπιταλιστική τιμή παραγωγής, 6) επανεισαγωγή-επανεμφάνιση και κυριαρχία των καπιταλιστικών κατηγοριών: Κέρδος, Τόκος, Γαιοπρόσοδος, καπιταλιστική τιμή Παραγωγής κλπ, 7)επανεμφάνιση και δράση των αντικειμενικών οικονομικών νόμων του καπιταλισμού, 8) στην οικονομία κυριαρχούσε η καπιταλιστική κρατική και συνεταιριστική ιδιοκτησία, ενώ δίπλα σ’ αυτή είχε επανεμφανιστεί και η ατομική ιδιοκτησία που επεκτείνονταν συνεχώς κλπ, δηλ. πρόκειται για μια οριστικά διαμορφωμένη και πλήρως ολοκληρωμένη εμπορευματική οικονομία με δυο βασικά χαρακτηριστικά: τη μετατροπή των μέσων παραγωγής και της εργατικής δύναμης σε εμπορεύματα – και την ύπαρξη ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ – που, ως γνωστόν, αποτελούν, σύμφωνα με τους κλασσικούς ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ-ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ, τα δυο ουσιώδη χαρακτηριστικά γνωρίσματα του καπιταλισμού: «1) η εμπορευματική παραγωγή σαν γ ε ν ι κ ή μορφή της παραγωγής» και «2)εμπορευματική μορφή δεν παίρνει μόνον το προϊόν της εργασίας αλλά και η ίδια η εργασία δηλ. η εργατική δύναμη του ανθρώπου» (ΛΕΝΙΝ).

Ακριβώς αυτόν τον παλινορθωμένο καπιταλισμό της τότε Σοβιετικής Ένωσης των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσόφ και των άλλων ανατολικών χωρών χαρακτήριζαν και χαρακτηρίζουν ακόμα και ΣΗΜΕΡΑ ως «σοσιαλισμό»(!) οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ με την αντιμαρξιστική τους θέση για τη λεγόμενη «αντεπανάσταση του 1989-1991» («Ρ» 26-1-2014, σελ.15) δηλ. ότι ως τότε υπήρχε ΤΑΧΑ «σοσιαλισμός» σ’ αυτές. Ας σημειωθεί ακόμα μια φορά ότι το σοσιαλισμό-κομμουνισμό στη Σοβιετική Ένωση τον ανέτρεψαν-κατάργησαν τα κόμματα της χρουστσομπρεζνιεφικής κατεύθυνσης, δηλ. τύπου «Κ»ΚΕ, και ΟΧΙ τα «ευρωκομμουνιστικά», δηλ. τύπου ΣΥΡΙΖΑ, που δεν υπήρχαν σ’ αυτές τις χώρες, (βέβαια και τα δυο σοσιαλδημοκρατικά ρεύματα, χρουστσομπρεζνιεφικό – «ευρωκομμουνιστικό» δεν ήταν απλά δίδυμα ρεύματα αλλά σιαμαία από πλευράς περιεχομένου).

Οι χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ δεν θεωρούν μόνο τη Σοβιετική Ένωση των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσόφ «σοσιαλιστική» χώρα αλλά και την Πολωνία του Γκομούλκα που στο ένα σκέλος της οικονομίας κυριαρχούσε η κρατική καπιταλιστική ιδιοκτησία, ενώ στο άλλο, την αγροτική οικονομία, πλην ελάχιστου μέρους καπιταλιστικών συνεταιρισμών, κυριαρχούσε η παραδοσιακή καπιταλιστική ατομική ιδιοκτησία, όπως μας πληροφορεί το 1964 ο Πολωνός οικονομολόγος W. Brus: «περισσότερο από 85% της καλλιεργήσιμης γης ήταν ατομική ιδιοκτησία» (W. Brus: Wirtschaftsplanung, Frankfurt am Main 1972, σελ.22).

«Σοσιαλιστική χώρα» θεωρούσαν και θεωρούν και την καπιταλιστική Γιουγκοσλαβία των Τίτο – Μιλόσεβιτς ως τη διάλυσή της, μα ακόμα και μισοφεουδαρχικές χώρες όπως της Αιθιοπία του Μεγκίστου στην Αφρική και το Αφγανιστάν του Νατζιμπουλάχ στην Ασία.

Ακριβώς αυτόν τον «σοσιαλισμό», δηλ. τον παλινορθωμένο καπιταλισμό αυτών των χωρών, υπόσχονται και σήμερα στην εργατική τάξη και το λαό οι διάφοροι Μαΐληδες της σοσιαλδημοκρατικής τροτσκιστικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ.

8. ΚΚΕ – ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ – ΕΔΑ – «Κ»ΚΕ(’56).

Η ίδρυση της ΕΔΑ (1-3 Αυγούστου 1951) – ενός αντιφασιστικού-αντιιμπεριαλιστικού κόμματος – με πρωτοβουλία του ΚΚΕ όχι μόνον ΔΕΝ ήταν «λαθεμένη» (Δοκίμιο ιστορίας του ΚΚΕ 1949-1968, Αθήνα 2012, σελ 407: «η επιλογή του ΚΚΕ για τη δημιουργία της ΕΔΑ ήταν λαθεμένη»), όπως ισχυρίζονται οι σοσιαλδημοκράτες της σημερινής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ αλλά ΑΝΤΙΘΕΤΑ υπήρξε ευφυέστατη πολιτική σύλληψη του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, μια ορθότατη πολιτική ενέργεια αλλά και μια μεγάλη, ιστορικής σημασίας πολιτική επιτυχία του επαναστατικού ΚΚΕ για τις τύχες του λαού και της χώρας σε εκείνη την εξαιρετικά δύσκολη ιστορική περίοδο μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ, σε συνθήκες άγριων πρωτοφανών διώξεων, τις συνεχιζόμενες εκτελέσεις, τις δεκάδες χιλιάδες κρατούμενους στις φυλακές και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του μοναρχοφασισμού, την πρωτόγνωρη φασιστική καταπίεση και τρομοκρατία, την αστυνομοκρατία κλπ και την μετατροπή της χώρας σ’ αποικία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Λόγω έλλειψης χώρου δεν θα ασχοληθούμε με τις σοσιαλδημοκρατικές, ΤΡΟΤΣΚΙΣΤΙΚΕΣ ανοησίες περί «λαθεμένης προγραμματικής αντίληψης του κόμματος που ακολουθούσε τη λογική των σταδίων» (στο ίδιο, σελ.407).

Τα μόνα που είναι ανάγκη ν’ αντικρουστούν είναι ότι ΔΕΝ ήταν η ΕΔΑ που «ενίσχυσε» τις «κοινοβουλευτικές αυταπάτες» («Ρ» 26-1-2014, σελ.15-17), όπως ψευδέστατα ισχυρίζεται ο σοσιαλδημοκράτης τροτσκιστής Μ. Μαΐλης αλλά αντίθετα ο «ειρηνικός κοινοβουλευτικός δρόμος» και γενικά η σοσιαλδημοκρατική γραμμή του 20^ου συνεδρίου του ΚΚΣΕ, που αποδέχτηκε η παρασυναγωγή της διαβόητης «6^ης πλατιάς ολομέλειας» (Μάρτης 1956), για τα οποία συνειδητά και σκόπιμα τίποτε δεν αναφέρει ο λακές και πράκτορας της ξενόδουλης-εθελόδουλης αστικής τάξης Μ. Μαΐλης, πολύ περισσότερο τα αποσιωπά και ΔΕΝ τα απορρίπτει-καταδικάζει, μα ούτε ήταν κυρίως η ΕΔΑ που ενίσχυε τον οπορτουνισμό στις γραμμές του ΚΚΕ αλλά αντίθετα οι χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες προδότες (Φλωράκης-Λουλές-Κύρκος-Μπριλάκης κλπ) που υπονόμευσαν και προκάλεσαν μεγάλη ζημιά στην ΕΔΑ και στο κομμουνιστικό αλλά και το αντιφασιστικό-αντιιμπεριαλιστικό κίνημα της χώρας και τέλος στη «μεταπολίτευση» - σε μυστική συνεννόηση με πολιτικούς εκπροσώπους της αντιδραστικής αστικής τάξης – διέλυσαν την ΕΔΑ για να καταλάβει το χώρο της το μεγαλοαστικό ΠΑΣΟΚ του Α. Παπανδρέου, ώστε η αστική τάξη της χώρας να έχει και πάλι δυο μεγάλα αστικά κόμματα, αφού το μεγαλοαστικό «Κέντρο» είχε ουσιαστικά διαλυθεί.

Διαβάστε Περισσότερα »

Νέα σφοδρότατη απ’ τα ΔΕΞΙΑ επίθεση σε ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΣΤΑΛΙΝ και ΚΚΕ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Νέα σφοδρότατη απ’ τα ΔΕΞΙΑ επίθεση σε ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΣΤΑΛΙΝ και ΚΚΕ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

ή τα φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΑ Χρουστσοφικά-τροτσκιστικά σοσιαλδημοκρατικά μυθεύματα του Μ.ΜΑΪΛΗ – του πιο ΞΕΤΣΙΠΩΤΟΥ ΛΑΚΕ της ξενόδουλης-εθελόδουλης αντιδραστικής αστικής τάξης που ανέδειξε η ντόπια χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατία απ’ το 1956 ως τα σήμερα

1. 19^Ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ «Κ»ΚΕ: συγχώνευση Χρουστσοφισμού-Τροτσκισμού και ακόμα ΔΕΞΙΟΤΕΡΗ πορεία στα πλαίσια της ρεφορμιστικής χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας

Το τελευταίο 19^ο Συνέδριο του αστικού σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ επικύρωσε, για πρώτη φορά στην ιστορία της ντόπιας χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας, και επίσημα τη συγχώνευση του προδοτικού ΧΡΟΥΤΣΟΦΙΣΜΟΥ – συνέχεια της παλιάς παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας – με το αντεπαναστατικό ρεύμα του ΤΡΟΤΣΚΙΣΜΟΥ, μια πορεία-στροφή που κυοφορούνταν μια ολόκληρη σχεδόν 15ετία στις γραμμές του «Κ»ΚΕ, που η βασική, ΚΥΡΙΑ και σημαντικότερη αλλά και άκρως ΕΠΙΚΑΙΡΗ πλευρά αυτής της ΔΕΞΙΟΤΕΡΗΣ πορείας, όσον αφορά το ζήτημα της ΣΧΕΣΗΣ Ελλάδας-ιμπεριαλιστικών χωρών, είναι το πέρασμα της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας στις θέσεις των δυο μεγάλων αστικών κομμάτων (μοναρχοφασιστικής ΝΔ-μεγαλοαστικού ΠΑΣΟΚ) περί «ισότιμης συμμετοχής» στην ιμπεριαλιστική ΕΕ, δίπλα στις ισχυρές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις Γερμανία-Γαλλία, κλπ – με πρόσχημα την ολωσδιόλου ατεκμηρίωτη και αναπόδεικτη αλλά και παμπάλαια τροτσκιστική ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ περί «ιμπεριαλιστικής Ελλάδας» (!), «θέση» που χαρακτηρίζεται από πλήρη απουσία οικονομικο-κοινωνικο-πολιτικής ανάλυσης και «τεκμηριώνεται» (!) ΜΟΝΟ απ’ το γνωστό τροτσκιστικό «ερμηνευτικό» σχήμα δηλ. η αντικειμενική οικονομικο-κοινωνικο-πολιτική πραγματικότητα της Ελλάδας καθορίζεται (!) απ’ το τροτσκιστικό «ερμηνευτικό» σχήμα (= ΙΔΕΑΛΙΣΜΟΣ με «κέρατα» και Μαϊλειος «μαρξισμός» με «Ουκρανικά χρουστσοφικά τσαρούχια» αλλά και πλήρης εγκατάλειψη της λενινιστικής θεωρίας του ιμπεριαλισμού).

Η νέα αλλά παμπάλαια τροτσκιστική θέση διατυπώνεται ως εξής στο ρεφορμιστικό σοσιαλδημοκρατικό «Πρόγραμμα» του 19^ο Συνεδρίου που ούτε στο ελάχιστο θίγει τα θεμέλια του ελληνικού καπιταλισμού: «ο καπιταλισμός στην Ελλάδα βρίσκεται στο ιμπεριαλιστικό στάδιο της ανάπτυξής του»¹. Και τώρα ως «ιμπεριαλιστική» (!) πλέον χώρα η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα σε σχέση ΔΗΘΕΝ «αλληλεξάρτησης»(!) – αντί της ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ και ΥΠΟΤΑΓΗΣ – με τις ιμπεριαλιστικές χώρες.

Επιπλέον σημειώνεται και πέρασμα της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ στην Καραμανλική θέση περί «κατάκτησης» και «κατοχύρωσης της εθνικής μας ανεξαρτησίας»(!) στα πλαίσια της ΕΟΚ (Καραμανλής: 22/12/1978) και «Κ»ΚΕ-Παπαρήγα 2005: «ο όρος σήμερα “εθνική ανεξαρτησία” δεν ανταποκρίνεται στις σημερινές συνθήκες» (Ομιλία της Α. Παπαρήγα στην ΚΟΑ του ΚΚΕ , “Ρ” 1/2/2005, σελ.15), εναρμονίζοντας έτσι πλήρως την πολιτική γραμμή και στάση της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ, σ’ αυτά τα καίριας και ζωτικής σημασίας ζητήματα, με τις θέσεις των ντόπιων μεγαλοαστικών κομμάτων, εκφραστών και υπερασπιστών των ταξικών συμφερόντων του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου – εγκαταλείποντας έτσι πλήρως αυτό το σημαντικότατο και ΚΕΝΤΡΙΚΟ πεδίο δράσης στην εξαιρετικά επικίνδυνη δημαγωγία των Ναζι-φασιστικών Χιτλερικών αποβρασμάτων της «Χρυσής Αυγής». Επιπλέον, με την ευκαιρία, ας αναφερθεί ότι ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ την αναγκαιότητα ύπαρξης Αντιφασιστικού μετώπου ούτε διεξάγουν πάλη κατά της φασιστικοποίησης και του φασισμού, επειδή «ο αντικαπιταλιστικός αγώνας» χτυπά ΤΑΧΑ αυτόματα και από μόνος του το φασισμό: «ο αντικαπιταλιστικός αγώνας χτυπά το φασισμό» («Ρ» 13/10/2013, σελ. 14).

Ακριβώς αυτή η λυσσαλέα ΑΡΝΗΣΗ της ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της χώρας (ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ-ΣΤΡΑΤΩΤΙΚΗ, ΝΑΤΟ-βάσεις, κλπ.) εκ μέρους του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ απ’ τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, μετατρέπει τους σημερινούς σοσιαλδημοκράτες ηγέτες σε προκλητικότατους – ίδιου επιπέδου μ’ εκείνους των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, κλπ. – ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΣ της σημερινής υπαρκτής ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της χώρας αλλά και σε θλιβερούς απολογητές της ΣΤΗΡΙΞΗΣ, ΔΙΑΤΗΡΗΣΗΣ και ΔΙΑΙΩΝΙΣΗΣ της ιμπεριαλιστικής ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της Ελλάδας.

Η συγχώνευση ΧΡΟΥΣΤΣΟΦΙΣΜΟΥ-ΤΡΟΤΣΚΙΣΜΟΥ είναι μια εξέλιξη που δεν εξέπληξε καθόλου τους επαναστάτες κομμουνιστές δηλ. λενινιστές-σταλινιστές, αφού και τα δυο αντεπαναστατικά ρεύματα δεν είναι μεταξύ τους αντίθετα, αλλά συγγενικά, παρά τις όποιες επουσιώδεις διαφορές, αποτελούν συμπληρωματικά ρεύματα. Είναι γνωστό ότι ο τροτσκισμός ήταν απ’ την αρχή της ύπαρξής του ένα μενσεβίκικο σοσιαλδημοκρατικό ρεύμα – ο αντεπαναστάτης ΤΡΟΤΣΚΙ που ήταν μια ζωή μενσεβίκος, έφτασε, στα μέσα-τέλη της δεκαετίας του 1930, στο σημείο να ΠΡΟΔΩΣΕΙ (συμφωνίες Τρότσκι με τους Χιτλερικούς, κλπ.) ακόμα και την πατρίδα του Σοβιετική Ένωση συνεργαζόμενος με τις μυστικές υπηρεσίες της Χιτλερικής Γερμανίας – ενώ τροτσκιστική-σοσιαλδημοκρατική ήταν και η προδοτική κλίκα του Βελιγραδίου, μ’ επικεφαλής τον πράχτορα και πιστό μαντρόσκυλο του ιμπεριαλισμού ΤΙΤΟ αλλά και η προδοτική κλίκα των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ, κλπ. που ακολούθησε πιστά το δάσκαλό της αρχιπράχτορα ΤΙΤΟ, χαρακτηρίζοντας, μετά τη βίαιη πραξικοπηματική επικράτησή της το 1953, τη Γιουγκοσλαβία «σοσιαλιστική χώρα»(!) στο αντεπαναστατικό 20^ο σοσιαλδημοκρατικό Συνέδριο του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956, σελ.6: «όχι μικρές επιτυχίες στη σοσιαλιστική οικοδόμηση σημείωσε και η Γιουγκοσλαβία)², βαδίζοντας έτσι τον αντεπαναστατικό δρόμο του ΤΙΤΟ και της παλιάς προδοτικής παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας.

Τα αντιμαρξιστικά ρεύματα: ΧΡΟΥΣΤΣΟΦΙΣΜΟΣ-ΤΡΟΤΣΚΙΣΜΟΣ έχουν στα ΚΥΡΙΑ ζητήματα του κομμουνιστικού κινήματος: Προλεταριακής Επανάστασης – Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού ΚΟΙΝΕΣ θέσεις-σημεία: 1. τον ΑΝΤΙΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟ-ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ, 2. τον «ειρηνικό κοινοβουλευτικό δρόμο» (=αντιμαρξιστική θέση της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας) και τη διατήρηση της αστικής κρατικής μηχανής, αφού και τα ΔΥΟ επικρότησαν, υιοθέτησαν και προπαγάνδισαν το αντεπαναστατικό 20^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956), 3. μια αντιμαρξιστική αντίληψη του ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ-ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ, αφού πρόβαλλαν και προπαγάνδισαν ΟΧΙ μόνο την καπιταλιστική Γιουγκοσλαβία του ΤΙΤΟ, που ως δια μαγείας εν μια νυκτί, το 1956, μετατράπηκε από καπιταλιστική σε «σοσιαλιστική»(!) χώρα και παρέμεινε τάχα «σοσιαλιστική» ως τη διάλυσή της, αλλά και τον ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΜΕΝΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ της μετά το 1953 ΧΡΟΥΣΤΣΟ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦΟ-ΓΚΟΡΜΠΑΤΣΟΦΙΚΗΣ περιόδου της Σοβιετικής Ένωσης ως «σοσιαλισμό», που «ανατράπηκε» ΔΗΘΕΝ το 1989-1991 – εκτίμηση-θέση που συγκροτεί μια αστική αντίληψη του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού σε όλα τα επίπεδα (πολιτικό-ιδεολογικό-οικονομικό).

Ας σημειωθεί επιπλέον για καλύτερη πληροφόρηση των νεότερων κομμουνιστών: πρώτο, ότι η ΚΔ ορθά εκτιμούσε πως κεντρικός στόχος του ΤΡΟΤΣΚΙ και του Τροτσκισμού ήταν η ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΣΗ του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση, αλλά και το κατηγορητήριο κατά του «Τροτσκιστικού Κέντρου» επεσήμανε-διαπίστωνε το 1937, πως το τροτσκιστικό «Παράλληλο Κέντρο έθετε ως βασικό καθήκον τη βίαιη ανατροπή της σοβιετικής κυβέρνησης με σκοπό την αλλαγή του υπάρχοντος στη Σοβιετική Ένωση κοινωνικού και κρατικού καθεστώτος. Ο L.D. Trotski και η εντολή του προς το Παράλληλο Κέντρο ήταν η επιδίωξη της κατάληψης της εξουσίας με τη βοήθεια ξένων κρατών με σκοπό την παλινόρθωση των καπιταλιστικών σχέσεων στην ΕΣΣΔ»³, δεύτερο, το σοσιαλδημοκρατικό 20^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ (=ήταν Συνέδριο προδοσίας της Προλεταριακής Επανάστασης, καταστροφής του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού και παλινόρθωσης του καπιταλισμού), ακολουθώντας τον καπιταλιστικό δρόμο του ΤΙΤΟ () ήρθε αργότερα να παλινορθώσει τον καπιταλισμό στη Σοβιετική Ένωση, κι αυτός ακριβώς ήταν ο λόγος που οι τροτσκιστές το υπεράσπισαν ανοιχτά, μαζί με τους Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ (και όλα τα χρουστσοφικά κόμματα, φυσικά και το «Κ»ΚΕ-‘56), που και οι δυο «έτρεχαν» στην καπιταλιστική Γιουγκοσλαβία του ΤΙΤΟ να βοηθήσουν την οικοδόμηση του «σοσιαλισμού δηλ. τον καπιταλισμό της Τιτικής Γιουγκοσλαβίας, οι μεν τροτσκιστές με μπριγάδες εργασίας (Ernst Mandel, κλπ.), οι δε ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ με τεχνικούς και οικονομική βοήθεια απ’ τους φόρους των σοβιετικών λαών.

Έτσι, μετά την παραπάνω στροφή, ήταν εντελώς φυσιολογικό και αναμενόμενο ότι μετά το 19 Συνέδριο του «Κ»ΚΕ θα εντείνονταν και θα γίνονταν σφοδρότερες οι αντεπαναστατικές επιθέσεις απ τα ΔΕΞΙΑ της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ ενάντια στο επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα και ιδιαίτερα την επαναστατική μαρξιστική γραμμή της Γ’ ΚΔ-ΣΤΑΛΙΝ και στο ΚΚΕ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ με πρωτοστατούντες τα χρουστσοφικά-τροτσκιστικά σοσιαλδημοκρατικά ρετάλια ΜΠΕΛΛΟΥ-ΜΑΪΛΗ, στις αντισταλινικές-αντικομμουνιστικές επιθέσεις της οποίας έγινε αναφορά σε παλιότερο σημείωμα («ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» Νο 394, σελ.4, 1-31 Γενάρη 2014) και τώρα έρχεται η σειρά του τροτσκιστή σοσιαλδημοκράτη Μ.ΜΑΪΛΗ (δυστυχώς, λόγω έλλειψης χώρου, δεν είναι δυνατή η αναφορά σ’ όλα τα ζητήματα των ρεφορμιστικών αρθριδίων του Μ.ΜΑΪΛΗ και σ’ ορισμένα απ’ αυτά θα γίνει απλά σύντομη αντιπαράθεση μεταξύ των επαναστατικών και των ρεφορμιστικών αντιμαρξιστικών θέσεων των Χρουστσοφικών-Τροτσκιστών σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ).

2. Μ.ΜΑΪΛΗΣ – ο πιο ΞΕΤΣΙΠΩΤΟΣ ΛΑΚΕΣ της ξενόδουλης-εθελόδουλης αντιδραστικής αστικής τάξης που ανέδειξε η ντόπια χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατία απ’ το 1956 ως τα σήμερα και ένας απ’ τους πιο συνειδητούς πράκτορες του κεφαλαίου στις γραμμές της σημερινής σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ

Την αντισταλινική-αντικομμουνιστική σκυτάλη της ΔΕΞΙΑΣ επίθεσης πήρε ο Μ.ΜΑΪΛΗΣ, απ’ την κρυφοτροτσκίστρια σοσιαλδημοκράτισσα Ε.ΜΠΕΛΛΟΥ, η οποία με την πρόσφατη επίθεσή της στο διεθνές επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα των ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ και το ΚΚΣΕ με επικεφαλής τον ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ φαίνεται να συναγωνίζεται επάξια το σοσιαλδημοκράτη-τροτσκιστή Μ.ΜΑΪΛΗ, ένα στέλεχος, όπως ήδη έχει σημειωθεί σε προηγούμενο σημείωμα για την Ε.ΜΠΕΛΛΟΥ, «πολύ περιορισμένων πολιτικών ικανοτήτων και με εξαιρετικά χαμηλό θεωρητικό επίπεδο («Κανέλλειου» επιπέδου), αφού τα χρουστσοφικά-σοσιαλδημοκρατικά-τροτσκιστικά πολιτικά του φληναφήματα – πέρα απ’ τις αποσπασματικές γνώσεις ακόμα και σ’ αυτά τα πολιτικά-ιστορικά ζητήματα (δεν ενδιαφέρουν εδώ οι διαστρεβλώσεις) – προδίδουν χονδροειδή άγνοια και κραυγαλέα αγραμματοσύνη σε οικονομικά και φιλοσοφικά ζητήματα, ένα πολιτικό στέλεχος, που έχει όμως ξεπεράσει και αφήσει κατά πολύ πίσω ακόμα και τους παλιούς του καθοδηγητές της προδοτικής χρουστσοφικής κλίκας των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Φλωράκη-Τσολάκη, κλπ., επειδή αυτοί ενδιαφέρθηκαν και διαμαρτυρήθηκαν ΜΟΝΟ για τη λεγόμενη «εθνική αστική τάξη» (ανύπαρκτη βέβαια), ενώ ο Μ.ΜΑΪΛΗΣ ενδιαφέρεται-διαμαρτύρεται για ΟΛΟΚΛΗΡΗ την αστική τάξη, μετεξελισσόμενος έτσι στον πιο ξετσίπωτο λακέ ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ της ξενόδουλης-εθελόδουλης αστικής τάξης που ανέδειξε η ντόπια χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατία απ’ το 1956 ως τα σήμερα»⁴

Η πρώτη ανοιχτή σφοδρή επίθεση σε ΚΚΕ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ του χρουστσοφικού σοσιαλδημοκράτη και νεόκοπου τροτσκιστή Μ.ΜΑΪΛΗ χρονολογείται απ’ τις αρχές Γενάρη του 2012 με ένα άρθρο του στο «Ριζοσπάστη» που βγήκε απροκάλυπτα και προκλητικά να αρνηθεί τις ΠΡΟΔΟΣΙΕΣ και τον ξενόδουλο-εθελόδουλο χαρακτήρα της αστικής τάξης, παίρνοντας την υπό την υπεράσπισή του – ως εκπρόσωπος και ηχηρό φερέφωνό της – και οργισμένα διαμαρτυρόμενος έκφρασε τη σφοδρότατη αντίθεσή του, επειδή αυτή «χαρακτηρίστηκε ξενόδουλη από γεννησιμιού της» («Ρ» 7-8/1/2012, σελ. 13) απ’ το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα της χώρας, επιτιθέμενος σε ΚΚΕ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ χαρακτηρίζοντας την ανάλυσή τους «λαθεμένη» («η παραπάνω ανάλυση ήταν λαθεμένη»), όταν ακόμα η τροτσκιστική θέση της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ περί «ιμπεριαλιστικής Ελλάδας» (!) δεν είχε ακόμα επισημοποιηθεί σε συνέδριο (αυτό έγινε στο 19^ο Συνέδριο) και ΔΕΝ είχε εγκαταλειφθεί ανοιχτά η μαρξιστική θέση της ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της χώρας απ’ τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, προχωρώντας ταυτόχρονα και σε ανοιχτή επίθεση ενάντια στο επαναστατικό μαρξιστικό «Πρόγραμμα και Καταστατικό» της Γ’ ΚΔ , γράφοντας: «βεβαίως, η παραπάνω ανάλυση δεν ήταν μόνο ή κυρίως πρόβλημα του Ζαχαριάδη. Ήταν γενικότερη αδυναμία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος να αναλύσει αντικειμενικά την κατάσταση και για τις χώρες με μέσο επίπεδο καπιταλιστικής ανάπτυξης» («Ρ» 7-8/1/2012, σελ. 13) και συνεχίζοντας την επίθεσή του σε ΚΚΕ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ γράφει: «η εξάρτηση αποδόθηκε στη λεγόμενη προδοσία του έθνους από την αστική τάξη», «η καπιταλιστική καθυστέρηση της Ελλάδας… αποδόθηκε στην εξάρτηση», κ.λπ. κλπ..

Έτσι, ο Μ.ΜΑΪΛΗΣ, σε σχέση με τους δασκάλους και καθοδηγητές του, είναι αυτός ΠΡΩΤΟΣ που: πρώτο, «ξεπλένει» στο σύνολό της την ξενόδουλη-εθελόδουλη αστική τάξη απ’ τις ΠΡΟΔΟΣΙΕΣ της, ενώ αυτοί είχαν ΜΟΝΟ ένα τμήμα της «ξεπλύνει» δηλ. τη λεγόμενη «εθνική αστική τάξη» (ανύπαρκτη βέβαια), δεύτερο, «ξεπλένει» όλες τις ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ προδοσίες της, και τρίτο, ΕΠΙΠΛΕΟΝ «ξεπλένει» και ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΑ ολόκληρη την αντιδραστική αστική τάξη απ’ τις σχεδόν 2 αιώνες ΠΡΟΔΟΣΙΕΣ της, κάτι που ΔΕΝ είχαν πράξει οι καθοδηγητές του Κολιγιάννης-Παρτσαλίδης-Φλωράκης-Τσολάκης, κλπ.

Επομένως, ΑΚΡΙΒΩΣ για ΟΛΑ αυτά, ο Μ.ΜΑΪΛΗΣ δεν είναι ΜΟΝΟ ο πιο ξετσίπωτος λακές ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ της ξενόδουλης-εθελόδουλης αστικής τάξης που ανέδειξε η ντόπια χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατία απ’ το 1956 ως τα σήμερα, αλλά και ένας απ’ τους πιο συνειδητούς πράκτορες του κεφαλαίου στις γραμμές της σημερινής σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ.

Δεν μπορεί βέβαια ο Μ. ΜΑΪΛΗΣ να χαρακτηριστεί αποστάτης – αυτό θα ήταν λαθεμένο αλλά και προφανώς, «άδικο» – αφού δεν υπήρξε ΠΟΤΕ κομμουνιστής και μαρξιστής, γιατί λόγω ηλικίας, ήταν απ’ την αρχή οπαδός και στη συνέχεια μέλος ενός αστικού σοσιαλδημοκρατικού τύπου κόμματος, όπως το «Κ»ΚΕ (1956), που δεν ήταν παρά το αστικό έκτρωμα της βίαιης επέμβασης των προδοτών σοβιετικών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών της αποστάτριας κλίκας των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΜΙΚΟΓΙΑΝ-ΣΟΥΣΛΟΦ , κλπ., και το οποίο αντικατέστησε, μετά τη βίαιη διάλυσή του, το επαναστατικό λενινιστικό-σταλινικό ΚΚΕ 1918-55 που αντιτάχθηκε και ΑΠΕΡΙΨΕ το προδοτικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού μ’ επικεφαλής το μεγάλο επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, ο οποίος τελικά, μετά 17 χρόνια εξορίας, δολοφονήθηκε, τον Αύγουστο 1973, στο Σουργκούτ της Σιβηρίας απ’ τη σοσιαλφασιστική προδοτική κλίκα των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ.

Η νέα προδοτική θέση, «ξεπλύματος» της αστικής τάξης από τις ΠΡΟΔΟΣΙΕΣ 2 αιώνων και τις τωρινές του ξετσίπωτου λακέ του κεφαλαίου Μ. ΜΑΪΛΗ αλλά και ολόκληρης της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ βρίσκεται ΣΗΜΕΡΑ στην υπηρεσία των ταξικών συμφερόντων της ξενόδουλης-εθελόδουλης αστικής τάξης και είναι διαμετρικά ΑΝΤΙΘΕΤΗ με τη μαρξιστική θέση του ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ σύμφωνα με την οποία: «η πολιτική του αστοτσιφλικάδικου πολιτικού κόσμου από τότε που υπάρχει ανεξάρτητο πολιτικό κράτος μέχρι σήμερα δεν ήταν στην ουσία της ούτε εθνική ούτε ανεξάρτητη… γιατί η σύνδεση και η υποταγή μας στο ξένο κεφάλαιο εξυπηρετεί απόλυτα τα οικονομικά τους συμφέροντα σε βάρος του λαού και του τόπου… η αστική τάξη στην Ελλάδα κι ο πολιτικός της κόσμος πρόδωσαν την αστικοδημοκρατική αποστολή τους» (Ν. Ζαχαριάδης: «Ιστορικά διλήμματα» σελ. 208, Αθήνα 2011 και ΚΟΜΕΠ, τχ. 42, Σεπτέμβρης 1945, σελ.30-35), ενώ αργότερα, το 1952, «η 3^η ευρεία Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ» στην «Απόφασή» της, αξιολογώντας και το έργο του Στάλιν: «Οικονομικά προβλήματα του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ» και το Λόγο του στο 19^ο Συνέδριο, μεταξύ άλλων, τονίζει: «και στην Ελλάδα η αστική τάξη, η πλουτοκρατία πέταξε στο βούρκο τη σημαία της εθνικής τιμής και ανεξαρτησίας, τη σημαία των δημοκρατικών ελευθεριών… η μεγαλοαστική τάξη όλο και πιο ανοιχτά, ξεκόβει οριστικά απ’ τα συμφέροντα του έθνους… μετατρέπεται σε αντεθνικό, ξενοκίνητο κοσμοπολίτικο εξάρτημα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Πατριωτισμός και έθνος απ’ τη μια και πλουτοκρατία και εθνοπροδοσία απ’ την άλλη, είναι δυο αντίπαλες, ανειρήνευτες εθνικές παρατάξεις… ο Στάλιν μας παρέδωσε τη σημαία της πάλης για την εθνική ανεξαρτησία, τις δημοκρατικές ελευθερίες, για την ειρήνη. Κάτω απ’ τη σημαία αυτή μπορούμε και πρέπει να ενώσουμε όλο το λαό, που μισάει την αμερικανοκρατία και τους προσκυνημένους εθνοπροδότες». («Το ΚΚΕ, επίσημα κείμενα», τόμος 7^ος 1949-1955, σελ. 327-328, Αθήνα 1995).

3. Τα φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΑ Χρουστσο-τροτσκιστικά σοσιαλδημοκρατικά μυθεύματα του τροτσκιστή σοσιαλδημοκράτη Μ.ΜΑΪΛΗ

Β΄ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

A. ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ της Γ΄ ΚΔ – ΣΤΑΛΙΝ. Η νέα, όχι όμως και πρώτη, σφοδρότατη απ’ τα ΔΕΞΙΑ επίθεση του «βαμμένου» τροτσκιστή αντισταλινικου-αντιζαχαριαδικού χρουστσοφικού σοσιαλδημοκράτη Μ.ΜΑΪΛΗ κατευθύνεται και πάλι ενάντια στη επαναστατική μαρξιστική στρατηγική της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς (δηλ. εναντίον της επαναστατικής γραμμής ΟΛΩΝ των Κομμουνιστικών Κομμάτων, μαζί και του ΚΚΕ 1918-55) και ενάντια στο μεγάλο ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ – αρχιτέκτονα της μεγάλης αντιφασιστικής ΝΙΚΗΣ των λαών και μεγαλοφυή καθοδηγητή του παγκόσμιου προλεταριάτου. Γνωρίζοντας όμως το μεγάλο κύρος της Γ΄ΚΔ και του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ στο προλεταριάτο και τους λαούς, ο θρασύδειλος αυτός λακές του κεφαλαίου και ένας απ’ τους πιο συνειδητούς πράκτορες της αστικής τάξης δεν τολμά, αποφεύγοντας κουτοπόνηρα, να τους κατονομάσει για να μη δημιουργήσει αντιδράσεις στο χώρο των μελών και οπαδών του «Κ»ΚΕ.

Γράφει σχετικά, διαστρεβλώνοντας προκλητικά και κατασυκοφαντώντας την επαναστατική γραμμή του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος, ο Μ.ΜΑΪΛΗΣ: «στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα δεν μπόρεσε να διαμορφώσει επαναστατική στρατηγική για την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας. Ενώ αρχικά ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος σωστά χαρακτηρίστηκε ως ιμπεριαλιστικός, στη συνέχεια εκτιμήθηκε ως αντιφασιστικός-πατριωτικός. Επιλέχθηκε η στρατηγική των αντιφασιστικών μετώπων… στρατηγική συναρτημένη με ένα κολοσσιαίας σημασίας γεγονός: την αυτοδιάλυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Αυτή η στρατηγική δεν επιβεβαιώθηκε» («Ρ» 26/1/2014, σελ.17). Όλα αυτά τα πελώρια και χονδροειδέστατα ΨΕΥΔΗ είναι τα πασίγνωστα αντεπαναστατικά συκοφαντικά τροτσκιστικά ΜΥΘΕΥΜΑΤΑ.

Σε ελάχιστες γραμμές παρελαύνουν τεράστια, γιγαντιαίων διαστάσεων, χονδροειδή ΨΕΥΔΗ, αληθινά φαρμακερές αλειμμένες με τροτσκιστικό «μέλι» σαΐτες που εκτοξεύονται να πλήξουν θανάσιμα και κατευθείαν στην ΚΑΡΔΙΑ τη λαμπρότερη και πιο ματωμένη σελίδα του Διεθνούς Κομμουνιστικού κινήματος, αλλά και του Αντιφασιστικού κινήματος, διασύροντας και αμαυρώνοντας επικίνδυνα με τα γνωστά δηλητηριώδη φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΑ βέλη, που στις παραμονές, και κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου διοχετεύθηκαν, στο κομμουνιστικό και αντιφασιστικό κίνημα μέσω των αντεπαναστατών ΤΡΟΤΣΚΙΣΤΩΝ συνεργατών των γερμανών ναζιστών (δίκες της Μόσχας 1937-38, συμφωνία Τρότσκι-Ναζιστών, κλπ.) σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αποπροσανατολίσουν και να διασπάσουν το Αντιφασιστικό κίνημα των λαών με ΕΝΑΝ και ΜΟΝΑΔΙΚΟ απώτερο αλλά κρυφό ΣΤΟΧΟ: να διασώσουν το Χιτλερο-φασισμό απ’ τη βέβαιη καταστροφική του ήττα που του προετοίμαζε τότε η επαναστατική στρατηγική της Γ’ ΚΔ και του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ που ολοκληρώθηκε με την τοποθέτηση της Κόκκινης Σημαίας στο Reichstag του Βερολίνου το Μάη του 1945.

Ο Μ.ΜΑΪΛΗΣ, ακολουθώντας επίσης την ίδια κουτοπόνηρη τακτική του δασκάλου του ΝΙΚΗΤΑ ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ, δεν τολμάει να πει ανοιχτά την πραγματική του γνώμη δηλ. ότι η «αυτοδιάλυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς είναι ένα κολοσσιαίας σημασίας ΛΑΘΟΣ» (!) και αντ’ αυτού γράφει παραπλανητικά για εξαπάτηση αφελών κομμουνιστών: «στρατηγική συναρτημένη με ένα κολοσσιαίας σημασίας γεγονός: την αυτοδιάλυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς» (!).

Το ΠΡΩΤΟ χοντροειδέστατο και προκλητικότατο ΨΕΥΔΟΣ του Μ.ΜΑΪΛΗ είναι ότι ΤΑΧΑ το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα ΔΕΝ είχε «επαναστατική στρατηγική»(!). Όμως οι επαναστάτες κομμουνιστές απαντούν ευθέως σ’ αυτόν το θλιβερό και ξετσίπωτο λακέ του κεφαλαίου και πράκτορα της ξενόδουλης-εθελόδουλης αντιδραστικής αστικής τάξης πως ΕΙΧΕ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, κι αυτή ήταν: η επαναστατική γραμμή της Γ’ ΚΔ δηλ. η γραμμή της ΕΝΟΠΛΗΣ ΠΑΛΗΣ του προλεταριάτου και των αντιφασιστικών μετώπων της ΚΔ, κάτω απ’ την καθοδήγηση των Κομμουνιστικών Κομμάτων, για τη συντριβή του φασισμού, την απελευθέρωση των λαών και για την ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ απ’ την εργατική τάξη και τους συμμάχους της. Και εκεί που αυτή η επαναστατική στρατηγική της ΚΔ ΕΦΑΡΜΟΣΤΗΚΕ οδήγησε στην απελευθέρωση των χωρών απ’ το Ναζι-φασισμό αλλά και στην ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΑΠ’ ΤΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ και τους συμμάχους του, όπως σε σειρά χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης αλλά και στις γειτονικές χώρες Βουλγαρία, Γιουγκοσλαβία και Αλβανία. Στην Ελλάδα που το ΚΚΕ και το ΕΑΜο-ΕΛΑΣίτικο Αντιφασιστικό κίνημα ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΗΚΑΝ και ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΑΝ την επαναστατική γραμμή της ΚΔ το Κίνημα υποτάχθηκε στους άγγλους ιμπεριαλιστές και ΠΡΟΔΟΘΗΚΕ απ’ τη δεξιά οπορτουνιστική ηγεσία, μ’ επικεφαλής τον πράχτορα της Ιντέλιντζενς Σέρβις Γ.ΣΙΑΝΤΟ, που ΠΑΡΕΔΟΣΕ την ΕΞΟΥΣΙΑ στους άγγλους ιμπεριαλιστές και στους ντόπιους μοναρχοφασίστες με τις ΠΡΟΔΟΤΙΚΕΣ Συμφωνίες Λιβάνου-Καζέρτας-Βάρκιζας, μ’ αποκορύφωμα την παράδοση των όπλων. Κι ΑΚΡΙΒΩΣ αυτά αποκρύβει απ’ την εργατική τάξη και το λαό, προφανώς και απ’ τους κομμουνιστές και αντιφασίστες, ο χρουστσοφικός σοσιαλδημοκράτης τροτσκιστής Μ.ΜΑΪΛΗΣ και η παρέα του, που, με κάθε ευκαιρία, χαρακτηρίζει την ΠΡΟΔΟΣΙΑ του Κινήματος απλά «λάθη»(!) («λάθη, όπως η συμφωνίες του Λιβάνου, της Καζέρτας και της Βάρκιζας!» «Ρ»7/10/1012, σελ.16) και παίρνει υπό την υπεράσπισή του τον προδότη και πράκτορα των άγγλων Γ. ΣΙΑΝΤΟ (οι δεξιοί οπορτουνιστές του «Κ»ΚΕ τον έχουν εδώ και δεκαετίες αποκαταστήσει).

Το επαναστατικό κομμουνιστικό και λαϊκό κίνημα τόσο στην Ελλάδα όσο και αλλού ΔΕΝ οδηγήθηκε σε ήττα εξαιτίας της ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ της επαναστατικής γραμμής της Γ’ ΚΔ αλλά για τον ακριβώς ΑΝΤΙΘΕΤΟ λόγο: εξαιτίας της εγκατάλειψης και ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ αυτής της επαναστατικής γραμμής. Και ΑΚΡΙΒΩΣ αυτή την επαναστατική γραμμή της Γ’ ΚΔ εξέφραζε, με μέγιστη σαφήνεια, «ΤΟ 1^ο ΑΝΟΙΧΤΟ ΓΡΑΜΜΑ» του μεγάλου και αγαπημένου Αρχηγού του «Κ»ΚΕ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ όταν σημείωνε: «έπαθλο για τον εργαζόμενο Λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούργια Ελλάδα της Δουλιάς, της Λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ιμπεριαλιστική εξάρτηση και από κάθε εκμετάλλευση, μ’ ένα πραγματικό παλλαϊκό πολιτισμό» (αυτή τη βασική μαρξιστική θέση ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ-ΚΚΕ για την ΚΑΤΑΧΤΗΣΗ της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ αποσιωπά πάντα, συστηματικά και σκόπιμα ο Μ.ΜΑΪΛΗΣ). Και ΑΚΡΙΒΩΣ αυτή την επαναστατική γραμμή κατάληψης της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ εγκατέλειψαν οι διάφοροι σημερινοί ΜΑΪΛΗΔΕΣ της Κατοχής, ΠΡΟΔΙΝΟΝΤΑΣ την εργατική τάξη και το λαό με τις συμφωνίες ΛΙΒΑΝΟΥ- ΚΑΖΕΡΤΑΣ-ΒΑΡΚΙΖΑΣ και την ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΩΝ ΟΠΛΩΝ, που δεν είναι απλά «ΛΑΘΗ», όπως ισχυρίζονται οι δεξιοί οπορτουνιστές, αλλά ΠΡΟΔΟΣΙΕΣ.

Είναι όμως γνωστό στους επαναστάτες μαρξιστές κομμουνιστές ότι ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ΟΡΘΑ χαρακτηρίστηκε αργότερα ως «αντιφασιστικός» απ’ την Γ΄ΚΔ δηλ. απ’ το σύνολο των επαναστατικών κομμουνιστικών κομμάτων (μαζί και το ΚΚΕ) – μελών-τμημάτων της ΚΔ και προφανώς και απ’ το μεγάλο καθοδηγητή του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος και κλασικό του μαρξισμού ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ, ο οποίος αναλύοντας μαρξιστικά τις ΔΙΑΦΟΡΕΣ μεταξύ του Α΄ και Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου σημείωνε ΟΡΘΟΤΑΤΑ, το 1946, μετά τη λήξη του πολέμου, στο «Λόγο του προς τους εκλογείς» του: «γι’ αυτό ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος ενάντια στα κράτη του άξονα είχε από την πρώτη μέρα χαρακτήρα πολέμου αντιφασιστικού, απελευθερωτικού, που ένας από τους σκοπούς του ήταν και η αποκατάσταση των δημοκρατικών ελευθεριών. Η είσοδος της Σοβιετικής Ένωσης στον πόλεμο ενάντια στα κράτη του άξονα δε μπορούσε παρά να δυναμώσει – και πραγματικά δυνάμωσε – τον αντιφασιστικό και απελευθερωτικό χαρακτήρα του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου. Πάνω σ’ αυτή τη βάση δημιουργήθηκε ο αντιφασιστικός συνασπισμός της Σοβιετικής Ένωσης, των Ενωμένων Πολιτειών, της Μεγάλης Βρετανίας και των άλλων φιλελεύθερων κρατών, που έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην υπόθεση της συντριβής των ενόπλων δυνάμεων του άξονα. Έτσι έχει το ζήτημα της γέννησης και του χαρακτήρα του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου»^5.

Η συνολική επαναστατική στρατηγική της Γ΄ΚΔ, που προέκυψε μετά από τη μαρξιστική ανάλυση εκείνης της περίπλοκης, πολυσύνθετης και εξαιρετικά κρίσιμης ιστορικής περιόδου, όπως διατυπώθηκε στο 7^ο Συνέδριο της ΚΔ με εισηγητή το μεγάλο βούλγαρο κομμουνιστή επαναστάτη και ήρωα της Λειψίας GEORGI DIMITROV⁶ και συμπληρώθηκε στη συνέχεια (Αντιφασιστικό Μέτωπο, Σύμφωνο μη επίθεσης Σοβ. Ένωσης-Γερμανίας, αυτοδιάλυση της ΚΔ, κλπ. κλπ.) υπήρξε η ΜΟΝΗ επαναστατική μαρξιστική στρατηγική που εφαρμόστηκε απ’ το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα στις παραμονές και κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πόλεμου, που επέτρεψε τη επιτυχή αντιμετώπιση του ΦΑΣΙΣΜΟΥ και ΝΑΖΙ-ΦΑΣΙΣΜΟΥ, τη νικηφόρα πολιτικο-ιδεολογική και πρωτίστως στρατιωτική αντιμετώπιση του φασιστικού ιμπεριαλιστικού Άξονα Βερολίνο-Ρώμη-Τόκιο, αλλά και με μαεστρία εκμεταλλεύτηκε τις ενδοιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, γεγονός που δεν αμφισβητείται ούτε απ’ τους ιμπεριαλιστές ηγέτες όπως ο αντικομμουνιστής Τσόρτσιλ που αναγκάστηκε να παραδεχθεί ότι ο ΣΤΑΛΙΝ «ήταν ο άνθρωπος ο οποίος εκμηδένισε τον εχθρό του με τη βοήθεια του ίδιου του εχθρού του, μάλιστα ανάγκασε κι εμάς, που μας ονόμασε ιμπεριαλιστές να πολεμήσουμε ενάντια στους ιμπεριαλιστές»⁷, η ΜΟΝΗ μαρξιστική στρατηγική του προλεταριάτου και των λαών που η ΟΡΘΟΤΗΤΑ της έχει κριθεί ΟΡΙΣΤΙΚΑ στην ιστορική πράξη και δεν επιδέχεται καμιά ΠΛΕΟΝ συζήτηση – σ’ αντιπαράθεση με τις αντιμαρξιστικές απόψεις των τροτσκιστών και διάφορων άλλων οπορτουνιστών που βρέθηκαν ΑΜΕΣΑ στην υπηρεσία των επιθετικών δυνάμεων του φασιστικού-ναζι-φασιστικού Άξονα. ΣΗΜΕΡΑ, 70 ολόκληρα χρόνια απ’ την αντιφασιστική ΝΙΚΗ, οι τωρινές φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΕΣ απόψεις των όψιμων φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΩΝ ξετσίπωτων λακέδων του κεφαλαίου τύπου Μ.ΜΑΪΛΗ – αφού τότε αυτές δεν κατάφεραν , ευτυχώς , να διασώσουν το γερμανικό ναζι-φασισμό από τη μεγάλη καταστροφική HTTA – αποτελούν το καλύτερο τιμητικό μνημόσυνο στους τάφους των Ναζι-φασιστών στο ΒΕΡΟΛΙΝΟ. .

Το ΔΕΥΤΕΡΟ πελώριο ΨΕΥΔΟΣ δηλ. ο ισχυρισμός-ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ του τροτσκιστή σοσιαλδημοκράτη Μ.ΜΑΪΛΗ, ότι ΤΑΧΑ η επαναστατική στρατηγική της Γ’ ΚΔ «δεν επιβεβαιώθηκε» («Ρ» 26/1/2014, σελ.17) αποτελεί: πρώτο, χονδροειδέστατο ΨΕΥΔΟΣ, δεύτερο, διαψεύδεται από την ιστορική πραγματικότητα της καταστροφικής στρατιωτικής ΗΤΤΑΣ του ναζι-φασισμού, και τρίτο, αποτελεί απλά ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ και κρυφή ανεκπλήρωτη επιθυμία-ελπίδα μόνο των όπου γης φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΩΝ. Η αντιδραστική ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ – πολύ μεγαλύτερου μεγέθους εκείνης των γερμανών ΧΙΤΛΕΡΙΚΩΝ ναζι-φασιστών μετά την ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ τους ήττα στο «ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ» – του Μ.ΜΑΪΛΗ ότι η επαναστατική στρατηγική της ΚΔ και του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ «δεν επιβεβαιώθηκε» (!) ΣΗΜΑΙΝΕΙ ότι: ΔΕΝ ΗΤΤΗΘΗΚΕ ο γερμανικός χιτλερικός ναζι-φασισμός, ΔΕΝ ΜΠΗΚΕ στο Βερολίνο ο Κόκκινος Στρατός, ΔΕΝ τοποθετήθηκε η ΚΟΚΚΙΝΗ ΣΗΜΑΙΑ στο Reichstag το Μάη του 1945, ΔΕΝ έγιναν σειρά χώρες σοσιαλιστικές, ΔΕΝ δημιουργήθηκε το σοσιαλιστικό στρατόπεδο.

Τέτοιες αντιδραστικές φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΕΣ αλλά και σχιζοφρενικού χαρακτήρα ΠΑΛΑΒΡΕΣ μόνο ο Μ.ΜΑΪΛΗΣ είναι σε θέση να ξεφουρνίζει, σχιζοφρενικές ΠΑΛΑΒΡΕΣ ίδιου μεγέθους με κείνες των πιο ακραίων ομοΪδεατών του τροστσικιστών χυδαίων λασπολόγων του ΣΤΑΛΙΝ, όπως κάποιος ονόματι ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΕΦΑΛΗΣ*, απ’ τους πιο αδίστακτους και η πιο ακραία περίπτωση χυδαιότητας επαγγελματία λασπολόγου σ’ ολόκληρη ίσως την Ευρώπη που το 2012 έγραφε «ευφυώς» και «θριαμβευτικά» φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΑ αντιδραστικά-σχιζοφρενείς ΠΑΛΑΒΡΕΣ: «ο Στάλιν επιδίδεται ουσιαστικά σε φιλο-ναζιστική προπαγάνδα, την ώρα που οι ναζί βρίσκονται έξω από τη Μόσχα» (!) και παρακάτω ότι δήθεν «ο Στάλιν και οι συνεργάτες του εκτιμούσαν τότε την επικράτηση των ναζί ως εξέλιξη θετική για την ΕΣΣΔ επειδή όξυνε τις ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, και αυτό επιχειρείται να δικαιωθεί βεβαιώνοντας ότι ο ναζισμός ήταν ως το 1938 προοδευτικός και έγινε αντιδραστικός μόνο στη συνέχεια»(!)⁸, επικαλούμενος μια ανύπαρκτη ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ συνομιλία του ΣΤΑΛΙΝ με τον Heinz Neumann (6.7.1902-26.11.1937), μετέπειτα εκτελεσμένο αντεπαναστάτη προδότη, που περιέχεται στο αντικομμουνιστικό βιβλίο της επίσης αντιδραστικής γυναίκας του Margarete Neumann με το χαρακτηριστικό τίτλο: M.Buber-Neumann: «Under two Dictators», Victor Gollancz, London 1950 (γερμανικά 1949). Απίστευτες φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΕΣ απόψεις και αθλιότητες, κι όμως αληθινές, ενός έξαλλου, αχαλίνωτου και γελοίου αντισταλινικού λασπολόγου του οποίου ο εκτραχηλισμός και η φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ κατρακύλα δεν γνωρίζουν όρια.

Η φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ στάση του τροτσκιστή σοσιαλδημοκράτη Μ.ΜΑΪΛΗ προκύπτει καθαρά και από μια άλλη σημαντική πολιτική στάση: απ’ την πεισματική ΑΡΝΗΣΗ του αλλά και της χρουστσοφικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ να καταγγείλουν ως φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ ΠΡΑΞΗ τη μετονομασία (Νοέμβρης 1961) απ’ τα αφεντικά τους ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ κλπ., του Συμβόλου της ΗΤΤΑΣ των Ναζι-φασιστών Χιτλερικών, «ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ» σε «ΒΟΛΓΚΟΓΚΡΑΝΤ», και εξαφανίζοντας από παντού το όνομα του ΣΤΑΛΙΝ, πράγμα που ΔΕΝ έπραξε καμία άλλη καπιταλιστική και ιμπεριαλιστική χώρα, σεβόμενες τη μεγάλη και αποφασιστική ΣΥΜΒΟΛΗ του ΣΤΑΛΙΝ στην ΗΤΤΑ του χιτλεροφασισμού, απ’ την οποία, προφανώς, εξαρτήθηκε πρωτίστως η σωτηρία τους από τους γερμανούς Ναζι-φασίστες.

Β. Η περίπτωση ΕΛΛΑΔΑΣ-ΙΤΑΛΙΑΣ-ΓΑΛΛΙΑΣ. ΔΕΝ ήταν η ΕΦΑΡΜΟΓΗ της επαναστατικής γραμμής της ΚΔ δηλ. η δήθεν αδυναμία διαμόρφωσης «επαναστατικής στρατηγικής για την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας», όπως ισχυρίζεται ο σοσιαλδημοκράτης τροστσικιστής Μ. ΜΑΊΛΗΣ, που ματαίωσε την ΚΑΤΑΛΗΨΗ της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ απ το προλεταριάτο σ’ αυτές τις χώρες, αλλά ακριβώς ΑΝΤΙΘΕΤΑ συνέβηκε, όπως για την Ελλάδα προαναφέρθηκε: ήταν η ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ της επαναστατικής γραμμής και η ΠΡΟΔΟΣΙΑ της που οδήγησε σε ματαίωση της ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ. Δεν θα γίνει εκτενέστερη αναφορά αλλά θα μνημονευθεί μόνο η μαρξιστική εκτίμηση του συντρόφου Ε. Χότζα που αναφερόμενος στη δράση και στάση των ΚΚ Γαλλίας-ΚΚ Ιταλίας και διερωτώμενος πως θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς τη στάση τους σημειώνει πως αν: μιλήσει κανείς «ωμά: προδοσία απέναντι στην επανάσταση, ευγενικά: μια οπορτουνιστική, φιλελεύθερη γραμμή» (ENVER HOXHA: «Eurokommunismus ist Antikommunismus», σελ. 79, Dortmund 1980).

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ: αποκλειστικός ΣΤΟΧΟΣ και των πρόσφατων, αλλά και των παλιότερων, αντιμαρξιστικών ρεφορμιστικών αρθριδίων του Μ.ΜΑΪΛΗ είναι ΜΟΝΟ ένας: η σιωπηρή ΔΙΑΣΩΣΗ της αντεπαναστατικής σοσιαλδημοκρατικής γραμμής του 20^ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956), μια προσπάθεια καταδικασμένη σε παταγώδη αποτυχία, ΔΙΑΣΩΣΗ που προσπαθεί να πετύχει: πρώτο με τη σφοδρότατη και απ’ τα ΔΕΞΙΑ επίθεση στην επαναστατική γραμμή της Γ’ Κομμουνιστικής Διεθνούς, δεύτερο, τη συστηματική αποφυγή κριτικής και ΑΡΝΗΣΗ καταδίκης και ΑΠΟΡΡΙΨΗΣ της αντεπαναστατικής γραμμής του 20^ου Συνεδρίου (ας προσεχθεί ότι όχι μόνο ΔΕΝ απορρίπτει αυτή τη γραμμή μα ούτε καν αναφέρει το 20^ο Συνέδριο στην 3σέλιδη «ομιλία» του «Ρ» 26/1/2014, σελ. 15-17), τρίτο, τη συστηματική ΑΠΟΔΟΣΗ της ρεφορμιστικής γραμμής του 20^ου Συνεδρίου («ειρηνικός κοινοβουλευτικός δρόμος», κλπ.) στην επαναστατική γραμμή της Γ΄ΚΔ όταν μνημονεύει περιπτώσεις μετά το 1956, όπως της Ινδονησίας, της Χιλής, κλπ. που ΔΕΝ έχουν απολύτως καμιά σχέση με την επαναστατική γραμμή της βίαιης-ένοπλης προλεταριακής επανάστασης της ΚΔ, αλλά αποκλειστικά με τον αντεπαναστατικό σοσιαλδημοκρατικό «ειρηνικό κοινοβουλευτικό δρόμο» που καταδεικνύουν και την πλήρη χρεοκοπία των σοσιαλδημοκρατικών απόψεων του 20^ου Συνεδρίου, τέταρτο, τη σκόπιμη συνειδητή ταύτιση των ΔΥΟ ποιοτικά εντελώς διαφορετικών ιστορικών περιόδων της Σοβιετικής Ένωσης: οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού (1917-1953) – ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΜΕΝΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ (1953-1991) και των διαμετρικά ΑΝΤΙΘΕΤΩΝ πολιτικών γραμμών: μαρξιστική επαναστατική γραμμή των ΚΟΜΙΤΕΡΝ-ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ - αντεπαναστατική σοσιαλδημοκρατική γραμμή του 20^ου Συνεδρίου.

---------

1 «Πρόγραμμα του ΚΚΕ», σελ.12, Αθήνα 2013

2 Ν.Σ.Χρουστσιοφ: «Λογοδοσία της ΚΕ του ΚΚΣΕ στο ΧΧ Συνέδριο», σελ.6, «Πολιτικές και λογοτεχνικές εκδόσεις» 1956

3 PROZESSBERICHT UEBER DIE STRAFSACHE DES SOWJETFEINDLICHEN TROTSKISTISCHEN ZENTRUMS, σελ. 5, MOSKAU 1937, HERAUSGEGEBEN VOM VOLKSKOMMISARIAT FUER JUSTIZWESEN DER UDSSR (σελίδες 1-636)

4 «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» Νο 394, σελ.4, 1-31 Γενάρη 2014

5 Ι.Β.ΣΤΑΛΙΝ: Λόγος στους εκλογείς μου, σελ.9-10, εκδ. «Τα νέα βιβλία», Αθήνα 1946

6 GEORGI DIMITROV: «Arbeiterklasse gegen Faschismus» (Bericht, erstattet am 2. August 1935 zum 2. Punkt der Tagesordnung des Kongresses: Die Offensive des Faschismus und die Aufgaben der Kommunistischen Internationale im Kampf für die Einheit der Arbeiterklasse gegen den Faschismus, s. 1-140, Prometheus Verlag, Straßburg 1935)

7 ΝΙΚΑΝΔΡΟΣ ΚΕΠΕΣΗΣ: Μαρξισμός-Λενινισμος και Προλεταριακός Διεθνισμός, στη μνήμη του ηγέτη του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη, σελ 15, Εκδ. Μαυρίδη, Αθήνα 2007

8 «ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ», τόμος 6^ος, σελ. 126, Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2012

***

*ΣΗΜΕΙΩΣΗ: «ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ» - Χ. ΚΕΦΑΛΗΣ. Ο Χ. Κεφαλής εκδίδει το τριμηνιαίο «περιοδικό» με τον ψευδεπίγραφο τίτλο «ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ» – πλούσιο και ανθηρό «περιβόλι» αστικών παραδοσιακών και ρεφορμιστικών απόψεων που δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με το μαρξισμό, αληθινός «σκουπιδότοπος» αντιδραστικών αστικών απόψεων, ένα «έντυπο» που «ραντίζει» τα ανυποψίαστα κεφάλια της νεολαίας με λογής-λογής αντιδραστικά «άχυρα» της αστικής ιδεολογίας και των διαφόρων ρεφορμιστικών παραλλαγών της. Επιπλέον η συστηματική ψευδολογία και η μόνιμη εμετική χυδαιολογία υποβιβάζουν το «έντυπο» σε κιτρινοφυλλάδα πεζοδρομιακού χαρακτήρα.

Ο εκδότης - διευθυντής του, μια εντελώς τυπική και απ’ τις πιο ακραίες περιπτώσεις μικροαστού που φλυαρεί ακατάσχετα επί παντός επιστητού, «κολυμπώντας» λαχανιασμένος σ’ ένα απέραντο πέλαγος άγνοιας και αγραμματοσύνης, συστηματικών διαστρεβλώσεων και χυδαίων, σχιζοφρενικού χαρακτήρα, αντισταλινικών λασπολογιών, προσπαθώντας απεγνωσμένα μα και ανεπιτυχώς να συγκαλύψει τη γύμνια και να υποκαταστήσει τη γνώση με μια άφθαστη και παροιμιώδη λεξιθηρία και λεξιλαγνεία. Αυτοσυστήνεται ως «Χημικός και Συγγραφέας» (με το «συγγραφέας» προσπαθεί να προσδώσει «κύρος» στις μόνιμα ακατάσχετες φλυαρίες, στη χονδροειδή άγνοια θεμάτων -κυρίως φιλοσοφικών-οικονομικών κ.λπ. - τη χυδαία λασπολογία και στις άφθαστες αναρίθμητες σχιζοφρενικές παλάβρες).

Φανατικός οπαδός του αντεπαναστάτη μενσεβίκου Τρότσκι που απ’ το 1^ο τεύχος κιόλας οδύρεται, επειδή «ο Τρότσκι δεν ασχολήθηκε σε βάθος με τα θέματα της οικονομίας και δεν παρουσίασε κάποιο κλασικό έργο μαρξιστικής οικονομικής ανάλυσης» («ΜΣ», τ. 1^ος , σελ. 24, Ιανουάριος – Απρίλιος 2011) και έτσι αφού ο Τρότσκι δεν έγραψε, «έγραψε» γι’ αυτόν, συμπληρώνοντας το κενό, αργότερα «ο ERNST MANDEL» (προσέξτε σοβαρότητα !!!).

Γοητεύεται, πέραν του αντεπαναστάτη σοσιαλδημοκράτη τροτσκιστή, σαλτιμπάγκου Νικήτα Χρουστσώφ, από διάφορους και πολλούς δεξιούς οπορτουνιστές, μεταξύ των οποίων και απ’ τους ERNST MANDEL («αλλοτρίωση», «ανοιχτός μαρξισμός», άρνηση «απόλυτης εξαθλίωσης», κλπ.) και GEORG LUKACS, που και οι δυο τους γοητεύονται απ’ το γερμανό υπεραντιδραστικό κοινωνιολόγο Ναζι-φασίστα ARNOLD GEHLEN που στο βασικό φιλοσοφικο-ανθρωπολογικό του έργο «Der Mensch» (Berlin1941, σελ. 447-468) υμνεί τον Fuehrer-HITLER και το «oberstes Fuehrungssystem» του εθνικοσοσιαλισμού (σελ. 448): «θέλω να μιλήσω για τα Fuehrungssystemen, μια έκφραση, που βρίσκεται πολύ κοντά στη χρησιμοποιούμενη απ’ τον Alfred Rosenberg έκφραση des “Zuchtungsbildes”», ενώ ταυτόχρονα παριστάνει, εμφανίζεται και ποζάρει καμαρωτά-καμαρωτά ως «γνώστης», και μάλιστα ως «ειδικός» του πολύτομου και ογκώδους έργου του Ούγγρου ρεβιζιονιστή Georg Lukacs, τη στιγμή που εύκολα διαπιστώνεται απ’ τα σχετικά «γραπτά» του ότι το «γνωρίζει» μόνο, και εντελώς, αποσπασματικά (δεν ενδιαφέρει εδώ η ερμηνεία του), και μάλιστα όχι απ’ το πρωτότυπο αλλά από μεταφράσεις.

Διακρίνεται ως ταλαντούχος αντιγραφέας και άφθαστος στην τέχνη της «κακής» και αδέξιας συρραφής απόψεων (κυρίως σε θέματα φιλοσοφικά και οικονομικά, που αγνοεί και καθόλου δεν γνωρίζει αλλά και άλλα), παραθέτοντας σωρηδόν ονόματα διαφόρων διανοητών που όχι μόνο το περιεχόμενο των έργων τους δεν γνωρίζει, πολύ περισσότερο δεν έχει μελετήσει, αλλά ούτε καν τους τίτλους και το χρώμα των εξώφυλλων φαίνεται να γνωρίζει (δεν αποκλείεται όμως να είναι καλός «Χημικός», που εδώ δεν ενδιαφέρει). Το επίπεδο των άρθρων του είναι κατά πολύ χαμηλότερο εκείνου των διαφόρων Καλυβο-Γιανναράδων (π.χ. «εισαγωγή στη φιλοσοφία», κ.λπ.) του τόπου, που όμως τους ξεπερνάει σε διαστρεβλώσεις, ψευδολογία, αντισταλινική χυδαιολογία και λασπολογία κατά πολύ. Βρίζει «τους πάντες και τα πάντα» και π.χ. αποκαλεί, μεταξύ πολλών άλλων, τον Γκ. Αλεξαντρόφ ως «έναν από τους ημιμαθείς σταλινικούς καθηγητές» (!), κ.λπ. – κρίνοντας προφανώς εξ ιδίων τα αλλότρια – αφού ο ίδιος είναι εκείνος που υποφέρει μόνιμα από μια ακραίας και κλασικής μορφής «αυτοπεποίθηση και αυτοικανοποίηση ημιμάθειας».

Η άγνοια σε άπειρες περιπτώσεις δεν γνωρίζει όρια: όταν π.χ. αποδίδει στο GEORGI PLECHANOW τη ρήση «η διαλεκτική είναι η Άλγεβρα της επανάστασης», ενώ και οι πρωτοετείς φοιτητές της φιλοσοφικής που ασχολήθηκαν με το έργο του γνωρίζουν ότι η ρήση αυτή ανήκει στον A.I.HERZEN που όταν αναφέρθηκε στη διαλεκτική του HEGEL σημείωσε ότι «η φιλοσοφία του HEGEL είναι η Άλγεβρα της επανάστασης»( A.I.HERZEN: «Erinnerungen», Bd. I, σελ. 278-279, Basel-Leipzig 1931 και «Ausgewaehlte Philosophische Schriften, σελ. 543, Moskau 1949), επίπεδο άγνοιας ανάλογο εκείνου του φασιστοειδούς Π. Παναγιωτόπουλου που φορτσάτος-φορτσάτος είχε ξεφουρνίσει, πριν κάποια χρόνια απ’ το «βήμα» της Βουλής, την ουρανομήκη κοτσάνα για τις «γάτες του ΜΑΟ»(!), ή ακόμα χειρότερα ο ψευδής ισχυρισμός ότι στο αφιέρωμα για τον GEORGI PLECHANOW «παρουσιάζεται ένα από τα σχετικά άγνωστα κείμενα του Πλεχάνοφ, το δοκίμιό του Για την 60^η Επέτειο του Θανάτου του Χέγκελ» - δείγμα πρωτοφανούς έλλειψης πληροφόρησης και χονδροειδής άγνοια της βιβλιογραφίας, και μάλιστα από «συγγραφέα» (!) - αφού το τόσο «άγνωστο» αυτό κείμενο του PLECHANOW έχει, δυο φορές τουλάχιστον, εκδοθεί στα ελληνικά: μια το 1956 Γ.Β.Πλεχάνωφ: «Τα βασικά προβλήματα του μαρξισμού», σελ 128-164, εκδ. «φλόγα», Αθήνα 1956, και μια στη μακαρίτισσα πλέον χρουστσοφική «Επιστημονική Σκέψη».

Δεν έχει κανένα νόημα να απαριθμηθούν παραπέρα τα πολυπληθή «μαργαριτάρια», οι χυδαίες λασπολογίες, και οι άπειρες, πρωτοφανούς και χονδροειδούς άγνοιας, περιπτώσεις του Χ.Κεφαλή, αλλά δεν μπορεί να μη σημειωθεί, ότι έφτασε στο σημείο να γράψει ακόμα και σχετικό «άρθρο» για να ανασκευάσει το έργο του ΣΤΑΛΙΝ: «οικονομικά προβλήματα του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ» (1952) («γράφει» (!) φαίνεται για να καλύψει το κενό που άφησε ο E. MANDEL) – ένα «άρθρο»-μνημείο χονδροειδέστατης άγνοιας της μαρξιστικής πολιτικής οικονομίας του καπιταλισμού και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού και των οικονομικών θεμάτων γενικότερα – στο οποίο δεν έχει τι να πρωτοθαυμάσει κανείς: την άγνοια, την άφθαστη χυδαιότητα ή τις φαιδρότητες και ανοησίες. Όμως επικαλείται, χωρίς τον παραμικρό δισταγμό, ακόμα και τον «επιφανή Ούγγρο μαρξιστή» LUKACS (όπως γράφει) ή αλλιώς, ακριβέστερα και γελοιωδέστερα, επιστρατεύει έναν «επιφανή μαρξιστή ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟ!» ( που υπάρχει μόνο στα αραχνιασμένα μυαλά του «αρθρογράφου»), τον GEORG LUKACS για να «ανασκευάσει» ένα οικονομικό έργο του Στάλιν δηλ. να προσδώσει «κύρος» στις πρωτοφανείς του αερολογίες και γελοιότητες.

Και ήταν τέτοιου μεγέθους η «τρικυμία εν κρανίω» όταν «έγραφε» που αναφέρει ότι παραθέτει απ’ το ανύπαρκτο βέβαια «Υστερόγραφό του στο δοκίμιο «η πάλη της προόδου και της αντίδρασης σήμερα»», ενώ η παραπομπή είναι απ’ την επιστολή του LUKACS (Βουδαπέστη 8/8/1962) στον Ιταλό ALBERTO CAROCCI (το σχετικό αυτό απόσπασμα του LUKACS είναι απ’ τα χονδροειδή οικονομικά του «μαργαριτάρια» που το χαμηλότατο επίπεδό τους ξαφνιάζει απογοητευτικά και αιφνιδιάζει έντονα, ταυτόχρονα όμως δείχνουν πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει, «μεθυσμένος» απ’ τη νίκη της χρουστσωφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης, και ένας διανοητής του αναστήματος του LUKACS) – αντί να αναθέσει την «ανασκευή» του οικονομικού έργου του ΣΤΑΛΙΝ σε κάποιο γνώστη οικονομικών θεμάτων, όπως πχ. το ρεβιζιονιστή οικονομολόγο Γ. Τόλιο, που φιγουράροντας μαζί του στη «συντακτική επιτροπή» του «περιοδικού», αυτοδιασύρεται απ’ τις φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΕΣ ΠΑΛΑΒΡΕΣ, τις άφθαστες και απείρου «κάλλους» χυδαιότητες, λασπολογίες και φαιδρότητες του Χ. Κεφαλή, χάνοντας έτσι κάθε σοβαρότητα.

Ακόμα και αν κάποιος είχε διαβάσει μόνο το πολύ σύντομο αυτοβιογραφικό σημείωμα του LUKACS: MEIN WEG ZU MARX (1933, 6σελιδο μικρού σχήματος στα γερμανικά) θα γνώριζε: πρώτο, ότι δεν υπάρχει «Υστερόγραφο» στο αναφερόμενο απ’ τον φαφλατά Κεφαλή «Δοκίμιο» του LUKACS, αλλά «Υστερόγραφο» υπάρχει μόνο στο «MEIN WEG ZU MARX», και ακόμα, δεύτερο, ότι αυτό λέγεται σαφέστατα και στον τίτλο του «Υστερόγραφου»: «POSTSCRIPTUM 1957 ZU: MEIN WEG ZU MARX». Ο μόνος που δεν το γνωρίζει είναι ο «χημικός, συγγραφέας και αρθρογράφος» Χ.Κεφαλής δηλ. ο «γνώστης» (!!!) του ογκοδέστατου έργου του GEORG LUKACS (η τρίτη νέα ιδιότητα «αρθρογράφος» προστέθηκε απ’ τον ίδιο – ακριβώς σε αυτό το «άρθρο» - ως ένα προφανώς επιπλέον «επιχείρημα» επιτυχούς (!) «ανασκευής» του οικονομικού έργου του ΣΤΑΛΙΝ).

Τέλος, παρουσιάζει το έργο του GEORG LUKACS ως την τελευταία λέξη του «Μαρξισμού» (ακόμα άκουσον-άκουσον και σε οικονομικά ζητήματα με τα οποία ποτέ δεν καταπιάστηκε, αφού δεν ήταν το αντικείμενο των ενασχολήσεών του και επιπλέον διέθετε μόνο ανεπαρκείς ως ελάχιστες οικονομικές γνώσεις), ισχυρισμός που προδίδει άγνοια του έργου του ή παραποίησή του και πλήρη υιοθέτηση των ρεβιζιονιστικών του απόψεων ή και τα τρία μαζί, τη στιγμή που είναι πασίγνωστες οι ιδεαλιστικές επιδράσεις σ’ αυτό των KANT, HEGEL, LASK, RICKERT, SIMMEL, WEBER, ως και τoυ NIKOLAI HARTMANN στο τελευταίο έργο του.

Γι’ αυτό, με την ευκαιρία επιβάλλεται – για ελάχιστη πληροφόρηση της νεολαίας που πρέπει βέβαια να μελετήσει το έργο του αλλά με κριτική ματιά και από μαρξιστική σκοπιά – να σημειωθεί εντελώς σύντομα ότι το πολύτομο και ογκωδέστατο έργο του (φιλοσοφικό, κοινωνιολογικό, αισθητικό-κριτικό, κλπ.) που ανέδειξε τον GEORG LUKACS σε έναν από τους σημαντικότερους διανοητές του 20^ου αιώνα, δεν είναι καθόλου απαλλαγμένο από ρεβιζιονιστικές απόψεις.

Ένα απ’ τα πρώτα έργα του, το «Geschichte und Klassenbewusstsein» (Berlin 1923, τελευταία Neuwied/Berlin 1968, σελ. 733), είναι έργο με πολλαπλές ιδεαλιστικές επιδράσεις και έχει τροφοδοτήσει διεθνώς όλες σχεδόν τις διαστρεβλώσεις του μαρξισμού, το «Der junge Hegel» (Zuerich/Wien, 1948, σελ. 720) έχει συμβάλλει τα μέγιστα, μαζί με το έργο του ERNST BLOCH: «Subjekt-Objekt» (1962), στη «Hegelianisierung» του μαρξισμού, για να ακολουθήσει η «Ontologisierung» του μαρξισμού, κλείνοντας την συναρπαστική αντιφατική του πορεία, με το τελευταίο ογκοδέσταστο έργο του «Zur Ontologie des gesellschaftlichen Seins» (1. Halbband 1984, σελ. 692 και 2. Halbband 1986, σελ. 767, Darmstadt/Neuwied), έργο ανοιχτά επηρεασμένο απ’ την «Οντολογία» (έννοια ιδεαλιστική πολλαπλά βεβαρημένη, αλλά και φιλοσοφική κατεύθυνση ξένη προς το μαρξισμό) του NIKOLAI HARTMANN, για την οποία ο πολύ στενός του φίλος αντιφασίστας φιλόσοφος E. BLOCH σε ανάλογο ερώτημα ορθά παρατηρεί για την «Οντολογία», αφού πρώτα επεσήμανε ότι δεν κατανοεί την ξαφνικό έρωτα του LUKACS για τον HARTMANN που έχει γράψει «Οντολογίες», αλλά όμως δεν στράφηκε κατά του HEIDEGGER: «Δεν μπορεί να αναφέρει κανείς μπροστά σε πραγματικούς μαρξιστές, την λέξη Οντολογία, θυμίζει Heidegger, τη Fundamentalontologie, και τώρα ακόμα κι αλλιώς αν χρησιμοποιείται η Οντολογία, προκαλεί αρνητικό κούνημα του κεφαλιού και καυγά» και ότι «η Οντολογία είναι στατική, μη διαλεκτική, δεν μπορεί γενικά να χρησιμοποιηθεί, η Οντολογία, είναι σταθερή και αποτελεί αντίθεση στη Διαλεκτική… έτσι η Οντολογία θα συνεχίζει να χρησιμοποιείται πάντοτε από τους αντιδραστικούς» (Ernst Bloch und Georg Lukacs, Dokumente, Zum 100. Geburtstag, σελ. 317, Lukacs Archivum, Budapest 1984). Η λεγόμενη «μαρξιστική Οντολογία» του Lukacs, αλλά και η «μαρξιστική Ανθρωπολογία» του Bloch παρόλο που προβάλλονται από τους δυο ως «συμπλήρωση»-«ανανέωση» του μαρξισμού (ο Lukacs κάνει λόγο για «αναγκαία ανανέωση του μαρξισμού», σελ. 515: 1. Halbband και για «προσπάθεια ανανέωσης της μαρξιστικής Οντολογίας» 1968: «Die Ontologischen Grundlagen», κλπ.) συνιστούν παραποίηση του μαρξισμού δηλ. μασκαρεμένο ρεβιζιονισμό (=παραλλαγές της αστικής ιδεολογίας), αφού τόσο η Οντολογία όσο και η φιλοσοφική Ανθρωπολογία είναι αστική ιδεολογία, ξένες και οι δυο και ασυμβίβαστες με τον επαναστατικό μαρξισμό.

Ακόμα και το σημαντικότερο και αξιολογότερο φιλοσοφικό του έργο «Die Zerstoerung der Vernunft» (Berlin-DDR 1954, σελ. 692) δεν είναι απαλλαγμένο από ρεβιζιονιστικές απόψεις όταν είναι γνωστό ότι ο Georg Lukacs σ’ αυτό υποκαθιστά την πρωταρχική βασική αντίθεση-πάλη μεταξύ υλισμού-ιδεαλισμού (σελ. 6 και 74) με την πάλη μεταξύ ρασιοναλισμού-ιρασιοναλισμού, που αποτελούν μόνο τμήμα της πρωταρχικής πάλης, υπερτονίζει την πάλη μεταξύ διαλεκτικής-μεταφυσικής σε βάρος του βασικού ζητήματος της φιλοσοφίας μ’ αποτέλεσμα την υποβάθμιση στην καλύτερη περίπτωση και στη χειρότερη την εξάλειψη-άρνηση του βασικού ζητήματος της φιλοσοφίας, κάτι που ανοιχτά ομολογεί-παραδέχεται αργότερα και ο ίδιος ο Georg Lukacs: σ’ αντίθεση με τους Στάλιν-Ζντάνοφ που θεωρούν «ολόκληρη την ιστορία της φιλοσοφίας ως πάλη μεταξύ υλισμού και ιδεαλισμού»… «Die Zerstoerung der Vernunft θέτει μια άλλη αντίθεση στο κέντρο της θεώρησης, δηλ. την πάλη μεταξύ ρασιοναλιστικής και ιρασιοναλιστικής φιλοσοφίας» (Georg Lukacs: Gelebtes Denken, eine Autobiographie im Dialog, σελ. 166 και 141-142, Frankfurt 1981).

Διαβάστε Περισσότερα »